O Τραμπ συνεχάρη τη NASA για την αποστολή στη Σελήνη και τώρα ζητά περικοπές 50% στο διαστημικό της πρόγραμμα. Ο Λευκός Οίκος παρουσίασε την πρόταση χρηματοδότησης της διαστημικής υπηρεσίας με δραστικές μειώσεις στον προϋπολογισμό της.Η νέα πρόταση προϋπολογισμού του Λευκού Οίκου για το οικονομικό έτος 2027 για την NASA προκαλεί έντονες αντιδράσεις από την κοινότητα του Διαστήματος με προειδοποιήσεις ότι θα μπορούσε να αλλάξει δραστικά τον οργανισμό μειώνοντας τη συνολική χρηματοδότηση κατά 23% και σχεδόν στο μισό τα επιστημονικά του προγράμματα.«Αυτός είναι ο χειρότερος προϋπολογισμός της NASA που έχω δει ποτέ και κυριολεκτικά έχω εξετάσει κάθε έναν από το 1960» λέει ο Κάσει Ντράιερ, επικεφαλής διαστημικής πολιτικής του διεθνούς μη κερδοσκοπικού οργανισμού Planetary Society.Η νέα συνοπτική πρόταση για το 2027 μειώνει τον προϋπολογισμό της Διεύθυνσης Επιστημονικών Αποστολών της NASA από 7,25 δισ. δολάρια σε 3,9 δισ. δηλαδή μια περικοπή 47% στη χρηματοδότηση της επιστήμης παράλληλα με συνολική μείωση 23% για την διαστημική υπηρεσία. Η Planetary Society εξέδωσε ανακοίνωση τονίζοντας ότι η πρόταση ξεχωρίζει όχι μόνο για το μέγεθος των περικοπών αλλά και για το πόσο αποκλίνει από τις καθιερωμένες πρακτικές προϋπολογισμού.Αντί να κατονομάζει ρητά ποιες αποστολές ακυρώνονται η πρόταση τις παραλείπει εντελώς απαιτώντας σύγκριση με προηγούμενους προϋπολογισμούς για να διαπιστωθούν οι περικοπές. Επιπλέον αφαιρεί τα στοιχεία χρηματοδότησης προηγούμενων ετών ένα βασικό χαρακτηριστικό των προϋπολογισμών της NASA για περισσότερα από 60 χρόνια καθιστώντας δύσκολη την αξιολόγηση των αλλαγών.Ο Ντράιερ επεσήμανε επίσης την ύπαρξη μεγάλων και ασαφώς ορισμένων κονδυλίων, όπως ένα ποσό 438 εκατομμυρίων δολαρίων για «Τεχνολογία Άρη», χωρίς σαφή ανάλυση ή λεπτομέρειες κόστους. Το ποσό αυτό ξεπερνά ολόκληρο τον προϋπολογισμό του τομέα Ηλιοφυσικής αλλά περιγράφεται μόνο γενικά.Πέρα από τα ζητήματα διαφάνειας ο Ντράιερ σημείωσε ότι η πρόταση για το 2027 επαναλαμβάνει σε μεγάλο βαθμό ένα σχέδιο που το Κογκρέσο είχε ήδη απορρίψει κατά τη χρηματοδότηση του 2026 όταν οι νομοθέτες αποκατέστησαν τη χρηματοδότηση της επιστήμης μετά από διακομματική ψηφοφορία. Έτσι, χαρακτήρισε τη φετινή πρόταση ως «αντιγραφή» του περσινού προϋπολογισμού αλλά και «πρόχειρη και αντιεπαγγελματική» με λάθη όπως η αναφορά σε τερματισμό της αποστολής Mars Sample Return που είχε ήδη ακυρωθεί το 2026 και λανθασμένη αναφορά οικονομικού έτους για το διαστημικό τηλεσκόπιο James Webb.«Στην ουσία είναι το ίδιο με πέρυσι στις περισσότερες πτυχές. Δεν έμαθαν τίποτα από την απόρριψη και προτείνουν τις ίδιες ακυρώσεις αποστολών και τις ίδιες δρακόντειες περικοπές» δήλωσε ο Κάσει στο Space.com. Αν εφαρμοστούν οι περικοπές θα είναι εκτεταμένες. Η πρόταση προβλέπει την ακύρωση περισσότερων από 40 επιστημονικών έργων περίπου το ένα τρίτο του χαρτοφυλακίου της NASA συμπεριλαμβανομένων αποστολών που βρίσκονται σε ανάπτυξη αλλά και ενεργών διαστημοπλοίων.