Το ESCAPADE της NASA είναι έτοιμο να μελετήσει τον διαστημικό καιρό από τη Γη μέχρι τον Άρη. Ο Άρης δεν είναι πλέον αυτό που ήταν κάποτε. Κάποτε ζεστός, υδαρής και καλυμμένος από μια πυκνή ατμόσφαιρα, σήμερα ο Κόκκινος Πλανήτης είναι κρύος, ξηρός και τυλιγμένος από ένα λεπτό ατμοσφαιρικό πέπλο.Ο κύριος ένοχος είναι μια αδιάκοπη ροή σωματιδίων από τον Ήλιο, γνωστή ως ηλιακός άνεμος. Κατά τη διάρκεια δισεκατομμυρίων ετών, ο ηλιακός άνεμος έχει απογυμνώσει μεγάλο μέρος της ατμόσφαιρας του Άρη, προκαλώντας την ψύξη του πλανήτη και την εξάτμιση του επιφανειακού νερού του.Τώρα, η αποστολή ESCAPADE (Escape and Plasma Acceleration and Dynamics Explorers) της NASA, η οποία ξεκίνησε  στις 13 Νοεμβρίου 2025, έχει ενεργοποιήσει τα επιστημονικά όργανα που θα διερευνήσουν πώς συνέβη αυτό και πώς ο Ήλιος συνεχίζει να επηρεάζει τον Κόκκινο Πλανήτη. Τα επιστημονικά όργανα, τα οποία λειτουργούν όλα από τις 25 Φεβρουαρίου, θα μελετήσουν επίσης  τον διαστημικό καιρό  με νέους τρόπους κοντά στη Γη και καθ' οδόν προς τον Άρη.Στον Άρη, τα ευρήματα του ESCAPADE θα μπορούσαν επίσης να βοηθήσουν τη NASA να προστατεύσει τους μελλοντικούς εξερευνητές από τις σκληρές συνθήκες του Άρη«Το πρωτοποριακό δίδυμο ESCAPADE όχι μόνο θα διερευνήσει τον ρόλο του Ήλιου στη μετατροπή του Άρη σε έναν ακατοίκητο πλανήτη, αλλά θα βοηθήσει επίσης στην ενημέρωση της ανάπτυξης πρωτοκόλλων διαστημικού καιρού για ηλιακά φαινόμενα που κατευθύνονται στον Άρη κατά τη διάρκεια μελλοντικών επανδρωμένων αποστολών στον Κόκκινο Πλανήτη», δήλωσε ο Joe Westlake, διευθυντής του τμήματος ηλιοφυσικής στα κεντρικά γραφεία της NASA στην Ουάσινγκτον. «Εντάσσοντας τον στόλο ηλιοφυσικών αποστολών σε όλο το ηλιακό σύστημα, το ESCAPADE θα είναι ένας ακόμη μετεωρολογικός σταθμός που θα κάνει τους ανθρώπους και την τεχνολογία στο διάστημα ασφαλέστερους και πιο επιτυχημένους». Πρώτο στο είδος του Με το δίδυμο διαστημόπλοιό του,  το ESCAPADE  είναι η πρώτη επιστημονική αποστολή που συντονίζει δύο διαστημόπλοια σε τροχιά γύρω από τον Άρη, αποκτώντας μια προοπτική που δεν είχαμε ποτέ πριν. Μαζί, τα δίδυμα ESCAPADE θα μετρήσουν βραχυπρόθεσμες αλλαγές στο μαγνητισμένο περιβάλλον γύρω από τον Άρη, που ονομάζεται μαγνητόσφαιρα, και θα αποκαλύψουν διεργασίες σε πραγματικό χρόνο που οδηγούν στην ατμοσφαιρική διαφυγή του πλανήτη.