AstroVox :: Επισκόπηση Θ.Ενότητας - Περί Αστέρων
Κεντρική σελίδα του AstroVox AstroVox
Η ερασιτεχνική αστρονομία στην Ελλάδα
 
 Κεντρική ΣελίδαΚεντρική Σελίδα   FAQFAQ   ΑναζήτησηΑναζήτηση   Κατάλογος ΜελώνΚατάλογος Μελών    ΑστροφωτογραφίεςΑστροφωτογραφίες   ΕγγραφήΕγγραφή 
  ForumForum  ΑστροημερολόγιοΑστροημερολόγιο  ΠροφίλΠροφίλ   ΑλληλογραφίαΑλληλογραφία   ΣύνδεσηΣύνδεση 

Αστροημερολόγιο 
Περί Αστέρων
Μετάβαση στη σελίδα Προηγούμενη  1, 2, 3, 4, 5
 
Δημοσίευση νέας  Θ.Ενότητας   Απάντηση στη Θ.Ενότητα    AstroVox Forum Αρχική σελίδα -> Αστρο-ειδήσεις
Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας :: Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας  
Συγγραφέας Μήνυμα
Δροσος ΓεωργιοςOffline
Εξωγήινος
Άβαταρ

Ένταξη: 22 Οκτ 2007
Σύνολο δημοσιεύσεων: 6290
Τόπος: Αθήνα-Ηλιούπολη
Φύλο: Ανδρας
ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: 21/10/2016, ημέρα Παρασκευή και ώρα 12:05    Θέμα δημοσίευσης: Απάντηση με παράθεση αυτού του μηνύματος