«New Horizons, OSIRIS-APEX, Juno όλα ακυρώνονται (ξανά). Είναι το ίδιο σύνολο ακυρώσεων αποστολών με αυτό που είχε προταθεί και πέρυσι» λέει ο Ντράιερ.Οι περικοπές επηρεάζουν επίσης τη συμμετοχή των ΗΠΑ σε διεθνείς συνεργασίες όπως το ρόβερ Rosalind Franklin, τη δεύτερη αποστολή του προγράμματος ExoMars του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Διαστήματος (ESA) για το οποίο η NASA είχε πρόσφατα δεσμευτεί ξανά να υποστηρίξει κατά την εκδήλωση «Ignition» στις 24 Μαρτίου. Εκεί παρουσιάστηκαν πρωτοβουλίες μεγάλης κλίμακας με στόχο την ενίσχυση της εθνικής διαστημικής πολιτικής και της ηγετικής θέσης των ΗΠΑ στο Διάστημα. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2098196/o-tramp-synechari-tin-nasa-gia-ti-apostoli-sti-selini-kai-tora-zita-perikopes-50-sto-diastimiko-tis-programma/

Ιστολόγιο Curiosity, Sols 4859-4866: Ένας μικρός κρατήρας και χιλιάδες πολύγωνα. Ημερομηνία σχεδιασμού για τη Γη: Παρασκευή, 10 Απριλίου 2026 Το Curiosity πέρασε την περασμένη εβδομάδα οδηγώντας προς έναν μικρό κρατήρα, διαμέτρου περίπου 10 μέτρων (32 ποδιών). Σήμερα, η ομάδα ονόμασε ανεπίσημα αυτόν τον κρατήρα «Αντοφαγάστα», από μια περιοχή και μεγάλη πόλη στη Χιλή δίπλα στην Ατακάμα. Οι κρατήρες είναι πολύ ενδιαφέροντες για πολλούς λόγους, ένας από τους οποίους είναι ότι λειτουργούν ως «τρυπάνια της φύσης», εκθέτοντας υλικό στην επιφάνεια μέσω των τοιχωμάτων και των εκτοξευόμενων σωματιδίων τους που διαφορετικά θα είχαν θαφτεί. Από τροχιά, η Αντοφαγάστα μοιάζει με έναν σχετικά νεαρό κρατήρα (ηλικίας μικρότερης των 50 εκατομμυρίων ετών, που είναι νέος σε γεωλογική κλίμακα του Άρη!), επομένως μπορεί να υπάρχει υλικό μέσα και γύρω από τον κρατήρα που εκτέθηκε στο σκληρό, καταστροφικό για τα οργανικά μόρια περιβάλλον ακτινοβολίας στην επιφάνεια του Άρη μόνο στο πολύ πρόσφατο παρελθόν. Το Curiosity έχει ήδη βρει πολλά ανθεκτικά οργανικά μόρια που επιβίωσαν δισεκατομμύρια χρόνια, αλλά θα μπορούσε να υπάρχει ένας ακόμη μεγαλύτερος θησαυρός σύνθετης χημείας βαθιά κάτω από την επιφάνεια; Ο Αντοφαγάστα θα μπορούσε να μας βοηθήσει να απαντήσουμε σε αυτό το ερώτημα... αλλά μόνο αν ο κρατήρας είναι αρκετά μεγάλος για να έχουμε ανασκάψει βαθιά πετρώματα, αν είναι πραγματικά σχετικά νέος και αν καταφέρουμε να βρούμε έναν βράχο που είμαστε σίγουροι ότι ανασκάφηκε από βάθος και που πληροί επίσης τις φυσικές απαιτήσεις για την γεώτρηση του Curiosity. Αυτά είναι πολλά «αν», αλλά και μια πολύ συναρπαστική ευκαιρία για να περάσουμε με το αυτοκίνητο! Θα μπορέσουμε να απαντήσουμε σε όλα αυτά τα «αν» και να αποφασίσουμε τι θα κάνουμε μόλις δούμε τον κρατήρα από το έδαφος την επόμενη εβδομάδα.