AstroVox

Γαλαξιακές συγκρούσεις «παχαίνουν» τις μαύρες τρύπες. Cheesy Grin

Έχει διαπιστωθεί ότι στο κέντρο των γαλαξιών βρίσκονται συνήθως υπερμεγέθεις μαύρες τρύπες. Μια τέτοια μελανή οπή έχει μάζα εκατοντάδες ή και δισεκατομμύρια φορές μεγαλύτερη από αυτή ενός άστρου σαν τον Ήλιο.
Αν και τις τελευταίες δεκαετίες έχουν γίνει πολλές παρατηρήσεις και ανακαλύψεις για τη λειτουργία τους εντούτοις δεν έχουν εντοπιστεί στοιχεία που να φωτίζουν τον μηχανισμό που προκαλεί τη διόγκωσή τους. Εχουν αναπτυχθεί διάφορες θεωρίες και η τελευταία που ανέπτυξε διεθνής ομάδα επιστημόνων είναι ότι οι υπερμεγέθεις μαύρες τρύπες τροφοδοτούνται από τις συγκρούσεις γαλαξιών.
Το γαλαξιακό «τάισμα»
Μπορεί οι μαύρες τρύπες να «ρουφούν» κάθε σώμα που βρίσκεται κοντά τους και τίποτε, ούτε καν το φως, να μη μπορεί να ξεφύγει από το εσωτερικό τους όμως η δράση τους παράγει φαινόμενα που γίνονται αντιληπτά από τα επιστημονικά όργανα όπως η ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία. Επίσης παράγεται φως η λαμπρότητα του οποίου είναι τόσο μεγάλη ώστε να κάνει εξαιρετικά δύσκολη τη λεπτομερή παρατήρησή τους.
Χρησιμοποιώντας διαστημικά και επίγεια τηλεσκόπια (Chandra, VLT) οι ερευνητές βρήκαν στοιχεία τα οποία τους οδηγούν στο συμπέρασμα ότι η διόγκωση των μαύρων τρυπών είναι αποτέλεσμα της σύγκρουσης του γαλαξία στον οποίο βρίσκονται με άλλους μικρότερους γαλαξίες. Όμως η νέα ανακάλυψη δεν λύνει στο σύνολο του αυτόν τον κοσμικό γρίφο.
Αυτό γιατί τέτοιες γαλαξιακές συγκρούσεις είναι σπάνιο φαινόμενο και όπως εκτιμούν οι ερευνητές μόλις το 20% των γιγάντιων μελανών οπών εξηγείται με αυτόν τον μηχανισμό. Ετσι θα πρέπει να βρεθούν νέα στοιχεία για το πώς διογκώνονται οι μαύρες τρύπες που δεν βρίσκονται σε περιβάλλον γαλαξιακών συγκρούσεων.
Αυτό πάντως που γνωρίζουν οι επιστήμονες είναι ότι η διόγκωση μιας μαύρης τρύπας δεν γίνεται από τη μια στιγμή στην άλλη αλλά είναι μια διαδικασία που εξελίσσεται σε πολύ μεγάλο βάθος χρόνου.
Η νέα έρευνα δημοσιεύεται στην επιθεώρηση Astrophysical Journal.

Βιντεο με μια υπέροχη προσομοίωση της δημιουργίας μιας μαύρης τρύπας μετά από γαλαξιακή σύγκρουση.
http://www.tovima.gr/science/physics-space/article/?aid=427103&h1=true

Η μυστηριώδης σκόνη γύρω από μαύρες τρύπες προέρχεται από συγκρούσεις μικρών σωμάτων. Cheesy Grin