«Το να έχουμε δύο διαστημόπλοια θα μας βοηθήσει να κατανοήσουμε την αιτία και το αποτέλεσμα — πώς ο ηλιακός άνεμος, όταν πρόκειται για τον Άρη, αλληλεπιδρά με το μαγνητικό πεδίο», δήλωσε η Michele Cash, επιστήμονας του προγράμματος ESCAPADE στα κεντρικά γραφεία της NASAΤα διαστημόπλοια ESCAPADE βασίζονται σε προηγούμενες αποστολές στον Άρη που έχουν μελετήσει την ατμόσφαιρα του Άρη, αλλά με μόνο ένα διαστημόπλοιο.«Η αποστολή ESCAPADE αλλάζει τα δεδομένα», δήλωσε ο Ρομπ Λίλις, κύριος ερευνητής της αποστολής στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στο Μπέρκλεϊ. «Μας δίνει αυτό που θα μπορούσαμε να ονομάσουμε στερεοσκοπική προοπτική — δύο διαφορετικά σημεία θέασης ταυτόχρονα».Μόλις το ESCAPADE φτάσει στον Άρη, τα δύο διαστημόπλοιά του θα ακολουθούν το ένα το άλλο στην ίδια τροχιά, περνώντας πάνω από τις ίδιες περιοχές σε διαφορετικές χρονικές στιγμές για να αποκαλύψουν πότε και πού συμβαίνουν αλλαγές.«Όταν έχουμε δύο διαστημόπλοια που διασχίζουν αυτές τις περιοχές σε γρήγορη διαδοχή, μπορούμε να παρακολουθούμε πώς μεταβάλλονται αυτές οι περιοχές σε χρονικά διαστήματα μόλις δύο λεπτών», είπε ο Λίλις. «Αυτό θα μας επιτρέψει να κάνουμε μετρήσεις που δεν θα μπορούσαμε ποτέ πριν».Μετά από έξι μήνες, τα δύο διαστημόπλοια θα μετατοπιστούν σε διαφορετικές τροχιές, με το ένα να ταξιδεύει πιο μακριά από τον Άρη και το άλλο να παραμένει πιο κοντά του. Σχεδιασμένος να διαρκέσει πέντε μήνες, αυτός ο δεύτερος σχηματισμός στοχεύει στη μελέτη του ηλιακού ανέμου και της μαγνητόσφαιρας του Άρη ταυτόχρονα, επιτρέποντας στους επιστήμονες να διερευνήσουν πώς ο Άρης αντιδρά στον ηλιακό άνεμο σε πραγματικό χρόνο.«Τα προηγούμενα διαστημόπλοια θα μπορούσαν είτε να βρίσκονται στον ανοδικό ηλιακό άνεμο, είτε θα μπορούσαν να βρίσκονται κοντά στον πλανήτη μετρώντας τη μαγνητόσφαιρά του», είπε ο Λίλις, «αλλά το ESCAPADE μας επιτρέπει να βρισκόμαστε σε δύο μέρη ταυτόχρονα και να μετράμε ταυτόχρονα την αιτία και το αποτέλεσμα». Προετοιμασία για ανθρώπινη εξερεύνηση Όταν οι άνθρωποι πατήσουν το πόδι τους στον Άρη, δεν θα είναι τόσο καλά προστατευμένοι από την ηλιακή ακτινοβολία όσο η οικογένεια και οι φίλοι τους στη Γη.Η Γη μπορεί να αντέξει την αδιάκοπη επίθεση του ηλιακού ανέμου επειδή διαθέτει ένα ανθεκτικό μαγνητικό πεδίο που μας προστατεύει από τα ενεργητικά σωματίδια του Ήλιου. Ωστόσο, το κάποτε ισχυρό μαγνητικό πεδίο του Άρη έχει εξασθενήσει με την πάροδο του χρόνου. Σήμερα, είναι ένα συνονθύλευμα τοπικού μαγνητισμού στον φλοιό του πλανήτη, μαζί με ένα συνεχώς μεταβαλλόμενο μαγνητικό πεδίο που παράγεται από την αλληλεπίδραση του ηλιακού ανέμου με φορτισμένα σωματίδια στην ανώτερη ατμόσφαιρα του Άρη.