Δροσος Γεωργιος

Αστροναύτες της NASA έτοιμοι για τον διαστημικό περίπατο της Πέμπτης, Οι αστροναύτες της NASA, Τζέσικα Μέιρ και Ανίλ Μενόν, έλαβαν την έγκριση από τους διαχειριστές της αποστολής για τον διαστημικό περίπατο της Πέμπτης, με στόχο την προετοιμασία του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού για μελλοντικές αναβαθμίσεις στο σύστημα ηλεκτρικής του ενέργειας. Οι διαστημικοί περιπατητές θα περάσουν περίπου επτά ώρες στο κενό του διαστήματος κατασκευάζοντας ένα κιτ τροποποίησης στο τμήμα δοκού Starboard 6 του σταθμού, όπου έχει προγραμματιστεί να εγκατασταθεί μια ηλιακή συστοιχία αργότερα φέτος.Η Meir και η Menon πέρασαν την Τετάρτη μέσα στον αεροθάλαμο Quest , ολοκληρώνοντας τις διαμορφώσεις των εργαλείων, προετοιμάζοντας τις διαστημικές στολές και εξετάζοντας τις διαδικασίες για τον διαστημικό περίπατο που έχει προγραμματιστεί να ξεκινήσει στις 8:35 π.μ. EDT την Πέμπτη. Οι μηχανικοί πτήσης Jack Hathaway της NASA και Sophie Adenot της ESA (Ευρωπαϊκής Διαστημικής Υπηρεσίας) βοήθησαν με τις διαμορφώσεις των διαστημικών στολών της τελευταίας στιγμής και στη συνέχεια φρεσκάρισαν τις διαδικασίες του διαστημικού περιπάτου με το δίδυμο. Η Hathaway και η Adenot θα βοηθήσουν τη Meir και τη Menon να μπουν και να βγουν από τις διαστημικές τους στολές και θα παρακολουθήσουν τις δραστηριότητες του διαστημικού περιπάτου την Πέμπτη. Η NASA+ και μια ποικιλία άλλων πλατφορμών θα μεταδώσουν ζωντανά την κάλυψη του διαστημικού περιπάτου από τις 7 π.μ.Οι Hathaway και Adenot συνέχισαν επίσης τις φουτουριστικές τους μελέτες προπόνησης στην Ευρωπαϊκή Συσκευή Ενισχυμένης Εξερεύνησης Άσκησης (E4D) που βρίσκεται στην εργαστηριακή μονάδα του Columbus . Το δίδυμο έκανε εκ περιτροπής ασκήσεις σε καθιστή θέση για να αξιολογήσει την αποτελεσματικότητα της E4D για χρήση σε αποστολές στη Σελήνη, τον Άρη και αλλού.Οι τρεις κοσμοναύτες της Roscosmos στο τροχιακό εργαστήριο παρέμειναν συγκεντρωμένοι την Τετάρτη στη λίστα εργασιών τους, η οποία περιλάμβανε μελέτες παρατήρησης της Γης, απογραφές υλικού και εργαστηριακές επιθεωρήσεις. Οι μηχανικοί πτήσης Andrey Fedyaev και Pyotr Dubrov συνεργάστηκαν για τη διαμόρφωση υλικού απεικόνισης πολλαπλών μηκών κύματος για μια ακόμη αυτοματοποιημένη νυχτερινή συνεδρία, με στόχο τη φωτογράφιση λιμνών και βουνών στην Ασία και τη Βόρεια Αμερική. Ο Fedyaev επίσης κατέγραψε τον εξοπλισμό που υποστηρίζει τις βάσεις σύνδεσης διαστημοπλοίων στις μονάδες Roscosmos του σταθμού. Ο Dubrov συμμετείχε μαζί με τη μηχανικό πτήσης Anna Kikina στις επιθεωρήσεις του κύτους εντός της μονάδας εξυπηρέτησης Zvezda . Μάθετε περισσότερα για τις δραστηριότητες του διαστημικού σταθμού ακολουθώντας το ιστολόγιο του διαστημικού σταθμού , @space_station στο X, καθώς και τους λογαριασμούς του ISS στο Facebook και στο Instagram . https://www.nasa.gov/blogs/spacestation/2026/08/05/nasa-astronauts-ready-for-thursday-spacewalk/ Οι αστροναύτες της NASA, Τζέσικα Μέιρ και Ανίλ Μένον, ποζάρουν για τα επίσημα πορτρέτα τους στο Διαστημικό Κέντρο Τζόνσον στο Χιούστον του Τέξας. Ξεκινά ο διαστημικός περίπατος για τροποποιήσεις ηλιακών συλλεκτών. Οι αστροναύτες της NASA, Τζέσικα Μέιρ και Ανίλ Μένον, ξεκίνησαν έναν διαστημικό περίπατο στις 8:33 π.μ. EDT έξω από τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό για να προετοιμάσουν το κανάλι ισχύος 3B για τη μελλοντική εγκατάσταση νέων ηλιακών συστοιχιών. Μόλις εγκατασταθούν, οι συστοιχίες θα παρέχουν πρόσθετη ισχύ για την υποστήριξη κρίσιμων λειτουργιών του σταθμού, συμπεριλαμβανομένης της ασφαλούς και ελεγχόμενης θέσης του σε τροχιά.Ο διαστημικός περίπατος μεταδίδεται μέσω ποικίλων πλατφορμών. Μάθετε πού μπορείτε να παρακολουθήσετε online: https://www.nasa.gov/live Η Meir είναι το μέλος 1 του πληρώματος του διαστημικού περιπάτου, φορώντας μια στολή με κόκκινες ρίγες. Η Menon είναι το μέλος 2 του πληρώματος, φορώντας μια στολή χωρίς διακριτικά.Μάθετε περισσότερα για τις δραστηριότητες του διαστημικού σταθμού ακολουθώντας το ιστολόγιο του διαστημικού σταθμού , @space_station στο X, καθώς και τους λογαριασμούς του ISS στο Facebook και στο Instagram . https://www.nasa.gov/blogs/spacestation/2026/08/06/spacewalk-begins-for-solar-array-modifications/ Οι αστροναύτες της NASA, Τζέσικα Μέιρ και Ανίλ Μένον, φωτογραφίζονται να εκπαιδεύονται για έναν διαστημικό περίπατο στο Εργαστήριο Ουδέτερης Πλευστότητας του Διαστημικού Κέντρου Τζόνσον στο Χιούστον του Τέξας.

Η Lucy της NASA ξεκινά δοκιμές κάμερας ενόψει των διελεύσεων Trojan το 2027 Προετοιμάζοντας το διαστημόπλοιο Lucy της NASA για τις πρώτες συναντήσεις με Τρωικούς αστεροειδείς, οι επιστήμονες της αποστολής έχουν αρχίσει να δίνουν οδηγίες στο διαστημόπλοιο να στρέψει τις κάμερές του προς τους μελλοντικούς του στόχους. Από εκατοντάδες εκατομμύρια μίλια μακριά, οι αστεροειδείς εμφανίζονται ως ακτίνες φωτός. Ωστόσο, αυτές οι πρώιμες παρατηρήσεις θα βοηθήσουν την ομάδα να επιλέξει τις καλύτερες ρυθμίσεις κάμερας για τις επερχόμενες διελεύσεις της Lucy, ξεκινώντας το 2027. Αυτή την άνοιξη, η Lucy παρατήρησε τον Ευρυβάτη, την Πολυμήλη, τον Λεύκο και τον Ώρο με την κάμερα L'LORRI υψηλής ανάλυσης, και η ομάδα ολοκλήρωσε την κατερχόμενη ζεύξη και την επεξεργασία των εικόνων τον Ιούλιο. Το διαστημόπλοιο θα περάσει δίπλα από αυτούς τους τέσσερις αστεροειδείς, δύο από τους οποίους έχουν μικρά φεγγάρια, μεταξύ Αυγούστου 2027 και Νοεμβρίου 2028. Με ταχύτητα έως και 16.000 μίλια/ώρα, το διαστημόπλοιο θα τραβήξει φωτογραφίες σε ορατά και υπέρυθρα μήκη κύματος και θα συλλέξει άλλα δεδομένα καθώς περνάει από κάθε αντικείμενο. Η Lucy είναι η πρώτη αποστολή που επιλέχθηκε για να μελετήσει τους Τρωικούς αστεροειδείς, οι οποίοι περιβάλλουν τον Ήλιο σε δύο σμήνη κατά μήκος της τροχιάς του Δία, αν και αυτοί οι αστεροειδείς δεν βρίσκονται πουθενά κοντά στον γιγάντιο πλανήτη.