Βιοποικιλοτητα

[Δροσος Γεωργιος]

Ανακαλύφθηκε υπόγεια αποικία εκατομμυρίων μελισσών κάτω από νεκροταφείο.

Η μελέτη δείχνει ότι τα νεκροταφεία μπορούν να λειτουργούν ως σημαντικά καταφύγια για μέλισσες που φωλιάζουν στο έδαφος.Ένα ήσυχο νεκροταφείο στην πολιτεία της Νέας Υόρκης αποδεικνύεται κάθε άλλο παρά ακίνητο, καθώς νέα έρευνα δείχνει ότι «σφύζει» από εκατομμύρια μέλισσες που ζουν ακριβώς κάτω από την επιφάνεια του εδάφους.Το East Lawn Cemetery στην περιοχή Ithaca φιλοξενεί περίπου 5,5 εκατομμύρια μέλισσες που φωλιάζουν στο έδαφος καθιστώντας το μία από τις μεγαλύτερες και πιθανώς μια από τις παλαιότερες συγκεντρώσεις μελισσών που έχουν καταγραφεί ποτέ σύμφωνα με ερευνητές του Πανεπιστημίου Κορνέλ.Οι μέλισσες ανήκουν στο είδος Andrena regularis, γνωστό ως «μέλισσα εξόρυξης», ένα μοναχικό είδος που δεν σχηματίζει κυψέλες αλλά φωλιάζει στο έδαφος. Η ανακάλυψη έγινε σχεδόν τυχαία. Το 2022 ένας επιστήμονας του Κορνέλ παρατήρησε μεγάλο αριθμό μελισσών ενώ περπατούσε στο νεκροταφείο και έφερε δείγματα στο εργαστήριο. Αυτό οδήγησε σε πιο εκτενή έρευνα υπό τον εντομολόγο Μπράιαν Ντάνφορθ για να προσδιοριστεί η έκταση του φαινομένου.Την άνοιξη του 2023 οι ερευνητές τοποθέτησαν παγίδες ανάδυσης για να καταγράψουν πόσες μέλισσες εμφανίζονταν από το έδαφος. Μετρώντας τα δεδομένα και επεκτείνοντας τα σε έκταση περίπου 6.000–6.500 τετραγωνικών μέτρων υπολόγισαν ότι ο πληθυσμός κυμαίνεται από 3 έως 8 εκατομμύρια, με μέσο όρο περίπου 5,5 εκατομμύρια.Οι ερευνητές σημειώνουν ότι δεν πρόκειται για μία ενιαία αποικία. Κάθε θηλυκή μέλισσα σκάβει τη δική της φωλιά και εναποθέτει τα αυγά της σε ξεχωριστούς θαλάμους, μαζί με γύρη και νέκταρ. Το είδος περνά τον χειμώνα υπόγεια και εμφανίζεται την άνοιξη συγχρονισμένο με την άνθηση φυτών όπως οι μηλιές. Ο Ντάνφορθ δήλωσε ότι εντυπωσιάστηκε ιδιαίτερα από το μέγεθος του πληθυσμού, σημειώνοντας ότι μέχρι τώρα οι περισσότερες καταγεγραμμένες συγκεντρώσεις ήταν της τάξης των εκατοντάδων χιλιάδων.Για σύγκριση προηγούμενες μελέτες έχουν καταγράψει περίπου 1,6 εκατομμύρια μέλισσες σε περιοχή της Αριζόνα, περίπου 651.000 σε προαστιακή περιοχή της Νέας Υόρκης και περίπου 13.500 στη Βραζιλία.Οι ερευνητές εξηγούν ότι το νεκροταφείο προσφέρει ιδανικές συνθήκες γιατί το έδαφος παραμένει σε μεγάλο βαθμό ανέγγιχτο,
χρησιμοποιούνται ελάχιστα φυτοφάρμακα και οι ανθρώπινες παρεμβάσεις είναι περιορισμένες. Επιπλέον κοντινές καλλιέργειες και ανθοφόρα φυτά παρέχουν άφθονη τροφή. Η μελέτη δείχνει ότι τα νεκροταφεία μπορούν να λειτουργούν ως σημαντικά καταφύγια για μέλισσες που φωλιάζουν στο έδαφος.Οι επιστήμονες τονίζουν ότι τα μοναχικά είδη μελισσών συχνά υποτιμώνται, παρόλο που διαδραματίζουν κρίσιμο ρόλο στα οικοσυστήματα και αξίζουν μεγαλύτερη προσοχή.

https://www.naftemporiki.gr/techscience/2099154/anakalyfthike-ypogeia-apoikia-ekatommyrion-melisson-kato-apo-nekrotafeio/

[Δροσος Γεωργιος]

Ανακαλύφθηκε αρχαίος ξάδερφος των κροκόδειλων με πανίσχυρα σαγόνια.

Ζούσε πριν από 210 εκατ. έτη στο σημερινό Νέο Μεξικό στις ΗΠΑ.

