Υπερντετερμινισμός και υπερφωτεινές ταχύτητες. Το θεώρημα του Bell και η πειραματική του επιβεβαίωση από τον Alain Aspect, έβαλε οριστική ταφόπλακα σε κάθε θεωρία κρυμμένων μεταβλητών στην Κβαντική Φυσική; Όχι, ακριβώς. Υπάρχει μια μικρή μειοψηφία αιρετικών φυσικών που αντιστέκεται, διατυμπανίζοντας ότι το θεώρημα απλά απέκλεισε μόνο μία συγκεκριμένη κατηγορία αυτών των θεωριών.Η καθιερωμένη κβαντομηχανική υποστηρίζει ότι ο μικρόκοσμος είναι θεμελιωδώς τυχαίος. Η θεωρία των κρυμμένων μεταβλητών λέει το αντίθετο: Δεν υπάρχει καμία τύχη στο σύμπαν. Τα σωματίδια έχουν απολύτως καθορισμένες ιδιότητες ανά πάσα στιγμή, ανεξάρτητα από το αν τα παρατηρούμε ή όχι. Ο μόνος λόγος που τα πράγματα μας φαίνονται «τυχαία» και υπολογίζουμε τις κβαντομηχανικές πιθανότητες, είναι επειδή οι πειραματικές μας διατάξεις και οι γνώσεις μας είναι ελλιπείς. Υπάρχουν κάποιοι μηχανισμοί ή ιδιότητες της φύσης (οι «κρυμμένες μεταβλητές») που δρουν στο παρασκήνιο και εμείς απλώς δεν έχουμε βρει τον τρόπο να τις μετρήσουμε. Αν τις ξέραμε, θα μπορούσαμε να προβλέψουμε την συμπεριφορά κάθε σωματιδίου με απόλυτη ακρίβεια. Ο John Stewart Bell το 1964 απέδειξε μαθηματικά ότι δεν μπορεί να υπάρξει θεωρία κρυμμένων μεταβλητών, εφόσον ικανοποιούνται ταυτόχρονα οι παρακάτω προϋποθέσεις: (α) Όταν κάνουμε μια μέτρηση, παίρνουμε ένα και μοναδικό αποτέλεσμα. Από την παραβίαση αυτής της προϋπόθεσης προκύπτει η θεωρία των πολλών κόσμων του Everrett, μια θεωρία που αντί για κρυμμένες μεταβλητές διαθέτει κρυμμένα σύμπαντα. (β) Μια πληροφορία ή αλληλεπίδραση δεν μπορεί να διαδοθεί γρηγορότερα από την ταχύτητα του φωτός. Παραβιάζοντας αυτή την προϋπόθεση, στην ουσία απορρίπτουμε την τοπικότητα και δεχόμαστε πως υπάρχουν κρυμμένες μεταβλητές που επικοινωνούν μεταξύ τους ακαριαία, οπότε το θεώρημα του Bell δεν έχει καμία ισχύ. Σ’ αυτό βασίζεται η θεωρία de Broglie-Bohm. (γ) Ο φυσικός που κάνει το πείραμα είναι απόλυτα ελεύθερος να διαλέξει τι θα μετρήσει και αυτή του η επιλογή είναι εντελώς ανεξάρτητη από τις ιδιότητες των σωματιδίων που μετράει. Παραβιάζοντας την τρίτη προϋπόθεση απορρίπτουμε την «ελεύθερη επιλογή» και έτσι προκύπτει η θεωρία του υπερντετερμινισμού, η πιο ακραία θεωρία κρυμμένων μεταβλητών.   