Αυτή η «υβριδική» μαγνητόσφαιρα παρέχει ελάχιστη προστασία από την ατμοσφαιρική δύναμη του ηλιακού ανέμου. Αυτό, σε συνδυασμό με την λεπτή ατμόσφαιρα του Άρη, επιτρέπει στα ενεργητικά σωματίδια του Ήλιου να φτάνουν εύκολα στην επιφάνεια του Άρη, θέτοντας σε κίνδυνο τους μελλοντικούς ανθρώπους εξερευνητές εκεί«Πριν στείλουμε ανθρώπους στον Άρη, πρέπει να κατανοήσουμε τι είδους περιβάλλον θα συναντήσουν αυτοί οι αστροναύτες», είπε ο Κας.Επιπλέον, το ESCAPADE θα παρέχει περισσότερες πληροφορίες σχετικά με την ιονόσφαιρα του Άρη — μέρος της ανώτερης ατμόσφαιρας που οι μελλοντικοί αστροναύτες θα χρησιμοποιούν για να στέλνουν ραδιοσήματα και σήματα πλοήγησης σε όλο τον πλανήτη, όπως κάνουμε στη Γη«Αν ποτέ θέλουμε GPS στον Άρη ή επικοινωνίες μεγάλων αποστάσεων, πρέπει να κατανοήσουμε την ιονόσφαιρα», είπε ο Λίλις. Μοναδικό ταξίδι στον Άρη Προηγούμενες αποστολές στον Άρη είχαν εκτοξευθεί όταν η Γη και ο Άρης βρίσκονται σε ευθυγράμμιση στις τροχιές τους, κάτι που συμβαίνει μόνο κάθε 26 μήνες. Αλλά το ESCAPADE ξεκίνησε νωρίς, πρωτοπορώντας σε μια νέα στρατηγική που επιτρέπει στα διαστημόπλοια που κατευθύνονται στον Άρη να εκτοξεύονται σχεδόν οποιαδήποτε στιγμή.Αντί να κατευθυνθούν απευθείας στον Άρη, το διαστημόπλοιο ESCAPADE αρχικά θα κάνει κύκλο γύρω από μια τοποθεσία στο διάστημα, ένα εκατομμύριο μίλια μακριά από τη Γη, που ονομάζεται σημείο Lagrange 2. Τον Νοέμβριο του 2026, όταν η Γη και ο Άρης θα ευθυγραμμιστούν, το διαστημόπλοιο ESCAPADE θα επιστρέψει στη Γη και θα χρησιμοποιήσει τη βαρύτητα του πλανήτη μας για να εκτοξευθεί προς τον Άρη, με στόχο την άφιξή του τον Σεπτέμβριο του 2027.Αυτή η μοναδική τροχιά «περιπλανώμενης» κίνησης θα εκτείνεται περίπου 2 εκατομμύρια μίλια από τον πλανήτη μας, καθιστώντας το διαστημόπλοιο ESCAPADE το πρώτο που θα πετάξει μέσα από μια προηγουμένως ανεξερεύνητη περιοχή της μακρινής μαγνητοουράς της Γης, μέρος της μαγνητόσφαιρας της Γης απέναντι από τον Ήλιο.«Θα κάνουμε κάποια ανακάλυψη», είπε ο Λίλις. «Κανείς δεν έχει μετρήσει ποτέ την ουρά της Γης τόσο μακριά».Αργότερα, κατά τη διάρκεια της 10μηνης κρουαζιέρας τους στον Άρη, τα δύο διαστημόπλοια του ESCAPADE θα μελετήσουν τον ηλιακό άνεμο και το διαπλανητικό μαγνητικό περιβάλλον από το οποίο θα διασχίσουν επίσης οι αστροναύτες που θα ταξιδέψουν στον Άρη, προετοιμαζόμενοι για μελλοντικά ταξίδια στον Κόκκινο ΠλανήτηΗ αποστολή ESCAPADE χρηματοδοτείται από το Τμήμα Ηλιοφυσικής της NASA και αποτελεί μέρος του προγράμματος Μικρών Καινοτόμων Αποστολών για