O Τζεφ Μπέζος θέλει να σώσει τη Γη από τον Αρμαγεδδώνα. Η διαστημικη του εταιρεία αναπτύσσει τεχνολογίες πλανητικής ασπίδας από επικίνδυνους αστεροειδείς.Η Blue Origin, η διαστημική εταιρεία του Τζεφ Μπέζος, συνεργάζεται με τη NASA για να αντιμετωπίσει αστεροειδείς που ενδέχεται να βρίσκονται σε τροχιά σύγκρουσης με τη Γη.Η Blue Origin συνεργάζεται με ερευνητές από το Εργαστήριο Αεριώθησης (JPL) της NASA και το Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Καλιφόρνια (Caltech) για να μελετήσουν πώς μπορούν να ενσωματωθούν δυνατότητες πλανητικής άμυνας στην υπάρχουσα διαστημική πλατφόρμα Blue Ring της Blue Origin. Η ιδέα ονομάζεται Near Earth Objects (NEO) Hunter και βασίζεται σε πολλαπλές τεχνολογίες για εντοπισμό, εκτροπή και απομάκρυνση αστεροειδών από πιθανή σύγκρουση με τη Γη.Το Blue Ring είναι μια αρθρωτή πλατφόρμα δορυφόρου της Blue Origin σχεδιασμένη να υποστηρίζει έως 4 τόνους φορτίου κατανεμημένα σε έως και 13 σημεία σύνδεσης. Μπορεί να λειτουργεί σε διάφορα περιβάλλοντα από χαμηλή γήινη τροχιά μέχρι γεωστατική τροχιά καθώς και στο διαστημικό χώρο μεταξύ Γης και Σελήνης ή ακόμα και σε αποστολές προς τον Άρη. Εκτροπή με «δέσμη ιόντων» Η αποστολή NEO Hunter θα χρησιμοποιεί διάφορες μεθόδους για να εντοπίζει επικίνδυνα αντικείμενα, τα προσεγγίζει και τα μελετά και αν χρειαστεί να αλλάζει την πορεία τους Σε πρώτη φάση, θα απελευθερώνει μικρούς δορυφόρους (cubesats) που θα συναντούν τον αστεροειδή και θα συλλέγουν κρίσιμα δεδομένα, όπως σύσταση, μάζα, πυκνότητα. Αυτές οι πληροφορίες είναι απαραίτητες για να επιλεγεί η καλύτερη στρατηγική εκτροπής.Μία από τις πιο ενδιαφέρουσες τεχνικές είναι η χρήση δέσμης ιόντων. Το διαστημόπλοιο θα μπορεί να εκπέμπει φορτισμένα σωματίδια προς τον αστεροειδή δημιουργώντας μια μικρή αλλά συνεχή ώθηση που μπορεί να αλλάξει την τροχιά του με την πάροδο του χρόνουΗ ιδέα σχετίζεται με την τεχνολογία που χρησιμοποιήθηκε στην αποστολή DART της NASA το σκάφος της οποίας έπεσε το 2022 σκόπιμα πάνω στον αστεροειδή Δίμορφο και άλλαξε την τροχιά του γύρω από το αστεροειδή Δίδυμο. Σχέδιο Β: άμεση πρόσκρουση Αν ένας αστεροειδής είναι πολύ μεγάλος ή γρήγορος για να επηρεαστεί από τη δέσμη ιόντων, το NEO Hunter θα περάσει σε δεύτερη φάση που ονομάζεται «Robust Kinetic Disruption». Σε αυτή την περίπτωση το σκάφος θα συγκρουστεί με τον αστεροειδή σε ταχύτητα έως 36,000 χλμ./ώρα. Πριν τη σύγκρουση θα απελευθερώσει έναν μικρό δορυφόρο (“Slamcam”). Ο δορυφόρος θα καταγράψει την πρόσκρουση και θα επιβεβαιώσει το αποτέλεσμα.Η πλανητική άμυνα γίνεται όλο και πιο σημαντική, καθώς καταγράφονται περιστατικά μετεωριτών (π.χ. πρόσφατη πτώση στη Γερμανία) ενώ παρατηρούνται συνεχώς κοντινές διελεύσεις αστεροειδών κοντά στη Γη. Παρότι οι αστρονόμοι παρακολουθούν τέτοιους κινδύνους εδώ και δεκαετίες και δεν υπάρχει κάποια άμεση απειλή σήμερα, η ανάπτυξη τεχνολογιών όπως το NEO Hunter μπορεί να αποδειχθεί κρίσιμη στο μέλλον.Με λίγα λόγια: πρόκειται για ένα σύστημα «ασπίδας» της Γης, που συνδυάζει παρατήρηση, ανάλυση και αν χρειαστεί ενεργή παρέμβαση στο Διάστημα. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2087113/o-tzef-mpezos-thelei-tna-sosei-ti-gi-apo-ton-armageddona/

