AstroVox

Μια έμμονη ιδέα φούντωσε στον νου μου! Τι να υψώσει ο άνθρωπος απέναντι στο σύμπαν, ποια χνάρια του θα μείνουν στα ιζήματα του χρόνου και που θα βρει συγχώρεση για το ανόμημα της ύπαρξής του; Στην τέχνη!
Ο κόσμος είναι ακατάληπτος σε μας δίχως την τέχνη. Ο άνθρωπος είναι τυφλός χωρίς το φως της τέχνης. Και το χωριό μας δεν μπορεί να ζει αβάπτιστο της τέχνης.
Η τέχνη μεταγλωττίζει την απορία. Η τέχνη υμνεί το δέος του ουρανού. Η τέχνη ψάλλει στους θεούς των άστρων.
Αρχιτεκτονική
Ζωγραφική
Γλυπτική
Μουσική
Χορός
Ποίηση και Λογοτεχνία
Θέατρο και Κινηματογράφος
Δεν υπάρχει τέχνη που να μην απεικόνισε το μαγευτικό στερέωμα, τα φευγαλέα φαντάσματα του εξωχώρου, την ανισότητα ανάμεσα στον άνθρωπο και το άπαν. Καθώς αισθάνομαι ασήμαντος απέναντι στην τέχνη ως με συνθλίβει ατσάλινη η χούφτα του ουρανού, πρέπει ν' αρπάξω απ' τις χορδές, τους γνώμονες και τα πινέλα εκείνων που αξιώθηκαν να σταθούν σε επιδέξια ακροδάκτυλα και πάνω απ' το περβάζι της τρώγλης μας τις σκιές της Δημιουργίας να θαυμάσουν.
Δίχως άλλα λόγια, σαν προοίμιο διαλέγω ένα αυγό της τρέλλας, του δέοντος ίσως τρόπου να γευτείς τα εδέσματα της τέχνης των άστρων. Και σας καλώ όλους σε τούτο το συμπόσιο.

Paul César Helleu, 1912, επιδιόρθωση 1930, αποκάλυψη 1998
Grand Central Terminal New York City

http://www.youtube.com/watch?v=7xXEtO3bEe0&feature=related

"Astronomy", Blue Öyster Cult, 1974, Album Secret Treaties.

Clock strikes twelve and moondrops burst
Out at you from their hiding place
Like acid and oil on a madman's face
His reason tends to fly away
Like lesser birds on the four winds
Like silver scrapes in may
And now the sand's become a crust
Most of you have gone away

Come susie dear, let's take a walk
Just out there upon the beach
I know you'll soon be married
And you'll want to know where winds come from
Well it's never said at all
On the map that carrie reads
Behind the clock back there you know
At the four winds bar

Hey! hey! hey! hey!

Four winds at the four winds bar
Two doors locked and windows barred
One door to let to take you in
The other one just mirrors it

Hey! hey! hey! hey!

Hellish glare and inference
The other one's a duplicate
The queenly flux, eternal light
Or the light that never warms
Yes the light that never, never warms
Or the light that never
Never warms
Never warms
Never warms

The clock strikes twelve and moondrops burst
Out at you from their hiding place
Miss carrie nurse and susie dear
Would find themselves at four winds bar

It' s the nexus of the crisis
And the origin of storms
Just the place to hopelessly
Encounter time and then came me

Hey! hey! hey! hey!