Το παράξενο αστρικό δίδυμο “ήτα Τρόπιδας” Cheesy Grin
Ο επίτιμος διευθυντής του Ευγενιδείου Πλανηταρίου, Διονύσης Π. Σιμόπουλος, γράφει για την καρδιά του τεράστιου Νεφελώματος (NGC 3372) στον αστερισμό της Τρόπιδας, εξ αφορμής των νέων φωτογραφιών που έδωσε στη δημοσιότητα το Ευρωπαϊκό Νότιο Αστεροσκοπείο.
Μία σειρά νέων φωτογραφιών του Ευρωπαϊκού Νότιου Αστεροσκοπείου (ESO) που καταγράφει με εξαιρετική λεπτομέρεια την καρδιά ενός τεράστιου Νεφελώματος (NGC 3372) στον αστερισμό της Τρόπιδας, στην Καρίνα δηλαδή της μυθολογικής Αργούς, δόθηκε σήμερα στην δημοσιότητα (Highest Resolution Image of Eta Carinae)
Το φωτεινό αυτό νέφος αερίων και σκόνης, βρίσκεται σε απόσταση 7.500 ετών φωτός από τη Γη, είναι το λαμπρότερο νεφέλωμα στον ουρανό και περιλαμβάνει μερικά από τα πιο γιγάντια άστρα του Γαλαξία μας. Η φωτεινή του φορεσιά διασχίζεται από σκοτεινά μονοπάτια διαστημικής σκόνης που το διαχωρίζουν σε επί μέρους φωτεινές περιοχές. Η εξαιρετική λεπτομέρεια στην απεικόνιση των φωτογραφιών αυτών οφείλεται στο γεγονός ότι τα τέσσερα μεγάλα τηλεσκόπια VLT του Ευρωπαϊκού Νότιου Αστεροσκοπείου στη Χιλή χρησιμοποιήθηκαν συμβολομετρικά, σε συνδυασμό δηλαδή μεταξύ τους.
Κι ενώ καθένα από τα τηλεσκόπια VLT έχει διάμετρο κατόπτρου 8,20 μέτρων όταν συνδυάζονται μεταξύ τους είναι σαν να έχουμε ένα τηλεσκόπιο 16 μέτρων.
Στο εσωτερικό του νεφελώματος αυτού βρίσκεται το αστρικό σύστημα Ήτα Τρόπιδας (eta Carinae), η λαμπρότητα του οποίου είναι τόσο μεγάλη ώστε θα φαίνονταν το ίδιο λαμπερό όσο φαίνεται και ο Ήλιος μας από απόσταση 300 δισεκατομμυρίων χιλιομέτρων, από απόσταση δηλαδή 2.000 φορές μεγαλύτερη από την απόσταση της Γης από τον Ήλιο. Το μεγαλύτερο από τα δύο άστρα του συστήματος είναι ένα από τα πιο γιγάντια άστρα του ουρανού με υλικά 120 φορές περισσότερα από τα υλικά που έχει ο Ήλιος μας και λάμπει με την ενέργεια τεσσάρων εκατομμυρίων άστρων σαν τον Ήλιο.
Επειδή το μεγαλύτερο από τα δύο άστρα του Ήτα Τρόπιδας είναι ένα άστρο που «φουσκώνει» και «ξεφουσκώνει», εάν βρίσκονταν στη θέση που έχει ο Ήλιος, στο μικρότερο μέγεθός του η εξωτερική του επιφάνεια θα έφτανε την τροχιά του πλανήτη Ερμή, θα είχε δηλαδή διάμετρο 120 εκατομμυρίων χιλιομέτρων, ενώ στη μέγιστη διάμετρό του θα έφτανε τα 450 εκατομμύρια χιλιόμετρα, θα έφτανε δηλαδή στην τροχιά του Άρη και τότε στο εσωτερικό του θα χώραγαν 45 τρισεκατομμύρια πλανήτες σαν τη Γη μας! Υπολογίζεται μάλιστα ότι την χρονιά της μέγιστης φωτεινότητάς του (που έγινε το 1843) η διάμετρός του πρέπει να είχε φτάσει σε μέγεθος την τροχιά του Κρόνου, είχε δηλαδή διάμετρο ίση με 3 περίπου δισεκατομμύρια χιλιόμετρα!
Τα δύο γιγάντια άστρα του συστήματος που περιφέρονται το ένα γύρω από το άλλο, εκπέμπουν αστρικούς ανέμους ηλεκτρικά φορτισμένων σωματιδίων παρόμοιους με τον ηλιακό άνεμο, οι οποίοι όμως κινούνται με τεράστιες ταχύτητες που φτάνουν τα δέκα εκατομμύρια χιλιόμετρα την ώρα. Με μια τέτοια ταχύτητα ένα διαστημόπλοιο θα μεταφέρονταν από τη Γη στη Σελήνη σε λιγότερο από 2,5 λεπτά! Η περιοχή όπου οι αστρικοί άνεμοι των δύο άστρων συγκρούονται μεταξύ τους εμφανίζει μία ιδιαίτερη βιαιότητα με θερμοκρασίες εκατομμυρίων βαθμών Κελσίου και έντονη εκπομπή ακτίνων Χ.
Μέχρι τώρα δεν είχαμε κατορθώσει να την παρατηρήσουμε λεπτομερώς γιατί είναι χίλιες φορές μικρότερη από το στρώμα των αερίων που έχουν εκτοξεύσει τα δύο άστρα και τα οποία σχηματίζουν το διπολικό νεφέλωμα που τα περιβάλει. Οι νέες φωτογραφίες, όμως, μάς παρουσίασαν, με την μεγαλύτερη μέχρι τώρα ευκρίνεια, το διπλό αυτό αστρικό σύστημα και τις διεργασίες που συμβαίνουν σ’ αυτό και υπόσχονται να μας βοηθήσουν περαιτέρω στη δημιουργία ειδικών υπολογιστικών μοντέλων της εσωτερικής δομής των παράξενων και σπάνιων αυτών άστρων και της εξελικτικής τους πορείας.
Αυτά τα σύγχρονα αλλά πολύ σπάνια «βαρέων βαρών» άστρα ανήκουν σε μια κατηγορία μεταβλητών άστρων που ονομάζονται LBV (Luminous Blue Variables = Φωτεινοί Μπλε Μεταβλητοί) και μοιάζουν με τα άστρα «Πληθυσμού ΙΙΙ», τα οποία είναι από τα πρώτα άστρα που δημιουργήθηκαν στο Σύμπαν πριν από 13,5 περίπου δισεκατομμύρια χρόνια. Πρόκειται για τεράστιους γαλάζιους υπεργίγαντες με μάζα 100-150 φορές την μάζα του Ήλιου και επιφανειακές θερμοκρασίες που κυμαίνονται από 20 έως 50 χιλιάδες βαθμούς Κελσίου, ενώ σε σύγκριση η επιφανειακή θερμοκρασία του Ήλιου μας δεν υπερβαίνει τους 6.000 περίπου βαθμούς.
Το Ήτα Τρόπιδας είναι ένα τέτοιο αστρικό σύστημα «βαρέων βαρών» και μέλος της παράξενης αυτής κατηγορίας, ενώ λιγότερα από μία δεκάδα τέτοιων άστρων έχουν παρατηρηθεί μέχρι τώρα στον Γαλαξία μας. Καμιά τριανταριά ακόμη τέτοια άστρα βρίσκονται διάσπαρτα σε οκτώ άλλους γαλαξίες της Τοπικής μας Ομάδας γαλαξιών, ενώ συνολικά μερικές μόνο δεκάδες τέτοια άστρα μπορεί να υπάρξουν σ’ έναν γαλαξία σαν τον δικό μας.
Το διπολικό νεφέλωμα που περιβάλει τα δύο άστρα του συστήματος Ήτα Τρόπιδας διαστέλλεται με ταχύτητα 2,5 εκατομμυρίων χιλιομέτρων την ώρα. Στα 160 περίπου χρόνια που έχουν περάσει από την εκτόξευσή τους βρίσκονται σήμερα σε απόσταση 6,5 περίπου τρισεκατομμυρίων χιλιομέτρων από το κεντρικό άστρο που τα εκτόξευσε!
Ο πρώτος που κατέγραψε την παρουσία του άστρου αυτού ήταν ο Έντμουντ Χάλλεϋ το 1677. Από το 1730 όμως και μετά η φωτεινότητα του Ήτα Τρόπιδας άρχισε να «σκαμπανεβάζει», ενώ από το 1820 το άστρο άρχισε να αυξάνει συνεχώς την φωτεινότητά του για να καταλήξει το 1827 σε άστρο 1ου μεγέθους. Κι όμως η πρώτη αυτή μεγάλη του αναλαμπή δεν ήταν παρά μόνον η αρχή γιατί αργότερα, το 1843, έφτασε να είναι τόσο λαμπρό όσο και ο Σείριος, που είναι το λαμπρότερο άστρο στον ουρανό.
Ήταν εμφανές ότι την χρονιά εκείνη το τεράστιο αυτό άστρο εκτόξευσε στο Διάστημα τεράστιες ποσότητες από τα εξωτερικά του αέρια στρώματα. Αργότερα μάλιστα υπολογίστηκε ότι στην εικοσαετία, από το 1835 έως το 1855, τα υλικά που εκτοξεύτηκαν από το Ήτα Τρόπιδας έφτασαν να είναι τρεις φορές τα υλικά που έχει ο Ήλιος. Από τότε και μετά, πάντως, το Ήτα Τρόπιδας άρχισε να φθίνει σε φωτεινότητα καταλήγοντας σ’ ένα αμυδρό άστρο αόρατο με γυμνό μάτι.
Τα τελευταία, όμως, χρόνια το μυστηριώδες αυτό άστρο άρχισε και πάλι τα ίδια αυξάνοντας σημαντικά την φωτεινότητά του. Αυτή όμως την φορά οι αστρονόμοι ήσαν έτοιμοι αφού είχαν στη διάθεσή τους ένα σπουδαίο οπλοστάσιο οργάνων, μεταξύ των οποίων τα τηλεσκόπια VLT του ESO και το Διαστημικό Τηλεσκόπιο «Χαμπλ». Το 1994 οι φωτογραφίες που πήρε το «Χαμπλ» από την περιοχή εκείνη ήσαν άκρως αποκαλυπτικές. Το κουβούκλιο των εκτινασσόμενων αερίων που περιβάλει το αστρικό αυτό σύστημα προέρχονται από την αναλαμπή του 1843, ενώ από τους πόλους του έχουν εκτοξευτεί δύο «λοβοί» υλικών που διαστέλλονται με ταχύτητα 2,5 εκατομμυρίων χιλιομέτρων την ώρα. Στα 160 περίπου χρόνια που έχουν περάσει από την εκτόξευσή τους βρίσκονται σήμερα σε απόσταση 6,5 περίπου τρισεκατομμυρίων χιλιομέτρων από το κεντρικό άστρο που τα εκτόξευσε!
Εκτός όμως από τις μεγάλες εκτοξεύσεις που προέρχονται από τους αστρικούς πόλους, οι φωτογραφίες μάς απεκάλυψαν επίσης και έναν μικρότερο δίσκο υλικών που έχει εκτοξευτεί από τον ισημερινό του άστρου. Στον δίσκο αυτό έχουν ανακαλυφτεί πολλά και παράξενα αντικείμενα. Μερικά από αυτά κινούνται με ταχύτητα 150.000 χιλιομέτρων την ώρα ενώ άλλα υλικά διαστέλλονται με ταχύτητα 50.000 μόνο χιλιομέτρων την ώρα. Υπάρχουν όμως κι ορισμένοι πίδακες υλικών που κινούνται σαν σφαίρες με ταχύτητα 5,5 εκατομμυρίων χιλιομέτρων την ώρα. Ένας από τους πίδακες αυτούς σπρώχνει στο διάβα του, σαν μια απόκοσμη κοσμική μπουλντόζα, μεγάλες ποσότητες αέριου αζώτου που είχαν μάλλον εκτοξευτεί νωρίτερα.
Παρ’ όλο που στις φωτογραφίες που έχουμε πάρει οι μεγάλοι λοβοί των πολικών υλικών φαίνονται σχεδόν με μια «στερεά» μορφή, εντούτοις το εσωτερικό τους είναι σχεδόν άδειο. Η όλη όμως δομή τους μας επισημαίνει ότι στο κεντρικό άστρο πρέπει να υπάρχει κάτι το εξαιρετικό, ένα φαινόμενο που δεν έχουμε δει ποτέ και πουθενά μέχρι τώρα. Πρόκειται για ένα φαινόμενο που είναι τελείως αποκομμένο από τα όργανα που διαθέτουμε αφού τα εκτινασσόμενα υλικά έχουν καλύψει, σαν μια τεράστια κουκούλα, όλα όσα συμβαίνουν στο εσωτερικό τους.
Η εκτόξευση όμως των υλικών του συνεχίζεται ακόμη και σήμερα, αφού όπως και όλα τα άλλα άστρα, εκπέμπει κι αυτό μια συνεχή ροή υλικών με την μορφή ενός υπέρπυκνου αστρικού ανέμου, παρόμοιου με την ροή του Ηλιακού ανέμου που εκπέμπει και το δικό μας άστρο. Μόνο που στη περίπτωση του Ήτα Τρόπιδας η εκπομπή της ύλης αυτής φτάνει να είναι ίση με δύο φορές την μάζα της Γης μας κάθε ημέρα! Αν ο Ήλιος μας εκτόξευε την ίδια ποσότητα υλικών στο Διάστημα με τον ίδιο ρυθμό, θα είχε «εξατμιστεί» σε 300 περίπου χρόνια! Όλα αυτά συμβαίνουν γιατί απλούστατα το όλο σύστημα του άστρου αυτού δεν είναι σίγουρο για το τι θέλει να κάνει. Οι διεργασίες του εσωτερικού του το κάνει να πάλλεται, να φουσκώνει και να ξεφουσκώνει περιοδικά, αντί να παραμένει σταθερό σε ένα μέγεθος όπως κάνει, προς το παρόν, ο Ήλιος μας. Αυτό όμως δεν μπορεί να γίνει στην περίπτωση του Ήτα Τρόπιδας, γιατί απλούστατα το άστρο αυτό βρίσκεται ήδη στα πρόθυρα του θανάτου του.
Το Μεγάλο Νεφέλωμα της Τρόπιδας με ένθετες τις φωτογραφίες αφενός του διπολικού νεφελώματος το οποίο καλύπτει το Ήτα Τρόπιδας και αφετέρου την δραστηριότητα των δύο άστρων του συστήματος
Όλοι οι γαλάζιοι υπεργίγαντες στα τελευταία 25.000 χρόνια της ζωής τους φτάνουν σε μια φάση ανισορροπίας, οπότε μετατρέπονται σε ένα είδος άστρων που ονομάζονται άστρα Βολφ-Ραγιέ και τα οποία εκπέμπουν τεράστιες ποσότητες αερίων από την επιφάνειά τους με την μορφή ισχυρών αστρικών ανέμων ένα δισεκατομμύριο φορές ισχυρότερων από τον ηλιακό άνεμο. Το είδος αυτό των άστρων παρατηρήθηκε για πρώτη φορά το 1867 από τους Γάλλους αστρονόμους C. J. E. Wolf και G. Rayet, εξ ου και τ’ όνομά τους.
Σε γενικές γραμμές τα άστρα αυτά έχουν υλικά πάνω από 20 ηλιακές μάζες και επιφανειακή θερμοκρασία πάνω από 30.000 βαθμούς Κελσίου. Μερικές χιλιάδες χρόνια πριν από την μετατροπή τους σε σουπερνόβα χάνουν μεγάλες ποσότητες των εξωτερικών τους αερίων στρωμάτων που σχηματίζουν ένα είδος «αέριας μπάλας» γύρω από το ετοιμοθάνατο άστρο. Το τέλος της ζωής του, όμως, θα φτάσει και γι’ αυτού του είδους τα άστρα όταν θα εκραγούν με την μορφή μιας σουπερνόβα.
Μία παρόμοια έκρηξη σουπερνόβα θα συμβεί οπωσδήποτε και στον αστερισμό της Τρόπιδας όταν το άστρο που σήμερα αναγνωρίζεται με το 7ο γράμμα της ελληνικής αλφαβήτου θα ανακοινώσει στο Σύμπαν τον θεαματικό του θάνατο. Και τότε το μυστηριώδες άστρο «Ήτα Τρόπιδας» δεν θα υπάρχει πια, ενώ πάνω στην απέραντη τοιχογραφία του ουρανού και στο εγγύτατο μέλλον η έκρηξη αυτή θα κάνει τον νυχτερινό ουρανό της Γης να λάμπει. Η ενέργεια που θα εκτοξευθεί τότε στο Διάστημα θα είναι τόσο μεγάλη όση είναι και η ενέργεια που εκπέμπουν όλα τα άστρα του Γαλαξία μας (200 δισεκατομμύρια) μαζί. Και ίσως τότε η τεράστια εκπομπή των ακτίνων γάμα που θα προέλθουν από το εκρηγνυόμενο Ήτα Τρόπιδας, ίσως να επηρεάσει αρνητικά κάθε είδους ζωής πάνω στη Γη.
http://physicsgg.me/2016/10/20/%cf%84%ce%bf-%cf%80%ce%b1%cf%81%ce%ac%ce%be%ce%b5%ce%bd%ce%bf-%ce%b1%cf%83%cf%84%cf%81%ce%b9%ce%ba%cf%8c-%ce%b4%ce%af%ce%b4%cf%85%ce%bc%ce%bf-%ce%ae%cf%84%ce%b1-%cf%84%cf%81%cf%8c%cf%80%ce%b9/



21496EDCB0CB35BE74F7D171D55D76D2.jpg
 Περιγραφή:
 Μέγεθος αρχείου:  67.41 KB
 Διαβάστηκε:  29 φορές