Αξονικές τομογραφίες ενός δείγματος δεκαετιών από το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας Yale Peabody αποκάλυψαν ένα νέο είδος κροκοδειλόμορφου όντος με κοντό ρύγχος και ασυνήθιστα ισχυρά σαγόνια προσφέροντας ένα σπάνιο «στιγμιότυπο» οικολογικής εξειδίκευσης στην Ύστερη Τριαδική περίοδο.Το είδος Eosphorosuchus lacrimosa ζούσε πριν από περίπου 210 εκατομμύρια χρόνια κοντά σε ποτάμια και λίμνες στη σημερινή περιοχή του Νέου Μεξικού στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ήταν ένα γρήγορο αρπακτικό με μεγάλα πίσω πόδια και μικρότερα πιο λεπτά μπροστινά άκρα. Διέθετε επίσης κοντό ρύγχος, ιδιαίτερα ενισχυμένο κρανίο και ανεπτυγμένους μύες σιαγόνων ιδανικούς για να δαγκώνει δυνατά μεγάλα θηράματα.«Αυτό δείχνει τη διαφοροποίηση των πρώιμων κροκοδειλόμορφων στην αρχή της Εποχής των Ερπετών. Κατά την Ύστερη Τριαδική περίοδο υπήρχαν δύο μεγάλες “δυναστείες” ερπετών που ανταγωνίζονταν για κυριαρχία: από τη μία η γραμμή που οδήγησε στους κροκόδειλους και τους αλιγάτορες και από την άλλη εκείνη που οδήγησε στα πουλιά, τα οποία είναι δεινόσαυροι» δήλωσε ο Δρ. Μπαρτ Μπουλάρ παλαιοντολόγος στο Πανεπιστήμιο Γέιλ και στο Μουσείο Yale Peabody.«Οι δεινόσαυροι τότε ήταν λεπτά, ελαφριά ζώα που κινούνταν στα δύο πόδια, ενώ οι πρόγονοι των κροκοδείλων ήταν γρήγοροι, τετράποδοι θηρευτές, χαμηλόσωμοι και πιο στιβαροί παρόμοιοι με τσακάλια ή μεγάλα σκυλιά» λέει ο Μπουλάρι. Το βασικό απολίθωμα του Eosphorosuchus lacrimosa περιλαμβάνει τμήματα του κρανίου, της κάτω γνάθου, σπονδύλους, άκρα και στοιχεία θωράκισης. Ανασκάφηκε το 1948 στο Ghost Ranch στο Νέο Μεξικό και ήταν γνωστό στην επιστήμη για περίπου 75 χρόνια χωρίς όμως να έχει μελετηθεί πλήρως ή ταυτοποιηθεί.

Η εξελικτική γραμμή

Η φυλογενετική ανάλυση των ερευνητών τοποθετεί το Eosphorosuchus lacrimosa κοντά στη βάση της εξελικτικής γραμμής των κροκοδειλόμορφων, έξω από μια ομάδα που περιλαμβάνει το συγγενικό είδος Hesperosuchus agilis. Αυτό δείχνει ότι τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του εμφανίστηκαν πολύ νωρίς στην εξέλιξη αυτής της ομάδας.Σημαντικό είναι επίσης ότι τα απολιθώματα του Eosphorosuchus lacrimosa βρέθηκαν μαζί με εκείνα του Hesperosuchus agilis. Η συνύπαρξη αυτών των δύο μορφών υποδηλώνει ότι ακόμη και οι πρώιμοι κροκοδειλόμορφοι είχαν ήδη αρχίσει να μοιράζονται οικολογικές «θέσεις», εξειδικευόμενοι σε διαφορετικούς τρόπους διατροφής.«Το Eosphorosuchus lacrimosa είναι ένα από τα λίγα καλά διατηρημένα πρώιμα συγγενικά είδη των κροκοδείλων, και η συνύπαρξή του με το Hesperosuchus agilis αντιπροσωπεύει την αυγή της λειτουργικής διαφοροποίησης στη γραμμή που οδήγησε στους σύγχρονους κροκόδειλους. Εκτός από τη μοναδική ανατομία και την ιστορία διατήρησής του, το δείγμα δείχνει πόσο σημαντικές είναι οι συλλογές μουσείων, καθώς μπορούν ακόμη να αποκαλύπτουν νέα στοιχεία για την ιστορία της ζωής» δήλωσε η Μιράντα Μαργκούλις Ονούμα διδακτορική φοιτήτρια στο Γέιλ.Οι ερευνητές τονίζουν ότι η ανακάλυψη είναι ιδιαίτερα σημαντική επειδή προσφέρει μια εικόνα ενός αρχαίου οικοσυστήματος με πλούσια βιοποικιλότητα, όπου συγγενικά είδη είχαν ήδη διαφοροποιήσει τους ρόλους τους, εξελίσσοντας εξειδικευμένες διατροφικές προσαρμογές.

Αριστερά στην καλλιτεχνική απεικόνιση είναι το άγνωστο μέχρι σήμερα κροκοδειλόμορφο είδος που βρίσκεται μαζί με ένα άλλο είδος πάνω από το νεκρό δεινόσαυρο.

https://www.naftemporiki.gr/techscience/2101241/anakalyfthike-archaios-xaderfos-ton-krokodeilon-me-panischyra-sagonia/

[Δροσος Γεωργιος]

Ανακαλύφθηκε άγνωστο είδος δεινοσαύρων που αποτελεί χαμένο κρίκο στην εξέλιξη τους.

Συνδέει την πρώτη γενιά δεινοσαύρων με τις επόμενες ρίχνοντας φως στην εξελικτική και γεωγραφική τους πορεία.