Ο υπερντετερμινισμός επιχειρεί να εξηγήσει τον κόσμο επιστρέφοντας στη λογική της κλασικής φυσικής, την απόλυτη αιτιότητα ότι κάθε αποτέλεσμα έχει μια συγκεκριμένη αιτία. Θεωρεί ότι τα πάντα στο σύμπαν είναι απολύτως προδιαγεγραμμένα, ακόμα και οι επιλογές των ίδιων των επιστημόνων. Σε ένα κλασικό πείραμα κβαντικής φυσικής, ο φυσικός πιστεύει ότι επιλέγει ελεύθερα, ανεξάρτητα και τυχαία πώς θα ρυθμίσει το μηχάνημά του για να εκτελέσει την μέτρησή του. Ο υπερντετερμινισμός μας λέει ότι δεν υπάρχει στατιστική ανεξαρτησία. Το τι θα επιλέξει να μετρήσει ο φυσικός, καθώς και η κατάσταση του συστήματος που πρόκειται να μετρηθεί, έχουν καθοριστεί από μια κοινή αιτία στο βαθύ παρελθόν, ίσως από την εποχή της Μεγάλης Έκρηξης. Το σύμπαν μοιάζει με ένα γιγάντιο, τέλεια συγχρονισμένο ρολόι, όπου τα πάντα είναι αλληλένδετα.Έτσι, απορρίπτοντας την ελεύθερη βούληση του παρατηρητή, ο πειραματιστής είναι «καταδικασμένος» από τους νόμους της φυσικής να ρυθμίσει τον ανιχνευτή του σε μια συγκεκριμένη γωνία, οπότε το θεώρημα του Bell δεν ισχύει. Για τους οπαδούς του υπερντετερμινισμού το «παιχνίδι είναι εντελώς στημένο».Κι αυτό αναδεικνύεται για παράδειγμα στην διαφορετική ερμηνεία του φαινομένου της κβαντικής σύμπλεξης μεταξύ δυο σωματιδίων. Σύμφωνα με την καθιερωμένη κβαντομηχανική όταν οι φυσικοί μετρούν το ένα σωματίδιο του ζεύγους συν-πλεκομένων σωματιδίων, το άλλο φαίνεται να γνωρίζει ακαριαία το αποτέλεσμα. Οι αιρετικοί φυσικοί, όπως και ο ίδιος ο Άλμπερτ Αϊνστάιν, απορρίπτουν μια τέτοια ακαριαία δράση από απόσταση μεταξύ των σωματιδίων (υπενθυμίζεται ότι, παρότι φαίνεται να παραβιάζεται το όριο ταχύτητας του φωτός της σχετικότητας, αποδεικνύεται ότι δεν μπορούμε να στείλουμε σήματα με υπερφωτεινές ταχύτητες εκμεταλλευόμενοι αυτή την ακαριαία δράση από απόσταση). Οι οπαδοί του υπερντετερμινισμού βλέπουν την κβαντική σύμπλεξη ως εξής: Θεωρούν ότι τα συνπλεκόμενα σωματίδια σαν ένα ζευγάρι παπούτσια (ένα αριστερό και ένα δεξί), που βάζουμε τυχαία σε δυο κουτιά τα οποία απομακρύνονται σε αυθαίρετα μεγάλη απόσταση μεταξύ τους. Έτσι, όταν ανοίξουμε το ένα από τα δύο, υπάρχει πιθανότητα 50% να δούμε το «δεξί» ή το «αριστερό» παπούτσι. Έστω ότι παρατηρούμε το «δεξί» παπούτσι, τότε είναι απολύτως βέβαιο ότι στο άλλο κουτί βρίσκεται αριστερό. Δεν ταξίδεψε καμία πληροφορία μεταξύ τους την στιγμή που ανοίξαμε το κουτί μας. Απλώς αποκτήσαμε μια γνώση. Η συμβατική κβαντομηχανική υποστηρίζει ότι η κατάσταση των σωματιδίων είναι «θολή» (σε υπέρθεση) μέχρι να τα μετρήσουμε, και η μέτρηση τα αναγκάζει να «καταρρεύσουν» σε μια σταθερή κατάσταση. Αντίθετα, στον υπερντετερμινισμό η κατάσταση των σωματιδίων ήταν καθορισμένη από την αρχή, απλώς εμείς δεν γνωρίζαμε τις «κρυφές» παραμέτρους.Με λίγα λόγια, ο υπερντετερμινισμός για να αποφύγει την «στοιχειωμένη δράση από απόσταση» που απεχθανόταν ο Αϊνστάιν, θυσιάζει την ελεύθερη βούληση του παρατηρητή.