alepohori

Την 16/6 βρέθηκα επιτέλους στο αγαπημένο βουνό. Σκεφτόμουν πόσες αξέχαστες στιγμές μάς έχει χαρίσει αυτό το βουνό με τον υπέροχο ουρανό του τα τελευταία 20 χρόνια που μας φιλοξενεί... Παρατηρήσεις στα οπτικά όρια του ματιού και της φωτοσυλλεκτικότητας του τηλεσκοπίου, αμοιβαία φαίνομενα του Δία, Περσείδες, αποκρύψεις αστεροειδών, γαλαξιακά σμήνη, αστρικά πλανητικά διαμέτρου ελάχιστων arcsecs... Με κρύο, τρελή υγρασία, σπαστικά ανοιγοκλεισίματα του ουρανού ("έλα καθάρισε, όλοι έξω".... "όχι έκλεισε πάλι, γμτ τώρα που έστησα"), αλλά πάνω απ'όλα ωραίες παρέες που μοιραζόμασταν την ίδια τρέλλα... Θα μπορούσα να γράφω ώρες για το μαγικό σκοτάδι αυτού του βουνού και την αύρα που χαρίζει απλόχερα σε όποιον βρεθεί κάτω από τα άστρα του (ή τα σύννεφά του)... Για τη σιωπή που σου ψιθυρίζει όλη τη νύχτα, για τη φιγούρα που βρίσκεται δίπλα ή απέναντί σου, που δε τη βλέπεις, αλλά ξέρεις ποιος/ποια είναι, διότι απλά.... τον/την ξέρεις! Να αρχίζει να μπλεδίζει ο ουρανός στα ανατολικά κι εγώ να παλεύω ακόμα να δω γαλαξίες και νεφελώματα και να φωνάζει ο filiatra (Παναγιώτη ακούς;;;;): "Καπετανάκη ξημέρωσε ρεεεεεεεεεεε"... Ανεκτίμητες στιγμές! Anyway, μου έχουν λείψει αυτά και είπα να αναπολήσω. Στα δικά μας τώρα. Νέο τηλεσκόπιο, Schmidt-Cassegrain, goto, ίδιας διαμέτρου (8"), αλλά αλταζιμουθιακή στήριξη. Και όποιος δε κατάλαβε, πέρασαν πια οι εποχές των οπτικών σαρώσεων πάνω απ'τον στόχο με πήγαιν' έλα κινήσεις στον άξονα RA της χειροκίνητης ισημερινής στήριξης (μέθοδος θέασης αμυδρών αντικειμένων). Τώρα πια βρίσκομαι πάνω από τον στόχο μου με το πάτημα ενός κουμπιού, χωρίς τη γλυκιά προσπάθεια αναζήτησής του στον χάρτη. Και αν ο στόχος είναι λίιιιγο πιο αμυδρός, τότε περιορίζομαι μόνο στη μέθοδο της πλάγιας όρασης και όχι της σάρωσης RA. Κανένας από τους παρακάτω στόχους δεν απαιτούσε σάρωση, όλοι είναι εύκολοι, εξού και ο τίτλος του νήματος "ρηχά". IC4997, στο Βέλος. Πλανητικό για σεμινάριο! Διαμέτρου 13", mag 10.5v. Βρίσκεται πολύ κοντά σε άστρο σχεδόν ίδιου μεγέθους, οπότε μπορείς εύκολα να διακρίνεις τη μαγική διαφορά ενός πλανητικού και ενός άστρου! Καλά, με το πέρασμα του OIII ή του UHC, δε το συζητάμε! Εκεί λες "αυτό είναι, βέεεεεεεβαια"! Αν και δε χρειάζεται καν φίλτρο. Με ευθεία όραση χάνεται τελείως, με πλάγια ξαναεμφανίζεται! Με λίγο επιμονή πάνω από το πεδίο, διέκρινα και το υπέροχο γαλαζωπό χρώμα του. Φοβερό! Προσοφθάμιο N11T6. NGC6886. Βέλος πάλι. Εδώ τα πράγματα δυσκολεύουν λίγο. 10", mag 11.4v. Είναι πάρα πολύ κοντά σε αστεράκι, δε ξεχωρίζει εύκολα. Πρέπει να κοιτάξεις όλα τα αστέρια του πεδίου κατάματα. Και αυτό που θα ντραπεί και θα σβήσει, θα είναι το πλανητικό. Το είδα με Radian 18, αλλά θα φαινόταν και με το 11άρι N11T6. Μια μικρή παύση για γαλαξίες. NGC4088, Μεγάλη Άρκτος. 