την Πλανητική Εξερεύνηση της NASA. Το Εργαστήριο Διαστημικών Επιστημών του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια στο Μπέρκλεϋ ηγείται της αποστολής με βασικούς εταίρους το Rocket Lab, το Κέντρο Διαστημικών Πτήσεων Goddard της NASA στο Γκρίνμπελτ του Μέριλαντ, το Αεροναυτικό Πανεπιστήμιο Embry-Riddle, το Advanced Space και την Blue Origin. https://science.nasa.gov/science-research/heliophysics/nasas-escapade-ready-to-study-space-weather-from-earth-to-mars/ Η αποστολή ESCAPADE (Escape and Plasma Acceleration and Dynamics Explorers) της NASA ξεκίνησε στις 13 Νοεμβρίου 2025, πάνω σε έναν πύραυλο Blue Origin New Glenn στο Launch Complex 36 στον Σταθμό Διαστημικής Δύναμης Cape Canaveral στη Φλόριντα. Ο Άρης έχει μια υβριδική μαγνητόσφαιρα που αποτελείται από ένα επαγόμενο μαγνητικό πεδίο από τον ηλιακό άνεμο και μαγνητικά πεδία του φλοιού από την επιφάνεια του πλανήτη. Σε αυτήν την καλλιτεχνική ιδέα, οι κίτρινες γραμμές αντιπροσωπεύουν γραμμές μαγνητικού πεδίου από τον Ήλιο που μεταφέρονται από τον ηλιακό άνεμο και οι μπλε γραμμές αντιπροσωπεύουν τα μαγνητικά πεδία της επιφάνειας του Άρη. Οι λευκοί σπινθήρες υποδεικνύουν δραστηριότητα επανασύνδεσης, όπου οι γραμμές πεδίου διακόπτονται και επανασυνδέονται, και οι κόκκινες γραμμές είναι επανασυνδεδεμένα μαγνητικά πεδία που συνδέουν την επιφάνεια του Άρη με το διάστημα.  Τα δύο διαστημόπλοια ESCAPADE της NASA δεν ταξιδεύουν απευθείας από τη Γη στον Άρη, αλλά πρώτα κάνουν έναν κύκλο σε σχήμα φασολιού γύρω από μια τοποθεσία στο διάστημα που ονομάζεται σημείο Lagrange 2 (L2). Ένα μικρό μαύρο τρίγωνο δείχνει περίπου πού βρισκόταν το διαστημόπλοιο στις 24 Φεβρουαρίου 2026. Τον Νοέμβριο του 2026, όταν η Γη και ο Άρης θα είναι πιο κοντά στις τροχιές τους, το διαστημόπλοιο θα επιστρέψει στη Γη και θα χρησιμοποιήσει τη βαρύτητα του πλανήτη μας για να φτάσει στον Άρη. Ο ηλιακός άνεμος συμπιέζει την πλευρά της μαγνητόσφαιρας της Γης που βλέπει προς τον Ήλιο και τεντώνει την αντίθετη πλευρά σχηματίζοντας μια μακριά ουρά, που ονομάζεται μαγνητοουρά. Τα δύο διαστημόπλοια ESCAPADE (που υποδεικνύονται εδώ με κυανό χρώμα) θα είναι τα πρώτα που θα περάσουν μέσα από το μακρινό τμήμα της μαγνητοουράς της Γης, περίπου 1,2 εκατομμύρια μίλια από τη Γη, πριν κατευθυνθούν προς τον Άρη.  

