Δροσος Γεωργιος

Το πλήρωμα του διαστημικού σταθμού ολοκληρώνει μια πολυάσχολη εβδομάδα, σχεδιάζει νέα ημερομηνία για τον διαστημικό περίπατο των ΗΠΑ 97 Στις 6 Αυγούστου, οι αστροναύτες της NASA, Τζέσικα Μέιρ και Ανίλ Μενόν, ολοκλήρωσαν έναν διαστημικό περίπατο 6 ωρών και 27 λεπτών έξω από τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό . Η Μέιρ και ο Μενόν ολοκλήρωσαν με επιτυχία τον κύριο στόχο τους, την προετοιμασία του καναλιού ισχύος 3B για τη μελλοντική εγκατάσταση μιας ηλιακής συστοιχίας. Προς το τέλος του διαστημικού περιπάτου, ένας αισθητήρας διοξειδίου του άνθρακα στη διαστημική στολή του Μενόν έδειξε μια απροσδόκητη ένδειξη δεδομένων. Ο Μενόν δεν ανέφερε άλλα προβλήματα κατά τη διάρκεια του διαστημικού περιπάτου.Παρόλο που ο αισθητήρας επέστρεψε στις κανονικές μετρήσεις μετά την αφαίρεση της στολής, οι μηχανικοί στο έδαφος θα συνεχίσουν να αξιολογούν τις επόμενες ημέρες εάν θα αλλάξουν τις στολές για τον επόμενο διαστημικό περίπατο. Ως αποτέλεσμα, η NASA θα μεταθέσει τον επόμενο διαστημικό περίπατο για την αντικατάσταση μιας κεραίας Space-Ground στον διαστημικό σταθμό για την Τρίτη 18 Αυγούστου. Προς το παρόν, ο τρίτος προγραμματισμένος διαστημικός περίπατος για αυτόν τον μήνα παραμένει προγραμματισμένος για την Τρίτη 25 Αυγούστου. Ο οργανισμός θα παράσχει πρόσθετες λεπτομέρειες για τον διαστημικό περίπατο στις αρχές της επόμενης εβδομάδας.Την Παρασκευή, ο αστροναύτης της NASA, Τζακ Χάθαγουεϊ, μελέτησε τις λειτουργίες του ρομποτικού βραχίονα Canadarm2 που σχεδιάζονται για την υποστήριξη του επόμενου διαστημικού περιπάτου. Η NASA σύντομα θα ονομάσει τους διαστημικούς περιπατητές που θα αντικαταστήσουν μια κεραία διαστήματος-εδάφους για να διατηρούν υψηλής ταχύτητας μεταδόσεις δεδομένων και επικοινωνίας μεταξύ του Κέντρου Ελέγχου Αποστολής και του διαστημικού σταθμού.Η αστροναύτης του ESA (Ευρωπαϊκός Οργανισμός Διαστήματος), Sophie Adenot, επέστρεψε στην έρευνα άσκησης, γυμναζόμενη με νέο και προηγμένο εξοπλισμό για να ενημερώσει για αντίμετρα που μπορούν να βελτιώσουν την υγεία των μυών και των οστών σε συνθήκες μικροβαρύτητας. Αρχικά φόρεσε τη στολή EasyMotion-2 που έστελνε ηλεκτρικούς παλμούς και πυροδοτούσε μυϊκές συσπάσεις για να συμπληρώσει την προπόνησή της στην προηγμένη συσκευή άσκησης αντίστασης στη μονάδα Tranquility . Στη συνέχεια, μετακινήθηκε στη μονάδα εργαστηρίου του Columbus και εκτέλεσε ασκήσεις έλξης σχοινιού στην Ευρωπαϊκή Συσκευή Ασκήσεων Ενισχυμένης Εξερεύνησης (E4D) . Οι ερευνητές αξιολογούν την αποτελεσματικότητα της E4D για χρήση σε αποστολές στη Σελήνη, τον Άρη και αλλού.Πολυάριθμες επιστημονικές έρευνες και εργασίες συντήρησης εργαστηρίου κράτησαν επίσης απασχολημένους τους τρεις κοσμοναύτες της Αποστολής 75 στο τέλος της εβδομάδας. Ο μηχανικός πτήσης της Roscosmos, Andrey Fedyaev, ξεκίνησε τη βάρδιά του μετρώντας την αρτηριακή του πίεση φορώντας μια σειρά από χειροπέδες στο χέρι, τον καρπό και τα δάχτυλά του για μια μελέτη του συστήματος κυκλοφορίας. Ολοκλήρωσε την ημέρα του επιθεωρώντας και καθαρίζοντας τους ανιχνευτές καπνού στη μονάδα Rassvet . Ο μηχανικός πτήσης Pyotr Dubrov οργάνωσε μια αυτοματοποιημένη φωτογράφιση της Γης για να απαθανατίσει ευρωπαϊκά και ασιατικά ορόσημα και στη συνέχεια δοκίμασε εργαλεία τεχνητής νοημοσύνης για τη βελτίωση των λειτουργιών του πληρώματος. Η μηχανικός πτήσης Anna Kikina εργάστηκε στη μονάδα Zarya φωτογραφίζοντας περιοχές για να εντοπίσει βέλτιστες θέσεις αποθήκευσης και να εντοπίσει εξοπλισμό. Μάθετε περισσότερα για τις δραστηριότητες του διαστημικού σταθμού ακολουθώντας το ιστολόγιο του διαστημικού σταθμού , @space_station στο X, καθώς και τους λογαριασμούς του ISS στο Facebook και στο Instagram . https://www.nasa.gov/blogs/spacestation/2026/08/07/space-station-crew-wraps-busy-week-plans-new-date-for-us-spacewalk-97/ Η αστροναύτης της NASA, Τζέσικα Μέιρ, μοιράστηκε μια φωτογραφία της κατά τη διάρκεια ενός διαστημικού περιπάτου στη σελίδα της στο Instagram, την οποία τράβηξε ο αστροναύτης της NASA, Ανίλ Μένον. Roscosmos Η Πρώτη Γυναίκα στο Διάστημα: Τα Γενέθλια της Σβετλάνα Σαβίτσκαγια Η Σβετλάνα Σαβίτσκαγια γεννήθηκε στη Μόσχα στις 8 Αυγούστου 1948. Αφού αποφοίτησε από το λύκειο, η μελλοντική κοσμοναύτης σπούδασε σε τρεις σχολές αεροπορίας, ολοκλήρωσε ένα εξειδικευμένο μάθημα στην πιλοτική οδήγηση μαχητικών αεροσκαφών MiG-21 και MiG-25 και εργάστηκε ως εκπαιδεύτρια και δοκιμαστική πιλότος. 🔹 Το 1970, έγινε η απόλυτη παγκόσμια πρωταθλήτρια γυναικών στα ακροβατικά με εμβολοφόρο κινητήρα. Διαστημικές Πτήσεις Η πρώτη πτήση της Σβετλάνα Σαβίτσκαγια πραγματοποιήθηκε από τις 19 έως τις 27 Αυγούστου 1982, με τα διαστημόπλοια Soyuz T-7 και Soyuz T-5 και τον διαστημικό σταθμό Salyut 7. Πραγματοποίησε τη δεύτερη τροχιακή της πτήση στις 17 Ιουλίου 1984, με το διαστημόπλοιο Soyuz T-12 προς τον διαστημικό σταθμό Salyut 7. Η κοσμοναύτης επέστρεψε στη Γη στις 29 Ιουλίου. 🔹 Κατά τη διάρκεια της δεύτερης πτήσης της, η Σβετλάνα Σαβίτσκαγια έγινε η πρώτη γυναίκα που πραγματοποίησε διαστημικό περίπατο, περνώντας 3 ώρες και 33 λεπτά έξω από τον σταθμό. Στη φωτογραφία: Σ. Σαβίτσκαγια, Λ. Ποπόφ και Α. Σερέμπροφ, το κύριο πλήρωμα του διαστημοπλοίου Soyuz T7, στον πίνακα ελέγχου του προσομοιωτή κατά τη διάρκεια μιας ολοκληρωμένης εκπαίδευσης στο Κέντρο Εκπαίδευσης Κοσμοναυτών, 1982 (1). Β. Ντζανιμπέκοφ, Ι. Βολκ και Σ. Σαβίτσκαγια, το κύριο πλήρωμα του διαστημοπλοίου Soyuz T12, στον προσομοιωτή του διαστημοπλοίου Soyuz T κατά τη διάρκεια μιας ολοκληρωμένης εκπαίδευσης στο Κέντρο Εκπαίδευσης Κοσμοναυτών, 1984 (2). Σ. Σαβίτσκαγια και Α. Λεόνοφ κατά τη διάρκεια εκπαίδευσης πριν από την πτήση (3). Β. Ντζανιμπέκοφ και Σ. Σαβίτσκαγια, μέλη του κύριου πληρώματος Soyuz-T12, με την ομάδα διάσωσης και δημοσιογράφους στο σημείο προσγείωσης (4). https://vk.ru/roscosmos?w=wall-30315369_625180

Το IMAP της NASA ξεκινά την κύρια επιστημονική αποστολή Το IMAP (Interstellar Mapping and Acceleration Probe) της NASA ξεκίνησε την διετή κύρια επιστημονική αποστολή του την 1η Φεβρουαρίου για να εξερευνήσει και να χαρτογραφήσει τα όρια της ηλιόσφαιράς μας — την προστατευτική φούσκα που δημιουργείται από τον ηλιακό άνεμο που περιβάλλει το ηλιακό μας σύστημα.Η αποστολή, η οποία ξεκίνησε στις 24 Σεπτεμβρίου 2025, βασίζεται σε 10 επιστημονικά όργανα για να καταγράψει μια ολοκληρωμένη εικόνα του τι συμβαίνει στο διάστημα, από σωματίδια υψηλής ενέργειας που προέρχονται από τον Ήλιο, έως μαγνητικά πεδία στον διαπλανητικό χώρο, έως τη σκόνη που απομένει από εκρήξεις αστέρων στον διαστρικό χώρο. Το IMAP (Interstellar Mapping and Acceleration Probe) της NASA χαρτογραφεί τα όρια της ηλιόσφαιράς μας — μια γιγάντια προστατευτική φυσαλίδα που δημιουργείται από τον Ήλιο και περικλείει το ηλιακό μας σύστημα. Το διαστημόπλοιο μελετά τη δραστηριότητα του Ήλιου και πώς τα όρια της ηλιόσφαιρας αλληλεπιδρούν με την τοπική γαλαξιακή γειτονιά πέρα από αυτήν. Μελετώντας αυτό το τεράστιο φάσμα σωματιδίων και τα μαγνητικά πεδία που τα καθοδηγούν, το IMAP θα διερευνήσει δύο από τα πιο σημαντικά ζητήματα στην ηλιοφυσική, δηλαδή την ενεργοποίηση φορτισμένων σωματιδίων από τον Ήλιο και την αλληλεπίδραση του ηλιακού ανέμου στα όριά του με τον διαστρικό χώρο.Με την έναρξη της κύριας επιστημονικής αποστολής του, ορισμένα από τα δεδομένα του IMAP τροφοδοτούνται τώρα στο σύστημα IMAP Active Link for Real-Time (I-ALiRT), το οποίο μεταδίδει παρατηρήσεις σε σχεδόν πραγματικό χρόνο των συνθηκών του διαστημικού καιρού, όπως ο ηλιακός άνεμος και τα ενεργητικά σωματίδια, που κατευθύνονται προς τη Γη. Αυτά τα δεδομένα μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την ενημέρωση των μετεωρολόγων, οι οποίοι εκδίδουν προηγμένες προειδοποιήσεις και ειδοποιήσεις για πιθανές δυσμενείς επιπτώσεις του διαστημικού καιρού στην υγεία και την ασφάλεια των διαστημοπλοίων και των αστροναυτών.Ο κύριος ερευνητής και καθηγητής του Πανεπιστημίου του Πρίνστον, Ντέιβιντ ΜακΚόμας, ηγείται της αποστολής IMAP, η οποία διαθέτει μια διεθνή ομάδα 27 συνεργαζόμενων ιδρυμάτων. Το Εργαστήριο Εφαρμοσμένης Φυσικής (APL) του Johns Hopkins στο Λόρελ του Μέριλαντ διαχειρίστηκε τη φάση ανάπτυξης, κατασκεύασε το διαστημόπλοιο και λειτουργεί την αποστολή, η οποία είναι η πέμπτη στο χαρτοφυλάκιο του Προγράμματος Ηλιακών Επίγειων Εξερευνητών της NASA. Το Τμήμα Εξερευνητικών και Ηλιοφυσικών Έργων στο Κέντρο Διαστημικών Πτήσεων Goddard της NASA στο Γκρίνμπελτ του Μέριλαντ διαχειρίζεται το Πρόγραμμα Ηλιακών Επίγειων Εξερευνητών για το Τμήμα Ηλιοφυσικής της Διεύθυνσης Επιστημονικών Αποστολών της NASA. Μάθετε περισσότερα για την επιστημονική αποστολή του IMAP εδώ: https://science.nasa.gov/missions/nasas-imap-mission-to-study-boundaries-of-our-home-in-space/ Η αποστολή IMAP της NASA δημοσιεύει νέα δεδομένα από 7 επιστημονικά όργανα Τα επιστημονικά δεδομένα από την αποστολή IMAP (Interstellar Mapping and Acceleration Probe) της NASA είναι πλέον διαθέσιμα. Μετά την επιτυχημένη εκτόξευσή της στις 24 Σεπτεμβρίου 2025, η κύρια αποστολή του IMAP ξεκίνησε λίγους μήνες αργότερα, την 1η Φεβρουαρίου. Και τα 10 όργανα στο IMAP έχουν συλλέξει με επιτυχία δεδομένα. Ενώ τα δεδομένα από τρία από τα όργανα δεν είναι ακόμη έτοιμα για δημοσίευση, τα επιστημονικά δεδομένα που συλλέχθηκαν έως τις 30 Απριλίου από επτά όργανα είναι προσβάσιμα από το Space Physics Data Facility της NASA και από το imap.princeton.edu/data . Δεδομένα είναι διαθέσιμα από τα ακόλουθα όργανα: MAG – Το μαγνητόμετρο, που αναπτύχθηκε από το Imperial College London, μετρά το διαπλανητικό μαγνητικό πεδίο που προέρχεται από τον Ήλιο. SWAPI – Το όργανο Ηλιακού Ανέμου και Παραλαβής Ιόντων, που αναπτύχθηκε από το Πανεπιστήμιο του Πρίνστον στο Νιου Τζέρσεϊ, μετρά ιόντα από τον ηλιακό άνεμο, μια συνεχή ροή φορτισμένων σωματιδίων από τον Ήλιο και σωματίδια πέρα από το ηλιακό σύστημα. HIT – Το τηλεσκόπιο ιόντων υψηλής ενέργειας, που αναπτύχθηκε από το Κέντρο Διαστημικών Πτήσεων Goddard της NASA στο Γκρίνμπελτ του Μέριλαντ, μελετά ιόντα υψηλής ενέργειας που προέρχονται από τον ηλιακό άνεμο και το βαθύ διάστημα. ΛΑΜΨΕΙΣ – Το όργανο Παγκόσμιας Δομής Ηλιακού Ανέμου, που αναπτύχθηκε από το Κέντρο Διαστημικής Έρευνας της Πολωνικής Ακαδημίας Επιστημών, μελετά την υπεριώδη λάμψη που παράγεται από τον ηλιακό άνεμο για να κατανοήσει καλύτερα πώς εξελίσσεται με την πάροδο του χρόνου. SWE – Το όργανο Ηλιακών Ηλεκτρονίων Ανέμου, που αναπτύχθηκε από το Εθνικό Εργαστήριο Los Alamos στο Νέο Μεξικό, μετρά ηλεκτρόνια που βρίσκονται στον ηλιακό άνεμο. CoDICE – Το συμπαγές όργανο πειράματος διπλής σύνθεσης ιόντων, που αναπτύχθηκε από το Southwest Research Institute στο Σαν Αντόνιο του Τέξας, μετρά τη μάζα και το ηλεκτρικό φορτίο ιόντων που προέρχονται τόσο από τον διαστρικό χώρο όσο και από τον ηλιακό άνεμο. IDEX – Το όργανο Πειράματος Διαστρικής Σκόνης, που αναπτύχθηκε από το Εργαστήριο Ατμοσφαιρικής και Διαστημικής Φυσικής στο Μπόλντερ του Κολοράντο, μετρά τη σύνθεση των διαστρικών και διαπλανητικών σωματιδίων σκόνης. Διατίθεται επίσης το IMAP Active Link για δεδομένα σε πραγματικό χρόνο (I-ALiRT), δεδομένα διαστημικού καιρού σε σχεδόν πραγματικό χρόνο, τα οποία συνεχίζουν να μεταδίδονται με υψηλό ρυθμό, 24 ώρες την ημέρα, 7 ημέρες την εβδομάδα για τους μετεωρολόγους. https://science.nasa.gov/blogs/imap/2026/08/07/nasas-imap-mission-releases-new-data-from-7-science-instruments/

