Η Κίνα «έπιασε» και την Anthropic στην ανίχνευση κενών ασφαλείας – Νέα δεδομένα στον κυβερνοπόλεμο. Κινεζικά μοντέλα τεχνητής νοημοσύνης φτάνουν τις επιδόσεις των κορυφαίων αμερικανικών συστημάτων στην κυβερνοασφάλεια.Η Κίνα φαίνεται να κλείνει με ταχείς ρυθμούς το τεχνολογικό χάσμα με τις Ηνωμένες Πολιτείες στην Τεχνητή Νοημοσύνη, σε έναν από τους πιο ευαίσθητους τομείς: την κυβερνοασφάλεια.Σύμφωνα με ερευνητές του κλάδου, που μίλησαν στη Wall Street Journal, το νέο μοντέλο GLM-5.2 της κινεζικής εταιρείας Zhipu AI (γνωστής και ως Z.ai) έχει πλέον επιδόσεις αντίστοιχες με εκείνες του προηγμένου μοντέλου Mythos της Anthropic στην ανίχνευση κενών ασφαλείας λογισμικού.Η εξέλιξη θεωρείται ικανή να ανατρέψει τις ισορροπίες στην παγκόσμια κούρσα της Τεχνητής Νοημοσύνης και να αυξήσει την πίεση προς τον Λευκό Οίκο για την πολιτική που ακολουθεί απέναντι στις αμερικανικές εταιρείες AI.Οι ειδικοί επισημαίνουν ότι, παρότι τα κινεζικά μοντέλα εξακολουθούν να υστερούν σε ορισμένες γενικές εφαρμογές έναντι των συστημάτων της Anthropic και της OpenAI, το χάσμα έχει περιοριστεί σημαντικά.Παράλληλα, η χρήση κινεζικών μοντέλων αυξάνεται διαρκώς, καθώς πολλές επιχειρήσεις επιδιώκουν να περιορίσουν το υψηλό κόστος χρήσης των αμερικανικών λύσεων. Μεγάλες εταιρείες τεχνολογίας, μεταξύ των οποίων και η Microsoft, εξετάζουν ήδη το ενδεχόμενο να διαθέσουν κινεζικά μοντέλα μέσω των δικών τους πλατφορμών, εξέλιξη που θα μπορούσε να μεταβάλει τις ισορροπίες στην αγορά της AI«Η Κίνα φροντίζει ώστε το χάσμα να γίνεται όλο και μικρότερο με την πάροδο του χρόνου», σχολιάζει στη WSJ ο διευθύνων σύμβουλος της εταιρείας κυβερνοασφάλειας 7AI, Λιόρ Ντιβ. Η μάχη για τα κενά ασφαλείας Η δυνατότητα των συστημάτων τεχνητής νοημοσύνης να εντοπίζουν ευπάθειες σε λογισμικό αποκτά ολοένα μεγαλύτερη σημασία, καθώς μπορεί να επιταχύνει τη διόρθωση προβλημάτων πριν αυτά αξιοποιηθούν από χάκερ.Ερευνητές προειδοποιούν ότι χωρίς αποτελεσματική αξιοποίηση αυτών των εργαλείων, ο κόσμος κινδυνεύει να βρεθεί αντιμέτωπος με ένα «bugmageddon» – μια μαζική έξαρση κυβερνοεπιθέσεων που θα εκμεταλλεύονται αδιόρθωτα κενά ασφαλείας.Σε αντίθεση με τα μοντέλα της Anthropic και της OpenAI, το GLM-5.2 είναι open-weight, γεγονός που σημαίνει ότι μπορεί να εγκατασταθεί, να τροποποιηθεί και να λειτουργήσει χωρίς περιορισμούς σε ιδιωτικές υποδομές.Το χαρακτηριστικό αυτό το καθιστά ιδιαίτερα ελκυστικό για επιχειρήσεις και ερευνητές που επιθυμούν πλήρη έλεγχο του συστήματος, αλλά ταυτόχρονα διευκολύνει και κακόβουλους χρήστες που μπορούν να αξιοποιήσουν το μοντέλο χωρίς εποπτεία. Οι επιδόσεις του GLM-5.2 Σύμφωνα με στοιχεία της πλατφόρμας OpenRouter, το GLM-5.2 συγκαταλέγεται ήδη στα δέκα δημοφιλέστερα μοντέλα τεχνητής νοημοσύνης διεθνώς.Δοκιμές της εταιρείας κυβερνοασφάλειας Semgrep έδειξαν ότι σε ορισμένα σενάρια εντοπισμού ευπαθειών το κινεζικό μοντέλο ξεπέρασε ακόμη και το Claude Opus 4.8 της Anthropic.Οι ερευνητές διαπίστωσαν επίσης ότι, με κατάλληλη καθοδήγηση, τόσο το Opus 4.8 όσο και το GLM-5.2 μπορούν να φτάσουν τις επιδόσεις του Mythos στην ανίχνευση κενών ασφαλείας.Δεν είναι μόνο η Zhipu. H κινεζική εταιρεία 360 Security Technology παρουσίασε νέο εργαλείο εντοπισμού ευπαθειών με την ονομασία Tulongfeng, υποστηρίζοντας ότι οι δυνατότητές του είναι αντίστοιχες με εκείνες του Mythos.