Αυτές οι πρόσφατες παρατηρήσεις είναι καθοριστικές επειδή η Lucy, σχεδόν πέντε χρόνια μετά την έναρξη του ταξιδιού της, βλέπει πλέον τους Τρώες από διαφορετική γωνία από ό,τι τα τηλεσκόπια στη Γη. Οι αστρονόμοι στη Γη συνήθως βλέπουν τους Τρώες από περίπου την ίδια κατεύθυνση με τον Ήλιο, κάνοντάς τους να φαίνονται σχεδόν πλήρως φωτισμένοι, σαν πανσέληνος. Όταν η Lucy πετάει δίπλα από τον καθένα, πλησιάζοντας σε απόσταση 300 έως 600 μιλίων στην πλησιέστερη προσέγγιση, οι εικόνες της θα είναι από διαφορετικές γωνίες και θα βλέπει τις επιφάνειες των αστεροειδών εν μέρει στη σκιά. Η δοκιμή των καμερών του διαστημικού σκάφους υπό συνθήκες φωτισμού πιο κοντά σε αυτές που αναμένονται κατά τη διάρκεια των πτήσεων βοηθά την ομάδα να προετοιμάσει τις κάμερες για να καταγράψει λεπτομέρειες της επιφάνειας χωρίς να κάνει τις εικόνες πολύ σκοτεινές ή πολύ ξεθωριασμένες. Καθώς το διαστημόπλοιο Lucy συνεχίζει το ταξίδι του στο εξωτερικό ηλιακό σύστημα, θα έχει επιπλέον ευκαιρίες να παρατηρήσει αυτούς τους αστεροειδείς στο πλαίσιο της προετοιμασίας για τις πτήσεις. https://science.nasa.gov/blogs/lucy/2026/08/06/nasas-lucy-begins-camera-tests-ahead-of-2027-trojan-flybys/ Τέσσερις από τους Τρωικούς στόχους αστεροειδών της αποστολής Lucy της NASA, όπως φαίνονται από το διαστημόπλοιο στα τέλη Μαρτίου/αρχές Απριλίου 2026, κινούνται σε σχέση με τα αστέρια φόντου (προστέθηκαν κύκλοι για να καθοδηγήσουν το μάτι). Πίσω από την Πολυμήλη (πάνω δεξιά) υπάρχουν αρκετοί γαλαξίες φόντου, συμπεριλαμβανομένου ενός που είναι ορατός ως επιμήκης δίσκος κοντά στο αριστερό άκρο της εικόνας. Οι φωτεινές ραβδώσεις και τα οβάλ αντικείμενα που προέρχονται από την κάτω δεξιά γωνία της ταινίας Leucus (κάτω αριστερά) οφείλονται στο διάχυτο φως από ένα φωτεινό αστέρι που βρίσκεται ακριβώς έξω από το κάδρο και ονομάζεται 28 Hydrae, το οποίο θα ήταν μόλις ορατό με γυμνό μάτι από ένα μέρος στη Γη με πολύ σκοτεινό ουρανό. Το αμυδρό τόξο σε σχήμα κύματος στην ταινία Orus (κάτω δεξιά) προκαλείται από το διάχυτο ηλιακό φως. Η κίνηση του Orus είναι λιγότερο ορατή από αυτή των άλλων αστεροειδών, επειδή η Lucy τράβηξε εικόνες του σε μικρότερο χρονικό διάστημα. Η ομάδα της Lucy σχεδιάζει να τραβήξει περισσότερες εικόνες του Orus πριν από τη συνάντηση του διαστημοπλοίου με τον αστεροειδή τον Νοέμβριο του 2028. Η Λούσι εκτοξεύτηκε τον Οκτώβριο του 2021 και θα ολοκληρώσει ένα 12ετές ταξίδι δίπλα σε οκτώ Τρωικούς αστεροειδείς. Οι Τρώες ζουν σε δύο χαλαρές ομάδες που περιστρέφονται γύρω από τον Ήλιο κατά μήκος της ίδιας τροχιάς με τον Δία, αν και αυτοί οι αστεροειδείς βρίσκονται μακριά από τον γιγάντιο πλανήτη. Αυτά τα πρωτόγονα σώματα περιέχουν ζωτικές ενδείξεις για την αποκρυπτογράφηση της ιστορίας του ηλιακού συστήματος. Η παραπάνω απεικόνιση δείχνει το εσωτερικό ηλιακό σύστημα σαν να κινούμαστε μαζί με τον Δία. Αρχικά, η θέα είναι κεκλιμένη, κοιτάζοντας τους πλανήτες από μια γωνία. Στη συνέχεια, η προοπτική μετατοπίζεται σε μια ευθεία προς τα κάτω, από πάνω, ματιά στις τροχιές τους. Στούντιο Επιστημονικής Οπτικοποίησης της NASA ros4.mp4

Η ανάκαμψη των διαστημοπλοίων προχωρά για την ταχεία ώθηση της NASA Οι ομάδες προετοιμάζονται να κάνουν τα επόμενα σημαντικά βήματα αποκατάστασης για το ρομποτικό διαστημόπλοιο LINK της Katalyst Space που βρίσκεται σε τροχιά. Την τελευταία εβδομάδα, μείωσαν με επιτυχία την περιστροφή του LINK, το οποίο έχει σχεδιαστεί για να ωθήσει το Αστεροσκοπείο Neil Gehrels Swift της NASA σε υψηλότερο τροχιακό υψόμετρο.Αρχικά, το LINK βρισκόταν σε μια πολυαξονική περιστροφή με ταχύτητα περίπου 9 μοιρών ανά δευτερόλεπτο, η οποία είχε ως αποτέλεσμα σποραδικές επικοινωνίες και εμπόδισε την πρόοδο του LINK προς το Swift. Χρησιμοποιώντας μια σειρά από καύσεις από έναν από τους ηλεκτρικούς προωθητήρες του LINK, η ομάδα Katalyst έχει πλέον επιβραδύνει αυτήν την περιστροφή σε περίπου 1,47 μοίρες ανά δευτερόλεπτο. Το Katalyst σχεδιάζει να διατηρήσει το LINK σε αυτόν τον ρυθμό περιστροφής καθώς προχωρά με τα επόμενα βήματα για την αποστολή. Αυτό περιλαμβάνει την ανάρτηση μιας ενημέρωσης λογισμικού πτήσης τις επόμενες ημέρες με νέους ελεγκτές στάσης που έχουν σχεδιαστεί για να διατηρούν τη σταθερότητα του LINK στην τρέχουσα διαμόρφωσή του. Αυτές οι ενημερώσεις θα επιτρέψουν στο LINK να ξεκινήσει τους ελιγμούς για να ευθυγραμμιστεί με την τροχιά του Swift . Μάθετε περισσότερα από  το Katalyst και παρακολουθήστε το ιστολόγιο Swift της NASA για συνεχείς ενημερώσεις: https://science.nasa.gov/blogs/swift

Τεράστιες ηφαιστειακές εκρήξεις πάγωσαν τη Γη για αιώνες στην πρόσφατη γεωλογική εποχή. Νέα μελέτη αποκαλύπτει άγνωστες πτυχές στην συγχρονη κλιματική ιστορία του πλανήτη μας. Μια ηφαιστειακή έκρηξη μπορεί να σκοτεινιάσει τον ουρανό και να ψυχράνει τον πλανήτη για ένα ή δύο χρόνια. Ωστόσο νέα έρευνα υποδηλώνει ότι ορισμένες από τις μεγαλύτερες εκρήξεις στην ιστορία της Γης είχαν πολύ ισχυρότερη επίδραση: ώθησαν τον πλανήτη σε ψυχρές περιόδους που διήρκεσαν για αιώνες.Η ανακάλυψη αυτή ενδέχεται να εξηγήσει ένα μακροχρόνιο μυστήριο της κλιματικής επιστήμης. Το Ολόκαινο, η σχετικά θερμή γεωλογική εποχή που ξεκίνησε πριν από περίπου 11,700 χρόνια, θεωρείται γενικά περίοδος κλιματικής σταθερότητας. Ωστόσο, η σταθερότητα αυτή διακόπηκε επανειλημμένα. Οι ερευνητές έχουν εντοπίσει περίπου 22 μεγάλες περιόδους κατά τις οποίες οι θερμοκρασίες μειώθηκαν, τα πρότυπα βροχοπτώσεων μεταβλήθηκαν, τα οικοσυστήματα διαταράχθηκαν και οι ορεινοί παγετώνες επεκτάθηκαν.Τα ηφαίστεια ίσως λύνουν ένα μακροχρόνιο κλιματικό μυστήριο. «Μέχρι σήμερα δεν υπήρχε κάποια πειστική εξήγηση για αυτό το φαινόμενο. Πάντα φαινόταν πως έλειπε ένα σημαντικό κομμάτι του παζλ» δηλώνει η Άλις Πέιν μεταδιδακτορική ερευνήτρια του Ελβετικού Εθνικού Ιδρύματος Επιστημών (SNSF) στο Πανεπιστήμιο της Βασιλείας.Μέχρι σήμερα οι επιστήμονες είχαν προτείνει διάφορες πιθανές αιτίες όπως μεταβολές στην ηλιακή δραστηριότητα, διαταραχές στην ωκεάνια κυκλοφορία και μαζικές μετακινήσεις παγόβουνων προς τον Βόρειο Ατλαντικό. Η Πέιν και μια διεθνής ομάδα ερευνητών εξέτασαν αν οι εκρηκτικές ηφαιστειακές εκρήξεις θα μπορούσαν να αποτελούν το αρχικό γεγονός που πυροδότησε αυτές τις ψυχρές περιόδους.