H NASA ανανεώνει τη ζωή του Voyager 2 με μια «Μεγάλη Έκρηξη» Το ένα από τα δύο θρυλικά διαστημόπλοια θα συνεχίσει να ταξιδεύει στο γαλαξία μεταδίδοντας πολύτιμα δεδομένα,Τα δίδυμα διαστημόπλοια Voyager 1 και Voyager 2 της NASA συνεχίζουν το επικό τους ταξίδι έχοντας εγκαταλείψει το ηλιακό μας σύστημα και οι υπεύθυνοι της θρυλικής πλέον αποστολής ανακοίνωσαν τις νέες παρεμβάσεις που θα κάνουν ώστε να παρατείνουν για ένα ακόμη χρόνο τη ζωή στο Voyager 2.Τα διαστημόπλοια Voyager 1 και Voyager 2 εκτοξεύτηκαν το 1977 και εδώ και λίγα χρόνια έχουν βγει από τα σύνορα του ηλιακού μας συστήματος ταξιδεύοντας στο διαστρικό κενό στέλνοντας πολύτιμα δεδομένα για το περιβάλλον που υπάρχει έξω από το ηλιακό μας σύστημα. Όπως είναι ευνόητο τα δύο σκάφη έχουν όλο και λιγότερη ενέργεια για τα επιστημονικά τους όργανα και τις συσκευές θέρμανσης που διαθέτουν. Κατά καιρούς οι μηχανικοί που επιβλέπουν την αποστολή αποφασίζουν ποια τμήματα των δύο διαστημοπλοίων θα δέχονται ενέργεια και ποια θα πρέπει να απενεργοποιηθούν για να παρατείνουν την ζωή στα δύο σκάφη.Σύμφωνα με τη NASA ένας έξυπνος ελιγμός εξοικονόμησης ενέργειας, γνωστός ως «Big Bang» (ο όρος που χρησιμοποιείται για το μυστηριώδες φαινόμενο της γέννησης του Σύμπαντος) βοήθησε την υπηρεσία να αποφύγει το ενδεχόμενο να χρειαστεί να απενεργοποιήσει αργότερα μέσα στη χρονιά ένα ακόμη από τα τρία εναπομείναντα επιστημονικά όργανα του διαστημικού σκάφους Voyager 2.Η διαδικασία του «Big Bang» (Μεγάλη Εκρηξη) περιλαμβάνει την επιλεκτική απενεργοποίηση ορισμένων ενεργοβόρων οργάνων στα διαστημικά σκάφη Voyager ενώ ταυτόχρονα ενεργοποιούνται εναλλακτικά συστήματα που καταναλώνουν λιγότερη ενέργεια. Όλα αυτά γίνονται με τρόπο ώστε το διαστημικό σκάφος να παραμένει αρκετά θερμό για να μπορεί να λειτουργεί στο εξαιρετικά ψυχρό περιβάλλον του διαστρικού διαστήματος.«Η ιδέα είναι να αντικατασταθεί ταυτόχρονα μια ομάδα συσκευών που καταναλώνουν ενέργεια — εξ ου και το παρατσούκλι — απενεργοποιώντας ορισμένες και αντικαθιστώντας τες με εναλλακτικές λύσεις χαμηλότερης κατανάλωσης, ώστε το διαστημικό σκάφος να παραμένει αρκετά θερμό για να συνεχίσει να συλλέγει επιστημονικά δεδομένα», έγραψαν εκπρόσωποι του Jet Propulsion Laboratory (JPL) της NASA το οποίο διαχειρίζεται την αποστολή σε προηγούμενη ανάρτηση τους.Η NASA πραγματοποίησε προσεκτικά δοκιμές στο Voyager 2 πριν εφαρμόσει τη διαδικασία τον Μάιο και τον Ιούνιο. Τώρα δημοσιοποιώντας τα αποτελέσματα αυτών των δοκιμών η NASA αναφέρει ότι η μεταφορά ενέργειας πραγματοποιήθηκε με επιτυχία και αναμένεται να επιτρέψει στο Voyager 2 να συνεχίσει να λειτουργεί για λίγο ακόμη.«Η εξοικονόμηση ενέργειας αναμένεται να παρέχει αρκετή ισχύ ώστε να διατηρηθούν σε λειτουργία τα τρία επιστημονικά του όργανα για τουλάχιστον έναν επιπλέον χρόνο», έγραψε η NASA σχετικά με τη διαδικασία Big Bang. To Vozager 2 https://www.naftemporiki.gr/techscience/2148156/h-nasa-ananeonei-ti-zoi-toy-voyager-2-me-mia-megali-ekrixi/

Αστρονόμοι παρακολούθησαν όλη την «ταινία» του εκρηκτικού θανάτου ενός άστρου. Παρατήρησαν όλη τη διαδικασία των κοσμικών φαινομένων που προκαλούν μια αστρική καταστροφή. Αστρονόμοι είχαν τη σπάνια ευκαιρία να παρατηρήσουν τον εκρηκτικό θάνατο ενός τεράστιου άστρου από την αρχή μέχρι το τέλος αποκτώντας νέα κατανόηση για το πώς αυτού του είδους το βίαιο φαινόμενο μπορεί να εκδηλωθεί με περισσότερους τρόπους από όσους ήταν γνωστοί μέχρι σήμερα.Οι παρατηρήσεις ξεκίνησαν τον Μάρτιο, όταν το διαστημικό τηλεσκόπιο Einstein Probe της Κίνας εντόπισε μια στιγμιαία έκλαμψη ακτίνων Χ. Η έκλαμψη προκλήθηκε όταν ένα ισχυρό κρουστικό κύμα το οποίο δημιουργήθηκε από την έκρηξη στον καταρρέοντα πυρήνα του άστρου διέσχισε βίαια την επιφάνειά του.Το φαινόμενο αυτό ονομάζεται «διάσπαση του κρουστικού κύματος». Θεωρείται ότι συμβαίνει σε κάθε έκρηξη σουπερνόβα όμως είναι εξαιρετικά δύσκολο να παρατηρηθεί λόγω της πολύ μικρής διάρκειάς του. Στην πραγματικότητα ήταν η πρώτη φορά από το 2008 που παρατηρήθηκε ένα τέτοιο φαινόμενο.«Χρειάζεται μεγάλη τύχη για να το πετύχεις τη στιγμή που συμβαίνει», δήλωσε ο αστρονόμος Μπρένταν Ο΄Κόνορ μεταδιδακτορικός ερευνητής στο Carnegie Mellon University στο Πίτσμπουργκ και επικεφαλής συγγραφέας μίας από τις δύο επιστημονικές εργασίες που περιγράφουν το σουπερνόβα και δημοσιεύτηκαν στην επιθεώρηση «Astrophysical Journal Letters».«Μπορείτε να σκεφτείτε το κρουστικό κύμα σαν ένα ραντάρ. Καθώς το κύμα διαπερνά τα εξωτερικά στρώματα του άστρου και οποιαδήποτε ύλη βρίσκεται στην περιοχή γύρω του, αφήνει ένα αποτύπωμα στο σήμα που ανιχνεύουμε στις ακτίνες Χ. Μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε αυτές τις ακτίνες Χ για να αποκτήσουμε μια πρωτοφανή, εξαιρετικά λεπτομερή εικόνα του άστρου λίγο πριν από την κατάρρευσή του», δήλωσε η αστρονόμος Τζίλιαν Ράστιντζαντ υπότροφος της NASA στο Πανεπιστήμιο του Maryland και επικεφαλής συγγραφέας της δεύτερης εργασίας. Η πανστρατιά Οι ερευνητές κινητοποίησαν γρήγορα μια ολόκληρη «στρατιά» τηλεσκοπίων, μεταξύ των οποίων το διαστημικό Παρατηρητήριο Ακτίνων Χ Chandra, καθώς και πολλές επίγειες εγκαταστάσεις προκειμένου να συνεχίσουν τις παρατηρήσεις για σχεδόν τρεις μήνες. Οι παρατηρήσεις σταμάτησαν όταν από την οπτική γωνία της Γης η περιοχή όπου βρισκόταν το σουπερνόβα πέρασε πίσω από τον Ήλιο.Το άστρο βρισκόταν περίπου 500 εκατομμύρια έτη φωτός από τη Γη σε έναν σχετικά κοντινό γαλαξία. Ένα έτος φωτός είναι η απόσταση που διανύει το φως σε έναν χρόνο περίπου 9,5 τρισεκατομμύρια χιλιόμετρα. Πριν από την έκρηξη εκτιμάται ότι το άστρο είχε περίπου 30 φορές μεγαλύτερη μάζα από τον Ήλιο.«Θα ήταν ένα από τα πιο μεγάλα άστρα, πιθανότατα μεγαλύτερο από τον Μπετελγκέζ», δήλωσε η Ράστιντζαντ αναφερόμενη σε ένα από τα λαμπρότερα άστρα στον νυχτερινό ουρανό. Ο Μπετελγκέζ είναι ένας γιγάντιος αστέρας που πιστεύεται ότι πλησιάζει στο τέλος της ζωής του δηλαδή σε μια έκρηξη σουπερνόβα και βρίσκεται στο γαλαξία μας περίπου 500 έως 600 έτη φωτός από τη Γη.Η έκρηξη πιστεύεται ότι άφησε πίσω της μια μαύρη τρύπα, ένα εξαιρετικά πυκνό αντικείμενο του οποίου η βαρύτητα είναι τόσο ισχυρή ώστε ούτε το φως δεν μπορεί να διαφύγει. Πριν από την έκρηξη το άστρο ήταν ένας αστέρας Wolf-Rayet, ένας σπάνιος και γιγάντιος τύπος άστρου που είχε αποβάλει τα εξωτερικά του στρώματα υδρογόνου και ηλίου μέσω ισχυρών αστρικών ανέμων.Η έκρηξη ταξινομήθηκε ως «σουπερνόβα τύπου Ic με ευρείες φασματικές γραμμές». Πρόκειται για έναν τύπο σουπερνόβα που προέρχεται από άστρο του οποίου τα εξωτερικά στρώματα έχουν απογυμνωθεί ενώ η ύλη που εκτοξεύεται από την έκρηξη κινείται με εξαιρετικά μεγάλη ταχύτητα, στην προκειμένη περίπτωση λίγο μεγαλύτερη από 10% της ταχύτητας του φωτός. Χωρίς έκλαμψη ακτίνων γάμμα Το σουπερνόβα παρουσίασε πολλά χαρακτηριστικά ισχυρών αστρικών εκρήξεων που συχνά συνδέονται με ένα φαινόμενο γνωστό ως έκλαμψη ακτίνων γάμμα (gamma-ray burst), μια εξαιρετικά έντονη εκπομπή ακτινοβολίας γάμμα, δηλαδή της υψηλότερης ενεργειακής μορφής φωτός. Ωστόσο στην προκειμένη περίπτωση δεν υπήρξε καμία ένδειξη για τέτοια έκλαμψη.«Ένα από τα βασικά αναπάντητα ερωτήματα στον τομέα είναι γιατί ορισμένα άστρα μεγάλης μάζας που καταρρέουν εκτοξεύουν πίδακες ύλης με ταχύτητα κοντά στην ταχύτητα του φωτός, οι οποίοι διαφεύγουν από το άστρο και προκαλούν εκλάμψεις ακτίνων γάμμα, ενώ φαινομενικά παρόμοια άστρα δεν το κάνουν», δήλωσε ο O’Connor.«Η ύλη που κινείται με μεγάλη ταχύτητα μέσα στον πίδακα συγκρούεται με τον ίδιο της τον εαυτό σε επιμέρους κρουστικά κύματα, παράγοντας τις ακτίνες γάμμα που παρατηρούμε στις εκλάμψεις ακτίνων γάμμα», πρόσθεσε ο O’Connor.Μία πιθανότητα είναι ότι ο συγκεκριμένος πίδακας «πνίγηκε» — εμποδίστηκε δηλαδή να εκτοξευθεί στο διάστημα — είτε από την ίδια την επιφάνεια του άστρου είτε από πυκνή ύλη που είχε περιβάλει το άστρο κατά τα τελευταία στάδια της ζωής του.«Η ύπαρξη των λεγόμενων “πνιγμένων πιδάκων” είχε θεωρηθεί θεωρητικά εδώ και δεκαετίες, αλλά δεν είχε ακόμη εντοπιστεί με τρόπο που να το αποδεικνύει οριστικά. Η διαφορά ανάμεσα σε έναν πίδακα που καταφέρνει να διαφύγει και σε έναν πνιγμένο πίδακα είναι το αν κινείται αρκετά γρήγορα ή αν διαθέτει αρκετή ενέργεια ώστε να διασπάσει και να διαπεράσει την περιβάλλουσα αστρική ύλη» δήλωσε ο Ο΄Κόνορ.Αυτή ήταν η πρώτη παρατήρηση σουπερνόβα αυτού του τύπου χωρίς συνοδευτική έκλαμψη ακτίνων γάμμα και χωρίς πίδακα ύλης. «Το εύρημα δείχνει ότι τα πιο μεγάλης μάζας άστρα πεθαίνουν με περισσότερους τρόπους από όσους πίστευαν μέχρι σήμερα οι αστρονόμο. Αυτά τα ακραία σουπερνόβα αποτελούν εργαστήρια για τους αστροφυσικούς, ώστε να μελετούν πώς λειτουργούν οι νόμοι της φυσικής σε ακραία περιβάλλοντα — σκεφτείτε εξαιρετικά υψηλές πυκνότητες, υψηλές θερμοκρασίες και ύλη με μάζα πολλαπλάσια από εκείνη του Ήλιου μας — συνθήκες που δεν μπορούμε να αναπαράγουμε εδώ στη Γη. Μελετώντας τα, μαθαίνουμε περισσότερα για τους νόμους που διέπουν το Σύμπαν μας» εξηγεί η Ράστιντζαντ. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2148150/astronomoi-parakoloythisan-oli-ti-tainia-toy-ekriktikoy-thanatoy-enos-astroy/

