Βιοποικιλοτητα

[Δροσος Γεωργιος]

Ανακαλύφθηκε υπόγεια αποικία εκατομμυρίων μελισσών κάτω από νεκροταφείο.

Η μελέτη δείχνει ότι τα νεκροταφεία μπορούν να λειτουργούν ως σημαντικά καταφύγια για μέλισσες που φωλιάζουν στο έδαφος.Ένα ήσυχο νεκροταφείο στην πολιτεία της Νέας Υόρκης αποδεικνύεται κάθε άλλο παρά ακίνητο, καθώς νέα έρευνα δείχνει ότι «σφύζει» από εκατομμύρια μέλισσες που ζουν ακριβώς κάτω από την επιφάνεια του εδάφους.Το East Lawn Cemetery στην περιοχή Ithaca φιλοξενεί περίπου 5,5 εκατομμύρια μέλισσες που φωλιάζουν στο έδαφος καθιστώντας το μία από τις μεγαλύτερες και πιθανώς μια από τις παλαιότερες συγκεντρώσεις μελισσών που έχουν καταγραφεί ποτέ σύμφωνα με ερευνητές του Πανεπιστημίου Κορνέλ.Οι μέλισσες ανήκουν στο είδος Andrena regularis, γνωστό ως «μέλισσα εξόρυξης», ένα μοναχικό είδος που δεν σχηματίζει κυψέλες αλλά φωλιάζει στο έδαφος. Η ανακάλυψη έγινε σχεδόν τυχαία. Το 2022 ένας επιστήμονας του Κορνέλ παρατήρησε μεγάλο αριθμό μελισσών ενώ περπατούσε στο νεκροταφείο και έφερε δείγματα στο εργαστήριο. Αυτό οδήγησε σε πιο εκτενή έρευνα υπό τον εντομολόγο Μπράιαν Ντάνφορθ για να προσδιοριστεί η έκταση του φαινομένου.Την άνοιξη του 2023 οι ερευνητές τοποθέτησαν παγίδες ανάδυσης για να καταγράψουν πόσες μέλισσες εμφανίζονταν από το έδαφος. Μετρώντας τα δεδομένα και επεκτείνοντας τα σε έκταση περίπου 6.000–6.500 τετραγωνικών μέτρων υπολόγισαν ότι ο πληθυσμός κυμαίνεται από 3 έως 8 εκατομμύρια, με μέσο όρο περίπου 5,5 εκατομμύρια.Οι ερευνητές σημειώνουν ότι δεν πρόκειται για μία ενιαία αποικία. Κάθε θηλυκή μέλισσα σκάβει τη δική της φωλιά και εναποθέτει τα αυγά της σε ξεχωριστούς θαλάμους, μαζί με γύρη και νέκταρ. Το είδος περνά τον χειμώνα υπόγεια και εμφανίζεται την άνοιξη συγχρονισμένο με την άνθηση φυτών όπως οι μηλιές. Ο Ντάνφορθ δήλωσε ότι εντυπωσιάστηκε ιδιαίτερα από το μέγεθος του πληθυσμού, σημειώνοντας ότι μέχρι τώρα οι περισσότερες καταγεγραμμένες συγκεντρώσεις ήταν της τάξης των εκατοντάδων χιλιάδων.Για σύγκριση προηγούμενες μελέτες έχουν καταγράψει περίπου 1,6 εκατομμύρια μέλισσες σε περιοχή της Αριζόνα, περίπου 651.000 σε προαστιακή περιοχή της Νέας Υόρκης και περίπου 13.500 στη Βραζιλία.Οι ερευνητές εξηγούν ότι το νεκροταφείο προσφέρει ιδανικές συνθήκες γιατί το έδαφος παραμένει σε μεγάλο βαθμό ανέγγιχτο,
χρησιμοποιούνται ελάχιστα φυτοφάρμακα και οι ανθρώπινες παρεμβάσεις είναι περιορισμένες. Επιπλέον κοντινές καλλιέργειες και ανθοφόρα φυτά παρέχουν άφθονη τροφή. Η μελέτη δείχνει ότι τα νεκροταφεία μπορούν να λειτουργούν ως σημαντικά καταφύγια για μέλισσες που φωλιάζουν στο έδαφος.Οι επιστήμονες τονίζουν ότι τα μοναχικά είδη μελισσών συχνά υποτιμώνται, παρόλο που διαδραματίζουν κρίσιμο ρόλο στα οικοσυστήματα και αξίζουν μεγαλύτερη προσοχή.

