AstroVox :: Επισκόπηση Θ.Ενότητας - Πλανήτης Ουρανός.
Κεντρική σελίδα του AstroVox AstroVox
Η ερασιτεχνική αστρονομία στην Ελλάδα
 
 Κεντρική ΣελίδαΚεντρική Σελίδα   FAQFAQ   ΑναζήτησηΑναζήτηση   Κατάλογος ΜελώνΚατάλογος Μελών    ΑστροφωτογραφίεςΑστροφωτογραφίες   ΕγγραφήΕγγραφή 
  ForumForum  ΑστροημερολόγιοΑστροημερολόγιο  ΠροφίλΠροφίλ   ΑλληλογραφίαΑλληλογραφία   ΣύνδεσηΣύνδεση 

Αστροημερολόγιο 
Πλανήτης Ουρανός.

 
Δημοσίευση νέας  Θ.Ενότητας   Απάντηση στη Θ.Ενότητα    AstroVox Forum Αρχική σελίδα -> Αστρο-ειδήσεις
Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας :: Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας  
Συγγραφέας Μήνυμα
Δροσος ΓεωργιοςOffline
Εξωγήινος
Άβαταρ

Ένταξη: 22 Οκτ 2007
Σύνολο δημοσιεύσεων: 6290
Τόπος: Αθήνα-Ηλιούπολη
Φύλο: Ανδρας
ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: 23/10/2012, ημέρα Τρίτη και ώρα 12:48    Θέμα δημοσίευσης: Πλανήτης Ουρανός. Απάντηση με παράθεση αυτού του μηνύματος

Ο γαλάζιος Ουρανός. Cheesy Grin
Εδώ και δεκαετίες, οι καλύτερες εικόνες του μακρινού πλανήτη Ουρανού δείχνουν μόνο μια γαλαζοπράσινη σφαίρα χωρίς κανένα ορατό χαρακτηριστικό. Τώρα, μια νέα τεχνική παρατήρησης επέτρεψε στους αστρονόμους να διακρίνουν λεπτομέρειες και βίαια μετεωρολογικά συστήματα.
Αν και είναι ο τρίτος μεγαλύτερος πλανήτης του Ηλιακού Συστήματος, μετά τον Δία και τον Κρόνο, ο Ουρανός παραμένει μυστηριώδης, αφού βρίσκεται 30 φορές πιο μακριά από τον Ήλιο, σε σχέση με τη Γη, και παραμένει κρυμμένος στο αιώνιο λυκόφως. Ακόμα και η αποστολή Voyager, η οποία πέρασε από τον Ουρανό το 1986, κατάφερε να δει μόνο μια τιρκουάζ σφαίρα.
Οι νέες εικόνες αποκαλύπτουν ότι ο Ουρανός μοιάζει τελικά με τους υπόλοιπους αέριους γίγαντες του Ηλιακού Συστήματος, τον Δία, τον Κρόνο και τον Ποσειδώνα: είναι τυλιγμένος σε ζώνες περιστρεφόμενων σύννεφων και η ατμόσφαιρά του μαστίζεται από γιγάντιους κυκλώνες.
Τα νέα πορτρέτα του Ουρανού συνδυάζουν πολλαπλές υπέρυθρες λήψεις με το τηλεσκόπιο Keck II, το οποίο βρίσκεται στην κορυφή του ηφαιστείου Μάουνα Κέα της Χαβάης. Με επικεφαλής τον Λάρι Σρομόφσκι του Πανεπιστημίου του Ουισκόνσιν στο Μάντισον, οι ερευνητές κατάφεραν να απομονώσουν το θόρυβο και να αποκαλύψουν έτσι τα χαρακτηριστικά της ατμόσφαιρας.
Οι αστρονόμοι διαπίστωσαν ότι βαθιά μέσα στην ατμόσφαιρα του Ουρανού, η οποία αποτελείται από υδρογόνο, ήλιο και μεθάνιο, οι άνεμοι πνέουν συνήθως από τα ανατολικά, με ταχύτητες που φτάνουν τα 900 χιλιόμετρα την ώρα.
Είναι εντυπωσιακό το γεγονός ότι ο άνεμος είναι τόσο ισχυρός, δεδομένου ότι η ενέργεια της ατμόσφαιρας είναι περιορισμένη στη θερμοκρασία των -240 βαθμών Κελσίου.
«Ο ήλιος είναι στον ουρανό 900 φορές πιο ασθενής από ό,τι στη Γη, οπότε πέφτει και η ένταση της ηλιακής ενέργειας που τροφοδοτεί το σύστημα» εξηγεί ο Δρ Σρομόφσκι.
Επισημαίνει επίσης ότι στο βόρειο πόλο του Ουρανού διακρίνονται για πρώτη φορά ρεύματα μεταφοράς θερμότητας, τα οποία θυμίζουν τη γιγάντια δίνη που μαίνεται στο νότιο πόλο του Κρόνου.
Η μελέτη παρουσιάστηκε σε συνέδριο της Αμερικανικής Εταιρείας Αστρονομίας στο Ρένο της Νεβάδα.



Uranus2.jpg
 Περιγραφή:
 Μέγεθος αρχείου:  3.94 KB
 Διαβάστηκε:  5404 φορές

Uranus2.jpg



2F894FCAF221CE329B2D9EF3225CE375.jpg
 Περιγραφή:
 Μέγεθος αρχείου:  27.16 KB
 Διαβάστηκε:  196 φορές

2F894FCAF221CE329B2D9EF3225CE375.jpg


Επιστροφή στην κορυφή
View user's profile 
Δροσος ΓεωργιοςOffline
Εξωγήινος
Άβαταρ

Ένταξη: 22 Οκτ 2007
Σύνολο δημοσιεύσεων: 6290
Τόπος: Αθήνα-Ηλιούπολη
Φύλο: Ανδρας
ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: 29/03/2013, ημέρα Παρασκευή και ώρα 15:11    Θέμα δημοσίευσης: Απάντηση με παράθεση αυτού του μηνύματος

Ενας Δούρειος Ιππος στον Ουρανό. Cheesy Grin
Μια σημαντική ανακάλυψη έκαναν επιστήμονες επιστήμονες του Πανεπιστημίου British Columbia στον Καναδά. Εντόπισαν ένα μεγάλο αστεροειδή που «μοιράζεται» την ίδια τροχιά με αυτή του Ουρανού. Ο αστεροειδής ανήκει στην οικογένεια των Δούρειων Ιππων, μια μυστηριώδη κατηγορία διαστημικών σωμάτων, και είναι ο πρώτος αστεροειδής που εντοπίζεται να βρίσκεται στην ίδια τροχιά με αυτή του Ουρανού.
Η ανακάλυψη θεωρείται σημαντική γιατί οι επιστήμονες πίστευαν μέχρι σήμερα ότι οι Δούρειοι Ιπποι δεν είναι δυνατόν να κινούνται στον Ουρανό και τον Κρόνο επειδή σε αυτές τις περιοχές του ηλιακού συστήματος οι πανίσχυρες βαρυτικές δυνάμεις του Δία τους τραβούν στη δική του τροχιά. Η ανακάλυψη αναμένεται επίσης να αποκαλύψει νέα στοιχεία για τους Δούρειους Ιππους.
Ο αστεροειδής που συντροφεύει τον Ουρανό έχει διάμετρο 60 χιλιομέτρων.
http://www.tovima.gr/science/physics-space/article/?aid=505079



08987795E440AEE448D34B86075ADB68.jpg
 Περιγραφή:
 Μέγεθος αρχείου:  30 KB
 Διαβάστηκε:  246 φορές

08987795E440AEE448D34B86075ADB68.jpg


Επιστροφή στην κορυφή
View user's profile 
Δροσος ΓεωργιοςOffline
Εξωγήινος
Άβαταρ

Ένταξη: 22 Οκτ 2007
Σύνολο δημοσιεύσεων: 6290
Τόπος: Αθήνα-Ηλιούπολη
Φύλο: Ανδρας
ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: 28/08/2014, ημέρα Πέμπτη και ώρα 10:11    Θέμα δημοσίευσης: Απάντηση με παράθεση αυτού του μηνύματος