10,6v, 5.8x2.2'. Αρκετά μεγάλος και εύκολος. Πολύ όμορφο ζεύγος με τον NGC4085, που είναι αμυδρότερος, μικρότερος, αλλά edge-on! Το πλανητικό NGC6803 είχε φανταστικό γαλαζωπό χρώμα που αναδείχτηκε με πλάγια όραση και UHC. Διάμετρος 10", mag 11.4v. Μου κάνει εντύπωση που η Uranometria το περιγράφει ως "almost stellar". Δε θα το έλεγα. Έχω δει πολύ πιο μικρά πλανητικά. Αλλά οκ, δεν είναι τόσο δύσκολο όσο περιγράφεται. Το χρώμα του ήταν τέλειο! Στον Αετό. Το άλλο πλανητικό της βραδιάς ήταν το NGC6891, στο Δελφίνι. Αυτό ήταν πιο εύκολο, 21", mag 10.5v. Αρκετά μεγάλο και ήταν και ευκολότερο να διακρίνεις το γαλάζιο χρώμα του! Radian 18mm. Να περάσουμε λίγο στα διπλά; Λοιπόν: Ο 17 Δράκοντα είναι ένα διπλό, αρκετά στενό, μόλις 3" seperation. Διαχωρίσιμο πάντως με τον 18mm. Το λαμπρό είναι απαλό κίτρινο και ο συνοδός δίνει την εντύπωση ίδιου χρώματος και λες "ok, δεν είναι τόσο εντυπωσιακό". Το θέμα είναι ότι αν κάτσεις και το δεις προσεκτικά και επειδή είναι πολύ κοντά με το άλλο, τότε το 2ο άστρο αποκτά ξαφνικά άλλο χρώμα και γίνεται λιλά! Σίγουρα θα πρόκειται για ψευδαίσθηση λόγω της εγγύτητας με το κίτρινο, αλλά όπως και να'χει αυτή η φαινόμενη αλλαγή του χρώματος, σε κάνει και λες "μπα, θα μου φαίνεται, κάνουν πουλάκια τα μάτια μου". Αλλά το βλέπεις 1 φορά, 2 φορές, 3.... και λες, πώς γίνεται................................ Το πλανητικό NGC6567 ήταν το "δυσκολότερο" της βραδιάς. Όχι τόσο λόγω χαρακτηριστικών, 12" διάμετρο είχε με mag 11,0v. Εκείνο που το κατέστη δυσκολάκι ήταν η χαμηλή ανταπόκριση στο OIII. Δε ξεχώριζε πολύ από τα παρακείμενα άστρα...... Έπρεπε να χρησιμοποιήσω τη μέθοδο της αποστήθισης της λαμπρότητας των άστρων και να βιδώσω το φίλτρο, όχι απλά να το περάσω μπροστά από το μάτι μου. Πολύ όμορφη η αναγνώριση αυτού του πλανητικού, μου θύμισε την εποχή των PN G...... Για να χαλάσω την όρασή μου, είδα και αρκετά Messier. Τι να πω τώρα για το M22, το M13, το Dumbbell. Θα πω μόνο για το M17. Χωρίς φίλτρο είχε το γνώριμο σχήμα του Κύκνου που έχουμε δει όλοι. Όταν όμως βίδωσα το ΟΙΙΙ και το παρατήρησα λίγο με πλάγια, τότε ρε παιδιά, ήταν τέτοια η ποιότητα της νύχτας, αναδείχθηκαν κάποιες λεπτομέρειες που δεν θύμιζε πια κύκνο. Σαν να άλλαξε το σχήμα του. Εμφανίστηκαν στο πεδίο κάποια στοιχεία μη ορατά χωρίς το φίλτρο, που η τελική εικίνα του ήταν διαφορετική. Άλλο σχήμα........ Απίστευτο!!!.. Αυτά τα ολίγα. Ελπίζω να σας ταξίδεψα λίγο. Βγείτε κι εσείς, πάρτε τα βουνά και πείτε μας τι βλέπετε!