Δύο παλαιοντολόγοι μελετώντας απολιθώματα ανακάλυψαν ένα δεινόσαυρο που ανήκει σε ένα νέο είδος δεινοσαύρου και προσφέρει σπάνιες πληροφορίες για μια ελάχιστα κατανοητή φάση στην ιστορία των δεινοσαύρων.Ο δεινόσαυρος που έλαβε την επιστημονική ονομασία «Ptychotherates bucculentus» περιπλανιόταν στον πλανήτη μας πριν από περίπου 201 εκατομμύρια χρόνια στην ύστερη Τριαδική περίοδο. Ονομάστηκε Ptychotherates bucculentus και προσφέρει σπάνιες πληροφορίες για μια ελάχιστα κατανοητή φάση στην ιστορία των δεινοσαύρων.«Οι δεινόσαυροι εμφανίστηκαν στο Καρνιανό στάδιο (237 έως 227 εκατομμύρια χρόνια πριν) στο πρώιμο τμήμα της Ύστερης Τριαδικής περιόδου, και στη συνέχεια διαχωρίστηκαν σε τρεις εξελικτικές γραμμές που επέζησαν στην Ιουρασική περίοδο: Ορνιθίσχια, Θερόποδα και Σαυροποδόμορφα. Σχεδόν όλα τα πρώιμα απολιθώματα δεινοσαύρων προέρχονται από τα νότια γεωγραφικά πλάτη της Παγγαίας (όπως η σημερινή Βραζιλία, Αργεντινή, Ζιμπάμπουε και Ινδία), ενώ σε χαμηλότερα γεωγραφικά πλάτη (όπως τα νοτιοδυτικά των ΗΠΑ και το Μαρόκο) υπάρχουν ελάχιστα ή καθόλου διαγνωστικά απολιθώματα της ίδιας ηλικίας» αναφέρουν οι παλαιοντολόγοι του Virginia Tech, Σίμπα Σριβαστάνα και Στέρλινγκ Νεσμπιτ.

Η ανακάλυψη

Τα απολιθωμένα κατάλοιπα του Ptychotherates bucculentus ένα σχεδόν πλήρες κρανίο με ακέραιο εγκέφαλο και μεγάλο μέρος της οροφής του κρανίου  βρέθηκαν το 1982 στο λατομείο Coelophysis στο βόρειο Νέο Μεξικό.Το κρανίο έχει μήκος περίπου 22 εκατοστά και δείχνει έναν δεινόσαυρο με σχετικά ψηλό και στενό κεφάλι. «Το κρανίο δείχνει ότι το είδος είχε μεγάλα ζυγωματικά, ευρύ κρανιακό θάλαμο και πιθανότατα κοντό και βαθύ ρύγχος. Ήταν η πρώτη φορά που παρατηρήθηκαν αυτά τα χαρακτηριστικά σε πρώιμους δεινοσαύρους, γεγονός που δείχνει ότι εξελίσσονταν συνεχώς» αναφέρουν οι ερευνητές.Το Ptychotherates bucculentus ανήκει σε μία από τις αρχαιότερες οικογένειες σαρκοφάγων δεινοσαύρων, τους Ερρεράσαυρους. Το είδος σχετίζεται στενά με δύο άλλους δεινοσαύρους της Τριαδικής περιόδου: τον Tawa hallae και τον Chindesaurus bryansmalli. Αυτά τα ζώα αποτελούν μέρος μιας νέας ομάδας που ονομάζεται Μορφοράπτορες η οποία παρουσιάζει συνδυασμό ανατομικών χαρακτηριστικών τόσο από πιο πρωτόγονους δεινοσαύρους όσο και από μεταγενέστερα θηρόποδα .«Μέσω ανατομικής σύγκρισης με άλλους τριαδικούς αρχοσαύρους και φυλογενετικών αναλύσεων υποστηρίζουμε ότι το Ptychotherates bucculentus αποτελεί νέο ταξινομικό είδος σαυρίσχιου δεινοσαύρου, στενά συγγενικό με το Tawa hallae. Πιο γενικά το κατατάσσουμε στην ομάδα των Μορφοραπτόρων η οποία είναι γνωστή αποκλειστικά από ανώτερα τριαδικά στρώματα των νοτιοδυτικών Ηνωμένων Πολιτειών».Μέχρι πρόσφατα, οι επιστήμονες πίστευαν ότι στο τέλος της Τριαδικής περιόδου οι πρώιμες γραμμές σαρκοφάγων δεινοσαύρων είχαν ήδη εξαφανιστεί και είχαν αντικατασταθεί από πιο εξελιγμένα θηρόποδα. Ωστόσο η παρουσία του Ptychotherates bucculentus δείχνει ότι ορισμένες από αυτές τις ομάδες επιβίωσαν πολύ περισσότερο από ό,τι πιστευόταν τουλάχιστον σε περιοχές χαμηλού γεωγραφικού πλάτους της αρχαίας υπερηπείρου Παγγαίας.«Το Ptychotherates bucculentus βρέθηκε σε πετρώματα που πιθανόν χρονολογούνται λίγο πριν από τη μεγάλη εξαφάνιση στο τέλος της Τριαδικής περιόδου — και δεν έχει βρεθεί κανένα άλλο μέλος της οικογένειάς του μετά από αυτό, γεγονός που ίσως δείχνει ότι αυτή η ομάδα εξαφανίστηκε εξαιτίας εκείνης της μαζικής εξαφάνισης. Αυτό μας αναγκάζει να επανεξετάσουμε τον αντίκτυπο της εξαφάνισης στο τέλος της Τριαδικής περιόδου ως ένα γεγονός που δεν εξάλειψε μόνο τους ανταγωνιστές των δεινοσαύρων, αλλά και ορισμένες μακροχρόνιες γραμμές των ίδιων των δεινοσαύρων. Επειδή δεν έχουν βρεθεί άλλοι herrerasaurians τόσο αργά στην Τριαδική περίοδο αλλού, η περιοχή που σήμερα είναι τα νοτιοδυτικά των ΗΠΑ ίσως αποτέλεσε το τελευταίο τους καταφύγιο και το σημείο της τελικής τους επιβίωσης» εξηγούν οι ερευνητές.

Καλλιτεχνική απεικόνιση του νέου είδους στον κόσμο των δεινοσαύρων.

https://www.naftemporiki.gr/techscience/2101701/anakalyfthike-agnosto-eidos-deinosayron-poy-apotelei-chameno-kriko-stin-exelixi-toys/

 

 

Μαϊμούδες αυτοθεραπεύουν τις στομαχικές διαταραχές τρώγοντας χώμα,

Βοηθά όπως φαίνεται στην αποκατάσταση της ισορροπίας του μικροβιώματος τους μετά από κατανάλωση... ανθρώπινων σνακ.

