Βιοποικιλοτητα

[Δροσος Γεωργιος]

Ανακαλύφθηκε αρχέγονο φυτοφάγο ζώο που ξαναγράφει την ιστορία της εξέλιξης της ζωής.

Νέα δεδομένα για την προσαρμογή των ειδών όταν εγκατέλειψαν το νερό.

Εντοπίστηκαν απολιθώματα ενός ζώου ηλικίας 307 εκατ. ετών που θεωρείται ένα από τα πρώτα φυτοφάγα ζώα της Γης το οποίο ρίχνει νέο φως στη μετανάστευση διαφόρων όντων από τη θάλασσα στη στεριά.Το ζώο που έλαβε την ονομασία Tyrannoroter heberti, ένα νέο είδος «μικρόσαυρου» από την περίοδο του Λιθανθρακοφόρου που εκτείνεται περίπου από 359 έως 299 εκατομμύρια χρόνια πριν. Είναι μια γεωλογική περίοδος της Παλαιοζωικής εποχής, διάσημη για τα εκτεταμένα δάση της που σχημάτισαν τα παγκόσμια κοιτάσματα άνθρακα. Χαρακτηρίστηκε από υψηλά επίπεδα οξυγόνου, κυριαρχία αμφιβίων και γιγαντιαίων εντόμων.Η ανακάλυψη που δημοσιεύεται στην επιθεώρηση «Nature Ecology and Evolution» δείχνει ότι μερικά από τα πρώτα σπονδυλωτά ζώα που ζούσαν στη στεριά είχαν ήδη εξελίξει πολύπλοκα δόντια για τη μάσηση φυτών γεγονός που υποδηλώνει ότι η φυτοφαγία στη ξηρά εμφανίστηκε γρήγορα μετά τη μετάβαση των ζώων από το νερό στη στεριά.Το Tyrannoroter heberti ζούσε στον σημερινό Καναδά πριν από περίπου 307 εκατομμύρια χρόνια. «Είναι ένα από τα αρχαιότερα γνωστά τετράποδα ζώα που έτρωγαν τα λαχανικά τους. Δείχνει ότι ο πειραματισμός με τη φυτοφαγία ξεκινά ήδη από τα πρώτα χερσαία τετράποδα, τους αρχαίους συγγενείς όλων των σπονδυλωτών της στεριάς, συμπεριλαμβανομένων και εμάς» δήλωσε ο Δρ. Αρτζαν Μαν βοηθός επιμελητής απολιθωμένων ιχθύων και πρώιμων τετραπόδων στο Field Museum.«Το συγκεκριμένο απολίθωμα είναι το πρώτο της ομάδας του που έλαβε λεπτομερή τρισδιάστατη ανακατασκευή, η οποία μας επέτρεψε να δούμε στο εσωτερικό του κρανίου και να αποκαλύψουμε τα εξειδικευμένα δόντια του, βοηθώντας μας να ανιχνεύσουμε την προέλευση της χερσαίας φυτοφαγίας» πρόσθεσε ο Ζιφάνγκ Ξιόνγκ υποψήφιος διδάκτορας στο Πανεπιστήμιο του Τορόντο.Το απολιθωμένο κρανίο του Tyrannoroter heberti ανακαλύφθηκε στο νησί Κέιπ Μπρέτον στη Νέα Σκωτία. Με βάση το μέγεθος του κεφαλιού του και τους πιο πλήρεις σκελετούς συγγενικών ειδών το ζώο είχε μήκος περίπου 30 εκατοστά. «Ήταν περίπου στο μέγεθος και το σχήμα μιας μπάλας αμερικανικού ποδοσφαίρου. Με τα σημερινά δεδομένα δεν ήταν ιδιαίτερα μεγάλο αλλά ήταν ένα από τα μεγαλύτερα χερσαία ζώα της εποχής του» λέει ο Δρ. Μαν.