21496EDCB0CB35BE74F7D171D55D76D2.jpg



01sm.jpg
 Περιγραφή:
 Μέγεθος αρχείου:  543.84 KB
 Διαβάστηκε:  25 φορές

01sm.jpg



03sm.jpg
 Περιγραφή:
 Μέγεθος αρχείου:  605.17 KB
 Διαβάστηκε:  30 φορές

03sm.jpg



04sm.jpg
 Περιγραφή:
 Μέγεθος αρχείου:  589.79 KB
 Διαβάστηκε:  30 φορές

04sm.jpg



05.jpg
 Περιγραφή:
 Μέγεθος αρχείου:  401.6 KB
 Διαβάστηκε:  27 φορές

05.jpg



06.jpg
 Περιγραφή:
 Μέγεθος αρχείου:  301.19 KB
 Διαβάστηκε:  32 φορές

06.jpg



07.jpg
 Περιγραφή:
 Μέγεθος αρχείου:  716.18 KB
 Διαβάστηκε:  27 φορές

07.jpg



08.jpg
 Περιγραφή:
 Μέγεθος αρχείου:  347.69 KB
 Διαβάστηκε:  28 φορές

08.jpg


Επιστροφή στην κορυφή
View user's profile 
Δροσος ΓεωργιοςOffline
Εξωγήινος
Άβαταρ

Ένταξη: 22 Οκτ 2007
Σύνολο δημοσιεύσεων: 6290
Τόπος: Αθήνα-Ηλιούπολη
Φύλο: Ανδρας
ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: 01/11/2016, ημέρα Τρίτη και ώρα 12:18    Θέμα δημοσίευσης: Απάντηση με παράθεση αυτού του μηνύματος

Άστρα σε σχήμα κολοκύθας. Cheesy Grin
Οι φωτισμένες κολοκύθες αποτελούν το σήμα κατατεθέν του Halloween, που γιορτάζεται στη Βόρειο Αμερική κάθε βράδυ στις 31 Οκτωβρίου. To Halloween προκύπτει από τον συνδυασμό των λέξεων All-Hallow-even, που σημαίνει το βράδυ πριν από την ημέρα των Αγίων Πάντων (πριν από την 1η Νοεμβρίου).
Παραμονές λοιπόν του Halloween, η NASA έκανε μια ανακοίνωση σχετική με τα άστρα-κολοκύθες!
Σύμφωνα με τις παρατηρήσεις των διαστημικών τηλεσκοπίων Kepler και Swift δεν είναι όλα τα άστρα σφαιρικά όπως ο ήλιος μας.
Αυτά τα άστρα περιστρέφονται τόσο γρήγορα που συμπιέζονται στους πόλους, αποκτώντας το σχήμα κολοκύθας. Ταυτόχρονα παράγουν ακτίνες Χ, ξεπερνώντας κατά πολύ την αντίστοιχη παραγωγή από τον ήλιο μας.
Τα άστρα – κολοκύθες θεωρούνται ότι είναι προϊόντα συγχώνευσης ζεύγους άστρων που αποτελούσαν δυαδικά συστήματα.
Βρέθηκαν 18 τέτοια άστρα που χρειάζονται λίγες μέρες για μια πλήρη περιστροφή γύρω από τον άξονά τους, ενώ ο ήλιος χρειάζεται περίπου ένα μήνα.
Η πιο ακραία περίπτωση είναι το άστρο Ksw 71, ένας πορτοκαλί γίγαντας, με μέγεθος δεκαπλάσιο από τον Ήλιο, που περιστρέφεται γύρω από τον άξονά του σε 5,5 μέρες, ενώ οι εκπομπή ακτίνων Χ είναι 4.000 φορές μεγαλύτερη από τον ήλιο μας.
Δείτε το σχετικό βίντεο:
https://www.youtube.com/watch?v=kimszroryKs
http://physicsgg.me/2016/10/31/%ce%ac%cf%83%cf%84%cf%81%ce%b1-%cf%83%ce%b5-%cf%83%cf%87%ce%ae%ce%bc%ce%b1-%ce%ba%ce%bf%ce%bb%ce%bf%ce%ba%cf%8d%ce%b8%ce%b1%cf%82/



ksw71_and_sun_1080.jpg
 Περιγραφή:
 Μέγεθος αρχείου:  1.4 MB
 Διαβάστηκε:  24 φορές

ksw71_and_sun_1080.jpg



_________________
Ο πλανήτης μας ειναι το λίκνο της ανθρωπότητας.Αλλα κανείς δεν περνάει ολη του τη ζωή στο λίκνο.
Κονσταντίν Εντουάρντοβιτς Τσιολκόφσκι.
Επιστροφή στην κορυφή
View user's profile 
Δροσος ΓεωργιοςOffline
Εξωγήινος
Άβαταρ

Ένταξη: 22 Οκτ 2007
Σύνολο δημοσιεύσεων: 6290
Τόπος: Αθήνα-Ηλιούπολη
Φύλο: Ανδρας
ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: 17/11/2016, ημέρα Πέμπτη και ώρα 13:24    Θέμα δημοσίευσης: Απάντηση με παράθεση αυτού του μηνύματος

Ανακαλύφθηκε το πιο «σφαιρικό» άστρο στο γνωστό διάστημα. Cheesy Grin
Το πιο στρογγυλό άστρο που έχει ποτέ βρεθεί στο διάστημα, ένα μακρινό γιγάντιο άγνωστο έως τώρα υπερσμήνος γαλαξιών που κρυβόταν πίσω από τον γαλαξία μας, ένας ακόμη γειτονικός εξωπλανήτης που μοιάζει με μια υπερμεγέθη Γη, καθώς και μια πολύ μεγάλη κοιλάδα στον πλανήτη Ερμή είναι οι νέες ανακαλύψεις των αστρονόμων.
Τα άστρα δεν είναι τέλειες σφαίρες, καμία φορά μάλιστα μοιάζουν ακόμη και με κολοκύθες, καθώς όσο πιο γρήγορα περιστρέφονται, τόσο πιο πεπλατυσμένα γίνονται λόγω της φυγόκεντρης δύναμης. Ο Ήλιος μας είναι στον ισημερινό του δέκα χιλιόμετρα πιο μεγάλος από ό,τι είναι η διάμετρος που συνδέει τους πόλους του, ενώ στη Γη αυτή η διαφορά φθάνει τα 21 χιλιόμετρα.
Όμως οι επιστήμονες ανακάλυψαν ένα άστρο που είναι σχεδόν ολοστρόγγυλο. Πρόκειται για το καυτό και πολύ φωτεινό άστρο «Κέπλερ 11145123», σε απόσταση 50.000 ετών φωτός, το οποίο είναι υπερδιπλάσιο από τον Ήλιο μας και περιστρέφεται τρεις φορές πιο αργά από αυτόν.
Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον καθηγητή Λοράν Γκιζόν του γερμανικού Ινστιτούτου Μαξ Πλανκ για την Έρευνα του Ηλιακού Συστήματος, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό «Science Advances», υπολόγισαν με την μέθοδο της αστροσεισμολογίας ότι η διαφορά ανάμεσα στην οριζόντια (ισημερινό) και την κάθετη διάμετρο (των πόλων) είναι μόλις τρία χιλιόμετρα.
Οι ερευνητές έκαναν λόγο για εντυπωσιακά μικρό αριθμό, αν ληφθεί υπόψη ότι το τεράστιο άστρο έχει ακτίνα 1,5 εκατομμυρίων χιλιομέτρων. «Πρόκειται για το πιο στρογγυλό φυσικό αντικείμενο που έχει ποτέ μετρηθεί, πιο στρογγυλό και από τον Ήλιο», δήλωσε ο Γκιζόν.
http://physicsgg.me/2016/11/17/%cf%84%ce%bf-%cf%80%ce%b9%ce%bf-%cf%83%cf%86%ce%b1%ce%b9%cf%81%ce%b9%ce%ba%cf%8c-%ce%ac%cf%83%cf%84%cf%81%ce%bf/



distantstari-1.jpg
 Περιγραφή:
 Μέγεθος αρχείου:  99.25 KB
 Διαβάστηκε:  20 φορές

distantstari-1.jpg



_________________
Ο πλανήτης μας ειναι το λίκνο της ανθρωπότητας.Αλλα κανείς δεν περνάει ολη του τη ζωή στο λίκνο.
Κονσταντίν Εντουάρντοβιτς Τσιολκόφσκι.
Επιστροφή στην κορυφή
View user's profile 
Δροσος ΓεωργιοςOffline
Εξωγήινος
Άβαταρ

Ένταξη: 22 Οκτ 2007
Σύνολο δημοσιεύσεων: 6290
Τόπος: Αθήνα-Ηλιούπολη
Φύλο: Ανδρας
ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: 28/11/2016, ημέρα Δευτέρα και ώρα 12:47    Θέμα δημοσίευσης: Απάντηση με παράθεση αυτού του μηνύματος