Έρευνα: Γιατί δεν υπήρχαν μικροσκοπικοί δεινόσαυροι; – Η ευθύνη βαραίνει τα θηλαστικά. Τι δείχνουν τα μαθηματικά μοντέλα. Όλοι ξέρουν ότι οι δεινόσαυροι ήταν πραγματικά τεράστιοι. Κάποιοι από τους μακρύλαιμους φυτοφάγους ήταν τα μεγαλύτερα πλάσματα που περπάτησαν ποτέ στη Γη, όπως ο γιγαντιαίος Αργεντινόσαυρος, που έφτανε σε μήκος τα 30 μέτρα και σε βάρος τους 70-90 τόνους. Τι συνέβη όμως με τους μικρούς δεινόσαυρους, μεγέθους ποντικιού; Εξ όσων γνωρίζουμε, δεν υπήρξαν ποτέ.Νέες έρευνες μελετούν αυτό το φαινόμενο. Οι επιστήμονες χρησιμοποίησαν μαθηματικά μοντέλα για να εξηγήσουν την εξέλιξη του μεγέθους των σπονδυλωτών. Κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι η βιοενέργεια και η φυσιολογία μπορούν να εξηγήσουν τα μεγέθη των θηλαστικών, των πτηνών και των χελωνών, αλλά αυτοί οι παράγοντες δεν εξηγούν γιατί δεν υπήρξαν πραγματικά μικροσκοπικοί δεινόσαυροι – αν εξαιρέσουμε κάποιους από τους ιπτάμενους απογόνους τους.Οι ερευνητές πιστεύουν ότι άλλοι λόγοι έπαιξαν καθοριστικό ρόλο. Υπέθεσαν ότι επειδή τα πρώιμα θηλαστικά – τα περισσότερα από αυτά ήταν μικρά πλάσματα, σε μέγεθος μυγαλής- είχαν καλύψει επαρκώς τις οικοθέσεις για τα ζώα μικρότερου μεγέθους, η «σμίκρυνση» των δεινοσαύρων δεν έγινε ποτέ.«Γνωρίζουμε, βάση των παρατηρήσεών μας στα ζωντανά ζώα και τα απολιθώματα, ότι στις περισσότερες οικογένειες ζώων κάποια μέλη τους έχουν πολύ μικρό μέγεθος και αυτά τα μικρά ζώα συνήθως κυριαρχούν στα οικοσυστήματά τους», είπε η παλαιοντολόγος Στέφανι Λέτσκι, του Πανεπιστημίου Πρίνστον, εκ των συγγραφέων της μελέτης που δημοσιεύτηκε στην επιστημονική επιθεώρηση Evolution. «Ένα μικρό ζώο χρειάζεται λιγότερους πόρους και μπορεί να φτάσει σε αναπαραγωγική ηλικία γρηγορότερα από τα ζώα μεγάλου μεγέθους», εξήγησε. Το μέγεθος των μικρών δεινοσαύρων Κάποιοι από τους μικρότερους δεινόσαυρους ήταν όντως μικροί: ο μικροράπτορας, σε μέγεθος κορακιού, ζύγιζε μόλις 430 γραμμάρια και ο αγχιόρνις 530 γραμμάρια. Και πάλι όμως, ήταν «τεράστιοι» αν τους συγκρίνουμε με το σύγχρονο μικρότερο πουλί, το κολιμπρί-μέλισσα, που ζυγίζει 1,75 γραμμάρια, το μικρότερο θηλαστικό, τη νανομυγαλή (περίπου 1,8 γραμμάρια) και τη μικρότερη σαύρα, τον νάνο-γκέκο (περίπου 0,15 του γραμμαρίου).«Τα περισσότερα ζώντα είδη είναι μικρά, πολύ μικρότερα από εμάς και μικρότερα και από τους μικρότερους δεινόσαυρους» είπε ο παλαιοντολόγος Ρότζερ Μπένσον, έφορος παλαιοβιολογίας των δεινοσαύρων στο Αμερικανικό Μουσείο Φυσικής Ιστορίας της Νέας Υόρκης. Σε αυτή τη λίστα περιλαμβάνεται περίπου το 90% των εξαφανισμένων ειδών πουλιών και το 75% των εξαφανισμένων θηλαστικών. «Σκεφτείτε τα τρωκτικά, τις μυγαλές, τις νυχτερίδες, τα ωδικά πτηνά, τις περισσότερες σαύρες, τους βατράχους, τόσα πολλά μικρά είδη. Αυτό υποδηλώνει ότι υπάρχουν ακόμη πολλές οικοθέσεις διαθέσιμες για τα μικρόσωμα είδη. Η απουσία μικροσκοπικών δεινοσαύρων σημαίνει ότι όλες αυτές οι άφθονες οικοθέσεις ήταν απρόσιτες για αυτούς», υποστήριξε ο Μπένσον, που συμμετείχε στη μελέτη. Το χτύπημα του αστεροειδούς και η ακμή των θηλαστικών Οι δεινόσαυροι εμφανίστηκαν πριν από περίπου 230 εκατομμύρια χρόνια και σταδιακά εξελίχθηκαν στα κυρίαρχα ζώα της ξηράς. Η «βασιλεία» τους τερματίστηκε όταν ένας αστεροειδής χτύπησε τη Γη, πριν από 66 εκατομμύρια χρόνια, προκαλώντας μαζική εξαφάνιση ειδών. Τα θηλαστικά, κατά την εποχή των δεινοσαύρων, άκμαζαν σε οικοθέσεις που ταίριαζαν σε μικρόσωμα ζώα, όπως τα εντομοφάγα και τα σπερμοφάγα.«Είναι πιθανόν τα μικρόσωμα πρώιμα θηλαστικά να επικράτησαν των δεινοσαύρων, εμποδίζοντάς τη σμίκρυνσή τους. Παρομοίως, οι μεγάλοι δεινόσαυροι εμπόδιζαν τα θηλαστικά να μεγαλώσουν σε μέγεθος», είπε η Λέτσκι.Μόνο μετά την καταστροφή που έσπειρε ο αστεροειδής τα θηλαστικά άρχισαν να μεγαλώνουν και να καταλαμβάνουν οικοθέσεις των δεινοσαύρων, όχι μόνο των φυτοφάγων αλλά και των αρπακτικών.Μια άλλη πιθανή εξήγηση για την έλλειψη μικροσκοπικών δεινοσαύρων είναι ότι υπήρχαν, όμως τα απολιθώματά τους δεν έχουν βρεθεί. Οι ερευνητές λένε ότι αυτό μάλλον είναι απίθανο, επειδή σε τοποθεσίες όπου έχουν εντοπιστεί απολιθώματα δεινοσαύρων υπάρχουν συχνά και λείψανα πολλών άλλων μικρότερων ζώων.Τα μαθηματικά μοντέλα προβλέπουν πώς οι εξελικτικές δυνάμεις καθόρισαν το μέγεθος του σώματος με βάση τη φυσιολογία της πρόσληψης ενέργειας ενός ζώου από τους πόρους του οικοσυστήματος, καθώς και τον ρυθμό με τον οποίο το ζώο μετατρέπει αυτήν την ενέργεια σε απογόνους. Οι εξελικτικές δυνάμεις ευνοούν τα μεγέθη σώματος στα οποία ο ρυθμός της ενέργειας που επενδύεται στους απογόνους είναι ο μέγιστος, δήλωσε ο Μπένσον.Οι δεινόσαυροι αψηφούν αυτά τα μοντέλα, παρόλο που τα πτηνά -τα οποία εξελίχθηκαν από μικρούς φτερωτούς δεινόσαυρους και εμφανίστηκαν για πρώτη φορά πριν από περίπου 150 εκατομμύρια χρόνια— συμμορφώθηκαν με αυτά (αυτό πάντως δεν ισχύει για τα πτηνά που δεν έχουν την ικανότητα να πετούν). Τα φίδια και οι κροκόδειλοι αποκλίνουν επίσης από τα μαθηματικά μοντέλα.Οι δεινόσαυροι από τους οποίους εξελίχθηκαν τα πτηνά ανήκαν σε μια γενεαλογική γραμμή που ονομάζεται θηριόποδα, στην οποία ανήκαν επίσης γίγαντες όπως ο Τυραννόσαυρος Ρεξ, ο οποίος έφτανε σε μήκος τα 12,3 μέτρα και σε βάρος τους 8 τόνους. Ορισμένα μη ιπτάμενα πτηνά ήταν πελώρια, όπως τα «πουλιά ελέφαντες» της Μαδαγασκάρης που ξεπερνούσαν τα 500 κιλά σε βάρος.«Τα πουλιά ανέπτυξαν τις πτητικές ικανότητές τους πριν από περίπου 130 εκατομμύρια χρόνια και αμέσως άρχισαν να μικραίνουν», είπε ο Μπένσον. «Πιστεύουμε ότι η πτήση ίσως επέτρεψε στα πτηνά να ξεφύγουν από τον οικολογικό ανταγωνισμό και να αποκτήσουν πολύ μικρό μέγεθος. Αυτό ίσως να εξηγεί και την τεράστια ποικιλία των πουλιών που σήμερα ξεπερνούν τα 12.000 είδη», πρόσθεσε. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2147684/ereyna-giati-den-ypirchan-mikroskopikoi-deinosayroi-i-eythyni-varainei-ta-thilastika/ Τζεφ Μπέζος και Λεονάρντο Ντι Κάπριο ενώνουν τις δυνάμεις τους για τη διάσωση ειδών που κινδυνεύουν με εξαφάνιση. Ανακοίνωσαν χρηματοδότηση εκατοντάδων εκατ. δολαρίων σε ένα πρότζεκτ προστασίας της άγριας φύσης. Το Bezos Earth Fund που ιδρύθηκε από τον ιδρυτή της Amazon Τζεφ Μπέζος και ο οργανισμός Re συνιδρυτής του οποίου είναι ο σταρ του Χόλιγουντ Λεονάρντο Ντι Κάπριο ανακοίνωσαν ότι δεσμεύουν αρχική χρηματοδότηση ύψους 200 εκατομμυρίων δολαρίων για τη στήριξη της ανάκαμψης ειδών που βρίσκονται σε κρίσιμο κίνδυνο εξαφάνισης.Η πρωτοβουλία Phoenix Species Project έχει στόχο να συμβάλει στη διάσωση 100 ειδών σε 30 χώρες, μέσω μακροχρόνιας χρηματοδότησης και δράσεων διατήρησης που θα υλοποιούνται σε τοπικό επίπεδο, με τη συμμετοχή αυτόχθονων πληθυσμών, τοπικών κοινοτήτων, επιστημόνων και κυβερνήσεων.Τα μέτρα προστασίας περιλαμβάνουν προγράμματα αναπαραγωγής για τη διατήρηση των ειδών, αποκατάσταση φυσικών οικοτόπων, διαχείριση ασθενειών και έλεγχο των χωροκατακτητικών (εισβολικών) ειδών, με επιστημονική υποστήριξη από την Επιτροπή Επιβίωσης Ειδών της Διεθνούς Ένωσης για τη Διατήρηση της Φύσης (IUCN).Σύμφωνα με την IUCN περισσότερα από 49,000 είδη δηλαδή περίπου το 28% όσων έχουν αξιολογηθεί απειλούνται σήμερα με εξαφάνιση.Μεταξύ των ειδών που θα υποστηριχθούν από το πρόγραμμα Phoenix είναι ο λεμούριος σιφάκα με το χρυσό στέμμα (golden-crowned sifaka) από τη Μαδαγασκάρη και η πράσινη σαλαμάνδρα του Hickory Nut Gorge από τη Βόρεια Καρολίνα των Ηνωμένων Πολιτειών.Το πρόγραμμα υποστηρίζεται επίσης από τον μη κερδοσκοπικό οργανισμό Age of Union και το Todd Graves Family Foundation.«Εκατό είδη, τριάντα χώρες και μια πραγματική δέσμευση να τα επαναφέρουμε. Όχι απλώς να διαχειριστούμε την παρακμή τους, αλλά να τα βοηθήσουμε να ανακάμψουν. Γνωρίζουμε πώς να το πετύχουμε. Αρκεί να παραμείνουμε προσηλωμένοι στην προσπάθεια για όσο χρόνο χρειαστεί, ώστε να ολοκληρωθεί με επιτυχία» δήλωσε η σύζυγος του Αμερικού μεγιστάνα Λόρεν Σάντσεζ Μπέζος, αντιπρόεδρος του Bezos Earth Fund.Το Bezos Earth Fund, το οποίο διαθέτει συνολικό προϋπολογισμό 10 δισεκατομμυρίων δολαρίων, αναφέρει ότι από την ίδρυσή του το 2020 έχει χορηγήσει 41 επιχορηγήσεις, συνολικού ύψους 591 εκατομμυρίων δολαρίων, για έργα που αφορούν την αποκατάσταση και την προστασία της φύσης. Στα έργα αυτά περιλαμβάνονται δράσεις για τη διατήρηση των θαλάσσιων οικοσυστημάτων και την αποκατάσταση υποβαθμισμένων εδαφών στις Ηνωμένες Πολιτείες. ΜΠΕΖΟΣ ΝΤΙ ΚΑΠΡΙΟ https://www.naftemporiki.gr/techscience/2147749/tzef-mpezos-kai-leonarnto-nti-kaprio-enonoyn-tis-dynameis-toys-gia-ti-diasosi-eidon-poy-kindyneyoyn-me-exafanisi/