Εν τω μεταξύ, το ταξίδι προς την Αντοφαγάστα ήταν εξαιρετικά ενδιαφέρον. Πολλά από τα βράχια που έχουμε περάσει με το αυτοκίνητο έχουν αυτές τις απίστευτες υφές - χιλιάδες πολύγωνα σε σχήμα κηρήθρας διασταυρώνονται στην επιφάνειά τους. Ορίστε ένα παράδειγμα , και ορίστε ένα άλλο παράδειγμα , και τα δύο από το Sol 4859. Έχουμε δει βράχους με πολύγωνα όπως αυτούς στο παρελθόν, αλλά δεν φαινόταν τόσο δραματικά άφθονοι, εκτεινόμενοι στο έδαφος για μέτρα και μέτρα στα ψηφιδωτά Mastcam μας. Αυτή την εβδομάδα συνεχίσαμε να συλλέγουμε πολλές εικόνες και χημικά δεδομένα που θα μας βοηθήσουν να διακρίνουμε μεταξύ διαφορετικών υποθέσεων για το πώς σχηματίστηκαν οι υφές των κηρήθρων. Συνεχίσαμε επίσης να παρακολουθούμε το περιβάλλον του Άρη, με πολλές αναζητήσεις σκόνης-διαβόλου και εικόνες προς τον ορίζοντα για να χαρακτηρίσουμε την ατμόσφαιρα του Άρη καθώς γίνεται προβλέψιμα πιο σκονισμένη πλησιάζοντας τους ζεστούς καλοκαιρινούς μήνες.Ανυπομονώ να δω τα δεδομένα που θα φτάσουν στη Γη μέχρι το πρωί της Τρίτης. Αν όλα πάνε καλά, το Curiosity θα βρίσκεται στην άκρη του κρατήρα Antofagasta, στέλνοντας εικόνες που θα μας επιτρέψουν να δούμε το χείλος του κρατήρα και το εσωτερικό του για πρώτη φορά από το έδαφος. https://science.nasa.gov/blog/curiosity-blog-sols-4859-4866-one-small-crater-and-thousands-of-polygons/ Το ρόβερ Curiosity της NASA για τον Άρη τράβηξε αυτήν την εικόνα που δείχνει αμυδρά ίχνη πίσω από το ρόβερ στις 9 Απριλίου 2026. Η ομάδα της αποστολής χρησιμοποίησε αυτόνομη πλοήγηση κατά το τέλος αυτής της διαδρομής, οπότε το ίδιο το Curiosity πήρε την απόφαση να ακολουθήσει τις στροφές που είναι ορατές στις εικόνες. Το ρόβερ κατέγραψε αυτήν την εικόνα χρησιμοποιώντας την αριστερή κάμερα πλοήγησης την 4861η ηλιακή ώρα, ή την 4.861η ημέρα του Άρη της αποστολής του Mars Science Laboratory, στις 19:03:01 UTC.

Το Parker Solar Probe της NASA ανακάλυψε εκπλήξεις σε μια έκρηξη κοντά στον Ήλιο Πριν μια ηλιακή καταιγίδα εξαπλωθεί ραγδαία στο διάστημα και πλήξει την τεχνολογία στη Γη, ξεκινά με μια εκρηκτική διαδικασία στον Ήλιο, γνωστή ως μαγνητική επανασύνδεση. Τώρα, παρατηρήσεις από το Parker Solar Probe της NASA αποκάλυψαν νέες λεπτομέρειες σχετικά με το πώς αυτά τα είδη μαγνητικών γεγονότων εκτοξεύουν σωματίδια σε επικίνδυνες ταχύτητες.Σε μια ηλιακή πτήση του 2022, το Parker Solar Probe πέρασε ανάμεσα στον Ήλιο και το σημείο ενός συμβάντος μαγνητικής επανασύνδεσης στον ηλιακό άνεμο, τη συνεχή ροή σωματιδίων και μαγνητικών πεδίων που εκπέμπει ο Ήλιος. Δεδομένου ότι τα συμβάντα επανασύνδεσης που προκαλούν καταιγίδες συμβαίνουν στην δυσπρόσιτη ηλιακή ατμόσφαιρα, τα συμβάντα που συμβαίνουν στον ηλιακό άνεμο προσφέρουν την ευκαιρία να ληφθούν άμεσες μετρήσεις σωματιδίων που επιταχύνονται από τη μαγνητική επανασύνδεση. Και το Parker Solar Probe έκανε ακριβώς αυτό.Το Parker Solar Probe παρατήρησε έναν πίδακα σωματιδίων κατευθυνόμενο προς τον Ήλιο, αποτελούμενο από πρωτόνια και βαρέα ιόντα — στοιχεία με επιπλέον ηλεκτρόνια. Αλλά απροσδόκητα, η ανάλυση των δεδομένων αποκάλυψε ότι τα πρωτόνια και τα ιόντα επιταχύνθηκαν με διαφορετικούς τρόπους. Οι θεωρίες μαγνητικής επανασύνδεσης αναμένουν ότι αυτοί οι δύο τύποι σωματιδίων επιταχύνονται με τον ίδιο τρόπο, αλλά οι νέες παρατηρήσεις έδειξαν ότι τα πρωτόνια σχημάτισαν μια διασκορπισμένη δέσμη, όπως αυτή από έναν φακό, ενώ τα βαρύτερα ιόντα κατευθύνθηκαν σε ευθεία γραμμή σαν μια δέσμη λέιζερ.