Η Διεθνής Αστρονομική Ενωση ενέκρινε επίσημα τα ονόματα 227 άστρων. Cheesy Grin
Επιτέλους η Διεθνής Αστρονομική Ένωση (IAU), αρμόδια για τα «βαφτίσια» των ουρανίων σωμάτων, προχώρησε σε ξεκαθάρισμα του τοπίου, δίνοντας επίσημα ονόματα σε 227 άστρα.
Η αρμόδια διεθνής ομάδα εργασίας από αστρονόμους, που είχε συσταθεί γι' αυτό το σκοπό φέτος τον Μάιο, ολοκλήρωσε την πρώτη φάση του έργου της. Αυτό το οποίο κατά βάση έκανε, είναι να επισημοποιήσει ονομασίες που εδώ και αιώνες είχαν δοθεί στα άστρα και χρησιμοποιούνταν ευρέως, αλλά ποτέ δεν είχαν την επίσημη «βούλα» του αρμόδιου διεθνούς αστρονομικού φορέα.
Η πρώτη συστηματική προσπάθεια καταγραφής των άστρων είχε γίνει το 1603 από τον Γιόχαν Μπάγιερ στον 'Ατλαντα «Ουρανομετρίας» του, ο οποίος πρώτος καθιέρωσε τη χρήση ελληνικών μικρών γραμμάτων για τα άστρα των αστερισμών.
Αυτό που ξεκίνησε να γίνεται με τα πρώτα 227 άστρα, είναι να αποφασισθεί οριστικά ποια παραδοσιακά ονόματα άστρων, τα οποία έλκουν την καταγωγή τους από διάφορους πολιτισμούς και μυθολογίες (συνήθως της αρχαίας Ελλάδας, της Ρώμης και της Αραβίας) θα θεωρηθούν επίσημες ονομασίες.
Εδώ και πολλά χρόνια, εξάλλου, η συνήθης πρακτική των αστρονόμων είναι να δίνουν αλφαριθμητικούς προσδιορισμούς στα άστρα, κάτι που θα συνεχισθεί, παράλληλα με τα ονόματα των άστρων. Όμως συμβαίνει το ίδιο άστρο να προσδιορίζεται με πολλούς διαφορετικούς αλφαριθμητικούς προσδιορισμούς (ανάλογα με το σύστημα ταξινόμησης κάθε αστρονομικού καταλόγου).
Έτσι, το λαμπρό άστρο Μπετελγκέζ, γνωστό και ως «άλφα του Ωρίωνος», έχει πέντε διαφορετικούς αλφαριθμητικούς προσδιορισμούς. Μύλος...
Από την άλλη, υπάρχουν άστρα μόνο με αλφαριθμητικό προσδιορισμό αλλά όχι όνομα, άστρα που έχουν παραπάνω από ένα ονόματα, διαφορετικά άστρα που έχουν το ίδιο όνομα κ.α. Ενδεικτικά, το λαμπρό άστρο Φομαλώ ή Φομαλχώ (Fomalhaut), γνωστό και ως «'Αλφα του Νοτίου Ιχθύος», έχει πάνω από 30 ονόματα. Εν γένει, η κατάσταση στον ουρανό είναι μάλλον μπερδεμένη!
Έως σήμερα, όσο κι αν ακούγεται παράξενο, η Διεθνής Αστρονομική Ένωση (ΔAE) είχε εγκρίνει επίσημα τα ονόματα μόνο 14 άστρων και αυτό συνήθως επειδή γύρω τους βρέθηκαν εξωπλανήτες, οι οποίοι έπρεπε να ονομασθούν με βάση το μητρικό άστρο τους. Κάπως έτσι, η ΔΑΕ θεώρησε αναγκαίο να δημιουργήσει πια ένα επίσημο κατάλογο ονομάτων για τα άστρα που έχουν βρεθεί εδώ και χρόνια, ξεκινώντας με τα πιο γνωστά και πιο φωτεινά.
Το επόμενο βήμα θα είναι να τεθούν συγκεκριμένοι κανόνες και κριτήρια με τα οποία θα δίνονται εφεξής τα ονόματα στα άστρα και σε άλλα ουράνια σώματα, μετά από προτάσεις είτε των επαγγελματιών αστρονόμων, είτε του κοινού.
Σύμφωνα με τη ΔΑΕ, προτιμώνται ονόματα σύντομα (της μιας λέξης), με ρίζες στην αστρονομική, πολιτισμική ή φυσική κληρονομιά.
Αν και οι διάφοροι πολιτισμοί έχουν κατά καιρούς δώσει τα δικά τους διαφορετικά ονόματα στα πιο φωτεινά άστρα και στους αστερισμούς, στη διεθνή πρακτική είχαν συνήθως επικρατήσει ονόματα με ελληνικές, λατινικές ή αραβικές ρίζες ήδη από την εποχή της Αναγέννησης και τα περισσότερα από αυτά επισημοποιήθηκαν πια.
Μια ανάλογη προσπάθεια είχε αναληφθεί από τη ΔΑΕ στη δεκαετία του 1920, λίγα χρόνια μετά την ίδρυσή της το 1919, όταν ξεκαθαρίστηκε ο κατάλογος με τους 88 αστερισμούς και τις ονομασίες τους.
Ο νέος κατάλογος των επίσημων ονομάτων των άστρων -που συνεχώς θα διευρύνεται- υπάρχει στη διεύθυνση:
http://www.iau.org/public/themes/naming_stars/
http://www.tanea.gr/news/science-technology/article/5410043/h-diethnhs-astronomikh-enwsh-enekrine-epishma-ta-onomata-227-astrwn/

_________________
Ο πλανήτης μας ειναι το λίκνο της ανθρωπότητας.Αλλα κανείς δεν περνάει ολη του τη ζωή στο λίκνο.
Κονσταντίν Εντουάρντοβιτς Τσιολκόφσκι.
Επιστροφή στην κορυφή
View user's profile 
Δροσος ΓεωργιοςOffline
Εξωγήινος
Άβαταρ

Ένταξη: 22 Οκτ 2007
Σύνολο δημοσιεύσεων: 6290
Τόπος: Αθήνα-Ηλιούπολη
Φύλο: Ανδρας
ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: 10/01/2017, ημέρα Τρίτη και ώρα 11:56    Θέμα δημοσίευσης: Απάντηση με παράθεση αυτού του μηνύματος

Διαστρικά νήματα στο Απαστράπτον Polaris. Cheesy Grin
Καθώς το νέο ημερολογιακό έτος ξεκινάει, μαζί με ένα αίσθημα νέων αρχών, αυτό το δίκτυο σκόνης και αερίων δείχνει ένα μέρος του ουρανού όπου η γέννηση αστέρων δεν έχει ακόμη εδραιωθεί.
Αυτή η περιοχή, γνωστή σαν Απαστράπτον Polaris, είναι ένα σύννεφο σκόνης και αερίων ορατό κατά μήκος της γραμμής της θέας προς το Polaris, το Άστρο του Βορρά στον αστερισμό της Μικρής Άρκτου, και 490 έτη φωτός από τη Γη.
Απεικονίστηκε από το Διαστημικό Παρατηρητήριο Herschel της ESA το 2011, και εδώ παρουσιάζεται μία έγχρωμη σύνθεση.
Δείχνει αρκετές δεκάδες μπλεγμένα διαστρικά νήματα. Τέτοια νήματα μπορούν να εκτείνονται για δεκάδες έτη φωτός μέσα στο διάστημα και να προηγούνται της έναρξης του σχηματισμού άστρων, με νεογέννητα άστρα συχνά να βρίσκονται στα πιο πυκνά μέρη.
Ενσωματωμένα μέσα στα νήματα είναι ένας αριθμός από πυκνότερα τμήματα ύλης, αλλά προς το παρόν κανένα δεν δείχνει να αποτελεί τον «σπόρο» για μελλοντικά αστέρια. Όπως είναι τώρα, τα νήματα απλά δεν είναι αρκετά μεγάλα ώστε να υποστηρίξουν τον σχηματισμό άστρων.
Το αν αυτή η ήρεμη προς το παρόν περιοχή γίνει ένα αστρικό «φυτώριο» στο μέλλον ή όχι, απομένει να φανεί.

Η περιοχή απαθανατίστηκε από τον Φασματικό και Φωτομετρικό Δέκτη Απεικόνισης (Spectral and Photometric Imaging Receiver - SPIRE) του Διαστημικού Παρατηρητηρίου Herschel της ESA σε υπέρυθρα μήκη κύματος των 250,350 και 500 μικρομέτρων.
http://www.esa.int/spaceinimages/Images/2017/01/Diastrikha_nhemata_sto_Apastrhapton_Polaris



15.jpg
 Περιγραφή:
 Μέγεθος αρχείου:  106.04 KB
 Διαβάστηκε:  13 φορές

15.jpg



_________________
Ο πλανήτης μας ειναι το λίκνο της ανθρωπότητας.Αλλα κανείς δεν περνάει ολη του τη ζωή στο λίκνο.
Κονσταντίν Εντουάρντοβιτς Τσιολκόφσκι.
Επιστροφή στην κορυφή
View user's profile 
Δροσος ΓεωργιοςOffline
Εξωγήινος
Άβαταρ

Ένταξη: 22 Οκτ 2007
Σύνολο δημοσιεύσεων: 6290
Τόπος: Αθήνα-Ηλιούπολη
Φύλο: Ανδρας
ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: 09/02/2017, ημέρα Πέμπτη και ώρα 12:21    Θέμα δημοσίευσης: Απάντηση με παράθεση αυτού του μηνύματος

Ενα αστερι σε πληρη μεταμορφωση. Cheesy Grin
Αυτό το φωτεινό αστέρι, το AG Carinae, χάνει μάζα με έναν πρωτοφανή ρυθμό. Οι ισχυροί του άνεμοι φτάνουν έως και επτά εκατομμύρια χλμ./ώρα, και ασκούν τεράστια πίεση στα σύννεφα του υλικού που έχει ήδη αποβληθεί από το αστέρι.
Αυτοί οι απίστευτοι άνεμοι έχουν ήδη εκκαθαρίσει μια περιοχή γύρω από το αστέρι, και έστειλαν το υλικό μακριά από το αστέρι με τη μορφή του μοτίβου που παρατηρήθηκε στην εικόνα αυτή από το Διαστημικό Τηλεσκόπιο Hubble.
Το AG Carinae είναι ένα σπάνιο είδος Φωτεινού Αστεριού Μπλε Μεταβλητότητας (Luminous Blue Variable, LBV) που εξελίχθηκε από ένα αστέρι περίπου 50 φορές τη μάζα του Ήλιου μας. Τα αστέρια αυτά εμφανίζουν μεταβλητή και απρόβλεπτη συμπεριφορά, βιώνοντας περιόδους ηρεμίας και έντασης. Είναι επίσης μερικά από τα πιο φωτεινά γνωστά αστέρια: δεκάδες χιλιάδες έως και αρκετά εκατομμύρια φορές πιο φωτεινά από τον Ήλιο.
Αξίζει να σημειωθεί ότι το έντονο φωτεινό φως στο κέντρο της εικόνας δεν είναι το ίδιο το αστέρι, το οποίο είναι πολύ μικρό σε αυτή την κλίμακα και κρυμμένο μέσα στην κορεσμένη αυτή φωτεινή περιοχή. Επιπλέον, ο λευκός σταυρός δεν αποτελεί κάποιο αστρονομικό φαινόμενο, αλλά είναι μάλλον αποτέλεσμα του τηλεσκοπίου.
Το AG Carinae βρίσκεται 20.000 έτη φωτός μακριά από τον αστερισμό Carina. Η εικόνα λήφθηκε με το τηλεσκόπιο Ευρέως Πεδίου του Hubble και την Πλανητική Κάμερα 2, και κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το Σεπτέμβριο του 2014.
http://www.spacetelescope.org/images/potw1439a/
http://www.esa.int/spaceinimages/Images/2017/02/Ena_asteri_se_plere_metamorphose