Όμως, είναι δυνατό να είναι κανείς θιασώτης του υπερντετερμινισμού, μια θεωρία που φτιάχτηκε για να αποκλείσει την ακαριαία δράση, και ταυτόχρονα να υποστηρίζει ότι στο πλαίσιο αυτής της θεωρίας μπορούμε να πετύχουμε επικοινωνία με υπερφωτεινές ταχύτητες; Φαίνεται πως είναι. Για παράδειγμα, η φυσικός Sabine Hossenfelder, στο βίντεο που ακολουθεί επιχειρεί να μας πείσει ότι μπορούμε να επικοινωνούμε με υπερφωτεινές ταχύτητες. Αρχικά, εξηγεί ότι αν κάτι κινηθεί με ταχύτητες μεγαλύτερες του φωτός δεν θα μπορούσε να πάει πίσω στο χρόνο, δεδομένου ότι δεχόμαστε ένα αναμφισβήτητο βέλος του χρόνου στο σύμπαν που εισάγει μια χρονική σειρά και μας λέει τι σημαίνει «εμπρός στον χρόνο». Έτσι ακόμα κι αν μπορούσαμε να στείλουμε σήματα γρηγορότερα από το φως, θα μπορούσαμε να τα στείλουμε μόνο προς τα εμπρός στον χρόνο και ποτέ προς τα πίσω. Οπότε δεν μπορούμε να δημιουργήσουμε βρόχους στον χρόνο και δεν προκύπτουν προβλήματα αιτιότητας. Επιπλέον δεν υπάρχει κάποιο πρόβλημα με την θεωρία της σχετικότητας του Αϊνστάιν, αφού η σχετικότητα μπορεί να διατυπωθεί χωρίς καμία αναφορά στην ταχύτητα του φωτός.Στη συνέχεια, προτάσσει την προαναφερθείσα θεωρία του υπερντετερμινισμού, θεωρώντας ότι η σημερινή κβαντική φυσική δεν είναι η απόλυτη αλήθεια, αλλά απλώς ένας «μέσος όρος» μιας βαθύτερης, στατιστικής συμπεριφοράς του σύμπαντος. Έτσι, αν βρούμε αυτό το βαθύτερο επίπεδο και εκμεταλλευτούμε τις στατιστικές «αποκλίσεις», τότε θα μπορούσαμε να ελέγξουμε τα σωματίδια με τρόπο … που να επιτρέπει την αποστολή σημάτων πιο γρήγορα από το φως. Και προβλέπει ότι στην επόμενη δεκαετία η Τεχνητή Νοημοσύνη θα βρει στο μέλλον ένα «παραθυράκι» για να στέλνουμε σήματα πιο γρήγορα από το φως, ξεγελώντας τους στατιστικούς μέσους όρους!Αλλά, το αν θα επικοινωνούμε με υπερφωτεινές ταχύτητες στο πλαίσιο του υπερντετερμισμού είναι το λιγότερο. Το πιο παρανοϊκό με τον υπερντετερμινισμό είναι ότι στην ουσία «ούτε καν επικοινωνούμε». Είμαστε σαν τους ηθοποιούς σε μια κοσμική θεατρική παράσταση που εκτελούν ένα σενάριο που γράφτηκε δισεκατομμύρια χρόνια πριν. Μετά λοιπόν από αιώνες επιστημονικής έρευνας κάποιοι φυσικοί, μεταξύ αυτών και νομπελίστες όπως ο Gerard ‘t Hooft, ανακαλύπτουν ότι «η μοίρα μας είναι αναπόφευκτη» – κι αν είναι γραφτό, τότε κάποια μέρα μπορεί μέσα από τις εξισώσεις και τις πειραματικές διατάξεις τους να «διαβάσουν την μοίρα μας», όπως κάνουν σήμερα οι αστρολόγοι και οι χαρτορίχτρες. wikipedia.org/Superdeterminism    