Τα αποτελέσματά τους που δημοσιεύθηκαν στην επιθεώρηση «Nature Communications» δείχνουν ότι οι μεγάλες εκρήξεις συνδέονται στενά με τις περισσότερες από τις παρατεταμένες ψυχρές περιόδους του Ολόκαινου. Τα ηφαίστεια δεν διατηρούσαν τον πλανήτη ψυχρό επειδή γέμιζαν συνεχώς την ατμόσφαιρα με τέφρα. Αντίθετα, φαίνεται ότι ενεργοποιούσαν μια αλληλουχία μεταβολών που περιλάμβανε την ηλιακή ακτινοβολία, τον θαλάσσιο πάγο, τις βροχοπτώσεις και την κυκλοφορία των ωκεανών. Ανασυνθέτοντας 12,000 χρόνια ηφαιστειακών εκρήξεων Η ερευνητική ομάδα συγκέντρωσε στοιχεία για 51 μεγάλες ηφαιστειακές εκρήξεις που σημειώθηκαν κατά τη διάρκεια του Ολόκαινου βόρεια του γεωγραφικού πλάτους των 20° νότια. Πολλές από αυτές συνέβησαν γύρω από το «Δαχτυλίδι της Φωτιάς» του Ειρηνικού, τη μεγάλη ζώνη ηφαιστείων και σεισμών που περιβάλλει μεγάλο μέρος του Ειρηνικού Ωκεανού, όπου οι κινήσεις και οι συγκρούσεις των τεκτονικών πλακών προκαλούν εξαιρετικά εκρηκτικές εκρήξεις.Η ανασύσταση εκρήξεων που συνέβησαν πριν από χιλιάδες χρόνια είναι ιδιαίτερα δύσκολη καθώς η διάβρωση, μεταγενέστερες εκρήξεις και οι γεωλογικές μεταβολές καταστρέφουν μεγάλο μέρος των αποδείξεων. Οι ερευνητές συνδύασαν δεδομένα από ηφαιστειακές αποθέσεις, θειικά άλατα που διατηρούνται σε πυρήνες πάγου από τη Γροιλανδία και την Ανταρκτική, ραδιομετρικές χρονολογήσεις ηφαιστειακών πετρωμάτων και οργανικά υλικά που είχαν θαφτεί κάτω από στρώματα ηφαιστειακής τέφρας.Στη συνέχεια συνέκριναν το χρονολόγιο των εκρήξεων με 22 περιόδους σημαντικής επέκτασης των παγετώνων οι οποίες έχουν καταγραφεί σε 17 διαφορετικές περιοχές του πλανήτη. Οι επεκτάσεις αυτές τεκμηριώθηκαν κυρίως μέσω των μοραινών δηλαδή σωρών από βράχους και ιζήματα που αφήνουν πίσω τους οι παγετώνες όταν φτάνουν στη μέγιστη έκτασή τους. Εντυπωσιακή σύνδεση με την επέκταση των παγετώνων Μόνο τέσσερις από τις 22 περιόδους επέκτασης των παγετώνων δεν συνέπεσαν, μέσα στα όρια αβεβαιότητας των χρονολογήσεων, με κάποια γνωστή μεγάλη ηφαιστειακή έκρηξη. Περισσότερο από το 80% των περιπτώσεων συνέπεσε με τουλάχιστον μία μεγάλη έκρηξη.Η συσχέτιση ήταν ακόμη ισχυρότερη για τα πιο ακραία γεγονότα. Κάθε γνωστή έκρηξη του Ολόκαινου με μέγεθος 7 ή μεγαλύτερο συνέβη χρονικά πολύ κοντά σε περίοδο επέκτασης παγετώνων. Στο 72% περίπου αυτών των εκρήξεων υπάρχουν ενδείξεις ότι οι παγετώνες επεκτάθηκαν και στα δύο ημισφαίρια.Για να ελέγξουν αν η συσχέτιση θα μπορούσε να είναι τυχαία, οι ερευνητές δημιούργησαν 10 εκατομμύρια τυχαία σύνολα ημερομηνιών εκρήξεων. Ακόμη και τότε η σχέση μεταξύ των μεγαλύτερων εκρήξεων και της επέκτασης των παγετώνων παρέμεινε στατιστικά σημαντική με επίπεδο εμπιστοσύνης 99%.«Συνδυάζοντας τα αποτελέσματα της στατιστικής μας ανάλυσης με τις υπάρχουσες παλαιοκλιματικές ανασυνθέσεις, είμαστε ιδιαίτερα βέβαιοι ότι δεν πρόκειται για σύμπτωση. Επιπλέον, η ανάλυση ενοποιεί όλα τα έως σήμερα ευρήματα σχετικά με αυτούς τους μηχανισμούς» εξηγεί η Πέιν. Πώς το θείο από τα ηφαίστεια ψύχει τη Γη Οι ερευνητές προτείνουν ότι η διαδικασία ξεκινά όταν μια έκρηξη εκτοξεύει τεράστιες ποσότητες θείου ψηλά στην ατμόσφαιρα. Το θείο σχηματίζει μικροσκοπικά αερολύματα, τα οποία αντανακλούν μέρος της εισερχόμενης ηλιακής ακτινοβολίας πίσω στο διάστημα, προκαλώντας ταχεία ψύξη της επιφάνειας της Γης.Αν και η ηφαιστειακή τέφρα συχνά θεωρείται υπεύθυνη για την ψύξη, συνήθως κατακάθεται σχετικά γρήγορα. Τα αερολύματα θείου είναι πολύ σημαντικότερα, επειδή διασπείρονται στην ανώτερη ατμόσφαιρα και παραμένουν εκεί για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα.Δεν έχουν όλες οι μεγάλες εκρήξεις την ίδια επίδραση στο κλίμα. Η ένταση της επίδρασής τους εξαρτάται από παράγοντες όπως η γεωγραφική θέση της έκρηξης, η ποσότητα θείου που απελευθερώνεται, το ύψος στο οποίο φτάνει το ηφαιστειακό νέφος και η κατάσταση του κλιματικού συστήματος τη συγκεκριμένη περίοδο. Μια τεράστια έκρηξη μπορεί να έχει σχετικά περιορισμένη επίδραση αν μεγάλο μέρος του θείου απομακρυνθεί πριν φτάσει στην ανώτερη ατμόσφαιρα, ενώ μια μικρότερη αλλά πλούσια σε θείο έκρηξη μπορεί να προκαλέσει ιδιαίτερα έντονη ψύξη. Αρχαίες εκρήξεις απελευθέρωσαν τεράστιες ποσότητες θείου Ορισμένες εκρήξεις του Ολόκαινου απελευθέρωσαν πραγματικά τεράστιες ποσότητες θείου. Η έκρηξη του ηφαιστείου Samalas το 1257, η έκρηξη K-Ah στη σημερινή Ιαπωνία και εκείνη που δημιούργησε τη λίμνη Kurile στη Ρωσία φαίνεται ότι απελευθέρωσαν στην ατμόσφαιρα περισσότερο από διπλάσια ποσότητα θείου σε σύγκριση με την έκρηξη του όρους Ταμπόρα το 1815.Αυτή η αρχική απελευθέρωση θείου ήταν αρκετή ώστε να δρομολογήσει πιο αργές αλλά πολύ πιο μακροχρόνιες αλλαγές. Καθώς οι θερμοκρασίες μειώνονται στο Βόρειο Ημισφαίριο, ο θαλάσσιος πάγος της Αρκτικής αρχίζει να επεκτείνεται. Επειδή ο λευκός πάγος αντανακλά πολύ περισσότερο ηλιακό φως από ό,τι τα σκοτεινά νερά του ωκεανού η εξάπλωσή του ενισχύει περαιτέρω την ψύξη. Παράλληλα, ο πάγος περιορίζει τη μεταφορά θερμότητας και υγρασίας μεταξύ ωκεανού και ατμόσφαιρας, διαταράσσοντας ακόμη περισσότερο το κλιματικό σύστημα.Η επέκταση του θαλάσσιου πάγου μπορεί τελικά να μεταβάλει την κυκλοφορία των υδάτων στον Βόρειο Ατλαντικό μειώνοντας τη μεταφορά θερμότητας προς τις βόρειες περιοχές. Ταυτόχρονα η τροπική ζώνη βροχοπτώσεων ενδέχεται να μετατοπιστεί νοτιότερα αλλάζοντας τα πρότυπα βροχοπτώσεων σε μεγάλες περιοχές και επιτρέποντας την εξάπλωση ψυχρότερων και ξηρότερων συνθηκών στο μεγαλύτερο μέρος του Βόρειου Ημισφαιρίου.«Όλες αυτές οι διεργασίες ενισχύουν η μία την άλλη. Είναι σαν μια χιονοστιβάδα» εξηγεί η Paine. Γιατί η ψύξη διήρκεσε επί αιώνες Η αρχική διαταραχή που προκαλεί μια ηφαιστειακή έκρηξη μπορεί να διαρκεί μόνο λίγα χρόνια όμως οι ωκεανοί και ο θαλάσσιος πάγος ανταποκρίνονται πολύ πιο αργά. Όταν αυτά τα συστήματα μεταβούν σε μια νέα κατάσταση ισορροπίας μπορούν να διατηρήσουν τις ψυχρότερες συνθήκες για δεκαετίες ή ακόμη και για αιώνες. Έτσι οι παγετώνες έχουν αρκετό χρόνο για να επεκταθούν ιδιαίτερα σε ορεινές περιοχές όπως οι Άλπεις.