AstroVox :: Επισκόπηση Θ.Ενότητας - Κοσμολογία
Κεντρική σελίδα του AstroVox AstroVox
Η ερασιτεχνική αστρονομία στην Ελλάδα
 
 Κεντρική ΣελίδαΚεντρική Σελίδα   FAQFAQ   ΑναζήτησηΑναζήτηση   Κατάλογος ΜελώνΚατάλογος Μελών    ΑστροφωτογραφίεςΑστροφωτογραφίες   ΕγγραφήΕγγραφή 
  ForumForum  ΑστροημερολόγιοΑστροημερολόγιο  ΠροφίλΠροφίλ   ΑλληλογραφίαΑλληλογραφία   ΣύνδεσηΣύνδεση 

Αστροημερολόγιο 
Κοσμολογία
Μετάβαση στη σελίδα Προηγούμενη  1, 2, 3 ... 11, 12, 13
 
Δημοσίευση νέας  Θ.Ενότητας   Απάντηση στη Θ.Ενότητα    AstroVox Forum Αρχική σελίδα -> Αστρο-ειδήσεις
Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας :: Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας  
Συγγραφέας Μήνυμα
Δροσος ΓεωργιοςOffline
Εξωγήινος
Άβαταρ

Ένταξη: 22 Οκτ 2007
Σύνολο δημοσιεύσεων: 6930
Τόπος: Αθήνα-Ηλιούπολη
Φύλο: Ανδρας
ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: 22/12/2017, ημέρα Παρασκευή και ώρα 12:50    Θέμα δημοσίευσης: Απάντηση με παράθεση αυτού του μηνύματος

Το σημαντικότερο επιστημονικό επίτευγμα του 2017 η ανίχνευση βαρυτικών κυμάτων από συγχώνευση άστρων νετρονίων. Cheesy Grin
Η πρώτη παρατήρηση της συγχώνευσης δύο μακρινών άστρων νετρονίων, μέσω της ταυτόχρονης ανίχνευσης βαρυτικών κυμάτων και ακτινοβολίας από αυτό το βίαιο κοσμικό συμβάν που συγκλόνισε αστρονόμους και φυσικούς, επιλέχθηκε από το κορυφαίο επιστημονικό περιοδικό «Science» ως η σημαντικότερη επιστημονική ανακάλυψη στον κόσμο για το 2017.
Σε πρώτη φάση οι ανιχνευτές βαρυτικών κυμάτων, οι δύο αμερικανικοί LIGO και ο ευρωπαϊκός VIRGO, «έπιασαν» τα βαρυτικά κύματα που έφθασαν στη Γη από απόσταση περίπου 130 εκατομμυρίων ετών φωτός, καθώς τα δύο άστρα νετρονίων (πάλσαρ) συγκρούσθηκαν και συγχωνεύθηκαν, ένα κατακλυσμικό κοσμικό φαινόμενο που γέννησε «ρυτιδώσεις» στον ιστό του χωροχρόνου, οι οποίες ταξίδεψαν στο διάστημα.
Στη συνέχεια, εντοπίζοντας το σημείο του ουρανού όπου είχε συμβεί η συγχώνευση των άστρων, στις παρυφές του γαλαξία NGC4993, η διεθνής αστρονομική κοινότητα ήταν σε θέση να στρέψει μια σειρά από ραδιοτηλεσκόπια, οπτικά, υπέρυθρα και τηλεσκόπια ακτίνων-γάμα για να μελετήσει το ίδιο φαινόμενο. Μπόρεσε έτσι για πρώτη φορά, εκτός από τα βαρυτικά κύματα, να «δει» την πολλαπλή ακτινοβολία που επίσης δημιουργήθηκε και ταξίδεψε στο διάστημα, φθάνοντας ως τη Γη.
Σε αντίθεση με την σύγκρουση μαύρων τρυπων, η σύγκρουση των άστρων νετρονίων αφήνει πολλά «ίχνη»: ραδιοσήματα, υπέρυθρο, ορατό φως, υπεριώδες, ακτίνες Χ, και ακτίνες γ!

Έτσι, η εκρηκτική συγχώνευση των δύο ταχέως περιστρεφόμενων άστρων νετρονίων κατέστη το συμβάν που μελετήθηκε περισσότερο από κάθε άλλο στην ιστορία της αστρονομίας. Γι’ αυτό, θεωρείται ότι αποτέλεσε το ξεκίνημα ενός νέου τύπου αστρονομίας των πολλαπλών μηνυμάτων ή πληροφοριών (βαρυτικά κύματα, ραδιοκύματα, ακτίνες-γάμα, ακτίνες-Χ, ορατό φως, λοιπή ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία) για το ίδιο φαινόμενο στον ουρανό.
Συνολικά 3.674 αστρονόμοι και άλλοι επιστήμονες από 953 τηλεσκόπια, πανεπιστήμια και ερευνητικά κέντρα συνεργάσθηκαν σε μια επιστημονική δημοσίευση για τη συγκεκριμένη ανακάλυψη, η οποία επιπλέον επιβεβαίωσε ξανά τη γενική θεωρία σχετικότητας του Αϊνστάιν, ενώ έριξε επίσης φως στη διαδικασία δημιουργίας βαρέων στοιχείων στο σύμπαν όπως ο χρυσός.
Ο χρυσός και τα άλλα βαριά στοιχεία του περιοδικού μας συστήματος μπορούν να σχηματιστούν είτε κατά τη διάρκεια της έκρηξης των σουπερνόβα ή κατά την συγχώνευση δυο άστρων νετρονίων, διαμέσου της πυρηνικής διαδικασίας r (Lucy Reading-Ikkanda/Quanta Magazine)
Ως σημαντικότερη ανακάλυψη του 2016 από το «Science» είχε πέρυσι ανακηρυχθεί η πρώτη ανίχνευση βαρυτικών κυμάτων από το διάστημα, από δύο συγχωνευόμενες μαύρες τρύπες, ένα επίτευγμα που στη συνέχεια οδήγησε στη βράβευση των πρωτεργατών επιστημόνων με το Νόμπελ Φυσικής 2017.
Ήδη από τότε είχε φανεί ότι τα βαρυτικά κύματα ουσιαστικά ανοίγουν το δρόμο για μια «βαρυτική αστρονομία» και ένα νέο τρόπο παρατήρησης του σύμπαντος από τους αστρονόμους. Ο φετινός συνδυασμός των βαρυτικών κυμάτων με τις πιο παραδοσιακές μεθόδους παρατήρησης επιβεβαιώνει ότι ανέτειλε πλέον μια πολυδιάστατη (multi-messenger) αστρονομία και αστροφυσική.
Ήδη, όπως επισημαίνει και το «Science», έχει ανοίξει η όρεξη των επιστημόνων για νέες ανακαλύψεις όπως π.χ. την πρώτη συγχώνευση ανάμεσα σε μια μαύρη τρύπα και ένα άστρο νετρονίων.
Για να αυξήσουν τις πιθανότητές τους, σχεδιάζουν να βελτιώσουν κι άλλο την ευαισθησία των ανιχνευτών βαρυτικών κυμάτων LIGO στις ΗΠΑ, έτσι ώστε στο σε λίγα χρόνια να μπορούν να πιάσουν διαστημικά βαρυτικά σήματα σε υψηλότερες συχνότητες.
Είναι αξιοσημείωτο ότι το «Science» είχε ζητήσει από τους αναγνώστες του να ψηφίσουν και εκείνοι για τη σημαντικότερη ανακάλυψη του 2017. Υπήρξαν πάνω από 12.000 ψήφοι και επελέγη στην πρώτη θέση μια καινοτόμος γονιδιακή θεραπεία για τη νωτιαία μυϊκή ατροφία της σπονδυλικής στήλης, μια συχνή θανατηφόρα γενετική πάθηση των βρεφών. Η συγχώνευση των δύο άστρων νετρονίων δεν βρέθηκε καν στις πρώτες τέσσερις θέσεις των αναγνωστών.
https://www.youtube.com/watch?v=tjzzH2xikNA
http://physicsgg.me/2017/12/22/%cf%84%ce%bf-%cf%83%ce%b7%ce%bc%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%b9%ce%ba%cf%8c%cf%84%ce%b5%cf%81%ce%bf-%ce%b5%cf%80%ce%b9%cf%83%cf%84%ce%b7%ce%bc%ce%bf%ce%bd%ce%b9%ce%ba%cf%8c-%ce%b5%cf%80%ce%af%cf%84%ce%b5/



apjlaa91c9f2_lr.jpg
 Περιγραφή:
 Μέγεθος αρχείου:  331.89 KB
 Διαβάστηκε:  25 φορές

apjlaa91c9f2_lr.jpg



gold_mines_1000.png
 Περιγραφή:
 Μέγεθος αρχείου:  197.54 KB
 Διαβάστηκε:  23 φορές

gold_mines_1000.png



_________________
Ο πλανήτης μας ειναι το λίκνο της ανθρωπότητας.Αλλα κανείς δεν περνάει ολη του τη ζωή στο λίκνο.
Κονσταντίν Εντουάρντοβιτς Τσιολκόφσκι.
Επιστροφή στην κορυφή
View user's profile 
Δροσος ΓεωργιοςOffline
Εξωγήινος
Άβαταρ

Ένταξη: 22 Οκτ 2007
Σύνολο δημοσιεύσεων: 6930
Τόπος: Αθήνα-Ηλιούπολη
Φύλο: Ανδρας
ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: 09/01/2018, ημέρα Τρίτη και ώρα 11:41    Θέμα δημοσίευσης: Απάντηση με παράθεση αυτού του μηνύματος

Πόσο γρήγορα διαστέλλεται το σύμπαν; Cheesy Grin
Από τότε που ο Hubble ανακάλυψε για πρώτη φορά την σχέση ανάμεσα στην απόσταση ενός γαλαξία και της ταχύτητας με την οποία απομακρύνεται από εμάς, οι φυσικοί προσπαθούν να μετρήσουν ακριβώς το πόσο γρήγορα διαστέλλεται το σύμπαν. Μέτρο του ρυθμού διαστολής του σύμπαντος είναι η σταθερά του Hubble. Μελετώντας τις διακυμάνσεις στην κοσμική μικροκυματική ακτινοβολία υποβάθρου ή τις συσχετίσεις των δομών μεγάλης κλίμακας που οφείλονται στις βαρυονικές ακουστικές ταλαντώσεις προκύπτει η «χαμηλή» τιμή της σταθεράς Hubble: 66 – 68 km/s/Mpc.
Μελετώντας τα δεδομένα μετατόπισης προς το ερυθρό σε συνδυασμό με τους δείκτες των αποστάσεων στο σύμπαν (Kηφείδες, Σουπερνόβα τύπου Ια) προκύπτει μια σχετικά «υψηλή» τιμή της σταθεράς του Hubble: 72 – 75 km/s/Mpc.
Στο άρθρο του Ethan Siegel με τίτλο «Scientists Still Don’t Know How Fast The Universe Is Expanding»
https://www.forbes.com/sites/startswithabang/2018/01/03/scientists-still-dont-know-how-fast-the-universe-is-expanding/#7a31be4f36cf
περιγράφονται με απλό τρόπο πως διαφορετικές επιστημονικές μέθοδοι προσδιορίζουν μια από τις πιο σημαντικές σταθερές του σύμπαντος, την σταθερά του Hubble. Το γεγονός ότι οι τιμές που προκύπτουν διαφέρουν μεταξύ τους δείχνει ότι κάπου πρέπει να υπάρχει κάποιο λάθος ή σφάλμα ή προκατάληψη που προς το παρόν μας διαφεύγει.
http://physicsgg.me/2018/01/06/%cf%80%cf%8c%cf%83%ce%bf-%ce%b3%cf%81%ce%ae%ce%b3%ce%bf%cf%81%ce%b1-%ce%b4%ce%b9%ce%b1%cf%83%cf%84%ce%ad%ce%bb%ce%bb%ce%b5%cf%84%ce%b1%ce%b9-%cf%84%ce%bf-%cf%83%cf%8d%ce%bc%cf%80%ce%b1%ce%bd/



big-bang1.jpg
 Περιγραφή:
 Μέγεθος αρχείου:  45.98 KB
 Διαβάστηκε:  24 φορές

big-bang1.jpg



measurements_modern.jpg
 Περιγραφή:
 Μέγεθος αρχείου:  54.1 KB
 Διαβάστηκε:  30 φορές

measurements_modern.jpg



_________________
Ο πλανήτης μας ειναι το λίκνο της ανθρωπότητας.Αλλα κανείς δεν περνάει ολη του τη ζωή στο λίκνο.
Κονσταντίν Εντουάρντοβιτς Τσιολκόφσκι.
Επιστροφή στην κορυφή
View user's profile 
Δροσος ΓεωργιοςOffline
Εξωγήινος
Άβαταρ

Ένταξη: 22 Οκτ 2007
Σύνολο δημοσιεύσεων: 6930
Τόπος: Αθήνα-Ηλιούπολη
Φύλο: Ανδρας
ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: 10/01/2018, ημέρα Τετάρτη και ώρα 11:47    Θέμα δημοσίευσης: Απάντηση με παράθεση αυτού του μηνύματος