Βλέποντας τον 7ο πλανήτη του ηλιακού μας συστήματος. Cheesy Grin
Το να δούμε και να παρατηρήσουμε τον 7ο πλανήτη του Ηλιακού μας συστήματος από την Γη μας δεν είναι εύκολο. Παρόλα αυτά τα τελευταία χρόνια με την χρήση καμερών CCD από τους ερασιτέχνες αστρονόμους, έκαναν την παρατήρηση του πιο εύκολη άσχετα που χρησιμοποιούμε μικρά ερασιτεχνικά τηλεσκόπια.
Ο πλανήτης Ουρανός είναι ένας μεγάλος αέριος πλανήτης που έχει την μισή σχεδόν μάζα από τον γειτονικό του πλανήτη τον Κρόνο, έχει όμως την διπλάσια απόσταση από τον Ήλιο από ότι ο Κρόνος και αυτό τον κάνει να μην μπορούμε τουλάχιστον μέσα από την πόλη να μπορούμε να τον διακρίνουμε δια γυμνού οφθαλμού.
Αν θεωρήσουμε ότι η Γη μας είναι σε μια απόσταση από τον ήλιο μας στα 9.3 μέτρα, τότε ο πλανήτης Ουρανός θα βρισκόταν σε μια απόσταση 178.3 μέτρα και ο Κρόνος στα 88.6 μέτρα !!!
Στην τελευταία παρατήρηση του Ερασιτέχνη Αστρονόμου Γιώργου Ταρσούδη έγιναν περίπου 3 λήψεις βίντεο περί των 30 λεπτών η κάθε μια, με τις οποίες μπορούμε να δούμε την κίνηση στην ατμόσφαιρα του πλανήτη.
http://www.lunar-captures.com/
Πολλοί ξένοι ερασιτέχνες πολλές φορές αναρωτιόνται αν οι εικόνες που παίρνουμε από τον πλανήτη είναι αληθινές και δεν έχουν ψευδενδείξεις (artifacts).
Σύμφωνα με τον Γιώργο Ταρσούδη: «η απόδειξη ότι όντως αυτό που βλέπουμε είναι πληροφορία μπορεί να μας την δώσει όταν παίρνουμε μια αλληλουχία από εικόνες και τις δούμε σε κίνηση. Όταν καταφέρετε να βάλετε στο οπτικό πεδίο του τηλεσκοπίου σας τον πλανήτη Ουρανό θα είστε σίγουρος ότι τον βλέπετε μιας και ξεχωρίζει από το να βλέπετε ένα άστρο το οποίο λαμπυρίζει. Με την δική μου μεγέθυνση στο τηλεσκόπιο μου, τον βλέπω στην οθόνη του υπολογιστή μου περί τα 0.8 cm !!!»
Χαρακτηριστικά της ατμόσφαιρας του πλανήτη Ουρανού :
– Υδρογόνο 83%
– Ήλιο 15%
– Μεθάνιο 2,3%
Μερικές πληροφορίες για τον πλανήτη :
– Η περίοδος περιστροφής γύρω από τον άξονά του είναι 17,9 ώρες.
– Ο Ουρανός απέχει κατά μέσο όρο 2.870 εκατομμύρια χιλιόμετρα από τον Ήλιο.
– Η ελάχιστη απόστασή του από τη γη είναι 2,57 δισεκατομμύρια χιλιόμετρα.
– Η μάζα του Ουρανού είναι περίπου 14,5 φορές μεγαλύτερη της Γης

Όλο το project του αστρονόμου Γιώργου Ταρσούδη για την παρατήρηση του πλανήτη Ουρανού θα το βρείτε ΕΔΩ:
http://www.lunar-captures.com/uranus.html
Στην παρακάτω εικόνα βλέπουμε την χρήση δύο διαφορετικών φίλτρων, καθώς και την προβολή του Βορείου πόλου του πλανήτη.
http://physicsgg.me/2014/08/27/%ce%b2%ce%bb%ce%ad%cf%80%ce%bf%ce%bd%cf%84%ce%b1%cf%82-%cf%84%ce%bf%ce%bd-7%ce%bf-%cf%80%ce%bb%ce%b1%ce%bd%ce%ae%cf%84%ce%b7-%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%b7%ce%bb%ce%b9%ce%b1%ce%ba%ce%bf%cf%8d-%ce%bc%ce%b1/



uranus_rg610_televuetypea_tar.jpg
 Περιγραφή:
 Μέγεθος αρχείου:  210.22 KB
 Διαβάστηκε:  149 φορές

uranus_rg610_televuetypea_tar.jpg


Επιστροφή στην κορυφή
View user's profile 
Δροσος ΓεωργιοςOffline
Εξωγήινος
Άβαταρ

Ένταξη: 22 Οκτ 2007
Σύνολο δημοσιεύσεων: 6290
Τόπος: Αθήνα-Ηλιούπολη
Φύλο: Ανδρας
ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: 22/09/2014, ημέρα Δευτέρα και ώρα 12:51    Θέμα δημοσίευσης: Απάντηση με παράθεση αυτού του μηνύματος

Μιράντα, το φεγγάρι που συνέθλιψε ο Ουρανός. Cheesy Grin
Φαράγγια βάθους 20 χιλιομέτρων, πολυγωνικά οροπέδια που καταλήγουν σε απότομους γκρεμούς. Το ασυνήθιστο τοπίο της Μιράντας, ενός από τα 27 φεγγάρια του πλανήτη Ουρανού, πρέπει να οφείλεται σε παλιρροϊκές δυνάμεις που συμπίεζαν και τέντωναν τον παγωμένο δορυφόρο.
Οι καλύτερες εικόνες που έχουμε από τη Μιράντα χρονολογούνται στο 1986, όταν η αποστολή Voyager 2 πέρασε από το δορυφόρο και πρόλαβε να φωτογραφίσει το νότιο ημισφαίριο. Ακόμα και σήμερα, κανείς δεν γνωρίζει τι κρύβει το αθέατο βόρειο ημισφαίριο.
Τα διαθέσιμα στοιχεία δείχνουν ότι η επιφάνεια του φεγγαριού πρέπει να άλλαξε δραστικά σε κάποια φάση της εξέλιξής του. Αυτό που διακρίνεται σήμερα στο νότιο ημισφαίριο είναι πολυγωνικοί σχηματισμοί που ονομάζονται «κορόνες».
Η μεγαλύτερη από αυτές, η κορόνα Arden, έχει πλάτος 200 χιλιομέτρων με μεγάλους γκρεμούς και κορυφογραμμές ύψους δύο χιλιομέτρων.
Ποια διαδικασία μπορεί να οδήγησε στην εμφάνιση αυτών των παράξενων σχηματισμών. Χρησιμοποιώντας μαθηματικά μοντέλα, ερευνητές της Εταιρείας Γεωλογίας των ΗΠΑ κατέληξαν σε μια πιθανή απάντηση.
Το πιθανότερο, αναφέρουν οι ερευνητές στην επιθεώρηση Geology, είναι ότι ολόκληρη η Μιράντα παραμορφώθηκε λόγω των παλιρροϊκών δυνάμεων που ασκούσε η βαρυτική έλξη του Ουρανού. Ο δορυφόρος κινούνταν κάποτε σε μια άκρως ελλειπτική τροχιά, στην οποία η απόσταση του δορυφόρου από τον μητρικό του πλανήτη διαρκώς αυξομειωνόταν.
Αυτό συνοδευόταν από σχετικά απότομες αυξομειώσεις της έλξης που ασκεί ο Ουρανός στο φεγγάρι του. Λόγω των αυξομειώσεων αυτών, ολόκληρος ο δορυφόρος περιοδικά συμπιεζόταν και μετά τεντωνόταν.
Οι εσωτερικές αυτές παλίρροιες απελευθέρωναν τεράστιες ποσότητες θερμότητας λόγω της τριβής ανάμεσα στα πετρώματα. Η θερμότητα πιθανότατα δημιούργησε στρώματα θερμού, ελαφρότερου πάγου μέσα στον παγωμένο μανδύα, τα οποία ανέβηκαν προς την επιφάνεια και παραμόρφωσαν το φλοιό.
Σύμφωνα με τους ερευνητές, η θεωρία της παλιρροϊκής παραμόρφωσης εξηγεί όχι μόνο το σχηματισμό των κορονών αλλά και τις θέσεις στις οποίες βλέπουμε αυτούς τους σχηματισμούς σήμερα.
Η Μιράντα κινείται πλέον σε μια πιο κυκλική τροχιά και η παραμόρφωση πιθανότατα έχει σταματήσει.
Το φεγγάρι παίρνει το όνομα της κόρης του Πρόσπερου από το έργο Η Τρικυμία του Ουίλιαμ Σαίξπηρ.
Και οι 27 γνωστοί δορυφόροι του Ουρανού παίρνουν ονόματα από έργα του Σαίξπηρ και του άγγλου ποιητή του 18ου αιώνα Αλεξάντερ Πόουπ.