https://www.naftemporiki.gr/techscience/2099154/anakalyfthike-ypogeia-apoikia-ekatommyrion-melisson-kato-apo-nekrotafeio/

[Δροσος Γεωργιος]

Ανακαλύφθηκε αρχαίος ξάδερφος των κροκόδειλων με πανίσχυρα σαγόνια.

Ζούσε πριν από 210 εκατ. έτη στο σημερινό Νέο Μεξικό στις ΗΠΑ.

Αξονικές τομογραφίες ενός δείγματος δεκαετιών από το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας Yale Peabody αποκάλυψαν ένα νέο είδος κροκοδειλόμορφου όντος με κοντό ρύγχος και ασυνήθιστα ισχυρά σαγόνια προσφέροντας ένα σπάνιο «στιγμιότυπο» οικολογικής εξειδίκευσης στην Ύστερη Τριαδική περίοδο.Το είδος Eosphorosuchus lacrimosa ζούσε πριν από περίπου 210 εκατομμύρια χρόνια κοντά σε ποτάμια και λίμνες στη σημερινή περιοχή του Νέου Μεξικού στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ήταν ένα γρήγορο αρπακτικό με μεγάλα πίσω πόδια και μικρότερα πιο λεπτά μπροστινά άκρα. Διέθετε επίσης κοντό ρύγχος, ιδιαίτερα ενισχυμένο κρανίο και ανεπτυγμένους μύες σιαγόνων ιδανικούς για να δαγκώνει δυνατά μεγάλα θηράματα.«Αυτό δείχνει τη διαφοροποίηση των πρώιμων κροκοδειλόμορφων στην αρχή της Εποχής των Ερπετών. Κατά την Ύστερη Τριαδική περίοδο υπήρχαν δύο μεγάλες “δυναστείες” ερπετών που ανταγωνίζονταν για κυριαρχία: από τη μία η γραμμή που οδήγησε στους κροκόδειλους και τους αλιγάτορες και από την άλλη εκείνη που οδήγησε στα πουλιά, τα οποία είναι δεινόσαυροι» δήλωσε ο Δρ. Μπαρτ Μπουλάρ παλαιοντολόγος στο Πανεπιστήμιο Γέιλ και στο Μουσείο Yale Peabody.«Οι δεινόσαυροι τότε ήταν λεπτά, ελαφριά ζώα που κινούνταν στα δύο πόδια, ενώ οι πρόγονοι των κροκοδείλων ήταν γρήγοροι, τετράποδοι θηρευτές, χαμηλόσωμοι και πιο στιβαροί παρόμοιοι με τσακάλια ή μεγάλα σκυλιά» λέει ο Μπουλάρι. Το βασικό απολίθωμα του Eosphorosuchus lacrimosa περιλαμβάνει τμήματα του κρανίου, της κάτω γνάθου, σπονδύλους, άκρα και στοιχεία θωράκισης. Ανασκάφηκε το 1948 στο Ghost Ranch στο Νέο Μεξικό και ήταν γνωστό στην επιστήμη για περίπου 75 χρόνια χωρίς όμως να έχει μελετηθεί πλήρως ή ταυτοποιηθεί.