Πυκνά σύννεφα σκόνης σε σχήμα χοντρού ντόνατ που επισκιάζουν κάποιες μαύρες τρύπες, θα μπορούσαν να οφείλονται σε συγκρούσεις ανάμεσα σε πολύ γρήγορους πλανήτες και αστεροειδείς, λένε Βρετανοί αστρονόμοι.
Συγκρούσεις από μικρότερα αντικείμενα, όπως αστεροειδείς ή μικροί πλανήτες κοντά σε μια υπερβαρέα μαύρη τρύπα θα μπορούσαν να απελευθερώσουν πολλή σκόνη.
Περίπου οι μισές από τις υπερμεγέθεις μαύρες τρύπες που βρίσκονται στα κεντρικά τμήματα των περισσοτέρων γαλαξιών, δεν είναι ορατές διότι καλύπτονται από μυστηριώδη σύννεφα σκόνης, η προέλευση της οποίας δεν είναι πλήρως κατανοητός, λένε τώρα αστρονόμοι από το Πανεπιστήμιο του Leicester.
Αυτοί έχουν αναπτύξει μια νέα θεωρία για την προέλευση της σκόνης η οποία είναι εμπνευσμένη από το ηλιακό μας σύστημα, όπου η λεγόμενη ζωδιακή σκόνη είναι το αποτέλεσμα των συγκρούσεων μεταξύ στερεών σωμάτων, όπως οι αστεροειδείς και οι κομήτες.
Ο αστρονόμος Sergei Nayakshin και οι συνεργάτες του πρότειναν ότι οι κεντρικές περιοχές των γαλαξιών περιέχουν όχι μόνο μαύρες τρύπες και αστέρια, αλλά πλανήτες και αστεροειδείς. Επίσης, ότι μπορεί αυτά τα σώματα μπορεί να είναι η πηγή αυτών των κοσμικών νεφών της σκόνης.
"Υποψιαζόμαστε ότι οι υπερμεγέθεις μαύρες τρύπες στον Γαλαξία μας, απώθησαν το περισσότερο αέριο, που υπό άλλες συνθήκες θα είχε μετατραπεί σε περισσότερα άστρα και πλανήτες”, υποστηρίζει. "Η κατανόηση της προέλευσης της σκόνης στις εσωτερικές περιοχές των γαλαξιών θα μας έστελνε ένα βήμα πιο κοντά στην επίλυση του μυστηρίου των υπερβαρέων μαύρων οπών”.
Στην φωτογραφία μια «φωτεινή ηχώ» της σκόνης που φωτίζεται από ένα κοντινό αστέρι καθώς αυτό έγινε 600.000 φορές πιο φωτεινό από ό,τι ο Ήλιος μας τον Ιανουάριο του 2002.

Το Hubble για πρώτη φορά βρίσκει ένα δίσκο με υλικά γύρω από μαύρη τρύπα. Cheesy Grin

Για πρώτη φορά επιστήμονες, χρησιμοποιώντας το διαστημικό τηλεσκόπιο Hubble, ήταν σε θέση να βρουν ένα μακρινό δίσκο σκόνης και υλικών, που κινείται αργά με μια σπειροειδή κίνηση προς μία υπερβαρέα μαύρη τρύπα στο κέντρο ενός γαλαξία.
Οι παρατηρήσεις του δίσκου προσαύξησης ή συσσώρευσης του κβάζαρ – τον λαμπερό δίσκο της ύλης που έχει θερμανθεί καθώς αυτός παρασύρεται προς την κεντρική μαύρη τρύπα – έχουν αποκαλύψει μοναδικές λεπτομέρειες για το μέγεθος και τη θερμοκρασία του.
Οι επιστήμονες, που παρατήρησαν το κβάζαρ – δίσκο χρησιμοποίησαν την τεχνική του βαρυτικού εστιασμού, και δήλωσαν ότι η μέθοδος αυτή βασίζεται στην παρουσία ενός ενδιάμεσου γαλαξία, που βρίσκεται μεταξύ του διαστημικού τηλεσκοπίου και της μακρινής μαύρης τρύπας, μεγεθύνοντας έτσι το φως που έρχεται από το κβάζαρ.
Στην περίπτωση του κβάζαρ HE 1104-1805 το φως του πέρασε μέσα από τον ενδιάμεσο γαλαξία, που βρίσκεται κατά μήκος της διαδρομής του φωτός, έτσι ώστε τα άστρα του γαλαξία να ενισχύουν τα σήματα από τα διάφορα μέρη του δίσκου προσαύξησης του κβάζαρ. Αυτό βοήθησε τους αστρονόμους να κατασκευάσουν ένα προφίλ χρώματος όλου του δίσκου.
Τα χρώματα του δίσκου μπορούν στη συνέχεια να ‘μεταφραστούν’ σε θερμοκρασίες, επειδή η καυτή ύλη που βρίσκεται πλησιέστερα προς τη μαύρη τρύπα εκπέμπει σε πιο μπλε μήκη κύματος (λόγω της πιο μεγάλης θερμοκρασίας) από ό,τι το υλικό που είναι πιο μακριά (πιο μικρής θερμοκρασίας).
Οι ενδείξεις της θερμοκρασίας θα μπορούσαν στη συνέχεια να μετατραπούν σε μετρήσεις αποστάσεων, άρα σε μια εκτίμηση της διαμέτρου του δίσκου συσσώρευσης, η οποία έτσι εκτιμήθηκε μεταξύ 4 και 11 ημερών φωτός, ή 100 έως 300.000.000.000 χιλιόμετρα.
"Αυτού του είδους οι παρατηρήσεις είναι πολύ δύσκολες”, δήλωσε ο επικεφαλής επιστήμονας Jose Munoz του Πανεπιστημίου της Βαλένθια.
Παρά το γεγονός ότι τα κβάζαρ είναι μήκους λίγων ημερών φωτός, βρίσκονται δισεκατομμύρια έτη φωτός από τη Γη, πράγμα που σημαίνει ότι τα περισσότερα που οι επιστήμονες γνωρίζουν για αυτά προέρχεται από έμμεσα και όχι από άμεσα αποδεικτικά στοιχεία, λένε οι επιστήμονες.
"Το αποτέλεσμα αυτό θεωρείται πολύ σημαντικό, διότι υπονοεί ότι είμαστε τώρα σε θέση να αποκτήσουμε παρατηρησιακά δεδομένα σχετικά με τη δομή των συστημάτων αυτών, αντί να στηριζόμαστε στη θεωρία και μόνο," πρόσθεσε ο Munoz.