Η διάρκεια. «Ο καθένας μας είναι όλα τα ποσά που δεν έχει μετρήσει: Υποβίβασέ μας πάλι στη γύμνια και στη νύχτα, και θα δεις ν’ αρχίζει στην Κρήτη, πριν από τέσσερις χιλιάδες χρόνια, η αγάπη που τέλειωσε χτες στο Τέξας.» Thomas Wolfe, «Γύρνα σπίτι, άγγελέ μου» (…) Γιατί η διάρκειά μας δεν είναι μια στιγμή που διαδέχεται άλλη στιγμή· σ’ αυτή την περίπτωση δεν θα υπήρχε παρά μονάχα παρόν, δεν θα υπήρχε παράταση του παρελθόντος στο παρόν, δεν θα υπήρχε εξέλιξη, δεν θα υπήρχε διάρκεια συμπαγής. Η διάρκεια είναι η ασταμάτητη πορεία του παρελθόντος, που κατατρώγει το μέλλον και ογκώνεται στο διάβα της.Από τη στιγμή που το παρελθόν αυξάνεται αδιάκοπα, διατηρείται το ίδιο επ’ άπειρον. Η μνήμη δεν είναι μια ικανότητα προορισμένη να ταξινομεί τις αναμνήσεις σ’ ένα συρτάρι, ούτε να εγγράφει αυτές σε κατάστιχο. Δεν υπάρχει ούτε συρτάρι, ούτε κατάστιχο· πιο καλά είναι να πούμε πως δεν υπάρχει ούτε ικανότητα, γιατί μια ικανότητα ασκείται πότε-πότε, όταν θέλει ή όταν μπορεί, ενώ η επισώρευση του παρελθόντος πάνω στο παρόν συνεχίζεται χωρίς διακοπή.Πραγματικά το παρελθόν διατηρείται από τον εαυτό του, αυτόματα. Αναμφίβολα, μας ακολουθεί ολόκληρο σε κάθε στιγμή· ό,τι αισθανθήκαμε, σκεφθήκαμε, θελήσαμε, από τα παιδικά μας χρόνια, είναι μέσα του, και μπαίνει στο παρόν· σπρώχνει την πόρτα της συνείδησής μας στην περίπτωση που θάθελε να το αφήσει έξω. Ο εγκεφαλικός μας μηχανισμός είναι έτσι καμωμένος που να απωθεί ολόκληρο σχεδόν το παρελθόν μέσα στο υποσυνείδητο και να μην αφήνει να περάσει στη συνείδησή μας παρά μονάχα εκείνο που απ’ τη φυσική του κατασκευή, είναι ικανό να ρίξει φως στο παρόν, να βοηθήσει την προπαρασκευή της δράσης μας, να αποδόσει συνεπώς εργασία χρήσιμη. Φυσικά, περνάνε και λαθραία πολλές αναμνήσεις. Αυτές, σαν απόστολοι του υποσυνείδητου, μας ειδοποιούν για ό,τι φέρνουμε μαζί μας, χωρίς να το γνωρίζουμε. Αλλά κι’ όταν ακόμη δεν έχουμε σαφή ιδέα, αισθανόμαστε αόριστα την παρουσία του παρελθόντος. Τι είμαστε αλήθεια, τι είναι ο χαρακτήρας μας; Θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι η συμπύκνωση της ιστορίας, που ζήσαμε από τη γέννησή μας κι’ ακόμα πιο μπροστά μάλιστα, αφού κουβαλάμε μέσα μας τις κληρονομικές προδιαθέσεις. Αναμφίβολα η σκέψη μας περιέχει ένα πολύ μικρό κομμάτι του παρελθόντος μας· αλλά με το παρελθόν μας ολόκληρο, και με την πρωταρχική κλίση της ψυχής μας, επιθυμούμε, θέλουμε, ενεργούμε.Το παρελθόν μας λοιπόν εκδηλώνεται ολοκληρωτικά σε μας με την ώθησή του και με τη μορφή τάσης, αν και ένα ασθενικό μέρος του γίνεται παράσταση.Απ’ αυτή την επιβίωση του παρελθόντος, η συνείδηση γίνεται ανίσχυρη να διαβεί δυο φορές την ίδια κατάσταση. Μπορεί να βρίσκεται μπροστά σε όμοιες περιστάσεις· ωστόσο δεν δρουν πια αυτές πάνω στο ίδιο πρόσωπο, αφού τούτο παίρνεται σε μια νέα στιγμή της ιστορίας του. Η προσωπικότητά μας, που οικοδομείται σε κάθε στιγμή με τη συσσωρευμένη πείρα, αλλά ζει αδιάκοπα κι’ η αλλαγή αυτή εμποδίζει να επαναληφθεί μια κατάσταση, έστω κι’ αν είναι στο βάθος όμοια με την προηγούμενη. Η διάρκειά μας κατά συνέπεια είναι χωρίς επιστροφή. Δε θα μπορούσαμε να ξαναζήσουμε ένα κομμάτι απ’ τη διάρκειά μας, γιατί θάπρεπε να σβύσουμε τις αναμνήσεις των γεγονότων που ακολούθησαν. Θα μπορούσε αυτό να γίνει στη διάνοιά μας, αλλ’ όχι και στη βούλησή μας.Έτσι η προσωπικότητά μας αυξάνεται, ωριμάζει, εξυψώνεται αδιάκοπα. Κάθε μια απ’ τις στιγμές της είναι κάτι καινούργιο που προστίθεται σ’ αυτό που υπήρχε. Ακόμη, δεν είναι μονάχα κάτι καινούργιο, αλλά και κάτι απρόβλεπτο. Χωρίς αμφιβολία, η τωρινή μου κατάσταση εξηγείται από εκείνο που υπήρχε μέσα μου κι από εκείνο που δρούσε επάνω μου εκείνη τη στιγμή. Αν την ανέλυα, δεν θα εύρισκα άλλα στοιχεία. Αλλά καμμιά διάνοια, ακόμα και υπεράνθρωπη, δε μπόρεσε να προβλέψει την απλή, αδιαίρετη αρχή, που δίνει στα εντελώς αφηρημένα αυτά στοιχεία, τη συγκεκριμένη τους οργάνωση.Γιατί πρόβλεψη σημαίνει να προβάλλεις στο μέλλον εκείνο που έγινε αντιληπτό στο παρελθόν ή να φαντάζεσαι κάποια καινούργια διάρθρωση, με άλλη διάταξη, των γνωστών στοιχείων, για αργότερα.Αλλά εκείνο που ποτέ δεν σου έγινε αντιληπτό, και είναι σύγχρονα απλό, είναι αναγκαστικά απρόβλεπτο. Τέτοια λοιπόν είναι η περίπτωση κάθε μιας από τις καταστάσεις μας, όταν τη θεωρήσουμε σαν στιγμή μιας ιστορίας που εξελίσσεται: είναι απλή και δεν είναι αισθητή, αφού, στην αδιαιρετότητά της, συγκεντρώνει το αισθητό, με εκείνο που το παρόν του πρόσθεσε επί πλέον. Είναι μια πρωτότυπη στιγμή μιας ιστορίας όχι λιγώτερο πρωτότυπης.Η έτοιμη προσωπογραφία, εξηγείται από τη φυσιογνωμία του προτύπου, απ’ τη φύση του καλλιτέχνη κι’ απ’ τα χρώματα που χρησιμοποίησε· αλλά κι’ αν ακόμα γνωρίζουμε εκείνο που την εξηγεί, κανείς, ούτε ο ίδιος ο καλλιτέχνης δε θα μπορούσε να προβλέψει ποια ακριβώς θα ήταν η προσωπογραφία, γιατί το να το προβλέψεις σημαίνει να κάνεις την προσωπογραφία, πριν ακόμα τη ζωγραφείσης. Υπόθεση παράλογη που αυτοαναιρείται.Τούτο αληθεύει για τις στιγμές της ζωής μας, που εμείς δημιουργούμε. Κάθε μια απ’ αυτές είναι ένα είδος δημιουργίας.Κι όπως το ταλέντο του ζωγράφου μορφώνεται ή όχι, σε κάθε όμως περίπτωση τροποποιείται κατ’ απ’ την επίδραση των έργων του, έτσι και κάθε μια απ’ τις καταστάσεις μας, στο χρόνο που διαρκεί, τροποποιεί την προσωπικότητά μας, και αποτελεί τη νέα μορφή που της δόσαμε. Έχουν λοιπόν δίκαιο εκείνοι που λένε πως εκείνο που κάνουμε, εξαρτάται από εκείνο που είμαστε· αλλά πρέπει να προσθέσωμε ότι, κατά κάποιο τρόπο, είμαστε εκείνο που κάνουμε και ότι συνεχώς δημιουργούμε τους εαυτούς μας. Αυτή η δημιουργία του εαυτού μας απ’ τον εαυτό μας, είναι τόσο περισσότερο πλήρης, όσο καλύτερα σκέπτεται κανείς εκείνο που κάνει· Γιατί ο συλλογισμός εδώ, είναι διαφορετικός απ’ αυτόν που χρησιμοποιούμε στη γεωμετρία, όπου τα λήμματα είναι δοσμένα μια για πάντα, απρόσωπα και όπου επιβάλλεται ένα συμπέρασμα απρόσωπο. Εδώ, αντίθετα, οι ίδιοι συλλογισμοί, καμωμένοι από διάφορα πρόσωπα ή από ένα πρόσωπο σε διάφορες στιγμές, μπορεί να σε οδηγήσουν σε πράξεις διαφορετικές, αν και το ίδιο λογικές. Για να κυριολεκτήσουμε, δεν είναι ατόφιοι οι ίδιοι συλλογισμοί, αφού δεν ανήκουν στο ίδιο πρόσωπο και ούτε έγιναν την ίδια στιγμή. Γι’ αυτό δε μπορεί κανείς να ενεργεί αφηρημένα, πέρνοντας τους συλλογισμούς αυτούς σαν βάση, όπως στη γεωμετρία, ούτε να λύνει για λογαριασμό άλλου προβλήματα, που βάζει σ’ αυτόν τον άλλο η ζωή. Κάθε ένας θα λύνει τα προβλήματά του μόνος του, με τις δικές του δυνάμεις. Αλλά δεν θα εμβαθύνουμε σ’ αυτό το σημείο. Ζητάμε μόνο να μάθουμε ποια ακριβώς έννοια δίνει η συνείδησή μας στη λέξη «υπάρχειν» και βρίσκουμε ότι, για ένα ον με συνείδηση, το υπάρχειν σημαίνει αλλαγή, η αλλαγή σημαίνει ωρίμασμα, το ωρίμασμα σημαίνει να δημιουργείς τον εαυτό σου επ’ άπειρον. Θα τώλεγε τούτο κανείς για την ύπαρξη γενικά; απόσπασμα από το βιβλίο του Henri Bergson «Η Δημιουργός Εξέλιξις», μετάφραση: Π.Γ. Τεσσέρη, εκδόσεις Αναγνωστίδη

Αστροναύτες ολοκληρώνουν τον διαστημικό περίπατο για τροποποιήσεις ηλιακών συλλεκτών. Οι αστροναύτες της NASA, Τζέσικα Μέιρ και Ανίλ Μενόν, ολοκλήρωσαν τον διαστημικό τους περίπατο έξω από τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό στις 3 μ.μ. EDT. Ήταν ο πρώτος διαστημικός περίπατος της Μενόν και ο έκτος της Μέιρ.Κατά τη διάρκεια του διαστημικού περιπάτου διάρκειας 6 ωρών και 27 λεπτών, οι Meir και Menon ολοκλήρωσαν τους κύριους στόχους τους, οι οποίοι περιελάμβαναν την προετοιμασία του καναλιού ισχύος 3B. Αυτό το έργο θα επιτρέψει τη μελλοντική εγκατάσταση ηλιακών συστοιχιών, που ονομάζονται IROSA, για την παροχή πρόσθετης ενέργειας στο εργαστήριο σε τροχιά, υποστηρίζοντας κρίσιμα συστήματα και την ασφαλή, ελεγχόμενη έξοδο από την τροχιά του διαστημικού σταθμού.Αυτή ήταν η 281η διαστημική περιπλάνηση για την υποστήριξη της συναρμολόγησης, της συντήρησης και των αναβαθμίσεων του διαστημικού σταθμού.Μάθετε περισσότερα για τις δραστηριότητες του διαστημικού σταθμού ακολουθώντας το ιστολόγιο του διαστημικού σταθμού , @space_station στο X, καθώς και τους λογαριασμούς του ISS στο Facebook και στο Instagram . https://www.nasa.gov/blogs/spacestation/2026/08/06/astronauts-complete-spacewalk-for-solar-array-modifications/ Από αριστερά, οι αστροναύτες της NASA Τζέσικα Μέιρ και Ανίλ Μένον εργάζονται έξω από τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό κατά τη διάρκεια ενός διαστημικού περιπάτου για την εγκατάσταση υλικού για μελλοντικές αναβαθμίσεις του συστήματος ισχύος.

Εντοπίστηκαν τα αποτυπώματα της σύγκρουσης του πυραύλου του Ελον Μασκ στη Σελήνη. Τηλεσκόπια και δορυφόροι κατέγραψαν εικόνες και δεδομένα από την πτώση του ανεξέλεγκτου πυραυλικού συστήματος της SpaceX στο φεγγάρι.Ένα τηλεσκόπιο και ένας νοτιοκορεατικός δορυφόρος κατέγραψαν τις πρώτες εικόνες και στοιχεία από την πρόσκρουση τμήματος πυραύλου της SpaceX στη Σελήνη καθώς αυτό συγκρούστηκε με την επιφάνειά της με ταχύτητα 8,690 χιλιομέτρων την ώρα.Το Πολύ Μεγάλο Τηλεσκόπιο (Very Large Telescope – VLT) του Ευρωπαϊκού Νοτίου Αστεροσκοπείου (ESO) παρατήρησε τις λεγόμενες φασματικές γραμμές, ένα πολύχρωμο αποτύπωμα αερίων νατρίου και λιθίου μέσα στο νέφος σεληνιακής σκόνης που δημιουργήθηκε από την πρόσκρουση.Το τηλεσκόπιο του ESO κατέγραψε αυτά τα «χημικά αποτυπώματα» του νέφους τα οποία παρέμειναν ορατά για περίπου πέντε έως δέκα λεπτά όπως ανακοίνωσε το αστεροσκοπείο. Σύμφωνα με τον αστρονόμο Καρλ Σμιντ από το Κέντρο Διαστημικής Φυσικής του Πανεπιστημίου της Βοστώνης το νέφος είχε διάμετρο αρκετών δεκάδων χιλιομέτρων.Ο Μπέντζαμιν Φερνάντο από το Εθνικό Εργαστήριο Los Alamos στο Νέο Μεξικό είχε δηλώσει νωρίτερα ότι η σύγκρουση θα μπορούσε να προσφέρει πολύτιμα δεδομένα για μελλοντικά σεισμολογικά πειράματα στη Σελήνη καθώς και για την αξιολόγηση των «κινδύνων από προσκρούσεις τεχνητών διαστημικών συντριμμιών».Η NASA σχεδιάζει να δημιουργήσει μόνιμη ανθρώπινη παρουσία στη Σελήνη τα επόμενα χρόνια, γεγονός που καθιστά κρίσιμη την καλύτερη κατανόηση της συμπεριφοράς των διαστημικών απορριμμάτων που βρίσκονται σε σεληνιακή τροχιά.Η πρόσκρουση σημειώθηκε κοντά στη αποκαλούμενη γραμμή terminator δηλαδή το όριο ανάμεσα στη φωτισμένη από τον Ήλιο και στη σκοτεινή πλευρά της Σελήνης. Όπως έχει συμβεί και σε προηγούμενες προσκρούσεις αντικειμένων στη σεληνιακή επιφάνεια το τμήμα του πυραύλου εκτόξευσε ένα νέφος σκόνης το οποίο φωτίστηκε προσωρινά από το ηλιακό φως αλλά ήταν ιδιαίτερα δύσκολο να παρατηρηθεί με γυμνό μάτι από τη Γη.Πολλοί δορυφόροι βρίσκονταν εκείνη τη στιγμή σε τροχιά γύρω από τη Σελήνη όμως κανένας δεν βρισκόταν στο κατάλληλο σημείο για να καταγράψει τη σύγκρουση η οποία τα ξημερώματα της Τετάρτης. Το τμήμα του πυραύλου είχε ύψος αντίστοιχο με εκείνο ενός πενταώροφου κτιρίου και ζύγιζε περίπου τέσσερις τόνους. Οι παρατηρήσεις Ο νοτιοκορεατικός δορυφόρος Pathfinder Lunar Orbiter φωτογράφισε το σημείο της πρόσκρουσης. Οι εικόνες ενδέχεται να αποκαλύψουν τα συντρίμμια του πυραύλου αν και μπορεί να χρειαστούν αρκετές ημέρες μέχρι να ληφθούν και να αναλυθούν. Το ίδιο αναμένεται να κάνει και η NASA μέσω του δορυφόρου Lunar Reconnaissance Orbiter.Ωστόσο ο τρόπος με τον οποίο το νέφος της πρόσκρουσης αλληλεπίδρασε με το ηλιακό φως επέτρεψε στους αστρονόμους να εξαγάγουν ορισμένα συμπεράσματα για τη σύστασή του.Σύμφωνα με τον Σμιντ το νάτριο που ανιχνεύθηκε στα φάσματα προέρχεται πιθανότατα από το σεληνιακό έδαφος ενώ τα ίχνη λιθίου ενδέχεται να προέρχονται από το ίδιο το τμήμα του πυραύλου.«Η παρατήρηση δεν εξελίχθηκε ιδανικά και πρόκειται για μια αρκετά προκαταρκτική ανάλυση. Ωστόσο, θέλησα να μοιραστώ γρήγορα τα πρώτα αποτελέσματα και θα μπορέσουμε να πούμε περισσότερα καθώς προχωρά η μελέτη τους».Η δρ Σάρα Γουέμπ αστροφυσικός στο Πανεπιστήμιο Swinburne της Αυστραλίας εκτίμησε ότι η τεράστια δύναμη της σύγκρουσης δημιούργησε έναν «τεράστιο» νέο κρατήρα πιθανότατα περίπου 20 μέτρων σε διάμετρο και πέντε μέτρων σε βάθος.Η ίδια ανέφερε ότι οι επιστήμονες ανέμεναν τη δημιουργία ενός εκτεταμένου νέφους σκόνης, όμως «αυτό που δεν περιμέναμε ήταν πόσο δύσκολο θα ήταν να παρατηρήσουμε την ίδια την πρόσκρουση. Πολλά τηλεσκόπια και παρατηρητές παρακολουθούσαν τη Σελήνη εκείνη τη στιγμή, αλλά κανείς δεν κατάφερε να καταγράψει καθαρές εικόνες της στιγμής της σύγκρουσης».Ο πύραυλος Falcon 9 της SpaceX, της διαστημικής εταιρείας του Έλον Μασκ, εκτοξεύθηκε τον Ιανουάριο του 2025 μεταφέροντας δύο σεληνιακές αποστολές προσεδάφισης. Ο πρώτος προωθητικός πύραυλος επέστρεψε στη Γη, όμως το ανώτερο στάδιο παρέμεινε στο διάστημα για να οδηγήσει τα σκάφη προς τη Σελήνη.Το συγκεκριμένο τμήμα του πυραύλου αποτελεί ένα μόνο από τις δεκάδες χιλιάδες κομμάτια διαστημικών απορριμμάτων που περιφέρονται γύρω από τη Γη. Η Σελήνη δέχεται συχνά προσκρούσεις από φυσικά διαστημικά σώματα, όπως μετεωροειδείς. Ωστόσο, οι συγκρούσεις που προκαλούνται από ανθρώπινα κατασκευάσματα είναι πολύ πιο σπάνιες. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2147754/entopistikan-ta-apotypomata-tis-sygkroysis-toy-pyrayloy-toy-elon-mask-sti-selini

