AstroVox

http://www.youtube.com/watch?v=M6-iC_aYcug

Happy People Dancing on Planet Earth, Video Credit: Matt Harding & Melissa Nixon; Music: Trip the Light, 2008

APOD 10/07/12

To APOD σήμερα βγήκε off topic!!!

Ή μήπως όχι;

Ας ξεκολλήσουμε και ας απολαύσουμε...

http://apod.nasa.gov/apod/astropix.html

Παιδιά καλησπέρα,

Μια στροφή από τους "Υμνους στη Νύχτα" του Νοβάλις.
Μετάφραση: Κώστας Κουτσουρέλης
Εκδόσεις: Περισπωμένη

Θάρρος, αιώνια πάμε
Να ζήσουμε ζωή.
Φωτιά που όλα τ' αλλάζει
Ζει μέσα μας καυτή.
Ρέουν οι γαλαξίες,
Χρυσό κρασί ζωής.
Θα το ρουφήξουμε όλο
Να γίνουμε άστρα εμείς.

Λευτέρης Βακαλόπουλος

"ΜΙΚΡΗ ΣΤΗΛΗ ΜΕ ΡΗΣΕΙΣ", Ντουρς Γκρυνμπάιν από την ποιητική συλλογή "Αστρονόμος" εκδόσεις Μικρή ‘Αρκτος(μετάφραση – επίμετρο Θανάσης Λάμπρου)

Έξω η νύχτα – μέσα μας ο αντίλαλός της.
Απ’ την ώρα που γεννηθήκαμε. Έτσι θα είναι

Όλα τα χρόνια κι όλο το χρόνο που σου απομένει
ακόμα.
Ν’ ανασαίνεις, να πεθαίνεις σ’ ελεύθερη πτώση...

Πυκνοκατοικημένη όλη η γη, μονάχος δεν ζει
κανένας πια.
Το σώμα – μια πλάνη αιματωμένη. Σε προδίνει

Αυτός ο συνένοχος της νύχτας. Το μέλλον
Σαν άστρο αστραφτερό που δεν σε ξέρει.

Παντού το μη – εγώ, ένας κόσμος δίχως άκρη.
Τόσα πολλά
Αυτά που περιφρόνησες, τόσα λίγα αυτά που
συλλογίστηκες –

Πανάρχαιων λέξη εσύ – εφήμερος – τόνος.
Ένας ανάμεσα σε πολλούς εδώ, συγγενεύοντας
με κάποιους.

Καλημέρα με την απόκοσμη ομορφιά των Πλειάδων, το εξωτικό άρωμα της Αφροδίτης, την σταθερή λάμψη του Δία και το άγρυπνο μάτι - τον Αλδεβαράν- του Ταύρου! APOD 11/7/2012
http://apod.nasa.gov/apod/astropix.html

Είθε η σημερινή ημέρα να είναι καλύτερη από τις προηγούμενες...

Dark Matter, Weber Studies, Barbara F. Lefcowitz, 1999

The same dark matter
that holds a galaxy's stars
in its gravitational grip
so they will neither collide
nor break loose
binds the many bodies of my life :
the child wearing a bright wreathe of berries,
the girl tugged by moons that draw blood,
the saturnine young woman
kept captive by the blue rings of ice
that surround her days,
who at last gives birth to the bodies of others
tightly bound to her,
but only so they may achieve
sufficient light and mass
to unbind themselves,
seek their own place in the sky.
And now the wanderer
through forests, the intricate bark
of whose trees brings forth a sap
never suspected before; through cities
whose signs blink lines and curves
that favor not even the most faraway cousin
in her family of languages.
Though she finds her eyes nearly blinded
by the same cosmic dust that turns sunsets red,
she can see with utmost clarity
the child's wreathe, the girl's moons,
the young woman's blue rings of ice --
the wanderer's particles, waves,
and molecules intact
within her body's sheathe of light
until her dark matter
begins to crack like old library paste,
first the harsh words, then stiff sentences
slipping bit by bit through the ripples
that form as the matter recedes
and the whole galaxy shatters,
an explosion so fiercely hot
the old text burns, blackens
to dark matter
in search of newborn stars.

Κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης σε μετάφραση του Πέτρου Δήτσα , το εξαιρετικό βιβλίο του Steven S. Gubser με τίτλο "Το μικρό βιβλίο της θεωρίας χορδών", μια σύντομη, προσιτή και ευχάριστη εισαγωγή στη θεωρία των χορδών.