Τα ευρήματα, που δημοσιεύθηκαν στις 31 Μαρτίου στο Astrophysical Journal, θα βοηθήσουν τους επιστήμονες να βελτιώσουν τα θεωρητικά μοντέλα της μαγνητικής επανασύνδεσης για να κατανοήσουν καλύτερα πώς τροφοδοτούνται οι ηλιακές καταιγίδες. https://science.nasa.gov/blogs/science-news/2026/04/15/science-nasa-gov-parker-solar-probe-finds-explosive-surprises-on-sun/ Η μαγνητική επανασύνδεση είναι μια από τις πιο σημαντικές διεργασίες στο διάστημα. Η επανασύνδεση συμβαίνει όταν οι διασταυρούμενες γραμμές του μαγνητικού πεδίου σπάνε, εκτοξεύοντας εκρηκτικά κοντινά σωματίδια σε υψηλές ταχύτητες. Αυτή η κινούμενη εικόνα απεικονίζει αυτή τη μαγνητική έκρηξη στον Ήλιο, όπου μπορεί να δημιουργήσει ηλιακές καταιγίδες και να στείλει σωματίδια σε όλο το ηλιακό σύστημα.

«Διαστρικοί Παγετώνες»: Το SPHEREx της NASA χαρτογραφεί τεράστιες γαλαξιακές περιοχές πάγου. Η αποστολή SPHERex της NASA (Φασματοφωτόμετρο για την Ιστορία του Σύμπαντος, την Εποχή Επανιονισμού και την Εξερεύνηση των Πάγων) χαρτογράφησε διαστρικό πάγο σε πρωτοφανή κλίμακα. Καλύπτοντας περιοχές στον Γαλαξία μας με διάμετρο μεγαλύτερη από 600 έτη φωτός, ο πάγος βρέθηκε μέσα σε γιγάντια μοριακά νέφη - τεράστιες περιοχές αερίου και σκόνης όπου πυκνές συστάδες ύλης καταρρέουν υπό την επίδραση της βαρύτητας, δημιουργώντας άστρα. Μια μελέτη που περιγράφει αυτά τα ευρήματα δημοσιεύθηκε την Τετάρτη στο The Astrophysical Journal.Ένας από τους κύριους στόχους του SPHEREx είναι η χαρτογράφηση των χημικών υπογραφών διαφόρων τύπων διαστρικού πάγου. Αυτός ο πάγος περιλαμβάνει μόρια όπως νερό, διοξείδιο του άνθρακα και μονοξείδιο του άνθρακα, τα οποία είναι ζωτικής σημασίας για τη χημεία που επιτρέπει την ανάπτυξη της ζωής. Οι ερευνητές πιστεύουν ότι αυτές οι δεξαμενές πάγου, προσκολλημένες στις επιφάνειες μικροσκοπικών κόκκων σκόνης, είναι το μέρος όπου σχηματίζεται και αποθηκεύεται το μεγαλύτερο μέρος του νερού του σύμπαντος. Το νερό στους ωκεανούς της Γης - και οι πάγοι σε κομήτες και σε άλλους πλανήτες και φεγγάρια στον γαλαξία μας - προέρχεται από αυτές τις περιοχές.«Αυτά τα τεράστια κατεψυγμένα συμπλέγματα είναι σαν «διαστρικοί παγετώνες» που θα μπορούσαν να παρέχουν τεράστια παροχή νερού σε νέα ηλιακά συστήματα που θα γεννηθούν στην περιοχή», δήλωσε ο συν-συγγραφέας της μελέτης Phil Korngut, επιστήμονας οργάνων για το SPHEREx στο Caltech στην Pasadena της Καλιφόρνια. «Είναι μια βαθιά ιδέα ότι εξετάζουμε έναν χάρτη υλικού που θα μπορούσε να βρέξει σε νεοσύστατους πλανήτες και ενδεχομένως να υποστηρίξει μελλοντική ζωή». Χάρη στις φασματικές του δυνατότητες, το SPHEREx μπορεί να μετρήσει τις ποσότητες διαφόρων πάγων και μορίων, όπως οι πολυκυκλικοί αρωματικοί υδρογονάνθρακες, μέσα και γύρω από τα μοριακά νέφη, βοηθώντας τους επιστήμονες να κατανοήσουν καλύτερα τη σύνθεση και το περιβάλλον τους.  