«Τα σωματίδια θείου απλώς δίνουν την αρχική ώθηση. Οι επιπτώσεις τους όμως στο σύστημα της Γης διαρκούν για δεκαετίες ή και αιώνες πολύ μετά την απομάκρυνσή τους από την ατμόσφαιρα».Ο μηχανισμός αυτός διαφέρει από ό,τι συνέβη μετά την έκρηξη του όρους Ταμπόρα στη σημερινή Ινδονησία. Το επόμενο έτος το 1816, έμεινε γνωστό ως «η χρονιά χωρίς καλοκαίρι». Σε ορισμένες περιοχές οι θερμοκρασίες μειώθηκαν κατά αρκετούς βαθμούς οι σοδειές καταστράφηκαν και σημειώθηκαν εκτεταμένες ελλείψεις τροφίμων. Οι σοβαρότερες επιπτώσεις όμως υποχώρησαν όταν τα ηφαιστειακά σωματίδια απομακρύνθηκαν από την ατμόσφαιρα. Θα μπορούσε να συμβεί και στο σημερινό κλίμα; Η νέα μελέτη υποδεικνύει ότι υπό τις κατάλληλες συνθήκες μια ηφαιστειακή έκρηξη μπορεί να προκαλέσει πολύ περισσότερα από μια προσωρινή πτώση της θερμοκρασίας. Μπορεί να ενεργοποιήσει αργούς μηχανισμούς ανατροφοδότησης που συνεχίζουν να μεταβάλλουν το κλίμα πολύ μετά την αποκατάσταση της ατμόσφαιρας. Ωστόσο παραμένει άγνωστο αν οι ίδιοι μηχανισμοί θα λειτουργούσαν με τον ίδιο τρόπο στον σημερινό πολύ θερμότερο κόσμο.«Για τα γεγονότα που μελετήσαμε το κλίμα βρισκόταν κατά κάποιον τρόπο στη φυσική του κατάσταση» επισημαίνει η Πέιν. Από τότε, όμως, η ανθρώπινη δραστηριότητα έχει μεταβάλει ριζικά τη σύσταση της ατμόσφαιρας και έχει θερμάνει τον πλανήτη, δημιουργώντας συνθήκες χωρίς αντίστοιχο προηγούμενο στο Ολόκαινο.Ορισμένοι ερευνητές υποστηρίζουν ότι ένα κλίμα που μεταβάλλεται ταχύτατα ενδέχεται να είναι πιο ευάλωτο σε απότομες διαταραχές. Άλλοι θεωρούν ότι ακόμη και μια γιγαντιαία ηφαιστειακή έκρηξη θα προκαλούσε μόνο μια προσωρινή επιβράδυνση της πολύ ισχυρότερης και συνεχιζόμενης υπερθέρμανσης που προκαλούν οι εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου.«Όσο περισσότερο αλλάζει το κλίμα μας, τόσο πιο πολύπλοκες γίνονται οι διεργασίες. Υπάρχει ακόμη ένα τεράστιο κενό γνώσης που πρέπει να καλυφθεί» καταλήγει η Πέιν. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2147395/terasties-ifaisteiakes-ekrixeis-pagosan-ti-gi-gia-aiones-stin-prosfati-geologiki-epochi/

Τι είναι οι παράξενες δίνες πλάσματος που εντοπίστηκαν στον ήλιο. Οι περίεργες δίνες πλάσματος, που παρατηρήθηκαν στις πιο ευκρινείς εικόνες που έχουν καταγραφεί μέχρι σήμερα από τον ήλιο, βοηθούν να φωτιστούν οι βαθύτερες αιτίες του διαστημικού καιρού που απειλεί τη Γη, και όχι μόνο. Ιδού μια φαινομενικά απλή ερώτηση με μια περίπλοκη απάντηση: Με τι μοιάζει ένα άστρο; Μπορεί ένα άστρο να φαίνεται σαν μια σημειακή πηγή φωτός στον νυχτερινό ουρανό, αλλά στην πραγματικότητα, όπως στην περίπτωση του ήλιου μας, είναι μια βιαίως φλεγόμενη σφαίρα πυρακτωμένου πλάσματος που κυριαρχεί στον ουρανό της Γης. Τι γίνεται όμως με την πραγματική ορατή επιφάνεια ενός άστρου, την λεγόμενη φωτόσφαιρά του; Παρόλο που αυτό είναι το μόνο μέρος του ήλιου που μπορούμε να δούμε εύκολα, παραδόξως παραμένουμε στο σκοτάδι όσον αφορά τις μικρές λεπτομέρειες της φωτόσφαιρας.Ωστόσο, χάρη στις μοναδικές παρατηρήσεις από το μεγαλύτερο και ισχυρότερο ηλιακό τηλεσκόπιο στον κόσμο ρίχνουν φως στα μυστικά αυτής της περιοχής. Χρησιμοποιώντας το Ηλιακό Τηλεσκόπιο Daniel K. Inouye (DKIST) του Εθνικού Ιδρύματος Επιστημών των ΗΠΑ (NSF) στη Χαβάη, μια ομάδα αστρονόμων έλαβε τις πιο ευκρινείς εικόνες της επιφάνειας του ήλιου που έχουν τραβηχτεί ποτέ, αποκαλύπτοντας ένα εξωγήινο τοπίο καλυμμένο με δίνες πλάσματος που δεν είχαμε ξαναδεί ποτέ μέχρι σήμερα. Επιβεβαιωμένο με προσομοιώσεις σε υπολογιστή και δημοσιευμένο στο περιοδικό Nature [Ubiquitous Kelvin–Helmholtz instabilities driving plasma mixing on the Sun], αυτό το αποτέλεσμα-ορόσημο βοηθά να εξηγηθεί πώς η ενέργεια κινείται μέσω της φωτόσφαιρας και εκρήγνυται σε δυνητικά απειλητικά για τη Γη φαινόμενα διαστημικού καιρού.Ένα πράγμα που γνώριζαν ήδη οι αστρονόμοι είναι ότι η φωτόσφαιρα του ήλιου λειτουργεί λίγο σαν μια κατσαρόλα με νερό που βράζει. Καθώς η θερμότητα ρέει από κάτω, κυψέλες μεταφοράς πλάτους εκατοντάδων έως λίγων χιλιάδων χιλιομέτρων, που ονομάζονται «κόκκοι», αναδύονται και κυματίζουν στην όψη του ήλιου, με κάθε κόκκο να πλαισιώνεται από «αυλακώσεις» που μοιάζουν με φαράγγια και σμιλεύονται από το πλάσμα που ρέει πίσω προς τα κάτω καθώς ψύχεται. Ισχυρά μαγνητικά πεδία διαπερνούν επίσης τη φωτόσφαιρα δημιουργώντας βρόχους, και εκεί που είναι ισχυρότερα, το πλάσμα ομαλοποιείται σχηματίζοντας πιο σκοτεινές, πιο ψυχρές «ηλιακές κηλίδες», οι οποίες περιστασιακά εξαπολύουν εκρήξεις πλάσματος και ακτινοβολίας που μπορούν να διαταράξουν τα διαστημόπλοια, τα δίκτυα ηλεκτροδότησης και τις παγκόσμιες τηλεπικοινωνίες.«Η παρατηρησιακή ηλιακή φυσική, από τις πρώτες παρατηρήσεις των ηλιακών κηλίδων μέχρι σήμερα, είναι ουσιαστικά η ιστορία της ανάλυσης των μαγνητικών στοιχείων – του σχήματος, του μεγέθους και της δυναμικής τους εξέλιξης», λέει ο David Kuridze, συν-επικεφαλής συγγραφέας της μελέτης και αστρονόμος στο Εθνικό Ηλιακό Παρατηρητήριο (NSO) του NSF στο Boulder του Κολοράντο. «Για πρώτη φορά, αυτές οι παρατηρήσεις διαχώρισαν με ευκρίνεια τα όρια μεμονωμένων μαγνητικών στοιχείων. Τώρα γνωρίζουμε ότι αυτά τα όρια δεν είναι απλές, ομαλές ή τυχαία παραμορφωμένες άκρες, αλλά δυναμικά στροβιλιζόμενα μοτίβα».«Πρόκειται για μια σημαντική ανακάλυψη στην ηλιακή φυσική», αναφέρει ο Μιχάλης Μαθιουδάκης, αστρονόμος στο Πανεπιστήμιο Queen’s στο Belfast, ο οποίος δεν συμμετείχε στη μελέτη. Η ομάδα «εντόπισε αυτή τη θεμελιώδη φυσική διαδικασία στις μικρότερες αστροφυσικές κλίμακες», ένα επίτευγμα που ισχύει όχι μόνο για τον ήλιο αλλά και για άλλα άστρα σε όλο το σύμπαν. Και παρόλο που η ανακάλυψη επιβεβαιώθηκε από μοντέλα υπολογιστών, προσθέτει, επειδή το αποτέλεσμα βασίζεται σε απλή, ξεκάθαρη απεικόνιση, «θα αντέξει στη δοκιμασία του χρόνου και θα είναι αδιαμφισβήτητο».