Το κλίμα του 20ού αιώνα έχει εξαφανιστεί στην Ευρώπη. Η Ευρώπη θερμαίνεται ραγδαία – γρηγορότερα από τον υπόλοιπο κόσμο Καύσωνας, δασικές πυρκαγιές, εκατομμύρια στρέμματα καμένων δασικών εκτάσεων: Αυτό το καλοκαίρι φέρνει στην Ευρώπη και την πατρίδα μας, τη ανησυχητική είδηση μετά την άλλη. «Το καλοκαίρι του 2026 σπάει κάθε ρεκόρ στη Δυτική Ευρώπη», λένε μετεωρολόγοι στη Ναυτεμπορική. Αυτή η εξέλιξη πλήττει την ήπειρο σημαντικά πιο γρήγορα από ό,τι προέβλεπαν οι ειδικοί. Κάποιοι λένε: Η νέα κλιματική εποχή έχει ήδη ξεκινήσει.Η Ευρώπη θερμαίνεται ραγδαία – γρηγορότερα από τον υπόλοιπο κόσμο. «Η Ευρώπη είναι η ήπειρος που θερμαίνεται ταχύτερα και οι επιπτώσεις είναι ήδη σοβαρές. Έχουν καταγραφεί ετήσιες θερμοκρασίες άνω του μέσου όρου σε σχεδόν ολόκληρη την περιοχή», δήλωσε ο Φλόριαν Παπενμπέργκερ, Γενικός Διευθυντής του Ευρωπαϊκού Κέντρου Μεσοπρόθεσμων Μετεωρολογικών Προγνώσεων (ECMWF).Έκθεση της ECMWF σε συνεργασία με τον Παγκόσμιο Μετεωρολογικό Οργανισμό (WMO), εξετάζει τον αντίκτυπο της κλιματικής αλλαγής κατά το περασμένο έτος. Τα βασικά ευρήματα περιλαμβάνουν ρεκόρ καύσωνα από τη Μεσόγειο έως την Αρκτική, το λιώσιμο των παγετώνων και τη μείωση της χιονοκάλυψης. Οι θερμοκρασίες της επιφάνειας της θάλασσας βρίσκονται σε ιστορικό υψηλό και οι πυρκαγιές έχουν καταστρέψει μια έκταση ρεκόρ (από τότε που άρχισαν να τηρούνται αρχεία).Μια αυξανόμενη ξηρασία μαστίζει την Ευρώπη και τα ποτάμια στερεύουν. Περίπου το 70% των ευρωπαϊκών ποταμών μετέφεραν λιγότερο νερό από το συνηθισμένο. Στις αρχές Αυγούστου, η στάθμη του νερού του Ρήνου στην Κολωνία έπεσε στα 67 εκατοστά, σπάζοντας το ρεκόρ του 2018 . Η Γερμανική Μετεωρολογική Υπηρεσία αναφέρει ότι τα νερά του Ιουλίου κατά μήκος ολόκληρου του γερμανικού τμήματος του Ρήνου δεν ήταν ποτέ τόσο χαμηλά όσο φέτος.Ενώ άλλες περιοχές του κόσμου – ιδίως μέρη της Αφρικής – έχουν γίνει πιο υγρές τα τελευταία χρόνια,η Ευρώπη χάνει όλο και περισσότερο νερό την τελευταία δεκαετία. «Πριν από 50 χρόνια, η ίδια κατάσταση θα είχε φέρει σημαντικά λιγότερη ζέστη», λένε οι μετεωρολόγοι . Σύμφωνα με τις αναλύσεις, ένα συγκρίσιμο κύμα καύσωνα στην Ευρώπη το 1976 θα ήταν περίπου 3,5 βαθμούς πιο δροσερό κατά τη διάρκεια της ημέρας. Τη νύχτα, η διαφορά θα ήταν περίπου 2,4 βαθμοί.Οι θερμοκρασίες ρεκόρ που βίωσε η Ευρωπη αυτό το καλοκαίρι αντιστοιχούσαν σε αυτό που τα κλιματικά μοντέλα είχαν προβλέψει μόνο για τη δεκαετία του 2070, γράφουν σε άρθρο τους στο το περιοδικό “Carbon Brief” , ο κλιματολόγος Κρίστοφερ Κάλαχαν και ο ατμοσφαιρικός επιστήμονας ελέγχου της ατμόσφαιρας Άντριου Ντέσλερ. Ενα διαφορετικό κλίμα Είναι αυτό ακόμα μια μετεωρολογική ανωμαλία – ή μήπως η ήπειρος βιώνει ήδη ένα διαφορετικό κλίμα; «Το κλίμα στην Ευρώπη αλλάζει ραγδαία. Αν και τα μοτίβα βροχοπτώσεων παραμένουν ανάμεικτα, τα αποτελέσματά μας δείχνουν ότι η ακραία ζέστη γίνεται η κύρια αιτία ξηρασίας στην ήπειρό μας», λέει η Σάρα Κιου, κλιματολόγος στην Ολλανδική Μετεωρολογική Υπηρεσία.Μέσα σε λίγες μόνο δεκαετίες, ένα οικείο καιρικό μοτίβο έχει γίνει μια σημαντικά θερμότερη απειλή. Η Φριντερίκε Οτο, κλιματολόγος στο Imperial College London το έθεσε ασυνήθιστα ωμά: «Ναι, αυτή είναι η κλιματική αλλαγή, ναι, είμαστε υπεύθυνοι γι’ αυτήν, ναι, έχουμε τις λύσεις και όχι, δεν τις εφαρμόζουμε αρκετά γρήγορα». Το καλοκαίρι του 2026 σπάει κάθε ρεκόρ στη Δυτική Ευρώπη, φέρνοντας καταστροφικές πυρκαγιές. Αυτή η εξέλιξη πλήττει την ήπειρο σημαντικά πιο γρήγορα από ό,τι προέβλεπαν οι ειδικοί. Κάποιοι λένε: Η νέα κλιματική εποχή έχει ήδη ξεκινήσει.Η Γερμανική Μετεωρολογική Υπηρεσία (DWD) καταλήγει σε ένα σαφές συμπέρασμα: Το πρωτοφανές κύμα καύσωνα θα ήταν «στατιστικά αδύνατο» χωρίς την κλιματική αλλαγή.«Αυτό που κάποτε ήταν σπάνιο έχει πλέον γίνει ο κανόνας», λέει ο Έριχ Φίσερ, κλιματολόγος στο ETH Zurich, στην ηλεκτρονική έκδοση του «Nature». Νέα ρεκόρ θερμοκρασίας μετρώνται συνεχώς και ξεπερνιούνται με μεγάλη διαφορά παντού. «Με αθλητικούς όρους, θα ήταν σαν ένας αθλητής του άλματος εις ύψος «με στεροειδή» να καταρρίπτει ένα ρεκόρ όχι κατά ένα ή δύο εκατοστά, αλλά κατά μισό μέτρο», λέει ο Φίσερ. «Οι επιπτώσεις πλησιάζουν» «Οι επιπτώσεις πλησιάζουν και γίνονται πιο έντονες», λέει η Ανέτ Μένζελ, καθηγήτρια Οικοκλιματολογίας στο Τεχνικό Πανεπιστήμιο του Μονάχου.Μετά την πρωτοφανή ζέστη του 2003, τα κλιματικά μοντέλα έδειξαν ότι ένα τέτοιο καλοκαίρι θα μπορούσε να είναι μια κανονική χρονιά γύρω στο 2050. Ωστόσο, αυτή η εξέλιξη έχει συμβεί ταχύτερα από ό,τι είχε προβλεφθεί, προειδοποιεί η Μένζελ.«Το κλίμα του 20ού αιώνα αποτελεί πλέον παρελθόν», συνοψίζει ο Βρετανός κλιματολόγος Μάικ Κέντον στην ηλεκτρονική πύλη «Environmental Journal». Ο Κέντον είναι ο κύριος συγγραφέας της τελευταίας έκθεσης για το κλίμα του Ηνωμένου Βασιλείου. «Αυτό που θεωρούσαμε ακραίο, το βλέπουμε ολοένα και περισσότερο ως φυσιολογικό… Ζούμε αυτή τη στιγμή σε μια εποχή ιστορικής και άνευ προηγουμένου αλλαγής όσον αφορά τις θερμοκρασίες σε ετήσια, εποχιακή, μηνιαία και ημερήσια βάση», λέει ο Κέντον. «Αυξανόμενοι κίνδυνοι για τους ανθρώπους» Τι σημαίνει όμως αν το κλίμα είναι όντως διαφορετικό; «Το αποτέλεσμα είναι ολοένα και πιο έντονα κύματα καύσωνα, ένας επίμονα ζεστός ωκεανός και αυξανόμενοι κίνδυνοι για τους ανθρώπους, τα οικοσυστήματα και τις υποδομές σε όλη την Ευρώπη και πέρα από αυτήν», προειδοποίησε η Φριντερίκε Οτο. Το μήνυμα αυτού του καλοκαιριού δεν είναι επομένως καινούργιο: «Ναι, αυτή είναι η κλιματική αλλαγή. Ναι, εμείς είμαστε η αιτία», λέει και προσθέτει: «Όχι, δεν οφείλεται στο Ελ Νίνιο. Ναι, οι λύσεις υπάρχουν. Αλλά, δεν εφαρμόζονται αρκετά γρήγορα. Η Ευρώπη θα συνεχίσει να θερμαίνεται όσο οι εκπομπές δεν μειώνονται». https://www.naftemporiki.gr/green/climate/2147748/to-klima-toy-20oy-aiona-echei-exafanistei-stin-eyropi/