Αν και διαστημικά τηλεσκόπια όπως το Διαστημικό Τηλεσκόπιο James Webb της NASA και το αποσυρθέν Spitzer του οργανισμού έχουν ανιχνεύσει νερό, διοξείδιο του άνθρακα, μονοξείδιο του άνθρακα και άλλα παγωμένα μόρια σε όλο τον γαλαξία μας, το παρατηρητήριο SPHEREx είναι η πρώτη αποστολή υπέρυθρης ακτινοβολίας που έχει σχεδιαστεί ειδικά για να βρει τέτοια μόρια σε ολόκληρο τον ουρανό μέσω της φασματικής έρευνας μεγάλης κλίμακας της αποστολής. «Αναμέναμε να ανιχνεύσουμε αυτούς τους πάγους μπροστά από μεμονωμένα φωτεινά αστέρια: Το φως από ένα αστέρι λειτουργεί σαν προβολέας, αποκαλύπτοντας τυχόν πάγο στο διάστημα μεταξύ εμάς και αυτού του αστεριού. Αλλά αυτό είναι κάτι διαφορετικό», δήλωσε ο επικεφαλής συγγραφέας Joseph Hora, αστρονόμος στο Κέντρο Αστροφυσικής (CfA) στο Harvard & Smithsonian στο Cambridge της Μασαχουσέτης. «Όταν κοιτάμε κατά μήκος του γαλαξιακού επιπέδου - όπου συγκεντρώνονται τα περισσότερα αστέρια, το αέριο και η σκόνη του γαλαξία μας - υπάρχει πολύ διάχυτο φως υποβάθρου που λάμπει μέσα από ολόκληρα σύννεφα σκόνης και το SPHEREx μπορεί να δει την χωρική κατανομή των πάγων που περιέχουν με απίστευτη λεπτομέρεια». Υπό τη διαχείριση του Εργαστηρίου Αεριώθησης της NASA στη Νότια Καλιφόρνια, το παρατηρητήριο SPHEREx ξεκίνησε στις 11 Μαρτίου 2025 και έχει τη μοναδική ικανότητα να βλέπει τον ουρανό σε 102 χρώματα, καθένα από τα οποία αντιπροσωπεύει ένα διαφορετικό μήκος κύματος υπέρυθρου φωτός που προσφέρει ξεχωριστές πληροφορίες για γαλαξίες, αστέρια, περιοχές σχηματισμού πλανητών και άλλα κοσμικά χαρακτηριστικά. Μέχρι τα τέλη του 2025, το SPHEREx είχε ολοκληρώσει τον πρώτο από τους τέσσερις χάρτες υπέρυθρου ουρανού του σύμπαντος, χαρτογραφώντας τις θέσεις εκατοντάδων εκατομμυρίων γαλαξιών σε 3D για να βοηθήσει στην απάντηση σημαντικών ερωτημάτων σχετικά με το σύμπαν, συμπεριλαμβανομένων εκείνων σχετικά με την προέλευση του νερού και της ζωής. Παγωμένες προελεύσεις Χρησιμοποιώντας τους χάρτες SPHEREx διαφόρων παγωμένων μορίων, οι συγγραφείς της μελέτης μπόρεσαν να εξετάσουν σε βάθος πολλά μοριακά νέφη στις περιοχές του Κύκνου Χ και του Νεφελώματος της Βόρειας Αμερικής του Γαλαξία μας. Στις πυκνότερες περιοχές, όπου η ποσότητα σκόνης είναι μεγαλύτερη, σκοτεινές νηματώδεις λωρίδες εμποδίζουν το ορατό φως από τα αστέρια που βρίσκονται πίσω. Με το υπέρυθρο μάτι του, το διαστημικό τηλεσκόπιο αποκάλυψε επίσης πού βρίσκονται οι διαφορετικοί πάγοι - οι οποίοι απορροφούν συγκεκριμένα μήκη κύματος υπέρυθρου φωτός που θα περνούσαν μέσα από τα νέφη αν αποτελούνταν μόνο από σκόνη - στην υψηλότερη πυκνότητά τους.  Αυτό το εύρημα υποστηρίζει την υπόθεση ότι ο διαστρικός πάγος σχηματίζεται στην επιφάνεια μικροσκοπικών σωματιδίων σκόνης, τα οποία δεν είναι μεγαλύτερα από τα σωματίδια που βρίσκονται στον καπνό των κεριών, και ότι οι πυκνές περιοχές σκόνης προστατεύουν τους πάγους από την έντονη υπεριώδη ακτινοβολία που εκπέμπεται από τα νεογέννητα αστέρια. Ωστόσο, δεν αντιμετωπίζονται όλοι οι πάγοι με τον ίδιο τρόπο στο διαστρικό μέσο.