Roscosmos 12 Λεπτά που Άλλαξαν τον Κόσμο: 61 Χρόνια από τον Πρώτο Διαστημικό Περίπατο Στις 18 Μαρτίου 1965, το διαστημόπλοιο Voskhod-2 εκτοξεύτηκε από το Κοσμοδρόμιο του Μπαϊκονούρ με τον διοικητή του πληρώματος Pavel Belyaev και τον συγκυβερνήτη Alexei Leonov. Ο κύριος στόχος αυτής της πτήσης ήταν να πετύχει κάτι που κανείς δεν είχε κάνει ποτέ πριν και κάτι που το ευρύ κοινό δυσκολευόταν να πιστέψει - έναν διαστημικό περίπατο. ▪️ Μιάμιση ώρα μετά την εκτόξευση, κατά τη διάρκεια της δεύτερης τροχιάς γύρω από τη Γη, ο Alexei Leonov ξεκίνησε την αποστολή του. Έφυγε από το πλοίο με τη διαστημική του στολή και πέρασε 12 λεπτά και 9 δευτερόλεπτα στο διάστημα, ταξιδεύοντας έως και 5 μέτρα από το πλοίο. Εκείνη τη στιγμή, ο Pavel Belyaev ανακοίνωσε: "Προσοχή! Ένας άνθρωπος εισήλθε στο διάστημα!" Για αυτήν την επιχείρηση, οι μηχανικοί στο Γραφείο Σχεδιασμού του Πειραματικού Εργοστασίου Αρ. 918 (τώρα NPP Zvezda) δημιούργησαν την ειδική διαστημική στολή Berkut και την αεροθάλαμο Volga - μοναδικές εξελίξεις της εποχής. Αυτά τα πρώτα μικρά βήματα των ανθρώπων έξω από ένα διαστημόπλοιο ήταν μια σημαντική ανακάλυψη για ολόκληρο τον κόσμο. Από τότε, οι διαστημικοί περίπατοι έχουν γίνει μεγαλύτεροι σε διάρκεια και οι εργασίες που εκτελούνται στο διάστημα έχουν γίνει πιο περίπλοκες. Σήμερα, οι διαστημικοί περίπατοι διαρκούν έως και εννέα ώρες και περιλαμβάνουν εργασία με πολύπλοκο εξοπλισμό, αλλά όλα ξεκίνησαν με αυτά τα 12 λεπτά πριν από 61 χρόνια. ___________________________________________ Στη φωτογραφία: P.I. Belyaev και A.A. Leonov κατά τη διάρκεια εκπαίδευσης στο μοντέλο Voskhod-2 που είναι εγκατεστημένο στο TBK-60 (1). Οι κοσμοναύτες Viktor Gorbatko και Pavel Belyaev (2). Ο S.P. Korolev δίνει τις τελικές οδηγίες στον P.I. Belyaev πριν από την εκτόξευση του διαστημικού σκάφους Voskhod-2 (3). Το πλήρωμα του διαστημικού σκάφους Voskhod-2, P.I. Belyaev και A.A. Leonov, πριν αναχωρήσουν για την εξέδρα εκτόξευσης (4). Διαστημικός περίπατος. Απόσπασμα από το "Άλμπουμ Διαστημικών Ταξιδιών" (5). Ευχαριστούμε τα Αρχεία της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών για την παροχή του υλικού. https://vk.com/roscosmos?w=wall-30315369_603293