Ελέγχοντας την ισχύ του νόμου της βαρύτητας με νετρόνια. Cheesy Grin
Eίναι γνωστό πως υπάρχουν 4 θεμελιώδεις αλληλεπιδράσεις στη φύση: η ισχυρή πυρηνική, η ασθενής πυρηνική, η ηλεκτρομαγνητική και η βαρυτική. Οι τρεις πρώτες ενοποιούνται στο πλαίσιο μιας επανακανονικοποιημένης σχετικιστικής κβαντικής θεωρίας βαθμίδας, γνωστής ως Καθιερωμένο Πρότυπο της σωματιδιακής φυσικής. Η βαρύτητα περιγράφεται ξεχωριστά χρησιμοποιώντας την Γενική Θεωρία της Σχετικότητας. Η Γενική Σχετικότητα είναι πλήρως συνεπής με όλα τα πειράματα και τις παρατηρήσεις μέχρι σήμερα, συμπεριλαμβανομένης και της πρόσφατης ανακάλυψης των βαρυτικών κυμάτων. Ωστόσο αυτή η κλασική θεωρία της βαρύτητας δεν μπορεί να είναι συνεπής με την κβαντική μηχανική όπως συμβαίνει με τις άλλες αλληλεπιδράσεις. Αν και η μαθηματική επιτυχία της θεωρίας των χορδών δείχνει ότι είναι δυνατή μια θεωρία της βαρύτητας που είναι συνεπής με την κβαντική μηχανική και τις υπόλοιπες αλληλεπιδράσεις, όμως προς το παρόν δεν υπάρχουν άμεσοι πειραματικοί έλεγχοι αυτής της θεωρίας. Επομένως πειράματα τα οποία διερευνούν την βαρύτητα στα πλαίσια νέων θεωριών είναι θεμελιώδους σημασίας.
Σύμφωνα με το νόμο της παγκόσμιας έλξης του Νεύτωνα η δύναμη της βαρύτητας μεταξύ δυο μαζών είναι αντιστρόφως ανάλογη του τετραγώνου της μεταξύ τους απόστασης. Αυτή η σχέση μπορεί να προκύψει επίσης και στην γενική θεωρία της σχετικότητας, όταν το βαρυτικό πεδίο είναι ασθενές και τα σώματα κινούνται με ταχύτητες πολύ μικρότερες από αυτή του φωτός. Όμως, υπάρχουν πολλές θεωρίες – κάποιες από αυτές είναι σχετικές με την κβαντική περιγραφή της βαρύτητας – που προβλέπουν ότι σχέση δεν ισχύει στις μικρές αποστάσεις. Η ισχύς του νόμου αυτού έχει ήδη διερευνηθεί πειραματικά για αποστάσεις μικρότερες του ενός χιλιοστού. Σε μια κβαντική θεωρία θα ήταν ισοδύναμο με την δήλωση ότι η μάζα του βαρυτονίου (ο φορέας της βαρυτικής δύναμης) ισούται με μηδέν. Η πρόσφατη παρατήρηση της συγχώνευσης αστέρων νετρονίων έδωσε ένα αυστηρότερο άνω όριο στην μάζα του βαρυτονίου. Συνεπώς οι βαρυτικές αλληλεπιδράσεις σε μεγάλες αποστάσεις είναι πολύ καλά κατανοητές.
Με μια αυστηρά πειραματική ματιά η φύση της βαρύτητας σε μικρές αποστάσεις δεν είναι τόσο ξεκαθαρισμένη. Πολλές εναλλακτικές θεωρίες βαρύτητας θέτουν μια επιπλέον συνιστώσα των βαρυτικών αλληλεπιδράσεων, η οποία συνεπάγεται την ανταλλαγή κβάντων με μάζα διαφορετική του μηδενός, οπότε θα έχει μικρό εύρος. Άλλες θεωρίες που επιχειρούν να εξηγήσουν γιατί η βαρύτητα είναι τόσο ασθενής συγκρινόμενη με τις άλλες αλληλεπιδράσεις, περιλαμβάνουν επίσης πεπερασμένου εύρους τροποποιήσεις της θεωρίας.
Προς το τέλος της δεκαετίας του 1990 ένα ενδιαφέρον μοντέλο, πιο συγκεκριμένα η θεωρία της Μεγάλης Επιπλέον Διάστασης, διατυπωμένη από τους N. Arkani-Hamed, S. Dimopoulos, και G. Dvali [Phys. Lett. B 429, 263 (1998); Phys. Rev. D 59, 086004 (1999)], υποστήριξαν ότι ίσως η πέμπτη διάσταση να μην είναι άπειρη αλλά να απέχει ένα χιλιοστό από τη δική μας, επιπλέοντας στο σύμπαν ακριβώς από πάνω μας, όπως στο μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας του Χ. Τζ. Γουέλς. Μια πολύ ενδιαφέρουσα πρόβλεψη αυτής της θεωρίας ήταν ότι, αν υποθέσουμε πως η ισχύς της βαρυτικής αλληλεπίδρασης είναι ίδιας τάξης μεγέθους με την ισχύ των άλλων αλληλεπιδράσεων στην ηλεκτρασθενή κλίμακα, για να λυθεί το αποκαλούμενο πρόβλημα της «ιεραρχίας» της σωματιδιακής θεωρίας, τότε θα υπάρχουν αποκλίσεις από τον νόμο του αντιστρόφου του τετραγώνου σε αποστάσεις μικρότερες του ενός χιλιοστού αν ο αριθμός των έξτρα χωροχρονικών διαστάσεων είναι 2. Άλλες υποθέσεις οδηγούν επίσης σε αποκλίσεις από τον νόμο του αντιστρόφου του τετραγώνου που θα μπορούσαν να παρατηρηθούν.
Φυσικοί από την Ιαπωνία χρησιμοποιώντας νετρόνια αναζήτησαν πιθανές αποκλίσεις από τον νόμο του αντιστρόφου του τετραγώνου της παγκόσμιας έλξης. Σκεδάζοντας νετρόνια σε πυρήνες ευγενών αερίων (ξένο και ήλιο) δεν βρήκαν αποκλίσεις από την εξίσωση:
F=Gm1m2/r2

Οι φυσικοί έχουν πραγματοποιήσει αρκετά πειράματα για να εντοπίσουν μια τέτοια απόκλιση. Όμως τα πειράματα αυτά δεν μπορούν να ανιχνεύσουν την βαρυτική δύναμη σε πολύ μικρές αποστάσεις, με τωρινό όριο την απόσταση των 0,1 nm (0,1 δισεκατομμυριοστά του μέτρου). Με τα νετρόνια μπορεί να διερευνηθεί ο νόμος της βαρύτητας στην νανοκλίμακα και πέραν αυτής.
Η βασική ιδέα είναι να κατευθυνθούν νετρόνια διαμέσου ενός αερίου και να καταγραφεί ο τρόπος με τον οποίο σκεδάζονται από τους πυρήνες του αερίου. Εφόσον δεν υπάρχουν άλλες δυνάμεις που να τροποποιούν την βαρύτητα στις μικρές κλίμακες, τα νετρόνια και οι πυρήνες ουσιαστικά αλληλεπιδρούν μόνο διαμέσου της ισχυρής δύναμης (δεδομένου ότι τα νετρόνια είναι ηλεκτρικά ουδέτερα). Αλλά η ισχυρή δύναμη δρα σε εξαιρετικά μικρές αποστάσεις – περίπου 10–14 m – ενώ τα νετρόνια έχουν μήκος κύματος de Broglie περίπου 1 nm. Συνεπώς τα νετρόνια αντιλαμβάνονται τους πυρήνες ως σημειακές πηγές και έτσι σκεδάζονται εξίσου προς όλες τις κατευθύνσεις.
Οποιαδήποτε νέα δύναμη (μια τροποποιημένη δύναμη βαρύτητας που αποκλίνει από το νόμο του αντιστρόφου του τετραγώνου) είναι πιθανόν να εκτείνεται πέρα από τις διαστάσεις των πυρήνων. Αν το εύρος της είναι συγκρίσιμο με το μήκος κύματος των νετρονίων τότε τα νετρόνια θα σκεδάζονταν πιο συχνά προς την μπροστινή κατεύθυνση παρά σε άλλες γωνίες. Η ύπαρξη μιας τέτοιας δύναμης, αν υφίσταται, θα μπορούσε να αποδειχθεί διαμέσου της μέτρησης των γωνιών σκέδασης των νετρονίων.
Το 2008 ο Valery Nesvizhevsky και οι συνεργάτες του από το Ινστιτούτο Laue-Langevin στη Γαλλία εξέτασαν πειραματικά τέτοιου είδους σκέδαση νετρονίων. Το μόνο που κατάφεραν ήταν να θέσουν νέα άνω όρια στην ισχύ των πιθανών νέων δυνάμεων, βελτιώνοντας τους περιορισμούς για κλίμακες μεταξύ 1 pm και 5 nm κατά πολλές τάξεις μεγέθους. Αυτά τα όρια βελτιώθηκαν κατά μια τάξη μεγέθους δυο χρόνια μετά, όταν ο Sachio Komamiya και οι συνεργάτες του πειραματίστηκαν στην σκέδαση νετρονίων από αέριο ξένον.
Στη νέα έρευνα ο Tamaki Yoshioka και οι συνεργάτες του χρησιμοποίησαν νετρόνια που παρήγαγαν στον Japan Proton Accelerator Research Complex (J-PARC) στο Tokai και μελέτησαν την σκέδασή τους σε δείγματα ευγενών αερίων, ξένον και ήλιο. Επειδή τα νετρόνια στον J-PARC παράγονται κατά παλμούς, οι ερευνητές μπορούν εύκολα να μετρήσουν τον χρόνο πτήσης τους, κι έτσι προσδιορίσουν την ταχύτητά τους και το μήκος κύματός τους.
Διαθέτοντας αυτές τις πληροφορίες σχετικά με τα νετρόνια, οι πειραματιστές μπορούν να διαπιστώσουν αν οποιαδήποτε εμπρόσθια σκέδαση οφείλεται σε νέα δύναμη ή απλά προκαλείται από την αναπήδηση των νετρονίων σε μεγαλύτερα αντικείμενα στο αέριο, όπως ίχνη αερίων της ατμόσφαιρας.
Ο Yoshioka και οι συνεργάτες του μπόρεσαν να μειώσουν το άνω όριο για νέες δυνάμεις κάτω από 0,1 nm, κατά μια τάξη μεγέθους σε σχέση με τα προηγούμενα πειράματα. Ενισχύοντας την ευαισθησία του πειράματός τους θα μπορούσαν στους επόμενους μήνες να βελτιώσουν τα υπάρχοντα όρια μέχρι τα 10 nm.
Στην φωτογραφία το Japan Proton Accelerator Research Complex (J-PARC)
http://physicsgg.me/2018/01/08/%ce%b5%ce%bb%ce%ad%ce%b3%cf%87%ce%bf%ce%bd%cf%84%ce%b1%cf%82-%cf%84%ce%b7%ce%bd-%ce%b9%cf%83%cf%87%cf%8d-%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%bd%cf%8c%ce%bc%ce%bf%cf%85-%cf%84%ce%b7%cf%82-%ce%b2%ce%b1%cf%81%cf%8d/



newton_law.png
 Περιγραφή:
 Μέγεθος αρχείου:  20.52 KB
 Διαβάστηκε:  25 φορές

newton_law.png



pw_2018_01_04_neutron.jpg
 Περιγραφή:
 Μέγεθος αρχείου:  64.98 KB
 Διαβάστηκε:  26 φορές

pw_2018_01_04_neutron.jpg



_________________
Ο πλανήτης μας ειναι το λίκνο της ανθρωπότητας.Αλλα κανείς δεν περνάει ολη του τη ζωή στο λίκνο.
Κονσταντίν Εντουάρντοβιτς Τσιολκόφσκι.
Επιστροφή στην κορυφή
View user's profile 
Δροσος ΓεωργιοςOffline
Εξωγήινος
Άβαταρ

Ένταξη: 22 Οκτ 2007
Σύνολο δημοσιεύσεων: 6930
Τόπος: Αθήνα-Ηλιούπολη
Φύλο: Ανδρας
ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: 12/01/2018, ημέρα Παρασκευή και ώρα 21:32    Θέμα δημοσίευσης: Απάντηση με παράθεση αυτού του μηνύματος