15.jpg
 Περιγραφή:
 Μέγεθος αρχείου:  90.29 KB
 Διαβάστηκε:  13 φορές

15.jpg



_________________
Ο πλανήτης μας ειναι το λίκνο της ανθρωπότητας.Αλλα κανείς δεν περνάει ολη του τη ζωή στο λίκνο.
Κονσταντίν Εντουάρντοβιτς Τσιολκόφσκι.
Επιστροφή στην κορυφή
View user's profile 
ΠΑΠΑΣΩΤΗΡΙΟΥ ΛΕΩΝOffline
Εξωγήινος
Άβαταρ

Ένταξη: 06 Δεκ 2005
Σύνολο δημοσιεύσεων: 1211
Τόπος: ΜΥΤΙΛΗΝΗ
Ηλικία: 49
Φύλο: Ανδρας
ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: 09/02/2017, ημέρα Πέμπτη και ώρα 20:48    Θέμα δημοσίευσης: Απάντηση με παράθεση αυτού του μηνύματος

Very Happy Αυτά τα αστέρια θεωρούνται ότι είναι λίγο πριν εκραγούν ως υπερ λαμπρές σουπερνόβα (SLSN, superluminous supernova) τύπου II. Ο πολύ ισχυρός αστρικός άνεμος δημιουργεί ένα κέλυφος γύρω από το αστέρι. Αυτό οτ κέλυφος θα <φρενάρει> την σουπερνόβα, με αποτέλεσμα να λάμψει (μετατροπή της κινητικής ενέργειας σε θερμική) με πάνω από -20 mag.
_________________
Η αστρονομια μας βοηθαει να κοιταμε ψηλα.Very Happy
Επιστροφή στην κορυφή
View user's profile Αποστολή email 
Δροσος ΓεωργιοςOffline
Εξωγήινος
Άβαταρ

Ένταξη: 22 Οκτ 2007
Σύνολο δημοσιεύσεων: 6290
Τόπος: Αθήνα-Ηλιούπολη
Φύλο: Ανδρας
ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: 22/02/2017, ημέρα Τετάρτη και ώρα 13:41    Θέμα δημοσίευσης: Απάντηση με παράθεση αυτού του μηνύματος

Σχηματισμός άστρων σε νήματα στο RCW106 Cheesy Grin
Τα αστέρια ξεπροβάλλουν στη ζωή σε ολόκληρη την εικόνα αυτή, η οποία έχει παρθεί από το διαστημικό παρατηρητήριο Herschel της ESA.
Η εικόνα απεικονίζει το γιγαντιαίο μοριακό νέφος RCW106, ένα τεράστιο νέφος αερίου και σκόνης σχεδόν 12.000 έτη-φωτός μακριά στο νότιο αστερισμό της Norma, το Carpenter's Square.
Η κοσμική σκόνη, ένα ασήμαντο αλλά κρίσιμο συστατικό στο διαστρικό υλικό που διαποτίζει Γαλαξία μας, λάμπει στα υπέρυθρα μήκη κύματος. Με τον εντοπισμό της λάμψης της σκόνης με τον αισθητήρα υπερύθρων στο Herschel, οι αστρονόμοι μπορούν να εξερευνήσουν αστρικά φυτώρια με μεγάλη λεπτομέρεια.
Σε ολόκληρη την εικόνα είναι διασκορπισμένες πυκνές συγκεντρώσεις του διαστρικού μίγματος αερίου και σκόνης, όπου γεννιούνται τα αστέρια. Τα φωτεινότερα τμήματα, που απεικονίζονται με μια μπλε απόχρωση, θερμαίνονται από το ισχυρό φως που προέρχεται από νεογέννητα άστρα εντός του σχηματισμού, ενώ οι πιο κόκκινες περιοχές είναι πιο δροσερές.
Τα λεπτά σχήματα που είναι ορατά σε όλη την εικόνα είναι το αποτέλεσμα της ακτινοβολίας και των ισχυρών ανέμων από τα νεότερα αστέρια που φαίνονται ως σκαλιστές φυσαλίδες και άλλες κοιλότητες στο περιβάλλον διαστρικό υλικό.
Από τις διάφορες φωτεινές μπλε περιοχές, αυτή που βρίσκεται περισσότερο προς τα αριστερά της εικόνας είναι γνωστή ως G333.6-0.2 και είναι ένα από τα πιο φωτεινά τμήματα του υπέρυθρου ουρανού. Η φωτεινότητά της οφείλεται σε ένα αστρικό σύμπλεγμα, το οποίο περιλαμβάνει τουλάχιστον μια ντουζίνα νέα και πολύ φωτεινά αστέρια, τα οποία θερμαίνουν το αέριο και τη σκόνη γύρω τους.
Μέσα στο κουβάρι του αερίου και της σκόνης ξεχωρίζουν κάποιες επιμήκεις και λεπτές δομές, ή νήματα, εντοπίζοντας τα πυκνότερα τμήματα αυτού του αστρικού σχηματισμού νέφους. Τα νέα αστέρια παίρνουν σάρκα και οστά σε μεγάλο βαθμό κατά μήκος αυτών των νημάτων, που είναι διάσπαρτα με πολλούς φωτεινούς, συμπαγείς πυρήνες.
Το διαστημόπλοιο Herschel εκτοξεύτηκε το 2009 και βρισκόταν σε λειτουργία για σχεδόν τέσσερα χρόνια, παρατηρώντας τον ουρανό στην περιοχή του μήκους κύματος του μακρινού υπέρυθρου και των υποχιλιοστόμετρων (submillimeter). Σαρώνοντας τον Γαλαξία μας με τα υπέρυθρα μάτια του, το τηλεσκόπιο Herschel έχει αποκαλύψει έναν τεράστιο αριθμό νηματοειδών δομών, προβάλλοντας την καθολική παρουσία τους σε όλο το γαλαξία και το ρόλο τους ως προτιμώμενες θέσεις για την αστρική γέννηση.
Αυτή η εικόνα τριών χρωμάτων συνδυάζει παρατηρήσεις του Herschel στα μήκη κύματος 70 μικρομέτρων (μπλε), 160 μικρομέτρων (πράσινο) και 250 μικρομέτρων (κόκκινο), και εκτείνεται σε πάνω από 1º κατά τη μεγάλη πλευρά. Ο Βοράς είναι πάνω και η Ανατολή προς τα αριστερά. Η εικόνα λήφθηκε στα πλαίσια του σημαντικού έργου Hi-GAL του Herschel, στο οποίο απεικονίζεται ολόκληρο το επίπεδο του Γαλαξία σε πέντε διαφορετικές υπέρυθρες ζώνες. Ένα πανοραμικό βίντεο που συγκεντρώνει όλες τις παρατηρήσεις του Hi-GAL δημοσιεύθηκε τον Απρίλιο του 2016.
http://www.esa.int/Our_Activities/Space_Science/Herschel/Herschel_s_Galactic_panorama
http://www.esa.int/spaceinimages/Images/2017/02/Schematismhos_hastron_se_nhemata_sto_RCW106



15.jpg
 Περιγραφή:
 Μέγεθος αρχείου:  79.24 KB
 Διαβάστηκε:  13 φορές

15.jpg



_________________
Ο πλανήτης μας ειναι το λίκνο της ανθρωπότητας.Αλλα κανείς δεν περνάει ολη του τη ζωή στο λίκνο.
Κονσταντίν Εντουάρντοβιτς Τσιολκόφσκι.
Επιστροφή στην κορυφή
View user's profile 
Δροσος ΓεωργιοςOffline
Εξωγήινος
Άβαταρ

Ένταξη: 22 Οκτ 2007
Σύνολο δημοσιεύσεων: 6290
Τόπος: Αθήνα-Ηλιούπολη
Φύλο: Ανδρας
ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: 05/07/2017, ημέρα Τετάρτη και ώρα 11:21    Θέμα δημοσίευσης: Απάντηση με παράθεση αυτού του μηνύματος