Το φορτηγό σκάφος Progress προσδένεται στον σταθμό, ανεφοδιάζοντας το πλήρωμα. Το μη επανδρωμένο διαστημόπλοιο Roscosmos Progress 94 έφτασε στο διαστημικό λιμάνι της μονάδας Poisk του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού  στις 9:40 π.μ. EDT την Τρίτη.  Ο κοσμοναύτης της Roscosmos, Σεργκέι Κουντ-Σβέρτσκοφ, χειρίστηκε χειροκίνητα το διαστημόπλοιο κατά τη διάρκεια της πρόσδεσης χρησιμοποιώντας τον πίνακα ελέγχου TORU (Τηλεροβοτικό Σύστημα Συναντήσεων) μέσα στη Μονάδα Υπηρεσίας Zvezda του διαστημικού σταθμού, αφού μία από τις δύο αυτοματοποιημένες κεραίες ραντεβού KURS του διαστημικού σκάφους δεν κατάφερε να αναπτυχθεί μετά την εκτόξευση. Το διαστημόπλοιο παραδίδει περίπου τρεις τόνους τροφίμων, καυσίμων και προμηθειών για το πλήρωμα της Αποστολής 74. Θα παραμείνει αγκυροβολημένο στο εργαστήριο σε τροχιά για περίπου έξι μήνες πριν αναχωρήσει για μια προγραμματισμένη καταστροφική επανείσοδο στην ατμόσφαιρα της Γης για να απορρίψει τα σκουπίδια που φόρτωσε το πλήρωμα. Εκτοξεύτηκε στις 7:59 π.μ. (4:59 μ.μ. ώρα Μπαϊκονούρ) στις 22 Μαρτίου με πύραυλο Soyuz από το κοσμοδρόμιο Baikonur στο Καζακστάν.  Μάθετε περισσότερα για τις δραστηριότητες του διαστημικού σταθμού ακολουθώντας το ιστολόγιο του διαστημικού σταθμού , @space_station στο X, καθώς και τους λογαριασμούς του ISS στο Facebook και στο Instagram . https://www.nasa.gov/blogs/spacestation/2026/03/24/progress-cargo-craft-docks-to-station-resupplying-crew-2/ Το διαστημόπλοιο μεταφοράς φορτίου Progress 94 φαίνεται να πλησιάζει τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό πριν από την πρόσδεσή του στις 9:40 π.μ. EDT στις 24 Μαρτίου 2026.

Η NASA θα δαπανήσει 20 δισ. δολάρια για βάση στη Σελήνη, ακυρώνοντας τα σχέδια για διαστημικό σταθμό σε τροχιά. «Δεν θα πρέπει να εκπλήσσει κανέναν το γεγονός ότι διακόπτουμε προσωρινά», τον σταθμό Lunar Gateway Η NASA ακυρώνει τα σχέδια για την ανάπτυξη ενός διαστημικού σταθμού σε σεληνιακή τροχιά και αντ’ αυτού θα χρησιμοποιήσει τα εξαρτήματά του για την κατασκευή μιας βάσης 20 δισεκατομμυρίων δολαρίων στην επιφάνεια της Σελήνης τα επόμενα επτά χρόνια, δήλωσε την Τρίτη ο νέος επικεφαλής της, Τζάρεντ Ισαάκμαν.Ο Ισαάκμαν, ο οποίος ορκίστηκε στον οργανισμό τον Δεκέμβριο, έκανε την ανακοίνωση κατά την έναρξη μιας ημερήσιας εκδήλωσης στα κεντρικά γραφεία της NASA στην Ουάσινγκτον, στην οποία περιέγραψε μια σειρά από αλλαγές που κάνει στο κορυφαίο πρόγραμμα Artemis της σελήνης.«Δεν θα πρέπει να εκπλήσσει κανέναν το γεγονός ότι διακόπτουμε προσωρινά το Gateway στην τρέχουσα μορφή του και εστιάζουμε σε υποδομές που υποστηρίζουν βιώσιμες επιχειρήσεις στην επιφάνεια της Σελήνης», δήλωσε ο Ισαάκμαν στους συνέδρους της εκδήλωσης.