Χαχαχαχαχαχαχαχαχαχα!

Παναγιώτη (έτσι δε σε λένε αν θυμάμαι; ) πολύ λογική η σκέψη σου. Το άλλο που σκέφτομαι είναι να βάζω τη στήριξη μέσα στον υπνόσακο και να κοιμάμαι μαζί της.. Στα αστρονομικά, μόνο τον Μ81, Μ82 και το Owl πρόλαβα να δω. Το Μ81 φάνηκε εξαιρετικά λαμπρό. Φοβερό.... Στο Owl διέκρινα και τα "μάτια" με πλάγια και το narrowband UHC.

Στο βάθος του μυαλού μου είχε σκεφτεί τη λύση του πάνελ, αλλά βλέποντας τη τιμή του, είπα να το ξεχάσω! Η στήριξη ήταν μέσα στο αυτοκίνητο και πάγωσε και αυτή μαζί μ'αυτό. Γενικά είχαν παγώσει όλα. Μέχρι και οι σταγόνες νερού πάνω στο αντίσκοινο. Μέχρι και το αυτοκίνητο την επόμενη μέρα μού έβγαλε μήνυμα για χαμηλή στάθμη μπαταρίας.

Και ποια είναι η λύση για όσους θέλουν να βγαίνουν χειμώνα; Αξίζει η αγορά ενός καλού power station (τύπου ecoflow) ή θα αποφορτίζεται κι αυτό;

Παιδιά έχω τέτοιο καλώδιο. Επίτηδες δε το πήρα μαζί μου γιατί δε θέλω να επιβαρύνω τη μπαταρία του αυτοκινήτου, ούτε να το βάζω μπροστά με τόσο κρύο. Έχει συναντήσει κανείς το ίδιο πρόβλημα; Πλήρως φορτισμένη μπαταρία και να πέφτει σε μια ώρα; Τώρα που είμαι σπίτι, φόρτισε πλήρως σε 15 λεπτά. Άρα δεν αποφορτίστηκε στο βουνό, απλά μάλλον πάγωσαν τα στοιχεία. Μάλλον το power station είναι must. Ε;

Θέλω να σας πω τον πόνο μου. Βρίσκομαι στον Πάρνωνα από χθες Παρασκευή. Τη Παρασκευή δεν έκανα τίποτα λόγω συννεφιάς. Η θερμοκρασία ήταν -2°. Σήμερα Σάββατο επιτέλους καθάρισε. Ο ουρανός, κρύσταλλο!!Μέσα στη τρελή χαρά έστησα τον εξοπλισμό με το Celestron 8" goto. Είχα φορτίσει πλήρως τη στήριξη από τη Πέμπτη. Λογάριασα όμως χωρίς τον ξενοδόχο: Η μπαταρία άντεξε μόλις 1h:20min..... :_( . Δε περίμενα να κρατήσει τόσο λίγο, παρά τους -2°C. Έχει τύχει σε κανέναν άλλο αυτό; Ξέρω ότι το πολύ κρύο δε βοηθά τη μπαταρία, αλλά δεν ήξερα ότι επηρεάζεται τόσο πολύ.... Τελικά η αγορά power station είναι μονόδρομος; Βρήκα λίγο χρόνο να κάνω κι εγώ τη παρατήρησή μου και μου έτυχε αυτό.

Υπάρχει ένας εμπειρικός κανόνας στο cel.nav. να επιλέγονται άστρα που απέχουν μεταξύ τους 120° περίπου. Εγώ θέλησα να τον παραβώ και να επιλέξω άστρα κοντινά μεταξύ τους και μάλιστα τα 2 με νότια απόκλιση. Rigel, Σείριος, Προκύων. Πολύ δύσκολο να πετύχεις ακρίβεια, ειδικά με τεχνητό ορίζοντα. Το θέμα δεν ήταν ότι ήταν χαμηλά στον ορίζοντα, αλλά στην ίδια γειτονιά. Αν ήταν αντιδιαμετρικά, τα σφάλματα θα εξουδετερώνονταν.

Από τις χθεσινές μετρήσεις. 3 γραμμές (3 LOPs) που σχηματίζουν το τριγωνάκι στο οποίο βρίσκεται το στίγμα μου. Δύο αστέρια ( Αίγα κ Rigel) και ένας πλανήτης (Δίας). Στο μήκος πήγαμε τέλεια, διαφορά μόλις 0.1arcsec. Στο πλάτος όχι και τόσο. Πάντως η ακρίβεια συνολικά είναι μεγαλύτερη από τις προηγούμενες.

Ένα ταξίδι στην Αίγυπτο κατά μόνας δεν είναι εύκολη και ασφαλής υπόθεση. Ειδικά μακριά από μεγάλες πόλεις. Θέλει προσοχή.

Τον XW10 τον είχα και τον αντάλλαξα με τον 11T6 λόγω του πολύ εκνευριστικού του blackout με το παραμικρό κούνημα του βλέμματος.