Το λαμπρότερο φως στο Σύμπαν βρίσκεται σε ένα κβάζαρ που τροφοδοτείται από μια μαύρη τρύπα. Cheesy Grin

Οι μαύρες τρύπες όχι μόνο περιστρέφονται, αλλά μπορούν επίσης να κινηθούν και πλαγίως στον γαλαξία που τους φιλοξενεί. Σύμφωνα με αστροφυσικούς στο Πανεπιστήμιο Brigham Young, και οι δύο τύποι μετακίνησης τροφοδοτούν με ενέργεια τρομερούς πίδακες που είναι γνωστά ως κβάζαρ. Μια μαύρη τρύπα στο γαλαξία Κένταυρος Α για παράδειγμα είναι υπεύθυνη για την εκπομπή ακτινοβολίας με τη μορφή πίδακα, με μήκος 1 εκατομμύριο έτη φωτός.
Η εικόνα δείχνει το κβάζαρ 3C279, ένα αντικείμενο που το φως του είναι πολύ εξασθενημένο, σαν άστρο στον ουρανό. Ωστόσο, τον Ιούνιο του 1991 το διαστημικό παρατηρητήριο των ακτίνων-γ Compton ης NASA ξαφνικά ανακάλυψε ότι ήταν ένα από τα φωτεινότερα αντικείμενα (στην περιοχή των ακτίνων-γ) στον ουρανό. Αμέσως μετά που τραβήχτηκε αυτή η εικόνα το κβάζαρ ξεθώριασε στην περιοχή των ακτίνων-γ, και έλαμπε στο ορατό φως με μια ενέργεια 10.000 φορές περισσότερη από το ορατό φως. Οι αστρονόμοι ακόμα προσπαθούν να καταλάβουν τι αναγκάζει αυτά τα αινιγματικά αντικείμενα να φτάνουν σε έξαρση τόσο βίαια.
Αυτοί οι θεαματικοί πίδακες βγαίνουν από γαλαξίες που περιέχουν δίσκους από σκόνη και αέριο, ό,τι απέμεινε δηλαδή από άστρα διαλυμένα από την δύναμη των μαύρων οπών.
"Η μαύρη τρύπα περιστρέφεται σαν δυναμό μέσα σε αυτά τα μαγνητικά πεδία”, δήλωσε ο καθηγητής David Neilsen, υπεύθυνος της μελέτης. "Ο τρόπος με τον οποίο οι δυναμικές γραμμές συστρέφονται γύρω από την περιστρεφόμενη μαύρη τρύπα, δημιουργεί μια ηλεκτρομαγνητική τάση που μετατρέπεται σε ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία και ενέργεια που βγαίνει προς τα έξω."
Η ιδιοπεριστροφή των μαύρων οπών πιστεύεται ότι παίζει ένα ρόλο, από τότε που η ιδέα αυτή διατυπώθηκε το 1977. Η νέα μελέτη επιβεβαιώνει αυτή τη θεωρία και την εισαγωγή ενός εντελώς νέου στοιχείου: αυτή της πλάγιας κίνησης που επίσης τροφοδοτεί με ενέργεια αυτούς τους πίδακες.
"Η περιστροφική κινητική ενέργεια συμβάλλει, αλλά και η απλή κίνηση μπορεί επίσης να συμβάλει σε αυτή την ενέργεια”, δήλωσε ο καθηγητής Eric Hirschmann, μέλος της ομάδας. “Οι δύο διαδικασίες δεν ανταγωνίζονται μεταξύ τους, συνδυάζονται για να δώσουν μια συνολική ενέργεια που διαδίδεται μακριά από τη μαύρη τρύπα."
Με άλλα λόγια, τα μεγαλύτερα και φωτεινότερα κβάζαρ θα μπορούσαν να προέρχονται τις μαύρες τρύπες που και περιστρέφονται γρήγορα και κινούνται πλάγια στους γαλαξίες τους με υψηλές ταχύτητες.
Στην εικόνα ένα άλλο κβάζαρ, το 3C273, είναι ελαφρώς ορατό πάνω και προς τα δεξιά του κέντρου.