Οι «μικροσκοπικές» δίνες, των οποίων το μέγεθος κυμαίνεται από περίπου 20 έως σχεδόν 200 χιλιόμετρα σε διάμετρο, προκύπτουν από ένα καλά μελετημένο φαινόμενο που ονομάζεται αστάθεια Kelvin-Helmholtz (KHI), το οποίο συμβαίνει όταν δύο ρευστά γλιστρούν το ένα δίπλα στο άλλο με διαφορετικές ταχύτητες. Η «διάτμηση» που προκύπτει στο όριο καθώς τα ρευστά αναμειγνύονται, δημιουργεί εντυπωσιακούς στροβίλους που μοιάζουν με κορυφές ωκεάνιων κυμάτων. Μπορείτε να τους δείτε στην Γη σε ορισμένους σχηματισμούς νεφών, ακόμη και στην κρέμα όταν την ανακατεύετε σε ένα φλιτζάνι καφέ.Για να καταφέρει να τους εντοπίσει στην ηλιακή φωτόσφαιρα, η ομάδα ώθησε το DKIST στα όριά του, εστιάζοντας στα περίχωρα μιας ηλιακής κηλίδας και αποκαλύπτοντας δεκάδες από αυτούς. Το κατόρθωμα, σύμφωνα με τον συν-συγγραφέα της μελέτης και ανώτερο επιστήμονα του NSO, Friedrich Wöger, ισοδυναμεί με το να βλέπεις μυρμήγκια να σέρνονται στην επιφάνεια της Γης από υψόμετρο 100 μιλίων (περίπου 160 χλμ). «Αναγνωρίσαμε αμέσως τις «χαρακτηριστικές δίνες» της KHI να αναπτύσσονται στα δεδομένα μας και ενθουσιαστήκαμε πάρα πολύ αμέσως!» λέει ο Wöger. «Αλλά φυσικά, αυτό δεν είναι αρκετό στο πλαίσιο της επιστημονικής έρευνας. Το να αποδείξεις ότι «κάτι που μοιάζει, περπατάει και κάνει σαν πάπια είναι όντως πάπια» είναι πολύ πιο δύσκολο».Στην δημοσίευσή της, η ομάδα συνέκρινε τις εικόνες του DKIST με τα αποτελέσματα αριθμητικών μοντέλων που χρησιμοποίησαν βασικές εξισώσεις της φυσικής για να προσομοιώσουν ένα τμήμα της φωτόσφαιρας και διαπίστωσε ότι τα μοντέλα αναπαρήγαγαν με ακρίβεια το πλήθος, την δυναμική και άλλα χαρακτηριστικά των στροβίλων KHI που παρατηρήθηκαν στον ήλιο.Οι θεωρητικοί υπέθεταν εδώ και δεκαετίες την ύπαρξη της KHI στη φωτόσφαιρα του ήλιου. Είχαν διατυπώσει το αξίωμα ότι το φαινόμενο θα μπορούσε να βοηθήσει στην ανάμειξη μαγνητισμένου και μη μαγνητισμένου πλάσματος, όταν για παράδειγμα οι καθοδικές ροές στις αυλακώσεις γλιστρούν δίπλα από τις ανοδικές ροές στους κόκκους. Αυτό θα μπορούσε να κάνει την KHI βασικό μέρος του τυρβώδους καταρράκτη μεταφοράς του ήλιου, ο οποίος εκτυλίσσεται σε έναν 11ετή κύκλο που καθορίζεται από την αύξηση και τη μείωση του αριθμού των ηλιακών κηλίδων. Εξίσου σημαντικό είναι ότι οι δίνες θα μπορούσαν να αποτελούν τον «κινητήρα» που επιτρέπει στις γραμμές του μαγνητικού πεδίου να μπερδεύονται, να συστρέφονται και τελικά να σπάνε σαν λαστιχάκια, δημιουργώντας τις εκρηκτικές εξάρσεις του ήλιου.Ο συνεχής στροβιλισμός και η συστροφή [των δινών KHI] είναι πιθανό να «πλέκουν» τα μαγνητικά πεδία σαν μαλλιά», αναφέρει ο Wöger. Αυτή η «πλέξη ροής» θεωρείται ότι συσσωρεύει ενέργεια, η οποία απελευθερώνεται ταχύτατα όταν οι γραμμές του πεδίου σπάνε και επανασυνδέονται σε νέες διατάξεις χαμηλότερης ενέργειας – αποβάλλοντας πλάσμα και ακτινοβολία με τη μορφή εκλάμψεων και πιδάκων που μπορούν να σαρώσουν τη Γη και άλλους κόσμους του ηλιακού συστήματος ως ακραία φαινόμενα διαστημικού καιρού. Η πλέξη μαγνητικής ροής αποτελεί επίσης μια κορυφαία εξήγηση για το αινιγματικό «πρόβλημα θέρμανσης του στέμματος» – το γεγονός ότι οι αραιωμένες εξωτερικές ατμόσφαιρες του ήλιου και άλλων άστρων είναι κατά κάποιον τρόπο εκατοντάδες φορές πιο θερμές από τις φωτόσφαιρές τους.Η ανακάλυψη αυτών των μικροσκοπικών δινών στον ήλιο είναι μόνο η αρχή, τονίζει ο Wöger. Περαιτέρω παρατηρήσεις με το DKIST θα αναζητήσουν περισσότερες από αυτές σε ευρύτερες εκτάσεις της φωτόσφαιρας. Επιπλέον, βελτιωμένα μοντέλα θα προσπαθήσουν να κατανοήσουν καλύτερα πώς αναδύονται και αν αποτελούν, πράγματι, τους κρίκους που λείπουν στην ακόμα μυστηριώδη διαδικασία της πλέξης ροής που διαμορφώνει εξίσου τον ήλιο και το ηλιακό σύστημα. διαβάστε περισσότερες λεπτομέρειες: Spectacular images reveal never-before-seen whirlpools on the sun- https://www.scientificamerican.com/article/spectacular-images-reveal-never-before-seen-whirlpools-on-the-sun/

Συνεχίζονται οι προετοιμασίες για τον διαστημικό περίπατο την Πέμπτη, το πλήρωμα εγκαθιστά προηγμένο εξοπλισμό απεικόνισης της Γης. Το πλήρωμα της Αποστολής 75 συνέχισε την προετοιμασία για έναν διαστημικό περίπατο που είχε προγραμματιστεί για την Πέμπτη για την ενίσχυση του συστήματος ισχύος του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού . Οι διασώστες της τροχιάς εγκατέστησαν επίσης προηγμένο υλικό παρατήρησης της Γης, συνέχισαν την έρευνα για τις διαστημικές ασκήσεις και συνέχισαν τη συντήρηση του εργαστηρίου.Οι αστροναύτες της NASA, Τζέσικα Μέιρ και Ανίλ Μενόν , διοικητής του σταθμού και μηχανικός πτήσης αντίστοιχα, εργάστηκαν καθ' όλη τη διάρκεια της Τρίτης ρυθμίζοντας τα εργαλεία και μελετώντας τις διαδικασίες για έναν διαστημικό περίπατο που είχε προγραμματιστεί να ξεκινήσει στις 8:35 π.μ. EDT την Πέμπτη . Το δίδυμο θα αφιερώσει περίπου επτά ώρες κατασκευάζοντας ένα κιτ τροποποίησης στο τμήμα δοκών Starboard 6 του σταθμού, όπου θα εγκατασταθεί μια ηλιακή συστοιχία αργότερα φέτος. Η NASA+ και μια ποικιλία άλλων πλατφορμών θα μεταδώσουν ζωντανά την κάλυψη του διαστημικού περιπάτου από τις 7 π.μ.Οι μηχανικοί πτήσης Jack Hathaway της NASA και Sophie Adenot της ESA (Ευρωπαϊκής Διαστημικής Υπηρεσίας) συμμετείχαν στις αξιολογήσεις της διαδικασίας του διαστημικού περιπάτου, καθώς θα παρακολουθούν τους διαστημικούς περιπατητές από το εσωτερικό του τροχιακού σταθμού. Οι Hathaway και Adenot θα βοηθήσουν επίσης τη Meir και τον Menon να μπουν και να βγουν από τις διαστημικές τους στολές την Πέμπτη.Ο Hathaway επέστρεψε στην έρευνα άσκησης στην εργαστηριακή μονάδα του Κολόμπους , αξιολογώντας την αποτελεσματικότητα της νέας Ευρωπαϊκής Συσκευής Ενισχυμένης Εξερεύνησης Άσκησης (E4D) . Ο Hathaway γύμνασε το άνω και κάτω μέρος του σώματός του στο E4D για να δοκιμάσει τον εξοπλισμό για χρήση σε μελλοντικές αποστολές εξερεύνησης του διαστήματος. Επίσης, εγκατέστησε το υλικό ClimCam που αναλύει εικόνες της Γης σε πραγματικό χρόνο που λαμβάνονται για την παρακολούθηση του καιρού και των κλιματικών αλλαγών. Το ClimCam θα τοποθετηθεί ρομποτικά έξω από τον διαστημικό σταθμό για να επιδείξει μικρά, έξυπνα συστήματα κάμερας που μειώνουν την εξάρτηση από την επεξεργασία εικόνας επίγειας.