Έλληνας αστρονόμος εντόπισε εντυπωσιακή σύγκρουση πλανητών Η ανακάλυψη φωτίζει τη διαδικασία γέννησης της Σελήνης. Αστρονόμοι ανακάλυψαν ενδείξεις μιας εντυπωσιακής κοσμικής σύγκρουσης που εκτυλίσσεται γύρω από ένα μακρινό άστρο. Πρόκειται για μια σύγκρουση δύο πλανητών.Κατά την εξέταση αρχειακών παρατηρήσεων τηλεσκοπίων από το 2020 ο αστρονόμος Αναστάσιος Τζανιδάκης που είναι υποψήφιος διδάκτωρ στο Πανεπιστήμιο της Ουάσιγκτον παρατήρησε κάτι ασυνήθιστο. Ένα άστρο που κανονικά θα έπρεπε να συμπεριφέρεται με προβλέψιμο τρόπο εμφάνιζε περίεργες μεταβολές στη φωτεινότητά του.Το άστρο που ονομάζεται Gaia20ehk, βρίσκεται περίπου 11,000 έτη φωτός από τη Γη κοντά στον αστερισμό της Πρύμνης. Κατατάσσεται ως ένα σταθερό άστρο «κύριας ακολουθίας» παρόμοιο με τον Ήλιο κάτι που σημαίνει ότι το φως του θα έπρεπε να παραμένει σταθερό με την πάροδο του χρόνου. Αντί γι’ αυτό το άστρο άρχισε να τρεμοπαίζει έντονα.«Η εκπομπή φωτός του άστρου ήταν ομαλή αλλά από το 2016 εμφάνισε τρεις πτώσεις στη φωτεινότητα και μετά γύρω στο 2021 έγινε εντελώς χαοτικό. Δεν μπορώ να τονίσω αρκετά ότι άστρα σαν τον Ήλιο μας δεν συμπεριφέρονται έτσι. Όταν το είδαμε, αναρωτηθήκαμε: “Τι συμβαίνει εδώ;”» ανέφερε σε δηλώσεις του ο Αναστάσιος Τζανιδάκης. Σκόνη και συντρίμμια Οι επιστήμονες σύντομα συνειδητοποίησαν ότι το παράξενο τρεμόπαιγμα δεν προερχόταν από το ίδιο το άστρο. Αντίθετα μεγάλες ποσότητες πετρώδους υλικού και σκόνης κινούνταν μπροστά από τη γραμμή θέασης μας καθώς περιφέρονταν γύρω από το άστρο. Αυτά τα συντρίμμια εμπόδιζαν κατά διαστήματα μέρος του φωτός που κατευθυνόταν προς τη Γη.Η πιο πιθανή εξήγηση για ένα τόσο μεγάλο νέφος συντριμμιών είναι δραματική: οι ερευνητές πιστεύουν ότι δύο πλανήτες μπορεί να συγκρούστηκαν εκτοξεύοντας θραύσματα και σκόνη σε τροχιά γύρω από το άστρο.«Είναι απίστευτο ότι διάφορα τηλεσκόπια κατέγραψαν αυτή τη σύγκρουση σε πραγματικό χρόνο. Υπάρχουν μόνο λίγες άλλες καταγεγραμμένες πλανητικές συγκρούσεις και καμία δεν μοιάζει τόσο με εκείνη που δημιούργησε τη Γη και τη Σελήνη. Αν μπορέσουμε να παρατηρήσουμε περισσότερα τέτοια γεγονότα στον γαλαξία, θα μάθουμε πολλά για το σχηματισμό του δικού μας κόσμου» εξηγεί ο Αναστάσιος Τζανιδάκης. Η μελέτη για το Gaia20ehk δημοσιεύθηκε πριν από λίγες μέρες στην επιθεώρηση «The Astrophysical Journal Letters». Πώς σχηματίζονται τα πλανητικά συστήματα Τα πλανητικά συστήματα σχηματίζονται από νέφη υλικού που περιβάλλουν νεαρά άστρα. Η βαρύτητα σταδιακά συγκεντρώνει σκόνη, αέριο, πάγο και πετρώδη θραύσματα σε μεγαλύτερα σώματα. Στα πρώτα στάδια αυτής της διαδικασίας, οι συγκρούσεις μεταξύ αναπτυσσόμενων πλανητών είναι συχνές.Τα νεαρά ηλιακά συστήματα μπορεί να είναι χαοτικά περιβάλλοντα. Τα πλανητικά σώματα συγκρούονται συχνά, διαλύονται ή εκτοξεύονται στο βαθύ διάστημα. Μετά από δεκάδες εκατομμύρια χρόνια, αυτές οι αλληλεπιδράσεις μειώνουν τον αριθμό των πλανητών και επιτρέπουν στο σύστημα να σταθεροποιηθεί.