Ο Stephen Hawking είχε δίκιο! Η γαλαξιακή πηγή ακτίνων-Χ Cygnus X-1 έχει μια μαύρη τρύπα στο κέντρο της. Cheesy Grin

Πριν από 30 χρόνια, με βάση τα στοιχεία που ήταν τότε διαθέσιμα, ο Stephen Hawking πρότεινε ότι η γαλαξιακή πηγή ακτίνων-Χ Cygnus X-1 είχε μια μαύρη τρύπα στον πυρήνα της.
Από τότε, οι αστροφυσικοί πίστευαν ότι έκανε λάθος, αλλά μια νέα μελέτη τώρα δείχνει τελικά το αντίθετο.
Κι όχι μόνο αυτό, αλλά η ομάδα που διεξήγαγε την έρευνα, στο Κέντρο Αστροφυσικής του Harvard (CfA), επίσης, κατάφερε να αποκαλύψει κάποια από την αρχαία ιστορία αυτού του αντικειμένου. Έδειξαν λοιπόν πώς εμφανίστηκε, πώς αναπτύχθηκε και τελικά πώς έφτασε στο σημερινό του μέγεθος.
Οι επιστήμονες έχουν επίσης ακριβείς τιμές τόσο του σπιν όσο και της μάζας του αντικειμένου, καθώς και την απόστασή του από τον πλανήτη μας. Ως εκ τούτου, η εδώ και 30 χρόνια πρόταση του Hawking αποδεικνύεται ότι είναι σωστή, λένε οι αστρονόμοι.
Η συζήτηση ως προς τη φύση του αντικειμένου που βρίσκεται στο Cygnus X-1 είχε ξεκινήσει εδώ και αρκετό καιρό, αλλά κανείς (και από τους αντιπάλους και από τους υποστηρικτές της ιδέας), δεν ήταν σε θέση να προσφέρει συγκεκριμένες αποδείξεις που να στηρίζουν την άποψή τους, μέχρι τώρα .
Η ερευνητική ομάδα του CfA χρησιμοποίησε μια σειρά από ραδιοφωνικά, οπτικά και ακτίνων X παρατηρητήρια των για να αυξήσει τα δεδομένα που έχουν συγκεντρωθεί από τηλεσκόπιο Chandra X-ray της NASA. Αυτή η προσέγγιση τους επέτρεψε να ανακατασκευάσουν τη γέννηση και την αρχική περίοδο της μαύρης τρύπας, η οποία καθιστά το αντικείμενο Cygnus X-1 ένα από τα λίγα αντικείμενα για τα οποία ήταν δυνατό να γίνει.
«Η νέα αυτή πληροφορία μας δίνει ισχυρές αποδείξεις για το πώς γεννήθηκε η μαύρη τρύπα, ζυγίζει και το πόσο γρήγορα στρέφεται. Αυτό βεβαίως είναι συναρπαστικό, επειδή δεν γνωρίζουμε πολλά για τη γέννηση των μαύρων οπών, λέει ο αστρονόμος και συγγραφέας της μελέτης Mark Reid.
Η έρευνά του δημοσιεύεται στο Astrophysical Journal.
Φαίνεται πλέον ότι το Cygnus X-1 είναι στην πραγματικότητα ένα μέλος ενός διπλού συστήματος, καθώς συνοδεύεται από ένα τεράστιο μπλε άστρο, με τη μελανή οπή να συσσωρεύει συνεχώς μάζα από τον συνοδό του
"Γνωρίζουμε τώρα ότι το αντικείμενο Cygnus X-1 είναι ένα από τις πιο βαριές αστρικές μαύρες τρύπες στο γαλαξία. Και, περιστρέφεται πιο γρήγορα από οποιαδήποτε μαύρη τρύπα που έχουμε δει ποτέ, "υποστηρίζουν οι ερευνητές. Με τα στοιχεία, στα οποία οι αστρονόμοι είχαν πρόσβαση, τους επέτρεψαν να διεξάγουν μετρήσεις με μια πρωτοφανή ακρίβεια.
Εκτιμάται τώρα ότι το νεκρό άστρο με τη μεγάλη μάζα από το οποίο γεννήθηκε η μαύρη τρύπα ήταν στην πραγματικότητα κάπου 100 φορές βαρύτερο από τον Ήλιο. Οι ειδικοί λένε ότι κατά πάσα πιθανότητα δεν είχε εκραγεί σε σουπερνόβα, όταν κατέρρευσε, αλλά μάλλον το έκανε κάτω από τις επιδράσεις των ακραίων ηλιακών ανέμων.
"Είναι εκπληκτικό ότι έχουμε μια πλήρη περιγραφή αυτού του αντικείμενο που έχει μέγεθος σαν ένας αστεροειδής, χιλιάδες έτη φωτός μακριά μας. Αυτό σημαίνει πως οι αστρονόμοι έχουν μια πιο πλήρη κατανόηση αυτής της μαύρης τρύπας από οποιαδήποτε άλλη στον γαλαξία μας”, καταλήγει ο Mark Reid.
Πηγή: SoftPedia
Στην φωτογραφία η μαύρη τρύπα Cygnus X-1 να συσσωρεύει μάζα από ένα συνοδό μπλε άστρο

Φοβερά ενδιαφέρον άρθρο για την ραδιοπηγή Cygnus X-1! Ευχαριστούμε θερμά!