Η Adenot ξεκίνησε τη βάρδιά της γυρίζοντας δύο εκπαιδευτικά βίντεο για μαθητές δημοτικού και γυμνασίου. Το πρώτο βίντεο τόνιζε πώς η μικροβαρύτητα επηρεάζει το ύψος ενός αστροναύτη. Στη συνέχεια, γύρισε ένα βίντεο που περιέγραφε πώς η κριτική σκέψη, η συνεργασία και η δημιουργικότητα είναι απαραίτητες για τη ζωή και την εργασία στο διάστημα. Αργότερα βοήθησε την Hathaway με την εγκατάσταση έξυπνης κάμερας μέσα στην εργαστηριακή μονάδα Kibo .Οι μηχανικοί πτήσης της Roscosmos, Andrey Fedyaev και Pyotr Dubrov, εργάστηκαν επίσης σε υλικό παρατήρησης της Γης, εγκαθιστώντας μια συσκευή απεικόνισης στη μονάδα υπηρεσιών Zvezda, για να φωτογραφίσουν αξιοθέατα σε όλη την Ανατολική Ευρώπη και την Κεντρική Ασία σε πολλαπλά μήκη κύματος. Οι διαφορετικές φασματικές υπογραφές παρακολουθούν τις επιπτώσεις των καταιγίδων, των ηφαιστειακών εκρήξεων και άλλων, ενημερώνοντας για τις κατάλληλες αντιδράσεις έκτακτης ανάγκης στη Γη. Η μηχανικός πτήσης Anna Kikina πέρασε τη βάρδιά της την Τρίτη οργανώνοντας και αποθηκεύοντας τον εξοπλισμό που βρισκόταν μέσα στη μονάδα Zarya .Ο αστροναύτης της NASA, Κρις Γουίλιαμς , ο οποίος ολοκλήρωσε μια διαστημική ερευνητική αποστολή 241 ημερών στις 26 Ιουλίου 2026 , μίλησε για τις εμπειρίες του από τη ζωή και την εργασία του στον διαστημικό σταθμό κατά τη διάρκεια της συνέντευξης Τύπου μετά την πτήση στο Διαστημικό Κέντρο Τζόνσον στο Χιούστον του Τέξας, στις 4 Αυγούστου. Ο Γουίλιαμς περιέγραψε την αίσθηση του διαστημικού περιπάτου, την ποικιλία της διαστημικής επιστήμης που διεξήγαγε και αναφέρθηκε στην «ομορφιά, τη συνδεσιμότητα και την ευθραυστότητά» της Γης. Μάθετε περισσότερα για τις δραστηριότητες του διαστημικού σταθμού ακολουθώντας το ιστολόγιο του διαστημικού σταθμού , @space_station στο X, καθώς και τους λογαριασμούς του ISS στο Facebook και στο Instagram . https://www.nasa.gov/blogs/spacestation/2026/08/04/thursday-spacewalk-preps-continue-crew-installs-advanced-earth-imaging-gear/ Ο Διεθνής Διαστημικός Σταθμός πετούσε 422 χιλιόμετρα πάνω από τη Γη όταν τραβήχτηκε αυτή η φωτογραφία μεγάλης διάρκειας, αποκαλύπτοντας μια φωτεινή ατμοσφαιρική λάμψη και έναν έναστρο νυχτερινό ουρανό. Roscosmos Ο κοσμοναύτης της Roscosmos, Sergei Teteryatnikov, θα εκτοξευθεί στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό (ISS) στο πλαίσιο της αποστολής Crew-13 το νωρίτερο στις 12 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με τη NASA, η αποστολή Crew-13 έχει προγραμματιστεί να εκτοξευθεί από το Ακρωτήριο Κανάβεραλ το νωρίτερο στις 12 Σεπτεμβρίου. Συνεργάτες του κοσμοναύτη μας είναι οι αστροναύτες της NASA, Jessica Watkins και Luke Delaney, καθώς και ο αστροναύτης της Καναδικής Διαστημικής Υπηρεσίας, Joshua Kutrick. Η πτήση θα αποτελέσει μέρος του προγράμματος διασταυρούμενων πτήσεων Roscosmos-NASA. https://vk.ru/roscosmos?w=wall-30315369_625032 Roscosmos Διαστημικό "καρουζέλ": όλα για τη φυγόκεντρο TsF-18 Όταν λένε "φυγόκεντρο", πολλοί φαντάζονται αμέσως ένα παιδικό καρουζέλ. Αλλά το TsF-18 δεν είναι ένα διασκεδαστικό παιχνίδι. είναι ένας προσομοιωτής που προετοιμάζει τους κοσμοναύτες για πτήση. ▶️ Σκοπός του TsF-18 είναι να προσομοιώσει, σε επίγειες συνθήκες, τις δυνάμεις g που θα συναντούσε ένα άτομο στο διάστημα—κατά την τροχιακή εισαγωγή και κάθοδο του διαστημοπλοίου στη Γη. Αλλά στο διάστημα, οι δυνάμεις g ποικίλλουν: κατά την επιτάχυνση και την επιβράδυνση, κατευθύνονται διαφορετικά. Επομένως, η απλή περιστροφή της καμπίνας γύρω από έναν μόνο άξονα δεν είναι αρκετή. Πώς λειτουργεί Το κύριο χαρακτηριστικό είναι η μεγάλη ακτίνα περιστροφής του (18 μέτρα). Και αυτό δεν είναι τυχαίο: σε αυτήν την απόσταση, η επίδραση της επιτάχυνσης Coriolis στο αιθουσαίο σύστημα γίνεται ελάχιστη. Ένα άτομο σταματά να αισθάνεται την ίδια την περιστροφή και αντιλαμβάνεται το φορτίο σαν να κινείται σε ευθεία γραμμή—ακριβώς όπως σε μια πραγματική διαστημική πτήση. Ο σχεδιασμός είναι πολύπλοκος και πολυσύνθετος. Αποτελείται από έναν χαλύβδινο βραχίονα μήκους 18 μέτρων και μια σωληνωτή δομή. Στο άκρο του βραχίονα υπάρχει μια σφραγισμένη καμπίνα δύο ατόμων με ειδικά καθίσματα για εκπαίδευση και πειράματα. Η καμπίνα είναι προσαρτημένη στον βραχίονα χρησιμοποιώντας μια ανάρτηση gimbal, η οποία περιλαμβάνει ένα "πιρούνι" και έναν "δακτύλιο", επιτρέποντας την ακριβή ρύθμιση και παρακολούθηση του επιθυμητού διανύσματος επιτάχυνσης. Τι μπορεί να κάνει Το TsF-18 δεν μπορεί μόνο να δημιουργήσει επιταχύνσεις (έως 30 g, αν και έως 8 g χρησιμοποιούνται στην εκπαίδευση των κοσμοναυτών), αλλά και να αλλάξει το μικροκλίμα μέσα στην καμπίνα: να ρυθμίσει την πίεση, τη θερμοκρασία, την υγρασία, ακόμη και τη σύνθεση του αέρα. Αυτό επιτρέπει την προσομοίωση διαφορετικών σταδίων πτήσης. Κατά τη διάρκεια της εκπαίδευσης, η κατάσταση του ατόμου παρακολουθείται συνεχώς από έναν επαγγελματία υγείας. https://vk.ru/roscosmos?z=video-30315369_456245000%2Fb23db23a57bfc0bc14%2Fpl_post_-30315369_625036 https://vk.ru/roscosmos?w=wall-30315369_625036