Η εξελικτική γραμμή

Η φυλογενετική ανάλυση των ερευνητών τοποθετεί το Eosphorosuchus lacrimosa κοντά στη βάση της εξελικτικής γραμμής των κροκοδειλόμορφων, έξω από μια ομάδα που περιλαμβάνει το συγγενικό είδος Hesperosuchus agilis. Αυτό δείχνει ότι τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του εμφανίστηκαν πολύ νωρίς στην εξέλιξη αυτής της ομάδας.Σημαντικό είναι επίσης ότι τα απολιθώματα του Eosphorosuchus lacrimosa βρέθηκαν μαζί με εκείνα του Hesperosuchus agilis. Η συνύπαρξη αυτών των δύο μορφών υποδηλώνει ότι ακόμη και οι πρώιμοι κροκοδειλόμορφοι είχαν ήδη αρχίσει να μοιράζονται οικολογικές «θέσεις», εξειδικευόμενοι σε διαφορετικούς τρόπους διατροφής.«Το Eosphorosuchus lacrimosa είναι ένα από τα λίγα καλά διατηρημένα πρώιμα συγγενικά είδη των κροκοδείλων, και η συνύπαρξή του με το Hesperosuchus agilis αντιπροσωπεύει την αυγή της λειτουργικής διαφοροποίησης στη γραμμή που οδήγησε στους σύγχρονους κροκόδειλους. Εκτός από τη μοναδική ανατομία και την ιστορία διατήρησής του, το δείγμα δείχνει πόσο σημαντικές είναι οι συλλογές μουσείων, καθώς μπορούν ακόμη να αποκαλύπτουν νέα στοιχεία για την ιστορία της ζωής» δήλωσε η Μιράντα Μαργκούλις Ονούμα διδακτορική φοιτήτρια στο Γέιλ.Οι ερευνητές τονίζουν ότι η ανακάλυψη είναι ιδιαίτερα σημαντική επειδή προσφέρει μια εικόνα ενός αρχαίου οικοσυστήματος με πλούσια βιοποικιλότητα, όπου συγγενικά είδη είχαν ήδη διαφοροποιήσει τους ρόλους τους, εξελίσσοντας εξειδικευμένες διατροφικές προσαρμογές.

Αριστερά στην καλλιτεχνική απεικόνιση είναι το άγνωστο μέχρι σήμερα κροκοδειλόμορφο είδος που βρίσκεται μαζί με ένα άλλο είδος πάνω από το νεκρό δεινόσαυρο.

https://www.naftemporiki.gr/techscience/2101241/anakalyfthike-archaios-xaderfos-ton-krokodeilon-me-panischyra-sagonia/

[Δροσος Γεωργιος]

Ανακαλύφθηκε άγνωστο είδος δεινοσαύρων που αποτελεί χαμένο κρίκο στην εξέλιξη τους.

Συνδέει την πρώτη γενιά δεινοσαύρων με τις επόμενες ρίχνοντας φως στην εξελικτική και γεωγραφική τους πορεία.

Δύο παλαιοντολόγοι μελετώντας απολιθώματα ανακάλυψαν ένα δεινόσαυρο που ανήκει σε ένα νέο είδος δεινοσαύρου και προσφέρει σπάνιες πληροφορίες για μια ελάχιστα κατανοητή φάση στην ιστορία των δεινοσαύρων.Ο δεινόσαυρος που έλαβε την επιστημονική ονομασία «Ptychotherates bucculentus» περιπλανιόταν στον πλανήτη μας πριν από περίπου 201 εκατομμύρια χρόνια στην ύστερη Τριαδική περίοδο. Ονομάστηκε Ptychotherates bucculentus και προσφέρει σπάνιες πληροφορίες για μια ελάχιστα κατανοητή φάση στην ιστορία των δεινοσαύρων.«Οι δεινόσαυροι εμφανίστηκαν στο Καρνιανό στάδιο (237 έως 227 εκατομμύρια χρόνια πριν) στο πρώιμο τμήμα της Ύστερης Τριαδικής περιόδου, και στη συνέχεια διαχωρίστηκαν σε τρεις εξελικτικές γραμμές που επέζησαν στην Ιουρασική περίοδο: Ορνιθίσχια, Θερόποδα και Σαυροποδόμορφα. Σχεδόν όλα τα πρώιμα απολιθώματα δεινοσαύρων προέρχονται από τα νότια γεωγραφικά πλάτη της Παγγαίας (όπως η σημερινή Βραζιλία, Αργεντινή, Ζιμπάμπουε και Ινδία), ενώ σε χαμηλότερα γεωγραφικά πλάτη (όπως τα νοτιοδυτικά των ΗΠΑ και το Μαρόκο) υπάρχουν ελάχιστα ή καθόλου διαγνωστικά απολιθώματα της ίδιας ηλικίας» αναφέρουν οι παλαιοντολόγοι του Virginia Tech, Σίμπα Σριβαστάνα και Στέρλινγκ Νεσμπιτ.

