AstroVox

Στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, στις αρχές του 20ού αιώνα, η δασκάλα Άννα Τζάρβις (Anna Jarvis) από τη Φιλαδέλφεια, αγωνίστηκε για την καθιέρωση της Γιορτής της Μητέρας, τη 2η Κυριακή του Μαΐου. Ήθελε να τιμήσει τη μητέρα της που αγωνίστηκε για τη συμφιλίωση Νοτίων και Βορείων Αμερικανών μετά τη λήξη του Αμερικανικού Εμφυλίου πολέμου το 1864.
Οι αγώνες της Άννας Τζάρβις δικαιώθηκαν το 1914, όταν το Κογκρέσο όρισε την επίσημη εθνική Γιορτή της Μητέρας τη γιορτή αυτή.

Στην Ελλάδα, γιορτάστηκε για πρώτη φορά η Γιορτή της Μητέρας στις 2 Φεβρουαρίου του 1929, για να συνδυαστεί η Γιορτή αυτή με τη χριστιανική γιορτή της Υπαπαντής.
Τελικά, κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1960, η γιορτή μεταφέρθηκε από τις 2 Φεβρουαρίου στη 2η Κυριακή του Μαΐου.

Το μητρικό ένστικτο, πολύ δυνατό σε όοοολες τις μαμάδες όοοολου του πλανήτη...

http://www.youtube.com/watch?v=4Tg3-QfQQMo

http://www.lovethesepics.com/2012/05/a-mothers-love-40-adorable-animal-mom-and-baby-photos/

Ξένα γραμματόσημα τιμούν τη Μάνα.

Πολλοί καλλιτέχνες, γλύπτες, ζωγράφοι, χαράκτες, Έλληνες και ξένοι, εμπνεύστηκαν από τη σχέση μάνας και παιδιού!

Αυτήν μου έστειλε η μικρή μου κόρη, η Μυρτώ, για "Χρόνια Πολλά"(λόγω χρώματος μαλλιών και αγάπης στα παράξενα Laughing

)

Αγάπη και σεβασμό στη Μητέρα όλων μας, τη Μάνα Φύση!

"Μητέρα", της λέω, "μη μου ετοιμάζεις πια το γάλα -
δεν μπορείς να καταλάβεις ότι είσαι πεθαμένη;"
Περίμενα να δω τι θα πει. Ήταν Ιούνιος βράδυ, με
μια φανταστική πανσέληνο στον ουρανό.
Και μη μου πείτε, πως αυτό δεν ήταν μια απάντηση...

Τάσος Λειβαδίτης, από τη συλλογή Βιολέτες για μια εποχή, 1985

Δύο καταπληκτικά βιβλία του Jostein Gaarder που οι λάτρεις της αστρονομίας πρέπει σίγουρα να διαβάσουν...

Αχ, αυτό το κορίτσι με τα πορτοκάλια...
Έχουμε ξαναγράψει γι' αυτό, στο Σύμπαν της Τέχνης παλαιότερα, αλλά του αξίζει και δεύτερη φορά, αφού είναι ένα σύγχρονο ΠΑΡΑΜΥΘΙ με φιλοσοφική διάσταση, μια πανέμορφη ιστορία αγάπης!
Και όπως λέει ο συγγραφέας του σε κάποιο σημείο για τους κανόνες: "Μήπως ο κόσμος δεν είναι ένα μοναδικό, ένα συναρπαστικό παραμύθι; Όλα τα παραμύθια έχουν τους κανόνες τους, ίσως μάλιστα αυτοί οι κανόνες είναι που κάνουν τα παραμύθια να διαφέρουν μεταξύ τους. Πρέπει απλά να τους τηρείς. Αν δεν το κάνεις, τότε οι υποσχέσεις δεν εκπληρώνονται..... Δεν πρέπει να πλησιάσεις υπερβολικά ένα παραμύθι, που δεν θέλει να μοιραστεί μαζί σου τους κανόνες του...... Υπάρχουν παραμυθένιοι κανόνες, που αρχίζουν ως δια μαγείας μόλις αρχίσει να χρησιμοποιείται ο δυϊκός αριθμός.... Προσπαθήστε λοιπόν, να μη θίξετε αυτούς τους κανόνες....." ._

http://www.youtube.com/watch?v=LKzTveyQeOo

Λέει ο Βρετανός αστροφυσικός Fred Hoyle:
"Τα πάντα υπάρχουν. Ό,τι υπήρξε κάποτε και ό,τι θα υπάρξει στο μέλλον, ενυπάρχει ήδη στο παρόν. Μόνο η συνείδησή μας κάνει τον διαχωρισμό και δημιουργεί το αίσθημα της ιστορικής ακολουθίας και αυτό του περάσματος του χρόνου"._