Παρόλο που τέτοιες συγκρούσεις πιθανότατα είναι συνηθισμένες στο Σύμπαν είναι δύσκολο να παρατηρηθούν από τη Γη. Τα συντρίμμια πρέπει να περάσουν ακριβώς ανάμεσα στο άστρο και τα τηλεσκόπιά μας, ώστε να εμποδίσουν μερικώς το φως του. Ακόμη και τότε οι μεταβολές στη φωτεινότητα μπορεί να χρειαστούν χρόνια για να εξελιχθούν.«Η πρωτότυπη δουλειά του Αναστάσιο αξιοποιεί δεδομένα δεκαετιών για να εντοπίσει φαινόμενα που εξελίσσονται αργά αστρονομικές ιστορίες που εκτυλίσσονται σε βάθος δεκαετίας. Λίγοι ερευνητές αναζητούν φαινόμενα με αυτόν τον τρόπο, πράγμα που σημαίνει ότι υπάρχουν πολλές πιθανές ανακαλύψεις» λέει ο Τζέιμς Ντάβενπορτ, μέλος της ερευνητικής ομάδας. Ένα μυστήριο που λύθηκε με υπέρυθρες παρατηρήσεις Ο Αναστάσιος Τζανιδάκης ειδικεύεται στη μελέτη άστρων που αλλάζουν φωτεινότητα σε μεγάλα χρονικά διαστήματα. Σε προηγούμενη έρευνα είχε βοηθήσει στον εντοπισμό ενός συστήματος με διπλό άστρο και ένα μεγάλο νέφος σκόνης που προκάλεσε μια έκλειψη διάρκειας επτά ετών.Ωστόσο το Gaia20ehk παρουσίασε ένα νέο αίνιγμα. Το άστρο αρχικά έδειξε σύντομες πτώσεις στη φωτεινότητα και στη συνέχεια χαοτικές διακυμάνσεις, ένα μοτίβο που δεν είχε παρατηρηθεί ξανά.Η λύση ήρθε όταν προτάθηκε η εξέταση παρατηρήσεων στο υπέρυθρο φως αντί για το ορατό. «Η καμπύλη φωτός στο υπέρυθρο ήταν το ακριβώς αντίθετο από το ορατό φως. Καθώς το ορατό φως μειωνόταν και τρεμόπαιζε, το υπέρυθρο αυξανόταν. Αυτό μπορεί να σημαίνει ότι το υλικό που εμποδίζει το άστρο είναι πολύ θερμό τόσο θερμό που λάμπει στο υπέρυθρο. Αυτό θα μπορούσε να οφείλεται στο ότι οι δύο πλανήτες πλησίαζαν όλο και περισσότερο μεταξύ τους. Στην αρχή είχαν διαδοχικές επιφανειακές συγκρούσεις, που δεν παρήγαγαν πολλή υπέρυθρη ενέργεια. Στη συνέχεια συνέβη η μεγάλη καταστροφική σύγκρουση και το υπέρυθρο εκτοξεύτηκε» εξηγεί ο Αναστάσιος Τζανιδάκης.Μια βίαιη σύγκρουση πλανητών θα παρήγαγε έντονη θερμότητα εξηγώντας το ισχυρό υπέρυθρο σήμα. Αυτό το γεγονός θα μπορούσε επίσης να εξηγήσει τις προηγούμενες πτώσεις φωτεινότητας. Στοιχεία που συνδέονται με τη δημιουργία της Γης και της Σελήνης Οι ερευνητές βλέπουν ομοιότητες ανάμεσα σε αυτό το γεγονός και την αρχαία σύγκρουση που σχημάτισε το σύστημα Γης-Σελήνης πριν από περίπου 4,5 δισεκατομμύρια χρόνια. Το νέφος συντριμμιών γύρω από το Gaia20ehk φαίνεται να κινείται σε απόσταση περίπου όσο η απόσταση Γης Ήλιου. Σε αυτή την απόσταση τα συντρίμμια θα μπορούσαν να ψυχθούν και να αρχίσουν να ενώνονται ξανά σχηματίζοντας ενδεχομένως ένα σύστημα παρόμοιο με τη Γη και τη Σελήνη.Οι επιστήμονες δεν μπορούν ακόμη να καθορίσουν το τελικό αποτέλεσμα. Τα συντρίμμια πρέπει να σταθεροποιηθούν και να εξελιχθούν με τον χρόνο πριν γίνει σαφές τι νέες δομές θα σχηματιστούν. Αυτή η διαδικασία μπορεί να διαρκέσει χρόνια ή ακόμη και εκατομμύρια χρόνια. Μελλοντικά τηλεσκόπια και νέες ανακαλύψεις Η ανακάλυψη υπογραμμίζει τη σημασία της αναζήτησης περισσότερων τέτοιων γεγονότων. Το τηλεσκόπιο Simonyi Survey στο Αστεροσκοπείο Vera C. Rubin αναμένεται να συμβάλει σημαντικά όταν ξεκινήσει το πρόγραμμα Legacy Survey of Space and Time αργότερα φέτος.