Μόνο να διορθώσω πως δεν είναι φωτογραφία αλλά μια απλή καλλιτεχνική απεικόνιση (artist's illustration). Καλό είναι να το επισημαίνουμε αυτό, γιατί ο αρχάριος κόσμος θα πιστέψει πως είναι πραγματική φωτογραφία αυτού του εξωτικού αντικειμένου... Rolling Eyes

Πραγματική φωτογραφία της τοποθεσίας του αντικειμένου αυτού, είναι η ακόλουθη ΑΡΙΣΤΕΡΗ από το Digitized Sky Survey. Μέσα στο κόκκινο τετράγωνο. Η έκταση της φωτογραφίας από άκρη σε άκρη είναι 700 έτη φωτός! d'oh!

Φωτογραφία: Nasa.gov
http://www.nasa.gov/mission_pages/chandra/multimedia/cygnusx1.html

Τεράστιες μαύρες τρύπες καταρρίπτουν κάθε ρεκόρ μάζας. Cheesy Grin

Εντυπωσιακή ανακάλυψη πραγματοποίησε ομάδα αμερικανών ερευνητών. Οι επιστήμονες ανακάλυψαν δύο κολοσσιαίες μαύρες τρύπες, τις μεγαλύτερες που έχουν εντοπιστεί μέχρι σήμερα στο Σύμπαν. Οι ειδικοί εκτιμούν ότι οι δύο μελανές οπές έχουν παρόμοια μάζα και υπολογίζουν ότι κάθε μια εξ αυτών έχει μάζα δέκα δισεκατομμύρια φορές μεγαλύτερη από αυτή του Ήλιου!
Οι δύο μαύροι γίγαντες.
Ομάδα ερευνητών με επικεφαλής επιστήμονες του Πανεπιστημίου Μπέρκλεϊ στην Καλιφόρνια εντόπισε τις δύο τρύπες χρησιμοποιώντας επίγεια αλλά και διαστημικά τηλεσκόπια.
Η μια βρίσκεται στο κέντρο του γαλαξία NGC 3842 και η άλλη στο κέντρο του γειτονικού του NGC 4889.
Οι δυο γαλαξίες ανήκουν σε ένα σμήνος το οποίο βρίσκεται σε απόσταση περίπου 310 εκατομμυρίων ετών φωτός από τον δικό μας.
Το προηγούμενο ρεκόρ κρατούσε μια μαύρη τρύπα με μάζα 6,3 δισεκατομμύρια φορές μεγαλύτερη από εκείνη του Ήλιου. Οι επιστήμονες πίστευαν παρ' όλα αυτά ότι υπάρχουν και μεγαλύτερες, εκτίμηση που τελικά επαληθεύτηκε με τον πλέον πανηγυρικό τρόπο.
Η ανακάλυψη είναι εκτός από εντυπωσιακή και εξαιρετικά χρήσιμη για την επιστημονική κοινότητα. Αυτό γιατί το μέγεθος των δύο τρυπών ξεπερνάει κατά πολύ τις προβλέψεις και θεωρίες που έχουν αναπτυχθεί για τη δημιουργία και κυρίως την εξέλιξη αυτών των μυστηριωδών κοσμικών αντικειμένων. Η νέα ανακάλυψη προσφέρει νέα στοιχεία που θα φωτίσουν το φαινόμενο των μαύρων τρυπών.
Η έρευνα δημοσιεύεται στην επιθεώρηση «Nature».