http://news.in.gr/science-technology/article/?aid=1231349084



D1476A129466F16D77FF6132B60A7B6C.jpg
 Περιγραφή:
 Μέγεθος αρχείου:  24.14 KB
 Διαβάστηκε:  145 φορές

D1476A129466F16D77FF6132B60A7B6C.jpg


Επιστροφή στην κορυφή
View user's profile 
Δροσος ΓεωργιοςOffline
Εξωγήινος
Άβαταρ

Ένταξη: 22 Οκτ 2007
Σύνολο δημοσιεύσεων: 6290
Τόπος: Αθήνα-Ηλιούπολη
Φύλο: Ανδρας
ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: 13/11/2014, ημέρα Πέμπτη και ώρα 13:49    Θέμα δημοσίευσης: Απάντηση με παράθεση αυτού του μηνύματος

Ακραίες θύελλες σαρώνουν τον Ουρανό. Cheesy Grin
Ερευνητική ομάδα, με επικεφαλής τον καθηγητή Ίμκε ντε Πάτερ του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια Μπέρκλεϊ παρακολουθεί τη δραστηριότητα στον Ουρανό τόσο στο οπτικό, όσο και στο υπέρυθρο τμήμα του φάσματος. Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι τον πλανήτη σκεπάζουν τεράστια συστήματα νεφών και προκαλούν εξίσου τεράστιες θύελλες. «Ο καιρός στον Ουρανό είναι απίστευτα δραστήριος», δήλωσε ο Ίμκε ντε Πάτερ. Μέχρι στιγμής έχουν παρατηρηθεί, μέσω του τηλεσκοπίου Keck της Χαβάης, οκτώ μεγάλες καταιγίδες στο βόρειο ημισφαίριο του πλανήτη, η μία από τις οποίες ήταν η ισχυρότερη που έχει εντοπιστεί ποτέ.
Ακολούθησαν νέες παρατηρήσεις με το διαστημικό τηλεσκόπιο Hubble, το οποίο παρατήρησε πληθώρα νεφών σε διάφορα υψόμετρα, καθώς και πολλαπλές θύελλες που εκτείνονται σε μία απόσταση άνω των 9.000 χιλιομέτρων.
Τα φωτεινά νέφη πιθανότατα δημιουργούνται από αέρια όπως το μεθάνιο, που υψώνονται στην ατμόσφαιρα και συμπυκνώνονται σε πάγους από μεθάνιο με μεγάλη ανακλαστικότητα.
Οι ανακοινώσεις έγιναν σε συνέδριο της Αστρονομικής Αμερικανικής Εταιρείας που διαξάγεται στην Τουκσόν της Αριζόνα.
Ο Ουρανός είναι ένας παγωμένος γίγαντας με διάμετρο περίπου τετραπλάσια του πλανήτη μας και απέχει από τον Ήλιο 30 φορές περισσότερο από ό,τι η Γη.
Έχει μια ατμόσφαιρα από υδρογόνο και ήλιο και λιγοστό μεθάνιο, που της προσδίδει τη γαλαζωπή απόχρωσή της. Επειδή ο πλανήτης, αντίθετα με τη Γη, δεν έχει εσωτερική γεωλογική δραστηριότητα και κάποια εσωτερική πηγή θερμότητας, η ατμοσφαιρική δραστηριότητά του, όπως πίστευαν ως τώρα οι αστρονόμοι, επηρεάζεται αποκλειστικά από την ηλιακή ακτινοβολία, η οποία όμως αυτή την εποχή είναι ιδιαίτερα εξασθενημένη στο βόρειό ημισφαίριό του. Αυτό ακριβώς ξενίζει τους επιστήμονες, οι οποίοι αδυνατούν να εξηγήσουν την αιτία της πρόσφατης θυελλώδους δραστηριότητας στην ατμόσφαιρα του Ουρανού.
Εξάλλου, ερευνητές από το Πανεπιστήμιο της Αριζόνα, με επικεφαλής τον Έριχ Καρκόσκα, ανακοίνωσαν στο ίδιο αστρονομικό συνέδριο πως ανακάλυψαν ανομοιότητες στην ατμοσφαιρική κυκλοφορία ανάμεσα στο βόρειο και στο νότιο ημισφαίριο του Ουρανού, κάτι που δεν έχει παρατηρηθεί σε κανέναν άλλο αέριο γίγαντα πλανήτη του ηλιακού μας συστήματος.
Αναλύοντας δεδομένα που είχε στείλει το σκάφος «Voyager 2» της NASA, οι επιστήμονες ανακάλυψαν ότι μερικές περιοχές της ατμόσφαιρας στο νότιο ημισφαίριο περιστρέφονται έως 15% ταχύτερα από ό,τι στο βόρειο. Επίσης διαπιστώθηκε ότι ο νότιος πόλος του Ουρανού διαθέτει μια κηλίδα που περιστρέφεται πέντε ώρες πιο γρήγορα σε σχέση με το μυστηριώδες εσωτερικό του πλανήτη. Προς το παρόν, δεν υπάρχει κάποια εξήγηση γι’ αυτές τις παρατηρήσεις.
http://www.tovima.gr/science/physics-space/article/?aid=650215



F0E3CAFC490DF5C9B73A9AFA1AC2B912.jpg
 Περιγραφή:
 Μέγεθος αρχείου:  29.61 KB
 Διαβάστηκε:  136 φορές

F0E3CAFC490DF5C9B73A9AFA1AC2B912.jpg


Επιστροφή στην κορυφή
View user's profile 
Δροσος ΓεωργιοςOffline
Εξωγήινος
Άβαταρ

Ένταξη: 22 Οκτ 2007
Σύνολο δημοσιεύσεων: 6290
Τόπος: Αθήνα-Ηλιούπολη
Φύλο: Ανδρας
ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: 17/03/2016, ημέρα Πέμπτη και ώρα 13:07    Θέμα δημοσίευσης: Απάντηση με παράθεση αυτού του μηνύματος

Πώς ο πλανήτης Ουρανός απέκτησε αυτό το όνομα; Cheesy Grin
Είναι ο μοναδικός πλανήτης του ηλιακού μας συστήματος που έχει το όνομα αρχαίου ελληνικού θεού, μιας και οι υπόλοιποι έχουν και τα αντίστοιχα των Ρωμαίων.
Την ημέρα που ο Ουίλιαμ Χέρσελ (William Herschel) ανακάλυψε αυτόν τον περίεργο γίγαντα πάγου 235 χρόνια πριν (στις 13 Μαρτίου του 1781) ήταν η πρώτη φορά που κάποιος είχε εντοπίσει ένα νέο πλανήτη από την αυγή της αστρονομικής παρατήρησης.
Σε έναν ιδανικό κόσμο, ο Ουρανός θα είχε ένα λαμπρό όνομα για να ταιριάζει με το ιστορικό γεγονός της ανακάλυψης του. Αντ' αυτού, η ιστορία του ονόματος του έχει πολύ ενδιαφέρον.
Για την ακρίβεια, χρειάστηκε σχεδόν 70 χρόνια για να γίνει διεθνώς αποδεκτό το όνομα Ουρανός για τον έβδομο πλανήτη του ηλιακού μας συστήματος. Το όνομα που επέλεξε ο Χέρσελ ήταν "Georgium sidus", το οποίο μεταφράζεται το Άστρο του Γεωργίου, προς τιμήν του ευεργέτη του βασιλιά Γεωργίου Γ'.
Ωστόσο, ενώ ο βασιλιάς ήταν ένας γενναιόδωρος προστάτης του Χέρσελ, εκτός των συνόρων της Βρετανίας ήταν ευρέως στιγματισμένος ως τύραννος, οπότε το όνομα δεν άρεσε στους επιστήμονες σε διεθνές επίπεδο. Μετά την ανακάλυψη του Χέρσελ, αρκετοί πρότειναν πιο "καλά" ονόματα για το νέο πλανήτη.
Ο Γάλλος αστρονόμος Ζερόμ Λαλάντ (Jerome Lalande), για παράδειγμα, πρότεινε ο πλανήτης ονομαστεί Χέρσελ, προς τιμή του ανθρώπου που τον ανακάλυψε. Ο Ελβετός μαθηματικός Γιόχαν Μπερνούλι πρότεινε το όνομα Hypercronius, δηλαδή "υπέρ Κρόνος". Μια ακόμη δημοφιλής ιδέα ήταν Κυβέλη (Cybele), από τη σύζυγο του Κρόνου. Ο Σουηδός αστρονόμος Erik Prosperin πρότεινε το όνομα Ποσειδώνας, το οποίο τελικά χρησιμοποιήθηκε στον όγδοο πλανήτη που ανακαλύφθηκε το 1846.
Αλλά τελικά ήταν ο Γερμανός αστρονόμος Γιόχαν Μπόντε (Johann Elert Bode) που σφράγισε τη μοίρα του Ουρανού. Για κάποιο λόγο, ο Μπόντε ήταν φανατικός του ονόματος Ουρανός, και όχι μόνο για τους πλανήτες. Ο ίδιος είχε δημιουργήσει τον χάρτη αστέρων Uranographia και ήταν η έμπνευση για τον χημικό Martin Klaproth να ονομάσει το 92ο στοιχείο "ουράνιο".
Το σκεπτικό του Μπόντε ήταν ότι στη μυθολογία, ο Κρόνος ήταν πατέρας του Δία, και ο Caelus (το ρωμαϊκό αντίστοιχο του ελληνικού θεού Ουρανού) πατέρας του Κρόνου. Δεν είναι σαφές όμως γιατί ο Μπόντε αγνόησε τους κανόνες της ονοματολογίας των πλανητών και τελικά ο Ουρανός είναι ο μόνος πλανήτης που ονομάστηκε από τον αρχαίο ελληνικό θεό.
Η ονομασία του Μπόντε είχε πέραση σε ορισμένους κύκλους, αλλά ακόμα κι έτσι, πέρασαν αρκετές δεκαετίες πριν η επιστημονική κοινότητα αρχίσει να τον αποκαλεί Ουρανό. Οι τελευταίοι ήταν οι Βρετανοί οι οποίοι αναφέρονταν στον πλανήτη ως Georgium sidus μέχρι το 1850.
Καλλιτεχνική αναπαράσταση που απεικονίζει τον Ουίλιαμ Χέρσελ, συνοδευόμενος από την αδελφή του Caroline, ενώ ανακαλύπτει τον Ουρανό στις 13 Μαρτίου του 1781
Η Google τιμησε με Doodle τα 266 χρόνια από τη γέννηση της αστρονόμου Κάρολαιν Χέρσελ αδελφη του Ουίλιαμ Χέρσελ.
http://www.newsbomb.gr/bombplus/social-media/google/story/679091/karolain-xersel-h-google-tima-me-doodle-ta-266-xronia-apo-ti-gennisi-tis-astronomoy#ixzz439YegtHL
http://www.pronews.gr/portal/20160316/%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BC%CE%B1/%CF%80%CF%8E%CF%82-%CE%BF-%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%B1%CE%BD%CF%8C%CF%82-%CE%B1%CF%80%CE%AD%CE%BA%CF%84%CE%B7%CF%83%CE%B5-%CE%B1%CF%85%CF%84%CF%8C-%CF%84%CE%BF-%CF%8C%CE%BD%CE%BF%CE%BC%CE%B1