Οι μαϊμούδες που ζουν σε τουριστική περιοχή του Γιβραλτάρ τρώνε χώμα για να ανακουφίσουν τις στομαχικές διαταραχές που τους προκαλεί η υπερβολική κατανάλωση αλμυρών και γλυκών σνακ από τους παραθεριστές. Αυτό διαπίστωσε έρευνα με επικεφαλής επιστήμονες από το Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ.Οι περίπου 230 μακάκοι που ζουν στο Γιβραλτάρ, ο μοναδικός πληθυσμός που ζει σε ελεύθερη φύση στην Ευρώπη, έχουν παρατηρηθεί επιστημονικά να κάνουν γεωφαγία που αποτελεί την πρακτική της σκόπιμης κατάποσης χώματος. Η παρατήρησή τους έγινε για συνολικά 98 ημέρες μεταξύ του καλοκαιριού του 2022 και του καλοκαιριού του 2024. Όπως εντοπίστηκε τα ζώα που έρχονται σε επαφή με τουρίστες τρώνε πολύ περισσότερο χώμα ενώ τα ποσοστά γεωφαγίας είναι ακόμα πιο υψηλά κατά την περίοδο αιχμής των διακοπών.Οι μακάκοι καταναλώνουν βότανα, φύλλα, σπόρους και περιστασιακά έντομα. Επίσης, οι τοπικές αρχές τούς φροντίζουν παρέχοντάς τους καθημερινά φρούτα, λαχανικά και νερό σε καθορισμένους σταθμούς σίτισης. Απαγορεύεται στους επισκέπτες να ταΐζουν τις μαϊμούδες, ωστόσο πολλοί το κάνουν, ενώ και τα ζώα συχνά κλέβουν σνακ. Κατά τη διάρκεια της παρατήρησης διαπιστώθηκε ότι σχεδόν το ένα πέμπτο της συνολικής τροφής που κατανάλωσαν οι μακάκοι ήταν πρόχειρο φαγητό από τουρίστες.Οι επιστήμονες πιστεύουν ότι σνακ, όπως η σοκολάτα, τα πατατάκια, το ψωμί, τα μπισκότα και τα παγωτά διαταράσσουν τη σύνθεση του μικροβιώματος του εντέρου στα ζώα. Η κατανάλωση χώματος μπορεί να βοηθήσει στην επαναφορά της ισορροπίας στο στομάχι των πιθήκων παρέχοντας βακτήρια και μέταλλα που δεν υπάρχουν στο πρόχειρο φαγητό και είναι πιθανό να καταπραΰνει ή να αποτρέπει τον ερεθισμό που προκαλείται από την υπερβολική κατανάλωση ζάχαρης και λίπους.

Ένας μακάκος του Γιβραλτάρ ετοιμάζεται να φάει ένα μπισκότο.

https://www.naftemporiki.gr/techscience/2101706/maimoydes-aytotherapeyoyn-tis-stomachikes-diataraches-trogontas-choma/

[Δροσος Γεωργιος]

Ανακαλύφθηκε το αληθινό Κράκεν των θαλασσών.

Πρόκειται για ένα αρχαίο είδος χταποδιού που έφτανε σε μήκος τα 19 μέτρα.

Το Κράκεν είναι ένα τεράστιο θαλάσσιο τέρας με πλοκάμια της σκανδιναβικής μυθολογίας που αποτελεί τον φόβο και τρόμο των ναυτικών βυθίζοντας τα πλοία. Νέα έρευνα δείχνει ότι υπήρχε ένα πλάσμα που πλησίαζε πολύ σε ένα «πραγματικό Κράκεν»: ένα γιγάντιο χταπόδι που κυριαρχούσε στις θάλασσες ως κορυφαίος θηρευτής.Οι επιστήμονες αναφέρουν ότι απολιθώματα από τη σκληρή δομή της γνάθου αυτών των μαλακόσωμων ασπόνδυλων δείχνουν πως ένα είδος χταποδιού με το όνομα Nanaimoteuthis haggarti που έζησε πριν από 86 έως 72 εκατομμύρια χρόνια στην Κρητιδική περίοδο είχε μήκος από 6,6 έως 18,6 μέτρα.«Αυτά τα ζώα ήταν εντυπωσιακά. Με το μεγάλο τους σώμα, τα μακριά πλοκάμια, τις ισχυρές γνάθους και την προηγμένη συμπεριφορά τους, αντιπροσωπεύουν αυτό που θα μπορούσαμε να αποκαλέσουμε ένα πραγματικό “Κρητιδικό Κράκεν”» δήλωσε ο παλαιοντολόγος Γιασουσίρο Ιμπα  από το Πανεπιστήμιο Χοκάιντο στην Ιαπωνία.Μέχρι σήμερα οι επιστήμονες πίστευαν ότι τα θαλάσσια οικοσυστήματα κυριαρχούνταν από μεγάλα σπονδυλωτά ζώα πρώτα ψάρια και καρχαρίες μετά θαλάσσια ερπετά και αργότερα φάλαινες. Η νέα μελέτη δείχνει ότι και τα ασπόνδυλα, όπως τα γιγάντια χταπόδια, μπορούσαν να βρίσκονται στην κορυφή της τροφικής αλυσίδας.Το Nanaimoteuthis haggarti θεωρείται ένα από τα μεγαλύτερα ασπόνδυλα που έχουν καταγραφεί. Για σύγκριση το μεγαλύτερο σε μέγεθος είδος καλαμαριού που υπάρχει στους ωκεανούς σήμερα φτάνει περίπου τα 12 μέτρα μήκος. Οι δομές του στόματος του Nanaimoteuthis haggarti που μελετήθηκαν παρουσιάζουν έντονη φθορά κάτι που υποδηλώνει ότι το ζώο συνέθλιβε σκληρά θηράματα όπως οστά και κελύφη. Αυτό δείχνει ότι κυνηγούσε μεγάλα ψάρια, οστρακοειδή και άλλα μεγάλα ζώα.Οι επιστήμονες διαπίστωσαν επίσης ότι η μορφή αυτών των δομών μοιάζει με αυτή σύγχρονων βαθύβιων χταποδιών με πτερύγια κάτι που υποδηλώνει ότι και αυτά τα αρχαία είδη πιθανόν είχαν πτερύγια και κολυμπούσαν. Μελετήθηκε επίσης ένα συγγενικό είδος, το Nanaimoteuthis jeletzkyi, το οποίο ήταν μικρότερο (2,8 έως 7,7 μέτρα), αλλά επίσης ενεργός θηρευτής.Επειδή τα χταπόδια έχουν μαλακό σώμα σπάνια απολιθώνονται. Όμως η συγκεκριμένη δομή (beak) του στόματος αποτελείται από χιτίνη, ένα ανθεκτικό υλικό που διατηρείται στο χρόνο, επιτρέποντας στους επιστήμονες να εκτιμήσουν το μέγεθός τους. Ένα ιδιαίτερα ενδιαφέρον εύρημα είναι η ασύμμετρη φθορά στις γνάθους που υποδηλώνει ότι τα ζώα ίσως προτιμούσαν τη μία πλευρά όπως οι άνθρωποι είναι δεξιόχειρες ή αριστερόχειρες. Αυτό δείχνει όχι μόνο δύναμη αλλά και προηγμένη συμπεριφορά.Τα γιγάντια αυτά χταπόδια ζούσαν στις ίδιες θάλασσες με άλλους μεγάλους θηρευτές, όπως οι μοσόσαυροι και οι πλησιόσαυροι καθώς και καρχαρίες αντίστοιχου μεγέθους με τον σημερινό λευκό καρχαρία. Η ύπαρξή τους αλλάζει την εικόνα που έχουμε για τους αρχαίους ωκεανούς: δεν κυριαρχούνταν μόνο από σπονδυλωτά ζώα, αλλά και από γιγάντια ασπόνδυλα που βρίσκονταν στην κορυφή της τροφικής αλυσίδας.