Ο θάνατος του λευκού κουταβιού: Η σπάνια συμβίωση με τους λύκους και ο «διαδικτυακός τραμπουκισμός» Για λίγες εβδομάδες, αυτό το μικρό λευκό κουτάβι κατάφερε να γίνει μέρος μιας οικογένειας λύκων - Καλό ταξίδι, μικρέ…»Ο θάνατος ενός κουταβιού, το οποίο είχε καταγραφεί και παρακολουθείτο λόγω της σπάνιας συμβίωσής του με μια αγέλη λύκων, προκαλεί (μια ακόμη) διαδικτυακή αντιπαράθεση.Η ιστορία ξεκίνησε στις αρχές Ιουλίου όταν έγινε γνωστό ότι ένα κουτάβι ζούσε αρμονικά με μια αγέλη, η οποία το φρόντιζε και του εξασφάλιζε νερό και τροφή.Το άσπρο κουτάβι είχε ενταχθεί πλήρως στην ομάδα και έπαιζε με τα μικρά λυκόπουλα.Την περίπτωση του κουταβιού παρακολουθούσε ο διδάκτορας Ζωολογίας του ΑΠΘ, Θεόδωρος Κομηνός για ερευνητικούς σκοπούς. Διεπίστωσε, πριν από 40 ημέρες, ότι το κουτάβι είχε «υιοθετηθεί» από τους λύκους. Σε πρόσφατη δε ανάρτησή του ανέφερε ότι το ζώο ήταν υγιές, δραστήριο και συμμετείχε κανονικά στη ζωή της αγέλης.Ωστόσο, πριν από μερικές ημέρες, το κουτάβι παρουσίασε έντονη αδιαθεσία. Σύμφωνα με τον ερευνητή, φαίνεται ότι εκδηλώθηκε σοβαρό γαστρεντερικό πρόβλημα, πιθανόν λόγω παρασιτικής λοίμωξης, βακτηριακής μόλυνσης, αλλοιωμένης τροφής ή ακόμη και στρες από την προσαρμογή του στο άγριο περιβάλλον.Η ακριβής αιτία παραμένει άγνωστη. Το κουτάβι απομονώθηκε σε σημείο της περιοχής και βρέθηκε νεκρό την επόμενη μέρα, στο ίδιο σημείο όπου είχε αποσυρθεί.Τον θάνατό του γνωστοποίησε ο ίδιος ο ερευνητής με ανάρτησή του, γράφοντας: «Για τουλάχιστον 40 ημέρες από την πρώτη καταγραφή μας –και πιθανότατα για περισσότερες από 50 συνολικά– το μικρό σκυλάκι συμβίωσε με μια άγρια οικογένεια λύκων, χαρίζοντάς μας μία από τις πιο ασυνήθιστες συμπεριφορικές παρατηρήσεις που έχουμε καταγράψει όλα αυτά τα χρόνια. Δυστυχώς η ιστορία του λευκού κουταβιού έφτασε στο τέλος της». Καταγγέλλει τραμπουκισμό Ακολούθησε μια σφοδρή διαδικτυακή επίθεση εναντίον του, τέτοια που τον θέλει να α κλείσει τη σελίδα του στα social media, καθώς «κατηγορείται» ότι δεν έσωσε το κουτάβι. Ο ίδιος καταγγέλλει χυδαίο τραμπουκισμό από τους διάφορους “φιλόζωους «Μετά από τον χυδαίο τραμπουκισμό που δεχτήκαμε από τους διάφορους “φιλόζωους” στο γιατί δεν σώσαμε το σκυλάκι, χωρίς κουβέντα βέβαια για τα λυκόπουλα που χάθηκαν! Κατεβάσαμε την ανάρτηση και αναστέλλουμε από εδώ και πέρα την οποιαδήποτε καινούργια ενημέρωση σχετικά με την έρευνά μας. Σύντομα θα σας ενημερώσουμε για το αν κρατήσουμε ανοιχτή τη σελίδα ή την κλείσουμε τελείως».Από τη σελίδα έχουν ήδη αποσυρθεί τα βίντεο και οι σχετικές αναρτήσεις τόσο για τη συμβίωση του κουταβιού με τους λύκους όσο και για τον θάνατό του. Η ανάρτηση Στην ανάρτησή του με την οποία γνωστοποιούσε τον θάνατο του ζώου σημείωνε: «Δυστυχώς η ιστορία του λευκού κουταβιού έφτασε στο τέλος της. Μέχρι πριν από 6 ημέρες, το κουτάβι έδειχνε να βρίσκεται σε πολύ καλή κατάσταση. Έπαιζε με τα λυκόπουλα, ακολουθούσε τη λύκαινα ψάχνοντας για ποντίκια και ακρίδες και γενικά κινούνταν φυσιολογικά μαζί με την αγέλη.Όμως, πριν από τρεις ημέρες, η εικόνα του ήταν τελείως διαφορετική. «Το καταγράψαμε εμφανώς καταβεβλημένο, με έντονη διάρροια και χωρίς σχεδόν καθόλου διάθεση να κινηθεί. Όλα δείχνουν ότι εκδηλώθηκε κάποιο σοβαρό γαστρεντερικό πρόβλημα, το οποίο θα μπορούσε να οφείλεται σε διάφορες αιτίες, όπως παρασιτική λοίμωξη, βακτηριακή μόλυνση, κατανάλωση αλλοιωμένης τροφής ή ακόμη και στο στρες από την προσαρμογή του σε ένα άγριο περιβάλλον. Ωστόσο, χωρίς τις απαραίτητες εξετάσεις, δεν μπορούμε να γνωρίζουμε την ακριβή αιτία του θανάτου του και οποιαδήποτε εκτίμηση θα ήταν απλώς μια υπόθεση.Το κουτάβι απομονώθηκε σε ένα σημείο της περιοχής και δεν σηκώθηκε ξανά. Σήμερα το πρωί το βρήκαμε νεκρό, ακριβώς στο ίδιο σημείο.Μία από τις τελευταίες εικόνες που καταγράψαμε ήταν ιδιαίτερα συγκινητική, χωρίς ωστόσο να χρειάζεται να της αποδώσουμε ανθρώπινες ερμηνείες. Ένας από τους νεαρούς λύκους, με τον οποίο το κουτάβι έπαιζε σχεδόν καθημερινά και ο οποίος αντιμετωπίζει ένα σοβαρό πρόβλημα στο ένα του πόδι, πλησίασε το κουτάβι και προσπάθησε να το παρακινήσει να παίξουν, όπως συνήθιζαν όλες αυτές τις ημέρες. Το μικρό, όμως, δεν είχε πλέον τη δύναμη να ανταποκριθεί.Δεν προχωρήσαμε στη συλλογή του νεκρού ζώου. Η αποσύνθεση είχε ήδη ξεκινήσει, ενώ οποιαδήποτε προσέγγιση του σημείου θα προκαλούσε περιττή όχληση στην οικογένεια των λύκων.Θεωρήσαμε ότι, σε αυτή τη φάση, ο σεβασμός προς τα άγρια ζώα και η αποφυγή κάθε άσκοπης παρέμβασης ήταν η σωστή επιλογή. Η ιστορία αυτή μάς υπενθύμισε για ακόμη μία φορά πόσο δύσκολη είναι η επιβίωση στη φύση. Από τα έξι λυκόπουλα που είχε γεννήσει φέτος η συγκεκριμένη λύκαινα, μέχρι σήμερα γνωρίζουμε με βεβαιότητα ότι έχει επιζήσει μόνο ένα. Ένα σκοτώθηκε από αυτοκίνητο, δύο βρέθηκαν νεκρά – πιθανότατα λόγω σοβαρών προβλημάτων υγείας – ενώ δύο ακόμη εξαφανίστηκαν χωρίς να μπορέσουμε ποτέ να διαπιστώσουμε τι απέγιναν.Το λευκό κουτάβι προστέθηκε τελικά και αυτό στη μακρά λίστα των απωλειών.Στη φύση, η γέννηση είναι μόνο η αρχή. Η ενηλικίωση είναι το πραγματικά δύσκολο κομμάτι.Για λίγες εβδομάδες, αυτό το μικρό λευκό κουτάβι κατάφερε να γίνει μέρος μιας οικογένειας λύκων και μας χάρισε μία από τις πιο ασυνήθιστες συμπεριφορικές παρατηρήσεις που έχουμε καταγράψει ποτέ. Δεν άλλαξε τους κανόνες της φύσης. Άλλαξε όμως, ίσως, τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τις σχέσεις μεταξύ λύκων και σκύλων.Είναι γεγονός ότι αυτή η εξέλιξη μάς στεναχώρησε πολύ. Μέχρι πριν από λίγες ημέρες όλα έδειχναν να εξελίσσονται ομαλά και τίποτα δεν προμήνυε αυτό που θα ακολουθούσε.Ίσως γι’ αυτό μας στοίχισε τόσο πολύ η απώλειά του. Για περισσότερες από σαράντα ημέρες το παρακολουθούσαμε σχεδόν καθημερινά, βλέποντας την ιστορία του να εξελίσσεται μπροστά στα μάτια μας. Καλό ταξίδι, μικρέ…». https://www.naftemporiki.gr/green/wildlife/2147688/o-thanatos-toy-leykoy-koytavioy-i-spania-symviosi-me-toys-lykoys-kai-o-diadiktyakos-trampoykismos/

Αστροναύτες της NASA έτοιμοι για τον διαστημικό περίπατο της Πέμπτης, Οι αστροναύτες της NASA, Τζέσικα Μέιρ και Ανίλ Μενόν, έλαβαν την έγκριση από τους διαχειριστές της αποστολής για τον διαστημικό περίπατο της Πέμπτης, με στόχο την προετοιμασία του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού για μελλοντικές αναβαθμίσεις στο σύστημα ηλεκτρικής του ενέργειας. Οι διαστημικοί περιπατητές θα περάσουν περίπου επτά ώρες στο κενό του διαστήματος κατασκευάζοντας ένα κιτ τροποποίησης στο τμήμα δοκού Starboard 6 του σταθμού, όπου έχει προγραμματιστεί να εγκατασταθεί μια ηλιακή συστοιχία αργότερα φέτος.Η Meir και η Menon πέρασαν την Τετάρτη μέσα στον αεροθάλαμο Quest , ολοκληρώνοντας τις διαμορφώσεις των εργαλείων, προετοιμάζοντας τις διαστημικές στολές και εξετάζοντας τις διαδικασίες για τον διαστημικό περίπατο που έχει προγραμματιστεί να ξεκινήσει στις 8:35 π.μ. EDT την Πέμπτη. Οι μηχανικοί πτήσης Jack Hathaway της NASA και Sophie Adenot της ESA (Ευρωπαϊκής Διαστημικής Υπηρεσίας) βοήθησαν με τις διαμορφώσεις των διαστημικών στολών της τελευταίας στιγμής και στη συνέχεια φρεσκάρισαν τις διαδικασίες του διαστημικού περιπάτου με το δίδυμο. Η Hathaway και η Adenot θα βοηθήσουν τη Meir και τη Menon να μπουν και να βγουν από τις διαστημικές τους στολές και θα παρακολουθήσουν τις δραστηριότητες του διαστημικού περιπάτου την Πέμπτη. Η NASA+ και μια ποικιλία άλλων πλατφορμών θα μεταδώσουν ζωντανά την κάλυψη του διαστημικού περιπάτου από τις 7 π.μ.Οι Hathaway και Adenot συνέχισαν επίσης τις φουτουριστικές τους μελέτες προπόνησης στην Ευρωπαϊκή Συσκευή Ενισχυμένης Εξερεύνησης Άσκησης (E4D) που βρίσκεται στην εργαστηριακή μονάδα του Columbus . Το δίδυμο έκανε εκ περιτροπής ασκήσεις σε καθιστή θέση για να αξιολογήσει την αποτελεσματικότητα της E4D για χρήση σε αποστολές στη Σελήνη, τον Άρη και αλλού.Οι τρεις κοσμοναύτες της Roscosmos στο τροχιακό εργαστήριο παρέμειναν συγκεντρωμένοι την Τετάρτη στη λίστα εργασιών τους, η οποία περιλάμβανε μελέτες παρατήρησης της Γης, απογραφές υλικού και εργαστηριακές επιθεωρήσεις. Οι μηχανικοί πτήσης Andrey Fedyaev και Pyotr Dubrov συνεργάστηκαν για τη διαμόρφωση υλικού απεικόνισης πολλαπλών μηκών κύματος για μια ακόμη αυτοματοποιημένη νυχτερινή συνεδρία, με στόχο τη φωτογράφιση λιμνών και βουνών στην Ασία και τη Βόρεια Αμερική. Ο Fedyaev επίσης κατέγραψε τον εξοπλισμό που υποστηρίζει τις βάσεις σύνδεσης διαστημοπλοίων στις μονάδες Roscosmos του σταθμού. Ο Dubrov συμμετείχε μαζί με τη μηχανικό πτήσης Anna Kikina στις επιθεωρήσεις του κύτους εντός της μονάδας εξυπηρέτησης Zvezda . Μάθετε περισσότερα για τις δραστηριότητες του διαστημικού σταθμού ακολουθώντας το ιστολόγιο του διαστημικού σταθμού , @space_station στο X, καθώς και τους λογαριασμούς του ISS στο Facebook και στο Instagram . https://www.nasa.gov/blogs/spacestation/2026/08/05/nasa-astronauts-ready-for-thursday-spacewalk/ Οι αστροναύτες της NASA, Τζέσικα Μέιρ και Ανίλ Μένον, ποζάρουν για τα επίσημα πορτρέτα τους στο Διαστημικό Κέντρο Τζόνσον στο Χιούστον του Τέξας. Ξεκινά ο διαστημικός περίπατος για τροποποιήσεις ηλιακών συλλεκτών. Οι αστροναύτες της NASA, Τζέσικα Μέιρ και Ανίλ Μένον, ξεκίνησαν έναν διαστημικό περίπατο στις 8:33 π.μ. EDT έξω από τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό για να προετοιμάσουν το κανάλι ισχύος 3B για τη μελλοντική εγκατάσταση νέων ηλιακών συστοιχιών. Μόλις εγκατασταθούν, οι συστοιχίες θα παρέχουν πρόσθετη ισχύ για την υποστήριξη κρίσιμων λειτουργιών του σταθμού, συμπεριλαμβανομένης της ασφαλούς και ελεγχόμενης θέσης του σε τροχιά.Ο διαστημικός περίπατος μεταδίδεται μέσω ποικίλων πλατφορμών. Μάθετε πού μπορείτε να παρακολουθήσετε online: https://www.nasa.gov/live Η Meir είναι το μέλος 1 του πληρώματος του διαστημικού περιπάτου, φορώντας μια στολή με κόκκινες ρίγες. Η Menon είναι το μέλος 2 του πληρώματος, φορώντας μια στολή χωρίς διακριτικά.Μάθετε περισσότερα για τις δραστηριότητες του διαστημικού σταθμού ακολουθώντας το ιστολόγιο του διαστημικού σταθμού , @space_station στο X, καθώς και τους λογαριασμούς του ISS στο Facebook και στο Instagram . https://www.nasa.gov/blogs/spacestation/2026/08/06/spacewalk-begins-for-solar-array-modifications/ Οι αστροναύτες της NASA, Τζέσικα Μέιρ και Ανίλ Μένον, φωτογραφίζονται να εκπαιδεύονται για έναν διαστημικό περίπατο στο Εργαστήριο Ουδέτερης Πλευστότητας του Διαστημικού Κέντρου Τζόνσον στο Χιούστον του Τέξας.

Η Lucy της NASA ξεκινά δοκιμές κάμερας ενόψει των διελεύσεων Trojan το 2027 Προετοιμάζοντας το διαστημόπλοιο Lucy της NASA για τις πρώτες συναντήσεις με Τρωικούς αστεροειδείς, οι επιστήμονες της αποστολής έχουν αρχίσει να δίνουν οδηγίες στο διαστημόπλοιο να στρέψει τις κάμερές του προς τους μελλοντικούς του στόχους. Από εκατοντάδες εκατομμύρια μίλια μακριά, οι αστεροειδείς εμφανίζονται ως ακτίνες φωτός. Ωστόσο, αυτές οι πρώιμες παρατηρήσεις θα βοηθήσουν την ομάδα να επιλέξει τις καλύτερες ρυθμίσεις κάμερας για τις επερχόμενες διελεύσεις της Lucy, ξεκινώντας το 2027. Αυτή την άνοιξη, η Lucy παρατήρησε τον Ευρυβάτη, την Πολυμήλη, τον Λεύκο και τον Ώρο με την κάμερα L'LORRI υψηλής ανάλυσης, και η ομάδα ολοκλήρωσε την κατερχόμενη ζεύξη και την επεξεργασία των εικόνων τον Ιούλιο. Το διαστημόπλοιο θα περάσει δίπλα από αυτούς τους τέσσερις αστεροειδείς, δύο από τους οποίους έχουν μικρά φεγγάρια, μεταξύ Αυγούστου 2027 και Νοεμβρίου 2028. Με ταχύτητα έως και 16.000 μίλια/ώρα, το διαστημόπλοιο θα τραβήξει φωτογραφίες σε ορατά και υπέρυθρα μήκη κύματος και θα συλλέξει άλλα δεδομένα καθώς περνάει από κάθε αντικείμενο. Η Lucy είναι η πρώτη αποστολή που επιλέχθηκε για να μελετήσει τους Τρωικούς αστεροειδείς, οι οποίοι περιβάλλουν τον Ήλιο σε δύο σμήνη κατά μήκος της τροχιάς του Δία, αν και αυτοί οι αστεροειδείς δεν βρίσκονται πουθενά κοντά στον γιγάντιο πλανήτη.Αυτές οι πρόσφατες παρατηρήσεις είναι καθοριστικές επειδή η Lucy, σχεδόν πέντε χρόνια μετά την έναρξη του ταξιδιού της, βλέπει πλέον τους Τρώες από διαφορετική γωνία από ό,τι τα τηλεσκόπια στη Γη. Οι αστρονόμοι στη Γη συνήθως βλέπουν τους Τρώες από περίπου την ίδια κατεύθυνση με τον Ήλιο, κάνοντάς τους να φαίνονται σχεδόν πλήρως φωτισμένοι, σαν πανσέληνος. Όταν η Lucy πετάει δίπλα από τον καθένα, πλησιάζοντας σε απόσταση 300 έως 600 μιλίων στην πλησιέστερη προσέγγιση, οι εικόνες της θα είναι από διαφορετικές γωνίες και θα βλέπει τις επιφάνειες των αστεροειδών εν μέρει στη σκιά. Η δοκιμή των καμερών του διαστημικού σκάφους υπό συνθήκες φωτισμού πιο κοντά σε αυτές που αναμένονται κατά τη διάρκεια των πτήσεων βοηθά την ομάδα να προετοιμάσει τις κάμερες για να καταγράψει λεπτομέρειες της επιφάνειας χωρίς να κάνει τις εικόνες πολύ σκοτεινές ή πολύ ξεθωριασμένες. Καθώς το διαστημόπλοιο Lucy συνεχίζει το ταξίδι του στο εξωτερικό ηλιακό σύστημα, θα έχει επιπλέον ευκαιρίες να παρατηρήσει αυτούς τους αστεροειδείς στο πλαίσιο της προετοιμασίας για τις πτήσεις. https://science.nasa.gov/blogs/lucy/2026/08/06/nasas-lucy-begins-camera-tests-ahead-of-2027-trojan-flybys/ Τέσσερις από τους Τρωικούς στόχους αστεροειδών της αποστολής Lucy της NASA, όπως φαίνονται από το διαστημόπλοιο στα τέλη Μαρτίου/αρχές Απριλίου 2026, κινούνται σε σχέση με τα αστέρια φόντου (προστέθηκαν κύκλοι για να καθοδηγήσουν το μάτι). Πίσω από την Πολυμήλη (πάνω δεξιά) υπάρχουν αρκετοί γαλαξίες φόντου, συμπεριλαμβανομένου ενός που είναι ορατός ως επιμήκης δίσκος κοντά στο αριστερό άκρο της εικόνας. Οι φωτεινές ραβδώσεις και τα οβάλ αντικείμενα που προέρχονται από την κάτω δεξιά γωνία της ταινίας Leucus (κάτω αριστερά) οφείλονται στο διάχυτο φως από ένα φωτεινό αστέρι που βρίσκεται ακριβώς έξω από το κάδρο και ονομάζεται 28 Hydrae, το οποίο θα ήταν μόλις ορατό με γυμνό μάτι από ένα μέρος στη Γη με πολύ σκοτεινό ουρανό. Το αμυδρό τόξο σε σχήμα κύματος στην ταινία Orus (κάτω δεξιά) προκαλείται από το διάχυτο ηλιακό φως. Η κίνηση του Orus είναι λιγότερο ορατή από αυτή των άλλων αστεροειδών, επειδή η Lucy τράβηξε εικόνες του σε μικρότερο χρονικό διάστημα. Η ομάδα της Lucy σχεδιάζει να τραβήξει περισσότερες εικόνες του Orus πριν από τη συνάντηση του διαστημοπλοίου με τον αστεροειδή τον Νοέμβριο του 2028. Η Λούσι εκτοξεύτηκε τον Οκτώβριο του 2021 και θα ολοκληρώσει ένα 12ετές ταξίδι δίπλα σε οκτώ Τρωικούς αστεροειδείς. Οι Τρώες ζουν σε δύο χαλαρές ομάδες που περιστρέφονται γύρω από τον Ήλιο κατά μήκος της ίδιας τροχιάς με τον Δία, αν και αυτοί οι αστεροειδείς βρίσκονται μακριά από τον γιγάντιο πλανήτη. Αυτά τα πρωτόγονα σώματα περιέχουν ζωτικές ενδείξεις για την αποκρυπτογράφηση της ιστορίας του ηλιακού συστήματος. Η παραπάνω απεικόνιση δείχνει το εσωτερικό ηλιακό σύστημα σαν να κινούμαστε μαζί με τον Δία. Αρχικά, η θέα είναι κεκλιμένη, κοιτάζοντας τους πλανήτες από μια γωνία. Στη συνέχεια, η προοπτική μετατοπίζεται σε μια ευθεία προς τα κάτω, από πάνω, ματιά στις τροχιές τους. Στούντιο Επιστημονικής Οπτικοποίησης της NASA ros4.mp4