«Ένα τόσο ισχυρό εργαλείο, που μπορεί να αλλάξει το τοπίο του κυβερνοπολέμου, δεν μπορεί να παραμείνει αποκλειστικά στα χέρια των Ηνωμένων Πολιτειών», δήλωσε ο διευθύνων σύμβουλος της εταιρείας, Ζόου Χονγκγί, σε συνέδριο κυβερνοασφάλειας στο Πεκίνο. Οι αμερικανικοί περιορισμοί Οι κινεζικές εξελίξεις συμπίπτουν με την αυστηροποίηση των περιορισμών που επιβάλλει η κυβέρνηση των ΗΠΑ στα πλέον προηγμένα μοντέλα AI.Η OpenAI ανακοίνωσε ότι περιορίζει την πρόσβαση στο νέο GPT-5.6, επικαλούμενη ανησυχίες της κυβέρνησης για ζητήματα εθνικής ασφάλειας, ενώ η Anthropic ανέστειλε για περισσότερο από δύο εβδομάδες τη διάθεση ενός από τα ισχυρότερα μοντέλα της σε ξένους χρήστες, συμμορφούμενη με σχετική οδηγία της κυβέρνησης Τραμπ.Αν και μέρος των περιορισμών χαλάρωσε την Παρασκευή με την αποκατάσταση περιορισμένης πρόσβασης στο Mythos 5 για επιλεγμένους οργανισμούς, πολλοί αναλυτές θεωρούν ότι η συνολική στρατηγική της Ουάσιγκτον μπορεί να λειτουργήσει εις βάρος των ίδιων των Ηνωμένων Πολιτειών. «Δώρο προς το Πεκίνο» «Η απαγόρευση πρόσβασης στα κορυφαία αμερικανικά μοντέλα, ενώ παράλληλα η Κίνα αποκτά τα μέσα για να αναπτύξει τις δικές της λύσεις, αποτελεί δώρο προς το Πεκίνο», σχολίασε ο Σαΐφ Καν, ερευνητής του Institute for Progress και πρώην σύμβουλος της κυβέρνησης Μπάιντεν σε θέματα περιορισμών εξαγωγών τεχνολογίας.Αντίστοιχη είναι και η εκτίμηση του Νιλς Πρόβος, πρώην επικεφαλής ομάδων κυβερνοασφάλειας στην Google και τη Stripe.«Η πολιτική αυτή ωθεί επιχειρήσεις σε όλο τον κόσμο να επιλέγουν φθηνότερα αλλά ιδιαίτερα ικανά κινεζικά open-weight μοντέλα, ενώ ταυτόχρονα αποδυναμώνει την αμερικανική βιομηχανία τεχνητής νοημοσύνης. Δεν μπορώ να καταλάβω τη λογική της», δήλωσε. https://physicsgg.me/2026/06/28/αμφισβητώντας-την-κοσμολογική-αρχή/

Αρχαία κλιματική αλλαγή οδήγησε τα κοάλα κοντά στην εξαφάνιση. Τα συμπαθητικά μαρσιποφόρα παραλίγο να γίνουν παρελθόν για τον πλανήτη πριν τα γνωρίσει ο άνθρωπος. Tα κοάλα επέζησαν από μια δραματική πληθυσμιακή κατάρρευση που προκλήθηκε από μια κλιματική αλλαγή πριν από περίπου 100.000 χρόνια και νέα γονιδιωματική έρευνα βοηθά σήμερα τους επιστήμονες να προστατεύσουν αποτελεσματικότερα το είδος.Μια μεγάλη γονιδιωματική μελέτη άλλαξε σημαντικά την κατανόησή μας για την εξελικτική ιστορία του κοάλα αποκαλύπτοντας ότι το είδος υπέστη δραστική μείωση του πληθυσμού του πολύ πριν από την άφιξη των ανθρώπων στην Αυστραλία.Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι όλα τα σημερινά κοάλα κατάγονται από έναν και μοναδικό πληθυσμό που επέζησε από ακραίες κλιματικές μεταβολές όπως οι παγετώδεις περίοδοι και τα παρατεταμένα ψυχρά και ξηρά κλίματα που συνδέθηκαν με τις περιβαλλοντικές αλλαγές καθώς η αυστραλιανή ήπειρος μετακινούνταν προς τον βορρά.Σήμερα τα κοάλα αντιμετωπίζουν διαφορετικές απειλές όπως το κυνήγι, την καταστροφή των ενδιαιτημάτων τους, τις καταστροφικές δασικές πυρκαγιές και τις ασθένειες. Από το 2022 το είδος έχει χαρακτηριστεί ως απειλούμενο στις πολιτείες Κουίνσλαντ, Νέα Νότια Ουαλία και στην Επικράτεια της Αυστραλιανής Πρωτεύουσας.