Η ανακάλυψη

Τα απολιθωμένα κατάλοιπα του Ptychotherates bucculentus ένα σχεδόν πλήρες κρανίο με ακέραιο εγκέφαλο και μεγάλο μέρος της οροφής του κρανίου  βρέθηκαν το 1982 στο λατομείο Coelophysis στο βόρειο Νέο Μεξικό.Το κρανίο έχει μήκος περίπου 22 εκατοστά και δείχνει έναν δεινόσαυρο με σχετικά ψηλό και στενό κεφάλι. «Το κρανίο δείχνει ότι το είδος είχε μεγάλα ζυγωματικά, ευρύ κρανιακό θάλαμο και πιθανότατα κοντό και βαθύ ρύγχος. Ήταν η πρώτη φορά που παρατηρήθηκαν αυτά τα χαρακτηριστικά σε πρώιμους δεινοσαύρους, γεγονός που δείχνει ότι εξελίσσονταν συνεχώς» αναφέρουν οι ερευνητές.Το Ptychotherates bucculentus ανήκει σε μία από τις αρχαιότερες οικογένειες σαρκοφάγων δεινοσαύρων, τους Ερρεράσαυρους. Το είδος σχετίζεται στενά με δύο άλλους δεινοσαύρους της Τριαδικής περιόδου: τον Tawa hallae και τον Chindesaurus bryansmalli. Αυτά τα ζώα αποτελούν μέρος μιας νέας ομάδας που ονομάζεται Μορφοράπτορες η οποία παρουσιάζει συνδυασμό ανατομικών χαρακτηριστικών τόσο από πιο πρωτόγονους δεινοσαύρους όσο και από μεταγενέστερα θηρόποδα .«Μέσω ανατομικής σύγκρισης με άλλους τριαδικούς αρχοσαύρους και φυλογενετικών αναλύσεων υποστηρίζουμε ότι το Ptychotherates bucculentus αποτελεί νέο ταξινομικό είδος σαυρίσχιου δεινοσαύρου, στενά συγγενικό με το Tawa hallae. Πιο γενικά το κατατάσσουμε στην ομάδα των Μορφοραπτόρων η οποία είναι γνωστή αποκλειστικά από ανώτερα τριαδικά στρώματα των νοτιοδυτικών Ηνωμένων Πολιτειών».Μέχρι πρόσφατα, οι επιστήμονες πίστευαν ότι στο τέλος της Τριαδικής περιόδου οι πρώιμες γραμμές σαρκοφάγων δεινοσαύρων είχαν ήδη εξαφανιστεί και είχαν αντικατασταθεί από πιο εξελιγμένα θηρόποδα. Ωστόσο η παρουσία του Ptychotherates bucculentus δείχνει ότι ορισμένες από αυτές τις ομάδες επιβίωσαν πολύ περισσότερο από ό,τι πιστευόταν τουλάχιστον σε περιοχές χαμηλού γεωγραφικού πλάτους της αρχαίας υπερηπείρου Παγγαίας.«Το Ptychotherates bucculentus βρέθηκε σε πετρώματα που πιθανόν χρονολογούνται λίγο πριν από τη μεγάλη εξαφάνιση στο τέλος της Τριαδικής περιόδου — και δεν έχει βρεθεί κανένα άλλο μέλος της οικογένειάς του μετά από αυτό, γεγονός που ίσως δείχνει ότι αυτή η ομάδα εξαφανίστηκε εξαιτίας εκείνης της μαζικής εξαφάνισης. Αυτό μας αναγκάζει να επανεξετάσουμε τον αντίκτυπο της εξαφάνισης στο τέλος της Τριαδικής περιόδου ως ένα γεγονός που δεν εξάλειψε μόνο τους ανταγωνιστές των δεινοσαύρων, αλλά και ορισμένες μακροχρόνιες γραμμές των ίδιων των δεινοσαύρων. Επειδή δεν έχουν βρεθεί άλλοι herrerasaurians τόσο αργά στην Τριαδική περίοδο αλλού, η περιοχή που σήμερα είναι τα νοτιοδυτικά των ΗΠΑ ίσως αποτέλεσε το τελευταίο τους καταφύγιο και το σημείο της τελικής τους επιβίωσης» εξηγούν οι ερευνητές.