Καλλιτεχνική απεικόνιση του τεράστιου χταποδιού.

https://www.naftemporiki.gr/techscience/2102184/anakalyfthike-to-alithino-kraken-ton-thalasson/

[Δροσος Γεωργιος]

Νέα ευρήματα αποκαλύπτουν τον κόσμο των φυτοφάγων ζώων πριν τους δεινοσαύρους.

Νέα δεδομένα για την εξέλιξη και ταξινόμηση των αρχέγονων φυτοφάγων ειδών.

Ομάδα παλαιοντολόγων στη Βραζιλία εντόπισε ένα νέο είδος (και γένος) ρυγχοσαύρου, μιας εξαφανισμένης ομάδας φυτοφάγων ερπετών, ανακάλυψη που φωτίζει το οικοσύστημα των φυτοφάγων ζώων πριν την εμφάνιση των δεινοσαύρων.Οι ρυγχόσαυροι ήταν τετράποδα ερπετά με βαρελοειδές σώμα και ράμφη που έμοιαζαν με εκείνα των παπαγάλων. Οι ερευνητές μελέτησαν ένα μερικό κρανίο και κάτω γνάθους που βρέθηκαν σε πετρώματα της Τριασικής περιόδου. Το είδος ονομάστηκε Isodapedon varzealis και φαίνεται να αντιπροσωπεύει έναν ξεχωριστό κλάδο μέσα σε μια ομάδα που παλαιότερα θεωρούνταν λιγότερο ποικιλόμορφη.Οι ρυγχοσαύροι ήταν από τα πιο άφθονα φυτοφάγα της εποχής τους εξαπλωμένοι σε μεγάλο μέρος της υπερηπείρου Παγγαίας και σε ορισμένες περιοχές αποτελούσαν τη μεγάλη πλειονότητα των απολιθωμένων σπονδυλωτών. Η εξειδικευμένη ανατομική δομή σίτισης τους που περιλάμβανε ένα χωρίς δόντια ράμφος και σειρές από δόντια για άλεσμα τους επέτρεπε να επεξεργάζονται σκληρή βλάστηση και να κυριαρχούν στα χερσαία οικοσυστήματα.«Οι ρυγχόσαυροι μια πρώιμα αποκλίνουσα ομάδα μέσα στα Αρχοσαυρόμορφα ζώα αντιπροσωπεύονται από αρκετά είδη που κατανέμονται κυρίως στη Μέση και Ύστερη Τριασική περίοδο αν και η προέλευσή τους ανάγεται στην Πρώιμη Τριασική. Οι ρυγχοσαύροι εξαπλώθηκαν σχεδόν σε ολόκληρη την Παγγαία και το απολιθωμένο αρχείο τους εκτείνεται σε πολλές σημερινές περιοχές, όπως η Βραζιλία, η Αργεντινή, ο Καναδάς, οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Ζιμπάμπουε, η Τανζανία, η Νότια Αφρική, η Μαδαγασκάρη, η Ινδία, η Αγγλία και η Σκωτία. Μέχρι την Ύστερη Τριασική περίοδο, οι ρυγχοσαύροι είχαν σχεδόν παγκόσμια εξάπλωση, διαδραματίζοντας σημαντικό ρόλο ως πρωτογενείς καταναλωτές στα χερσαία οικοσυστήματα. Λόγω της αφθονίας τους ιδιαίτερα σε σχηματισμούς της Ύστερης Τριασικής, οι ρυγχοσαύροι αποτελούν επίσης σημαντικούς βιοστρωματογραφικούς δείκτες, φτάνοντας να αποτελούν έως και το 90% των απολιθωμένων σπονδυλωτών σε ορισμένες θέσεις» αναφέρει η παλαιοντολόγος Τζέουνγκ Χε Σιφελμπέιν του Ομοσπονδιακού Πανεπιστημίου της Σάντα Μαρία.