Ο διαχωρισμός

Πιθανότατα έμοιαζε κάπως με σαύρα αλλά έζησε πριν διαχωριστούν οι πρόγονοι των ερπετών και των θηλαστικών επομένως τεχνικά δεν ήταν ερπετό. Το Tyrannoroter heberti ανήκει σε μια εξαφανισμένη οικογένεια μικρών τετραπόδων με αμφιβιοειδή χαρακτηριστικά που ονομάζεται Pantylidae.«Τα Pantylidae αποτελούν ένα αρκετά πρώιμο κεφάλαιο στην ιστορία των σπονδυλωτών που ζούσαν στη στεριά. Όταν τα λοβοπτέρυγα ψάρια εξελίχθηκαν αποκτώντας άκρα που τους επέτρεπαν να κινούνται στη στεριά εξακολουθούσαν να εξαρτώνται σε μεγάλο βαθμό από τα υδάτινα περιβάλλοντά τους. Τα Pantylidae ανήκουν στη δεύτερη φάση της προσαρμογής στη στεριά όταν τα ζώα έγιναν μόνιμα προσαρμοσμένα στη ζωή εκτός νερού» εξηγεί ο Δρ. Μαν.Αποτελούν αυτό που οι επιστήμονες αποκαλούν βλαστικούς αμνιώτες, ζώα στενά συγγενικά με την ομάδα των τετραπόδων που εξελίχθηκαν ώστε να γεννούν αυγά ικανά να παραμένουν εκτός νερού. Αργότερα αυτοί οι βλαστικοί αμνιώτες διαχωρίστηκαν σε ερπετά και στους πρώιμους προγόνους των θηλαστικών.«Το Tyrannoroter heberti έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον επειδή μέχρι πρόσφατα θεωρούνταν ότι η φυτοφαγία περιοριζόταν στους αμνιώτες. Είναι βλαστικός αμνιώτης αλλά διαθέτει εξειδικευμένη οδοντοφυΐα ικανή για επεξεργασία φυτικής τροφής» αναφέρει ο Δρ. Χανς Σούες, επιμελητής σπονδυλωτής παλαιοντολογίας στο Εθνικό Μουσείο Φυσικής Ιστορίας του Smithsonian.Πιθανότατα έτρωγε και μικρότερα όντα όπως έντομα πέρα από φυτική ύλη. Οι εξωσκελετοί των εντόμων στη διατροφή των πρώιμων τετραπόδων ενδέχεται να άνοιξαν τον δρόμο ώστε είδη όπως το Tyrannoroter heberti να μπορούν να συνθλίβουν και να επεξεργάζονται σκληρά φυτικά υλικά. Επιπλέον η κατανάλωση φυτοφάγων εντόμων ίσως παρείχε στα πρώιμα τετράποδα τη μικροχλωρίδα του εντέρου και τα μικρόβια που απαιτούνταν για την πέψη φυτών.«Στο τέλος της Λιθανθρακοφόρου τα τροπικά δάση κατέρρευσαν και σημειώθηκε περίοδος παγκόσμιας θέρμανσης. Η εξελικτική γραμμή στην οποία ανήκε το Tyrannoroter heberti δεν τα πήγε ιδιαίτερα καλά. Αυτό θα μπορούσε να αποτελέσει ένα δεδομένο στη μεγαλύτερη εικόνα για το τι συμβαίνει στα φυτοφάγα ζώα όταν η κλιματική αλλαγή μεταβάλλει γρήγορα τα οικοσυστήματά τους και τα φυτά που μπορούν να αναπτυχθούν εκεί» λέει ο Δρ.Μαν.

Καλλιτεχνική απεικόνιση του αρχαίου φυτοφάγου ζώου.

https://www.naftemporiki.gr/techscience/2071178/anakalyfthike-archegono-fytofago-zoo-poy-xanagrafei-tin-istoria-tis-exelixis-tis-zois/

[Δροσος Γεωργιος]

Θεωρούταν εξαφανισμένη για 16 χρόνια. Η αλεπού – φάντασμα που «κυνηγούν» οι επιστήμονες.