Η ανάκαμψη των διαστημοπλοίων προχωρά για την ταχεία ώθηση της NASA Οι ομάδες προετοιμάζονται να κάνουν τα επόμενα σημαντικά βήματα αποκατάστασης για το ρομποτικό διαστημόπλοιο LINK της Katalyst Space που βρίσκεται σε τροχιά. Την τελευταία εβδομάδα, μείωσαν με επιτυχία την περιστροφή του LINK, το οποίο έχει σχεδιαστεί για να ωθήσει το Αστεροσκοπείο Neil Gehrels Swift της NASA σε υψηλότερο τροχιακό υψόμετρο.Αρχικά, το LINK βρισκόταν σε μια πολυαξονική περιστροφή με ταχύτητα περίπου 9 μοιρών ανά δευτερόλεπτο, η οποία είχε ως αποτέλεσμα σποραδικές επικοινωνίες και εμπόδισε την πρόοδο του LINK προς το Swift. Χρησιμοποιώντας μια σειρά από καύσεις από έναν από τους ηλεκτρικούς προωθητήρες του LINK, η ομάδα Katalyst έχει πλέον επιβραδύνει αυτήν την περιστροφή σε περίπου 1,47 μοίρες ανά δευτερόλεπτο. Το Katalyst σχεδιάζει να διατηρήσει το LINK σε αυτόν τον ρυθμό περιστροφής καθώς προχωρά με τα επόμενα βήματα για την αποστολή. Αυτό περιλαμβάνει την ανάρτηση μιας ενημέρωσης λογισμικού πτήσης τις επόμενες ημέρες με νέους ελεγκτές στάσης που έχουν σχεδιαστεί για να διατηρούν τη σταθερότητα του LINK στην τρέχουσα διαμόρφωσή του. Αυτές οι ενημερώσεις θα επιτρέψουν στο LINK να ξεκινήσει τους ελιγμούς για να ευθυγραμμιστεί με την τροχιά του Swift . Μάθετε περισσότερα από  το Katalyst και παρακολουθήστε το ιστολόγιο Swift της NASA για συνεχείς ενημερώσεις: https://science.nasa.gov/blogs/swift

Τεράστιες ηφαιστειακές εκρήξεις πάγωσαν τη Γη για αιώνες στην πρόσφατη γεωλογική εποχή. Νέα μελέτη αποκαλύπτει άγνωστες πτυχές στην συγχρονη κλιματική ιστορία του πλανήτη μας. Μια ηφαιστειακή έκρηξη μπορεί να σκοτεινιάσει τον ουρανό και να ψυχράνει τον πλανήτη για ένα ή δύο χρόνια. Ωστόσο νέα έρευνα υποδηλώνει ότι ορισμένες από τις μεγαλύτερες εκρήξεις στην ιστορία της Γης είχαν πολύ ισχυρότερη επίδραση: ώθησαν τον πλανήτη σε ψυχρές περιόδους που διήρκεσαν για αιώνες.Η ανακάλυψη αυτή ενδέχεται να εξηγήσει ένα μακροχρόνιο μυστήριο της κλιματικής επιστήμης. Το Ολόκαινο, η σχετικά θερμή γεωλογική εποχή που ξεκίνησε πριν από περίπου 11,700 χρόνια, θεωρείται γενικά περίοδος κλιματικής σταθερότητας. Ωστόσο, η σταθερότητα αυτή διακόπηκε επανειλημμένα. Οι ερευνητές έχουν εντοπίσει περίπου 22 μεγάλες περιόδους κατά τις οποίες οι θερμοκρασίες μειώθηκαν, τα πρότυπα βροχοπτώσεων μεταβλήθηκαν, τα οικοσυστήματα διαταράχθηκαν και οι ορεινοί παγετώνες επεκτάθηκαν.Τα ηφαίστεια ίσως λύνουν ένα μακροχρόνιο κλιματικό μυστήριο. «Μέχρι σήμερα δεν υπήρχε κάποια πειστική εξήγηση για αυτό το φαινόμενο. Πάντα φαινόταν πως έλειπε ένα σημαντικό κομμάτι του παζλ» δηλώνει η Άλις Πέιν μεταδιδακτορική ερευνήτρια του Ελβετικού Εθνικού Ιδρύματος Επιστημών (SNSF) στο Πανεπιστήμιο της Βασιλείας.Μέχρι σήμερα οι επιστήμονες είχαν προτείνει διάφορες πιθανές αιτίες όπως μεταβολές στην ηλιακή δραστηριότητα, διαταραχές στην ωκεάνια κυκλοφορία και μαζικές μετακινήσεις παγόβουνων προς τον Βόρειο Ατλαντικό. Η Πέιν και μια διεθνής ομάδα ερευνητών εξέτασαν αν οι εκρηκτικές ηφαιστειακές εκρήξεις θα μπορούσαν να αποτελούν το αρχικό γεγονός που πυροδότησε αυτές τις ψυχρές περιόδους.Τα αποτελέσματά τους που δημοσιεύθηκαν στην επιθεώρηση «Nature Communications» δείχνουν ότι οι μεγάλες εκρήξεις συνδέονται στενά με τις περισσότερες από τις παρατεταμένες ψυχρές περιόδους του Ολόκαινου. Τα ηφαίστεια δεν διατηρούσαν τον πλανήτη ψυχρό επειδή γέμιζαν συνεχώς την ατμόσφαιρα με τέφρα. Αντίθετα, φαίνεται ότι ενεργοποιούσαν μια αλληλουχία μεταβολών που περιλάμβανε την ηλιακή ακτινοβολία, τον θαλάσσιο πάγο, τις βροχοπτώσεις και την κυκλοφορία των ωκεανών. Ανασυνθέτοντας 12,000 χρόνια ηφαιστειακών εκρήξεων Η ερευνητική ομάδα συγκέντρωσε στοιχεία για 51 μεγάλες ηφαιστειακές εκρήξεις που σημειώθηκαν κατά τη διάρκεια του Ολόκαινου βόρεια του γεωγραφικού πλάτους των 20° νότια. Πολλές από αυτές συνέβησαν γύρω από το «Δαχτυλίδι της Φωτιάς» του Ειρηνικού, τη μεγάλη ζώνη ηφαιστείων και σεισμών που περιβάλλει μεγάλο μέρος του Ειρηνικού Ωκεανού, όπου οι κινήσεις και οι συγκρούσεις των τεκτονικών πλακών προκαλούν εξαιρετικά εκρηκτικές εκρήξεις.Η ανασύσταση εκρήξεων που συνέβησαν πριν από χιλιάδες χρόνια είναι ιδιαίτερα δύσκολη καθώς η διάβρωση, μεταγενέστερες εκρήξεις και οι γεωλογικές μεταβολές καταστρέφουν μεγάλο μέρος των αποδείξεων. Οι ερευνητές συνδύασαν δεδομένα από ηφαιστειακές αποθέσεις, θειικά άλατα που διατηρούνται σε πυρήνες πάγου από τη Γροιλανδία και την Ανταρκτική, ραδιομετρικές χρονολογήσεις ηφαιστειακών πετρωμάτων και οργανικά υλικά που είχαν θαφτεί κάτω από στρώματα ηφαιστειακής τέφρας.Στη συνέχεια συνέκριναν το χρονολόγιο των εκρήξεων με 22 περιόδους σημαντικής επέκτασης των παγετώνων οι οποίες έχουν καταγραφεί σε 17 διαφορετικές περιοχές του πλανήτη. Οι επεκτάσεις αυτές τεκμηριώθηκαν κυρίως μέσω των μοραινών δηλαδή σωρών από βράχους και ιζήματα που αφήνουν πίσω τους οι παγετώνες όταν φτάνουν στη μέγιστη έκτασή τους. Εντυπωσιακή σύνδεση με την επέκταση των παγετώνων Μόνο τέσσερις από τις 22 περιόδους επέκτασης των παγετώνων δεν συνέπεσαν, μέσα στα όρια αβεβαιότητας των χρονολογήσεων, με κάποια γνωστή μεγάλη ηφαιστειακή έκρηξη. Περισσότερο από το 80% των περιπτώσεων συνέπεσε με τουλάχιστον μία μεγάλη έκρηξη.Η συσχέτιση ήταν ακόμη ισχυρότερη για τα πιο ακραία γεγονότα. Κάθε γνωστή έκρηξη του Ολόκαινου με μέγεθος 7 ή μεγαλύτερο συνέβη χρονικά πολύ κοντά σε περίοδο επέκτασης παγετώνων. Στο 72% περίπου αυτών των εκρήξεων υπάρχουν ενδείξεις ότι οι παγετώνες επεκτάθηκαν και στα δύο ημισφαίρια.Για να ελέγξουν αν η συσχέτιση θα μπορούσε να είναι τυχαία, οι ερευνητές δημιούργησαν 10 εκατομμύρια τυχαία σύνολα ημερομηνιών εκρήξεων. Ακόμη και τότε η σχέση μεταξύ των μεγαλύτερων εκρήξεων και της επέκτασης των παγετώνων παρέμεινε στατιστικά σημαντική με επίπεδο εμπιστοσύνης 99%.«Συνδυάζοντας τα αποτελέσματα της στατιστικής μας ανάλυσης με τις υπάρχουσες παλαιοκλιματικές ανασυνθέσεις, είμαστε ιδιαίτερα βέβαιοι ότι δεν πρόκειται για σύμπτωση. Επιπλέον, η ανάλυση ενοποιεί όλα τα έως σήμερα ευρήματα σχετικά με αυτούς τους μηχανισμούς» εξηγεί η Πέιν. Πώς το θείο από τα ηφαίστεια ψύχει τη Γη Οι ερευνητές προτείνουν ότι η διαδικασία ξεκινά όταν μια έκρηξη εκτοξεύει τεράστιες ποσότητες θείου ψηλά στην ατμόσφαιρα. Το θείο σχηματίζει μικροσκοπικά αερολύματα, τα οποία αντανακλούν μέρος της εισερχόμενης ηλιακής ακτινοβολίας πίσω στο διάστημα, προκαλώντας ταχεία ψύξη της επιφάνειας της Γης.Αν και η ηφαιστειακή τέφρα συχνά θεωρείται υπεύθυνη για την ψύξη, συνήθως κατακάθεται σχετικά γρήγορα. Τα αερολύματα θείου είναι πολύ σημαντικότερα, επειδή διασπείρονται στην ανώτερη ατμόσφαιρα και παραμένουν εκεί για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα.Δεν έχουν όλες οι μεγάλες εκρήξεις την ίδια επίδραση στο κλίμα. Η ένταση της επίδρασής τους εξαρτάται από παράγοντες όπως η γεωγραφική θέση της έκρηξης, η ποσότητα θείου που απελευθερώνεται, το ύψος στο οποίο φτάνει το ηφαιστειακό νέφος και η κατάσταση του κλιματικού συστήματος τη συγκεκριμένη περίοδο. Μια τεράστια έκρηξη μπορεί να έχει σχετικά περιορισμένη επίδραση αν μεγάλο μέρος του θείου απομακρυνθεί πριν φτάσει στην ανώτερη ατμόσφαιρα, ενώ μια μικρότερη αλλά πλούσια σε θείο έκρηξη μπορεί να προκαλέσει ιδιαίτερα έντονη ψύξη. Αρχαίες εκρήξεις απελευθέρωσαν τεράστιες ποσότητες θείου Ορισμένες εκρήξεις του Ολόκαινου απελευθέρωσαν πραγματικά τεράστιες ποσότητες θείου. Η έκρηξη του ηφαιστείου Samalas το 1257, η έκρηξη K-Ah στη σημερινή Ιαπωνία και εκείνη που δημιούργησε τη λίμνη Kurile στη Ρωσία φαίνεται ότι απελευθέρωσαν στην ατμόσφαιρα περισσότερο από διπλάσια ποσότητα θείου σε σύγκριση με την έκρηξη του όρους Ταμπόρα το 1815.Αυτή η αρχική απελευθέρωση θείου ήταν αρκετή ώστε να δρομολογήσει πιο αργές αλλά πολύ πιο μακροχρόνιες αλλαγές. Καθώς οι θερμοκρασίες μειώνονται στο Βόρειο Ημισφαίριο, ο θαλάσσιος πάγος της Αρκτικής αρχίζει να επεκτείνεται. Επειδή ο λευκός πάγος αντανακλά πολύ περισσότερο ηλιακό φως από ό,τι τα σκοτεινά νερά του ωκεανού η εξάπλωσή του ενισχύει περαιτέρω την ψύξη. Παράλληλα, ο πάγος περιορίζει τη μεταφορά θερμότητας και υγρασίας μεταξύ ωκεανού και ατμόσφαιρας, διαταράσσοντας ακόμη περισσότερο το κλιματικό σύστημα.Η επέκταση του θαλάσσιου πάγου μπορεί τελικά να μεταβάλει την κυκλοφορία των υδάτων στον Βόρειο Ατλαντικό μειώνοντας τη μεταφορά θερμότητας προς τις βόρειες περιοχές. Ταυτόχρονα η τροπική ζώνη βροχοπτώσεων ενδέχεται να μετατοπιστεί νοτιότερα αλλάζοντας τα πρότυπα βροχοπτώσεων σε μεγάλες περιοχές και επιτρέποντας την εξάπλωση ψυχρότερων και ξηρότερων συνθηκών στο μεγαλύτερο μέρος του Βόρειου Ημισφαιρίου.«Όλες αυτές οι διεργασίες ενισχύουν η μία την άλλη. Είναι σαν μια χιονοστιβάδα» εξηγεί η Paine. Γιατί η ψύξη διήρκεσε επί αιώνες Η αρχική διαταραχή που προκαλεί μια ηφαιστειακή έκρηξη μπορεί να διαρκεί μόνο λίγα χρόνια όμως οι ωκεανοί και ο θαλάσσιος πάγος ανταποκρίνονται πολύ πιο αργά. Όταν αυτά τα συστήματα μεταβούν σε μια νέα κατάσταση ισορροπίας μπορούν να διατηρήσουν τις ψυχρότερες συνθήκες για δεκαετίες ή ακόμη και για αιώνες. Έτσι οι παγετώνες έχουν αρκετό χρόνο για να επεκταθούν ιδιαίτερα σε ορεινές περιοχές όπως οι Άλπεις.«Τα σωματίδια θείου απλώς δίνουν την αρχική ώθηση. Οι επιπτώσεις τους όμως στο σύστημα της Γης διαρκούν για δεκαετίες ή και αιώνες πολύ μετά την απομάκρυνσή τους από την ατμόσφαιρα».Ο μηχανισμός αυτός διαφέρει από ό,τι συνέβη μετά την έκρηξη του όρους Ταμπόρα στη σημερινή Ινδονησία. Το επόμενο έτος το 1816, έμεινε γνωστό ως «η χρονιά χωρίς καλοκαίρι». Σε ορισμένες περιοχές οι θερμοκρασίες μειώθηκαν κατά αρκετούς βαθμούς οι σοδειές καταστράφηκαν και σημειώθηκαν εκτεταμένες ελλείψεις τροφίμων. Οι σοβαρότερες επιπτώσεις όμως υποχώρησαν όταν τα ηφαιστειακά σωματίδια απομακρύνθηκαν από την ατμόσφαιρα. Θα μπορούσε να συμβεί και στο σημερινό κλίμα; Η νέα μελέτη υποδεικνύει ότι υπό τις κατάλληλες συνθήκες μια ηφαιστειακή έκρηξη μπορεί να προκαλέσει πολύ περισσότερα από μια προσωρινή πτώση της θερμοκρασίας. Μπορεί να ενεργοποιήσει αργούς μηχανισμούς ανατροφοδότησης που συνεχίζουν να μεταβάλλουν το κλίμα πολύ μετά την αποκατάσταση της ατμόσφαιρας. Ωστόσο παραμένει άγνωστο αν οι ίδιοι μηχανισμοί θα λειτουργούσαν με τον ίδιο τρόπο στον σημερινό πολύ θερμότερο κόσμο.«Για τα γεγονότα που μελετήσαμε το κλίμα βρισκόταν κατά κάποιον τρόπο στη φυσική του κατάσταση» επισημαίνει η Πέιν. Από τότε, όμως, η ανθρώπινη δραστηριότητα έχει μεταβάλει ριζικά τη σύσταση της ατμόσφαιρας και έχει θερμάνει τον πλανήτη, δημιουργώντας συνθήκες χωρίς αντίστοιχο προηγούμενο στο Ολόκαινο.Ορισμένοι ερευνητές υποστηρίζουν ότι ένα κλίμα που μεταβάλλεται ταχύτατα ενδέχεται να είναι πιο ευάλωτο σε απότομες διαταραχές. Άλλοι θεωρούν ότι ακόμη και μια γιγαντιαία ηφαιστειακή έκρηξη θα προκαλούσε μόνο μια προσωρινή επιβράδυνση της πολύ ισχυρότερης και συνεχιζόμενης υπερθέρμανσης που προκαλούν οι εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου.«Όσο περισσότερο αλλάζει το κλίμα μας, τόσο πιο πολύπλοκες γίνονται οι διεργασίες. Υπάρχει ακόμη ένα τεράστιο κενό γνώσης που πρέπει να καλυφθεί» καταλήγει η Πέιν. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2147395/terasties-ifaisteiakes-ekrixeis-pagosan-ti-gi-gia-aiones-stin-prosfati-geologiki-epochi/