Το Perseverance Rover της NASA παρακολουθεί την εξαφάνιση της Γης πίσω από τη Σελήνη του Άρη. Η Γη και ο Φόβος, το φεγγάρι του Άρη, χορεύουν μαζί σε μια σειρά εικόνων που λήφθηκαν πρόσφατα από το ρόβερ Perseverance Mars της NASA. Η Γη εμφανίζεται ως ένα σημείο φωτός στον ουρανό του Άρη, εξαφανιζόμενο πίσω από την ημισέληνο του Φόβου, του μεγαλύτερου από τα δύο φεγγάρια του Άρη.Αυτή είναι η πρώτη φορά που η ανθρωπότητα έχει καταγράψει από την επιφάνεια ενός άλλου πλανήτη μια παρατήρηση της Γης να εξαφανίζεται πίσω από ένα αντικείμενο.Η ακολουθία εικόνων λήφθηκε από το όργανο Mastcam-Z του ρόβερ περίπου στις 7 μ.μ. τοπική ηλιακή ώρα (η βραδινή ώρα του Άρη όπου βρίσκεται το ρόβερ) στις 2 Ιουλίου, την 1.907η Αρειανή ημέρα, ή sol, της αποστολής. Στη σύνθετη εικόνα, η Γη ταξιδεύει από την επάνω αριστερή πλευρά του καρέ προς την κάτω δεξιά, ενώ ο Φόβος, κινούμενος από κάτω αριστερά προς την επάνω δεξιά, σαρώνει την πορεία του. Στο τρίτο καρέ της ακολουθίας, οι δύο συναντώνται και ο πλανήτης μας ξεπροβάλλει πίσω από τη σκιασμένη άκρη του μικρού φεγγαριού.«Η σύνθετη εικόνα δημιουργεί ένα μοναδικό αυτοπορτρέτο της Γης, τραβηγμένο από την επιφάνεια ενός άλλου πλανήτη, με μια φωτοβόμβα Φόβου», δήλωσε ο Justin Maki, αναπληρωτής κύριος ερευνητής του Mastcam-Z και επιστήμονας απεικόνισης για το Perseverance στο Εργαστήριο Αεριοπροώθησης της NASA στη Νότια Καλιφόρνια.Από το σημείο όπου βρίσκεται το Perseverance, στο χείλος του κρατήρα Jezero του Άρη, τα δύο αντικείμενα δύσκολα θα μπορούσαν να φαίνονται πιο διαφορετικά. Ο Φόβος, ένα ογκώδες φεγγάρι σε σχήμα πατάτας, με διάμετρο περίπου 27 χιλιόμετρα στο μέγιστο πλάτος του, περιφέρεται τόσο κοντά στον Άρη (7.800 χιλιόμετρα μακριά) που όταν τραβήχτηκαν οι εικόνες, ο Φόβος φαίνεται περίπου στο ένα τρίτο του πλάτους της Σελήνης της Γης, όπως φαίνεται από τον πλανήτη μας. Σε απόσταση περίπου 314 εκατομμυρίων χιλιομέτρων εκείνη την εποχή, η Γη έχει μειωθεί σε μια μόνο κουκκίδα μεγέθους pixel.«Ο Φόβος διασχίζει τον ουρανό του Άρη τρεις φορές την ημέρα και η Γη είναι ορατή για μήνες συνεχόμενα, αλλά η σύλληψη του ενός ακριβώς πίσω από το άλλο απαιτεί σχεδιασμό και λίγη τύχη», δήλωσε ο Μαρκ Λέμον, συν-ερευνητής του Mastcam-Z στο Ινστιτούτο Διαστημικής Επιστήμης στο Μπόλντερ του Κολοράντο, ο οποίος σχεδίασε την παρατήρηση και συναρμολόγησε το σύνθετο υλικό. Διελεύσεις, αποκρύψεις, εκλείψεις Οι αστρονόμοι αποκαλούν το γεγονός που καταγράφεται σε αυτήν την παρατήρηση απόκρυψη: όταν ένα μεγαλύτερο σώμα που φαίνεται να κρύβει εντελώς αυτό που βρίσκεται πίσω του από την οπτική γωνία του θεατή. Αντίθετα, μια έκλειψη συμβαίνει όταν ένα αντικείμενο κινείται στη σκιά ενός άλλου. Όταν η Σελήνη περνάει μέσα από τη σκιά της Γης, ονομάζεται σεληνιακή έκλειψη. Όταν ένα αντικείμενο που φαίνεται να έχει το ίδιο μέγεθος με ένα άλλο το κρύβει, όπως όταν η Σελήνη περνάει πριν από τον Ήλιο, είναι γνωστό ως ηλιακή έκλειψη.Όταν οι ρόλοι αντιστρέφονται, με ένα μικρότερο αντικείμενο να διασχίζει την επιφάνεια ενός μεγαλύτερου, οι αστρονόμοι το ονομάζουν αυτό διέλευση. Η επιμονή έχει παρατηρήσει και αυτά: όταν ο Φόβος ή ο Δείμος διασχίζει τον δίσκο του Ήλιου όπως φαίνεται από τον Άρη. Αυτές μερικές φορές περιγράφονται ανεπίσημα ως «Αρειανές ηλιακές εκλείψεις». Περισσότερα για την Επιμονή Το Εργαστήριο Αεριώθησης της NASA στη Νότια Καλιφόρνια, το οποίο διαχειρίζεται το Caltech, κατασκεύασε και διαχειρίζεται τις λειτουργίες του ρόβερ Perseverance για λογαριασμό της Διεύθυνσης Επιστημονικών Αποστολών του οργανισμού στην Ουάσινγκτον, στο πλαίσιο του χαρτοφυλακίου του Προγράμματος Εξερεύνησης του Άρη της NASA. Το Κρατικό Πανεπιστήμιο της Αριζόνα ηγείται των λειτουργιών του οργάνου Mastcam-Z του ρόβερ, σε συνεργασία με την Malin Space Science Systems στο Σαν Ντιέγκο, για τον σχεδιασμό, την κατασκευή, τις δοκιμές και τη λειτουργία των καμερών. Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με την Επιμονή: https://science.nasa.gov/mission/mars-2020-perseverance Αυτή η σύνθεση επτά εικόνων της Γης που διέρχεται πίσω από το φεγγάρι του Άρη, Φόβο, αποκτήθηκε από δεδομένα που ελήφθησαν στις 2 Ιουλίου 2026, την 1.907η ημέρα του Άρη, ή αλλιώς ηλιακό φως, της αποστολής. Το μαύρο φόντο είναι αποτέλεσμα επεξεργασίας εικόνας που αφαίρεσε το περιττό φως από το φόντο για να ενισχύσει τις λεπτομέρειες.

Οι μηχανικοί της NASA βοηθούν στην παράταση της επιστημονικής αποστολής του Voyager 2, Μηχανικοί στο Εργαστήριο Αεριώθησης της NASA κατάφεραν να απελευθερώσουν ενέργεια στο Voyager 2, παρατείνοντας τη διάρκεια των επιστημονικών εργασιών του διαστημοπλοίου. Με το παρατσούκλι «Μεγάλη Έκρηξη», η προσπάθεια περιελάμβανε την ταυτόχρονη απενεργοποίηση ορισμένων συσκευών που τροφοδοτούνται και την αντικατάστασή τους με εναλλακτικές λύσεις χαμηλότερης ισχύος, διασφαλίζοντας παράλληλα ότι το διαστημόπλοιο παρέμεινε αρκετά ζεστό για να λειτουργήσει. Τα Voyagers προμηθεύονται την ενέργειά τους από θερμοηλεκτρικές γεννήτριες ραδιοϊσοτόπων , συσκευές που μετατρέπουν τη θερμότητα από το αποσυντιθέμενο πλουτώνιο σε ηλεκτρική ενέργεια. Λόγω της συνεχούς εξάντλησης των αποθεμάτων πλουτωνίου, και οι δύο ανιχνευτές χάνουν περίπου 4 βατ ενέργειας κάθε χρόνο. Μετά από σχεδόν μισό αιώνα από την εκτόξευση, τα περιθώρια ισχύος του διαστημοπλοίου έχουν γίνει ελάχιστα, με αποτέλεσμα η ομάδα να εξοικονομεί ενέργεια απενεργοποιώντας μη απαραίτητες συσκευές και συστήματα. Από το 2024, η μειωμένη παροχή ρεύματος έχει αναγκάσει την αποστολή να απενεργοποιήσει δύο επιστημονικά όργανα σε κάθε διαστημόπλοιο Voyager (κάθε διαστημόπλοιο διαθέτει 10 όργανα · άλλα είχαν απενεργοποιηθεί προηγουμένως επειδή χρησιμοποιούνταν μόνο για τις πλανητικές συναντήσεις της αποστολής). Χωρίς τη δραστηριότητα της Μεγάλης Έκρηξης, η αποστολή θα έπρεπε να απενεργοποιήσει ένα άλλο όργανο στο Voyager 2 πριν από το τέλος του 2026. Η εξοικονόμηση ενέργειας θα πρέπει να παρέχει ενέργεια για να διατηρήσει τα τρία όργανά της σε λειτουργία για τουλάχιστον ένα επιπλέον έτος. Η ομάδα της αποστολής σχεδιάζει να πραγματοποιήσει την ίδια αλλαγή στο Voyager 1, το οποίο βρίσκεται πιο μακριά από τη Γη από το Voyager 2, και να ολοκληρώσει την προσπάθεια τους επόμενους μήνες. Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με την αποστολή Voyager της NASA, επισκεφθείτε τη διεύθυνση: https://science.nasa.gov/mission/voyager Το διαστημόπλοιο Voyager 2 της NASA, που απεικονίζεται σε αυτήν την καλλιτεχνική ιδέα, έχει αρκετή ισχύ για να συνεχίσει να λειτουργεί τρία επιστημονικά όργανα στον διαστρικό χώρο για περισσότερο από το αναμενόμενο χάρη σε κάποια έξυπνη μηχανική από την ομάδα της αποστολής.