Συνέντευξη του Μιχάλη Αγάθου. Cheesy Grin
Μία από τις σημαντικότερες ανακαλύψεις της εποχής έγινε τη χρονιά που μας πέρασε και πρόκειται για την ανίχνευση βαρυτικών κυμάτων στη Γη από την σύγκρουση δύο άστρων νετρονίων από εργαστήρια στις ΗΠΑ και την Ευρώπη. Επιπλέον, για πρώτη φορά εντόπισαν και παρατήρησαν με τηλεσκόπια την ισχυρή ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία που συνόδευε το κοσμικό αυτό φαινόμενο. Το γεγονός θεωρήθηκε πολύ σημαντικό, ώστε να ανακοινωθεί με ταυτόχρονες συνεντεύξεις και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού σε Ουάσιγκτον, Λονδίνο και Γκάρτσινγκ Γερμανίας. Όχι μόνο οι ερευνητές των δύο αμερικανικών ανιχνευτών LIGO και του ευρωπαϊκού Virgo έκαναν την ανίχνευση των ίδιων των βαρυτικών κυμάτων, αλλά στη συνέχεια 70 επίγεια και διαστημικά τηλεσκόπια κατέγραψαν το φως που εκπέμφθηκε από τη πηγή των βαρυτικών κυμάτων τις επόμενες ώρες, μέρες και εβδομάδες. Στους φυσικούς Ράινερ Βάις, Μπάρις και Θορν απονεμήθηκε τον Οκτώβριο 2017 το βραβείο Νόμπελ Φυσικής, για την εξαιρετικά σημαντική προσφορά τους στην παρατήρηση των βαρυτικών κυμάτων, όπως ανακοίνωσε η Σουηδική Βασιλική Ακαδημία των Επιστημών. Στην ομάδα LIGO συμμετείχαν οχτώ Έλληνες επιστήμονες, εκ των οποίων ο 34χρονος Κερκυραίος μεταδιδακτορικός ερευνητής στο Department of Applied Mathematics and Theoretical Physics (DAMTP) του Πανεπιστημίου του Cambridge.
Ο Μιχάλης Αγάθος μίλησε στο Corfuland.gr και στο Νίκο Στούπη. Διαβάστε τι είπε.
Ν.Σ.: Από ποια ηλικία ξεκίνησε η ενασχόλησή σου µε τη Φυσική (ανεξάρτητα από το υποχρεωτικό µάθηµα του σχολείου);
Μ.Α.: Δεν ξέρω αν κάποια συγκεκριμένη στιγμή συνέβη κάποιο “κλικ” αλλά από µικρός, όσο μπορώ να θυμηθώ, είχα μια «βουρλισιά» για τις επιστήμες γενικότερα και ιδιαίτερα τη φυσική (ακόµη κι αν δεν ήξερα ότι λεγόταν έτσι). Ήθελα να καταλάβω τα πάντα, πώς λειτουργεί ο κόσµος γύρω µας, τι είδους νόµοι διέπουν τη φύση. Και υπήρχαν πάντα ερεθίσµατα που δεν άφηνα να πέσουν, από παιδικά εικονογραφημένα βιβλία επιστήμης και συναρμολογούμενα παιχνίδια, μέχρι ταινίες επιστημονικής φαντασίας, ντοκιμαντέρ και βιβλία εκλαϊκευμένης φυσικής. Χαρακτηριστικά θυμάμαι, έχουμε έναν κοντινό οικογενειακό φίλο, φυσικό, με µια χαοτική βιβλιοθήκη γεμάτη βιβλία Φυσικής, Μαθηματικών, Πολιτικής Ιστορίας και Μαρξισμού. Αν και δεν ήμουν ποτέ βιβλιοφάγος, µικρός χανόµουν για ώρες σε κάθε μας επίσκεψη. Μεταξύ Marx και Maxwell τελικά με κέρδισε ο τελευταίος, προφανώς υπήρχε µια προδιάθεση εκεί, ίσως και λόγω ποσότητας κειμένου ανά βιβλίο, ποιός ξέρει…
Ν.Σ.: Τι είναι η Φυσική επιστήμη για σένα;
Μ.Α.: Υπάρχει λόγος που από την εποχή του Αριστοτέλη µέχρι και τον 19ο αιώνα η Φυσική κατηγοριοποιούταν ως Φιλοσοφία. Η Φυσική βρίσκεται παντού και έχει να κάνει µε τα πάντα. Βρίσκεται στην οθόνη που εκπέμπει το φως με το οποίο διαβάζεις αυτό το κείμενο, βρίσκεται στο πανί το οποίο τριμάρουµε για να φτάκουμε στη Λάκκα πριν νυχτώσει, στα μουσικά όργανα της φιλαρμονικής που παίζουν Αμλέτο το Σάββατο πρωΐ και στον άθραυστο λαιμό του μπότη που μάζεψες για γούρι, στα δισεκατομμύρια τρανζίστορ στον επεξεργαστή του κινητού με το οποίο ποστάρουμε ένα άρθρο για να το δουν οι φίλοι µας μόλις προσγειωθούν στο απέναντι ημισφαίριο. Βρίσκεται στις σταγόνες της βροχής, στα ερείπια του σεισμού, στην παλίρροια της Σελήνης, στο φως του Ήλιου και τα άστρα της νύχτας, στις σπείρες του Γαλαξία μας και φυσικά στις μαύρες τρύπες που συγκρούονται σε έναν µακρινό γαλαξία και εκπέµπουν βαρυτικά κύµατα. Και όταν µάθεις να βλέπεις τη Φυσική παντού και πάντα, δε µπορεί να µη σου γίνει εµµονή!
Ν.Σ.: Ποιες είναι οι σπουδές σου μέχρι τώρα;
Μ.Α.: Αποφοίτησα από τη Σχολή Εφαρμοσµένων Μαθηματικών και Φυσικών Επιστηµών στο ΕΜΠ το 2007 και συνέχισα στο Πανεπιστήμιο της Ουτρέχτης με μεταπτυχιακά σε Θεωρητική Φυσική και Μαθηµατικά με εργασίες κυρίως στον τομέα της Κβαντικής Βαρύτητας. Το 2011 ξεκίνησα το διδακτορικό µου πάνω στη Φυσική Βαρυτικών Κυμάτων στο Ινστιτούτο Nikhef του Amsterdam (τον αντίστοιχο “Δηµόκριτο” της Ολλανδίας) και εδώ και σχεδόν 2 χρόνια εργάζομαι ως ερευνητής στο DAMTP του Πανεπιστηµίου του Cambridge.
Ν.Σ.: Τι προηγήθηκε για να είσαι µέλος αυτής της διεθνούς οµάδας ; Πως επιλέχθηκες;
Μ.Α.: Όταν ήρθε η ώρα να ψάξω διδακτορικό υπήρχε μια θέση στη σχετικά νέα οµάδα Βαρυτικής Φυσικής του Nikhef άµεσα συνδεδεµένη µε τους ανιχνευτές βαρυτικών κυµάτων LIGO και Virgo. Μετά από κάποια χρόνια θεωρίας σε βαρύτητα και σωματιδιακή φυσική, μου φάνηκε καλή ιδέα να δουλέψω πάνω σε κάτι πιο κοντά στο πείραμα. Φαινόταν να υπάρχει προοπτική για ενδιαφέροντα αποτελέσματα στα επόµενα χρόνια ιδιαίτερα στη µελέτη βαρυτικών φαινοµένων σε σχετικιστικά συστήµατα (µαύρες τρύπες, αστέρες νετρονίων, κ.α.). Ενδεχομένως η ανίχνευση βαρυτικών κυµάτων να έδινε και σηµαντικές πληροφορίες για τη φύση του χωρόχρονου, και (ίσως κάποτε) για µια ενοποιηµένη θεωρία κβαντικής βαρύτητας. Τα βαρυτικά κύµατα ήταν το συστατικό που έλειπε τα τελευταία 100 χρόνια, από τότε που ο A. Einstein προέβλεψε την ύπαρξή τους, και το ενδεχόµενο να τα ανιχνεύσουµε για πρώτη φορά µου φαινόταν συγκλονιστικό. Μου άρεσαν, τους άρεσα και έτσι πέρασα μερικά πολύ δημιουργικά χρόνια εκεί με αποκορύφωµα τον τελευταίο χρόνο οπότε και συνέβη η πρώτη µεγάλη ανακάλυψη: η πρώτη ανίχνευση βαρυτικών κυµάτων το Σεπτέµβρη του 2015. Καθυστέρησα µάλιστα την αποφοίτησή µου για περίπου 1 χρόνο, ώστε να συµπεριλάβω στη διατριβή μου αποτελέσµατα από την ανάλυση της πρώτης ανίχνευσης. Για όποιον ενδιαφέρεται, ολόκληρο το βιβλίο είναι ελεύθερα προσβάσιµο σε ηλεκτρονική µορφή Εδώ. Σήμερα είµαι µέλος της οµάδας LIGO του Cambridge ως µεταδιδακτορικός ερευνητής στην οµάδα Σχετικότητας και Βαρύτητας του DAMTP.
Ν.Σ.: Τι αποκόμισες από τη συνεργασία σου µε τα υπόλοιπα µέλη της οµάδας όλο αυτό το χρονικό διάστηµα; Τι έχεις να θυµάσαι έντονα;
Μ.Α.: Νιώθω εξαιρετικά τυχερός που είχα την ευκαιρία να συµµετάσχω σε µια τέτοια παγκόσµια επιστηµονική προσπάθεια, και να συνεργαστώ µε πολλούς εκλεκτούς συναδέλφους. Εκτός από τις τεχνικές γνώσεις που µου µετέδωσαν, αυτό που έκανε την εµπειρία ξεχωριστή είναι ότι, ειδικά οι νεαροί σε ηλικία, αναγκαστήκαµε να ωριµάσουµε πολύ γρήγορα, κάτω από το ξαφνικό τεράστιο βάρος ευθύνης που ήρθε µαζί µε τις ανακαλύψεις, µε την καθοδήγηση φυσικά των πιο έµπειρων. Οι 5 µήνες που µεσολάβησαν µεταξύ της 1ης ανίχνευσης και της δηµοσίευσης των αποτελεσµάτων µας ήταν για πολλούς ένας ασταµάτητος αγώνας δρόµου καθώς γνωρίζαµε ότι σύντοµα θα είχαµε πολλά φώτα στραµµένα πάνω µας. Η στιγµή που µου έχει µείνει πιο έντονα χαραγµένη στη µνήµη (ΟΚ, εκτός από τη στιγµή που είδαµε το πρώτο σήµα και πάθαµε όλοι πλάκα) είναι όταν κάποια ξηµερώµατα του Οκτώβρη συνδέθηκα µε έναν από τους υπερ-υπολογιστές του LIGO για να τσεκάρω τα αποτελέσµατα µιας ανάλυσης που του είχα αναθέσει. Είχα αναλάβει να εξετάσω αν το βαρυτικό κύµα που ανιχνεύσαµε είναι συµβατό µε τις προβλέψεις της Γενικής Θεωρίας της Σχετικότητας (ΓΘΣ) και ένα από τα τεστ εξέταζε αν τα βαρυτικά κύµατα εµφανίζουν διασπορά (αν δηλαδή κύµατα διαφορετικής συχνότητας ταξιδεύουν µε διαφορετικές ταχύτητες). Η ΓΘΣ προβλέπει ότι όλα τα βαρυτικά κύµατα ταξιδεύουν µε κοινή ταχύτητα, την ταχύτητα του φωτός. Αντίθετα, σε εναλλακτικές θεωρίες όπου ο φορέας της βαρυτικής αλληλεπίδρασης, το λεγόµενο “βαρυτόνιο” (graviton) έχει µάζα, προβλέπεται διασπορά. Τα αποτελέσµατα της ανάλυσης λοιπόν έδειχναν ξεκάθαρα ότι κανένα ίχνος διασποράς δεν φαίνεται να υπάρχει. Έτσι η ανακάλυψη επιβεβαίωσε για ακόµη μια φορά τη θεωρία του Einstein και µάλιστα έθεσε και ένα αυστηρό ανώτατο φράγµα στη µάζα του (υποθετικού ακόµα) βαρυτονίου: mg<1.2×10-22 eV/c2! Στο µέσο αναγνώστη αυτό ίσως να µη λέει πολλά αλλά είναι ένα παράδειγµα του πόσο πανέµορφα µια πολύπλοκη διαδικασία µπορεί ξαφνικά να καταλήξει σε ένα απλό αριθµό και µια θεµελιώδη αλήθεια! Πέρασα αρκετή ώρα µε το στόµα ανοιχτό και την τρίχα σηκωµένη, προσπαθώντας να χορτάσω το θέαµα πριν το ανακοινώσω στην οµάδα. Τους άρεσε.