1457889710074151.jpg
 Περιγραφή:
 Μέγεθος αρχείου:  17.87 KB
 Διαβάστηκε:  115 φορές

1457889710074151.jpg



1457889731197733.png
 Περιγραφή:
 Μέγεθος αρχείου:  291.8 KB
 Διαβάστηκε:  105 φορές

1457889731197733.png



caroline-herschels-266th-birthday-5149061126553600-hp2x.gif
 Περιγραφή:
 Μέγεθος αρχείου:  143.7 KB
 Διαβάστηκε:  126 φορές

caroline-herschels-266th-birthday-5149061126553600-hp2x.gif



_________________
Ο πλανήτης μας ειναι το λίκνο της ανθρωπότητας.Αλλα κανείς δεν περνάει ολη του τη ζωή στο λίκνο.
Κονσταντίν Εντουάρντοβιτς Τσιολκόφσκι.
Επιστροφή στην κορυφή
View user's profile 
Δροσος ΓεωργιοςOffline
Εξωγήινος
Άβαταρ

Ένταξη: 22 Οκτ 2007
Σύνολο δημοσιεύσεων: 6290
Τόπος: Αθήνα-Ηλιούπολη
Φύλο: Ανδρας
ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: 12/01/2017, ημέρα Πέμπτη και ώρα 12:10    Θέμα δημοσίευσης: Απάντηση με παράθεση αυτού του μηνύματος

Πριν 230 χρόνια ο William Herschel ανακάλυψε τον Ουρανό! Cheesy Grin
Στις 11 του Γενάρη 1787 από τον William Herschel, 6 χρόνια μετά την ανακάλυψη του πλανήτη Ουρανού, ανακαλυπτει δύο δορυφορους τον Τιτάνια και Oberon.Ο Ουρανός - ο έβδομος πλανήτης από τον Ήλιο, σε απόσταση περίπου 2.900.000.000 χιλιόμετρα ανακαλύφθηκε από τον William Herschel στις 13, Μαρτίου, 1781. Ο Ουρανός έχει 27 γνωστούς δορυφόρους.
Τα ονόματα αυτών των δορυφόρων τα έδωσε ο γιος του John Herschel το 1852. Τους ονομασε για να τιμήσει τα πνεύματα του αέρα από τα έργα του Ουίλιαμ Σαίξπηρ «Όνειρο Καλοκαιρινής Νύχτας», ο βασιλιάς των ξωτικών - Oberon και η βασίλισσα των νεράιδων - Titania. Οι λόγοι για την επιλογή αυτή φαίνεται να έγκειται στο γεγονός ότι ο Ουρανός είναι ο θεός του ουρανού και του αέρα, η οποία συνοδεύεται από τα πνεύματα του αέρα. Έτσι, ο Ουρανός έγινε μοναδικός στο ότι είναι ο μόνος πλανήτης του οποίου οι δορυφόροι τα όνομάτα του από τους ειναι χαρακτήρες από θεατρικά έργα και ποιήματα.
Ο Τιτάνια και Oberon έχουν διάμετρο 1.580 χιλιόμετρα το 1520 και βρίσκονται σε αποστάσεις 435,8 και 583.600 χιλιόμετρα από τον Ουρανό. Προς τα έξω, φαίνονται σαν δύο σταγόνες νερό. Oberon βρίσκεται στην άκρη του δορυφορικού συστήματος Ουρανός και έχει μια σύγχρονη τροχιά με τον πλανήτη, δηλαδή, μία περιστροφή γύρω από τον Ουρανό διαρκεί όσο χρόνο απαιτείται για μία περιστροφή γύρω από τον άξονα του Oberon (περίπου 13,5 Γη ημέρες). Ο Oberon έχει μια επιφάνεια βράχου-πάγου, η οποία είναι σε μεγάλο βαθμό με κρατήρες.
Στην επιφάνεια της Τιτάνια, εκτός από πολλούς κρατήρες, υπάρχει ένα ολόκληρο πλέγμα των τεκτονικών ρηγμάτων μεγάλης κλίμακας, καθώς και ενδείξεις για την ύπαρξη της ηφαιστειακής δραστηριότητας και των ηφαιστειακών εκρήξεων στο μακρινό παρελθόν. Στον Τιτάνα, υπάρχει ένα τεράστιο μήκος φαράγγι περίπου 1500 χιλιόμετρα. Ο μεγαλύτερος κρατήρας ανακαλύφθηκε στον Τιτάνα - Γερτρούδη, ο ίδιος περίπου 326 χιλιόμετρα σε διάμετρο (περίπου 20% της διαμέτρου του συνόλου του δορυφόρου)!
Οι δορυφόροι του Ουρανου κυκλοφορούν στην κυκλικές τροχιές και βρίσκονται στο ισημερινό επίπεδο του πλανήτη, και στην ίδια κατεύθυνση με την οποία περιστρέφεται ο κεντρικός φορέας. Και όπως ο Ουρανός εχει ανάδρομη περιστροφή, την κίνηση των δορυφόρων, αλλά και το αντίστροφο. Οι τροχιές της εχουν απότομη κλίση προς το επίπεδο της εκλειπτικής. Ως εκ τούτου, κινούνται η "επάνω", η "κάτω". Παρατηρώντας μια τέτοια περίεργη κίνηση των δορυφόρων, οι αστρονόμοι έχουν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι ο Ουρανός περιστρέφεται αναποδα.
http://www.roscosmos.ru/23115/



uran1.jpg
 Περιγραφή:
 Μέγεθος αρχείου:  84.73 KB
 Διαβάστηκε:  49 φορές

uran1.jpg



uran2.jpg
 Περιγραφή:
 Μέγεθος αρχείου:  163.66 KB
 Διαβάστηκε:  65 φορές

uran2.jpg



_________________
Ο πλανήτης μας ειναι το λίκνο της ανθρωπότητας.Αλλα κανείς δεν περνάει ολη του τη ζωή στο λίκνο.
Κονσταντίν Εντουάρντοβιτς Τσιολκόφσκι.
Επιστροφή στην κορυφή
View user's profile 
Δροσος ΓεωργιοςOffline
Εξωγήινος
Άβαταρ