''Πάμε μαζί ψηλά αν θες, να δεις τη γη απ τη σελήνη, ένα φεγγάρι είναι κι εκείνη...''

http://www.youtube.com/watch?v=pR240P9z5Zw

"...Γιατί τίποτα δεν μπορεί να εξηγήσει με αριθμούς την ύπαρξη εκείνων των φώτων, εκεί ψηλά, στην ερημιά του θεού."
(Από την εισήγηση του Γιώργου Μπλάνα στην Ημερίδα που οργάνωσε η Κοσμητεία της Πολυτεχνικής Σχολής του Αριστοτέλειου Πανεπιστήμιου Θεσσαλονίκης με θέμα "Το Χρέος")

Η εξαιρετική φωτογραφία είναι από το μέλος Rossolato Antonio με τίτλο: "Σφαιρωτό σμήνος Μ10"!

2 χρόνια Σύμπαν της Τέχνης!

Άλλο ένα παράδοξο του Σύμπαντος, το οποίο όμως δεν εξηγείται από την κβαντομηχανική ή την σχετικότητα. Πως κάτι τόσο μικρό χωρά τόσο μεγάλα πράγματα; Και, αντιθέτως με τις μέλαινες οπές, δεν φυλακίζει το φως τους με αρρωστημένο ζήλο αλλά το ανακλά ολόγυρα, ορατό τοις πάσι, ως οφείλει ίνα ωφελεί.
Δεν θα περιγράψω το τι ακριβώς αισθάνομαι για το Σύμπαν της Τέχνης. Μου φτάνει που το αισθάνομαι.
Ευχαριστώ το Astrovox που το φιλοξενεί, εκείνους (συγνώμη για τον σεξισμό της Ελληνικής, εκείνες θα έπρεπε να πω) που ταΐζουν αυτόν τον αδηφάγο νεοσσό και ακόμη εκείνους και εκείνες που φιλότεχνα επισκέπτονται το διαδικτυακό μας μουσείο. Θα μας ζήσει.

Θα Ζήσει,
θα τα εκατοστίσει (αστεία ευχή για...Σύμπαν),
θα συνεχίσει να φωτίζει τις μέρες μας σαν καθρεφτάκια σε μια θαμπωτική θρυψαλιασμένη Θάλασσα,
θα λάμπει με το φως, που μόνο ο Λόγος του πολιτισμού έχει τη δύναμη να εκπέμπει,
θα αποτελεί για αρκετούς ένα εξαιρετικό τοπίο νοήματος,
τοιχογραφημένο με τα υλικά της ύπαρξης της ίδιας,
καμωμένο από χιλιάδες στέρεα υλικά και συνάψεις πολύτροπες
με το ανθεκτικό κονίαμα της λογικής αλλά και του ονείρου μας αντάμα!
Θα εξακολουθήσει να κλείνει στου χρόνου τις φιάλες χειροποίητες μέρες και νύχτες,
με πάθος για ζωή,
θα εναντιώνεται στη φθορά και τη βαρβαρότητα.
Και θα είναι (για μένα τουλάχιστον) σκιερό σαν εξώστης την ώρα της απαντοχής,
μετά τη δύση του ήλιου...

Αφιερωμένο στο Σύμπαν της Τέχνης και σε όσους το τρέφουν και το φροντίζουν!
Ποίημα με αρ.778 / Έμιλι Ντίκινσον

"Tέσσερα Δέντρα – σ ΄έρημο Χωράφι –
Δίχως Τάξη
‘Η Σκοπό, ή Δράση Φανερή –
Στην ίδια θέση –

Ο Ήλιος – ένα Πρωί τα συναντά –
Ο Άνεμος –
Κανένας Γείτονας – κοντά τους –
Μόνο ο Θεός –

To Χωράφι τους δίνει – τον Τόπο –
Για χάρη Του – Εκείνα – το Βλέμμα του Περαστικού –
Μιας Σκιάς, ή ενός Σκίουρου ,ίσως-
Κάποιου Παιδιού –

Ποιο είναι το Έργο τους στην όλη Φύση –
Ποιό Σχέδιο
Καθένα χώρια- εμποδίζει – ή επιτρέπει –
Άγνωστο –"