Τα πιο γρήγορα άστρα είναι «φυγάδες» από γειτονικό γαλαξία. Cheesy Grin
Τα άστρα που κινούνται με τις μεγαλύτερες ταχύτητες στο γαλαξία μας – τόσο γρήγορα που κάποια στιγμή μπορούν ακόμη και να δραπετεύσουν από αυτόν- στην πραγματικότητα είναι «φυγάδες» από έναν πολύ μικρότερο γαλαξία, ο οποίος βρίσκεται σε τροχιά γύρω από το δικό μας.
Αυτό είναι το συμπέρασμα μιας ομάδας αστρονόμων, με επικεφαλής τον Ντάγκλας Μπούμπερτ του Ινστιτούτου Αστρονομίας του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ, που έκαναν ανακοίνωση σε συνέδριο αστρονόμων στη Βρετανία και σχετική δημοσίευση στο περιοδικό «Monthly Notices» της βρετανικής Βασιλικής Αστρονομικής Εταιρείας.
https://academic.oup.com/mnras/article-abstract/469/2/2151/3573852/Hypervelocity-runaways-from-the-Large-Magellanic?redirectedFrom=fulltext
Μέχρι σήμερα έχουν εντοπισθεί περίπου 20 τέτοια άστρα-αστραπή (hypervelocity stars), τα περισσότερα στον ουρανό του βορείου ημισφαιρίου (στον αστερισμό του Λέοντα) και ορισμένα του νοτίου (στον αστερισμό του Εξάντα). Θεωρείται όμως σίγουρο ότι υπάρχουν πολύ περισσότερα, ίσως γύρω στα 10.000. Το διαστημικό τηλεσκόπιο Gaia του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Διαστήματος (ESA) αναμένεται να εντοπίσει κι άλλα τέτοια άστρα από το 2018 και μετά.
Οι μεγάλοι αυτοί αστρικοί «σπρίντερ», που έχουν γαλαζωπό χρώμα, προήλθαν από το Μεγάλο Μαγγελανικό Νέφος, ένα νάνο γαλαξία, με μέγεθος μόνο το ένα δέκατο του δικού μας. Αρχικά ανήκαν σε ζεύγη άστρων, το ένα σε κοντινή τροχιά γύρω από το άλλο. Όταν όμως το ένα εξερράγη ως σούπερ-νόβα, το άλλο εκτινάχθηκε μακριά με τόσο μεγάλη ταχύτητα, που μπόρεσε να δραπετεύσει από τη βαρύτητα του αρχικού του γαλαξία και να «μετακομίσει» στο δικό μας, όπου συνεχίζει να κινείται με πολύ μεγάλη ταχύτητα. Αρχικά οι αστρονόμοι νόμιζαν ότι τα άστρα αυτά είναι «γηγενή» και έχουν εκτοξευθεί από την τεράστια μαύρη τρύπα στο κέντρο του δικού μας γαλαξία προς την περιφέρειά του. Όμως η νέα μελέτη -με τη βοήθεια προσομοιώσεων σε υπολογιστή- δείχνει ότι πρόκειται για «μετανάστες».
Το Μεγάλο Μαγγελανικό Νέφος είναι ο πιο γρήγορος από τους γειτονικούς γαλαξίες, κινούμενος γύρω από τον δικό μας με ταχύτητα 400 χιλιομέτρων το δευτερόλεπτο. Στην ταχύτητα αυτή έρχεται να προστεθεί η ταχύτητα διαφυγής του άστρου-φυγά, όταν ο σύντροφός του μετατρέπεται σε εκρηκτικό υπερκαινοφανή αστέρα (σούπερ-νόβα). Τότε, ο «φυγάς», σαν σφαίρα που πυροβολεί κανείς από κινούμενο τρένο-εξπρές, εκτοξεύεται στο διάστημα και καταλήγει στην αγκαλιά του δικού μας γαλαξία. Τα μεγάλα μπλε άστρα, όπως οι εν λόγω φυγάδες-σπρίντερ, συνήθως τελειώνουν τη ζωή τους, μετά από εκατοντάδες εκατομμύρια χρόνια, ως πολύ πυκνά άστρα νετρονίων (πάλσαρ) ή ως μαύρες τρύπες.
http://physicsgg.me/2017/07/05/%cf%84%ce%b1-%cf%80%ce%b9%ce%bf-%ce%b3%cf%81%ce%ae%ce%b3%ce%bf%cf%81%ce%b1-%ce%ac%cf%83%cf%84%cf%81%ce%b1-%ce%b5%ce%af%ce%bd%ce%b1%ce%b9-%cf%86%cf%85%ce%b3%ce%ac%ce%b4%ce%b5%cf%82-%ce%b1/



crop_26.jpg
 Περιγραφή:
 Μέγεθος αρχείου:  56.35 KB
 Διαβάστηκε:  5 φορές

crop_26.jpg



_________________
Ο πλανήτης μας ειναι το λίκνο της ανθρωπότητας.Αλλα κανείς δεν περνάει ολη του τη ζωή στο λίκνο.
Κονσταντίν Εντουάρντοβιτς Τσιολκόφσκι.
Επιστροφή στην κορυφή
View user's profile 
ΠΑΠΑΣΩΤΗΡΙΟΥ ΛΕΩΝOffline
Εξωγήινος
Άβαταρ

Ένταξη: 06 Δεκ 2005
Σύνολο δημοσιεύσεων: 1211
Τόπος: ΜΥΤΙΛΗΝΗ
Ηλικία: 49
Φύλο: Ανδρας
ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: 06/07/2017, ημέρα Πέμπτη και ώρα 18:25    Θέμα δημοσίευσης: Απάντηση με παράθεση αυτού του μηνύματος

Very Happy Το μεγάλο Μαγγελανικό νέφος περιέχει αστέρια με μικρή μεταλλικότητα. Μια ακόμη επιβεβαίωση της προέλευσης των παραπάνω αστεριών μπορεί να γίνει με την σύγκριση της μεταλλικότητας με αστέρια της περιοχής του Γαλαξία μας όπου βρίσκονται, και μάλιστα των αναλογιών συγκεκριμένων χημικών στοιχείων.
_________________
Η αστρονομια μας βοηθαει να κοιταμε ψηλα.Very Happy
Επιστροφή στην κορυφή
View user's profile Αποστολή email 
Δροσος ΓεωργιοςOffline
Εξωγήινος
Άβαταρ

Ένταξη: 22 Οκτ 2007
Σύνολο δημοσιεύσεων: 6290
Τόπος: Αθήνα-Ηλιούπολη
Φύλο: Ανδρας
ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: 15/07/2017, ημέρα Σάββατο και ώρα 15:14    Θέμα δημοσίευσης: Απάντηση με παράθεση αυτού του μηνύματος

Το μικρότερο άστρο στο ορατό Σύμπαν. Cheesy Grin
Κέμπριτζ, Βρετανία
Αν ήταν έστω και ελάχιστα μικρότερο, δεν θα μπορούσε να συντηρήσει τη θερμοπυρηνική λάμψη του: το μικρότερο γνωστό άστρο, το οποίος μόλις ανακαλύφθηκε σε απόσταση 600 ετών φωτός από τη Γη, δεν είναι μεγαλύτερο σε μέγεθος από τον πλανήτη Κρόνο.
«Η μελέτη μας αποκαλύπτει το ελάχιστο μέγεθος που μπορούν να έχουν τα άστρα» λέει ο Αλεξάντερ Μπέτικερ του Πανεπιστημίου του Κέμπριτζ, πρώτος συγγραφέας της δημοσίευσης στην επιθεώρηση Astronomy & Astrophysics.
Αν το άστρο ήταν λίγο μικρότερο, εξηγεί, η πίεση στον πυρήνα του δεν θα ήταν αρκετά μεγάλη για να διατηρήσει τις θερμοπυρηνικές αντιδράσεις σύντηξης υδρογόνου, οι οποίες τροφοδοτούν όλα τα άστρα.
«Το άστρο αυτό είναι μικρότερο και πιθανώς ψυχρότερο από ορισμένους γιγάντιους αέριους εξωπλανήτες» επισημαίνει ο Μπέτικερ.
Το μικρούλι άστρο, με την ονομασία EBLM J0555-57Ab, ανήκει σε ένα δυαδικό σύστημα, κινείται δηλαδή σε τροχιά γύρω από ένα δεύτερο άστρο, το οποίο στη συγκεκριμένη περίπτωση έχει πολύ μεγαλύτερη μάζα.
Ανακαλύφθηκε χάρη σε μια τεχνική που χρησιμοποιείται κανονικά για τον εντοπισμό πλανητών γύρω από μακρινά άστρα: το EBLM J0555-57Ab προκαλεί έναν ανεπαίσθητο κλυδωνισμό στο συνοδό του άστρο, καθώς περιφέρεται γύρω του, και η μέτρηση αυτού του κλυδωνισμού μπορεί να αποκαλύψει τη μάζα και άλλα χαρακτηριστικά.
Όπως επισημαίνουν οι ερευνητές, τα άστρα με μάζα μικρότερη από το 20% της μάζας του Ήλιου είναι τα πιο άφθονα στο Σύμπαν.
Δεν είναι όμως καλά κατανοητά, καθώς το μικρό μέγεθος και η χαμηλή φωτεινότητά τους δυσχεραίνουν τον εντοπισμό τους.
https://physicsgg.me/2017/07/14/%cf%84%ce%bf-%ce%bc%ce%b9%ce%ba%cf%81%cf%8c%cf%84%ce%b5%cf%81%ce%bf-%ce%ac%cf%83%cf%84%cf%81%ce%bf-%cf%83%cf%84%ce%bf-%ce%bf%cf%81%ce%b1%cf%84%cf%8c-%cf%83%cf%8d%ce%bc%cf%80%ce%b1%ce%bd/



cf84cebf-cebcceb9cebacf81cf8ccf84ceb5cf81cebf-ceaccf83cf84cf81cebf-cf83cf84cebf-ceb3cebdcf89cf83cf84cf8c-cf83cf8dcebccf80ceb1cebd.jpg
 Περιγραφή:
 Μέγεθος αρχείου:  44.15 KB
 Διαβάστηκε:  5 φορές

cf84cebf-cebcceb9cebacf81cf8ccf84ceb5cf81cebf-ceaccf83cf84cf81cebf-cf83cf84cebf-ceb3cebdcf89cf83cf84cf8c-cf83cf8dcebccf80ceb1cebd.jpg



_________________
Ο πλανήτης μας ειναι το λίκνο της ανθρωπότητας.Αλλα κανείς δεν περνάει ολη του τη ζωή στο λίκνο.
Κονσταντίν Εντουάρντοβιτς Τσιολκόφσκι.
Επιστροφή στην κορυφή
View user's profile 
Δροσος ΓεωργιοςOffline
Εξωγήινος
Άβαταρ