Σύμφωνα με πρόχειρες εκτιμήσεις του Ντάβενπορτ, το Rubin θα μπορούσε να εντοπίσει περίπου 100 παρόμοιες πλανητικές συγκρούσεις μέσα στην επόμενη δεκαετία. Η ανακάλυψη περισσότερων τέτοιων γεγονότων θα βοηθήσει τους επιστήμονες να κατανοήσουν καλύτερα πώς εξελίσσονται τα πλανητικά συστήματα και πόσο συχνοί είναι οι κόσμοι παρόμοιοι με τη Γη.«Πόσο σπάνιο είναι το γεγονός που δημιούργησε τη Γη και τη Σελήνη; Αυτό είναι ένα θεμελιώδες ερώτημα για την αστροβιολογία. Φαίνεται ότι η Σελήνη είναι ένα από τα “μαγικά συστατικά” που κάνουν τη Γη κατάλληλη για ζωή. Βοηθά στην προστασία από αστεροειδείς, δημιουργεί παλίρροιες και καιρικά φαινόμενα που ευνοούν τη χημεία και τη βιολογία, και ίσως συμβάλλει ακόμη και στην κίνηση των τεκτονικών πλακών. Προς το παρόν, δεν γνωρίζουμε πόσο συχνές είναι αυτές οι διεργασίες. Αλλά αν εντοπίσουμε περισσότερες τέτοιες συγκρούσεις, θα αρχίσουμε να το καταλαβαίνουμε» αναφέρει ο Ντάβενπορτ. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2087052/ellinas-astronomos-entopise-entyposiaki-sygkroysi-planiton/

Επιστήμονες επανέφεραν για πρώτη φορά δραστηριότητα σε κατεψυγμένους εγκεφάλους ποντικών. Μπορεί ο «κρυο-ύπνος» να κινείται στην σφαίρα της επιστημονικής φαντασίας, αλλά οι ερευνητές πλησιάζουν όλο και περισσότερο στην αποκατάσταση της εγκεφαλικής λειτουργίας μετά από βαθιά κατάψυξη.Ένα οικείο μοτίβο της επιστημονικής φαντασίας είναι η βαθιά κατάψυξη του αστροναύτη: το σώμα του βρίσκεται σε εξαιρετικά χαμηλές θερμοκρασίες (έως -196 οC) και σε αναστολή ζωτικών λειτουργιών, για να αποψυχθεί και να αφυπνιστεί δεκαετίες ή αιώνες αργότερα, έχοντας όλες τις νοητικές και σωματικές του ικανότητες άθικτες.Οι ερευνητές που επιχειρούν την κρυονική κατάψυξη και απόψυξη εγκεφαλικού ιστού από ανθρώπους και άλλα ζώα – κυρίως νεαρά σπονδυλωτά – έχουν ήδη δείξει ότι ο νευρωνικός ιστός μπορεί να επιβιώσει από την κατάψυξη σε κυτταρικό επίπεδο και, μετά την απόψυξη, να λειτουργήσει σε κάποιο βαθμό. Ωστόσο, δεν έχει καταστεί δυνατό να αποκατασταθούν πλήρως οι διαδικασίες που είναι απαραίτητες για την ορθή λειτουργία του εγκεφάλου – όπως η πυροδότηση των νευρώνων, ο κυτταρικός μεταβολισμός και η πλαστικότητα του εγκεφάλου.Μια ερευνητική ομάδα στη Γερμανία έχει πλέον επιδείξει μια μέθοδο κρυοσυντήρησης και απόψυξης εγκεφάλων ποντικού, η οποία αφήνει άθικτο ένα μέρος αυτής της λειτουργικότητας. Η μελέτη, η οποία δημοσιεύθηκε στις 3 Μαρτίου στο περιοδικό Proceedings of the National Academy of Sciences (PNAS), περιγράφει λεπτομερώς τη χρήση μιας μεθόδου που ονομάζεται υαλοποίηση (vitrification), η οποία διατηρεί τον ιστό σε μια υαλώδη κατάσταση, σε συνδυασμό με μια διαδικασία απόψυξης που διατηρεί τον ιστό ζωντανό.