Ν.Σ.: Πες µας λίγα λόγια για τα συναισθήµατά σου την ώρα της βράβευσης από την Σουηδική Ακαδηµία;
Μ.Α.: Εντάξει, όλοι περίµεναν ότι κάποια στιγµή θα δοθεί βραβείο Nobel για τα βαρυτικά κύµατα, το βασικό ερώτηµα ήταν πότε και σε ποιούς. Η ανακοίνωση έπεφτε λίγο πριν την ώρα του πρωινού καφέ οπότε μαζευτήκαµε με τους συναδέλφους λίγο νωρίς για να προβάλουµε την τελετή ζωντανά. Στο δωµάτιο βρισκόταν και ο Stephen Hawking, που ίσως άξιζε να μοιραστεί µέρος του βραβείου, έχοντας θεµελιώσει σηµαντικό κομμάτι της θεωρίας των µαύρων τρυπών. Παραδέχοµαι ότι είχα ήδη ένα µπουκάλι σαµπάνιας που είχε ξεµείνει στο γραφείο µου από την περσινή τελετή (σε περίπτωση που…), οπότε το πρώτο συναίσθηµα όταν ανακοινώθηκε το βραβείο ήταν µάλλον ανακούφιση που δε θα χρειαστεί να το κρύψω για άλλον ένα χρόνο. Τα ονόµατα ήταν επίσης αναµενόµενα: Rai Weiss, Kip Thorne, Barry Barish, οι τρεις σηµαντικότεροι (εν ζωή) συντελεστές του πειράµατος LIGO από τις πρώτες µέρες σύλληψής και κατασκευής του τις δεκαετίες του ’70 και ‘90. Είµαι βέβαιος ότι ήταν και οι τρεις πανευτυχείς για την κορυφαία αυτή αναγνώριση ενός έργου ζωής, αλλά είµαι ακόµη πιο βέβαιος ότι το συναίσθηµα της πρώτης ανακάλυψης δε θα το άλλαζαν µε κανένα αριθµό βραβείων.
Ν.Σ.: Ποια είναι η σηµασία αυτής της « ανακάλυψης» σχετικά µε τα βαρυτικά κύµατα σε παγκόσµιο επίπεδο;
Μ.Α.: Το πρώτο σήµα που ανιχνεύσαµε (GW150914) προερχόταν από τη συγχώνευση δύο µαύρων τρυπών συνολικής µάζας πάνω από 60 φορές τη µάζα του Ήλιου µας. Τη στιγµή της σύγκρουσης, µε τις µαύρες τρύπες να πλησιάζουν την ταχύτητα του φωτός, η ίδια η γεωµετρία του χώρου και του χρόνου παραµορφώνεται µε ένα δυναµικό τρόπο. Αυτή η “δόνηση” της χωροχρονικής δοµής ήταν τόσο ισχυρή ώστε ανιχνεύτηκε από εµάς, περίπου 1.3 δισεκατοµµύρια έτη φωτός µακριά από την πηγή. Για πρώτη φορά έχουµε πρόσβαση σε ένα τέτοιου είδους φαινόµενο και µπορέσαµε να παρατηρήσουµε πώς η σκοτεινή σύγκρουση δύο τέτοιων θηρίων στην άλλη µεριά του Σύµπαντος παραµορφώνει τις ίδιες τις διαστάσεις. Υπάρχουν όµως πολύ γενικότερα επιστηµονικά οφέλη. Η πρώτη ανίχνευση βαρυτικών κυµάτων, 100 χρόνια µετά την πρόβλεψη της ύπαρξής τους από τον Einstein, σηµατοδότησε το ξεκίνηµα µιας νέας εποχής για την εξερεύνηση του Σύµπαντος. Πρόκειται για ένα εντελώς νέο µέσο παρατήρησης φαινοµένων που εώς σήµερα δεν ήταν προσβάσιµα µέσω των παραδοσιακών τηλεσκοπίων. Μέχρι σήµερα έχουµε παρατηρήσει άλλα 4 τέτοια γεγονότα και έτσι εµπλουτίζουµε µε δεδοµένα µια “δηµογραφική µελέτη” για τον πληθυσµό των µαύρων τρυπών στο Σύµπαν µας, τα χαρακτηριστικά τους και την εξέλιξή τους. Τον περασµένο Αύγουστο µάλιστα οι ανιχνευτές µας για πρώτη φορά “άκουσαν” τη σύγκρουση δύο αστέρων νετρονίων (πρόκειται για τα πιο πυκνά αστροφυσικά σώµατα, τόσο ώστε µε ακτίνα κοντά στα 14 km ξεπερνούν τον Ήλιο σε µάζα). Οι συγκρούσεις αυτές γνωρίζαµε ότι εκπέµπουν και µεγάλες ποσότητες φωτός, οπότε αµέσως ειδοποιήσαµε περισσότερα από 60 συνεργαζόµενα τηλεσκόπια τα οποία το ένα µετά το άλλο εντόπισαν τη νέα φωτεινή κουκίδα στο νυχτερινό ουρανό. Με διάφορες µεθόδους ανάλυσης καταφέραµε π.χ. να αποδείξουµε ότι πολλά από τα βαρέα στοιχεία παράγονται σχεδόν αποκλειστικά σε τέτοιες συγκρούσεις, να µετρήσουµε µε ένα νέο τρόπο το ρυθµό διαστολής του Σύµπαντος, και πολλά άλλα ενδιαφέροντα. Αυτή η συνέργεια µεταξύ ανιχνευτών βαρυτικών κυµάτων και ηλεκτροµαγνητικών τηλεσκοπίων ανοίγει µια επίσης νέα εποχή για την αστρονοµία και την κοσµολογία που έχει πλούσια αποτελέσµατα να µας δώσει στο εγγύς µέλλον. Για να µην µακρυγορώ υπάρχουν επίσης πολλά ακόµη είδη πηγών βαρυτικών κυµάτων που ενδέχεται να εντοπίσουµε στο µέλλον, όπως εκρήξεις supernova, κοσµικό υπόβαθρο από αλλαγές φάσεις και άλλες διεργασίες στο πρώιµο σύµπαν, ασύµµετροι αστέρες νετρονίων και Άη-Σπυριδώνοι (;Wink. Έχουµε πολλά να περιµένουµε, αλλά η πιο συναρπαστική ανακάλυψη πιστεύω ότι θα είναι αυτή που δεν έχουµε φανταστεί ακόµα. Κάθε φορά που στην ιστορία της αστρονοµίας προσθέταµε ένα νέου είδους µέσο παρατήρησης (τηλεσκόπια οπτικά, ακτίνων Χ, µικροκύµατα, ραδιοτηλεσκόπια, κτλ), ανακαλύπταµε και κάτι απρόσµενο και ανατρεπτικό. Πόσο µάλλον τώρα που ξεκλειδώσαµε µια ολόκληρη νέα αίσθηση!
Ν.Σ.: Όταν έχεις λάβει µια τόσο σηµαντική διάκριση σε νεαρή ηλικία, ποια είναι τα όνειρά σου για το µέλλον;
Μ.Α.: Δε θα το έλεγα διάκριση, είναι µια συλλογική επιτυχία εκατοντάδων επιστηµόνων στην οποία έβαλα κι εγώ το λιθαράκι µου. Σκοπεύω στο µέλλον να εξερευνήσω διαφορετικές πτυχές της βαρυτικής φυσικής, µε έµφαση σε φαινόµενα που µπορούν να µελετηθούν µε τη βοήθεια βαρυτικών κυµάτων. Ίσως µια τέτοια προσέγγιση ρίξει φως σε πολλά από τα σύγχρονα αναπάντητα ερωτήµατα, όπως ποιές είναι οι ιδιότητες της ύλης ενός αστέρα νετρονίων, ποιά είναι η φύση της σκοτεινής ύλης, πώς µπορούµε “παντρέψουµε” τη Γενική Σχετικότητα µε την Κβαντική Θεωρία, και αν τελικά υπάρχουν εξωτικά αντικείµενα όπως µποζονικοί αστέρες, σκουληκότρυπες, κ.α. Η δουλειά µας µόλις ξεκίνησε! Ν.Σ.: Τι θα συµβούλευες τους νέους που έχουν παρόµοια ενδιαφέροντα και όνειρα µε σένα σχετικά µε το χώρο της επιστήµης γενικότερα; Μ.Α.: Οπωσδήποτε να κυνηγήσουν τα όνειρά τους µε πάθος, ανεξάρτητα από τις συνθήκες! Να αποζητούν νέες εµπειρίες, να µη φοβούνται το λάθος και την κριτική, και συνεχώς να σπρώχνουν τον εαυτό τους έξω από το δικό τους “comfort zone”. Και να έχουν πάντα ανοιχτό µυαλό αλλά και κριτική σκέψη. (Words to live by, γενικά, όχι µόνο για τις επιστήµες.) Συγκεκριµένα για τις επιστήµες, να ξέρουν ότι ο δρόµος θα είναι µακρύς και δύσβατος, ειδικά στο σηµερινό περιβάλλον, συχνά χωρίς καµία επιβράβευση εκτός από την προσωπική ευχαρίστηση του να κάνεις αυτό που σου αρέσει και να αποκτάς ολοένα και καλύτερη κατανόηση του κόσµου γύρω σου. Για πολλούς αυτό αρκεί.
Ν.Σ.: Ποιο µήνυµα θα έστελνες στους επισκέπτες του Corfuland.gr που θα διαβάσουν τη συνέντευξή σου;
Μ.Α.: Μιας και είστε ένα σοβαρό, ποιοτικό ηλεκτρονικό µέσο θέλω να τονίσω τη σηµασία της σωστής ενηµέρωσης και της αντίστασης στη νοοτροπία του εντυπωσιασμού και του “εύκολου κλικ”. Ειδικά στις επιστήμες η παραπληροφόρηση, ιδιαίτερα στα ηλεκτρονικά µέσα, έχει κάνει µεγάλη ζηµιά, κάτι που εν τέλει επηρεάζει την πρόοδο. Επομένως ας είµαστε επιλεκτικοί. Και ένα τελευταίο για τσου Κερκυραίους: λόγω σπουδών/δουλειάς ταξιδεύω πολύ, έχω φάει αρκετά χρόνια στο εξωτερικό και το παράδοξο ήταν ότι όσο γνώριζα (και αποµυθοποιούσα) νέα µέρη τόσο πιο όµορφη και ιδιαίτερη µου φαινόταν η Κέρκυρα κάθε φορά που επέστρεφα. Οπότε θα ζητήσω κι εγώ µια χάρη: κάµετε καλά και να µου την προσέχετε!!!!!!
Ν.Σ.: Ευχαριστούμε για τη συνέντευξη και κάτι τελευταίο, που θα μπορούσε να σε βρει κάποιος;
Μ.Α.: Twitter @magathos
https://www.youtube.com/watch?time_continue=1&v=Zg7FHeRxXw0