Εκπληκτική mega-εικόνα αποκαλύπτει το κοσμικό χάος στην καρδιά του γαλαξία μας (βίντεο) Λεπτομερής αποτύπωση της ύλης και φαινομένων στο γαλαξιακό κέντρο. Η μεγαλύτερη εικόνα που έχει ληφθεί ποτέ με το τηλεσκόπιο Atacama Large Millimeter Array στη Χιλή αποκάλυψε τη «κρυμμένη» χημεία στην καρδιά του γαλαξία μας.Η τεράστια αυτή εικόνα καταγράφει 650 έτη φωτός από την Κεντρική Μοριακή Ζώνη, μία από τις πιο ακραίων συνθηκών περιοχές ολόκληρου του γαλαξία. Η πυκνοκατοικημένη αυτή περιοχή, που βρίσκεται περίπου 28,000 έτη φωτός από τη Γη, αποτελεί μια τεράστια δεξαμενή στροβιλιζόμενης ύλης και άστρων και περιέχει σχεδόν το 80% του πυκνού αερίου του γαλαξία μας.Η έρευνα με την ονομασία ALMA CMZ Exploratory Survey και ακρωνύμιο ACES προσφέρει στους επιστήμονες μια άνευ προηγουμένου ματιά στις πολύπλοκες διεργασίες που λαμβάνουν χώρα εκεί. Οι ερευνητές εντόπισαν πληθώρα διαφορετικών μορίων, από απλές χημικές ενώσεις όπως το μονοξείδιο του πυριτίου μέχρι πιο σύνθετες οργανικές ενώσεις όπως η μεθανόλη, η ακετόνη και η αιθανόλη.«Ένα από τα πιο συναρπαστικά στοιχεία είναι η πλούσια χημεία που ανιχνεύθηκε. Καταγράφονται δεκάδες διαφορετικά μόρια, μεταξύ των οποίων και σύνθετα οργανικά μόρια που περιέχουν άνθρακα, το ίδιο στοιχείο που αποτελεί τη βάση της ζωής στη Γη. Μέσα από το ACES, οι επιστήμονες μαθαίνουν περισσότερα για το πώς μπορούν να προκύψουν στο σύμπαν τα συστατικά για πλανήτες και ενδεχομένως για την ίδια τη ζωή» αναφέρει η Δρ. Άσλεϊ Μπαρνς από το Νότιο Ευρωπαϊκό Αστεροσκοπείο συν συγγραφέας της μελέτης. Το μωσαϊκό Στην καρδιά του γαλαξία μας βρίσκεται η υπερμεγέθης μαύρη τρύπα Τοξότης Α*, με μάζα περίπου τέσσερα εκατομμύρια φορές μεγαλύτερη από εκείνη του Ήλιου. Η έντονη βαρυτική έλξη και η ακτινοβολία που παράγει δημιουργούν πυκνές και ταραχώδεις συνθήκες που δεν συναντώνται πουθενά αλλού στο γαλαξία.Αν και η περιοχή καλύπτεται από σκόνη, το ALMA μπορεί να απεικονίσει το ψυχρό αέριο της Κεντρικής Μοριακής Ζώνης, δηλαδή την πρώτη ύλη από την οποία γεννιούνται τα άστρα. Ενώνοντας δεκάδες επιμέρους εικόνες σε ένα μωσαϊκό, οι ερευνητές δημιούργησαν μια εξαιρετικά λεπτομερή απεικόνιση της περιοχής. Από τη Γη η εικόνα αυτή θα κάλυπτε στον ουρανό έκταση ίση με τρεις πανσελήνους στη σειρά.Η έρευνα δείχνει ότι οι ακραίες συνθήκες στον γαλαξιακό πυρήνα επιτρέπουν τον σχηματισμό μεγαλύτερων και πιο πολύπλοκων μορίων σε σύγκριση με εκείνα που βρίσκονται σε νέφη αερίου κοντά στη Γη. Οι επιστήμονες εκτιμούν ότι ορισμένα από αυτά τα μόρια θα μπορούσαν να αποτελούν πρόδρομες μορφές αμινοξέων, των βασικών δομικών στοιχείων των πρωτεϊνών που υπάρχουν σε όλες τις μορφές ζωής.