Δε το είχα σκεφτεί καν να κάνω παρουσίαση σε ΠΕΕΑ ουράνια πλοήγηση! Χμμμ.. Λοιπόν. Ας δούμε κάποια αξιώματα/αρχές του cel. nav. 1. Σε κάθε ουράνιο αντικείμενο αντιστοιχεί ένα σημείο πάνω στη Γη στο οποίο προβάλλεται. Βρίσκεται δηλαδή στο ζενίθ. Το σημείο αυτό λέγεται GP Geographic Position. 2. Όταν, βρισκόμενοι στο GP ενός αστέρα, μετακινηθούμε 1 ναυτικό μίλι (ΝΜ), τότε το ύψος του αστέρα θα μειωθεί 1 arcmin. 3. Αντίστροφα, όταν από το GP ενός αστέρα μετακινηθούμε τόσο ώστε το ύψος του αστέρα μειωθεί κατά 1 arcmin, τότε θα έχουμε μετακινηθεί 1 NM. Αυτός είναι και ο ορισμός του NM. 4. Το γεωγραφικό πλάτος (γπ) του GP ισοδυναμεί με το declination του αστέρα. Το γμηκος του GP ισοδυναμεί με το Greenwich Hour Angle του αστέρα (GHA) 5. Ο εξάντας μέτρα τη γωνιακή απόσταση του αντικειμένου από τον ορίζοντα, δηλαδή το ύψος του (Ho). Η πραγματικά χρήσιμη γωνία όμως είναι η 90 - Ho. Δηλαδή η ζενιθιακή απόσταση (Zd). Δηλαδή η γωνιακή απόσταση από το GP. Δηλαδή η απόσταση από το GP σε ΝΜ. 6. Όταν ξέρουμε το GP ( GHA και dec) και το Zd, τότε ξέρουμε τον Κύκλο Θέσεως, δηλαδή κύκλο με κέντρο το GP και ακτίνα την ισοδύναμη απόσταση σε ΝΜ του Zd. 7. Όταν ξέρουμε 2 ή 3 Κύκλους Θέσεως, τότε ξέρουμε και το στίγμα μας ως το σημείο τομής τους. "Μα 2 κύκλοι τέμνονται σε 2 σημεία, όχι σε 1.' Ναι, όταν οι κύκλοι σχεδιάζονται σε μη μερκατορική προβολή. Σε μερκατορικη προβολή και σε χάρτη πολύ μικρότερων διαστάσεων, τότε οι κύκλοι είναι τόσο τεράστιοι που τα τμήματα που μας ενδιαφέρουν θεωρούνται ευθείες. Και τότε δε μιλάμε για Κύκλους Θέσεως αλλά για Γραμμές Θέσεως (LOP). Τότε το στίγμα μας βρίσκεται στο βαρύκεντρο του τριγώνου που ορίζουν τα 3 LOPs (περίπου). Νομίζω ότι αυτά αρκούν για αρχή, τουλάχιστον για τις αρχές και τη λογική της ουράνιας πλοήγησης! Τα υπόλοιπα εν καιρώ! Ελπίζω να τα βρήκατε έστω και λίγο ενδιαφέροντα!

3 sights αυτή τη φορά. Ένα με πλανήτη (για 1η φορά) και 2 με άστρα. Κρόνος, Altair και Βέγας. Περίμενα μεγαλύτερη ακρίβεια, αλλά για Αθήνα και τεχνητό ορίζοντα, μια χαρά είναι. Έχει μεγάλο ενδιαφέρον να δει κανείς τις παραμέτρους που υπεισέρχονται στο sight reduction των πλανητών έναντι των αστέρων....!

Είναι το πρώτο μου fix αποκλειστικά από μετρήσεις αστεριών (star sights)! Και μάλιστα με τεχνητό ορίζοντα που εμπεριέχει σοβαρές δυσκολίες. Η ακρίβεια ήταν αρκετά καλή, περίπου 2 arcmins στο πλάτος και 19,4 arcsecs στο μήκος! Ειδικά για μόνο δύο LOP (Line of position - το αποτέλεσμα κάθε μέτρησης στο φύλλο προήγησης) αντί τριών.

Μου κάνει μεγάλη εντύπωση αυτή η εμπειρία σου. Δεν έχω διαβάσει ξανά κάτι τέτοιο για εκλείψουσα (;) Σελήνη. Θα έχω το SCT 8" απόψε και θα επανέλθω.