ceb1ceb3ceb1ceb8cebfcf83.jpg
 Περιγραφή:
 Μέγεθος αρχείου:  131.17 KB
 Διαβάστηκε:  25 φορές

ceb1ceb3ceb1ceb8cebfcf83.jpg



_________________
Ο πλανήτης μας ειναι το λίκνο της ανθρωπότητας.Αλλα κανείς δεν περνάει ολη του τη ζωή στο λίκνο.
Κονσταντίν Εντουάρντοβιτς Τσιολκόφσκι.
Επιστροφή στην κορυφή
View user's profile 
Δροσος ΓεωργιοςOffline
Εξωγήινος
Άβαταρ

Ένταξη: 22 Οκτ 2007
Σύνολο δημοσιεύσεων: 6930
Τόπος: Αθήνα-Ηλιούπολη
Φύλο: Ανδρας
ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: 15/01/2018, ημέρα Δευτέρα και ώρα 15:00    Θέμα δημοσίευσης: Απάντηση με παράθεση αυτού του μηνύματος

LIGO: Κραυγές και ψίθυροι από το Σύμπαν. Cheesy Grin
Πόσο χρόνο χρειάζεται να πεις «ουπς»; Προφανώς όχι παραπάνω από ένα κλάσμα του δευτερολέπτου. Κάπως έτσι όμως, αρχίζοντας την κουβέντα με αυτό το «ουπς», προσπαθεί κάθε φορά ο κύριος Βάις, για όσους δεν ξέρουν πολλά, να δώσει μια αμυδρή ιδέα για το πόση μπορεί να ήταν η διάρκεια του σήματος που καταγράφηκε στις 24 Σεπτεμβρίου 2015 στις εγκαταστάσεις των δύο LIGO, προκαλώντας τεράστια αίσθηση στην παγκόσμια επιστημονική κοινότητα. Και αναγκάζοντας ουσιαστικά, μόλις δύο χρόνια μετά, την πολύ συντηρητική σουηδική Ακαδημία να δώσει, γι' αυτό το σήμα με διάρκεια μερικών δεκάτων του δευτερολέπτου, το Νομπέλ της Φυσικής στους τρεις πιο βασικούς αρχιτέκτονες της όλης προσπάθειας. Το μισό στον Ράινερ Βάις για την όλη κατασκευή, και από ένα τέταρτο στους Μπάρι Μπαρίς για τον συντονισμό του όλου σχεδίου και στον Κιπ Θορν για τη θεωρητική θεμελίωση.
Χρειάστηκε να περάσουν τρία μόλις λεπτά πριν το σήμα αυτό τραβήξει την προσοχή της βάρδιας, στις 4 το πρωί, αλλά και πολλές εβδομάδες ακόμη, έως την οριστική αναγγελία τον επόμενο Φεβρουάριο. Για να πιστέψουν (και να ελέγξουν ότι δεν ήταν κάποιος χάκερ που τους έκανε πλάκα!) αυτό που είδαν πρώτοι οι περίπου χίλιοι ερευνητές και τεχνικοί στις εγκαταστάσεις των δύο Παρατηρητηρίων για τα Κύματα Βαρύτητας, δηλαδή στα LIGO του Hanford στην Ουάσιγκτον και του Livingstone στη Λουιζιάνα. Οτι δηλαδή είχαν πραγματικά στα χέρια τους την απευθείας απόδειξη γι' αυτό που επί εκατό χρόνια ακριβώς ακόμη και ο ίδιος ο Αϊνστάιν είχε αμφιβολίες ότι μπορεί να υπήρχε. Το αποτύπωμα από ένα κύμα βαρύτητας. Αυτό της 24ης Σεπτεμβρίου είχε δημιουργηθεί πριν από 1 δισεκατομμύριο 300 χιλιάδες χρόνια, σε κάποιο μακρινό για εμάς σημείο του Σύμπαντος, χάρη σε ένα γεγονός γιγαντιαίων διαστάσεων, για τα γήινα μέτρα, και έφθασε στη Γη το 2015!
Δύο μαύρες οπές, με τεράστιες μάζες, η μία όσο 36 δικοί μας Ηλιοι μαζί και η άλλη όσο 29 Ηλιοι μαζί, φθάνουν, μετά από έναν ιλιγγιώδη «κυκλικό χορό», 250 περιστροφών το δευτερόλεπτο, ένα pas des deux γιγάντων δηλαδή, να αποτελέσουν ένα σώμα με μάζα όσο 62 Ηλιοι. Και αυτό το έλλειμμα (αφού 36+29=65) το ίσο με τη μάζα 3 Ηλίων, να αντιστοιχεί σε μια «εξαΰλωση» όπως πολύ πρόχειρα θα λέγαμε, που δίνει μια αντίστοιχα τεράστια ποσότητα ενέργειας. Αυτή, γενικά, η μετατροπή της μάζας σε ενέργεια σε διάφορα φαινόμενα ήταν προβλεπόμενη από το 1915, με τη Θεωρία του Αϊνστάιν. Αλλά για το ότι μπορούσαν να παραχθούν από μια τέτοια μετατροπή βαρυτικά κύματα και μάλιστα ανιχνεύσιμα από συσκευές εδώ στη Γη αμφέβαλλε και ο ίδιος ο Αϊνστάιν.
«Και αν υπάρχουν, πώς είναι;»
Αυτή η φράση ανήκει στον Ενρίκο Φέρμι και ειπώθηκε όταν θέλησε να εκφράσει τους όποιους ενδοιασμούς του για την ύπαρξη των εξωγήινων. Η ίδια φράση όμως θα πήγαινε πολύ καλά και στα πρώτα χρόνια της αναζήτησης σχετικά με τα βαρυτικά κύματα.
Δυσκολεύεσαι να το πιστέψεις, αλλά είναι αλήθεια πως το 1936 ο διάσημος και τότε πατέρας της Θεωρίας της Σχετικότητας είχε στείλει μια εργασία στο μεγάλου κύρους επιστημονικό περιοδικό «Physical Review Letters», όπου προσπαθούσε να αποδείξει ότι τέτοια κύματα δεν θα μπορούσαν να υπάρξουν. Για καλή όμως τύχη όλων μας, αυτός που εξέτασε την εργασία προτού δημοσιευθεί, ήταν τόσο καλός γνώστης του θέματος ώστε βρήκε λάθη και απέτρεψε τη δημοσίευσή της. Επρεπε να φθάσει το 1974 μέχρι να βεβαιωθούν όλοι ότι η θεωρία μπορούσε να επαληθευτεί και ως προς την ύπαρξή τους αλλά και για τη δυνατότητα διάδοσής τους μέσα στο Σύμπαν. Μόνο που αυτό έγινε κάπως έμμεσα. Οι Χάλς και Τέιλορ, στο Αστεροσκοπείο του Αρεσίμπο, στο Πουέρτο Ρίκο, παρατήρησαν πολύ προσεκτικά ένα ζευγάρι αστέρων νετρονίων, που για καλή τους τύχη ο ένας εξέπεμπε και ραδιοσήματα, ήταν δηλαδή ένα πάλσαρ. Στο ζευγάρι αυτό, γνωστό ως PSR 1913+16, ο ένας πλησίαζε τον άλλον βαθμιαία, ακολουθώντας σπειροειδή τροχιά και ταυτόχρονα εκπέμποντας ενέργεια που μπόρεσαν να υπολογίσουν και από εκεί να συμπεράνουν με σιγουριά ότι ταυτόχρονα έπρεπε να έχουμε την εκπομπή ενός βαρυτικού κύματος όπως το περιέγραφε η θεωρία του Αϊνστάιν. Από τότε κάποιοι άλλοι ερευνητές έβαλαν ως στόχο να κατασκευάσουν αυτές τις συσκευές, που θα μπορούσαν να δώσουν και στο χαρτί ενός καταγραφικού οργάνου (τότε) ή στην οθόνη ενός υπολογιστή τώρα αυτό το στιγμιαίο πέρασμα και από τα μέρη τους του κύματος. Ενα αδιάψευστο ίχνος τρομακτικής έντασης γεγονότων στο Σύμπαν. Μια μακρινή κραυγή στα βάθη του Σύμπαντος που φθάνει στην επιφάνεια της Γης ως ένας ψίθυρος με διάρκεια μόλις ένα πέμπτο του δευτερολέπτου.
Οταν το λίγο LIGO γίνεται πολύ
Τρεις είναι οι βασικές διαφορές ενός LIGO από ένα τηλεσκόπιο. Δεν ενδιαφέρεται για την ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία, άρα και το ορατό φως. Δεν συγκεντρώνει ακτίνες σε κάποιο πιάτο ή σε άλλη επίπεδη επιφάνεια και χρειάζεται δύο βραχίονες απόλυτα ίσους για να λειτουργήσει. Είναι ένα «συμβολόμετρο».
Η βασική ιδέα είναι απλή. Στέλνονται συνεχώς δύο ακτίνες λέιζερ με τη μορφή εντελώς όμοιων κυμάτων προς τον καθρέφτη που βρίσκεται στο τέλος καθενός από δύο βραχίονες κάθετους μεταξύ τους. Οταν αυτές συναντώνται στον γυρισμό, μετά την ανάκλασή τους, ρυθμίζεται έτσι το μήκος και αλληλοεξουδετερώνονται. Αρα τον περισσότερο χρόνο δεν έχουμε τίποτα, κανένα σήμα. Οταν όμως έρχεται ένα βαρυτικό κύμα, περνώντας από τον κάθε βραχίονα αλλάζει για ένα κλάσμα του δευτερολέπτου μόνο τη συμπεριφορά του χώρου, προκαλώντας στον έναν βραχίονα μια απειροελάχιστη επιμήκυνση και στον άλλον αντίθετα μια συρρίκνωση. Αυτή η απόκλιση από την προηγούμενη πλήρη ισότητα των βραχιόνων δίνει μια διαφορά στα κύματα των ακτίνων λέιζερ, που δίνει πλέον ένα φωτεινό σήμα, μια κυματική εικόνα σε οθόνη και χαρτί, αλλά, χάρη και σε μια μικρή μετατροπή, ακούγεται και ένας φευγαλέος ήχος, σαν τιτίβισμα πουλιού.
Ο Ράινερ Βάις ξεκίνησε με ένα απλό σχετικά συμβολόμετρο που ο κάθε βραχίονας είχε μήκος μόλις ένα μέτρο. Μετά οι βραχίονες έγιναν 40 μέτρα ο καθένας. Και σήμερα, που ακόμη πηγαίνει και βλέπει πώς πάνε οι έρευνες, έχει μπροστά του μία εγκατάσταση που:
˜
Εχει ακριβώς μια δίδυμη εγκατάσταση 3.000 χιλιόμετρα πιο μακριά έτσι ώστε να είναι βέβαιο πως το τυχόν «καλό» σήμα που πιάνει το ένα μηχάνημα δεν οφείλεται σε τοπική διαταραχή.
˜
Ο κάθε βραχίονας έχει μήκος 4 χιλιόμετρα αλλά με ένα τέχνασμα που χρησιμοποιείται ώστε η κάθε ακτίνα λέιζερ να πηγαινοέρχεται 280 φορές και ανάμεσα σε δύο άλλα ενδιάμεσα σημεία κατά την επιστροφή της ώστε η κάθε διαδρομή στον βραχίονα να είναι τελικά κοντά στα 1.100 χιλιόμετρα.
˜
Ο κάθε καθρέφτης στο τέλος της διαδρομή ζυγίζει 42 κιλά, έχει σχεδόν μηδενικές απώλειες ανάκλασης και είναι αναρτημένος με σύστημα τετραπλού εκκρεμούς και στο τελευταίο κρέμεται από ειδικά νήματα πιο λεπτά και από μια τρίχα, από μη μεταλλικό υλικό για να μην υπάρχουν διαστολές και οξειδώσεις.
˜
Στον κάθε σωλήνα διαμέτρου 1,2 μέτρων και μήκους 4 χιλιομέτρων όπου είναι η διαδρομή της ακτίνας λέιζερ επικρατεί το μεγαλύτερο κενό αέρος που υπάρχει στη Γη.
˜
Ο κάθε βραχίονας περιβάλλεται από τσιμεντένιο κέλυφος, η διαδρομή είναι απόλυτα οριζόντια αφού έλαβαν υπόψη ακόμη και την ελάχιστη καμπυλότητα που έχει φυσιολογικά το έδαφος στη διαδρομή των 4 χιλιομέτρων.
˜
Ετσι ανιχνεύεται μια επιμήκυνση της διαδρομής όταν περάσει βαρυτικό κύμα που μπορεί να είναι πιο μικρή κατά 1.000 φορές από ένα πρωτόνιο.

Υπάρχει μέλλον για αυτό;
Ωραία, μπορεί εύκολα και αβίαστα να σκεφτεί κάποιος, οι τρεις τους, Βάις, Θορν και Μπαρίς, ανταμείφθηκαν (και μέσω αυτών και οι άλλοι χίλιοι διακόσιοι συνεργάτες τους από 18 διαφορετικές χώρες) για την επιμονή τους. Απέδειξαν ότι υπάρχουν, και στα σίγουρα πλέον, αφού από τον Σεπτέμβριο του 2015 μέχρι τον Αύγουστο του 2017 έχουν καταγραφεί ήδη άλλα τέσσερα ανάλογα συμβάντα. Ανοιξαν οι ουρανοί δηλαδή. Ενώ στον κόσμο γύρω κατασκευάζονται νέα LIGO.
Ο προϋπολογισμός του έργου όταν ξεκίνησε ήταν πολύ κοντά στα 200 εκατομμύρια δολάρια και στο τέλος υπολογίστηκε ότι μέσα σε ένα διάστημα 40 ετών κόστισε στον αμερικανό φορολογούμενο 1,1 δισεκατομμύρια δολάρια. Αρκετοί έθεσαν το ερώτημα αν άξιζε τον κόπο. Επιχειρήματα έχουν και οι δύο πλευρές.

Οι σκεπτικιστές, μεταξύ άλλων, ισχυρίζονται ότι:
˜
Το ποσό που δαπανήθηκε ήταν τεράστιο. Και θα μπορούσαν τα χρήματα αυτά να πάνε σε άλλους τομείς της έρευνας, ιδιαίτερα για την Υγεία, για καινούργια καύσιμα και το Περιβάλλον.
˜
Οταν τα χρήματα για την έρευνα είναι ορισμένα, τα παραπάνω χρήματα λείπουν αντίστοιχα από αλλού.
˜
Για κάτι που ήταν γνωστό πως υπήρχε και δεν το αμφισβητούσε κάποιος, ήδη από το 1974, ποιος ο λόγος να δουλέψουν τόσοι επιστήμονες;
˜
Ούτε τη Θεωρία του Αϊνστάιν για την καμπύλωση του χωροχρόνου ούτε την ειδική σχετικότητα χρειαζόταν να την επιβεβαιώσει ένα τόσο μεγάλο έργο. «Δουλεύουν» καλά. Αλλωστε το σύστημα GPS αποδίδει με πολλή ακρίβεια χάρη σε αυτές τις θεωρίες.
˜
Δεν υπάρχει κάποιο πρακτικό όφελος από όλη αυτή την προσπάθεια.