Για πρώτη φορά επιστήμονες τοποθετούν κολάρο GPS σε έναν από τους πιο δυσεύρετους πληθυσμούς σαρκοφάγων της Καλιφόρνιας, ανοίγοντας δρόμο για τη διάσωση του είδους.Το California Department of Fish and Wildlife (CDFW) πέτυχε ένα σημαντικό ορόσημο στη βιολογία διατήρησης: απέκτησε για πρώτη φορά τη δυνατότητα να παρακολουθεί στενά τη συμπεριφορά της σπάνιας κόκκινης αλεπούς της Σιέρα Νεβάδα.Η εξέλιξη αυτή αποτελεί κρίσιμο βήμα για την κατανόηση και την προστασία ενός από τα πιο δυσεύρετα αυτόχθονα σαρκοφάγα της Καλιφόρνιας.Το υποείδος προστατεύεται ήδη ως «Απειλούμενο» σε επίπεδο πολιτείας και ως «Κινδυνεύον» σε ομοσπονδιακό επίπεδο, καθώς οι πληθυσμοί του παραμένουν εξαιρετικά περιορισμένοι.

Η πρώτη επιτυχής σύλληψη και τηλεμετρία

Τον Ιανουάριο, κοντά στο Mammoth Lakes, βιολόγοι του γραφείου Bishop του CDFW συνέλαβαν για πρώτη φορά άτομο της αλεπούς, τοποθέτησαν κολάρο GPS και το απελευθέρωσαν ξανά στο φυσικό του περιβάλλον.

Η επιτυχία θεωρείται εξαιρετικά σημαντική γιατί:

ο πληθυσμός της περιοχής εκτιμάται σε λιγότερα από 50 άτομα

τα ζώα ζουν σε απομονωμένα ορεινά υψίπεδα

είναι ιδιαίτερα καχύποπτα προς τον άνθρωπο

η χαμηλή πυκνότητα καθιστά τον εντοπισμό σχεδόν αδύνατο

Επιπλέον, οι αλεπούδες της Σιέρα Νεβάδα είναι γενετικά απομονωμένες από τους συγγενείς τους στην Cascade Range, κάτι που καθιστά τη μελέτη τους ακόμη πιο πολύτιμη.

Δέκα χρόνια έρευνας απέδωσαν καρπούς

Η περιβαλλοντική επιστήμονας Τζούλια Λόσον δήλωσε ότι η επιτυχία ήταν αποτέλεσμα:

10 ετών ερευνών με κάμερες και δείγματα κοπράνων

3 ετών εντατικών προσπαθειών παγίδευσης

Στόχος της ομάδας είναι να χρησιμοποιήσει τα δεδομένα για μακροπρόθεσμη ανάκαμψη του πληθυσμού.

Τα δεδομένα θέσης από το GPS και τα βιολογικά δείγματα θα βοηθήσουν:

στην κατανόηση της οικολογίας του είδους

στον σχεδιασμό προστασίας

στην αποτελεσματικότερη μελλοντική έρευνα

Το 2018, ομάδα επιστημόνων με επικεφαλής τη βιολόγο Τζένιφερ Κάρλσον τοποθέτησε παρόμοια κολάρα στην περιοχή του Lassen Peak. Εκεί οι ερευνητές εντόπισαν φωλιές και κατανόησαν καλύτερα:

την αναπαραγωγή

τις μετακινήσεις

τη χρήση ενδιαιτημάτων

Από την εξαφάνιση στην επανεμφάνιση

Η συγκεκριμένη αλεπού θεωρήθηκε εξαφανισμένη από τη Σιέρα Νεβάδα μέχρι το 2010, όταν καταγράφηκε ξανά κοντά στο Sonora Pass. Έκτοτε έχει παρατηρηθεί μέχρι και στο Cottonwood Pass, δυτικά του Lone Pine.

Η πτώση του πληθυσμού πιθανότατα οφείλεται:

στο ανεξέλεγκτο κυνήγι του 20ού αιώνα

στη χαμηλή γενετική ποικιλότητα

Παρότι οι κόκκινες αλεπούδες είναι κοινές στην Ευρασία και τη Βόρεια Αμερική, η συγκεκριμένη αποτελεί μοναδική ορεινή γενετική γραμμή που ζει μόνο σε μεγάλα υψόμετρα της Καλιφόρνιας και του Όρεγκον.