Η ανακάλυψη

Το ολότυπο δείγμα του Isodapedon varzealis ανακαλύφθηκε στη θέση Várzea do Agudo στην πολιτεία Rio Grande do Sul της Βραζιλίας. Το απολίθωμα χρονολογείται περίπου πριν από 230 εκατομμύρια χρόνια, στην Καρνιανή εποχή της Τριασικής περιόδου. Η άνω γνάθος του Isodapedon varzealis παρουσιάζει συμμετρικές περιοχές με δόντια, ένα ασυνήθιστο χαρακτηριστικό μεταξύ των συγγενών του, καθώς και μια μοναδική διαμόρφωση της κάτω γνάθου που υποδηλώνει διαφορετικό τρόπο διατροφής σε σχέση με άλλους γνωστούς ρυγχοσαύρους.Μια φυλογενετική ανάλυση δείχνει ότι το είδος βρίσκεται εκτός των ήδη γνωστών νοτιοαμερικανικών μελών της υποομάδας του γνωστής ως hyperodapedontine. Τα ευρήματα αμφισβητούν την παραδοσιακή ταξινόμηση αυτών των ερπετών και υποστηρίζουν έναν πιο περιορισμένο ορισμό του γνωστού γένους Hyperodapedon περιορίζοντάς το στο αρχικό του είδος τύπο.Τα αποτελέσματα υποδεικνύουν επίσης μια ευρύτερη και πιο σύνθετη εξελικτική ακτινοβολία των ρυγχοσαύρων από ό,τι θεωρούνταν μέχρι τώρα. Στενά συγγενικές μορφές φαίνεται να εξαπλώθηκαν ευρέως στη νοτιοδυτική Γκοντβάνα, το νότιο τμήμα της Παγγαίας, διατηρώντας σχετικά συντηρητικά μορφολογικά χαρακτηριστικά.«Ο μοναδικός συνδυασμός κρανιογναθικών χαρακτηριστικών του Isodapedon varzealis συμπεριλαμβανομένων των συμμετρικών περιοχών δοντιών στην άνω γνάθο και των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών της κάτω γνάθου το διαφοροποιεί από σύγχρονα είδη όπως τα Macrocephalosaurus mariensis και Hyperodapedon sp» ανέφεραν οι ερευνητές.«Αυτές οι διαφορές πιθανότατα αντικατοπτρίζουν διαφορετικές οικολογικές στρατηγικές μέσα σε μια ποικιλόμορφη ομάδα φυτοφάγων, κάτι που μπορεί να υποδηλώνει καταμερισμό οικολογικών θέσεων σε μια περίοδο έντονων περιβαλλοντικών και φυτικών αλλαγών που σχετίζονται με το Καρνιανό Πλουβιακό Επεισόδιο. Επιπλέον, οι συγγένειές του με πρώιμα αποκλίνουσες μορφές υπεροδαπεδοντίνων από την Αργεντινή και πιθανώς τη Ζιμπάμπουε υποδηλώνουν μια ευρεία, μορφολογικά συντηρητική εξάπλωση στη νοτιοδυτική Γκοντβάνα αναδεικνύοντας οικολογική σταθερότητα πριν από την εμφάνιση πιο εξελιγμένων και γεωγραφικά περιορισμένων γενεαλογικών γραμμών».

Καλλιτεχνική απεικόνιση των πανάρχαιων φυτοφάγων ζώων.

https://www.naftemporiki.gr/techscience/2103103/nea-eyrimata-apokalyptoyn-ton-kosmo-ton-fytofagon-zoon-prin-toys-deinosayroys/

[Δροσος Γεωργιος]

Οι σκύλοι μίκρυναν το μυαλό τους για να μπορέσουν να ζήσουν με τον άνθρωπο.

Νέα μελέτη χαρτογραφεί τη διαδικασία συρρίκνωσης του εγκεφάλου των αγαπημένων μας κατοικίδιων.

Είναι γνωστό εδώ και καιρό ότι οι σκύλοι έχουν μικρότερο εγκέφαλο σε σύγκριση με τους λύκους από τους οποίους κατάγονται και μία νέα έρευνα δείχνει ότι αυτή η μείωση σχετίζεται με τη διαδικασία εξημέρωσης τους.Η νέα μελέτη προσφέρει νέα στοιχεία για την εξημέρωση των σκύλων χωρίς όμως να παρέχουν εξήγηση σε ερωτήματα γιατί ένας σκύλος μπορεί να προτιμά να πίνει από μια λασπωμένη λακκούβα καθώς η μείωση του μεγέθους του εγκεφάλου δεν σημαίνει ότι οι σκύλοι είναι λιγότερο έξυπνοι από τους προγόνους τους.Ο Δρ. Τόμας Κούκ, βασικός συγγραφέας της μελέτης από το Γαλλικό Εθνικό Κέντρο Επιστημονικής Έρευνας, δήλωσε ότι ο τρόπος ζωής των σημερινών σκύλων δεν τους δίνει πάντα τη δυνατότητα να εκφράσουν πλήρως την ευφυΐα τους. Τόνισε επίσης ότι οι σκύλοι είναι ιδιαίτερα έξυπνοι και ότι η εξημέρωση δεν τους έκανε λιγότερο ικανούς αλλά αντίθετα τους βοήθησε να κατανοούν καλύτερα τους ανθρώπους και να επικοινωνούν μαζί τους.