Call me desdinova
Eternal light
These gravely digs of mine
Will surely prove a sight
And don't forget my dog
Fixed and consequent

Astronomy...a star

Gustav Theodore Holst, The Planets Op. 32, Mars, the Bringer of War, 1914-1916
http://www.youtube.com/watch?v=zZWOGcdC_PI

Ο κομήτης Halley (1066) στην ταπισσερί του Bayeaux. Περίπου 1077μχ, Μουσείο του Bayeaux, Νορμανδία
"ISTI MIRANT STELLA": Αυτοί κοιτάζουν το θαύμα του άστρου

http://hastings1066.com/baythumb.shtml

Lazzarotti Optics Gladius
Πλανητικό Τηλεσκόπιο DALL-KIRKHAM

Κομήτης πάνω από την Κωνσταντινούπολη 1577
Οθωμανικό χειρόγραφο "Secaatname" Βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου της Κωνσταντινούπολης

Evening Star

'Twas noontide of summer,
And mid-time of night;
And stars, in their orbits,
Shone pale, thro' the light
Of the brighter, cold moon,
'Mid planets her slaves,
Herself in the Heavens,
Her beam on the waves.
I gazed awhile
On her cold smile;
Too cold- too cold for me-
There pass'd, as a shroud,
A fleecy cloud,
And I turned away to thee,
Proud Evening Star,
In thy glory afar,
And dearer thy beam shall be;
For joy to my heart
Is the proud part
Thou bearest in Heaven at night,
And more I admire
Thy distant fire,
Than that colder, lowly light.

Edgar Allan Poe, 1827, Ταμερλάνος και άλλα ποιήματα

Erich Mendelsohn: Einsteinturm, Πύργος του Αϊνστάιν
1917-1924
Αστροφυσικό Παρατηρητήριο στο Πάρκο Albert Einstein, Πότσδαμ, Γερμανία

Απαιχτος!

συγχαρητηρια Κωστα!

Gaius Valerius Catullus, Ποίημα 66, Coma Berenices, 84-54πχ
Από Καλλιμάχου του Κυρηναίου, 310-240πχ

Omnia qui magni dispexit lumina mundi,
qui stellarum ortus comperit atque obitus,
flammeus ut rapidi solis nitor obscuretur,
ut cedant certis sidera temporibus,
ut Triviam furtim sub Latmia saxa relegans
dulcis amor gyro devocet aerio,
idem me ille Conon caelesti in lumine vidit
e Bereniceo vertice caesariem
fulgentem clare, quam cunctis illa deorum
levia protendens bracchia pollicita est,
qua rex tempestate novo auctus hymenaeo
vastatum finis iuerat Assyrios,
dulcia nocturnae portans vestigia rixae
quam de virgineis gesserat exuviis.
estne novis nuptis odio Venus, atque parentum
frustrantur falsis gaudia lacrimulis
ubertim thalami quas intra limina fundunt?
non, ita me divi vera gemunt, iuerint.
id mea me multis docuit regina querelis
invisente novo proelia torva viro.
at tu non orbum luxti deserta cubile,
sed fratris cari flebile discidium?
quam penitus maestas exedit cura medullas!
ut tibi tunc toto pectore sollicitae
sensibus ereptis mens excidit! at te ego certe
cognoram a parva virgine magnanimam.
anne bonum oblita es facinus, quo regium adepta es
coniugium, quod non fortior ausit alis?