Η παρακολούθηση της κίνησης των μορίων βοηθά επίσης τους αστρονόμους να κατανοήσουν τις δυναμικές διεργασίες που εξελίσσονται στον πυρήνα. Χαρτογραφώντας αυτούς τους μοριακούς ιχνηθέτες, το ACES αποκαλύπτει ροές, αναταράξεις και χημικές διεργασίες από τη μεγάλη κλίμακα του γαλαξιακού κέντρου μέχρι τα επιμέρους συμπυκνώματα αερίου όπου μπορεί κάποτε να σχηματιστεί ένα άστρο.   Τα ποτάμια Η εικόνα αποκαλύπτει ένα τεράστιο δίκτυο μακρόστενων νηματοειδών δομών αερίου που εκτείνονται σε εκατοντάδες έτη φωτός. Παρατηρούνται επίσης πυκνά νέφη όπου γεννιούνται νέα άστρα, καθώς και τεράστιες κοιλότητες και φυσαλίδες που έχουν διαμορφωθεί από ισχυρές αστρικές εκρήξεις.Οι ερευνητές θεωρούν ότι τα νημάτια αυτά λειτουργούν σαν ποτάμια αερίου, διοχετεύοντας υλικό προς τα πιο πυκνά νέφη όπου μπορούν να αναπτυχθούν άστρα. Ο συν συγγραφέας Δρ Ντάνιελ Γουόκερ από το University of Manchester ανέφερε ότι τέτοιες δομές είχαν παρατηρηθεί στο παρελθόν σε μεμονωμένες περιοχές, όμως το ACES δείχνει ότι είναι ευρέως διαδεδομένες. Η προέλευσή τους παραμένει αβέβαιη και ενδέχεται να σχετίζεται με μαγνητικά πεδία, μεγάλες ροές αερίου ή δυναμικές διεργασίες που δεν έχουν ακόμη αναγνωριστεί.Ο επικεφαλής της έρευνας, καθηγητής Στίβεν Λόνγκμορ από το Πανεπιστήμιο Τζον Μουρς στο Λίβερπουλ  τόνισε ότι πρόκειται για το καλύτερο «εργαστήριο» που διαθέτουμε για να κατανοήσουμε πώς σχηματίστηκαν ο Ήλιος και το ηλιακό μας σύστημα. Όταν το ηλιακό σύστημα δημιουργήθηκε πριν από 4,5 δισεκατομμύρια χρόνια, οι συνθήκες στο σύμπαν ήταν πολύ πιο ακραίες από αυτές που επικρατούν σήμερα κοντά στη Γη.Η Κεντρική Μοριακή Ζώνη είναι η πλησιέστερη περιοχή στη Γη με συνθήκες παρόμοιες με εκείνες του πρώιμου Σύμπαντος. Επειδή βρίσκεται σχετικά κοντά οι επιστήμονες μπορούν να παρατηρούν με εξαιρετική λεπτομέρεια τα άστρα και τους πλανήτες που σχηματίζονται εκεί σήμερα και έτσι να κατανοούν καλύτερα και τη δική μας κοσμική προέλευση. Στην εικόνα ο γαλαξίας μας με το χαοτικό του κέντρο. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2077350/ekpliktiki-mega-eikona-apokalyptei-to-kosmiko-chaos-stin-kardia-toy-galaxia-mas-vinteo/

Μίνι δεινόσαυρος ζούσε στην πιο «πολυπολιτισμική» γειτονιά δεινοσαύρων στον κόσμο Άγνωστο μικροσκοπικό είδος ζούσε στην Παταγονία μαζί με πλήθος δεινοσαύρων διαφόρων μεγεθών. Στην περιοχή της Παταγονίας στην Αργεντινή έχουν εντοπιστεί γιγάντια είδη δεινοσαύρων όπως ο τρομερός σαρκοφάγος Giganotosaurus που ζύγιζε περίπου οκτώ τόνους και ο τεράστιος φυτοφάγος με τον μακρύ λαιμό Argentinosaurus που πιθανόν έφτανε τους 70 τόνους. Μια νέα ανακάλυψη αποκαλύπτει έναν πολύ πιο μικροσκοπικό κάτοικο αυτού του προϊστορικού τοπίου.