Μπορεί να έχει προσδιοριστεί η μικρότερη μαύρη τρύπα. Cheesy Grin

Μια μαύρη τρύπα που οι αστρονόμοι είδαν μόλις το 2003 προς την κατεύθυνση του αστερισμού του Σκορπιού, μπορεί να είναι η μικρότερη που έχει ανακαλυφθεί ποτέ. Σύμφωνα με τους ερευνητές που χρησιμοποιούν το παρατηρητήριο ακτίνων-Χ RXTE της NASA,
η δομή αυτή μπορεί να ανατρέψει τις κλίμακες μιας μαύρης τρύπας ξεκινώντας από μόλις από την τριπλάσια μάζα του Ήλιου.
Στην πραγματικότητα αυτό είναι το ελάχιστο όριο και καμιά μαύρη τρύπα δεν μπορεί να είναι ελαφρύτερη από αυτό το μέγεθος. Είναι περίπου το ελάχιστο ποσό της μάζας που απαιτείται, ώστε ο αστρικός πυρήνας ενός άστρου που κατέρρευσε να μετατραπεί σε ένα σκοτεινό τέρας.
Σε σύγκριση με τις μεγαλύτερες μαύρες τρύπες που βρέθηκαν ποτέ – ζυγίζουν περίπου 10 δισεκατομμύρια ηλιακές μάζες – η μικρότερη φαίνεται πραγματικά σαν ένας νάνος.
Η πραγματική απόσταση μεταξύ του πλανήτη μας και αυτού του αντικειμένου δεν έχει ακόμη καθοριστεί με κάποιο βαθμό ακρίβειας. Οι εκτιμήσεις κυμαίνονται μεταξύ 16.000 και 65.000 έτη φωτός, λένε οι αστρονόμοι που διεξήγαγαν την έρευνα.
Η μικρότερη έως τώρα υποψήφια μαύρη τρύπα ονομάζεται IGR J17091-3624. Οι ειδικοί την εξέτασαν με τη βοήθεια των ακτίνων-Χ, η ακτινοβολία που παράγεται από μια ποικιλία από φαινόμενα γύρω από αυτό το αντικείμενο.
Ένα από τα πράγματα που μπέρδεψαν πολύ τους αστρονόμους ήταν ότι η μαύρη τρύπα βρίσκεται μέσα σε ένα δυαδικό σύστημα. Οι περισσότερες από τις ακτινοβολίες και οι πίδακες σε ραδιοφωνικές συχνότητες που παράγει το μεγαθήριο, προκαλούνται από την ύλη που πέφτει μέσα στον ορίζοντα γεγονότων του, μετά την απομάκρυνση της ύλης από το συνοδό άστρο του.
Ωστόσο, η ύλη δεν πέφτει κατευθείαν μέσα στον ορίζοντα γεγονότων, αλλά συσσωρεύεται πρώτα σε ένα δίσκο αερίου, που ονομάζεται δίσκο προσαύξησης. Στο εσωτερικό, η ύλη τρίβεται αυξάνοντας έτσι την θερμοκρασία της σε εκατομμύρια βαθμούς. Κι αυτό, με τη σειρά του, αυξάνει τις εκπομπές των ισχυρών ακτινοβολιών.
Οι εκπομπές μοιάζουν με ένα ηλεκτροκαρδιογράφημα, κι αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο οι επιστήμονες αναφέρουν ότι μοιάζει με τον κτύπο της καρδιάς. Ακριβώς όπως ο ρυθμός της καρδιάς ενός ποντικιού είναι ταχύτερος από ό,τι ενός ελέφαντα, έτσι και τα σήματα του καρδιακού παλμού από αυτές τις μαύρες τρύπες είναι ανάλογα με τη μάζα τους, εξηγούν.
Στο μέλλον, τα δεδομένα που λαμβάνονται από τις εν λόγω μελέτες θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για να αποκτήσουμε μια βαθύτερη κατανόηση του τι συμβαίνει στον ορίζοντα γεγονότων μιας μαύρης τρύπας.
Πηγή: SoftPedia

Αυτή η εικόνα του Chandra δείχνει την δεύτερη ελαφρύτερη μαύρη τρύπα που έχει ανακαλυφθεί ποτέ καθώς και τα σήματα της

Μαύρη τρύπα εκτοξεύει “σφαίρες” αερίου στο διάστημα. Cheesy Grin

Μια διεθνής ομάδα αστρονόμων κατάφερε να εξηγήσει τις παρατηρήσεις τηλεσκοπίων
[του δορυφορικού τηλεσκοπίου ακτίνων Χ, Rossi X-ray Timing Explorer (RXTE) και του ραδιοτηλεσκοπίου Very Long Baseline Array (VLBA)]
που στο παρελθόν είχαν καταγράψει το φαινόμενο κατά το οποίο μια μαύρη τρύπα στον γαλαξία μας εκτοξεύει με τεράστιες ταχύτητες ύλη προς το διάστημα.
Οι ταχύτητες αυτών των «σφαιρών» ιονισμένου αερίου έφταναν στο ένα τέταρτο της ταχύτητας του φωτός και οι αστρονόμοι θεωρούν ότι προέρχονται από μια περιοχή που βρίσκεται κοντά στον ορίζοντα των γεγονότων μιας μαύρης τρύπας (αν κάποιο αντικείμενο περάσει την περιοχή του ορίζοντα των γεγονότων μιας μαύρης τρύπας τότε είναι αδύνατον να δραπετεύσει απ’ αυτήν !)
Η παρατήρηση έγινε το 2009 στο δυαδικό σύστημα που είναι γνωστό με το όνομα H1743–322, και βρίσκεται 28000 έτη φωτός μακριά από μας, στον αστερισμό του Σκορπιού.
Το σύστημα που ανακαλύφθηκε το 1977 από τον δορυφόρο της NASA, HEAO-1, αποτελείται από ένα κανονικό άστρο και μια μαύρη τρύπα.
Στην φωτογραφία στην πάνω σειρά βλέπουμε την απεικόνιση από το ραδιοτηλεσκόπιο Very Long Baseline Array, στην ενδιάμεση σειρά βλέπουμε τις ταυτόχρονες παρατηρήσεις ακτίνων Χ από τον δορυφόρο RXTE , και στην τελευταία σειρά τα αντίστοιχα στιγμιότυπα της εκτόξευσης των "σφαιρών" τεράστιας μάζας αερίου από την μαύρη τρύπα, όπως αναπαρίστανται στο βίντεο παρακάτω
http://www.youtube.com/watch?v=dF-KhAXbV8k&feature=player_embedded