 

Διατήρηση και οικοσυστήματα

Η προστασία του είδους συνδέεται με τη στρατηγική βιοποικιλότητας της πολιτείας και την πρωτοβουλία 30×30 Initiative, η οποία στοχεύει στην προστασία του 30% των χερσαίων και παράκτιων περιοχών έως το 2030.

Η διατήρηση σπάνιων ειδών:

ενισχύει τη σταθερότητα των οικοσυστημάτων

υποστηρίζει υγιείς πληθυσμούς άγριας ζωής

διατηρεί βιώσιμες δραστηριότητες υπαίθρου (παρατήρηση φύσης, αλιεία, κυνήγι)

Η τηλεμετρία GPS και η προστασία ενδιαιτημάτων αποτελούν πλέον βασικά εργαλεία για τη δημιουργία ισορροπημένων οικοσυστημάτων — προς όφελος τόσο της άγριας ζωής όσο και των ανθρώπων.

https://www.naftemporiki.gr/green/wildlife/2072597/theoroytan-exafanismeni-gia-16-chronia-i-alepoy-fantasma-poy-kynigoyn-oi-epistimones/

Το επεξεργάστηκε Φεβρουάριος 13 ο Δροσος Γεωργιος

[Δροσος Γεωργιος]

Τα πτηνά έχουν παγκόσμια γλώσσα συναγερμού που μπορεί να αποτελεί πρόγονο της ανθρώπινης ομιλίας

Πρόκειται για ένα φωνητικό σήμα προειδοποίησης παρουσίας στη φωλιά κάποιου παρασιτικού είδους

Τα πτηνά σε ολόκληρο τον πλανήτη μοιράζονται μια προειδοποιητική κραυγή που ίσως αποτελεί μια… ρίζα της ομιλίας που ανέπτυξαν οι άνθρωποι.Είδη πτηνών που ζουν χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά το ένα από το άλλο και έχουν εξελικτικά διαχωριστεί εδώ και εκατομμύρια χρόνια χρησιμοποιούν εντυπωσιακά παρόμοιες προειδοποιητικές φωνές για να ειδοποιούν για παρασιτικές απειλές κοντά στις φωλιές τους σύμφωνα με διεθνή ομάδα επιστημόνων.Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι αυτό το φωνητικό σήμα είναι προϊόν εκμάθησης αλλά πηγάζει από μια ενστικτώδη αντίδραση που εμφανίζεται σε πολλά είδη. Πρόκειται για την πρώτη καταγεγραμμένη περίπτωση ζωικού ήχου που συνδυάζει με αυτόν τον τρόπο ένα έμφυτο στοιχείο με χρήση που προκύπτει από εκμάθηση.Η μελέτη που δημοσιεύθηκε στην επιθεώρηση «Nature Ecology & Evolution» ρίχνει φως στο πώς η φυσική επιλογή μπορεί να διαμορφώσει την εξέλιξη της επικοινωνίας. Υπό την ηγεσία ερευνητών από το Πανεπιστήμιο Κορνέλ στις ΗΠΑ και το Βιολογικό Σταθμό Doñana στη Σεβίλλη της Ισπανίας η έρευνα είναι μιας από τις πιο εκτεταμένες που έχουν γίνει για τον παρασιτισμό αναπαραγωγής που έχουν πραγματοποιηθεί μέχρι σήμερα.

Παρασιτισμός αναπαραγωγής και άμυνα της φωλιάς

Ο παρασιτισμός αναπαραγωγής συμβαίνει όταν πουλιά όπως οι κούκοι αφήνουν τα αυγά τους στις φωλιές άλλων ειδών. Τα «ξενιστικά» πουλιά μεγαλώνουν στη συνέχεια τα ξένα νεοσσά συχνά εις βάρος των δικών τους μικρών. Εξαιτίας αυτού του μεγάλου κόστους τα είδη-ξενιστές ωφελούνται όταν αναγνωρίζουν γρήγορα τα παράσιτα και τα εμποδίζουν να γεννήσουν εξαρχής.Η ομάδα ανακάλυψε ότι περισσότερα από 20 είδη πτηνών σε τέσσερις ηπείρους παράγουν σχεδόν πανομοιότυπες «κλαψουριστές» φωνές όταν εντοπίζουν ένα παρασιτικό πουλί κοντά.