Ένταξη: 22 Οκτ 2007
Σύνολο δημοσιεύσεων: 6290
Τόπος: Αθήνα-Ηλιούπολη
Φύλο: Ανδρας
ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: 14/08/2017, ημέρα Δευτέρα και ώρα 8:29    Θέμα δημοσίευσης: Απάντηση με παράθεση αυτού του μηνύματος

Έντονος σχηματισμός αστέρων στην περιοχή Westerhout43 Cheesy Grin
Η περιοχή σχηματισμού αστέρων Westerhout 43, παρότι κρυμμένη από την όρασή μας, αποκαλύπτεται με πλήρη δόξα σε αυτή την εικόνα του μακρινού υπέρυθρου από το διαστημικό παρατηρητήριο Herschel της ESA. Αυτό το γιγαντιαίο σύννεφο, όπου ένα πλήθος από τεράστια αστέρια ζωντανεύουν μέσα στο αέριο και τη σκόνη, είναι σχεδόν 20.000 έτη φωτός μακριά από τον Ήλιο, στον αστερισμό του Aquila, του Αετού (Eagle).
Έχοντας μάζα μεγαλύτερη από επτά εκατομμύρια Ήλιους, η περιοχή αυτή φιλοξενεί πάνω από 20 αστρικά φυτώρια, τα οποία θερμαίνονται από το ισχυρό φως που προέρχεται από τα νεογέννητα αστέρια μέσα τους. Αυτοί οι κόμβοι γένεσης αστεριών ξεχωρίζουν με μπλε απόχρωση ενάντια του ψυχρότερου κίτρινου και κόκκινου περιβάλλοντος.
Στο κέντρο της εικόνας, εντός της λαμπερής μπλε φούσκας του αερίου, βρίσκεται μια συστάδα εξαιρετικά ζεστών και μαζικών αστέρων Wolf-Rayet και OB, τα οποία μαζί είναι πάνω από ένα εκατομμύριο φορές φωτεινότερα από τον Ήλιο μας. Αυτή η φούσκα, που φιλοξενεί τους σπόρους από τους οποίους θα αναπτυχθούν εν συνεχεία αρκετές νέες αστρικές συστάδες, είναι μία από τις πιο παραγωγικές γενέτειρες αστεριών στον Γαλαξία μας.
Ένα λιγότερο έντονο, αλλά πολύ ενεργό, αστρικό εργοστάσιο είναι το μεγάλο σύμπλεγμα μπλε φυσαλίδων που φαίνεται στα δεξιά της εικόνας. Εξετάζοντας τις εικόνες του Herschel, οι αστρονόμοι έχουν βρει στοιχεία που μοιάζουν με ένα δίκτυο νημάτων που συνδέει αυτούς τους δύο έντονους κόμβους σχηματισμού των αστεριών.
Ευρισκόμενο σε μια πολύ δυναμική περιοχή του Γαλαξία, στη μετάβαση μεταξύ της κεντρικής περιοχής του Γαλαξία και ενός από τους σπειροειδείς βραχίονές του, το Westerhout 43 είναι ένα εξαιρετικό εργαστήριο για να μελετήσουμε πώς τα αστέρια – ιδιαίτερα τα μαζικά - διαμορφώνονται κατά τη σύγκρουση δύο μεγάλων ροών διαστρικής ύλης.
Η διερεύνηση περιοχών στο Γαλαξία μας που σχηματίζουν αστέρια με πρωτοφανή λεπτομέρεια ήταν ένας από τους κύριους στόχους του Herschel, το οποίο ξεκίνησε το 2009 και λειτούργησε για σχεδόν τέσσερα χρόνια, παρατηρώντας τον ουρανό στο μακρινό υπέρυθρο και σε μήκη κύματος μικρομέτρων. Οι αισθητήρες του είναι ευαίσθητοι στη θερμότητα από το μικρό κλάσμα ψυχρής σκόνης που αναμιγνύεται με τα σύννεφα του φυσικού αερίου, όπου σχηματίζονται τα αστέρια. Με αυτόν τον τρόπο απεικονίζονται περιοχές όμοιες με αυτές της εικόνας, υποδεικνύοντας στους αστρονόμους τις πυκνές περιοχές αερίου όπου γεννιούνται νέα αστέρια και επιτρέποντάς τους να μελετήσουν λεπτομερώς τη δράση τους.
Αυτή η εικόνα τριών χρωμάτων συνδυάζει τις παρατηρήσεις του Herschel στα 70 μικρόμετρα (μπλε), 160 μικρά (πράσινο) και 250 μικράs (κόκκινο) και εκτείνεται περίπου 3° προς την μεγάλη πλευρά. Ο Βοράς είναι πάνω και η ανατολή προς τα αριστερά. Η εικόνα αποκτήθηκε ως μέρος του έργου Hi-GAL του Herschel, το οποίο απεικόνιζε ολόκληρο το επίπεδο του Γαλαξία σε πέντε διαφορετικές υπέρυθρες ζώνες. Ένα πανοραμικό βίντεο που συγκέντρωσε όλες τις παρατηρήσεις Hi-GAL δημοσιεύθηκε τον Απρίλιο του 2016.
http://www.esa.int/spaceinvideos/Videos/2016/04/Herschel_s_view_of_the_Galactic_Plane
http://www.esa.int/Our_Activities/Space_Science/Herschel/Herschel_s_Galactic_panorama



15.jpg
 Περιγραφή:
 Μέγεθος αρχείου:  104.67 KB
 Διαβάστηκε:  4 φορές

15.jpg



_________________
Ο πλανήτης μας ειναι το λίκνο της ανθρωπότητας.Αλλα κανείς δεν περνάει ολη του τη ζωή στο λίκνο.
Κονσταντίν Εντουάρντοβιτς Τσιολκόφσκι.
Επιστροφή στην κορυφή
View user's profile 
Δροσος ΓεωργιοςOffline
Εξωγήινος
Άβαταρ

Ένταξη: 22 Οκτ 2007
Σύνολο δημοσιεύσεων: 6290
Τόπος: Αθήνα-Ηλιούπολη
Φύλο: Ανδρας
ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: 24/08/2017, ημέρα Πέμπτη και ώρα 11:35    Θέμα δημοσίευσης: Απάντηση με παράθεση αυτού του μηνύματος

Αστρονόμοι κατάφεραν να φωτογραφίσουν για πρώτη φορά άλλο άστρο εκτός του ήλιου.Cheesy Grin
Ο «κόκκινος σούπερ-γίγαντας» Αντάρης (Antares), το αστέρι που βρίσκεται στην καρδιά του σχηματισμού του Σκορπιού, απαθανατίστηκε από αστρονόμους καθιστώντας τη διαδικασία σπουδαία.
Οι νέες φωτογραφίες προέρχονται από το τηλεσκόπιο του European Southern Observatory στη Χιλή.
Ο Αντάρης βρίσκεται σε απόσταση 550 έτη φωτός από τη Γη και έχει μάζα 15 φορές μεγαλύτερη από αυτή του ήλιου αν και χάνει με ταχείς ρυθμούς υλικά στο χώρο που τον περιβάλει καθώς εκτείνεται προς τα έξω στην τελευταία φάση της «ζωής» του πριν να γίνει μια σούπερνοβα.
Αν ο Αντάρης ήταν στο κέντρο του δικού μας ηλιακού συστήματος, οι εξωτερικές στοιβάδες του θα έφταναν μέχρι τον Άρη.
Μέχρι σήμερα, ωστόσο, η ακριβής η διαδικασία με την οποία τα αστέρια χάνουν τη μάζα τους από το επάνω τμήμα της ατμόσφαιράς τους παραμένει άγνωστη.
Λύση ίσως να δώσουν αυτές οι φωτογραφίες που επιτρέπουν τη χαρτογράφηση των κινήσεων με μεγάλη λεπτομέρεια.
http://www.pronews.gr/epistimes/diastima/625331_astroomoi-kataferan-na-fotografisoyn-gia-proti-fora-allo-astro-ektos-toy



antares-foto-2.jpg
 Περιγραφή:
 Μέγεθος αρχείου:  26.54 KB
 Διαβάστηκε:  3 φορές

antares-foto-2.jpg



antares-foto-3.jpg
 Περιγραφή:
 Μέγεθος αρχείου:  31.94 KB
 Διαβάστηκε:  3 φορές

antares-foto-3.jpg



_________________
Ο πλανήτης μας ειναι το λίκνο της ανθρωπότητας.Αλλα κανείς δεν περνάει ολη του τη ζωή στο λίκνο.
Κονσταντίν Εντουάρντοβιτς Τσιολκόφσκι.
Επιστροφή στην κορυφή
View user's profile 
DIMITRIS K.Offline
Αστρομανιακός
Ένταξη: 09 Ιούλ 2009
Σύνολο δημοσιεύσεων: 196
Ηλικία: 39
Φύλο: Ανδρας
ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: 24/08/2017, ημέρα Πέμπτη και ώρα 13:26    Θέμα δημοσίευσης: Απάντηση με παράθεση αυτού του μηνύματος

Δροσος Γεωργιος έγραψε:
Αστρονόμοι κατάφεραν να φωτογραφίσουν για πρώτη φορά άλλο άστρο εκτός του ήλιου.Cheesy Grin
Ο «κόκκινος σούπερ-γίγαντας» Αντάρης (Antares), το αστέρι που βρίσκεται στην καρδιά του σχηματισμού του Σκορπιού, απαθανατίστηκε από αστρονόμους καθιστώντας τη διαδικασία σπουδαία.
Οι νέες φωτογραφίες προέρχονται από το τηλεσκόπιο του European Southern Observatory στη Χιλή.
Ο Αντάρης βρίσκεται σε απόσταση 550 έτη φωτός από τη Γη και έχει μάζα 15 φορές μεγαλύτερη από αυτή του ήλιου αν και χάνει με ταχείς ρυθμούς υλικά στο χώρο που τον περιβάλει καθώς εκτείνεται προς τα έξω στην τελευταία φάση της «ζωής» του πριν να γίνει μια σούπερνοβα.
Αν ο Αντάρης ήταν στο κέντρο του δικού μας ηλιακού συστήματος, οι εξωτερικές στοιβάδες του θα έφταναν μέχρι τον Άρη.
Μέχρι σήμερα, ωστόσο, η ακριβής η διαδικασία με την οποία τα αστέρια χάνουν τη μάζα τους από το επάνω τμήμα της ατμόσφαιράς τους παραμένει άγνωστη.
Λύση ίσως να δώσουν αυτές οι φωτογραφίες που επιτρέπουν τη χαρτογράφηση των κινήσεων με μεγάλη λεπτομέρεια.
http://www.pronews.gr/epistimes/diastima/625331_astroomoi-kataferan-na-fotografisoyn-gia-proti-fora-allo-astro-ektos-toy