Μια νέα εικόνα του διαστημικoύ τηλεσκοπίου Hubble στην οποία απεικονίζεται μια μαύρη τρύπα 100 εκατομμυρίων ηλιακών μαζών στο κέντρο του γειτονικού σπειροειδούς γαλαξία M31, ή το γαλαξία της Ανδρομέδας, ένας από τους λίγους γαλαξίες έξω από το Γαλαξία μας που είναι ορατός με γυμνό μάτι και ο μόνος γίγαντας γαλαξίας στην τοπική ομάδα. Αυτή είναι η πιο καθαρή ορατού φωτός εικόνα που λύφθηκε ποτέ από τον πυρήνα του γαλαξία.

Η εικόνα του διαστημικoύ τηλεσκοπίου Hubble παρουσιάστηκε σήμερα στο συνέδριο του Αμερικανικού Αστρονομικού Συλλόγου στο Ώστιν, του Τέξας.

Για να καταλάβω, αν δεν υπήρχε μαύρη τρύπα εκεί θα αναμέναμε πως η περιοχή θα ήταν τόσο φωτεινή όσο οι γειτονικές της;

Φίλε μου Κωνσταντίνε σε παραπέμπω εδώ http://www.nasa.gov/mission_pages/hubble/science/double-nucleus.html πριν από μια ώρα περίπου έκαναν την τελευταία ενημέρωση … ελπίζω να βρεις απάντηση στο ερώτημα σου καθώς δεν γνωρίζω να σου απαντήσω επακριβώς …

Ευχαριστώ. Ο σύνδεσμος που μου έδωσες εξηγεί πως βλέπουμε (στην μικρή φωτογραφία) ένα συμπαγές σμήνος κυανών αστέρων που περιβάλλεται από ένα ελλειπτικό δακτύλιο ερυθρών αστέρων σε τροχιά γύρω από την μελανή οπή. Αυτή η τροχιά σημαίνει πως υπάρχει μεγάλη μάζα στο κέντρο περιφοράς και επειδή δεν είναι ορατή αυτή η μάζα πρόκειται για μαύρη τρύπα, υποθέτω.

Ναι αυτό ακριβώς κατάλαβα και εγώ φίλε μου Κωνσταντίνε !!! Smile

Ένα δίκτυο ραδιοτηλεσκοπίων θα συλλάβει την πρώτη φωτογραφία μιας μαύρης τρύπας. Cheesy Grin

