Πόσο δίκαιο είναι ένα σύστημα εξετάσεων το οποίο κρίνει τον μαθητή με βάση το γραπτό που έγραψε σε τρεις ώρες, αγνοώντας την συνολική του πορεία; Θα δώσω και ένα παράδειγμα: ένας κατά κοινή ομολογία καλός μαθητής δεν γράφει καλά στις εξετάσεις διότι έκανε ένα προφανές λάθος το οποίο άλλες 100 φορές να έγραφε στις εξετάσεις δεν θα το έκανε και του στοίχισε όλο το Δ θέμα, έγραψε στο συγκεκριμένο μάθημα 15 και στα άλλα τρία 19, έχει βγάλει μέσο όρο 18. Άρα αυτομάτως δεν μπορεί να περάσει ηλεκτρολόγων μηχανικών, μηχανολόγων μηχανικών, ιατρική κλπ (ανάλογα το πεδίο του και χωρίς να θέτω υπόψιν πιθανούς συντελεστές βαρύτητας ανάλογα με τη σχολή). Επιπρόσθετα ο παράγοντας άγχος για τα παιδιά, τα οποία καλούνται να δώσουν εξετάσεις οι οποίες θα κρίνουν το μέλλον τους πως μπορεί να παραλειφθεί. Αυτή η ψυχοφθόρα διαδικασία φέρνει πολλά παιδιά σε θέση να μην μπορούν να αποδώσουν στο 100%.
Επίσης ένα σύστημα το οποίο ζητάει επί το πλείστον την αποστήθιση και την εφαρμογή συγκεκριμένης ύλης, βάζοντας στην άκρη την κριτική ανάλυση, την πρακτική σκέψη, την δημιουργικότητα και την ομαδική δουλειά μέσω εργασιών δεν μπορεί να είναι δίκαιο.
Το ότι οι διορθωτές δεν γνωρίζουν ποιος έγραψε το κάθε γραπτό διασφαλίζει αντικειμενικότητα εν μέρη, όμως ουσιαστικά όλοι οι διορθωτές δεν έχουν τα ίδια κριτήρια. Ειδικότερα σε μαθήματα όπως η έκθεση βλέπουμε μεγάλες αποκλίσεις της αξιολόγησης ενός γραπτού οι οποίες ναι μεν οδηγούν σε τρίτο βαθμολογητή του οποίου η κρίση, μπορεί να οδηγήσει σε λανθασμένη βαθμολόγηση, η οποία μπορεί να στοιχίσει πολλές μονάδες ή ακόμη και μία πολύτιμη μονάδα.
Αν πάρα ταύτα υποθέσουμε ότι όλα τα γραπτά έχουν λάβει τον βαθμό που πραγματικά αξίζουν. Το σύστημα γίνεται δίκαιο; Εννοείται πως όχι. Διότι πριν τις εξετάσεις οι μαθητές δεν έχουν ίσες ευκαιρίες "μάθησης". Στην Ελλάδα θεωρείται δεδομένη η παράλληλη εκπαίδευση μέσω κάποιου φροντιστηρίου ή από τα ιδιαίτερα, αυτή η πρωτοτυπία γίνεται σε τέτοιο βαθμό εξάρτησης μόνο στη χώρα μας, η "δωρεάν εκπαίδευση" έχει πάψει προ πολλού να είναι δωρεάν. Άρα δημιουργείται αμέσως μια τεράστια ανισότητα σε αυτούς που έχουν λεφτά οι γονείς τους να τους στείλουν σε φροντιστήρια ή ιδιαίτερα και σε αυτούς που δεν έχουν (κατά την ταπεινή μου άποψη τα ιδιαίτερα μαθήματα τα οποία συνήθως είναι πιο ακριβά είναι αρκετά αποδοτικότερα σε σχέση με τα φροντιστήρια ειδικότερα από αυτά που αποτελούνται από τάξεις με πολλά άτομα δημιουργώντας άλλο ένα πλεονέκτημα). Τα φροντιστήρια και τα ιδιαίτερα μαθήματα είναι απαραίτητα; Είναι σχεδόν αναγκαία αφού τα φροντιστήρια μετατρέπουν τη σχολική ύλη σε βαθμοθηρική ύλη εξετάσεων. Η ύλη είναι τόσο υπέρογκη με αποτέλεσμα οι διδακτικές ώρες να είναι οι ελάχιστες δυνατές. Το ζήτημα δεν είναι η ενισχυτική διδασκαλία αυτή κάθε αυτή αλλά ότι έχει γίνει σχεδόν υποχρεωτική ώστε το κάθε παιδί να έχει ίσες πιθανότητες.
Τα "ευχάριστα" δεν τελειώνουν εδώ, θα ήταν παράλειψη να μην αναφερθώ στα ιδιωτικά σχολεία, πολλά από αυτά ξεκινούν προετοιμασία για τις πανελλαδικές από πρώτη λυκείου. Χωρίζονται σε κατευθύνσεις από πολύ νωρίτερα και βγάζουν την ύλη αρκετούς μήνες νωρίτερα! Για να το πετύχουν αυτό φυσικά καταπατούν τις οδηγίες του υπουργείου και συνήθως αφαιρούν από τους μαθητές αλλά μαθήματα προσθέτοντάς τους ώρες για τα μαθήματα που θα δώσουν πανελλαδικές.
Κλείνοντας θα ήθελα να αναφερθώ και σε κάτι άλλο σχετικό με τη συζήτηση. Δύο χρόνια στο λύκειο έχουμε κάνει ένα πείραμα χημείας!!! Αυτο είναι τα αποτέλεσμα ενός βαθμοθηρικού συστήματος, το οποίο εξαρτάται αποκλειστικά από την αποστήθιση και δεν το ενδιαφέρει η πρακτική κατανόηση!!