«Μπορούμε να διερευνήσουμε τους περιβαλλοντικούς παράγοντες που συμβάλλουν σε διαφορετικούς ρυθμούς σχηματισμού πάγου σε μεγάλες περιοχές του διαστρικού χώρου», δήλωσε ο συν-συγγραφέας της μελέτης Gary Melnick, επίσης αστρονόμος στο CfA. «Η «μεγάλη εικόνα» της αποστολής SPHEREx παρέχει πολύτιμες νέες πληροφορίες που δεν μπορείτε να λάβετε όταν κάνετε ζουμ σε μια μικρή περιοχή». Μέσα σε αυτή την ευρεία προοπτική, προσθέτει ο Melnick, το SPHEREx μπορεί να κάνει κάτι που τα επίγεια αστεροσκοπεία δεν μπορούν: να ανιχνεύσει ποικίλες ποσότητες νερού και διοξειδίου του άνθρακα, δύο πάγους που αντιδρούν διαφορετικά σε περιβαλλοντικούς παράγοντες. Για παράδειγμα, η παρουσία έντονου υπεριώδους φωτός από κοντινά ογκώδη νεαρά αστέρια ή η θέρμανση αυτών των κόκκων σκόνης από αυτό το φως επηρεάζει την αφθονία των διαφορετικών πάγων με διαφορετικούς τρόπους. Αυτή είναι μόνο η αρχή για την αποστολή. Οι παρατηρήσεις από το SPHEREx θα παρέχουν στους επιστήμονες ένα ισχυρό εργαλείο για να εξερευνήσουν τα διάφορα συστατικά του γαλαξία μας, τη φυσική του διαστρικού μέσου που οδηγεί στο σχηματισμό αστεριών και πλανητών, καθώς και τις χημικές διεργασίες που μεταφέρουν μόρια απαραίτητα για τη ζωή σε νεοσχηματισμένους πλανήτες. Περισσότερα για το SPHEREx Η αποστολή διαχειρίζεται από το JPL για το Τμήμα Αστροφυσικής του οργανισμού εντός της Διεύθυνσης Επιστημονικών Αποστολών στην Ουάσινγκτον. Το τηλεσκόπιο και το διαστημόπλοιο κατασκευάστηκαν από την BAE Systems στο Μπόλντερ του Κολοράντο. Η επιστημονική ανάλυση των δεδομένων του SPHEREx διεξάγεται από μια ομάδα επιστημόνων σε 13 ιδρύματα στις ΗΠΑ και στη Νότια Κορέα και την Ταϊβάν, με επικεφαλής τον Κύριο Ερευνητή Jamie Bock, ο οποίος εδρεύει στο Caltech με κοινή πρόσληψη στο JPL, και τον Επιστήμονα Έργου του JPL, Olivier Doré. Τα δεδομένα υποβάλλονται σε επεξεργασία και αρχειοθετούνται στο IPAC στο Caltech στην Πασαντίνα, το οποίο διαχειρίζεται το JPL για τη NASA. Το σύνολο δεδομένων SPHEREx είναι ελεύθερα διαθέσιμο σε επιστήμονες και στο κοινό. Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με την αποστολή SPHEREx, επισκεφθείτε τη διεύθυνση: https://science.nasa.gov/mission/spherex/

Η NASA ανακαλύπτει νεαρά αστέρια που είναι αμυδρά στις ακτίνες Χ, εκπληκτικά γρήγορα. Οι επιστήμονες διαπίστωσαν ότι τα νεαρά αστρικά ξαδέρφια του Ήλιου μας ηρεμούν και μειώνουν την ένταση της εκπομπής ακτίνων Χ πιο γρήγορα από ό,τι πιστεύαμε προηγουμένως, σύμφωνα με μια νέα μελέτη που χρησιμοποίησε το Παρατηρητήριο ακτίνων Χ Chandra της NASA. Μια δημοσίευση που περιγράφει τα αποτελέσματα δημοσιεύτηκε τη Δευτέρα στο The Astrophysical Journal.