«Αν η λειτουργία του εγκεφάλου είναι μια αναδυόμενη ιδιότητα της φυσικής του δομής, πώς μπορούμε να την ανακτήσουμε μετά από μια πλήρη διακοπή λειτουργίας;» αναρωτιέται ο Alexander German, νευρολόγος στο Πανεπιστήμιο Έρλανγκεν-Νυρεμβέργης στη Γερμανία και κύριος συγγραφέας της μελέτης. Τα ευρήματα, σημειώνει, δείχνουν την πιθανότητα να μπορέσουμε μια μέρα να προστατεύσουμε τον εγκέφαλο κατά τη διάρκεια ασθενειών ή μετά από σοβαρούς τραυματισμούς, να δημιουργήσουμε τράπεζες οργάνων ή ακόμη και να επιτύχουμε κρυοσυντήρηση ολόκληρου του σώματος σε θηλαστικά.Ο Mrityunjay Kothari, ερευνητής μηχανολογίας στο Πανεπιστήμιο του Νιου Χάμσαϊρ στο Ντάραμ, συμφωνεί ότι η μελέτη προάγει την τρέχουσα τεχνογνωσία στην κρυοσυντήρηση εγκεφαλικού ιστού. «Αυτό το είδος προόδου είναι που μετατρέπει σταδιακά την επιστημονική φαντασία σε επιστημονική δυνατότητα», αναφέρει. Ωστόσο, προσθέτει ότι εφαρμογές όπως η μακροπρόθεσμη αποθήκευση μεγάλων οργάνων ή θηλαστικών παραμένουν πολύ πέρα από τις τρέχουσες δυνατότητες της μελέτης. Συντήρηση για το μέλλον Ο κύριος λόγος που ο εγκέφαλος δυσκολεύεται να ανακάμψει πλήρως από την κατάψυξη είναι η βλάβη που προκαλείται από τον σχηματισμό κρυστάλλων πάγου. Αυτοί εκτοπίζουν ή τρυπούν την ευαίσθητη νανοδομή του ιστού, διαταράσσοντας βασικές κυτταρικές διεργασίες. «Πέρα από τον πάγο, πρέπει να λάβουμε υπόψη αρκετές ακόμη παραμέτρους, όπως το οσμωτικό στρες και την τοξικότητα που προκαλούν τα κρυοπροστατευτικά», λέει ο German.Ο German και οι συνεργάτες του στράφηκαν σε μια μέθοδο κρυοσυντήρησης χωρίς πάγο που ονομάζεται υαλοποίηση, σε μια προσπάθεια να διατηρήσουν τη λειτουργία του εγκεφάλου. Η υαλοποίηση ψύχει τα υγρά αρκετά γρήγορα ώστε να παγιδεύει τα μόρια σε μια ανοργάνωτη, υαλώδη κατάσταση, προτού προλάβουν να σχηματίσουν κρυστάλλους πάγου. «Θέλαμε να δούμε αν η λειτουργικότητα θα μπορούσε να επανεκκινήσει μετά την πλήρη παύση της μοριακής κινητικότητας στην υαλώδη κατάσταση», εξηγεί ο German.Αρχικά δοκίμασαν τη μέθοδό τους σε τομές εγκεφάλου ποντικού πάχους 350 μικρομέτρων, οι οποίες περιλάμβαναν τον ιππόκαμπο – ένα βασικό κέντρο του εγκεφάλου για την μνήμη και την χωρική πλοήγηση. Οι τομές του εγκεφάλου υποβλήθηκαν σε προεπεξεργασία σε ένα διάλυμα που περιείχε χημικές ουσίες κρυοσυντήρησης, πριν ψυχθούν ταχύτατα με υγρό άζωτο στους -196 °C. Στη συνέχεια, διατηρήθηκαν σε καταψύκτη στους -150 °C σε υαλώδη κατάσταση για χρονικό διάστημα από δέκα λεπτά έως επτά ημέρες.