Καλλιτεχνική απεικόνιση του νέου είδους στον κόσμο των δεινοσαύρων.

https://www.naftemporiki.gr/techscience/2101701/anakalyfthike-agnosto-eidos-deinosayron-poy-apotelei-chameno-kriko-stin-exelixi-toys/

 

 

Μαϊμούδες αυτοθεραπεύουν τις στομαχικές διαταραχές τρώγοντας χώμα,

Βοηθά όπως φαίνεται στην αποκατάσταση της ισορροπίας του μικροβιώματος τους μετά από κατανάλωση... ανθρώπινων σνακ.

Οι μαϊμούδες που ζουν σε τουριστική περιοχή του Γιβραλτάρ τρώνε χώμα για να ανακουφίσουν τις στομαχικές διαταραχές που τους προκαλεί η υπερβολική κατανάλωση αλμυρών και γλυκών σνακ από τους παραθεριστές. Αυτό διαπίστωσε έρευνα με επικεφαλής επιστήμονες από το Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ.Οι περίπου 230 μακάκοι που ζουν στο Γιβραλτάρ, ο μοναδικός πληθυσμός που ζει σε ελεύθερη φύση στην Ευρώπη, έχουν παρατηρηθεί επιστημονικά να κάνουν γεωφαγία που αποτελεί την πρακτική της σκόπιμης κατάποσης χώματος. Η παρατήρησή τους έγινε για συνολικά 98 ημέρες μεταξύ του καλοκαιριού του 2022 και του καλοκαιριού του 2024. Όπως εντοπίστηκε τα ζώα που έρχονται σε επαφή με τουρίστες τρώνε πολύ περισσότερο χώμα ενώ τα ποσοστά γεωφαγίας είναι ακόμα πιο υψηλά κατά την περίοδο αιχμής των διακοπών.Οι μακάκοι καταναλώνουν βότανα, φύλλα, σπόρους και περιστασιακά έντομα. Επίσης, οι τοπικές αρχές τούς φροντίζουν παρέχοντάς τους καθημερινά φρούτα, λαχανικά και νερό σε καθορισμένους σταθμούς σίτισης. Απαγορεύεται στους επισκέπτες να ταΐζουν τις μαϊμούδες, ωστόσο πολλοί το κάνουν, ενώ και τα ζώα συχνά κλέβουν σνακ. Κατά τη διάρκεια της παρατήρησης διαπιστώθηκε ότι σχεδόν το ένα πέμπτο της συνολικής τροφής που κατανάλωσαν οι μακάκοι ήταν πρόχειρο φαγητό από τουρίστες.Οι επιστήμονες πιστεύουν ότι σνακ, όπως η σοκολάτα, τα πατατάκια, το ψωμί, τα μπισκότα και τα παγωτά διαταράσσουν τη σύνθεση του μικροβιώματος του εντέρου στα ζώα. Η κατανάλωση χώματος μπορεί να βοηθήσει στην επαναφορά της ισορροπίας στο στομάχι των πιθήκων παρέχοντας βακτήρια και μέταλλα που δεν υπάρχουν στο πρόχειρο φαγητό και είναι πιθανό να καταπραΰνει ή να αποτρέπει τον ερεθισμό που προκαλείται από την υπερβολική κατανάλωση ζάχαρης και λίπους.

Ένας μακάκος του Γιβραλτάρ ετοιμάζεται να φάει ένα μπισκότο.

https://www.naftemporiki.gr/techscience/2101706/maimoydes-aytotherapeyoyn-tis-stomachikes-diataraches-trogontas-choma/