Ο σταθμός ”Lunar Gateway”, ο οποίος έχει ήδη κατασκευαστεί σε μεγάλο βαθμό με τις εταιρείες Northrop Grumman και Vantor, πρώην Maxar, προοριζόταν να είναι ένας διαστημικός σταθμός σταθμευμένος σε σεληνιακή τροχιά. Η επαναχρησιμοποίηση του σκάφους για μια βάση στην επιφάνεια της σελήνης δεν είναι απλή.«Παρά τις πολύ πραγματικές προκλήσεις υλικού και χρονοδιαγράμματος, μπορούμε να επαναχρησιμοποιήσουμε τον εξοπλισμό και τις διεθνείς δεσμεύσεις των συνεργατών για να υποστηρίξουμε τους επιφανειακούς και άλλους στόχους του προγράμματος», δήλωσε ο Ισαάκμαν.Ο σταθμός ”Lunar Gateway” σχεδιάστηκε για να χρησιμεύει τόσο ως ερευνητική πλατφόρμα όσο και ως σταθμός μεταφοράς που θα χρησιμοποιούσαν οι αστροναύτες για να επιβιβαστούν στα σκάφη προσεδάφισης στη Σελήνη πριν κατέβουν στην επιφάνεια της Σελήνης. Προσσελήνωση της Κίνας το 2030 Οι αλλαγές που επέβαλε ο Ισάακμαν στο ναυαρχικό πρόγραμμα των ΗΠΑ για τη σελήνη τις τελευταίες εβδομάδες αναδιαμορφώνουν συμβόλαια αξίας δισεκατομμυρίων δολαρίων στο πλαίσιο της προσπάθειας Artemis.Αυτό κάνει τις εταιρείες να αγωνίζονται να ανταποκριθούν στην επιπλέον επείγουσα ανάγκη, καθώς η Κίνα σημειώνει πρόοδο προς τη δική της προσσελήνωση το 2030. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2089819/i-nasa-tha-dapanisei-20-dis-dolaria-gia-vasi-sti-selini-akyronontas-ta-schedia-gia-diastimiko-stathmo-se-trochia/       Το εργαλείο αναζήτησης νερού της NASA θα βοηθήσει στην ανίχνευση του Νότιου Πόλου της Σελήνης. Η NASA ενώνεται με διεθνείς εταίρους για την αναζήτηση πάγου στη Σελήνη, υποστηρίζοντας την μελλοντική ανθρώπινη εξερεύνηση. Ο οργανισμός παρέχει ένα όργανο ανίχνευσης νερού, το Σύστημα Φασματόμετρου Νετρονίων (NSS), στην αποστολή Σεληνιακής Πολικής Εξερεύνησης (LUPEX) με επικεφαλής την JAXA (Ιαπωνική Υπηρεσία Αεροδιαστημικής Εξερεύνησης) και τον ISRO (Ινδικός Οργανισμός Διαστημικής Έρευνας).  Το όργανο, το οποίο ανιχνεύει πάγο κάτω από την επιφάνεια της Σελήνης, θα εγκατασταθεί στο σεληνιακό ρόβερ του LUPEX, το οποίο έχει προγραμματιστεί να φτάσει στη Σελήνη το νωρίτερο το 2028. Η υποστήριξη του LUPEX από τη NASA αποτελεί μέρος μιας συνεχιζόμενης προσπάθειας για τον εντοπισμό και τον χαρακτηρισμό του σεληνιακού νερού και άλλων υλικών που εξατμίζονται εύκολα κοντά στον Νότιο Πόλο της Σελήνης. Το νερό είναι ένα κρίσιμο υλικό για τα σχέδια της NASA να αναπτύξει μια διαρκή παρουσία στη Σελήνη. Αντί να βασίζονται αποκλειστικά σε