Υπερηχητική ελεύθερη πτώση!
"Αυτό το καλοκαίρι ο αυστριακός Felix Baumgartner θα προσπαθήσει να καταρρίψει το ρεκόρ της "μεγαλύτερης" ελεύθερης πτώσης και ταυτόχρονα να σπάσει το φράγμα του ήχου με το σώμα του!O 42-χρονος Baumgartner σχεδιάζει να πηδήξει από ύψος 37 χιλιομέτρων σπάζοντας έτσι το τωρινό ρεκόρ άλματος, που επιτεύχθηκε από τον Joe Kittinger, έναν απόστρατο αξιωματικό της Πολεμικής Αεροπορίας, ο οποίος πήδηξε από ύψος 31,5 χιλιομέτρων, το 1960. Δεδομένου ότι το ανθρώπινο σώμα δεν "σχεδιάστηκε" για υπερηχητικές ταχύτητες, το εγχείρημα του Baumgartner είναι πράγματι πολύ επικίνδυνο.
Το βίντεο (animation) που ακολουθεί μας δίνει μια ιδέα, του τι θα συμβεί κατά τη διάρκεια του εγχειρήματος."
http://www.youtube.com/watch?v=VCqnQq86fkY&feature=player_embedded

Από το μέλος planetman, με τίτλο: «Φάρος στη Γαύδο» και περιγραφή του ίδιου: "Από το ψηλότερο σημείο της Γαύδου, από τα σκοτεινότερα στην Ευρώπη."

................................
"...Όπως αγάπησα τα ναυαγισμένα καράβια με τα τραγικά ονόματα
Τους μακρινούς φάρους, τα φώτα ενός απίθανου ορίζοντα
Τις νύχτες που γύρευα μόνος να βρω το χαμένο εαυτό μου
Τις νύχτες που μόνος γυρνούσα χωρίς κανείς να με νιώσει
Τις νύχτες που σκότωσα μέσα μου κάθε παλιά μου αυταπάτη."

Μανόλης Αναγνωστάκης, απόσπασμα από τα "Πέντε μικρά θέματα"

Είναι από τους συγγραφείς, που απολαμβάνω να διαβάζω! Και σήμερα ξεφυλλίζοντας πάλι τούτο το βιβλίο του, η ματιά έπεσε σ’ αυτό το - κατά την προσφιλή μου συνήθεια υπογράμμισης - μαρκαρισμένο σημείο:

"Η κόλαση των ζωντανών, είναι αυτή που βρίσκεται ήδη εδώ, αυτή που κατοικούμε κάθε μέρα. Δυο τρόποι υπάρχουν για να γλιτώσουμε από το μαρτύριό της. Ο πρώτος είναι εύκολος –δέξου την κόλαση και γίνε μέρος της, έτσι που να μην την βλέπεις πια. Ο δεύτερος είναι επικίνδυνος και απαιτεί συνεχή επαγρύπνηση και γνώση –ψάξε και μάθε να αναγνωρίζεις ποιος και τι, στην μέση αυτής της κόλασης δεν είναι κόλαση και αυτά κάνε να διαρκέσουν, δώσ’ τους χώρο".
Απόσπασμα από το βιβλίο του Ίταλο Καλβίνο, "Οι Αόρατες Πόλεις", εκδόσεις Καστανιώτης

Αυτό έψαχνα στη βιβλιοθήκη μου, ενώ στριφογύριζε στο νου η σοφή κουβέντα ενός φίλου: "...είναι που στη στεριά δεν κάνεις εκείνο που κάνεις στη θάλασσα... Δεν αφήνεις να σε κινήσει ο άνεμος και τα ρεύματα, και καταναλώνεις την ενέργειά σου." !!!