Μετά την απόψυξη των τομών σε θερμά διαλύματα, η ομάδα ανέλυσε τον ιστό για να διαπιστώσει αν είχε διατηρήσει κάποια λειτουργική δραστηριότητα. Η μικροσκοπία έδειξε ότι οι μεμβράνες των νευρώνων και των συνάψεων ήταν άθικτες, και οι έλεγχοι για τη μιτοχονδριακή δραστηριότητα δεν αποκάλυψαν καμία μεταβολική βλάβη. Οι ηλεκτρικές καταγραφές των νευρώνων έδειξαν ότι, παρά τις μέτριες αποκλίσεις σε σύγκριση με τα κύτταρα ελέγχου, οι αντιδράσεις των νευρώνων στα ηλεκτρικά ερεθίσματα ήταν σχεδόν φυσιολογικές.Οι νευρωνικές οδοί του ιππόκαμπου εξακολουθούσαν να εμφανίζουν τη συναπτική ενίσχυση ή «μακρόχρονη ενδυνάμωση» που αποτελεί τη βάση της μάθησης και της μνήμης. Ωστόσο, επειδή τέτοιες φέτες αποικοδομούνται φυσικά, οι παρατηρήσεις περιορίστηκαν σε λίγες ώρες.Η ομάδα κλιμάκωσε την μέθοδο εφαρμόζοντάς την σε ολόκληρο τον εγκέφαλο ποντικού, διατηρώντας τον σε υαλώδη κατάσταση στους -140 °C για έως και οκτώ ημέρες. Ωστόσο, το πρωτόκολλο χρειάστηκε επανειλημμένες τροποποιήσεις για να ελαχιστοποιηθεί η συρρίκνωση του εγκεφάλου και η τοξικότητα από τα κρυοπροστατευτικά.Όταν οι εγκέφαλοι αποψύχθηκαν, προετοιμάστηκαν τομές και οι καταγραφές από τον ιππόκαμπο επιβεβαίωσαν ότι οι νευρωνικές οδοί – συμπεριλαμβανομένων αυτών του ιππόκαμπου που εμπλέκονται στη μνήμη – είχαν επιβιώσει και μπορούσαν ακόμη να υποστούν μακρόχρονη ενδυνάμωση. Ωστόσο, επειδή οι καταγραφές έγιναν χρησιμοποιώντας τομές εγκεφαλικού ιστού, οι ερευνητές δεν ήταν σε θέση να μετρήσουν εάν οι αναμνήσεις των ζώων είχαν επιβιώσει από την κρυοσυντήρηση. Παραμένει επιστημονική φαντασία Ο German και η ομάδα του επεκτείνουν τη μέθοδό τους από τα ποντίκια σε ανθρώπινο εγκεφαλικό ιστό. «Έχουμε ήδη προκαταρκτικά δεδομένα που δείχνουν βιωσιμότητα σε ιστό από ανθρώπινο φλοιό», αναφέρει. Η ομάδα διερευνά επίσης πώς η μέθοδος της υαλοποίησης θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για την κρυοσυντήρηση ολόκληρων οργάνων, ιδιαίτερα της καρδιάς.Ωστόσο, ο Kothari επισημαίνει ότι το ποσοστό επιτυχίας ήταν χαμηλό για ολόκληρο τον εγκέφαλο και ότι τα αποτελέσματα ενδέχεται να μην μεταφράζονται άμεσα σε μεγαλύτερα ανθρώπινα όργανα, τα οποία παρουσιάζουν άλλου είδους προκλήσεις. «Ορισμένες από αυτές τις προκλήσεις σχετίζονται με τους περιορισμούς στην μεταφορά θερμότητας και τις υψηλότερες θερμομηχανικές καταπονήσεις που μπορεί να προκαλέσουν ρωγμές», σημειώνει ο Kothari.Ο German προσθέτει ότι «θα χρειαστούν καλύτερα διαλύματα υαλοποίησης, καθώς και τεχνολογίες ψύξης και επαναθέρμανσης, προτού αυτές οι αρχές μπορέσουν να εφαρμοστούν σε μεγάλα ανθρώπινα όργανα». διαβάστε περισσότερες λεπτομέρειες: Scientists revive activity in frozen mouse brains for the first time – https://www.scientificamerican.com/article/scientists-revive-activity-in-frozen-mouse-brains-for-the-first-time/ Tο διαστημόπλοιο «Avalon» στην ταινία επιστημονικής φαντασίας Passengers (2016) μεταφέρει 5.000 επιβάτες σε έναν εξωπλανήτη με το διαστρικό ταξίδι να διαρκεί 120 χρόνια. Οι επιβάτες του διαστημοπλοίου βρίσκονται σε κάψουλες κρυονικής ύπνωσης.