Μια μικρή διόρθωση. Το πρώτο άστρο που φωτογραφήθηκε ήταν ο Betelgeuse

https://en.wikipedia.org/wiki/Betelgeuse
Επιστροφή στην κορυφή
View user's profile 
Δροσος ΓεωργιοςOffline
Εξωγήινος
Άβαταρ

Ένταξη: 22 Οκτ 2007
Σύνολο δημοσιεύσεων: 6290
Τόπος: Αθήνα-Ηλιούπολη
Φύλο: Ανδρας
ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: 17/10/2017, ημέρα Τρίτη και ώρα 11:57    Θέμα δημοσίευσης: Απάντηση με παράθεση αυτού του μηνύματος

Kronos: Tο άστρο που καταβρόχθισε τους πλανήτες του. Cheesy Grin
Ένα άστρο παρόμοιο με τον δικό μας Ηλιο, το οποίο απέχει περίπου 350 έτη φωτός από τη Γη, ταξιδεύει την αρχαία ελληνική μυθολογία στον Γαλαξία. Οι αστροφυσικοί που το μελετούν θεωρούν ότι ο ασυνήθιστος αυτός μακρινός αστέρας έχει «καταπιεί» τους πλανήτες που υπήρχαν γύρω του.
Για τον λόγο αυτόν τον ονόμασαν Κρόνο (Kronos), εμπνεόμενοι από τον πατέρα των θεών που έτρωγε τα παιδιά του. Όπως μάλιστα εκτιμούν, το «γεύμα» του αστρικού Κρόνου είναι κατά πολύ πλουσιότερο από εκείνο του μυθικού: υπολογίζουν ότι έχει καταβροχθίσει πλανήτες με συνολική μάζα ισοδύναμη με 15 φορές τη μάζα της Γης.
Παράξενο δίδυμο

Ο Κρόνος, του οποίου η επίσημη ονομασία είναι HD 240430, δεν είναι ένα συνηθισμένο άστρο. Η πρώτη «παραξενιά» που εντόπισαν σε αυτόν οι αστροφυσικοί από το Πανεπιστήμιο του Πρίνστον στις ΗΠΑ ήταν ότι, παρά το γεγονός πως φαίνεται να είναι μόνος, χωρίς κανένα άλλο άστρο στη γειτονιά του, στην πραγματικότητα αποτελεί το ένα μέλος ενός πρωτοφανούς δυαδικού συστήματος. Το «δίδυμό» του είναι ο HD 240429, στον οποίον οι επιστήμονες έδωσαν το όνομα ενός άλλου Τιτάνα, του Κρείου ή Κριού (Krios). Καταρρίπτοντας τους γνωστούς «κανόνες» των δυαδικών συστημάτων, οι δυο αστέρες κινούνται μαζί παρά το γεγονός ότι απέχουν μεταξύ τους 2 ολόκληρα έτη φωτός!
Η τεράστια απόσταση δεν είναι το μόνο πρωτοφανές χαρακτηριστικό του αστρικού διδύμου. Μελετώντας περισσότερο το σύστημα οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι τα δυο άστρα, τα οποία έχουν ηλικία περίπου 4 δισ. ετών και είναι κίτρινοι νάνοι τύπου G όπως ο Ηλιος, έχουν επίσης πολύ διαφορετική χημική σύσταση. «Και άλλα άστρα που κινούνται μαζί σε σύστημα έχουν βρεθεί να έχουν διαφορετική χημική σύσταση, αλλά σε κανένα η διαφορά δεν είναι τόσο δραματική όσο στον Κρόνο και στον Κρείο» δήλωσε σε δελτίο Τύπου του πανεπιστημίου η Σεμιόνγκ Ο, επικεφαλής της μελέτης η οποία έχει αναρτηθεί στην ηλεκτρονική πλατφόρμα προδημοσίευσης arxiv.org.
https://arxiv.org/abs/1709.05344
Αστρο με… βραχώδη χημεία
Αντίθετα με τον Κρείο, ο Κρόνος είναι πολύ πλούσιος σε μέταλλα. Αυτό από μόνο του δεν θα ήταν ασυνήθιστο αν από τη χημική σύστασή του δεν απουσίαζε η «ισορροπία» που υπάρχει συνήθως σε παρόμοια άστρα. «Τα περισσότερα άστρα που είναι πλούσια σε μέταλλα όπως ο Κρόνος έχουν συνήθως και όλα τα άλλα στοιχεία εμπλουτισμένα σε παρόμοια επίπεδα. Ωστόσο στον Κρόνο η παρουσία των πτητικών ενώσεων είναι πολύ χαμηλή, κάτι το οποίο είναι πραγματικά παράξενο» εξήγησε η κυρία Ο. Ενώ δηλαδή το άστρο έχει πολύ υψηλά επίπεδα μετάλλων που υπάρχουν στους βραχώδεις πλανήτες (μαγνήσιο, αλουμίνιο, πυρίτιο, σίδηρο, χρώμιο, ύττριο) τα στοιχεία που σε παρόμοια άστρα συνυπάρχουν συνήθως στα ίδια επίπεδα σε αέρια μορφή (οξυγόνο, άνθρακας, άζωτο, κάλιο) εδώ βρίσκονται σε πολύ χαμηλά επίπεδα.
Οι αστροφυσικοί του Πρίνστον θεωρούν ότι η ιδιαίτερη αυτή χημική σύσταση οφείλεται στο γεγονός ότι ο Κρόνος «κατάπιε» τους βραχώδεις πλανήτες που υπήρχαν γύρω του. Κάνοντας μάλιστα τους σχετικούς υπολογισμούς, κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι, για να προκύψει η παρούσα χημική σύσταση του άστρου, η συνολική μάζα των βραχωδών πλανητών που απορρόφησε θα πρέπει να ήταν 15 φορές όση η μάζα της Γης.
Αυτό βεβαίως δεν σημαίνει ότι οι πλανήτες που «έφαγε» ο Κρόνος ήταν απαραίτητα δεκαπέντε. Ας μην ξεχνάμε ότι μέχρι σήμερα οι αστρονόμοι δεν έχουν εντοπίσει κανένα άστρο που να έχει γύρω του δεκαπέντε πλανήτες σαν τη Γη. Εχουν ωστόσο ανακαλυφθεί συστήματα με λιγότερους βραχώδεις πλανήτες των οποίων η μάζα είναι αρκετά μεγαλύτερη από αυτήν του δικού μας. Δυο από τα πιο γνωστά παραδείγματα είναι το Kepler-11, με έξι πλανήτες με συνολική μάζα μεγαλύτερη των 22 Γαιών, και το HD 219134, του οποίου οι τέσσερις πλανήτες έχουν όλοι μαζί μάζα υπερδεκαπενταπλάσια από αυτή της Γης.
Στην φωτογραφία η καλλιτεχνική απεικόνιση των διαφορετικών τύπων βραχωδών πλανητών του Γαλαξία δίνει μια ιδέα για το πώς θα μπορούσε να μοιάζει το «γεύμα» του άστρου Κρόνος, το οποίο έχει καταπιεί πλανήτες που ισοδυναμούν με 15 φορές τη μάζα της Γης.
http://news.in.gr/science-technology/article/?aid=1500168315



7BC7B0630ACE25FD5430DF5019751A01.jpg
 Περιγραφή:
 Μέγεθος αρχείου:  51.22 KB
 Διαβάστηκε:  0 φορές

7BC7B0630ACE25FD5430DF5019751A01.jpg



_________________
Ο πλανήτης μας ειναι το λίκνο της ανθρωπότητας.Αλλα κανείς δεν περνάει ολη του τη ζωή στο λίκνο.
Κονσταντίν Εντουάρντοβιτς Τσιολκόφσκι.
Επιστροφή στην κορυφή
View user's profile 
Επισκόπηση όλων των Δημοσιεύσεων που έγιναν πριν από:   
Δημοσίευση νέας  Θ.Ενότητας   Απάντηση στη Θ.Ενότητα    AstroVox Forum Αρχική σελίδα -> Αστρο-ειδήσεις Όλες οι Ώρες είναι UTC + 3
Μετάβαση στη σελίδα Προηγούμενη  1, 2, 3, 4, 5
Σελίδα 5 από 5

 
Μετάβαση στη:  
Δεν μπορείτε να δημοσιεύσετε νέο Θέμα σ' αυτή τη Δ.Συζήτηση
Δεν μπορείτε να απαντήσετε στα Θέματα αυτής της Δ.Συζήτησης
Δεν μπορείτε να επεξεργασθείτε τις δημοσιεύσεις σας σ' αυτή τη Δ.Συζήτηση
Δεν μπορείτε να διαγράψετε τις δημοσιεύσεις σας σ' αυτή τη Δ.Συζήτηση
Δεν έχετε δικαίωμα ψήφου στα δημοψηφίσματα αυτής της Δ.Συζήτησης
Δε μπορείτε να επισυνάψετε αρχεία σε αυτό το forum
Μπορείτε να κατεβάζετε αρχεία σε αυτό το forum


Βασισμένο στο phpBB. Η συμμετοχή στο AstroVox βασίζεται στους εξής όρους χρήσης