Σε αντίθεση με τη νέα ταινία «Project Hail Mary», αυτή η ησυχία των νεαρών αστεριών αποτελεί πλεονέκτημα για τις προοπτικές ζωής σε πλανήτες που περιστρέφονται γύρω από αυτά τα αστέρια - όχι απειλή.Οι αστρονόμοι χρησιμοποίησαν το Chandra και άλλα τηλεσκόπια για να παρακολουθήσουν πώς η ισχυρή ακτινοβολία από νεαρά αστέρια - συχνά με τη μορφή επικίνδυνων ακτίνων Χ - μπορεί να χτυπήσει τους πλανήτες που τα περιβάλλουν. Δεν γνώριζαν, ωστόσο, για πόσο καιρό συνεχιζόταν αυτό το μπαράζ υψηλής ενέργειας.Αυτή η τελευταία μελέτη εξέτασε οκτώ σμήνη αστεριών ηλικίας μεταξύ 45 εκατομμυρίων και 750 εκατομμυρίων ετών. Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι αστέρια παρόμοια με τον Ήλιο σε αυτά τα σμήνη απελευθέρωσαν μόνο περίπου το ένα τέταρτο έως το ένα τρίτο των ακτίνων Χ που περίμεναν.«Ενώ η επιστημονική φαντασία - όπως τα μικρόβια στο Project Hail Mary - φαντάζεται εξωγήινη ζωή που μειώνει την αστρική παραγωγή καταναλώνοντας την ενέργειά της, οι πραγματικές μας παρατηρήσεις αποκαλύπτουν μια φυσική «ηρεμία» των νεαρών άστρων που μοιάζουν με τον Ήλιο στις ακτίνες Χ», δήλωσε ο Konstantin Getman, επικεφαλής συγγραφέας της νέας μελέτης από το Πανεπιστήμιο Penn State. «Αυτό δεν συμβαίνει επειδή μια εξωτερική δύναμη καταναλώνει το φως τους, αλλά επειδή η εσωτερική παραγωγή μαγνητικών πεδίων γίνεται λιγότερο αποτελεσματική».Στην πραγματικότητα, αυτή η ηρεμία θα μπορούσε να αποτελέσει πλεονέκτημα για τον σχηματισμό ζωής σε πλανήτες γύρω από άστρα που είναι νεότερες εκδοχές του δικού μας Ήλιου. (Ο Ήλιος μας είναι περίπου 4,6 δισεκατομμυρίων ετών, επομένως σημαντικά μεγαλύτερος από τους αστρικούς ξαδέρφους σε αυτή τη μελέτη.) Αυτό συμβαίνει επειδή μεγάλες ποσότητες ακτίνων Χ μπορούν να διαβρώσουν την ατμόσφαιρα ενός πλανήτη και να αποτρέψουν τον σχηματισμό μορίων απαραίτητων για την οργανική ζωή όπως την ξέρουμε. Κατά μέσο όρο, άστρα τριών εκατομμυρίων ετών με μάζα ίση με τον Ήλιο παράγουν περίπου χίλιες φορές περισσότερες ακτίνες Χ από τον σημερινό Ήλιο. Εν τω μεταξύ, άστρα ηλικίας 100 εκατομμυρίων ετών με μάζα ηλιακού μεγέθους είναι περίπου 40 φορές πιο φωτεινά σε ακτίνες Χ από τον σημερινό Ήλιο.«Είναι πιθανό να οφείλουμε την ύπαρξή μας στον Ήλιο μας που έκανε το ίδιο πράγμα, πριν από αρκετά δισεκατομμύρια χρόνια, που βλέπουμε αυτά τα νεαρά αστέρια να κάνουν τώρα», δήλωσε ο συν-συγγραφέας Vladimir Airapetian του Κέντρου Διαστημικών Πτήσεων Goddard της NASA στο Greenbelt του Μέριλαντ. «Αυτή η πραγματική μείωση της φωτεινότητας αντηχεί τη δραματική αστρική αλλαγή στη μυθοπλασία, αλλά μπορεί να είναι ακόμη πιο συναρπαστική επειδή αναδεικνύει την πραγματική ιστορία του δικού μας Ήλιου».Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι τα αστέρια με περίπου την ίδια μάζα με τον Ήλιο ησύχασαν σχετικά γρήγορα — μετά από μερικές εκατοντάδες εκατομμύρια χρόνια — ενώ αυτά με μικρότερη μάζα διατήρησαν τα υψηλά επίπεδα εκπομπής ακτίνων Χ για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα. Σε συνδυασμό με τη μείωση της ενέργειας των ακτίνων Χ και την εξαφάνιση ενεργητικών σωματιδίων, τα αστέρια στο μέγεθος του Ήλιου είναι προφανώς πιο κατάλληλα για να φιλοξενήσουν πλανήτες με εύρωστες ατμόσφαιρες και πιθανώς ανθισμένη ζωή από ό,τι πιστευόταν προηγουμένως.