sed tum maesta virum mittens quae verba locuta es!
Iuppiter, ut tristi lumina saepe manu !
quis te mutavit tantus deus? an quod amantes
non longe a caro corpore abesse volunt?
atque ibi me cunctis pro dulci coniuge divis
non sine taurino sanguine pollicita es,
si reditum tetulisset. is haud in tempore longo
captam Asiam Aegypti finibus addiderat.
quis ego pro factis caelesti reddita coetu
pristina vota novo munere dissolvo.
invita, o regina, tuo de vertice cessi,
invita: adiuro teque tuumque caput:
digna ferat quod si quis inaniter adiurarit:
sed qui se ferro postulet esse parem?
ille quoque eversus mons est quem maximum in oris
progenies Thiae clara supervehitur,
cum Medi peperere novum mare, cumque inventus
per medium classi barbara navit Athon.
quid facient crines, cum ferro talia cedant?
Iuppiter, ut Chalybon omne genus pereat,
et qui principio sub terra quaerere venas
institit ac ferri fingere duritiem!
abiunctae paulo ante comae mea fata sorores
lugebant, cum se Memnonis Aethiopis
unigena impellens nutantibus aera pennis
obtulit Arsinoes † elocridicos ales equus,
isque per aetherias me tollens avolat umbras
et Veneris casto conlocat in gremio.
ipsa suum Zephyritis eo famulum legarat,
Graia Canopiis incola litoribus,
†hi dii ven ibi vario ne solum in lumine caeli
ex Ariadneis aurea temporibus
fixa corona foret, sed nos quoque fulgeremus
devotae flavi verticis exuviae,
uvidulam a fletu cedentem ad temple deum me
sidus in antiquis diva novum posuit:
Virginis et saevi contingens namque Leonis
lumina, Callisto iuncta Lycaoniae,
vertor in occasum, tardum dux ante Booten,
qui vix sero alto mergitur Oceano.
sed quamquam me nocte premunt vestigia divum,
lux autem canae Tethyi restituit,
(pace tua fari hic liceat, Rhamnusia virgo:
namque ego non ullo vera timore tegam,
nec si me infestis discerpent sidera dictis,
condita quin veri pectoris evoluam)
non his tam laetor rebus quam me afore semper
afore me a dominae vertice discrucior,
quicum ego, dum virgo quondam fuit, omnibus expers
unguentis, una milia multa bibi.
nunc vos optato quom iunxit lumine taeda,
non prius unanimis corpora coniugibus
tradite nudantes reiecta veste papillas,
quam iucunda mihi munera libet onyx,
vester onyx, casto colitis quae iura cubili.
sed quae se impuro dedit adulterio,
illius ah mala dona levis bibat irrita pulvis:
namque ego ab indignis praemia nulla peto.
sed magis, o nuptae, semper concordia vestras,
semper amor sedes incolat adsiduus.
tu vero, regina, tuens cum sidera divam
placabis festis luminibus Venerem,
unguinis expertem non siris esse tuam me,
sed potius largis adfice muneribus.
sidera cur retinent? utinam coma regia fiam
proximus Hydrochoi fulgeret Oarion.