Αυτοί που δεν συμφωνούν μαζί τους αντιτείνουν:
˜
Το ποσό δεν είναι και τόσο μεγάλο αν κάνεις τη διαίρεση με τα σαράντα χρόνια.
˜
Δεν είναι και τόσο σίγουρο πως τα χρήματα θα πήγαιναν σε Υγεία ή Περιβάλλον.
˜
Δεν είναι μόνο τα κύματα που προκύπτουν από τα ζευγάρια των μαύρων οπών αλλά αρκετά περισσότερα φαινόμενα σε ολόκληρο το Σύμπαν που δίδουν την αφορμή για να εμφανιστούν τα βαρυτικά κύματα.
˜

Επιτέλους οι Φυσικοί έκαναν και κάτι χειροπιαστό και επιβεβαίωσαν κάτι. Γιατί έχουμε πλέον κουραστεί (να πληρώνονται) για όλες αυτές τις αναπόδεικτες θεωρίες: Χορδές, Κβαντική Βαρύτητα, Παράλληλα Σύμπαντα.
Η Σουηδική Ακαδημία θέλει πολύ να δίνει το Νομπέλ εκεί που πιστεύει ότι μια ανακάλυψη ανοίγει έναν καινούργιο τομέα στην έρευνα. Ενας βασικός λόγος λοιπόν που έσπευσε να απονείμει στους τρεις το Νομπέλ της Φυσικής για το 2017, μόλις δύο χρόνια μετά την εμφάνιση του πρώτου σήματος, ήταν και το ότι πραγματικά άνοιξε ένα νέο πεδίο.
Οπως εμφατικά αναφέρθηκε, με τα τηλεσκόπια έως σήμερα «βλέπαμε». Τώρα με τα LIGO πλέον μπορούμε χωρίς να βλέπουμε να έχουμε αντίληψη πολύ βαθύτερα για ένα φαινόμενο. Και βέβαια δεν έχω δει να έχει γίνει πουθενά αναφορά για το πόσες καινοτομίες θα περάσουν στην αμερικανική βιομηχανία, στη στρατιωτική και στην άλλη, όταν οι συσκευές του LIGO αναλυθούν προσεκτικά ως προς τις επιδόσεις τους. Από τους καθρέφτες με ανακλαστικότητα 99,99% και τις τεχνικές διατήρησης της ακτίνας λέιζερ χωρίς απώλειες έως το εκπληκτικό κενό σε όλη τη διαδρομή της.
Ας μην ξεχνάμε πως ο θεωρητικός της όλης προσπάθειας, ο Κιπ Θορν, έχει πει ότι με όλα τα άλλα όργανα παρατήρησης ήταν σαν να βλέπαμε απλώς την επιφάνεια μιας ήρεμης, διαστημικής θάλασσας, ενώ τώρα έχουμε αποκτήσει πρόσβαση στα σπλάχνα της και μάλιστα τη στιγμή που είναι στον πιο άγριο κυματισμό της.
Βαρυτικά κύματα: μικρό φροντιστήριο
Οταν σε έναν χώρο όπου πριν δεν υπήρχε οποιοδήποτε υλικό αντικείμενο μεταφέρω κάποιο υλικό σώμα, ο χώρος και ο χρόνος αποκτούν ορισμένη συμπεριφορά που επηρεάζεται από αυτό το σώμα. Αν προσθέσω και άλλο σώμα, θα έχω και άλλη επιρροή. Π.χ. ένα ρολόι θα μετράει τώρα μια κίνηση από ένα σημείο του χώρου σε άλλο σε διαφορετικό χρόνο, λίγο πιο αργό. Η μάζα δηλαδή των σωμάτων επηρεάζει τον χώρο και τον χρόνο με τρόπο που θυμίζει το πώς αλλάζει η επιφάνεια ενός στρώματος όταν ανέβουμε επάνω σε αυτό. Υπάρχει και η εξής κλασική φράση για αυτό: «Η ύλη επιδρά στον χώρο κάθε στιγμή και κινείται ακριβώς εξαιτίας αυτής της παραμόρφωσης του χώρου και του χρόνου»
Οταν τα σώματα στον χώρο αυτόν αρχίσουν να κινούνται επιταχύνοντας ή επιβραδύνοντας, δημιουργείται μια αναταραχή στον χώρο και στον χρόνο που θα διαδοθεί με την ταχύτητα του φωτός προς όλες τις κατευθύνσεις. Ακόμα και όταν πατάμε γκάζι ή φρένο, όπως λέμε, στο αυτοκίνητο, παράγουμε βαρυτικά κύματα, μόνο που είναι τόσο μικρή αυτή η διαταραχή που δεν υπάρχει συσκευή αρκετά ευαίσθητη να τα καταγράψει.
Γι’ αυτό από τη δεκαετία του ’50 ακόμη, οι ερευνητές έστρεψαν το βλέμμα τους προς διάφορα τεράστιας μάζας σώματα, ακόμα και έξω από τον δικό μας γαλαξία. Για παράδειγμα, δύο μαύρες οπές που πλησιάζουν και τελικά γίνονται ένα επιδρούν ξαφνικά στον χώρο και στον χρόνο γύρω τους, δίνοντας ένα τεράστιο βαρυτικό κύμα σε σχήμα σφαιρικού μπαλονιού. Αυτό ας το φανταστούμε ότι όλο και φουσκώνει, οπότε όταν φθάνει πια στη Γη ναι μεν έχει χάσει πολλή ενέργεια, κουβαλάει όμως αναλλοίωτα και ανεπηρέαστα από τον ενδιάμεσο χώρο κάποια χαρακτηριστικά του συμβάντος που το παρήγαγε και έχει εκταθεί τόσο ώστε τα όργανα καταγραφής να αντιλαμβάνονται το μέτωπο του κύματος σαν να ήταν ένα επίπεδο κύμα. Και εκεί επάνω του να είναι τοποθετημένοι κάθετα μεταξύ τους οι γνωστοί μας άξονες χ και ψ. Συνεχώς και ρυθμικά έχουμε ο χώρος και ο χρόνος στον έναν άξονα να διαστέλλονται και στον άλλον να συστέλλονται, και αμέσως μετά αντίστροφα.
Το μέτρο της έντασης του κύματος στο σημείο της παρατήρησης στη Γη δίδεται όταν διαιρέσουμε το πόσο επιμηκύνεται προς στιγμήν ένα μήκος με το μήκος αυτό. Δύο αστέρες νετρονίων που συγχωνεύονται στο κέντρο του Γαλαξία μας (μια αρκετά ευνοϊκή περίπτωση) θα μας έδινε για την επιμήκυνση μιας ακτίνας λέιζερ με αρχικό μήκος 1 χιλιόμετρο αποτέλεσμα 0. 000000000000000001!!! Και αυτό θα έπρεπε να πιάσει ένα σωστά ρυθμισμένο όργανο ανίχνευσης των βαρυτικών κυμάτων. Σήμερα τα δύο LIGO πιάνουν ακόμα μικρότερες διαφορές, με 20 μηδενικά μπροστά.
http://www.tovima.gr/science/article/?aid=932798



487263E9303574B510D7EB64A2A573C2.jpg
 Περιγραφή:
 Μέγεθος αρχείου:  76.81 KB
 Διαβάστηκε:  28 φορές

487263E9303574B510D7EB64A2A573C2.jpg



_________________
Ο πλανήτης μας ειναι το λίκνο της ανθρωπότητας.Αλλα κανείς δεν περνάει ολη του τη ζωή στο λίκνο.
Κονσταντίν Εντουάρντοβιτς Τσιολκόφσκι.
Επιστροφή στην κορυφή
View user's profile 
Δροσος ΓεωργιοςOffline
Εξωγήινος
Άβαταρ

Ένταξη: 22 Οκτ 2007
Σύνολο δημοσιεύσεων: 6930
Τόπος: Αθήνα-Ηλιούπολη
Φύλο: Ανδρας
ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: 20/04/2018, ημέρα Παρασκευή και ώρα 11:02    Θέμα δημοσίευσης: Απάντηση με παράθεση αυτού του μηνύματος

Τα βαρυτικά κύματα ενός κορακιού. Cheesy Grin
Τα συμπαθητικά πουλιά προσπαθώντας να ξεδιψάσουν ραμφίζοντας τον πάγο που κάλυπτε σωλήνες της διάταξης του ανιχνευτή, προκαλούσαν δυσλειτουργία στην συλλογή δεδομένων.
Αυτή τη φορά τα σήματα δεν οφείλονταν στις μαύρες τρύπες αλλά στα μαύρα κοράκια
Σύμφωνα με την ανακοίνωση που έκανε στις 16 Απριλίου η φυσικός Beverly Berger,
http://meetings.aps.org/Meeting/APR18/Session/S14.4
ο ανιχνευτής βαρυτικών κυμάτων LIGO στο Hanford, κατέγραφε μυστηριώδη σήματα που δεν έμοιαζαν με τα σήματα που προκαλούν τα βαρυτικά κύματα.
Αποδείχθηκε πως τα περίεργα σήματα οφείλονταν στα κοράκια. Τα έξυπνα πουλιά ξεδιψούσαν με τον πάγο που κάλυπτε σωλήνες του συστήματος ψύξης προκαλώντας σήματα υποβάθρου στον ανιχνευτή βαρυτικών κυμάτων.
Οι τεχνικοί του LIGO έκαναν τις κατάλληλες ρυθμίσεις έτσι ώστε να αποφεύγεται η συσσώρευση πάγου. Έτσι, δόθηκε αίσιο τέλος και στην καταγραφή του ανεπιθύμητου θορύβου που δημιουργούσαν οι ραμφισμοί των διψασμένων κορακιών.
http://physicsgg.me/2018/04/19/%cf%84%ce%b1-%ce%b2%ce%b1%cf%81%cf%85%cf%84%ce%b9%ce%ba%ce%ac-%ce%ba%cf%8d%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b1-%ce%b5%ce%bd%cf%8c%cf%82-%ce%ba%ce%bf%cf%81%ce%b1%ce%ba%ce%b9%ce%bf%cf%8d/



raven_ligo.png
 Περιγραφή:
 Μέγεθος αρχείου:  655.88 KB
 Διαβάστηκε:  23 φορές

raven_ligo.png



_________________
Ο πλανήτης μας ειναι το λίκνο της ανθρωπότητας.Αλλα κανείς δεν περνάει ολη του τη ζωή στο λίκνο.
Κονσταντίν Εντουάρντοβιτς Τσιολκόφσκι.
Επιστροφή στην κορυφή
View user's profile 
Δροσος ΓεωργιοςOffline
Εξωγήινος
Άβαταρ

Ένταξη: 22 Οκτ 2007
Σύνολο δημοσιεύσεων: 6930
Τόπος: Αθήνα-Ηλιούπολη
Φύλο: Ανδρας
ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: 23/05/2018, ημέρα Τετάρτη και ώρα 9:35    Θέμα δημοσίευσης: Απάντηση με παράθεση αυτού του μηνύματος