πόρους που μεταφέρονται από τη Γη, οι αστροναύτες θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν το νερό της Σελήνης για αναπνεύσιμο αέρα, καύσιμο πυραύλων και άλλα. Το πρώτο βήμα είναι να βρεθούν αποθέσεις σημαντικών ποσοτήτων νερού κοντά στην επιφάνεια για να σηματοδοτηθούν πιθανές περιοχές προσγείωσης για μελλοντικούς αστροναύτες. Το νερό στη Σελήνη βρίσκεται κυρίως ως μόρια μέσα στον σεληνιακό ρεγολίθο, το σκονισμένο και βραχώδες υλικό που καλύπτει την επιφάνεια της Σελήνης, αλλά μπορεί να υπάρχουν αποθέσεις πάγου κάτω από την επιφάνεια του σεληνιακού Νότιου Πόλου. Μόλις κατανοήσουμε καλύτερα την ποσότητα και την ποιότητα των διαθέσιμων πόρων, μπορούμε να μάθουμε πώς να το αξιοποιήσουμε για εξερεύνηση.  «Υπάρχει επί του παρόντος ένα κενό στην κατανόησή μας για το πώς κατανέμεται ο σεληνιακός πάγος σε μικρές κλίμακες, από δεκάδες εκατοστά έως και δεκάδες χιλιόμετρα», δήλωσε ο Ρικ Έλφικ, επικεφαλής της NSS στο Ερευνητικό Κέντρο Ames της NASA στη Σίλικον Βάλεϊ της Καλιφόρνια, όπου το όργανο αναπτύχθηκε σε συνεργασία με το Κέντρο Προηγμένης Τεχνολογίας της Lockheed Martin στο Πάλο Άλτο της Καλιφόρνια. «Ο μόνος τρόπος για να κατανοήσουμε το «πού» και το «πόσο» υπάρχει ο σεληνιακός πάγος είναι εξερευνώντας την επιφάνεια σε αυτές τις κλίμακες».   Πώς τα νετρόνια σηματοδοτούν το νερό . Οι επιστήμονες μπορούν να αναζητήσουν νερό στη Σελήνη χωρίς να τρυπήσουν την επιφάνεια. Αντίθετα, αναζητούν συγκεντρώσεις υδρογόνου, το H₂O. Προηγούμενες αποστολές σε σεληνιακή τροχιά έχουν βρει σημάδια νερού στους πόλους της Σελήνης, αλλά απαιτούνται επίγειες αποστολές για τη δημιουργία λεπτομερών χαρτών τοποθεσίας και ποσότητας.  Όργανα όπως το NSS μπορούν να συμπεράνουν την παρουσία υδρογόνου ανιχνεύοντας αλληλεπιδράσεις με σωματίδια που ονομάζονται νετρόνια. Τα νετρόνια κροταλίζουν συνεχώς στο σεληνιακό έδαφος και έχουν περίπου το ίδιο μέγεθος με τα άτομα υδρογόνου. Όταν αυτά τα δύο σωματίδια αλληλεπιδρούν, λιγότερα νετρόνια μέσης ενέργειας εκτοξεύονται από το έδαφος. Η απουσία νετρονίων μέσης ενέργειας υποδηλώνει ότι περισσότερα από τα σωματίδια αλληλεπιδρούν με υδρογόνο στο υπέδαφος, ένα έλλειμμα που μπορεί να μετρηθεί με τα κατάλληλα εργαλεία.  Το όργανο NSS χρησιμοποιεί έναν «μετρητή αναλογικού αερίου» για την ανίχνευση νετρονίων που αναπηδούν από το σεληνιακό έδαφος. Διαθέτει δύο σωλήνες που περιέχουν ένα σπάνιο αέριο που ονομάζεται ήλιο-3 και είναι πολύ ευαίσθητο στα νετρόνια. Όταν τα νετρόνια χτυπούν τα άτομα αερίου ηλίου-3, το αέριο παράγει ηλεκτρικούς παλμούς που μπορούν να μετρηθούν για να συμπεράνουν την παρουσία και την ποσότητα υδρογόνου έως και ένα μέτρο κάτω από τη γη.   