Οι ερευνητές έφεραν στο φως έναν εντυπωσιακά καλοδιατηρημένο και σχεδόν πλήρη σκελετό ενός από τους μικρότερους γνωστούς δεινόσαυρους στον κόσμο που ονομάστηκε Alnashetri cerropoliciensis. Το πλάσμα αυτό, περίπου στο μέγεθος ενός κορακιού, πιθανότατα κυνηγούσε μικρά ζώα όπως σαύρες, φίδια, θηλαστικά και ασπόνδυλα.Το απολίθωμα, με τα οστά τοποθετημένα όπως θα ήταν εν ζωή, προσφέρει σημαντικές πληροφορίες για τους Αλβαρεζσαυρίδες (Alvarezsauridae) μια ασυνήθιστη οικογένεια μικρών δεινοσαύρων μέσα στην ομάδα των θηρόποδων στην οποία ανήκουν όλοι οι σαρκοφάγοι δεινόσαυροι.Το συγκεκριμένο δείγμα που οι ερευνητές αποκαλούν χαϊδευτικά «Alna» ανακαλύφθηκε σε ψαμμίτη στη Λα Μπουιτρέρα, μια τοποθεσία στη βόρεια Παταγονία στην επαρχία Ρίο Νέγκρο γνωστή για τα πολυάριθμα απολιθώματα μικρών και μεσαίων ζώων από την Κρητιδική περίοδο. Η ανακάλυψη Η Alna ήταν ένα μικρό θηλυκό που ζούσε σε ερημικό περιβάλλον και πέθανε σε ηλικία τεσσάρων ετών σχεδόν πλήρως ανεπτυγμένη. Η εξαιρετική διατήρησή της οφείλεται στο ότι το σώμα της καλύφθηκε γρήγορα από έναν αμμόλοφο μετά τον θάνατό της. Πέρα από τα πτηνά που εξελίχθηκαν από μικρούς φτερωτούς δεινόσαυρους η Alnashetri αποτελεί τον μικρότερο δεινόσαυρο που έχει βρεθεί στη Νότια Αμερική και συγκαταλέγεται στους μικρότερους παγκοσμίως.«Η Alnashetri είναι πραγματικά μικροσκοπική. Με βάρος περίπου 0,7 κιλά, είναι μικρότερη από μια κότα. Δεν θα έφτανε καν μέχρι το γόνατο ενός ενήλικα ανθρώπου» αναφέρει ο παλαιοντολόγος Πίτερ Μακοβίτσκι από το Πανεπιστήμιο της Μινεσότα, επικεφαλής της μελέτης που δημοσιεύθηκε στην επιθεώρηση «Nature».Οι αλβαρεζσαυρίδες ήταν συνήθως μικρόσωμοι, με κοντά αλλά ισχυρά μπροστινά άκρα, μακριά και λεπτά πίσω πόδια και ελαφριά δομημένο κρανίο. Με βάση άλλα απολιθώματα της ίδιας οικογένειας, οι ερευνητές εκτιμούν ότι η Alnashetri είχε φτερά. Παρότι είχε ορισμένα χαρακτηριστικά που θυμίζουν πτηνά, ήταν μόνο μακρινά συγγενής τους.Η Alna ζούσε σε μια περιοχή γνωστή ως Κοκόρκομ, που στη γλώσσα των ιθαγενών Μαπούτσε σημαίνει «έρημος των οστών». «Αν και πολλοί από τους κατοίκους της ερήμου Κοκόρκομ ήταν ζώα που ζούσαν σε λαγούμια, η Alnashetri ήταν ένα ελαφρύ ζώο που κινούνταν πάνω στους αμμόλοφους με τα λεπτά της πόδια. Το σώμα της έμοιαζε με εκείνο ενός πετεινού, αλλά με μακριά ουρά» εξήγησε ο παλαιοντολόγος Σεμπαστιάν Αμπεστίγκουα.