Η χρονολόγηση

Η σχέση ανθρώπων και σκύλων είναι πολύ παλιά, με τα αρχαιότερα γενετικά στοιχεία για εξημερωμένους σκύλους να χρονολογούνται πριν από περισσότερα από 15.000 χρόνια. Παρότι η μείωση του μεγέθους του εγκεφάλου θεωρείται συχνά χαρακτηριστικό της εξημέρωσης υπάρχει διαφωνία για το πότε ακριβώς συνέβη αυτό. Ορισμένοι επιστήμονες πιστεύουν ότι έγινε νωρίς στη σχέση ανθρώπου-σκύλου, ενώ άλλοι υποστηρίζουν ότι σχετίζεται με τη βιομηχανία δημιουργίας νέων ρατσών που αναπτύχθηκε τα τελευταία 200 χρόνια.Στη μελέτη που δημοσιεύτηκε στην επιθεώρηση «Royal Society Open Science» οι ερευνητές ανέλυσαν αξονικές τομογραφίες από κρανία 22 προϊστορικών λύκων και σκύλων ηλικίας από 35.000 έως 5.000 ετών καθώς και από 59 σύγχρονους λύκους και 104 σύγχρονους σκύλους. Στους τελευταίους περιλαμβάνονταν διάφορες ράτσες, αδέσποτοι σκύλοι και τους άγριους σκύλους ντίνγκο.Με βάση αυτά τα δεδομένα, οι επιστήμονες διαπίστωσαν ότι οι σύγχρονοι σκύλοι, τα ντίνγκο, οι σκύλοι της υπαίθρου και οι σκύλοι της Ύστερης Νεολιθικής περιόδου είχαν κατά μέσο όρο 32% μικρότερο εγκέφαλο από τους λύκους τόσο τους αρχαίους όσο και τους σύγχρονους.Πιο συγκεκριμένα οι σκύλοι της Ύστερης Νεολιθικής εποχής περίπου πριν από 5.000 έως 4.500 χρόνια, είχαν εγκεφάλους έως και 46% μικρότερους από τους λύκους της ίδιας περιόδου με μέγεθος παρόμοιο με αυτό που έχουν σήμερα ράτσες όπως τα παγκ. Ακόμη και όταν λήφθηκε υπόψη το μικρότερο συνολικό μέγεθος του σώματός τους οι εγκέφαλοί τους παρέμεναν σημαντικά μικρότεροι.

Τα ευρήματα

Ωστόσο, οι ερευνητές δεν βρήκαν ενδείξεις ότι δύο πρώιμοι σκύλοι που ζούσαν κοντά σε ανθρώπους πριν από 35.000 και 15.000 χρόνια, οι λεγόμενοι «πρωτοσκύλοι» είχαν μικρότερους εγκεφάλους από τους λύκους εκείνης της εποχής. Αντίθετα σε μία περίπτωση ο εγκέφαλος ήταν σχετικά μεγαλύτερος γεγονός που αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο το μέγεθος του εγκεφάλου να είχε αρχικά αυξηθεί στα πρώτα στάδια της εξημέρωσης.Παραμένει ασαφές γιατί η εξημέρωση οδήγησε σε μικρότερα σώματα και εγκεφάλους στους σκύλους. Μια πιθανή εξήγηση είναι ότι η μείωση του εγκεφάλου συνοδεύεται από αναδιοργάνωση με αποτέλεσμα οι σκύλοι να είναι λιγότερο εύκολα εκπαιδεύσιμοι αλλά πιο ευαίσθητοι στις αλλαγές του περιβάλλοντος, κάτι που θα μπορούσε να τους καθιστά χρήσιμους ως «σύστημα συναγερμού».Μια άλλη εξήγηση είναι ότι οι περιορισμένοι πόροι τροφής σε νεολιθικά χωριά ευνόησαν μικρότερα ζώα με μικρότερους εγκεφάλους καθώς απαιτούν λιγότερη ενέργεια. Η Δρ. Τζουλιάνε Καμίνσκι ειδική στη γνωστική ικανότητα των σκύλων από το Πανεπιστήμιο του Πόρτσμουθ που δεν συμμετείχε στη μελέτη τόνισε ότι ένα από τα πιο σημαντικά ευρήματα είναι ότι οι «πρωτοσκύλοι» δεν είχαν μικρότερους εγκεφάλους από τους λύκους.Σύμφωνα με την ίδια αυτό δείχνει ότι η εξημέρωση δεν ακολούθησε εξαρχής τα πρότυπα που θεωρούνταν δεδομένα και ότι η σχέση ανθρώπων και σκύλων πιθανότατα ξεκίνησε πιο χαλαρά πριν εξελιχθεί σε έναν ισχυρό δεσμό. Τελικά η μελέτη υποδηλώνει ότι το πλήρες «σύνδρομο εξημέρωσης» εμφανίστηκε αργότερα από ό,τι έδειχναν τα γενετικά δεδομένα.

https://www.naftemporiki.gr/techscience/2104541/oi-skyloi-mikrynan-to-myalo-toys-gia-na-mporesoyn-na-zisoyn-me-ton-anthropo/

[Δροσος Γεωργιος]

Η εταιρεία που ανέστησε τους ανταρόλυκους προσπαθεί να εμφανίσει ξανά και τις μπλε αντιλόπες.

Η μπλε αντιλόπη ίσως κάνει σύντομα την επανεμφάνιση της στον πλανήτη.

Το εντυπωσιακό ζώο εξαφανίστηκε τον 18ο αιώνα εξαιτίας κυρίως του κυνηγιού.