Ένταξη: 22 Οκτ 2007
Σύνολο δημοσιεύσεων: 6290
Τόπος: Αθήνα-Ηλιούπολη
Φύλο: Ανδρας
ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: 03/07/2017, ημέρα Δευτέρα και ώρα 12:55    Θέμα δημοσίευσης: Απάντηση με παράθεση αυτού του μηνύματος

H NASA θέλει να στείλει σκάφη στους παγωμένους πλανήτες. Cheesy Grin
Στα πέρατα του ηλιακού μας συστήματος θέλει να φτάσει η NASA με μελλοντικές αποστολές στον Ουρανό και τον Ποσειδώνα.
Οι δύο παγωμένοι κόσμοι του ηλιακού μας συστήματος δεν έχουν δεχτεί την επίσκεψη κάποιου μη επανδρωμένου σκάφους της ανθρωπότητας ο πρώτος από το 1986 και ο δεύτερος από το 1989. Η NASA αποφάσισε να ασχοληθεί και πάλι με τον Ουρανό και τον Ποσειδώνα, προκειμένου να μάθει περισσότερες λεπτομέρειες για αυτούς. Σε πρώτη φάση θέλει να καθορίσει τον τρόπο με τον οποίο θα φτάσει εκεί, καθώς και τα επιστημονικά όργανα με τα οποία θα είναι εξοπλισμένα τα σκάφη που θα ταξιδέψουν εκεί.
Οι διαστημικές υπηρεσίες βρίσκονται σε μία φάση καθορισμού των προτεραιοτήτων τους για τη δεκαετία 2022 – 2032, με τη NASA να θέλει να εντάξει τον Ουρανό και τον Ποσειδώνα στο πρόγραμμά της. Σύμφωνα με τη NASA ένα σκάφος προς τους δύο πλανήτες αυτές δεν μπορεί να εκτοξευθεί πριν από το 2030, ενώ εκτιμάται ότι χρειάζεται 10 χρόνια μέχρι να φτάσει στον προορισμό του.
Η NASA στην μελέτη της καθορίζει ότι ένα σκάφος που θα ταξιδέψει εκεί θα πρέπει να είναι εφοδιασμένο με Doppler imager, ειδικές κάμερες, μαγνητόμετρο και ειδικά εργαλεία που θα μπορούν να μετρήσουν τη θερμοκρασία, την ατμοσφαιρική πίεση και την πυκνότητα του κάθε πλανήτη.
http://www.pestaola.gr/h-nasa-thelei-na-steilei-skafh-stoys-pagwmenoys-planhtes/



neptune-planet-600x411.jpg
 Περιγραφή:
 Μέγεθος αρχείου:  16.35 KB
 Διαβάστηκε:  18 φορές

neptune-planet-600x411.jpg



uranus-neptune.jpg
 Περιγραφή:
 Μέγεθος αρχείου:  67.68 KB
 Διαβάστηκε:  11 φορές

uranus-neptune.jpg



_________________
Ο πλανήτης μας ειναι το λίκνο της ανθρωπότητας.Αλλα κανείς δεν περνάει ολη του τη ζωή στο λίκνο.
Κονσταντίν Εντουάρντοβιτς Τσιολκόφσκι.
Επιστροφή στην κορυφή
View user's profile 
Δροσος ΓεωργιοςOffline
Εξωγήινος
Άβαταρ

Ένταξη: 22 Οκτ 2007
Σύνολο δημοσιεύσεων: 6290
Τόπος: Αθήνα-Ηλιούπολη
Φύλο: Ανδρας
ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: 14/08/2017, ημέρα Δευτέρα και ώρα 10:57    Θέμα δημοσίευσης: Απάντηση με παράθεση αυτού του μηνύματος