Επιστήμονες εξερευνούν πώς αναδύθηκε η κοσμική αυγή. Cheesy Grin
Πώς αναδύθηκε το Σύμπαν μέσα από το σκοτάδι μετά τη Μεγάλη Έκρηξη; Πώς ήταν τα πρώτα αστέρια που φώτισαν το μαύρο κενό και έφεραν την κοσμική αυγή;
Κινέζοι επιστήμονες θα αναζητήσουν απαντήσεις στη σκοτεινή πλευρά της Σελήνης. Την προηγούμενη Δευτέρα η Κίνα εκτόξευσε τον δορυφόρο αναμετάδοσης Queqiao (Magpie Bridge) για να βοηθήσει στην επικοινωνία μαζί με τον σεληνιακό ανιχνευτή Chang’e-4, ο οποίος αναμένεται να προσγειωθεί στη σκοτεινή πλευρά της Σελήνης στο τέλος του τρέχοντος έτους. Επίσης σε τροχιά γύρω από τη Σελήνη θα τεθούν και δύο μικροδορυφόροι, οι Longjiang-1 και Longjiang-2, για να διεξαγάγουν αστρονομικές παρατηρήσεις μεγάλου φάσματος οι οποίες θα βοηθήσουν τους επιστήμονες να διερευνήσουν την αυγή του σύμπαντος.
Το σύμπαν εισήλθε στις «σκοτεινές εποχές» του μετά τη Μεγάλη Έκρηξη. Υπό την επίδραση των παγκόσμιων βαρυτικών δυνάμεων, η αρχέγονη διαταραχή στη σκοτεινή ύλη αυξήθηκε σταδιακά και οδήγησε στον σχηματισμό των πρώτων αστεριών και των γαλαξιών που πυροδότησαν την αυγή του σύμπαντος, δήλωσε ο Τσεν Χουελέι, κοσμολόγος στα Εθνικά Αστρονομικά Παρατηρητήρια της Κινεζικής Ακαδημίας Επιστημών (CAS).
«Η μελέτη της κοσμικής αυγής αποτελεί πλέον το νέο στοίχημα στους ακαδημαϊκούς κύκλους. Πότε ξεκίνησε, πώς άναψαν τα πρώτα αστέρια, πόσο μεγάλα ήταν; Μέχρι τώρα μόνο εικασίες μπορούμε να κάνουμε. Είναι ανάγκη να διεξαχθεί μία εμπεριστατωμένη έρευνα η οποία θα μας δώσει τις απαντήσεις», λέει ο Τσεν.
Οι επιστήμονες πιστεύουν ότι κατά την αυγή του σύμπαντος, το ουδέτερο υδρογόνο θα μπορούσε να έχει δημιουργήσει μια απορρόφηση για μήκος κύματος των 21 εκατοστών. Επιστήμονες από τις Ηνωμένες Πολιτείες, την Αυστραλία, την Ινδία και άλλες χώρες έχουν τοποθετήσει αστρονομικά όργανα σε πολλά μέρη του πλανήτη για να αναζητήσουν το «ροζ σύννεφο» που αχνοφέγγει λίγο πριν από την αυγή. Ομως από τις μέχρι τώρα παρατηρήσεις δεν έχουν εξαχθεί αξιόπιστα αποτελέσματα. Η ιονόσφαιρα, το ιονισμένο τμήμα της ανώτερης ατμόσφαιρας της Γης, καθώς και η ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία που παράγεται από ανθρώπινες δραστηριότητες στη Γη, πιθανόν να παρεμβαίνουν αρνητικά στις παρατηρήσεις. Για τον λόγο αυτό είναι αναγκαίο να πραγματοποιηθούν πιο εξειδικευμένες αστρονομικές έρευνες. Οι αστρονόμοι υποστηρίζουν ότι είναι αναγκαίο ένα εντελώς ήσυχο ηλεκτρομαγνητικό περιβάλλον για την ανίχνευση των αδύναμων σημάτων που εκπέμπονται από απομακρυσμένα ουράνια σώματα στα βάθη του διαστήματος.
Η σκοτεινή πλευρά της Σελήνης είναι αυτή που προστατεύει τον πλανήτη από τις ραδιοπαρεμβολές της Γης. Και από εκεί, οι αστρονόμοι μπορούν να μελετήσουν την προέλευση και την εξέλιξη των αστεριών και των γαλαξιών, κοιτάζοντας προσεκτικά την αυγή ή ακόμη και τις σκοτεινές εποχές του σύμπαντος. Τη δεκαετία του ’70 οι Ηνωμένες Πολιτείες έστειλαν δύο δορυφόρους στο διάστημα, έναν σε τροχιά γύρω από τη Σελήνη, για αστρονομικές έρευνες μεγάλου φάσματος. Όμως λόγω έλλειψης σύγχρονων τεχνολογιών εκείνη την εποχή, τα αποτελέσματα δεν ήταν ικανοποιητικά. Μία ομάδα αποτελούμενη από Κινέζους και Ολλανδούς επιστήμονες πρότειναν ένα νέο πρόγραμμα ερευνών, σύμφωνα με το οποίο θα σταλεί ένας στόλος δορυφόρων, μεταξύ των οποίων ένας κύριος δορυφόρος και αρκετοί μικροί, γύρω από την τροχιά της Σελήνης. Όταν βρίσκονται στη σκοτεινή πλευρά θα κάνουν έρευνες και όταν βρίσκονται στη φωτεινή πλευρά θα στέλνουν τα δεδομένα πίσω στη Γη. Οι μικροδορυφόροι Longjiang-1 και Longjiang-2 που εκτοξεύθηκαν μαζί με τον σεληνιακό ανιχνευτή Chang’e-4, θα πραγματοποιήσουν μια πρώτη έρευνα βάσει του προγράμματος.
«Η εξερεύνηση της κοσμικής αυγής είναι ο μακροπρόθεσμος στόχος μας και η εκτόξευση των μικροδορυφόρων Longjiang-1 και Longjiang-2 είναι μόνο ένα προκαταρκτικό πείραμα. Αντιμετωπίζουμε πολλούς περιορισμούς, καθώς οι συσκευές στους μικροδορυφόρους πιθανόν να προκαλέσουν αξιοσημείωτες ηλεκτρομαγνητικές παρεμβολές και το χρονικό διάστημα της έρευνας να μην είναι μεγάλο» λέει ο Τσεν. Ο δορυφόρος αναμετάδοσης και το σύστημα προσεδάφισης του σεληνιακού ανιχνευτή Chang’e-4 είναι επίσης εξοπλισμένα με ραδιοσυχνόμετρα χαμηλής συχνότητας τα οποία επίσης θα διεξάγουν παρόμοιες έρευνες, που αναμένεται να βοηθήσουν τους επιστήμονες να «ακούσουν» τις βαθύτερες περιοχές του σύμπαντος.
http://www.in.gr/2018/05/22/tech/epistimones-eksereynoun-sti-skoteini-pleyra-tis-selinis-pos-anadythike-kosmiki-aygi/



cosmic_dawn_by_harrietta-1024x768.jpg
 Περιγραφή:
 Μέγεθος αρχείου:  81.66 KB
 Διαβάστηκε:  14 φορές

cosmic_dawn_by_harrietta-1024x768.jpg



_________________
Ο πλανήτης μας ειναι το λίκνο της ανθρωπότητας.Αλλα κανείς δεν περνάει ολη του τη ζωή στο λίκνο.
Κονσταντίν Εντουάρντοβιτς Τσιολκόφσκι.
Επιστροφή στην κορυφή
View user's profile 
Δροσος ΓεωργιοςOffline
Εξωγήινος
Άβαταρ

Ένταξη: 22 Οκτ 2007
Σύνολο δημοσιεύσεων: 6930
Τόπος: Αθήνα-Ηλιούπολη
Φύλο: Ανδρας
ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: 12/06/2018, ημέρα Τρίτη και ώρα 12:19    Θέμα δημοσίευσης: Απάντηση με παράθεση αυτού του μηνύματος

Βρέθηκε η πηγή των μυστηριωδών μικροκυμάτων που φτάνουν στη Γη. Cheesy Grin
Εδώ και δεκαετίες οι αστρονόμοι αναρωτιούνται ποια είναι η πηγή των μυστηριωδών μικροκυμάτων που φθάνουν στη Γη από μακρινά συστήματα άστρων στο γαλαξία μας. Τώρα πιστεύουν ότι έχουν την «πολύτιμη» απάντηση: προέρχονται από μικροσκοπικά διαμαντάκια, τα οποία περιβάλλουν ως νέφος διαμαντόσκονης ορισμένα άστρα.
Η συγκεκριμένη ακτινοβολία, που έχει ονομαστεί «ανώμαλη εκπομπή μικροκυμάτων», προέρχεται από διάφορα σημεία του ουρανού, αλλά μέχρι τώρα ήταν άγνωστη η πηγή της.
Οι ερευνητές από τη Βρετανία, τις ΗΠΑ και τη Γερμανία, με επικεφαλής την αστρονόμο Δρ Τζέην Γκριβς της Σχολής Φυσικής και Αστρονομίας του Πανεπιστημίου του Κάρντιφ στην Ουαλία, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό αστρονομίας Nature Astronomy,
https://www.nature.com/articles/s41550-018-0495-z
μελέτησαν εκτενώς -με τηλεσκόπια στις ΗΠΑ και την Αυστραλία- το υπέρυθρο φως που προέρχεται από πρωτοπλανητικούς δίσκους γύρω από άστρα.
Τελικά ταύτισαν τα εκπεμπόμενα μικροκύματα με τη διακριτή «υπογραφή» που έχουν οι μικροσκοπικοί κρύσταλλοι άνθρακα, γνωστοί και ως νανοδιαμάντια, που βρίσκονται στο εσωτερικό της σκόνης και των αερίων που περιβάλλουν τα νεογέννητα άστρα.
Αυτό το συνονθύλευμα σκόνης και αερίων αποτελεί τον πρωτοπλανητικό δίσκο, όπου αρχίζουν να σχηματίζονται σταδιακά οι πλανήτες γύρω από ένα άστρο. Ο καυτός αυτός δίσκος είναι γεμάτος οργανικά μόρια και παρέχει ιδανικές συνθήκες για τη δημιουργία νανοδιαμαντιών. Εκτιμάται ότι το 1% έως 2% του συνολικού άνθρακα σε ένα τέτοιο δίσκο μετατρέπεται σε νανοδιαμάντια.
Χάρη στην υψηλή ενέργεια που έχουν αυτά τα νανοδιαμάντια, καθώς περιστρέφονται με μεγάλη ταχύτητα στο εσωτερικό του πρωτοπλανητικού δίσκου, εκπέμπουν ακτινοβολία στο τμήμα του ηλεκτρομαγνητικού φάσματος που αντιστοιχεί στα μικροκύματα. Τέτοια νανοδιαμάντια, που το καθένα είναι εκατοντάδες χιλιάδες φορές μικρότερο από ένα κόκκο άμμου, έχουν συχνά βρεθεί και σε μετεωρίτες, οι οποίοι έχουν πέσει στη Γη, ενώ είναι δυνατό να παραχθούν και με βιομηχανικές μεθόδους.
«Γνωρίζαμε ότι κάποιου είδους σωματίδιο ευθύνεται γι’ αυτό το φως των μικροκυμάτων, αλλά η ακριβής πηγή αποτελούσε αίνιγμα από τότε που ανιχνεύθηκε για πρώτη φορά πριν περίπου 20 χρόνια. Με μια μέθοδο τύπου Σέρλοκ Χολμς, αποκλείσαμε όλες τις άλλες πιθανές αιτίες και με πολλή βεβαιότητα μπορούμε πλέον να πούμε ότι η πιθανότερη αιτία για τη δημιουργία αυτής της λάμψης μικροκυμάτων είναι η παρουσία νανοδιαμαντιών γύρω από νεαρά άστρα», δήλωσε η Γκριβς.
http://www.in.gr/2018/06/12/tech/vrethike-pigi-ton-mystiriodon-mikrokymaton-pou-ftanoun-sti-gi/



Ανιχνεύθηκε στο διάστημα το πρώτο ραδιενεργό μόριο. Cheesy Grin
Επιστήμονες από την Ευρώπη και τις ΗΠΑ ανακοίνωσαν ότι ανίχνευσαν το πρώτο ραδιενεργό μόριο στο διάστημα, συγκεκριμένα ένα ισότοπο του αργιλίου (αλουμινίου), το 26AI, το οποίο δεν υπάρχει στη Γη.
Το μόριο εκτινάχθηκε στο μεσοαστρικό χώρο μετά τη σύγκρουση δύο άστρων.
Η παρατήρηση του μορίου -με τη βοήθεια των ραδιοτηλεσκοπίων ALMA και NOEMA- έγινε στον αινιγματικό καινοφανή αστέρα CK Vulpeculae, γνωστό και ως Nova Vul 1670, σε απόσταση περίπου 2.000 ετών φωτός από τη Γη, η έκρηξη του οποίου είχε για πρώτη φορά παρατηρηθεί στην Ευρώπη μεταξύ 1670-72.
Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον αστρονόμο Τόμας Καμίνσκι του αμερικανικού Κέντρου Αστροφυσικής Χάρβαρντ-Σμιθσόνιαν, έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο Nature Astronomy.
https://www.nature.com/articles/s41550-018-0541-x
Ο μεταβλητός σε λάμψη αστέρας CK Vul στον αστερισμό της Αλώπεκος (Vulpecula) έχει γίνει γνωστός ως η τοποθεσία όπου παρατηρήθηκε από Ευρωπαίους αστρονόμους του 17ου αιώνα μια αστρική έκρηξη (νόβα). Το 2013 οι σύγχρονοι αστρονόμοι παρατήρησαν ένα μοριακό νέφος πολύ ασυνήθιστης σύνθεσης στο συγκεκριμένο απομεινάρι της παλαιάς αστρικής έκρηξης και άρχισαν να το μελετούν.
Η μελέτη του φαινομένου αποκάλυψε ότι στην πραγματικότητα επρόκειτο για μια πολύ σπάνια και θεαματική συγχώνευση δύο άστρων σαν τον Ήλιο, η σύγκρουση των οποίων έγινε αντιληπτή στη Γη ως δημιουργία ενός νέου άστρου, μιας «ερυθρής νόβα».
Τώρα, 348 χρόνια μετά την πρώτη παρατήρηση, στο σημείο εκείνο -όπου πλέον παραμένουν τα απομεινάρια της σύγκρουσης (ένα αχνό άστρο περιβαλλόμενο από μια άλω υλικών που λάμπουν)- παρατηρήθηκε και το πρώτο ασταθές ραδιενεργό διαστημικό μόριο, το αργίλιο 26, που διαθέτει στον πυρήνα του 13 πρωτόνια και 13 νετρόνια και βρίσκεται επίσης μαζί με άτομα φθορίου, σχηματίζοντας ένα ισότοπο του μονοφθοριδίου του αργιλίου (26AIF). Η διάσπαση του ραδιενεργού ισοτόπου του αργιλίου (26ΑΙ) οδηγεί στη δημιουργία ενός σταθερότερου ισοτόπου του μαγνησίου (26Mg).
Η ανίχνευση αυτή οδηγεί τους αστρονόμους στη συνειδητοποίηση ότι σε μια αστρική σύγκρουση ακόμη και τα βαθύτερα και πυκνότερα στρώματα ενός άστρου μπορεί τελικά να εκτεθούν στο διάστημα. Οι επιστήμονες εκτιμούν εδώ και δεκαετίες ότι περίπου δύο αστρικές μάζες του ραδιενεργού μορίου 26ΑΙ είναι διάσπαρτες στο γαλαξία μας, αλλά η προέλευσή του -πέρα από τη δημιουργία του σε αστρικές συγχωνεύσεις- είναι ασαφής.
http://www.in.gr/2018/07/31/tech/anixneythike-sto-diastima-proto-radienergo-morio/