Η έρευνα, που πραγματοποιήθηκε από επιστήμονες του Πανεπιστημίου του Σίδνεϊ και του Πανεπιστημίου Texas A&M αμφισβητεί προηγούμενες μελέτες οι οποίες απέδιδαν τη μεγάλη μείωση του πληθυσμού των κοάλα στην άφιξη των ανθρώπων στην Αυστραλία. Τα αποτελέσματα δημοσιεύθηκαν στην επιθεώρηση «Molecular Biology and Evolution»«Η μελέτη αναθεωρεί το χρονοδιάγραμμα της γενετικής ιστορίας των κοάλα στην Αυστραλία. Υπολογίζοντας τον ρυθμό μεταλλάξεων στους σημερινούς πληθυσμούς κοάλα, μπορούμε να ανατρέξουμε γενετικά έως και 100.000 χρόνια πίσω, αποκτώντας μια εικόνα της γενετικής ποικιλότητας και του μεγέθους των αρχαίων πληθυσμών τους» αναφέρει ο υποψήφιος διδάκτορας Τόμπι Κόβατς, επικεφαλής της έρευνας. Οι αρχαίες κλιματικές αλλαγές «Τα απολιθώματα είναι πολύ λίγα για να γνωρίζουμε πόσο μεγάλοι ήταν οι πληθυσμοί των κοάλα πριν από 100.000 χρόνια. Η μελέτη του γονιδιώματός τους, όμως, μας προσφέρει πολύτιμα στοιχεία για την εξελικτική τους ιστορία. Οι γονιδιωματικές αναλύσεις δείχνουν ότι τα κοάλα έχουν βιώσει στο παρελθόν μεγάλες πληθυσμιακές καταρρεύσεις εξαιτίας της κλιματικής αλλαγής και της απώλειας των ενδιαιτημάτων τους. Όταν οι περιβαλλοντικές συνθήκες βελτιώθηκαν, οι πληθυσμοί τους ανέκαμψαν και εξαπλώθηκαν ξανά σε μεγάλο μέρος της ανατολικής Αυστραλίας.Είναι σημαντικό να τονιστεί ότι πολλές από τις σημερινές απειλές για τα κοάλα προκαλούνται από τον άνθρωπο, όπως η καταστροφή των δασών και το κυνήγι. Η κατανόηση του τρόπου με τον οποίο οι πληθυσμοί τους αντέδρασαν στις παλαιότερες καταρρεύσεις και ανακάμψεις μπορεί να συμβάλει στον σχεδιασμό επιστημονικά τεκμηριωμένων στρατηγικών προστασίας» εξηγει ο Κόβατς. Η πρώτη άμεση μέτρηση του ρυθμού μεταλλάξεων στα κοάλα Για να ανασυνθέσουν το γενετικό παρελθόν του είδους, οι επιστήμονες επικεντρώθηκαν στον ρυθμό μεταλλάξεων, δηλαδή στη συχνότητα με την οποία εμφανίζονται νέες γενετικές αλλαγές στο γονιδίωμα ενός οργανισμού. Σε κάθε νέα γενιά προκύπτουν φυσιολογικά ορισμένες μεταλλάξεις. Ο αριθμός τους διαφέρει από είδος σε είδος γεγονός που καθιστά τον ρυθμό μεταλλάξεων ιδιαίτερα χρήσιμο εργαλείο για τη μελέτη της εξέλιξης.Η ερευνητική ομάδα ανέλυσε τα γονιδιώματα τεσσάρων οικογενειών κοάλα, αποτελούμενων από δύο γονείς και έναν απόγονο, και κατέγραψε τις νέες μεταλλάξεις που εμφανίστηκαν. Με βάση αυτά τα δεδομένα, υπολόγισε ότι ο ρυθμός μεταλλάξεων στα κοάλα είναι περίπου ο μισός από εκείνον των ανθρώπων.Στη συνέχεια ο νέος αυτός ρυθμός εφαρμόστηκε στην ανάλυση 457 γονιδιωμάτων κοάλα επιτρέποντας στους επιστήμονες να ανασυνθέσουν τις μεταβολές του πληθυσμού του είδους σε βάθος χρόνου. Η μελέτη αποτελεί την πρώτη άμεση μέτρηση του ρυθμού μεταλλάξεων όχι μόνο στα κοάλα, αλλά και σε οποιοδήποτε είδος της τάξης των Διπρωτόδοντων μαρσιποφόρων στην οποία ανήκουν επίσης τα καγκουρό, ο φασκωλόμυς (wompat) και τα οποσούμ.Παλαιότερες έρευνες είχαν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι οι πληθυσμοί των κοάλα μειώθηκαν απότομα μετά την άφιξη των ανθρώπων στην Αυστραλία πριν από περίπου 65.000 χρόνια. Ωστόσο, εκείνες οι αναλύσεις βασίζονταν σε ρυθμούς μεταλλάξεων που είχαν υπολογιστεί για μακρινά συγγενικά θηλαστικά, όπως τα ποντίκια και ο άνθρωπος. Η πληθυσμιακή κατάρρευση Η νέα ανάλυση έδειξε ότι οι πληθυσμοί των κοάλα άρχισαν να μειώνονται περίπου πριν από 100.000 χρόνια και έφτασαν στο χαμηλότερο σημείο τους περίπου πριν από 60.000 χρόνια. Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι αυτή η κατάρρευση συνέπεσε με μια περίοδο έντονων περιβαλλοντικών αλλαγών κατά το ύστερο Πλειστόκαινο, πολύ πριν εμφανιστούν άνθρωποι στην Αυστραλία.