Τα παράξενα του Ουρανού. Cheesy Grin
Είναι ένας πλανήτης που βρίσκεται στη γειτονιά μας - αν και λίγο μακριά, προς τα «εξωτερικά προάστιά» της -, όμως γνωρίζουμε πολύ λίγα για αυτόν. Τα όσα έχουμε μάθει ωστόσο μέχρι τώρα αρκούν για να καταλάβουμε ότι είναι ιδιαίτερος. Ο Ουρανός είναι ο «ξαπλωμένος» πλανήτης του ηλιακού μας συστήματος, ο μόνος που αντί να περιστρέφεται σχεδόν όρθιος, όπως η Γη, «κυλάει» πλαγιασμένος σαν μπάλα, καθώς περιφέρεται γύρω από τον Ηλιο. Επιπλέον, έχει μια παράξενη γεωμετρία στο μαγνητικό πεδίο του η οποία το αναγκάζει να κάνει «τούμπες». Σαν να μην έφθαναν όλα αυτά, τώρα ανακαλύφθηκε ότι η μαγνητόσφαιρά του ανοιγοκλείνει καθημερινά σαν να γυρίζει κάποιος έναν διακόπτη, αφήνοντας τον ηλιακό άνεμο να μπαίνει και να «ανάβει» ένα εντυπωσιακό σέλας. Το πιο ενδιαφέρον ωστόσο είναι ότι, όσο και αν για εμάς είναι πραγματικά μοναδικός, οι τελευταίες παρατηρήσεις δείχνουν ότι ο Ουρανός αποτελεί ένα «μοντέλο» πολύ διαδεδομένο στον γαλαξία μας. Αυτό σημαίνει ότι μαθαίνοντας τα μυστικά του θα μπορέσουμε να εξερευνήσουμε καλύτερα τους πλανήτες που ανακαλύπτουμε σε άλλα αστρικά συστήματα. Περισσότερα στις σελίδες που ακολουθούν.
Ο Ουρανός δεν είναι από τους πιο διάσημους πλανήτες του ηλιακού μας συστήματος. Αντιθέτως, ίσως να είναι ο τελευταίος που θα σας έρθει στο μυαλό αν κάποιος σας ζητήσει να τους απαριθμήσετε. Παρ' όλα αυτά είναι πραγματικά ξεχωριστός. Μαζί με τον Ποσειδώνα αποτελούν τους δύο παγωμένους γίγαντες στο σύστημά μας - είναι οι δυο πιο μακρινοί από τον Ηλιο, με τον Ουρανό προτελευταίο καθώς βγαίνουμε προς το Διάστημα. Αυτό από μόνο του είναι κάτι ιδιαίτερο, όμως ο Ουρανός έχει μία παραπάνω ιδιαιτερότητα. Είναι ο μοναδικός πλανήτης στο Ηλιακό Σύστημα που είναι «πλαγιασμένος»: ο άξονας περιστροφής του είναι σχεδόν οριζόντιος, έχει κλίση 97,7 μοίρες και είναι σχεδόν παράλληλος με το επίπεδο της τροχιάς του. Ετσι φαίνεται να «κυλάει» σαν μια μπάλα καθώς περιφέρεται γύρω από το άστρο μας, με τον βόρειο και τον νότιο πόλο του να βρίσκονται εκεί όπου στους άλλους πλανήτες βρίσκεται ο ισημερινός.
Επιπλέον η μαγνητόσφαιρα του Ουρανού, η περιοχή δηλαδή της επιρροής του μαγνητικού πεδίου του, η οποία τον προστατεύει από τον ηλιακό άνεμο, τα φορτισμένα σωματίδια που εκπέμπει ο Ηλιος, είναι και αυτή παράξενη, μοναδική σε σχέση με όσες γνωρίζουμε. Τώρα η ήδη παράξενη μαγνητόσφαιρα αποδεικνύεται ακόμη πιο αλλόκοτη από ό,τι πίστευαν οι επιστήμονες. Οπως έδειξε μια νέα μελέτη, καθημερινά «ανοιγοκλείνει», σαν κάποιος να γυρίζει έναν διακόπτη, αφήνοντας τον ηλιακό άνεμο να περάσει άπλετος μέσα στην ατμόσφαιρα του πλανήτη. Η νέα ανακάλυψη έγινε δεκτή με ιδιαίτερο ενδιαφέρον, και αυτό όχι μόνο επειδή έρχεται να προσθέσει ένα ακόμη ιδιαίτερο χαρακτηριστικό σε αυτόν τον τόσο ξεχωριστό πλανήτη του ηλιακού μας συστήματος. Οι ερευνητές θεωρούν ότι οι νέες γνώσεις που αποκομίζουμε για τον παγωμένο γίγαντα αερίων της γειτονιάς μας μπορούν να βοηθήσουν και να κατευθύνουν καλύτερα την εξερεύνησή μας σε άλλα αστρικά συστήματα, στα οποία οι «αέρινοι» πλανήτες στο μέγεθος του Ουρανού φαίνονται να αφθονούν.
Το στιγμιότυπο του Voyager 2
Το πόσο ασυνήθιστη είναι η μαγνητόσφαιρα του Ουρανού έγινε γνωστό τη δεκαετία το 1986, όταν το Voyager 2 πέρασε δίπλα από τον πλανήτη και έκανε τις πρώτες κοντινές παρατηρήσεις και μετρήσεις του. Μέχρι τότε οι επιστήμονες θεωρούσαν ότι το μαγνητικό πεδίο του παγωμένου γίγαντα αερίων ήταν ευθυγραμμισμένο με τον ηλιακό άνεμο και άρα δεν άφηνε τα φορτισμένα σωμάτια που εκπέμπει το μητρικό άστρο μας να περάσουν στην ατμόσφαιρά του. Τα δεδομένα που έστειλε ο διαστημικός εξερευνητής αποκάλυψαν ωστόσο μια εικόνα εντελώς διαφορετική. «Με το πέρασμα του Voyager στη δεκαετία του 1980 μάθαμε ότι το μαγνητικό πεδίο του Ουρανού είναι εξαιρετικά κεκλιμένο σε σχέση με τον άξονα περιστροφής του» λέει στο «Βήμα» η Κάρολ Πάτι, αναπληρώτρια καθηγήτρια στο Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Τζόρτζια (Georgia Tech) στην Ατλάντα των ΗΠΑ και μία εκ των δύο συγγραφέων της νέας μελέτης που δημοσιεύθηκε στην επιθεώρηση «Journal of Geophysical Research». «Και όχι μόνο είναι εξαιρετικά κεκλιμένο, περίπου 60 μοίρες σε σχέση με τον άξονα περιστροφής, αλλά επιπλέον είναι έκκεντρο, το κέντρο του μαγνητικού πεδίου απέχει από το κέντρο του πλανήτη. Αυτό σημαίνει ότι το μαγνητικό δίπολο είναι εξαιρετικά ασύμμετρο, η μία πλευρά του είναι ισχυρότερη επειδή το κέντρο του δεν συνδέεται με το κέντρο του πλανήτη».
Αυτό το εξαιρετικά δυναμικό μαγνητοσφαιρικό περιβάλλον του Ουρανού που αποκάλυψε το Voyager 2 προβλημάτιζε τους επιστήμονες. Ωστόσο, καθώς το διαστημόπλοιο απλώς πέρασε δίπλα από τον πλανήτη χωρίς να τεθεί σε τροχιά γύρω του ώστε να κάνει περισσότερες παρατηρήσεις, οι ερευνητές είχαν στη διάθεσή τους λίγα στοιχεία - «ένα απλό στιγμιότυπο», όπως μας λέει η κυρία Πάτι. Χρησιμοποιώντας τα δεδομένα του Voyager 2 η καθηγήτρια και ο φοιτητής της, Σιν Κάο, ανέπτυξαν ένα μοντέλο προκειμένου να διερευνήσουν πώς ακριβώς λειτουργεί αυτή η τόσο «μπερδεμένη» γεωμετρικά μαγνητόσφαιρα του παγωμένου γίγαντα. Η υποψία τους ήταν ότι τα πράγματα στον Ουρανό θα πρέπει, και από τη «μαγνητική» άποψη, να είναι διαφορετικά από ό,τι στη Γη. Και η υποψία αυτή επιβεβαιώθηκε.
Μαγνητικά... βαρελάκια
Στη Γη οι δύο πόλοι του μαγνητικού πεδίου βρίσκονται πολύ κοντά - σχεδόν συμπίπτουν - με τους γεωγραφικούς πόλους. Ετσι η μαγνητόσφαιρα κινείται ουσιαστικά μαζί με τον πλανήτη, καθώς αυτός περιφέρεται γύρω από τον Ηλιο και περιστρέφεται γύρω από τον άξονά του. «Το μαγνητικό πεδίο της Γης σε σχέση με τον Ηλιο και την κατεύθυνση του Ηλιου φαίνεται μάλλον στατικό, περιστρέφεται αλλά ο ίδιος προσανατολισμός του μαγνητικού πεδίου βλέπει τον Ηλιο και τον ηλιακό άνεμο καθ' όλη τη διάρκεια της περιστροφής» εξηγεί η κυρία Πάτι. Οπως μας λέει, αν φανταστούμε τη μαγνητόσφαιρα της Γης σαν μια μπάλα με κόκκινο το επάνω μέρος της και μπλε το κάτω, όπως περιφέρεται γύρω από τον Ηλιο και περιστρέφεται γύρω από τον άξονά της, το κόκκινο μέρος μένει πάντοτε επάνω και το μπλε κάτω, ακολουθώντας αρμονικά την κίνηση της Γης.
Στον Ουρανό όμως η «μπάλα» της μαγνητόσφαιρας αναποδογυρίζει συνεχώς, το κόκκινο πότε είναι πάνω και πότε κάτω. «Είναι σαν να βλέπετε ένα παιδικό καροτσάκι να κουτρουβαλιάζεται ακυβέρνητο σε μια πλαγιά κάνοντας τούμπες» περιγράφει η ερευνήτρια. «Καθώς ο άξονάς του έχει κλίση 60 μοιρών και είναι έκκεντρο, το μαγνητικό πεδίο αλλάζει προσανατολισμό σε σχέση με την κατεύθυνση του Ηλιου καθημερινά καθώς περιστρέφεται» λέει. «Επειδή λοιπόν ο προσανατολισμός του μαγνητικού πεδίου που "βλέπει" τον ηλιακό άνεμο αλλάζει διαρκώς, σε κάποιες φάσεις τα δύο αυτά πεδία είναι ευθυγραμμισμένα και σε άλλες οι δυναμικές γραμμές τους είναι αντίθετες και συγκρούονται. Στην περίπτωση αυτή έχουμε το φαινόμενο της μαγνητικής επανασύνδεσης, κατά την οποία ο ηλιακός άνεμος μπορεί να αποκτήσει πρόσβαση στη μαγνητόσφαιρα του Ουρανού. Αυτή η διαδικασία προκαλεί έντονο σέλας ή απλώς οδηγεί στην είσοδο ενέργειας από τον ηλιακό άνεμο στα όρια του Ουρανού με το Διάστημα και στα ανώτερα στρώματα της ατμόσφαιράς του».
Οι επιστήμονες περιγράφουν αυτή τη διαδικασία σαν ένα είδος διακόπτη που ανά τακτά χρονικά διαστήματα «ανοίγει» τη μαγνητόσφαιρα αφήνοντας να περάσουν τα φορτισμένα σωματίδια του ηλιακού ανέμου και μετά την ξανακλείνει, με αποτέλεσμα να λειτουργεί και πάλι σαν προστατευτική ασπίδα. Το φαινόμενο της μαγνητικής επανασύνδεσης παρατηρείται και στη Γη, κοντά στους πόλους - στην περίπτωση αυτή έχουμε συνήθως στον πλανήτη μας ενίσχυση στο σέλας. Στη Γη όμως, όπως επισημαίνει η κυρία Πάτι, «υπεύθυνος» γι' αυτό είναι ο ηλιακός άνεμος, ο οποίος ορισμένες φορές αλλάζει προσανατολισμό ή είναι πιο ισχυρός και έρχεται να συγκρουστεί με το μαγνητικό πεδίο του πλανήτη. Αντιθέτως, στον Ουρανό ο «ένοχος» είναι η ίδια η μαγνητόσφαιρα με την κίνησή της και την αλλαγή του προσανατολισμού της. «Εκεί έχουμε περιοδική επανασύνδεση κάθε φορά που το πεδίο βρίσκεται αντιπαράλληλο με τον ηλιακό άνεμο». Αυτό συμβαίνει καθημερινά, και η ημέρα στον Ουρανό διαρκεί περίπου 17 ώρες και 14 λεπτά.
Οδηγός» για εξωπλανήτες
Πέρα από το γεγονός ότι το σέλας θα πρέπει να δημιουργεί καθημερινά εντυπωσιακές εικόνες στον ουρανό του Ουρανού ή το ότι τα πράγματα θα πρέπει να είναι εξαιρετικά τεταμένα μαγνητικά στα ανώτερα στρώματα της ατμόσφαιράς του, το μοντέλο των επιστημόνων δεν μπορεί να μας πει πολλά πράγματα γι' αυτόν καθαυτόν τον πλανήτη και την εξέλιξή του. «Δεν ξέρουμε ακόμη τι σημαίνει αυτό για την εξέλιξη του Ουρανού στον χρόνο» λέει η κυρία Πάτι. «Η ανακάλυψή μας ωστόσο, εκτός του ότι προσφέρει μια νέα εικόνα, μπορεί να έχει ενδιαφέρον όταν εξετάζουμε πλανήτες σε άλλα αστρικά συστήματα. Στατιστικά, όπως έχει δείξει μια μελέτη για τους εξωπλανήτες, πολλοί από αυτούς έχουν μέγεθος παρόμοιο με του Ουρανού και του Ποσειδώνα» λέει η κυρία Πάτι.
Το ίδιο ακριβώς επισημαίνει και ο συνεργάτης της, Σιν Κάο, ο έτερος συγγραφέας της μελέτης. «Και οι δύο παγωμένοι γίγαντες του ηλιακού μας συστήματος έχουν διαφορετικές μαγνητόσφαιρες σε σχέση με τους "γήινους" πλανήτες» μας λέει. «Μπορεί τέτοιου είδους μαγνητόσφαιρες να είναι συνηθισμένες στον Γαλαξία, οι γνώσεις μας όμως γι' αυτές είναι περιορισμένες». Ο ερευνητής πιστεύει ότι η μελέτη της μαγνητόσφαιρας του Ουρανού μπορεί να συμβάλει στην καλύτερη κατανόηση των εξωπλανητών που ανακαλύπτουμε. «Σύμφωνα με τη μελέτη μας ο Ουρανός φαίνεται να αλληλεπιδρά με τον ηλιακό άνεμο πολύ πιο ενεργά από ό,τι η Γη. Η μαγνητόσφαιρά του ανοίγει και κλείνει σε καθημερινή βάση εξαιτίας των μοναδικών γεωμετριών της περιστροφής και του μαγνητικού πεδίου του, ακόμη και όταν ο ηλιακός άνεμος παραμένει αμετάβλητος. Αυτό το σύνθετο φαινόμενο ίσως θα πρέπει να μας κάνει να σκεφτούμε περισσότερο την επιρροή που μπορεί να έχει μια τέτοια μαγνητόσφαιρα στο κατά πόσον ένας εξωπλανήτης είναι κατοικήσιμος ή όχι».
Το μοντέλο που ανέπτυξαν οι επιστήμονες αποτελεί, όπως μας λέει η κυρία Πάτι, μόνο μια «πρώτη ματιά» στη δυναμική της μαγνητόσφαιρας του Ουρανού. «Είναι μια πολύ θεωρητική προσέγγιση, χρησιμοποιήσαμε προσομοιώσεις βασισμένες στη Φυσική για να κατανοήσουμε τη δυναμική του συστήματος. Τώρα ασχολούμαστε με το να περιγράψουμε αναλυτικά πώς το σύστημα εξελίσσεται στον χρόνο. Και ελπίζουμε ότι αυτό ίσως θα είναι χρήσιμο για να κατανοήσουμε καλύτερα τον Ουρανό. Μπορεί επίσης να αποβεί χρήσιμο αν στο μέλλον υπάρξει κάποια αποστολή εκεί» λέει η κυρία Πάτι. «Ξέρετε, πρόσφατα δημοσιεύθηκε η μελέτη της Ομάδας Προσδιορισμού της Επιστήμης του Ουρανού σχετικά με το τι απαιτείται για μια αποστολή στον Ουρανό. Το να έχουμε μοντέλα που περιγράφουν πώς το σύστημα εξελίσσεται στον χρόνο αποτελεί κρίσιμο βήμα για τον σχεδιασμό μιας αποστολής».
Ατελείωτες και αλλόκοτες εποχές