Ένα παγκόσμιο σήμα χωρίς άμεση επαφή

Αυτό που προβλημάτισε τους ερευνητές ήταν ότι πτηνά που ζουν σε απομακρυσμένες μεταξύ τους περιοχές όπως η Αυστραλία, η Κίνα και η Ζάμπια βασίζονται στον ίδιο τύπο φωνής, παρότι οι πληθυσμοί αυτοί δεν έχουν έρθει ποτέ σε επαφή μεταξύ τους.Όταν ένα πτηνό ακούει αυτό το σήμα συναγερμού προσεγγίζει ενστικτωδώς για να ερευνήσει. Εκείνη τη στιγμή αρχίζει να συνδέει τον ήχο με ό,τι βλέπει και βιώνει γύρω του σε μια διαδικασία που ο Ντάμιαν Μπλασί συν-συγγραφέας της μελέτης και επιστήμονας γλώσσας στο Pompeu Fabra University στη Βαρκελώνη, περιγράφει ως κοινωνική μετάδοση«Τότε, όταν τα πουλιά απορροφούν τα στοιχεία γύρω τους, μαθαίνουν πότε να παράγουν τον ήχο στο μέλλον», δήλωσε ο Τζέημς Κένερλι συν-επικεφαλής συγγραφέας και μεταδιδακτορικός ερευνητής στο Εργαστήριο Ορνιθολογίας του Κορνέλ.

Ανάμεσα στο ένστικτο και τη μαθημένη γλώσσα

Σύμφωνα με τον Ουίλιαμ Φίνει εξελικτικό οικολόγο στο Βιολογικό Σταθμό Doñana και συν-επικεφαλής της έρευνας αυτή η «κλαψουριστή» φωνή βρίσκεται κάπου ανάμεσα στο καθαρό ένστικτο και τον σύνθετο μαθημένο λόγο. «Το συναρπαστικό με αυτή τη φωνή είναι ότι αντιπροσωπεύει ένα ενδιάμεσο στάδιο ανάμεσα στις ενστικτώδεις φωνητικές εκδηλώσεις που συχνά βλέπουμε στα ζώα και στις πλήρως μαθημένες φωνητικές μονάδες όπως οι ανθρώπινες λέξεις», ανέφερε.Η μελέτη διαπίστωσε επίσης ότι τα είδη που χρησιμοποιούν αυτή τη φωνή τείνουν να ζουν σε περιοχές όπου οι αλληλεπιδράσεις μεταξύ παρασίτων και ξενιστών είναι ιδιαίτερα περίπλοκες.«Όταν τα πουλιά συνεργάζονται για να απομακρύνουν τα παράσιτα, η επικοινωνία σχετικά με το πώς και πότε θα συνεργαστούν είναι εξαιρετικά σημαντική γι’ αυτό αυτή η φωνή εμφανίζεται σε μέρη του κόσμου όπου τα είδη επηρεάζονται περισσότερο από τον παρασιτισμό αναπαραγωγής. Η εξάπλωση αυτού του φωνητικού σήματος επηρεάζει τα πρότυπα συνεργασίας των πουλιών παγκοσμίως» εξηγεί ο Κένερλι.

Ενδείξεις για την προέλευση της γλώσσας

Αυτό που καθιστά την ανακάλυψη ιδιαίτερα σημαντική είναι η σύνδεση μεταξύ ενός έμφυτου ήχου και μιας μαθημένης αντίδρασης. «Για πρώτη φορά, καταγράψαμε μια φωνητική εκδήλωση που έχει τόσο μαθημένα όσο και έμφυτα στοιχεία, ενδεχομένως δείχνοντας πώς τα μαθημένα σήματα μπορεί να εξελίχθηκαν από έμφυτες φωνές, όπως είχε αρχικά προτείνει ο Κάρολος Δαρβίνος. Είναι σαν να βλέπουμε πώς η εξέλιξη επιτρέπει στα είδη να αποδίδουν μαθημένα νοήματα σε ήχους» λέει ο Φίνει.Τα αποτελέσματα αυτά αμφισβητούν τη μακροχρόνια άποψη ότι η επικοινωνία των ζώων και η ανθρώπινη γλώσσα είναι σαφώς διαχωρισμένες. Οι ερευνητές προτείνουν ότι σύνθετα συστήματα όπως η ανθρώπινη γλώσσα ενδέχεται να αναπτύχθηκαν σταδιακά, αναδυόμενα από τον συνδυασμό ενστικτωδών φωνών και μαθημένου νοήματος κατά τη διάρκεια της εξελικτικής πορείας.