Το φυσικό περιβάλλον της ηπείρου είχε αλλάξει δραματικά κατά τη διάρκεια εκατομμυρίων ετών. Κατά την Παλαιογενή περίοδο, πριν από 23 έως 66 εκατομμύρια χρόνια, μεγάλο μέρος της Αυστραλίας καλυπτόταν από υγρά δάση. Οι συνθήκες άλλαξαν σημαντικά κατά το Μειόκαινο, πριν από 5 έως 23 εκατομμύρια χρόνια, καθώς η αυστραλιανή τεκτονική πλάκα μετακινούνταν προς τον βορρά.Αργότερα, κατά το Πλειστόκαινο, από πριν 2,5 εκατομμύρια έως 11.700 χρόνια, επαναλαμβανόμενοι κύκλοι ψυχρών και ξηρών παγετωδών περιόδων και θερμότερων μεσοπαγετωδών περιόδων αναδιαμόρφωσαν τα οικοσυστήματα της ηπείρου, δημιουργώντας ολοένα πιο ξηρά και επιρρεπή στις πυρκαγιές περιβάλλοντα. Η απώλεια ενδιαιτημάτων και ο κατακερματισμός των πληθυσμών Καθώς η Αυστραλία γινόταν ολοένα πιο άνυδρη, η επέκταση της πεδιάδας Nullarbor πριν από περίπου 70.000 χρόνια δημιούργησε μια τεράστια ημίξηρη περιοχή που περιόρισε τα κατάλληλα ενδιαιτήματα των κοάλα και απομόνωσε τους ανατολικούς από τους δυτικούς πληθυσμούς.Ο δυτικός πληθυσμός τελικά εξαφανίστηκε, ενώ ένας μικρός ανατολικός πληθυσμός κατάφερε να επιβιώσει στις δυσμενέστερες κλιματικές συνθήκες. Όταν ξεκίνησε η σημερινή μεσοπαγετώδης περίοδος και οι συνθήκες έγιναν ευνοϊκότερες, τα κοάλα εξαπλώθηκαν ξανά. Μεταξύ 16.500 και 6.000 ετών πριν από σήμερα, διαχωρίστηκαν σε πέντε γενετικά διαφορετικούς πληθυσμούς, από τους οποίους προέρχονται οι σημερινές ομάδες που ζουν κατά μήκος των ανατολικών ακτών της Αυστραλίας.«Με βάση αυτά τα αποτελέσματα, θα θέλαμε να εξετάσουμε αν και άλλα αυστραλιανά είδη, συμπεριλαμβανομένων των στενότερων συγγενών της εξαφανισμένης μεγαπανίδας, υπέστησαν αντίστοιχες πληθυσμιακές μειώσεις πριν από την άφιξη των ανθρώπων», δήλωσε ο Κόβατς. Νέα γενετικά εργαλεία για την προστασία των κοάλα Πέρα από την αποκάλυψη της αρχαίας ιστορίας του είδους, ο νέος υπολογισμός του ρυθμού μεταλλάξεων αναμένεται να βοηθήσει τους επιστήμονες να κατανοήσουν καλύτερα τους σημερινούς πληθυσμούς των κοάλα και να ενισχύσουν τις προσπάθειες διατήρησής τους.«Η ερευνητική μας ομάδα δημιουργεί τεράστιες γονιδιωματικές βάσεις δεδομένων για τα κοάλα, όμως για να αξιοποιήσουμε πλήρως αυτές τις πληροφορίες πρέπει να γνωρίζουμε πόσο γρήγορα εμφανίζονται νέες γενετικές μεταβολές στο είδος. Η εκτίμηση του ρυθμού μεταλλάξεων βελτιώνει την ικανότητά μας να ανασυνθέτουμε την πληθυσμιακή ιστορία των κοάλα, να κατανοούμε τη δυνατότητά τους να προσαρμόζονται στις μεταβαλλόμενες συνθήκες και να λαμβάνουμε πιο τεκμηριωμένες αποφάσεις για την προστασία τους στο μέλλον» λέει ο Κόβατς. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2130202/archaia-klimatiki-allagi-odigise-stin-exafanisi-ta-koala/

Αμφισβητώντας την Κοσμολογική Αρχή. Για την περιγραφή της εξέλιξης του σύμπαντος απαιτούνται ορισμένες υποθέσεις. Μεταξύ αυτών είναι η παραδοχή της ομογένειας και της ισοτροπίας του σε μεγάλες κλίμακες(*), ένα δόγμα που οι φυσικοί αποκαλούν Κοσμολογική Αρχή. Αυτό σημαίνει πρακτικά ότι η θέση μας στο σύμπαν δεν είναι σε καμία περίπτωση ιδιαίτερη και δεν έχει κανένα απολύτως πλεονέκτημα. Πρόκειται για μια μαθηματικά πολύ ισχυρή υπόθεση, την οποία χρησιμοποιεί η καθιερωμένη κοσμολογία. Οι τοπικές ανωμαλίες αντικαθίστανται από έναν μέσο τανυστή ύλης, για τον οποίο υποθέτουμε ότι είναι ίδιος σε όλους τους τόπους αλλά ενδεχομένως μεταβάλλεται με τον χρόνο. Η Κοσμολογική Αρχή στηρίζεται κατά κάποιον τρόπο και στην πειραματική παρατήρηση. Πράγματι, από το σημείο στο οποίο βρισκόμαστε το σύμπαν εμφανίζεται σε μεγάλο βαθμό ισότροπο, ενώ επίσης φαίνεται σχετικά ομογενές «κατά μέσο όρο» στο τμήμα που παρατηρούμε. Όμως, δεν έχουμε καμία ένδειξη για το αν το σύμπαν είναι ομογενές και ισότροπο όταν παρατηρείται από άλλα σημεία ή σε άλλες χρονικές στιγμές. Η αποδοχή της Κοσμολογικής Αρχής είναι, λοιπόν, ζήτημα υπόθεσης, και κάποιες πρόσφατες παρατηρήσεις θα μπορούσαν να ανατρέψουν αυτή την παλιά παραδοχή.