Ο Ουρανός χρειάζεται 84 γήινα χρόνια για να ολοκληρώσει μια περιφορά γύρω από τον Ηλιο. Η τόσο μεγάλη διάρκεια του έτους του σε συνδυασμό με την κλίση του άξονα περιστροφής του κάνουν τις εποχές στον παγωμένο γίγαντα αλλόκοτες και... ατελείωτες. Κάθε εποχή διαρκεί 21 γήινα έτη ενώ κατά το θερινό ή το χειμερινό ηλιοστάσιο ο βόρειος και ο νότιος πόλος του πλανήτη αντίστοιχα έχουν διαρκώς ημέρα ή νύχτα. Τον Δεκέμβριο του 2007 το νότιο ημισφαίριο του Ουρανού μπήκε στο φθινόπωρο. Για τα 40 χρόνια που ακολουθούν ο βόρειος πόλος του πλανήτη θα έχει ημέρα ενώ ο νότιος πόλος θα είναι βυθισμένος στο σκοτάδι.
«Κατά τη διάρκεια της περιφοράς του γύρω από τον Ηλιο οι εποχές του είναι τόσο δραματικές» μας λέει η Κάρολ Πάτι. «Ξέρετε, κατά τη διάρκεια των εποχών των ηλιοστασίων, το καλοκαίρι και τον χειμώνα, ο άξονας περιστροφής του Ουρανού ουσιαστικά δείχνει προς τον Ηλιο και έτσι το ένα ημισφαίριο έχει ήλιο συνεχώς ενώ το άλλο δεν έχει ήλιο. Στις εποχές των ισημεριών, το φθινόπωρο και την άνοιξη, ο άξονας περιστροφής γίνεται σχεδόν κάθετος σε σχέση με την προηγούμενη θέση του καθώς ο Ουρανός περιφέρεται γύρω από τον Ηλιο, οπότε έχουμε ήλιο στον ισημερινό, αλλά ο πλανήτης εξακολουθεί να περιστρέφεται πλαγιασμένος». Οπως επισημαίνει η καθηγήτρια, οι γνώσεις μας για το τόσο ιδιαίτερο και δυναμικό σύστημα του Ουρανού έχουν εμπλουτιστεί τα τελευταία χρόνια. «Εχουμε πλέον παρατηρήσεις που δείχνουν ότι ο Ουρανός έχει επίσης ενδιαφέροντα ατμοσφαιρικά συστήματα και όμορφα νέφη, καθώς και ωραίους, διακριτικούς δακτυλίους. Επιπλέον έχει πάρα πολλούς δορυφόρους. Είναι ένας πλανήτης πραγματικά πολύ διαφορετικός, ενδιαφέρων και συναρπαστικός».
Ουράνιες ιδιαιτερότητες
Γιατί πίστευαν ότι είναι άστρο;

Ο Ουρανός είναι ο πρώτος πλανήτης που ανακαλύφθηκε με τηλεσκόπιο, το 1871, από τον βρετανό αστρονόμο Ουίλιαμ Χέρσελ. Αν και υπό καλές συνθήκες είναι ορατός με γυμνό μάτι, μέχρι τότε πίστευαν ότι είναι άστρο επειδή είναι σχετικά θαμπός και κινείται πολύ αργά. Σε μια καθαρή νύχτα μπορείτε να τον δείτε και με ένα καλό ερασιτεχνικό τηλεσκόπιο.
Ο μοναδικός με ελληνικό όνομα
Ο Χέρσελ αρχικά θέλησε να τον ονομάσει Γεωργιανό Πλανήτη προς τιμήν του τότε βασιλιά της Αγγλίας Γεωργίου Γ΄, αλλά η ιδέα ναυάγησε. Διάφορα άλλα ονόματα προτάθηκαν, από Υπερκρόνιος και Minerva (το λατινικό για την Αθηνά) μέχρι Χέρσελ. Τελικά επικράτησε το Ουρανός, από τον θεό της ελληνικής μυθολογίας. Είναι μάλιστα ο μοναδικός πλανήτης που η διεθνής ονομασία του - Uranus - έχει ελληνική και όχι λατινική ρίζα.
Γαλάζιο, όπως μεθάνιο
Το γαλαζοπράσινο χρώμα του Ουρανού οφείλεται στο μεθάνιο που υπάρχει στην ατμόσφαιρά του, η οποία αποτελείται κυρίως από υδρογόνο και ήλιο. Αποκαλείται παγωμένος γίγαντας αερίων επειδή το 80% και πλέον της μάζας του αποτελείται από ένα ρευστό μείγμα πάγων νερού, μεθανίου και αμμωνίας.
Γιατί «ξαπλώνει»;
Το «πλάγιασμα» του άξονα περιστροφής του Ουρανού, ο οποίος έχει κλίση 97,7 μοιρών με αποτέλεσμα ο πλανήτης να «κυλάει» σαν μπάλα καθώς περιφέρεται γύρω από τον Ηλιο, αποτελεί ένα άλυτο μυστήριο για τους επιστήμονες. Η επικρατέστερη θεωρία υποστηρίζει ότι κάποιος πρωτοπλανήτης έπεσε κάποτε επάνω στον Ουρανό αναποδογυρίζοντάς τον.
Σαιξπηρικοί δορυφόροι
Ο Ουρανός έχει τουλάχιστον 27 δορυφόρους. Σε αντίθεση με τα φεγγάρια των άλλων πλανητών, που έχουν ονόματα από την ελληνική μυθολογία, οι δορυφόροι του Ουρανού έχουν ονομαστεί
από ήρωες έργων του Ουίλιαμ Σαίξπηρ και του Αλεξάντερ Πόουπ: Μιράντα, Ομπερον, Οφηλία, Πουκ, Ιουλιέτα, Δυσδαιμόνα, Αριελ, Ούμπιρελ, Μπελίντα είναι μερικοί από αυτούς.
http://www.tovima.gr/science/article/?aid=891998