Η εταιρεία βιοτεχνολογίας Colossal Biosciences που επιχειρεί να… αναστήσει διάσημα εξαφανισμένα είδη όπως τα μαμούθ, τα ντόντο και η τίγρης της Τασμανίας έκανε γνωστό ότι ξεκίνησε την προσπάθεια να επαναφέρει στη ζωή την εξαφανισμένη μπλε αντιλόπη.Η «μπλε αντιλόπη» (Bluebuck / Hippotragus leucophaeus) ήταν ένα είδος μεγάλης αντιλόπης που ζούσε στη Νότια Αφρική και εξαφανίστηκε τον 18ο αιώνα κυρίως λόγω κυνηγιού από Ευρωπαίους αποίκους και απώλειας ενδιαιτήματος. Ήταν στενός συγγενής της αντιλόπης σέιμπλ και της αντιλόπης ρόαν. Το όνομά της προήλθε από το γκριζομπλέ χρώμα του τριχώματός της. Αποτέλεσε ένα από τα πρώτα μεγάλα θηλαστικά της Αφρικής που εξαφανίστηκαν.«Οι αφρικανικές αντιλόπες έχουν παραμεληθεί για πολύ καιρό στην παγκόσμια προστασία της φύσης», δήλωσε η Μπεθ Σαπίρο επικεφαλής επιστήμονας της Colossal Biosciences η οποία πρόσφατα παρουσίασε την πρώτη της… δημιουργία ένα εξαφανισμένο είδος λύκου, τον ανταρόλυκο ο οποίος επανήλθε στη δημοσιότητα από την δημοφιλή τηλεοπτική σειρά Game of Thrones. Να σημειωθεί πάντως ότι ειδικοί αμφισβήτησαν το επίτευγμα υποστηρίζοντας ότι οι λύκοι που παρουσίασε τη εταιρεία δεν είναι ανταρόλυκοι αλλά ένα νέο υβριδικό είδος που φέρει ορισμένα από τα χαρακτηριστικά του.«Το πρόγραμμα επαναφοράς της μπλε αντιλόπης αλλάζει αυτή την κατάσταση. Επαναφέρουμε ένα είδος που έπαιζε σημαντικό ρόλο στο οικοσύστημά του και δημιουργούμε την επιστημονική βάση για την προστασία των αντιλοπών πριν χαθούν κι άλλα συγγενικά είδη».Η ανάγκη είναι επείγουσα. Από τα 90 είδη αντιλοπών στον κόσμο τα 55 παρουσιάζουν μείωση πληθυσμού και τα 29 από αυτά απειλούνται με εξαφάνιση. Ο στόχος της Colossal δεν είναι μόνο να επαναφέρει την μπλε αντιλόπη αλλά και να χρησιμοποιήσει τις γενετικές τεχνικές που θα αναπτύξει για να ενισχύσει υπάρχοντες απειλούμενους πληθυσμούς.

Η μέθοδος

Οι ερευνητές της Colossal θα ξεκινήσουν αλληλουχώντας το γονιδίωμα τόσο της μπλε αντιλόπης όσο και του κοντινού συγγενή της που ζει ακόμη, της αντιλόπης ρόαν, ώστε να εντοπίσουν τις διαφορές που ξεχωρίζουν τα δύο είδη. Τα κύτταρα της ρόαν συλλέγονται σχετικά εύκολα καθώς τα ζώα ζουν σε διάφορες περιοχές της υποσαχάριας Αφρικής. Η μπλε αντιλόπη όμως αποτελεί πρόκληση.Για να αποκτήσουν DNA του είδους, οι ερευνητές δανείστηκαν δείγμα ιστού από το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας της Σουηδίας και πραγματοποίησαν εκτεταμένη ανάλυση του γονιδιώματος, αλληλουχώντας κάθε βάση 40 φορές για ακρίβεια. Τα ακριβή σημεία του γονιδιώματος που διαφοροποιούν την μπλε αντιλόπη από τη ρόαν δεν είναι πλήρως γνωστά αλλά μπορεί να είναι εκπληκτικά λίγα.Στην προσπάθεια για τον ανταρόλυκο η ομάδα της Colossal χρειάστηκε να κάνει μόλις 20 τροποποιήσεις σε 14 γονίδια για να προσδώσει σε έναν γκρίζο λύκο βασικά χαρακτηριστικά του είδους. Αφού εντοπιστούν οι διαφορές, οι επιστήμονες θα τροποποιήσουν το DNA ενός κυττάρου της αντιλόπης ρόαν. Στη συνέχεια θα αφαιρέσουν τον πυρήνα του και θα τον εμφυτεύσουν σε ωάριο ρόαν από το οποίο έχει αφαιρεθεί ο δικός του πυρήνας. Το τροποποιημένο ωάριο θα αναπτυχθεί σε έμβρυο στο εργαστήριο και στη συνέχεια θα εμφυτευτεί σε παρένθετη μητέρα ρόαν. Μετά από περίπου 278 ημέρες κύηση αναμένεται η μητέρα να γεννήσει μια μπλε αντιλόπη.Η διαδικασία είναι ιδιαίτερα δύσκολη. Αν και τα δύο είδη διαφέρουν μόνο κατά περίπου 3% στο γονιδίωμά τους, αυτό αντιστοιχεί σε περίπου 18 εκατομμύρια γενετικές παραλλαγές. Θεωρητικά, αυτό θα σήμαινε τροποποίηση 18 εκατομμυρίων σημείων. Ωστόσο, δεν σχετίζονται όλες αυτές οι διαφορές με την εμφάνιση ή τα βασικά χαρακτηριστικά του ζώου. Κάποιες αφορούν μεταβολικές λειτουργίες, άλλες την πέψη ή τη ρύθμιση άλλων γονιδίων. Η πρόκληση για τους επιστήμονες είναι να εντοπίσουν ποιες από αυτές τις διαφορές είναι πραγματικά σημαντικές και να επικεντρωθούν μόνο σε αυτές.

https://www.naftemporiki.gr/techscience/2104984/i-etaireia-poy-anestise-toys-antarolykoys-prospathei-na-emfanisei-xana-kai-tis-mple-antilopes/