«Τα μπροστινά της άκρα ήταν καλά ανεπτυγμένα, αν και όχι αρκετά μακριά για να της επιτρέπουν να πετά, και η ουρά της, αν και δεν έχει διατηρηθεί πλήρως, φαίνεται ότι ήταν σε αναλογία με το σώμα τόσο μακριά όσο και σε άλλους τυπικούς σαρκοφάγους δεινόσαυρους» πρόσθεσε εκτιμώντας ότι το συνολικό μήκος της έφτανε περίπου τα 70 εκατοστά με το μεγαλύτερο μέρος να αντιστοιχεί στην ουρά.Ο λεπτεπίλεπτος και εύθραυστος σκελετός της διατηρήθηκε τόσο άψογα ώστε οι ερευνητές μπόρεσαν να πραγματοποιήσουν ιστολογικές εξετάσεις, μελετώντας τις μικροσκοπικές δομές των οστών. «Το επίπεδο ιστολογικής λεπτομέρειας είναι εξαιρετικό» σχολίασε ο Αμπεστίγκουα.Τα πολυάριθμα, δυνατά και μυτερά δόντια της θύμιζαν μικρό βελισοράπτορα. Μεταγενέστεροι αλβαρεζσαυρίδες από την Αργεντινή και άλλες περιοχές ανέπτυξαν πολύ μικρά δόντια και μειωμένα μπροστινά άκρα με ένα μεγάλο νύχι πιθανότατα για να σκάβουν σε φωλιές τερμιτών ακολουθώντας εντομοφάγα διατροφή. Η εξέλιξη Η Alna δείχνει ότι υπήρχαν πολύ μικροί αλβαρεζσαυρίδες χωρίς εξειδίκευση στην κατανάλωση εντόμων γεγονός που υποδηλώνει ότι η σμίκρυνση του μεγέθους εξελίχθηκε πολλές φορές σε αυτή τη γενεαλογική γραμμή. Τα πρώτα κατάλοιπα της Alnashetri, δύο ατελή πόδια, ανακαλύφθηκαν το 2004 στη Λα Μπουιτρέρα. Το πιο πλήρες δείγμα βρέθηκε το 2014 και χρειάστηκε 12 χρόνια προσεκτικής προετοιμασίας και μελέτης.Η Παταγονία παραμένει παγκόσμιο επίκεντρο για απολιθώματα δεινοσαύρων, τόσο μεγάλων όσο και μικρών. Η Λα Μπουιτρέρα ειδικότερα έχει αποδειχθεί θησαυροφυλάκιο για μικρά σπονδυλωτά, όπως το πρώιμο φίδι με άκρα Najash, το θηλαστικό με σπαθοειδείς κυνόδοντες Cronopio και το μικρό φυτοφάγο ερπετό Priosphenodon, καθώς και άλλους μικρούς δεινόσαυρους όπως ο Jakapil και ο Buitreraptor.«Όταν σκεφτόμαστε τοπία με δεινόσαυρους, ή μέσα από το πρίσμα της κινηματογραφικής φαντασίας, φανταζόμαστε τεράστιες εκτάσεις με γιγάντια θηρία να περιφέρονται στο βάθος. Όμως αυτά τα τοπία σχεδόν πάντα στερούνται ενός κρίσιμου στοιχείου του οικοσυστήματος: των μεσαίων και μικρών ζώων. Η εποχή κατά την οποία έζησε η Alnashetri, ένας από τους μικρότερους δεινόσαυρους, συνέπεσε με αυτό που συχνά αποκαλούμε εποχή των νότιων γιγάντων. Η Alnashetri μάς δείχνει ότι δεν ήταν απλώς μια εποχή γιγάντων, αλλά μια εποχή τεράστιας βιοποικιλότητας» κατέληξε ο Αμπεστίγκουα. Καλλιτεχνική απεικόνιση του μικροσκοπικού δεινοσαύρου της Παταγονίας. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2077331/mini-deinosayros-zoyse-stin-pio-politismiki-geitonia-deinosayron-ston-kosmo/