Ανιχνεύθηκε (άλλο) ένα διπλά γοητευτικό βαρυόνιο. Το νέο σωματίδιο περιέχει δυο γοητευτικά και ένα κάτω κουάρκ. Στο συνέδριο Moriond https://moriond.in2p3.fr/2026/EW/ που πραγματοποιείται από 15 μέχρι 22 Μαρτίου, ανακοινώθηκε η παρατήρηση του ενός νέου σωματιδίου που συνίσταται από δυο γοητευτικά κουάρκ και ένα κάτω κουάρκ. Το εν λόγω σωματίδιο έχει το ίδιο ηλεκτρικό φορτίο με το πρωτόνιο, αλλά είναι περίπου τέσσερις φορές βαρύτερο από αυτό.Τα πρωτόνια και τα νετρόνια που περιέχονται σε όλους τους ατομικούς πυρήνες αποτελούνται από τρία κουάρκ – το πρωτόνιο αποτελείται από δυο άνω κουάρκ και ένα κάτω κουάρκ, ενώ το νετρόνιο από δυο κάτω κουάρκ και ένα άνω κουάρκ. Αλλά υπάρχουν έξι τύποι κουάρκ, συνδυασμοί των οποίων θα μπορούσαν θεωρητικά να σχηματίσουν άλλα είδη βαρυονίων. Και ένα από αυτά είναι και το Ξcc.Αυτό είναι το πρώτο νέο σωματίδιο που εντοπίστηκε μετά τις αναβαθμίσεις στον ανιχνευτή LHCb που ολοκληρώθηκαν το 2023, και μόνο η δεύτερη φορά που παρατηρήθηκε ένα βαρυόνιο με δύο γοητευτικά κουάρκ – πριν από 9 χρόνια είχε ανακοινωθεί https://physicsgg.me/2017/07/06/ανιχνεύθηκε-το-διπλά-γοητευτικό-βαρυ/ η παρατήρηση του σωματιδίου με δυο γοητευτικά και ένα άνω κουάρκ. Αυτό το άνω κουάρκ είναι η μόνη διαφορά μεταξύ αυτού του σωματιδίου και του προσφάτως ανακαλυφθέντος σωματιδίου, το οποίο έχει ένα κάτω κουάρκ στη θέση του. Παρά την ομοιότητα, το νέο σωματίδιο έχει προβλεπόμενη διάρκεια ζωής έως και έξι φορές μικρότερη από το αντίστοιχο του, λόγω πολύπλοκων κβαντικών φαινομένων. Κι αυτό καθιστά ακόμη πιο δύσκολη την παρατήρησή του.Σύμφωνα με τον εκπρόσωπο του LHCb, Vincenzo Vagnoni: «Αυτές οι ανακαλύψεις βοηθούν τους θεωρητικούς να δοκιμάσουν μοντέλα κβαντικής χρωμοδυναμικής, την θεωρία της ισχυρής δύναμης που συνδέει τα κουάρκ όχι μόνο σε συμβατικά βαρυόνια και μεσόνια, αλλά και σε πιο εξωτικά αδρόνια όπως τα τετρακουάρκ και τα πεντακουάρκ». Το νέο σωματίδιο ταυτοποιήθηκε διαμέσου της διάσπασής του: Ξcc+ → Λc+ K–π+, με το Λc+ να διασπάται προς p K–π+. Μια ενδιαφέρουσα παρατήρηση είναι ότι η ανίχνευση του διπλά γοητευτικού βαρυονίου αναφέρεται σήμερα στα βρετανικά μέσα ενημέρωσης BBC και Guardian, https://www.theguardian.com/science/2026/mar/17/scientists-discover-heavier-proton-upgraded-detector τα οποία επισημαίνουν πως, παρότι επιστήμονες από το Ηνωμένο Βασίλειο είχαν ηγετικό ρόλο σε αυτή την ανακάλυψη, ο κρατικός φορέας χρηματοδότησης της έρευνας του Ηνωμένου Βασιλείου (UKRI) δέχεται έντονη κριτική, καθώς σχεδιάζει να περικόψει δεκάδες εκατομμύρια λίρες από τις μελλοντικές αναβαθμίσεις του LHCb για τη δεκαετία του 2030. διαβάστε περισσότερες λεπτομέρειες: La collaboration LHCb découvre une nouvelle particule de structure semblable à celle du proton – https://home.cern/fr/news/news/physics/lhcb-collaboration-discovers-new-proton-particle Καλλιτεχνική απεικόνιση του νέου σωματιδίου. Το «γενεαλογικό δέντρο πρωτονίων» δείχνει τον τρόπο με τον οποίο σχηματίζονται τα βαρύτερα συγγενικά σωματίδια του πρωτονίου αντικαθιστώντας τα κουάρκ του πρωτονίου με παράξενα (s), γοητευτικά (c) και κουάρκ πυθμένες (b). Το σωματίδιο Ξcc+ βρίσκεται στην κορυφή. Το Ξcc+ παρατηρήθηκε με στατιστική σημαντικότητα 7 σίγμα, πολύ πάνω από το όριο των 5 σίγμα που απαιτείται για να ισχυριστεί κανείς μια ανακάλυψη.