Μια νέα σειρά τηλεσκοπίων θα επιτρέψει στους επιστήμονες να φωτογραφίσουν μια μαύρη τρύπα, για πρώτη φορά. Το δίκτυο αυτό θα συνδέει 50 ραδιοτηλεσκόπια σε όλο τον κόσμο, φτιάχνοντας έτσι ένα παγκόσμιο τηλεσκόπιο που θα συλλάβει τη «σκιά» μιας μαύρης τρύπα, για πρώτη φορά.
Η υπεύθυνη ομάδα για το πρότζεκτ θα συνεδριάσει την Τετάρτη 18 Ιανουαρίου αφενός για να το συζητήσει και αφετέρου να εξετάσει τη θεωρία της Γενικής Σχετικότητας.
Το πρότζεκτ – που ονομάζεται Τηλεσκόπιο Ορίζοντας Γεγονότων (Telescope Event Horizon) – θα μπορούσε να συλλάβει τις πρώτες εικόνες από την τεράστια μαύρη τρύπα που κρύβεται στο κέντρο του Γαλαξία μας.
Η ομάδα αυτή θα συνδέσει έως και 50 ραδιοτηλεσκόπια διάσπαρτα σε όλο τον κόσμο, μεταξύ των οποίων το τηλεσκόπιο στο όρος. Graham στην Αριζόνα, τα τηλεσκόπια στο Mauna Kea στη Χαβάη, στην Ευρώπη, στο Νότιο Πόλο, στο Μεξικό καθώς και στην Καλιφόρνια.
Η «υπερβαρέα» μαύρη τρύπα έχει μάζα τέσσερις εκατομμύρια φορές αυτής του ήλιου μας, αλλά είναι τόσο μακριά ώστε να εμφανίζεται στους αστρονόμους με περίπου το ίδιο μέγεθος ενός γκρέιπφρουτ πάνω στο φεγγάρι.
Ο ορίζοντας γεγονότων είναι το όριο στην άκρη μιας μαύρης τρύπας, πέραν του οποίου οι νόμοι της φυσικής δεν μπορούν να περιγράψουν αυτό που συμβαίνει. Πρόκειται για ένα «σημείο χωρίς επιστροφή» – από το οποίο κανένα φως ή ακτινοβολία δεν μπορεί να δραπετεύσει. Εξαιτίας αυτού του γεγονότος, οι μαύρες τρύπες είναι αόρατες από τη Γη.
Η ιδέα των μαύρων οπών τέθηκε για πρώτη φορά από τον Einstein στη Γενική Θεωρία της Σχετικότητας, και έχει επιβεβαιωθεί από μετρήσεις και παρατηρήσεις του χώρου εδώ και δεκαετίες.
Αλλά ήταν αδύνατο να «δούμε» μια μαύρη τρύπα - η βαρύτητα που περιβάλλει τα αντικείμενα αυτά είναι τόσο έντονη που ακόμη και το φως δεν μπορεί να ξεφύγει.
Οι μαύρες τρύπες διαστρεβλώνουν τον χώρο και το χρόνο γύρω τους
«Κανείς δεν έχει πάρει ποτέ την εικόνα μιας μαύρης τρύπας», λέει ο Δημήτριος Ψάλτης, αναπληρωτής καθηγητής της αστροφυσικής στο Πανεπιστήμιο της Αριζόνα. «Αυτό ακριβώς θα κάνουμε τώρα."
«Ακόμη και πριν από πέντε χρόνια, μια τέτοια πρόταση δεν θα φαινόταν αξιόπιστη», αναφέρει ο Sheperd Doeleman, επίκουρος καθηγητής στο MIT και κύριος ερευνητής για το έργο. «Τώρα όμως έχουμε τα τεχνολογικά μέσα για να το αναλάβουμε. Οι μαύρες τρύπες ως γνωστόν είναι τα πιο ακραία περιβάλλοντα που μπορείτε να βρείτε στο σύμπαν" συνέχισε.
Οι μαύρες τρύπες όπως το λέει και το όνομά τους – «τραβούν το φως και όλη την ύλη που βρίσκεται γύρω τους οπότε δεν φτάνει καμιά ακτινοβολία στη Γη. Αυτές δε εμφανίζονται ως κενό διάστημα στα τηλεσκόπια. Όμως, μια «λάμψη» τριγύρω τους θα μπορούσε να βοηθήσει τους επιστήμονες να δουν το περίγραμμα.
«Καθώς η σκόνη και τα αέρια στροβιλίζονται γύρω από τη μαύρη τρύπα προτού αυτή καταπέσει μέσα της, ακολουθεί ένα είδος κοσμικού μποτιλιαρίσματος. Στροβιλίζεται γύρω από τη μαύρη τρύπα, όπως το νερό φεύγει από μια μπανιέρα, έτσι και η ύλη συμπιέζεται και η προκύπτουσα τριβή μετατρέπεται σε ένα καυτό πλάσμα δισεκατομμύρια βαθμούς, με αποτέλεσμα να «λάμπει»- και η εκπεμπόμενη ακτινοβολία μπορεί να εντοπιστεί εδώ στη Γη», εξηγεί ο Doeleman.
Από την λάμψη της ύλης που στροβιλίζεται γύρω από τη μαύρη τρύπα προτού να εισέλθει στον ορίζοντα γεγονότων, οι επιστήμονες μπορούν να δουν το περίγραμμα της μαύρης τρύπας, που ονομάζεται επίσης η σκιά της.
«Μέχρι στιγμής, έχουμε έμμεσες αποδείξεις ότι υπάρχει μια μαύρη τρύπα στο κέντρο του Γαλαξία μας,» λέει ο Ψάλτης. «Αλλά από τη στιγμή που βλέπουμε τη σκιά της, δεν θα υπάρχει καμία αμφιβολία».
Ακόμη και αν η μαύρη τρύπα που κάθεται στο κέντρο του Γαλαξία μας έχει 1 έως 4 εκατομμύρια φορές τη μάζα του Ήλιου, είναι πολύ μικρή για τα μάτια των αστρονόμων.
Θα φαίνεται στα τηλεσκόπια περίπου στο ίδιο μέγεθος με ένα γκρέιπφρουτ στο φεγγάρι. εξ αιτίας της απόστασης της κάπου 26.000 έτη φωτός μακριά.
«Για να δούμε τόσο μικρό και τόσο μακριά, θα πρέπει να έχουμε ένα πολύ μεγάλο τηλεσκόπιο, και το μεγαλύτερο τηλεσκόπιο που μπορούμε να κάνουμε στη Γη είναι να μετατρέψουμε ολόκληρο τον πλανήτη σε ένα τηλεσκόπιο», εξηγεί ο Marrone.
Πηγή: Daily Mail
Στην φωτογραφία τα ραδιοτηλεσκόπια στο Mauna Kea στη Χαβάη που περιλαμβάνονται στο δίκτυο αυτό.