Η NASA υπολόγισε πόσο γρήγορα επεκτείνεται το Σύμπαν. Cheesy Grin
Επιστημονική ομάδα της NASA έκανε την ακριβέστερη μέχρι σήμερα εκτίμηση για την ταχύτητα επέκτασης του Σύμπαντος και κατέληξε σε ένα, ομολογουμένως, πολύ περίεργο αποτέλεσμα.
Χρησιμοποιώντας δεδομένα από δύο διαστημικά τηλεσκόπια οι ερευνητές προσπάθησαν να υπολογίσουν πόσο γρήγορα «μεγαλώνει» το Σύμπαν, με στόχο να κατανοήσουν από που προήλθε ο κόσμος και το βασικότερο, που πηγαίνει.
Αλλά η νέα ακριβέστερη εκτίμηση τελικά μάλλον οδηγεί σε μεγαλύτερη σύγχυση παρά σε αποσαφήνιση του θέματος. Και αυτό διότι φαίνεται να υπάρχει μια περίεργη αναντιστοιχία ανάμεσα στον τρόπο που επεκτείνεται το Σύμπαν, μια διαπίστωση που μπορεί να σημαίνει ότι υπάρχει μια εντελώς νέα Φυσική επιστήμη που υποστηρίζει το Σύμπαν.
«Τα μυστηριώδη νέα αποτελέσματα ενδεχομένως να αποδίδονται στη σκοτεινή ύλη, τη σκοτεινή ενέργεια που αποδεικνύεται περισσότερο εξωτερική απ’ ότι πιστεύαμε μέχρι σήμερα ή ένα άγνωστο νέο σωματίδιο στην «ταπετσαρία» του Διαστήματος», αναφέρει η NASA σε ανακοίνωσή της.
Οι επιστήμονες προσπαθούν να υπολογίσουν εδώ και χρόνια τον ρυθμό επέκτασης του Σύμπαντος, με όσο το δυνατόν μεγαλύτερη ακρίβεια. Η ανακάλυψη της ταχύτητας επέκτασης θα δώσει απαντήσεις σε θεμελιώδη ερωτήματα για την προέλευση και τον προορισμό του Σύμπαντος.
Αλλά τα διαφορετικά συστήματα μέτρησης διαφέρουν τόσο πολύ μεταξύ τους.
Οι αστρονόμοι έχουν πάντως καταφέρει μέχρι σήμερα να συναινέσουν ως προς το από που ξεκίνησε το Σύμπαν, ενώ δεν έχουν καταφέρει να πετύχουν μια πρόβλεψη για του που πηγαίνει είτε λόγω των συστημάτων μέτρησης, είτε λόγω ελλιπούς κατανόησης των δεδομένων.
Αρχικά η ανησυχία των επιστημόνων πήγαζε από το γεγονός ότι η διαφωνία μπορεί να ήταν αποτέλεσμα σφάλματος σε ένα ή περισσότερους τρόπους μέτρησης της σταθεράς. Αλλά η νέα έρευνα δείχνει ότι δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο και ότι οι μετρήσεις είναι σωστές – αλλά ότι κάτι που δεν έχει ανακαλυφθεί ακόμα αλλάζει τον τρόπο με τον οποίο επεκτείνεται το Σύμπαν.
Η μια μέτρηση προέρχεται από την αποστολή της Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας Διαστήματος (ESA) που χαρτογράφησε πως έμοιαζε το Σύμπαν μόλις 360.000 χρόνια πριν πάρει τη μορφή του. Μέσω αυτού του χάρτη οι επιστήμονες μπορούν να υπολογίσουν τον ρυθμό δια του οποίου έφτασε να είναι αυτό που είναι σήμερα.
Αλλά η νέα μελέτη της NASA, δείχνει ότι ο ρυθμός επέκτασης από τα στοιχεία αυτά δεν ταιριάζει με το πως είναι το Σύμπαν που βλέπουμε. Τα νέα δεδομένα από το τηλεσκόπιο Hubble δεν ταιριάζουν με τους υπολογισμούς της ESA.
«Η διαφωνία φαίνεται να έχει εξελιχθεί σε μια πλήρης ασυμβατότητα μεταξύ των απόψεών μας για την απαρχή και την εξέλιξη του Σύμπαντος. Και επί του παρόντος, δεν είναι απλά ένα λάθος σε κάποια μέτρηση. Είναι σα να έχει προβλέψει πόσο ψηλό θα γίνει ένα παιδί βάσει του πίνακα ανάπτυξης και τελικά να έχει ανακαλύψει ότι έχει ξεπεράσει κατά πολύ την πρόβλεψη αυτή», λέει ο επικεφαλής της επιστημονικής ομάδας και ο βραβευμένος με Νόμπελ, Άνταμ Ράις από το Ινστιτούτο Επιστήμης Διαστημικού Τηλεσκοπίου και το Πανεπιστήμιο Johns Hopkins στη Βαλτιμόρη.
http://www.in.gr/2018/07/16/tech/nasa-ypologise-poso-grigora-epekteinetai-sto-sympan/



Προς τα πού οδεύει τελικά το Σύμπαν; Cheesy Grin
H επιστημονική κοινότητα έχει συμφωνήσει για το σημείο αρχής του Κόσμου. Ολοι συμφωνούν ότι η περίφημη Μεγάλη Εκρηξη γέννησε το Σύμπαν. Ομως η έλλειψη επαρκών δεδομένων, οι διαφορετικές μέθοδοι παρατηρήσεων και μετρήσεων των κοσμικών μεγεθών και δομών και οι διαφορετικές φιλοσοφίες των ερευνητών δεν έχουν επιτρέψει το να υπάρχει μια ασφαλής εικόνα τόσο για την κίνηση του Σύμπαντος όσο και για το ενδεχόμενο τέλος της ύπαρξής του.
Στα τέλη της δεκαετίας του 1920 ο κορυφαίος αμερικανός αστρονόμος Εντγουιν Χαμπλ ταρακούνησε συθέμελα την επιστημονική κοινότητα ανακοινώνοντας τα ευρήματα της έρευνάς του, τα οποία αποκάλυπταν ότι το Σύμπαν 14 περίπου δισ. έτη μετά τη γέννησή του συνέχιζε να διαστέλλεται. Οι μετέπειτα έρευνες όχι μόνο επιβεβαίωσαν την ανακάλυψη του Χαμπλ αλλά πήγαν ένα βήμα παρακάτω αφού έδειξαν ότι το Σύμπαν όχι μόνο διαστέλλεται αλλά και ότι η διαστολή αυτή είναι επιταχυνόμενη!
Το γεγονός προκάλεσε νέους πονοκεφάλους στους ειδικούς αφού θεωρητικά τουλάχιστον οι βαρυτικές δυνάμεις θα έπρεπε να οδηγούν σε επιβράδυνση αυτής της διαστολής. Πριν από λίγες εβδομάδες οι ερευνητές της NASA ανακοίνωσαν ότι πραγματοποίησαν την ακριβέστερη μέχρι σήμερα εκτίμηση για την ταχύτητα επέκτασης του Σύμπαντος και ότι τα αποτελέσματα όχι μόνο δεν ξεκαθαρίζουν την κατάσταση αλλά την κάνουν ακόμη πιο μπερδεμένη και μυστηριώδη. Και αυτό διότι φαίνεται να υπάρχει μια περίεργη αναντιστοιχία ανάμεσα στον τρόπο που επεκτείνεται το Σύμπαν. «Τα μυστηριώδη νέα αποτελέσματα ενδεχομένως να αποδίδονται στη σκοτεινή ύλη, τη σκοτεινή ενέργεια που αποδεικνύεται περισσότερο εξωτερική απ’ ό,τι πιστεύαμε μέχρι σήμερα ή ένα άγνωστο νέο σωματίδιο στην “ταπετσαρία” του Διαστήματος» αναφέρει η NASA σε ανακοίνωσή της.
Οι θεωρίες
Η συνεχής μεταβολή των κοσμολογικών δεδομένων δεν επιτρέπει στους επιστήμονες να συνθέσουν το παζλ της εξέλιξης του Σύμπαντος και ειδικότερα του τμήματος εκείνο που αφορά το τέλος του.
Η διαστολή του Σύμπαντος έχει ως αποτέλεσμα τα κοσμικά αντικείμενα και ειδικότερα οι γαλαξίες να απομακρύνονται ο ένας από τον άλλον. Η κατάληξη που θα έχει αυτό το φαινόμενο έχει γίνει αντικείμενο διαφόρων θεωριών, οι περισσότερες εκ των οποίων δεν θα λέγαμε ότι είναι και ιδιαίτερα αισιόδοξες για το μέλλον του Σύμπαντος. Τρεις θεωρίες για το πιθανό τέλος του έχουν ξεχωρίσει. Η πρώτη υποστηρίζει ότι η επιταχυνόμενη διαστολή του Σύμπαντος οδηγεί σταδιακά στην ψύξη του, γι’ αυτό και ονομάστηκε «Μεγάλη Ψύξη». Οι γαλαξίες θα απομακρύνονται ολοένα και περισσότερο ο ένας από τον άλλον, με αποτέλεσμα να «παγώσουν» και τελικά να «σβήσουν», με το Σύμπαν να μετατρέπεται σε απόλυτα σκοτεινό και ψυχρό.
Η δεύτερη θεωρία, που είναι γνωστή ως «Μεγάλη Σχάση», αναφέρει ότι αυτή η διαστολή «τεντώνει» το Σύμπαν, με αποτέλεσμα στο τέλος αυτό να «σκιστεί» και να καταστραφεί. Η τρίτη θεωρία ονομάζεται «Μεγάλη Σύνθλιψη» και υποστηρίζει ότι κάποια στιγμή η διαστολή θα σταματήσει και τότε θα σταματήσει να υπάρχει και ο χρόνος.
Η βαρύτητα θα υποχρεώσει το Σύμπαν να καταρρεύσει και να αυτοκαταστραφεί μέσω μιας διεργασίας που οι θιασώτες της θεωρίας περιγράφουν ως ένα «αντίστροφο Big Bang», μια Μεγάλη Εκρηξη από την... ανάποδη δηλαδή. Σύμφωνα με τα όσα υποστηρίζουν, το αντίστροφο Big Bang θα καταστρέψει μεν το Σύμπαν μας αλλά θα δημιουργήσει ταυτόχρονα τις συνθήκες για την εκδήλωση μιας νέας Μεγάλης Εκρηξης, από την οποία θα προκύψει ένα νέο Σύμπαν. Βέβαια δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας για εμάς, αφού αν κάτι από όλα αυτά συμβεί, αυτό θα γίνει μετά από αρκετά δισεκατομμύρια έτη.
http://www.tovima.gr/world/article/?aid=1015310



space-nanodiamonds.jpg
 Περιγραφή:
 Μέγεθος αρχείου:  88.51 KB
 Διαβάστηκε:  12 φορές

space-nanodiamonds.jpg



pairofcollid.jpg
 Περιγραφή:
 Μέγεθος αρχείου:  26.75 KB
 Διαβάστηκε:  1 φορές

pairofcollid.jpg



49E8C69D21BEF5F6746AC85C3AAA7E14.jpg
 Περιγραφή:
 Μέγεθος αρχείου:  30.53 KB
 Διαβάστηκε:  0 φορές

49E8C69D21BEF5F6746AC85C3AAA7E14.jpg



_________________
Ο πλανήτης μας ειναι το λίκνο της ανθρωπότητας.Αλλα κανείς δεν περνάει ολη του τη ζωή στο λίκνο.
Κονσταντίν Εντουάρντοβιτς Τσιολκόφσκι.
Επιστροφή στην κορυφή
View user's profile 
Επισκόπηση όλων των Δημοσιεύσεων που έγιναν πριν από:   
Δημοσίευση νέας  Θ.Ενότητας   Απάντηση στη Θ.Ενότητα    AstroVox Forum Αρχική σελίδα -> Αστρο-ειδήσεις Όλες οι Ώρες είναι UTC + 3
Μετάβαση στη σελίδα Προηγούμενη  1, 2, 3 ... 11, 12, 13
Σελίδα 13 από 13

 
Μετάβαση στη:  
Δεν μπορείτε να δημοσιεύσετε νέο Θέμα σ' αυτή τη Δ.Συζήτηση
Δεν μπορείτε να απαντήσετε στα Θέματα αυτής της Δ.Συζήτησης
Δεν μπορείτε να επεξεργασθείτε τις δημοσιεύσεις σας σ' αυτή τη Δ.Συζήτηση
Δεν μπορείτε να διαγράψετε τις δημοσιεύσεις σας σ' αυτή τη Δ.Συζήτηση
Δεν έχετε δικαίωμα ψήφου στα δημοψηφίσματα αυτής της Δ.Συζήτησης
Δε μπορείτε να επισυνάψετε αρχεία σε αυτό το forum
Μπορείτε να κατεβάζετε αρχεία σε αυτό το forum


Βασισμένο στο phpBB. Η συμμετοχή στο AstroVox βασίζεται στους εξής όρους χρήσης