Σύμφωνα με την πρόσφατη δημοσίευση των φυσικών Francesco Sylos Labini και Marco Galoppo στο περιοδικό Nature με τίτλο «Detection of anisotropic cosmic structures on a gigaparsec scale» η Κοσμολογική Αρχή αμφισβητείται. Οι δυο φυσικοί υποστηρίζουν ότι οι δομές του σύμπαντος φαίνονται σημαντικά διαφορετικές ανάλογα με την κατεύθυνση που κοιτάμε. Σύμφωνα με τον Francesco Sylos Labini «σ’ αυτήν την έρευνα, διαπιστώνουμε ότι υπάρχουν δομές μεγάλης κλίμακας που καθορίζουν ειδικές κατευθύνσεις».Χρησιμοποιώντας δεδομένα από το Φασματοσκοπικό Όργανο Σκοτεινής Ενέργειας (DESI), οι Labini και Galoppo ισχυρίζονται ότι οι δομές του σύμπαντος είναι πολύ πιο περίπλοκες από ό,τι θεωρούν τα υπάρχοντα μοντέλα, παραβιάζοντας μια από τις πιο ιερές ιδέες της κοσμολογίας. Διαπίστωσαν ότι τα δείγματα γαλαξιών από το DESI παρουσιάζουν επίμονη ανισότροπη δομή στην κατανομή των γαλαξιών σε κλίμακες περίπου γιγαπαρσέκ, που σημαίνει ότι οι γαλαξίες συσσωρεύονταν περισσότερο από όσο θα έπρεπε σε κλίμακες πολύ μεγαλύτερες από αυτές που εξετάστηκαν προηγουμένως. Λαμβάνοντας ως παράδειγμα προηγούμενες μελέτες που δείχνουν ανισοτροπία σε κλίμακες μεγαπαρσέκ, οι ερευνητές δείχνουν ότι η ανισοτροπία εξακολουθεί να υπάρχει σε κλίμακες 1.000 φορές μεγαλύτερες.Όπως αναφέρουν οι δυο φυσικοί στην δημοσίευσή τους, «αυτά τα αποτελέσματα παρέχουν άμεσες αποδείξεις ότι η κατευθυντική συνοχή(**) παραμένει σε μεγαλύτερες κλίμακες από ό,τι προβλέπεται στο καθιερωμένο πλαίσιο, αμφισβητώντας την υπόθεση της ισοτροπίας σε μεγάλη κλίμακα. Απαιτούν μια επανεκτίμηση του τρόπου με τον οποίο η ομοιογένεια και η ισοτροπία υλοποιούνται στο παρατηρούμενο σύμπαν και δίνουν κίνητρο για νέες δοκιμές των κοσμολογικών μοντέλων βασισμένες σε κατευθυντικές στατιστικές.»Η Κοσμολογική Αρχή αποτελεί την θεμελιώδη μαθηματική προϋπόθεση για τα περισσότερα μοντέλα του σύμπαντος και στηρίζει τον τρόπο με τον οποίο οι κοσμολόγοι κατασκευάζουν την εξίσωση για το σχήμα του. Και είναι η βάση του κοσμικού πληθωρισμού, της θεωρίας ότι το σύμπαν μας υπέστη μια περίοδο ακραίας, ταχείας διαστολής αμέσως μετά τη Μεγάλη Έκρηξη. Είναι επίσης η απλούστερη εξήγηση για το σύμπαν που βλέπουμε. Αλλά στην Φυσική, δεν σημαίνει ότι η φαινομενικά απλούστερη λύση εφαρμόζεται και στην πραγματικότητα. παρατηρήσεις: (*) Αυτές οι ιδιότητες δεν συνεπάγονται η μία την άλλη. Για παράδειγμα, ένα ομοιόμορφο μαγνητικό πεδίο είναι ομογενές αφού το μαγνητικό πεδίο είναι παντού το ίδιο, αλλά δεν είναι ισότροπο αφού οι δυναμικές γραμμές του μαγνητικού πεδίου έχουν συγκεκριμένη κατεύθυνση. Από την άλλη, μια σφαιρικά συμμετρική κατανομή, παρατηρούμενη από το κεντρικό της σημείο είναι ισοτροπική, αλλά όχι απαραίτητα ομογενής (καθώς η πυκνότητα μπορεί να αλλάζει όσο απομακρυνόμαστε από το κέντρο). Όμως, αν απαιτήσουμε μια κατανομή να είναι ισοτροπική ως προς κάθε σημείο της, τότε είναι και ομογενής. (**) Η κατευθυντική συνοχή στην κοσμολογία περιγράφει την τάση των γαλαξιών και των υπερδομών του σύμπαντος να ευθυγραμμίζονται, να οργανώνονται ή να σχηματίζουν μοτίβα κατά μήκος μιας συγκεκριμένης κατεύθυνσης στον χώρο, αντί να είναι κατανεμημένα εντελώς τυχαία. διαβάστε περισσότερα: The universe should look the same in all directions at large scales, but DESI data suggest otherwise – https://phys.org/news/2026-06-universe-large-scales-desi.html