Σειρά κυνηγών νερού  Η συνεχιζόμενη έρευνα για το νερό της Σελήνης θα καθορίσει τον τρόπο με τον οποίο οι αστροναύτες θα έχουν πρόσβαση σε αυτό στο μέλλον. Για τον σκοπό αυτό, οι ερευνητές της NASA στο Ames έχουν αναπτύξει μια σειρά από όργανα NSS που προορίζονται για χρήση σε διάφορες αποστολές για την έρευνα τοποθεσιών στον Νότιο Πόλο της Σελήνης.  Το πρώτο όργανο NSS της σειράς που κατευθύνθηκε προς τη Σελήνη μεταφέρθηκε στο διαστημόπλοιο προσεδάφισης Peregrine της Astrobotic,  Astrobotic Peregrine Mission One , το οποίο εκτοξεύτηκε τον Ιανουάριο του 2024. Η αποστολή αυτή ολοκληρώθηκε χωρίς να προσγειωθεί στην επιφάνεια της Σελήνης, αλλά το NSS που επέβαινε ενεργοποιήθηκε και λειτούργησε για πολλές ημέρες κατά τη διάρκεια της 10ήμερης αποστολής. Αυτές οι επιχειρήσεις κατέγραψαν με επιτυχία δεδομένα σχετικά με το σωματιδιακό υπόβαθρο του βαθέος διαστήματος, τα οποία υποστήριξαν έντονα τις επιχειρήσεις του NSS σε μελλοντικές αποστολές.  Η αποστολή VIPER ( Volatiles Investigating Polar Exploration Rover ) της NASA , μέρος της εκστρατείας Artemis του οργανισμού, θα μεταφέρει ένα ακόμη NSS. Στο πλαίσιο της  συνεχιζόμενης προσπάθειας της NASA για Εμπορικές Υπηρεσίες Σεληνιακού Φορτίου , ένα τέταρτο όργανο NSS θα επιβιβαστεί στο «μικρο-ρόβερ» MoonRanger που αναπτύχθηκε από το Πανεπιστήμιο Carnegie Mellon στο Πίτσμπουργκ.  «Οι τρεις επερχόμενες αποστολές του ρόβερ NSS θα μας πουν ποια είδη θέσεων στη Σελήνη είναι πιο πιθανό να φιλοξενούν πάγο», είπε ο Έλφικ. «Αποστολές στην επιφάνεια της Σελήνης μπορούν στη συνέχεια να σχεδιαστούν σε παρόμοιες τοποθεσίες όπου μπορεί να βρεθεί πάγος». Το Σύστημα Φασματόμετρου Νετρονίων αναπτύχθηκε από κοινού από το Ερευνητικό Κέντρο Ames της NASA και το Κέντρο Προηγμένης Τεχνολογίας Lockheed Martin στο Πάλο Άλτο της Καλιφόρνια.   Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με την επιστήμη του νερού στη Σελήνη, επισκεφθείτε:  https://science.nasa.gov/moon/moon-water-and-ices Ο γεωλόγος και αστροναύτης του Apollo 17, Harrison Schmitt, δίπλα σε ένα μεγάλο διαστημόπλοιο τύπου bold στο σημείο προσεδάφισης Taurus-Littrow στη Σελήνη. Το όργανο του Φασματόμετρου Νετρονίων της NASA θα αναζητήσει σημάδια πάγου νερού στην επιφάνεια της Σελήνης σε ένα σεληνιακό ρόβερ που ανήκει στην αποστολή Lunar Polar Exploration (LUPEX) με επικεφαλής την JAXA (Ιαπωνική Υπηρεσία Αεροδιαστημικής Εξερεύνησης) και τον ISRO (Ινδικός Οργανισμός Διαστημικής Έρευνας).