https://www.naftemporiki.gr/techscience/2073212/ta-ptina-echoyn-pagkosmia-glossa-synagermoy-poy-mporei-na-apotelei-progono-tis-anthropinis-omilias/

Το επεξεργάστηκε Δευτέρα στις 07:08 PM ο Δροσος Γεωργιος

[Δροσος Γεωργιος]

«Η αποστολή του αιώνα» ανακάλυψε άγνωστο γιγάντιο σαρκοφάγο δεινόσαυρο στη Σαχάρα.

Πρόκειται για ένα Σπινόσαυρο με μέγεθος παρόμοιο με αυτό ενός Τυραννόσαυρου

Σε ένα ταξίδι που θα μπορούσε να αποτελεί την πλοκή ενός μυθιστορήματος περιπέτειας παλαιοντολόγοι ανακάλυψαν τα απολιθώματα ενός νέου είδους τεράστιου σαρκοφάγου δεινοσαύρου στην απέραντη έρημο της Σαχάρας.«Ήταν η αποστολή του αιώνα χωρίς υπερβολή», δήλωσε ο Πολ Σεράνο, καθηγητής οργανισμικής βιολογίας και ανατομίας στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο, ο οποίος ηγήθηκε της αποστολής. «Ήταν μια περιπέτεια και κάτι παραπάνω, που μάλλον δεν θα επαναληφθεί ποτέ». Ανάμεσα στους 55 τόνους δειγμάτων που συλλέχθηκαν κατά την αποστολή στον Νίγηρα της Δυτικής Αφρικής το 2022 περιλαμβάνονταν απολιθώματα ενός νέου είδους Σπινοσαύρου, που ονομάστηκε Spinosaurus mirabilis. Η λέξη mirabilis στα λατινικά σημαίνει «θαυμαστός».Τα ευρήματα που ανακοινώθηκαν την Πέμπτη δημοσιεύθηκαν στην επιθεώρηση «Science». Ο Σερένο εξερευνητής του National Geographic ανέφερε ότι ο νεοανακαλυφθείς δεινόσαυρος είχε περίπου το μέγεθος ενός T.rex έζησε πριν από περίπου 95 εκατομμύρια χρόνια και πιθανότατα έφερε ένα μεγάλο έντονα χρωματισμένο λοφίο σε σχήμα καμπυλωτής λεπίδας καλυμμένο με κερατίνη. Το σαρκοφάγο ζώο διέθετε επίσης σειρές αλληλοσυμπλεκόμενων δοντιών σχεδιασμένων για να πιάνουν γλιστερά ψάρια.«Φαντάζομαι αυτόν τον δεινόσαυρο σαν έναν “κολασμένο ερωδιό” που δεν είχε κανένα πρόβλημα να μπαίνει με τα γερά του πόδια σε νερό βάθους δύο μέτρων αλλά πιθανότατα περνούσε τον περισσότερο χρόνο του παραμονεύοντας σε ρηχότερα νερά για τα πολλά μεγάλα ψάρια της εποχής» λέει ο Σερένο.