Πόσο πιθανή είναι η πρόσκρουση αστεροειδούς στη γη; Στις 26 Σεπτεμβρίου 2022 επιστήμονες και ειδικοί στη διαστημική τεχνολογία έστειλαν στο διάστημα ένα «βελάκι» να πέσει με ταχύτητα 20.000 χιλιομέτρων την ώρα πάνω σε έναν αστεροειδή ώστε να τον… εκτρέψει από την αρχική του τροχιά. Οι επιστήμονες γνωρίζουν ότι το μικρό διαστημικό σκάφος DART (Double Asteroid Redirection Test) της NASA εξερράγη πάνω στον αστεροειδή, διαταράσσοντας την κίνησή του. Δεν διαθέτουν, ωστόσο, ακόμη τις πληροφορίες για το αποτέλεσμα της πρόσκρουσης, ώστε η ανθρωπότητα να θεωρεί ότι έχει αποκτήσει μια δυνατότητα πλανητικής άμυνας απέναντι στις επιθέσεις αστεροειδών.Αυτές, ακριβώς, τις πληροφορίες θα επιδιώξει να συλλέξει τον Νοέμβριο, μια άλλη διαστημική αποστολή -της Ευρώπης αυτή τη φορά-, το διαστημικό σκάφος Hera, προσδίδοντας στην προσπάθεια πλανητικής άμυνας και ευρωπαϊκό “ άρωμα”…Η Hera εκτοξεύτηκε τον Οκτώβριο του 2024. «Αυτή η αποστολή εντάσσεται στο πλαίσιο αυτού που ονομάζουμε πλανητική άμυνα. Η πλανητική άμυνα περιλαμβάνει δραστηριότητες που στοχεύουν στην προστασία μας από την πρόσκρουση ενός αστεροειδούς. Με άλλα λόγια, δεν θέλουμε να έχουμε το τέλος των δεινοσαύρων! Επομένως, χρειαζόμαστε ένα σχέδιο, έναν διαστημικό οργανισμό που να μας φροντίζει. Ο στόχος του DART και του Hera είναι να αποδείξουν ότι είμαστε σε θέση να εκτρέψουμε έναν αστεροειδή από την αρχική του τροχιά», εξήγησε, μιλώντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, ο Δρ Πατρίκ Μισέλ (Patrick Michel), επιστημονικός υπεύθυνος της αποστολής Hera του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Διαστήματος (ESA), εκ των κορυφαίων παγκοσμίως πλανητικών επιστήμονων και αστροφυσικών.«Θέλουμε να μάθουμε, αν η πρόσκρουση δημιούργησε κρατήρα, ποιο είναι το μέγεθος και το βάθος του. Έτσι, χρειαζόμασταν έναν “ ντετέκτιβ”, όπως ο …Επιθεωρητής Κολόμπο, ο οποίος επιστρέφει στον τόπο του εγκλήματος, γνωρίζοντας ποιος είναι ο ένοχος -σε αυτή την περίπτωση το DART», σημείωσε o κορυφαίος ευρωπαίος επιστήμονας. Ο «διαστημικός ντετέκτιβ» Hera, λοιπόν, είναι που έχει αναλάβει να δώσει στους επιστήμονες τη δυνατότητα να ανακαλύψουν «για πρώτη φορά τι σημαίνει να έχεις δεχτεί πρόσκρουση με υψηλή ταχύτητα για να εκτραπείς», σημείωσε ο Δρ Πατρίκ Μισέλ.Ο Γάλλος επιστήμονας είναι ο βασικός ερευνητής (Principal Investigator) της Hera, αλλά και συντονιστής της ομάδας συνεργασίας μεταξύ των δύο αυτών αποστολών, DART και Hera, που έχει αναλάβει να εντοπίσει τον «χτυπημένο» αστεροειδή ανάμεσα στους 1,3 εκατομμύρια γνωστούς αστεροειδείς του ηλιακού μας συστήματος. H πρώτη δοκιμή εκτροπής αστεροειδούς Τη… δουλειά της έρευνας θα κάνουν μαζί το σκάφος της ευρωπαϊκής αποστολής και άλλοι δύο μικροί δορυφόροι. «Είναι η πρώτη φορά που στέλνουμε σε έναν αστεροειδή, όχι μόνο ένα διαστημικό σκάφος, αλλά ένα σύστημα που μεταφέρει δύο CubeSats (μικροδορυφόρους) σε μέγεθος κουτιού παπουτσιών», επισημαίνει ο Δρ Μισέλ.