Καλλιμάχου Βερενίκης Κόμη
Μετάφραση: ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ ΑΛΕΞΙΟΥ

Εκείνος που των ουρανών τ' αμέτρητα είδε φώτα
και ξέρει πότε δ' ανατείλουν και θα δύσουν,
πώς σκοτεινιάζει η φλογερή λάμψη του γρήγορου ήλιου,
πώς χάνονται οι αστερισμοί και βγαίνουν άλλοι,
πώς η Σελήνη πάει κρυφά προς το βουνό της Λάτμου
όταν η αγάπη από τα ύψη την καλεί στη γη,
αυτός, ο Κόνων, μ είδε στον αιθέρα, μες στη νύχτα,
πλεξούδα απ' τα ξανθά μαλλιά της Βερενίκης,
να λάμπω! Σ' όλους τους θεούς εκείνη μ' είχε τάξει
τείνοντας ικετευτικά τα ωραία της χέρια,
τότε που ο άντρας της απ' τον υμέναιο ξαναμμένος.
έφευγε προς των Ασσυρίων τη γη, να την κουρσέψει.
Και τότε σ' όλους τους θεούς, για χάρη του αδελφού σου,
μ' έκανες τάμα με πολλές θυσίες ταύρων.
για νά 'ρθει πίσω γρήγορα, και την Ασία να υποτάξει-
κ' ήρθε κι αυξήθηκαν οι χώρες της Αιγύπτου.
όλα έγιναν! Και στο ναό των δεών εγώ δοσμένη.
καινούργιο χάρισμα, το τάξιμο εκπληρώνω.
Χωρίς να θέλω απ' τα μαλλιά σου, ρήγισσα, έχω φύγει,
χωρίς να θέλω· στο κεφάλι σου όρκο παίρνω,
(αχ, να πεθάνει όποιος σ' εκείνο ψεύτικο όρκο κάνει),
στο μέταλλο όμως ποιος μπορεί ν' αντισταθεί;
Οι άλλες πλεξούδες οι αδερφές μου έκλαιγαν και μ' αναζητούσαν,
όταν του Αιθίοπα Μέμνονα το αδέρφι,
με φτερούγες που πάλλονταν ωθώντας τον αέρα,
ήρθε μετέωρο, τ' άλογο της Αρσινόης!
Με παίρνει και μεσ απ' του αιθέρα τις σκιές πετώντας
ψηλά με φέρνει και στης θεάς τα γόνατα αλαφρά μ' αφήνει.
Ναι, η Αφροδίτη του Ζεφυρίου άκρου τ' άλογο είχε στείλει
(που έχει στ' ακροθαλάσσι του Κανώπου το ναό της)
για να μην είναι στου ουρανού του ορθού τα μύρια φώτα
μόνο τ' ολόχρυσο στεφάνι της Αριάδνης,
αλλά κ' εγώ πάνω απ' τα ύψη αυτά να λαμπυρίζω,
δώρο ιερό απ' το ξανθό σου το κεφάλι
Υγρή απ' τη δρόσο στα παλάτια των θεών ως μπαίνω, αστέρι
καινούργιο με τ' αρχαία μαζί με βάζει τ' άστρα,
και της Παρθένας και του Λιόντα γ άγριου γειτονεύω
τώρα τα φώτα, με της Καλλιστώς κοντά τ' αστέρια,
και προς τη δύση στρέφομαι οδηγός του οκνού Βοώτη
που αργά πολύ βυθίζεται στον Ωκεανό.
Μα κι αν τη νύχτα ανάερα πόδια των θεών μ' αγγίζουν,
κι αν το πρωί η λευκή Τηθύς με ξαναπαίρνει.
(Ραμνούσια κόρη, όσα δα πώ χωρίς θυμό ας τ' ακούσεις,
δεν δα την κρύψω την αλήθεια εγώ από φόβο.
όχι, και τ' άλλα τ' άστρα ολόγυρα μου ας ψιθυρίζουν
για να μην πώ όσα σκέπτομαι και θέλω),
δε χαίρομαι τόσο γι' αυτό όσο πικρή είν' η θλίψη
που είμαι μακριά από το κεφάλι της κυράς μου.
Μα όταν εσύ, βασίλισσα, κοιτάζοντας τ' αστέρια
λατρεία στην Αφροδίτη θα προσφέρεις με λαμπάδες
και με σπονδές μυρωδικών για με που ήμουν δική σου.
χωρίς φειδώ τα δώρα σου νά ναι παρακαλώ.
Τι θέλω εγώ στους ουρανούς; Μαλλί της Βερενίκης πάλι ας γίνω,
και ο Ωριων ας πάει να λάμπει πλάι στον Υδροχόο.

Jakopo Tintoretto, Η Γέννεση του Γαλαξία, 1575
Ελαιογραφία
National Gallery, Λονδίνο

http://www.youtube.com/watch?v=1YPijSWJmsE

Deep Purple, Space Truckin'
Machine Head, 1971

We had a lot of luck on Venus
We always had a ball on Mars
Meeting all the groovey people
We've rocked the Milky Way so far
We danced around with Borealice
We're space truckin' round the the stars
Come on let's go Space Truckin'

Remember when we did the moonshot
And Pony Trekker led the way
We'd move to the Canaveral moonstop
And everynaut would dance and sway
We got music in our solar system
We're space truckin' round the stars
Come on let's go Space Truckin'

The fireball that we rode was moving
But now we've got a new machine
Yeah Yeah Yeah Yeah the freaks said
Man those cats can really swing
They got music in their solar system
They've rocked around the Milky Way
They dance around the Borealice
They're Space Truckin' everyday
Come on

http://www.youtube.com/watch?v=1YPijSWJmsE