Η ερευνητική ομάδα χρησιμοποίησε επίσης δεδομένα από τον δορυφόρο Gaia της ESA (Ευρωπαϊκής Διαστημικής Υπηρεσίας) και δεδομένα ακτίνων Χ από την αποστολή ROSAT (ROentgen SATellite). Αυτά τα δεδομένα τους επέτρεψαν να εντοπίσουν τα αστέρια που ήταν μέλη των σμηνών (όχι αστέρια στο προσκήνιο ή στο φόντο). Για να μετρήσουν την έξοδο ακτίνων Χ από τα αστέρια, πραγματοποίησαν νέες παρατηρήσεις Chandra σε πέντε σμήνη με ηλικίες μεταξύ 45 εκατομμυρίων και 100 εκατομμυρίων ετών, επιπλέον χρησιμοποιώντας δεδομένα Chandra και ROSAT από αρχεία για να μελετήσουν τρία παλαιότερα σμήνη με ηλικίες μεταξύ 220 και 750 εκατομμυρίων ετών.Οι αστρονόμοι δεν είχαν καταφέρει να μελετήσουν πολύ πριν την εκπομπή ακτίνων Χ των αστεριών σε αυτό το ηλικιακό εύρος. Οι περισσότεροι αστρονόμοι βασίζονταν σε αραιά δεδομένα και σε μια παράγωγη σχέση που προβλέπει την εκπομπή ακτίνων Χ που θα πρέπει να παράγουν τα νεαρά αστέρια με βάση την ηλικία και τους ρυθμούς περιστροφής τους. Τα παλαιότερα και πιο αργά περιστρεφόμενα αστέρια είναι συνήθως πιο αμυδρά στις ακτίνες Χ, αλλά η ομάδα διαπίστωσε ότι η εκπομπή ακτίνων Χ μειώνεται περίπου 15 φορές πιο γρήγορα από ό,τι προβλέπει η παράγωγη σχέση κατά τη διάρκεια αυτής της συγκεκριμένης εφηβικής φάσης.«Μπορούμε να δούμε τον Ήλιο μας μόνο σε αυτό το τρέχον στιγμιότυπο στο χρόνο, οπότε για να κατανοήσουμε πραγματικά το παρελθόν του πρέπει να κοιτάξουμε σε άλλα αστέρια με περίπου την ίδια μάζα», δήλωσε ο συν-συγγραφέας Eric Feigelson, επίσης από το Πανεπιστήμιο Penn State. «Μελετώντας τις ακτίνες Χ από αστέρια ηλικίας εκατοντάδων εκατομμυρίων ετών, έχουμε καλύψει ένα μεγάλο κενό στην κατανόησή μας για την εξέλιξή τους».Ενώ εξακολουθούν να διερευνούν την αιτία αυτής της βραδύτερης από την αναμενόμενη δραστηριότητας, οι επιστήμονες πιστεύουν ότι η διαδικασία που παράγει μαγνητικά πεδία σε αυτά τα αστέρια μπορεί να γίνει λιγότερο αποτελεσματική. Αυτό θα οδηγούσε στο να γίνονται τα αστέρια πιο ήσυχα στις ακτίνες Χ πιο γρήγορα, καθώς γερνούν. Οι ερευνητές θα συνεχίσουν να εξετάζουν αυτήν και άλλες πιθανές αιτίες για την ταχεία εξασθένιση των νεαρών αστέρων που μοιάζουν με τον Ήλιο.Το Κέντρο Διαστημικών Πτήσεων Marshall της NASA στο Χάντσβιλ της Αλαμπάμα διαχειρίζεται το πρόγραμμα Chandra. Το Κέντρο Ακτίνων Χ Chandra του Αστροφυσικού Παρατηρητηρίου Smithsonian ελέγχει τις επιστημονικές δραστηριότητες από το Κέιμπριτζ της Μασαχουσέτης και τις πτητικές λειτουργίες από το Μπέρλινγκτον της Μασαχουσέτης. Διαβάστε περισσότερα από το Παρατηρητήριο ακτίνων Χ Chandra της NASA Μάθετε περισσότερα για το Παρατηρητήριο ακτίνων Χ Chandra και την αποστολή του εδώ: https://science.nasa.gov/chandra https://chandra.si.edu Trumpler 3 και NGC 2353 (Ετικέτες).