Οι μικροδορυφόροι αυτοί θα απελευθερωθούν κοντά στον αστεροειδή και, επικοινωνώντας μεταξύ τους, θα πραγματοποιήσουν μετρήσεις σε πολύ κοντινή απόσταση. Μάλιστα, ένας εξ αυτών φέρει ραντάρ που θα διερευνήσει για πρώτη φορά το εσωτερικό ενός αστεροειδούς, αποκαλύπτοντας αν πρόκειται για συμπαγή μονόλιθο ή για μια χαλαρή συσσώρευση βράχων με κενά.Γιατί χρειάζεται αυτό; Η πλανητική άμυνα στοχεύει στη θωράκιση της Γης από την απειλή πρόσκρουσης κάποιου αστεροειδούς, μόνο που θα πρέπει να ξέρουμε… τι θα πρέπει να χτυπήσουμε εάν χρειαστεί, εξηγεί ο Δρ Μισέλ. «Αυτό είναι πολύ σημαντικό επειδή η απόκριση στην πρόσκρουση εξαρτάται από τις εσωτερικές ιδιότητες. Αν πάρεις ένα σφουγγάρι και πυροβολήσεις μέσα δεν έχεις την ίδια απόκριση με το αν πυροβολήσεις σε μια μεταλλική ράβδο. Σωστά;», περιγράφει με παραστατικό τρόπο. Πόσο μας απειλεί ένας αστεροειδής; «Από όλους τους αστεροειδείς που γνωρίζουμε, δεν υπάρχει κανένας που να μας απειλεί, τουλάχιστον βραχυπρόθεσμα ή μεσοπρόθεσμα, επειδή οι υπολογισμοί μας είναι προβλεπτικοί για περίπου έναν αιώνα. Για τον υπόλοιπο πληθυσμό που δεν γνωρίζουμε και θα τον μάθουμε με παρατηρήσεις, υπάρχει κίνδυνος, αλλά είναι πολύ μικρός σε σύγκριση με πολλούς άλλους φυσικούς κινδύνους. Οπότε η επόμενη ερώτηση θα ήταν, εντάξει, τότε γιατί εργάζεστε πάνω σε αυτό (πλανητική άμυνα); Σε περίπτωση που κάποιος έρθει νωρίτερα απ’ ό,τι νομίζουμε, είναι καλύτερο να είμαστε έτοιμοι πριν το χρειαστούμε (..). Χρειαζόμαστε, λοιπόν, χρόνο και το καλό είναι ότι τον έχουμε», σημειώνει ο ευφυής Γάλλος επιστήμονας με έδρα Observatoire Côte d’Azur στη Νίκαια. Η απογραφή «Το σχέδιό μας είναι να είμαστε σε θέση να προσφέρουμε στη μελλοντική γενιά που θα πρέπει να το αντιμετωπίσει -επειδή γνωρίζουμε ότι μακροπρόθεσμα θα συμβεί. Θέλουμε να της προσφέρουμε ένα σχέδιο ώστε να μην χρειαστεί να αυτοσχεδιάσει. Και τα ευχάριστα νέα είναι ότι, σε αντίθεση με πολλούς άλλους φυσικούς κινδύνους, αυτόν μπορούμε να τον προβλέψουμε και να τον αποτρέψουμε με εφικτά και λογικά μέσα», προσθέτει ο Δρ Μισέλ.Ο ειδικός επιστήμονας εστιάζει στους κοντινούς στη Γη αστεροειδείς (Near-Earth Asteroids) και την απογραφή τους. «Το κάνουμε. Γνωρίζουμε ήδη σχεδόν όλα τα αντικείμενα με μέγεθος μεγαλύτερο από ένα χιλιόμετρο. Είναι περίπου χίλια. Και το ένα χιλιόμετρο είναι το όριο για μια παγκόσμια επίπτωση στη Γη, εάν ένα αντικείμενο προσκρούσει στη Γη. Οπότε, για όλα αυτά που μπορούν να προκαλέσουν παγκόσμιες καταστροφές, έχουμε καλά νέα: τα γνωρίζουμε όλα, κανένα δεν αποτελεί απειλή τουλάχιστον για τον επόμενο αιώνα και ακόμη περισσότερο, επειδή η συχνότητα πρόσκρουσης είναι κατά μέσο όρο κάθε 500.000 χρόνια. Τώρα προσπαθούμε να εντοπίσουμε όλα τα αντικείμενα που είναι μεγαλύτερα από 140 μέτρα, το οποίο είναι το όριο μεγέθους για καταστροφές σε επίπεδο περιοχής ή μιας μικρής χώρας. Γνωρίζουμε μόνο το 40% από αυτά, επομένως δεν γνωρίζουμε το 60%, αλλά η συχνότητα πρόσκρουσης είναι περίπου κάθε 20.000 χρόνια», εξήγησε ο Γάλλος επιστήμονας.