Το απρόσμενο ίχνος

Η αναζήτηση αυτού του νέου δεινοσαύρου ξεκίνησε από μία μόνο γραμμή σε μια μονογραφία της δεκαετίας του 1960. Σε αυτήν ένας Γάλλος γεωλόγος ανέφερε ότι είχε βρει ένα δόντι δεινοσαύρου σε μια μικρή τοποθεσία στον Νίγηρα χωρίς όμως φωτογραφίες ή άλλα αποδεικτικά στοιχεία.«Κανείς δεν είχε επιστρέψει σε εκείνη την τοποθεσία για πάνω από 70 χρόνια» αναφέρει ο Σερένο που ομολόγησε ότι η έρευνα σε αυτή την περιοχή είχε αποκτήσει σχεδόν εμμονικά χαρακτηριστικά για εκείνον. Το 2018 ο Sereno και οι συνεργάτες του έφτασαν σε απόσταση περίπου 80 χιλιομέτρων από την επίμαχη τοποθεσία αλλά αναγκάστηκαν να επιστρέψουν λόγω των δύσκολων συνθηκών της ερήμου.«Αυτό το τμήμα της ερήμου είναι τρομακτικό αφού  ανάμεσα σε εμάς και την συγκεκριμένη τοποθεσία υπήρχε μια θάλασσα άμμου» λέει ο Σερένο. Οι επιστήμονες επέστρεψαν το 2019 και εντόπισαν την αρχική τοποθεσία χρησιμοποιώντας drones και GPS. Αν και βρήκαν κάποια ευρήματα δεν εντόπισαν τα μεγαλύτερα απολιθώματα που ήλπιζαν. Τότε όμως ένας ντόπιος Τουαρέγκ εμφανίστηκε στο στρατόπεδό τους και είπε ότι γνώριζε πού υπήρχαν μεγάλα οστά.«Προμηθευτήκαμε καύσιμα αρκετά για δύο ημέρες. Χρειάστηκε μιάμιση μέρα για να φτάσουμε. Ήμασταν έτοιμοι να πανικοβληθούμε ότι δεν θα είχαμε αρκετά καύσιμα για να επιστρέψουμε. Μας οδήγησε κατευθείαν στο μεγαλύτερο οστό που έχω δει ποτέ στη ζωή μου» λέει ο Σερένο. Η ομάδα βρήκε ένα δόντι Σπινοσαύρου και πιθανόν ένα τμήμα γνάθου αλλά έπρεπε να επιστρέψει γρήγορα στη βάση της. Όταν γύρισαν στο εργαστήριο του Σερένο στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο επιβεβαίωσαν ότι επρόκειτο πράγματι για γνάθο Σπινοσαύρου και για κάτι ακόμη που δεν αναγνώριζαν.«Σήκωσα ένα κομμάτι από τη βάση του λοφίου και ήταν τόσο παράξενο που ούτε εγώ ούτε άλλα μέλη της ομάδας μπορούσαμε να το τοποθετήσουμε κάπου στον σκελετό» εξηγεί ο Σερένο που μαζί με τους συνεργάτες του αντιλήφθηκαν ότι έπρεπε να επιστρέψουν στο «πιο απομακρυσμένο τμήμα της Σαχάρας» για να μάθουν περισσότερα.Η πανδημία και η ανάγκη για χρηματοδότηση καθυστέρησαν την επιστροφή. Με τη βοήθεια ανώνυμου δωρητή ο Σερένο επέστρεψε τελικά το 2022 στον Νίγηρα με διεθνή ομάδα 20 ερευνητών και 64 ένοπλους φρουρούς για λόγους ασφαλείας. Σε αυτό το ταξίδι συνειδητοποίησαν τη σημασία της αρχικής ανακάλυψης.«Βρήκαμε την πρώτη κιόλας μέρα ένα ακόμη λοφίο με λίγο περισσότερο τμήμα κρανίου. Καταλάβαμε αμέσως ότι όχι μόνο ήταν Σπινοσαύρος, αλλά και νέο είδος. Οι άνθρωποι κυριολεκτικά έκλαιγαν. Το κρανίο του Σπινοσαύρου ήταν εκεί, και βρήκαμε και άλλα ζώα. Αν δεν υπήρχε το λοφίο, θα ήταν αμφισβητήσιμο αν πρόκειται για νέο είδος ή απλώς για παραλλαγή. Αλλά το λοφίο δεν άφηνε καμία αμφιβολία ότι είχαμε κάτι εντελώς νέο» λένε οι ερευνητές.Παρότι ο Σπινοσαύρος έχει συνδεθεί με παράκτια περιβάλλοντα ο Σερένο υποστηρίζει ότι δεν ήταν υδρόβιο ζώο. Το γεγονός ότι τα νέα απολιθώματα βρέθηκαν εκατοντάδες χιλιόμετρα από τον ωκεανό ενισχύει αυτή την άποψη.«Δεν είναι υδρόβιο ζώο. Δεν είναι δύτης ούτε επιδέξιος ταξιδιώτης των ωκεανών. Είχαν σκελετό σαν των πουλιών, με πολύ αέρα στο εσωτερικό, σχετικά άκαμπτο σώμα και ουρά που δεν ήταν κατάλληλη για κίνηση πάνω κάτω αλλά μόνο πλευρικά» λέει ο Σερένο που θεωρεί ότι η ιστορία του Σπινοσαύρου έχει και συνέχεια ιδιαίτερα όσον αφορά την προέλευσή του.«Τους γνωρίζουμε από τη Βόρεια Αφρική και γνωρίζαμε την παρουσία τους στη Βραζιλία. Αλλά τι συνέβη ανάμεσα σε αυτές τις περιοχές, δεδομένης της μεγάλης απόστασης. Αυτή η ανακάλυψη βοηθά να καταλάβουμε ότι η εξάπλωσή τους ίσως ήταν συνεχής και μας λέει πολλά για το πώς μετανάστευσαν από τη μία περιοχή στην άλλη» λένε οι ερευνητές. «Αυτό είναι το επόμενο κεφάλαιο», πρόσθεσε ο Σερένο.