"Βουλιάζεις αργά στο ήσυχο διαμάντι των νερών. Επιφάνεια στιλβωμένη στον ήλιο του απογεύματος. Κόκκαλα αρχαίων ιχθυοσαύρων αποχαιρετούνε το φως σπαρμένα στην άμμο. Τα μάτια ακινητούν στην αγκάλη του πορφυρού φωτός: υποχωρεί ξανά η ζωή προς τα βάθη. Ένας βράχος στη θάλασσα - μέρος επισφαλές που απερίσκεπτα άραξες το σώμα σου – τραβάει τη μνήμη στον βυθό σαν ανελέητη πέτρα. Ένα απόγευμα, μια ζωή, ένα καλοκαίρι – έν’ ανεπαίσθητο θρόισμα της ακίνητης αβύσσου. Φέρε τα χέρια σου στη στάση βουβής προσευχής, γιατί η μέρα κυλάει σαν σκοτωμένο τρυγόνι στο σεντόνι. Κανέναν δεν ακούς… Κανείς δεν σ’ ακούει… Βυθίσου αργά, με τον αλάβαστρο και τον αστερία, μέχρι εκεί όπου ορίστηκε να φτάνει το σώμα. Το σεντόνι του Αιγαίου τυλίγεται σαν γάζα γύρω από τα σπλάχνα σου. Μια μικρούλα γη βουλιάζει στ’ άφωνα σκοτάδια."
Απόσπασμα από το βιβλίο του Φώτη Τερζάκη "Η αυλακιά του Ρεμπώ – Τρία ταξίδια", εκδόσεις Πανοπτικόν.

Teimareh Petroglyphs and Star Trails. APOD 12/7/2012

Όταν τα προϊστορικά πετρογλυφικά, χαραγμένα σε βράχο στην κοιλάδα Teimareh του κεντρικού Ιράν σμίγουν με τα μονοπάτια των άστρων, σιγοψιθυρίζουν τις νύχτες το δικό τους παραμύθι...

Τι Συναισθηματα Μπορει Να Δωσει Μια Super Nova?
Τι Ομορφες Εικονες & Τι Λαμψεις?
Τι Θερμοτητα & Τι Αστρα Μπορει Να Δημιουργησει?
Μπορει Να Δωσει Πολλα,Οταν Μιλαμε Για Ηχο Ομως?
Ναι...Ας Ακουσουμε Μια ΄΄Super Nova΄΄

http://www.youtube.com/watch?v=H3MFkoZCN9Q&feature=related

Super Nova_Stereo Nova
Ιδια Μαγεια_Εδω & Χρονια.

Ε.., λίγο η ζέστη, λίγο η κούραση, λίγο οι μαθητές μου που μου λείπουν, μ' έκαναν να νοσταλγήσω τον... "εθνικό ύμνο" του Σχολείου μου:

"ΓΙΟΡΤΗ ΤΩΝ ΑΣΤΕΡΙΩΝ"
Στίχοι: Γιώργος Χατζηπιερής
Μουσική: Γιώργος Χατζηπιερής
Πρώτη εκτέλεση: Σοφία Παπάζογλου

http://www.youtube.com/watch?v=ws5Hme1Ny2E

Θα σβήσουμε τα φώτα
της πόλης των σπιτιών
θα έχουμε απόψε
Γιορτή των αστεριών...

Η Πούλια θ' αναλάβει
το μπαρ και τα ποτά
και η Μεγάλη Αρκούδα
θα φτιάχνει παγωτά!

Θα φέρουν οι Πλειάδες
το φωτορυθμικό
κι ο Πολικός Αστέρας
θ' αρχίσει το χορό!

Ο Κρόνος στο τρομπόνι
στα τύμπανα ο Σκορπιός
ο Ωρίωνας στο πιάνο
κιθάρες ο Ιανός ( ; )

Θα σβήσουμε τα φώτα
της πόλης των σπιτιών
θα έχουμε απόψε
Γιορτή των αστεριών...

Η Πούλια θ' αναλάβει
το μπαρ και τα ποτά
και η Μεγάλη Αρκούδα
θα φτιάχνει παγωτά!.

Η πίστα του ουρανού μας
θα γίνει φωτεινή
σαν βγαίνουν ένα-ένα
τ' αστέρια στη σκηνή

Θα σμίγουν γαλαξίες
με τους αστερισμούς
πεφτάστερα θα ρίχνουν
τρελούς χρωματισμούς!

Eclipse, Barbara F. Lefcowitz

The music is the same :
the same papery castanets
of October leaves
as their dry edges meet
in a light breeze,
briefly touch.
Likewise the palette :
familiar reds and deep yellows,
the most intense blue, as if
an overly generous dose of cobalt
had slipped into a glaze.
Nor can I say the air's texture
differs from that of a year ago :
taut, a starched sheet
with knife-sharp hospital corners.
Still the furious madness of a few
from the other side of the globe
has so deranged the seasons
a wintery dark
eclipses the autumn sun,
whose warmth I can fee
l but cannot believe
even as it touches my skin.