Τι είναι οι παράξενες δίνες πλάσματος που εντοπίστηκαν στον ήλιο. Οι περίεργες δίνες πλάσματος, που παρατηρήθηκαν στις πιο ευκρινείς εικόνες που έχουν καταγραφεί μέχρι σήμερα από τον ήλιο, βοηθούν να φωτιστούν οι βαθύτερες αιτίες του διαστημικού καιρού που απειλεί τη Γη, και όχι μόνο. Ιδού μια φαινομενικά απλή ερώτηση με μια περίπλοκη απάντηση: Με τι μοιάζει ένα άστρο; Μπορεί ένα άστρο να φαίνεται σαν μια σημειακή πηγή φωτός στον νυχτερινό ουρανό, αλλά στην πραγματικότητα, όπως στην περίπτωση του ήλιου μας, είναι μια βιαίως φλεγόμενη σφαίρα πυρακτωμένου πλάσματος που κυριαρχεί στον ουρανό της Γης. Τι γίνεται όμως με την πραγματική ορατή επιφάνεια ενός άστρου, την λεγόμενη φωτόσφαιρά του; Παρόλο που αυτό είναι το μόνο μέρος του ήλιου που μπορούμε να δούμε εύκολα, παραδόξως παραμένουμε στο σκοτάδι όσον αφορά τις μικρές λεπτομέρειες της φωτόσφαιρας.Ωστόσο, χάρη στις μοναδικές παρατηρήσεις από το μεγαλύτερο και ισχυρότερο ηλιακό τηλεσκόπιο στον κόσμο ρίχνουν φως στα μυστικά αυτής της περιοχής. Χρησιμοποιώντας το Ηλιακό Τηλεσκόπιο Daniel K. Inouye (DKIST) του Εθνικού Ιδρύματος Επιστημών των ΗΠΑ (NSF) στη Χαβάη, μια ομάδα αστρονόμων έλαβε τις πιο ευκρινείς εικόνες της επιφάνειας του ήλιου που έχουν τραβηχτεί ποτέ, αποκαλύπτοντας ένα εξωγήινο τοπίο καλυμμένο με δίνες πλάσματος που δεν είχαμε ξαναδεί ποτέ μέχρι σήμερα. Επιβεβαιωμένο με προσομοιώσεις σε υπολογιστή και δημοσιευμένο στο περιοδικό Nature [Ubiquitous Kelvin–Helmholtz instabilities driving plasma mixing on the Sun], αυτό το αποτέλεσμα-ορόσημο βοηθά να εξηγηθεί πώς η ενέργεια κινείται μέσω της φωτόσφαιρας και εκρήγνυται σε δυνητικά απειλητικά για τη Γη φαινόμενα διαστημικού καιρού.Ένα πράγμα που γνώριζαν ήδη οι αστρονόμοι είναι ότι η φωτόσφαιρα του ήλιου λειτουργεί λίγο σαν μια κατσαρόλα με νερό που βράζει. Καθώς η θερμότητα ρέει από κάτω, κυψέλες μεταφοράς πλάτους εκατοντάδων έως λίγων χιλιάδων χιλιομέτρων, που ονομάζονται «κόκκοι», αναδύονται και κυματίζουν στην όψη του ήλιου, με κάθε κόκκο να πλαισιώνεται από «αυλακώσεις» που μοιάζουν με φαράγγια και σμιλεύονται από το πλάσμα που ρέει πίσω προς τα κάτω καθώς ψύχεται. Ισχυρά μαγνητικά πεδία διαπερνούν επίσης τη φωτόσφαιρα δημιουργώντας βρόχους, και εκεί που είναι ισχυρότερα, το πλάσμα ομαλοποιείται σχηματίζοντας πιο σκοτεινές, πιο ψυχρές «ηλιακές κηλίδες», οι οποίες περιστασιακά εξαπολύουν εκρήξεις πλάσματος και ακτινοβολίας που μπορούν να διαταράξουν τα διαστημόπλοια, τα δίκτυα ηλεκτροδότησης και τις παγκόσμιες τηλεπικοινωνίες.«Η παρατηρησιακή ηλιακή φυσική, από τις πρώτες παρατηρήσεις των ηλιακών κηλίδων μέχρι σήμερα, είναι ουσιαστικά η ιστορία της ανάλυσης των μαγνητικών στοιχείων – του σχήματος, του μεγέθους και της δυναμικής τους εξέλιξης», λέει ο David Kuridze, συν-επικεφαλής συγγραφέας της μελέτης και αστρονόμος στο Εθνικό Ηλιακό Παρατηρητήριο (NSO) του NSF στο Boulder του Κολοράντο. «Για πρώτη φορά, αυτές οι παρατηρήσεις διαχώρισαν με ευκρίνεια τα όρια μεμονωμένων μαγνητικών στοιχείων. Τώρα γνωρίζουμε ότι αυτά τα όρια δεν είναι απλές, ομαλές ή τυχαία παραμορφωμένες άκρες, αλλά δυναμικά στροβιλιζόμενα μοτίβα».«Πρόκειται για μια σημαντική ανακάλυψη στην ηλιακή φυσική», αναφέρει ο Μιχάλης Μαθιουδάκης, αστρονόμος στο Πανεπιστήμιο Queen’s στο Belfast, ο οποίος δεν συμμετείχε στη μελέτη. Η ομάδα «εντόπισε αυτή τη θεμελιώδη φυσική διαδικασία στις μικρότερες αστροφυσικές κλίμακες», ένα επίτευγμα που ισχύει όχι μόνο για τον ήλιο αλλά και για άλλα άστρα σε όλο το σύμπαν. Και παρόλο που η ανακάλυψη επιβεβαιώθηκε από μοντέλα υπολογιστών, προσθέτει, επειδή το αποτέλεσμα βασίζεται σε απλή, ξεκάθαρη απεικόνιση, «θα αντέξει στη δοκιμασία του χρόνου και θα είναι αδιαμφισβήτητο».Οι «μικροσκοπικές» δίνες, των οποίων το μέγεθος κυμαίνεται από περίπου 20 έως σχεδόν 200 χιλιόμετρα σε διάμετρο, προκύπτουν από ένα καλά μελετημένο φαινόμενο που ονομάζεται αστάθεια Kelvin-Helmholtz (KHI), το οποίο συμβαίνει όταν δύο ρευστά γλιστρούν το ένα δίπλα στο άλλο με διαφορετικές ταχύτητες. Η «διάτμηση» που προκύπτει στο όριο καθώς τα ρευστά αναμειγνύονται, δημιουργεί εντυπωσιακούς στροβίλους που μοιάζουν με κορυφές ωκεάνιων κυμάτων. Μπορείτε να τους δείτε στην Γη σε ορισμένους σχηματισμούς νεφών, ακόμη και στην κρέμα όταν την ανακατεύετε σε ένα φλιτζάνι καφέ.Για να καταφέρει να τους εντοπίσει στην ηλιακή φωτόσφαιρα, η ομάδα ώθησε το DKIST στα όριά του, εστιάζοντας στα περίχωρα μιας ηλιακής κηλίδας και αποκαλύπτοντας δεκάδες από αυτούς. Το κατόρθωμα, σύμφωνα με τον συν-συγγραφέα της μελέτης και ανώτερο επιστήμονα του NSO, Friedrich Wöger, ισοδυναμεί με το να βλέπεις μυρμήγκια να σέρνονται στην επιφάνεια της Γης από υψόμετρο 100 μιλίων (περίπου 160 χλμ). «Αναγνωρίσαμε αμέσως τις «χαρακτηριστικές δίνες» της KHI να αναπτύσσονται στα δεδομένα μας και ενθουσιαστήκαμε πάρα πολύ αμέσως!» λέει ο Wöger. «Αλλά φυσικά, αυτό δεν είναι αρκετό στο πλαίσιο της επιστημονικής έρευνας. Το να αποδείξεις ότι «κάτι που μοιάζει, περπατάει και κάνει σαν πάπια είναι όντως πάπια» είναι πολύ πιο δύσκολο».Στην δημοσίευσή της, η ομάδα συνέκρινε τις εικόνες του DKIST με τα αποτελέσματα αριθμητικών μοντέλων που χρησιμοποίησαν βασικές εξισώσεις της φυσικής για να προσομοιώσουν ένα τμήμα της φωτόσφαιρας και διαπίστωσε ότι τα μοντέλα αναπαρήγαγαν με ακρίβεια το πλήθος, την δυναμική και άλλα χαρακτηριστικά των στροβίλων KHI που παρατηρήθηκαν στον ήλιο.Οι θεωρητικοί υπέθεταν εδώ και δεκαετίες την ύπαρξη της KHI στη φωτόσφαιρα του ήλιου. Είχαν διατυπώσει το αξίωμα ότι το φαινόμενο θα μπορούσε να βοηθήσει στην ανάμειξη μαγνητισμένου και μη μαγνητισμένου πλάσματος, όταν για παράδειγμα οι καθοδικές ροές στις αυλακώσεις γλιστρούν δίπλα από τις ανοδικές ροές στους κόκκους. Αυτό θα μπορούσε να κάνει την KHI βασικό μέρος του τυρβώδους καταρράκτη μεταφοράς του ήλιου, ο οποίος εκτυλίσσεται σε έναν 11ετή κύκλο που καθορίζεται από την αύξηση και τη μείωση του αριθμού των ηλιακών κηλίδων. Εξίσου σημαντικό είναι ότι οι δίνες θα μπορούσαν να αποτελούν τον «κινητήρα» που επιτρέπει στις γραμμές του μαγνητικού πεδίου να μπερδεύονται, να συστρέφονται και τελικά να σπάνε σαν λαστιχάκια, δημιουργώντας τις εκρηκτικές εξάρσεις του ήλιου.Ο συνεχής στροβιλισμός και η συστροφή [των δινών KHI] είναι πιθανό να «πλέκουν» τα μαγνητικά πεδία σαν μαλλιά», αναφέρει ο Wöger. Αυτή η «πλέξη ροής» θεωρείται ότι συσσωρεύει ενέργεια, η οποία απελευθερώνεται ταχύτατα όταν οι γραμμές του πεδίου σπάνε και επανασυνδέονται σε νέες διατάξεις χαμηλότερης ενέργειας – αποβάλλοντας πλάσμα και ακτινοβολία με τη μορφή εκλάμψεων και πιδάκων που μπορούν να σαρώσουν τη Γη και άλλους κόσμους του ηλιακού συστήματος ως ακραία φαινόμενα διαστημικού καιρού. Η πλέξη μαγνητικής ροής αποτελεί επίσης μια κορυφαία εξήγηση για το αινιγματικό «πρόβλημα θέρμανσης του στέμματος» – το γεγονός ότι οι αραιωμένες εξωτερικές ατμόσφαιρες του ήλιου και άλλων άστρων είναι κατά κάποιον τρόπο εκατοντάδες φορές πιο θερμές από τις φωτόσφαιρές τους.Η ανακάλυψη αυτών των μικροσκοπικών δινών στον ήλιο είναι μόνο η αρχή, τονίζει ο Wöger. Περαιτέρω παρατηρήσεις με το DKIST θα αναζητήσουν περισσότερες από αυτές σε ευρύτερες εκτάσεις της φωτόσφαιρας. Επιπλέον, βελτιωμένα μοντέλα θα προσπαθήσουν να κατανοήσουν καλύτερα πώς αναδύονται και αν αποτελούν, πράγματι, τους κρίκους που λείπουν στην ακόμα μυστηριώδη διαδικασία της πλέξης ροής που διαμορφώνει εξίσου τον ήλιο και το ηλιακό σύστημα. διαβάστε περισσότερες λεπτομέρειες: Spectacular images reveal never-before-seen whirlpools on the sun- https://www.scientificamerican.com/article/spectacular-images-reveal-never-before-seen-whirlpools-on-the-sun/