Καλλιτεχνική απεικόνιση του τεράστιου Σπινόσαυρου της Σαχάρας.

https://www.naftemporiki.gr/techscience/2075299/i-apostoli-toy-aiona-anakalypse-agnosto-gigantio-sarkofago-deinosayro-sti-sachara/

[Δροσος Γεωργιος]

Ταϊλάνδη: 72 τίγρεις πέθαναν από εξαιρετικά μεταδοτικό ιό σε ζωολογικό πάρκο.

Οι αναλύσεις έδειξαν την ύπαρξη του ιού της νόσου Carre, καθώς και βακτήρια που βλάπτουν το αναπνευστικό σύστημα.Εβδομήντα δύο τίγρεις πέθαναν τις τελευταίες εβδομάδες σε ένα ζωολογικό πάρκο στη βόρεια Ταϊλάνδη, έχοντας μολυνθεί με μια ιογενή και βακτηριακή λοίμωξη, ανακοίνωσαν οι τοπικές αρχές.Οι αναλύσεις έδειξαν την ύπαρξη του εξαιρετικά μεταδοτικού ιού της νόσου Carre, καθώς και βακτήρια που βλάπτουν το αναπνευστικό σύστημα, ανακοίνωσε χθες το Τμήμα Κτηνοτροφίας της επαρχίας Τσιάνγκ Μάι.«Όταν οι τίγρεις αρρωσταίνουν, είναι πιο δύσκολο να εντοπιστεί απ’ ό,τι σε ζώα όπως γάτες ή σκύλοι. Μέχρι να συνειδητοποιήσουμε ότι ήταν άρρωστες, ήταν ήδη πολύ αργά», δήλωσε σε τοπικό ειδησεογραφικό πρακτορείο ο επικεφαλής του Τμήματος Κτηνοτροφίας.Τα σαρκοφάγα θηλαστικά ανήκαν στο ιδιωτικό ζωολογικό πάρκο Tiger Kingdom. Δεν έχει υπάρξει μέχρι στιγμής σχόλιο από την διεύθυνση του πάρκου για το συμβάν. «Αυτές οι τίγρεις πέθαναν όπως έζησαν: στη δυστυχία, την αιχμαλωσία και τον φόβο», τόνισε στο Γαλλικό Πρακτορείο η οργάνωση για τα δικαιώματα των ζώων, PETA Asia.

https://www.naftemporiki.gr/green/wildlife/2075691/tailandi-72-tigreis-pethanan-apo-exairetika-metadotiko-io-se-zoologiko-parko/

Το επεξεργάστηκε 1 ώρα πριν ο Δροσος Γεωργιος