5B8EB8C087FA57E383C3EF57B55202C5.jpg
 Περιγραφή:
 Μέγεθος αρχείου:  64.91 KB
 Διαβάστηκε:  6 φορές

5B8EB8C087FA57E383C3EF57B55202C5.jpg



_________________
Ο πλανήτης μας ειναι το λίκνο της ανθρωπότητας.Αλλα κανείς δεν περνάει ολη του τη ζωή στο λίκνο.
Κονσταντίν Εντουάρντοβιτς Τσιολκόφσκι.
Επιστροφή στην κορυφή
View user's profile 
Δροσος ΓεωργιοςOffline
Εξωγήινος
Άβαταρ

Ένταξη: 22 Οκτ 2007
Σύνολο δημοσιεύσεων: 6290
Τόπος: Αθήνα-Ηλιούπολη
Φύλο: Ανδρας
ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: 28/08/2017, ημέρα Δευτέρα και ώρα 10:55    Θέμα δημοσίευσης: Απάντηση με παράθεση αυτού του μηνύματος

Βρέχει διαμάντια στον Ουρανό. Cheesy Grin
Επιστήμονες αναδημιούργησαν την «βροχή διαμαντιών» που συμβαίνει στους πλανήτες Ουρανό και Ποσειδώνα. Χρησιμοποιώντας λέιζερ δημιούργησαν ακραίες συνθήκες στο εργαστήριο του Stanford, επαληθεύοντας μια από τις πιο παράξενες προβλέψεις των πλανητικών επιστημόνων.
Oι αστρονόμοι ονομάζουν το φαινόμενο «βροχή διαμαντιών», αλλά κανείς δεν το έχει δει ποτέ – μέχρι τώρα. (GREDIT: GREG STEWART/SLAC NATIONAL ACCELERATOR LABORATORY)
Το εσωτερικό των πλανητών όπως ο Ποσειδώνας ή ο Ουρανός, συνίσταται από έναν συμπαγή πυρήνα από παχιά στρώματα «πάγου», τα οποία αποτελούνται κυρίως από υδρογονάνθρακες, νερό και αμμωνία. Οι αστροφυσικοί θεωρούν ότι η ακραία πίεση που επικρατεί στους πλανήτες αυτούς σε βάθος πάνω από 8000 χιλιόμετρα, διασπά τους υδρογονάνθρακες σχηματίζοντας διαμάντια, τα οποία στη συνέχεια βυθίζονται βαθύτερα στο εσωτερικό του πλανήτη.
Το φαινόμενο αυτό προφανώς δεν μπορεί να παρατηρηθεί απευθείας, αλλά και κανένας μέχρι σήμερα δεν είχε καταφέρει να το αναπαράγει στο εργαστήριο.
Στο εργαστήριο SLAC μπορούν να διερευνήσουν την εξαιρετικά θερμή και πυκνή ύλη που υπάρχει στο εσωτερικό των άστρων και των γιγάντιων πλανητών (GREDIT: SLAC NATIONAL ACCELERATOR LABORATORY)
Οι επιστήμονες του Stanford κατάφεραν να παρατηρήσουν το φαινόμενο σε πραγματικό χρόνο στο εργαστήριο, εκθέτοντας έναν υδρογονάνθρακα (πολυστυρένιο) σε συνθήκες παρόμοιες με εκείνες του Ποσειδώνα ή του Ουρανού. Το πέτυχαν καθοδηγώντας στο δείγμα του πλαστικού δυο κρουστικά κύματα που δημιουργήθηκαν από ένα εξαιρετικά ισχυρό λέιζερ, σε συνδυασμό με την πηγή ακτίνων Χ του SLAC (Stanford Linear Accelerator Center). Συμπίεσαν το πλαστικό σε μια πίεση περίπου 150 GPa (γιγαπασκάλ) και θερμοκρασία γύρω στους 5000 βαθμούς Κελσίου. Τα διαμάντια σχηματίζονται κυρίως την στιγμή που τα δύο κύματα επικαλύπτονται. Και δεδομένου ότι η διαδικασία αυτή διαρκεί μόνο ένα κλάσμα του δευτερολέπτου, οι ερευνητές χρησιμοποίησαν την περίθλαση των ακτίνων Χ για να φωτογραφίσουν την διαδικασία της δημιουργίας των διαμαντιών και των χημικών διεργασιών που εμπλέκονται. Τα πειράματα δείχνουν ότι τα άτομα του άνθρακα συμπιέζονται έτσι ώστε να σχηματιστούν διαμάντια μεγέθους νανομέτρου.
Βασισμένοι σ’ αυτά τα αποτελέσματα οι ερευνητές υποθέτουν πως τα διαμάντια στον Ποσειδώνα και στον Ουρανό είναι μεγαλύτερα και μάλλον βυθίζονται στον πυρήνα του πλανήτη σε μια περίοδο χιλιάδων ετών.
Τα πειράματα αυτά, εκτός από την συνεισφορά τους στην πλανητική επιστήμη, έχουν και πρακτικές εφαρμογές. Τα νανο-διαμάντια που δημιουργούνται μπορούν να χρησιμοποιηθούν σε ηλεκτρονικά όργανα, ιατρικές διαδικασίες, ή ως κοπτικά υλικά στην βιομηχανική παραγωγή.
http://physicsgg.me/2017/08/27/%ce%b2%cf%81%ce%ad%cf%87%ce%b5%ce%b9-%ce%b4%ce%b9%ce%b1%ce%bc%ce%ac%ce%bd%cf%84%ce%b9%ce%b1-%cf%83%cf%84%ce%bf%ce%bd-%ce%bf%cf%85%cf%81%ce%b1%ce%bd%cf%8c-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%cf%84%ce%bf%ce%bd-%cf%80/



diamondrain_full.jpg
 Περιγραφή:
 Μέγεθος αρχείου:  146 KB
 Διαβάστηκε:  4 φορές

diamondrain_full.jpg



diamondrain2_full.jpg
 Περιγραφή:
 Μέγεθος αρχείου:  126.82 KB
 Διαβάστηκε:  4 φορές

diamondrain2_full.jpg



_________________
Ο πλανήτης μας ειναι το λίκνο της ανθρωπότητας.Αλλα κανείς δεν περνάει ολη του τη ζωή στο λίκνο.
Κονσταντίν Εντουάρντοβιτς Τσιολκόφσκι.
Επιστροφή στην κορυφή
View user's profile 
Επισκόπηση όλων των Δημοσιεύσεων που έγιναν πριν από:   
Δημοσίευση νέας  Θ.Ενότητας   Απάντηση στη Θ.Ενότητα    AstroVox Forum Αρχική σελίδα -> Αστρο-ειδήσεις Όλες οι Ώρες είναι UTC + 3
Σελίδα 1 από 1

 
Μετάβαση στη:  
Δεν μπορείτε να δημοσιεύσετε νέο Θέμα σ' αυτή τη Δ.Συζήτηση
Δεν μπορείτε να απαντήσετε στα Θέματα αυτής της Δ.Συζήτησης
Δεν μπορείτε να επεξεργασθείτε τις δημοσιεύσεις σας σ' αυτή τη Δ.Συζήτηση
Δεν μπορείτε να διαγράψετε τις δημοσιεύσεις σας σ' αυτή τη Δ.Συζήτηση
Δεν έχετε δικαίωμα ψήφου στα δημοψηφίσματα αυτής της Δ.Συζήτησης
Δε μπορείτε να επισυνάψετε αρχεία σε αυτό το forum
Μπορείτε να κατεβάζετε αρχεία σε αυτό το forum


Βασισμένο στο phpBB. Η συμμετοχή στο AstroVox βασίζεται στους εξής όρους χρήσης