Σύντομα, για την ολοκλήρωση της καταγραφής, θα υπάρχει, όπως εξηγεί, ένας πανόπτης στο διάστημα. «Τα ευχάριστα νέα είναι ότι η NASA πρόκειται να εκτοξεύσει το 2027 ένα διαστημικό τηλεσκόπιο που ονομάζεται NEO Surveyor, το οποίο θα κάνει την απογραφή αυτών των αντικειμένων σε περίπου δέκα χρόνια. Έτσι μέχρι το 2040, αυτή η πλευρά της δραστηριότητας που ονομάζεται πρόβλεψη θα έχει ολοκληρωθεί. Θα γνωρίζουμε τους περισσότερους από όλους τους δυνητικά απειλητικούς αστεροειδείς μεγαλύτερους από 140 μέτρα και θα είμαστε σε θέση να προβλέψουμε μια πρόσκρουση. Αυτή είναι η πρώτη πλευρά της δραστηριότητας», σημείωσε ο διευθυντής Ερευνών στο Εθνικό Κέντρο Επιστημονικής Έρευνας της Γαλλίας. Η ανθρωπότητα και το «πρωτόκολλο σωτηρίας» Ο Δρ Πατρίκ Μισέλ εμφανίζεται καθησυχαστικός για τις δράσεις της διεθνούς κοινότητας που, όμως, παρά τη σημαντική πρόοδο που έχει σημειωθεί, απέχει ακόμη από το να είναι πλήρως έτοιμη να αντιμετωπίσει την απειλή ενός αστεροειδούς εξαιτίας της απουσίας ενός σταθερού πρωτοκόλλου άμεσης δράσης.Εξηγεί πως η ανθρωπότητα προχωρά για να το πετύχει αυτό με γοργά πια βήματα. «Η τελική πλευρά της δραστηριότητας (σ.σ της πλανητικής άμυνας) είναι ο συντονισμός σε διεθνές επίπεδο. Επειδή αν συμβεί κάτι, αν προβλέψουμε ότι ένας αστεροειδής έρχεται προς τα εμάς -θα σχολιάσει κάποιος- «…απλώς τον εκτρέπουμε». Εντάξει, αυτό είναι η θεωρία. Για εμένα, στην πράξη (το ζήτημα προκύπτει) είναι ποιον παίρνω τηλέφωνο επειδή δεν αποφασίζω εγώ. Οπότε, ποιον παίρνω τηλέφωνο; Μετά ας υποθέσουμε ότι οι πρόεδροι λένε: «Εντάξει, να κάνουμε κάτι». Τι κάνουμε; Ποια βιομηχανία θα το κάνει; Ποιος αποφασίζει την τεχνική; Όλα αυτά τα πράγματα, λοιπόν, που βρίσκονται σε πολιτικό επίπεδο και επίπεδο λήψης αποφάσεων και πρέπει επίσης να αποσαφηνιστούν. Για τον λόγο αυτό, το 2013 δημιουργήσαμε υπό την αιγίδα των Ηνωμένων Εθνών δύο ομάδες εργασίας, οι οποίες υπάρχουν προκειμένου να προσφέρουν μια διεθνή απάντηση, συντονισμένη σε διεθνές επίπεδο, σε αυτό το πρόβλημα», εξηγεί ο Γάλλος ειδικός. Η ύπαρξη στιβαρών, προ-επαληθευμένων πρωτοκόλλων, όπως τονίζει ο Γάλλος επιστήμονας, είναι ο καλύτερος τρόπος να ληφθούν οι βέλτιστες αποφάσεις, εάν αυτό χρειαστεί.Για αυτό το τμήμα της δραστηριότητας της πλανητικής άμυνας, την πολιτική πτυχή, ο Δρ Μισέλ παρέθεσε και ένα σενάριο: Ένα αντικείμενο 30 μέτρων πλησιάζει μια μεγαλούπολη και λόγω άγνωστων φυσικών ιδιοτήτων, οι επιστήμονες ενδέχεται να μην μπορούν να προβλέψουν αν θα εκραγεί με ασφάλεια στην ατμόσφαιρα ή αν θα προσκρούσει στο έδαφος. Σε μια τέτοια περίπτωση, ο εκάστοτε ηγέτης θα βρεθεί μπροστά σε ένα δίλημμα: Να διατάξει την εκκένωση εκατομμυρίων ανθρώπων με τον κίνδυνο να μην συμβεί τίποτα, ή να πάρει το ρίσκο της μη εκκένωσης; Με τα επιστημονικά δεδομένα από τις αποστολές DART και Hera και την ευαισθητοποίηση των φορέων ο Δρ Πατρίκ Μισέλ εκτιμά πως ο συντονισμός της ανθρωπότητας σε ένα τέτοιο σενάριο θα είναι πιο αποτελεσματικός.Η τεχνική του «κινητικού προσκρούστη» (σ.σ kinetic impactor technique), που δοκιμάστηκε με το DART που σαν βελάκι χτύπησε τον αστεροειδή-στόχο του, βγήκε πια από τα χαρτιά και εφαρμόστηκε στην πράξη και αυτό φωτίζει το πρόσωπο του Γάλλου επιστήμονα με αισιοδοξία. Η προετοιμασία τώρα, σε περιόδους ηρεμίας κρίνεται -σημειώνει επιτακτικά- καθώς η δημιουργία αποτελεσματικών μηχανισμών απαιτεί προσπάθειες δεκαετιών.«Πρέπει να αγαπάμε το διάστημα και να είμαστε έτοιμοι να αντιμετωπίσουμε όλες τις προκλήσεις με τις οποίες μας φέρνει αντιμέτωπους», καταλήγει ο διεθνούς κύρους επιστήμονας. https://www.amna.gr/home/article/1004329/Poso-pithani-einai-i-proskrousi-asteroeidous-sti-gi-Milaei-o-gkourou-ton-asteroeidon-Patrick-Michel

Το τηλεσκόπιο αποδίδει, αλλά μάλλον θέλει σταθερή βάση και κάποιο απήνεμο μέρος.