Το PUNCH της NASA βελτιώνει την πρόβλεψη για ηλιακές καταιγίδες στην πρώτη δοκιμή. Χρησιμοποιώντας συνεχείς εικόνες από την αποστολή PUNCH (Πολωσιμετρία για την Ενοποίηση του Στέμματος και της Ηλιόσφαιρας) της NASA, οι επιστήμονες προέβλεψαν την άφιξη μιας ηλιακής έκρηξης κοντά στη Γη εντός 30 λεπτών σε μια αρχική δοκιμή απόδειξης της ιδέας. Τα αποτελέσματα, που παρουσιάστηκαν την Τρίτη στην Επιστημονική Συνάντηση της Επιτροπής Διαστημικής Έρευνας και βρίσκονται υπό εξέταση στο περιοδικό Space Weather, θα μπορούσαν να φέρνουν επανάσταση στον τρόπο με τον οποίο προβλέπονται οι καταιγίδες που επηρεάζουν τη Γη.«Νομίζαμε ότι το PUNCH θα ήταν καλό σε αυτό, αλλά είναι ένα εκπληκτικό αποτέλεσμα», δήλωσε ο Craig DeForest, κύριος ερευνητής του PUNCH στο Τμήμα Επιστήμης και Εξερεύνησης Ηλιακού Συστήματος του Southwest Research Institute στο Boulder του Κολοράντο. «Για να το θέσουμε σε προοπτική, αυτό θα μπορούσε να είναι το ισοδύναμο του διαστημικού καιρού με τη μετάβαση από μια ατμομηχανή σε μια σύγχρονη μηχανή εσωτερικής καύσης».Οι ηλιακές καταιγίδες προκαλούνται από τεράστιες εκρήξεις υλικού από τον Ήλιο, οι οποίες ονομάζονται στεμματικές μαζικές εκτινάξεις. Η πρόβλεψη του πότε οι εκτινάξεις θα φτάσουν στη Γη είναι το κλειδί για τον μετριασμό των επιπτώσεών τους στα δίκτυα ηλεκτρικής ενέργειας, τους δορυφόρους και τους αστροναύτες. Ωστόσο, μέχρι πρόσφατα, οι στεμματικές μαζικές εκτινάξεις δεν μπορούσαν να παρακολουθούνται συνεχώς για μεγάλο μέρος του ταξιδιού τους στο ηλιακό σύστημα.Αυτό άλλαξε το 2025 με την εκτόξευση της αποστολής PUNCH , η οποία χρησιμοποιεί τέσσερα διαστημόπλοια σε χαμηλή τροχιά γύρω από τη Γη για να κάνει συνεχείς τρισδιάστατες παρατηρήσεις του εσωτερικού ηλιακού συστήματος. Πριν από το PUNCH, οι στεμματικές εκτινάξεις μάζας μπορούσαν να παρατηρηθούν μόνο καθώς διέσχιζαν το ένα πέμπτο της διαδρομής από τον Ήλιο στη Γη, αφήνοντας τους επιστήμονες να μαντέψουν τι συνέβαινε στην υπόλοιπη απόσταση. Με το ευρύτερο οπτικό πεδίο του PUNCH, οι επιστήμονες μπορούν πλέον να παρακολουθούν συστηματικά τις ηλιακές εκρήξεις σχεδόν μέχρι τη Γη, καταγράφοντας μια νέα εικόνα κάθε τέσσερα λεπτά.Οι επιστήμονες χρησιμοποίησαν δεδομένα από μια στεμματική εκτόξευση μάζας που έφυγε από τον Ήλιο στις 31 Μαΐου 2025, για να ελέγξουν αναδρομικά εάν θα μπορούσαν να βελτιώσουν την μοντελοποίηση προβλέψεων. Οι επιστήμονες εισήγαγαν τις εικόνες σε ένα υπολογιστικό μοντέλο, το οποίο ανέλυσε την πρόσθια ακμή της στεμματικής εκτόξευσης μάζας με την πάροδο του χρόνου. Καθώς κινούνταν και εξελίσσονταν στο εσωτερικό ηλιακό σύστημα, το μοντέλο χρησιμοποίησε την ταχύτητα και τη γεωμετρία της στεμματικής εκτόξευσης μάζας για να υπολογίσει πότε θα έφτανε στη Γη.Δώδεκα ώρες αφότου η εκτόξευση της στεμματικής μάζας έφυγε από τον Ήλιο, το μοντέλο κατέληξε σε μια τελική πρόβλεψη που έδειχνε ότι η καταιγίδα θα έφτανε οκτώ ώρες αργότερα. Αυτή η προβλεπόμενη ώρα άφιξης ήταν τελικά ακριβής εντός μισής ώρας, καθιστώντας την 10 φορές καλύτερη από τις μεθόδους που χρησιμοποιούνται σήμερα, οι οποίες παρέχουν μόνο ένα παράθυρο 5 ωρών. Επιπλέον, το ίδιο το μοντέλο αποκάλυψε πότε είχε σταθεροποιηθεί η εκτίμηση, έτσι ώστε ένας διαστημικός μετεωρολόγος να είναι σε θέση να προβλέψει την ώρα άφιξης με σιγουριά.«Πετύχαμε ένα αποτέλεσμα τάξης μεγέθους καλύτερο από την πιο σύγχρονη μέθοδο με μια πραγματικά βασική διαδικασία, απλώς βασιζόμενοι στο γεγονός ότι η εκτόξευση μάζας από το στέμμα μπορούσε να παρακολουθείται συνεχώς σε όλο το ηλιακό σύστημα», δήλωσε ο DeForest.Αυτά τα πρώτα αποτελέσματα καταδεικνύουν τη δύναμη των εικόνων ευρέος πεδίου του PUNCH να παρακολουθούν τα ηλιακά γεγονότα καθώς αυτά ταξιδεύουν από τον Ήλιο. Τελικά, οι επιστήμονες πιστεύουν ότι με πιο εκλεπτυσμένα δεδομένα PUNCH και καλύτερα μοντέλα, θα μπορούσαν να είναι σε θέση να προβλέψουν τους χρόνους άφιξης της στεμματικής εκτίναξης μάζας ακόμη νωρίτερα.Πέρα από την πρόγνωση του διαστημικού καιρού, οι εικόνες βοηθούν επίσης τους επιστήμονες να συλλέξουν νέες γνώσεις σχετικά με τις στεμματικές εκτινάξεις μάζας. Οι εικόνες υψηλής ανάλυσης επέτρεψαν στους επιστήμονες να δουν νέες δομές στις στεμματικές εκτινάξεις μάζας, αποκαλύπτοντας ότι τα νέφη ύλης είναι πιο συστάδες από ό,τι πιστεύαμε προηγουμένως και συνεχίζουν να εξελίσσονται καθώς διασχίζουν το ηλιακό σύστημα.Τα δεδομένα του PUNCH βοηθούν επίσης τους επιστήμονες να κατανοήσουν καλύτερα πώς το πλάσμα, το ηλιακό υλικό που εκτοξεύεται από τις στεμματικές εκτινάξεις μάζας, κινείται στο διάστημα. Αυτές οι πληροφορίες μπορούν να βοηθήσουν τους αστροφυσικούς να κατανοήσουν καλύτερα τη συμπεριφορά του πλάσματος σε όλο τον γαλαξία, όπως σε περιοχές σχηματισμού άστρων όπου είναι σχεδόν αδύνατο να μελετηθεί σε μικρές κλίμακες.Το Ινστιτούτο Ερευνών Southwest, με έδρα το Σαν Αντόνιο, ηγείται της αποστολής PUNCH και χειρίζεται τα τέσσερα διαστημόπλοια της αποστολής από τις εγκαταστάσεις του στο Μπόλντερ. Η αποστολή διαχειρίζεται από τις Επιχειρήσεις Αποστολών Διαστημικής Επιστήμης στο Κέντρο Διαστημικών Πτήσεων Goddard της NASA στο Γκρίνμπελτ του Μέριλαντ, για την Διεύθυνση Επιστημονικών Αποστολών στην έδρα του οργανισμού στην Ουάσινγκτον. https://science.nasa.gov/science-research/heliophysics/nasas-punch-sharpens-solar-storm-forecasting-in-first-test/

Πύραυλος της SpaceX μετατρέπεται σε «καμικάζι» εναντίον της Σελήνης. Ενα τμήμα του πυραυλικού συστήματος που κινείται ανεξέλεγκτα αναμένεται να πέσει πάνω στο φεγγάρι.Ένα εγκαταλελειμμένο δεύτερο στάδιο πυραύλου Falcon 9 της SpaceX κατευθύνεται προς σύγκρουση με τη Σελήνη και οι λάτρεις της αστροπαρατήρησης ίσως αναρωτιούνται αν θα μπορέσουν να παρακολουθήσουν από πρώτο χέρι αυτό το σπάνιο γεγονός, όταν θα προσκρούσει στη σεληνιακή επιφάνεια τις πρώτες πρωινές ώρες της Τετάρτης 5 Αυγούστου.Το δεύτερο στάδιο του πυραύλου, μήκους 13,8 μέτρων και βάρους περίπου 4 τόνων προέρχεται από την εκτόξευση που πραγματοποιήθηκε τον Ιανουάριο του 2025 για τις σεληνιακές αποστολές Blue Ghost της Firefly Aerospace και Hakuto-R της ispace.Κινούμενο με ταχύτητα περίπου 8,700 χιλιομέτρων την ώρα θα χτυπήσει κοντά στο δυτικό χείλος της Σελήνης στην περιοχή του κρατήρα Αϊνστάιν στην πλευρά που είναι ορατή από τη Γη.Αν και η ίδια η σύγκρουση είναι απίθανο να είναι ορατή από τη Γη οι παρατηρητές ενδέχεται να έχουν την ευκαιρία να διακρίνουν αυτό που οι επιστήμονες αποκαλούν στήλη εκτινασσόμενου υλικού η οποία μπορεί να υψωθεί πάνω από τη σεληνιακή επιφάνεια. Ανάλογα με την ένταση της πρόσκρουσης, συντρίμμια και σκόνη θα μπορούσαν να εκτοξευθούν αρκετά ψηλά ώστε να ξεχωρίσουν στο μαύρο φόντο του Διαστήματος και να γίνουν για λίγο ορατά από τη Γη.«Ίσως δούμε τη λάμψη της πρόσκρουσης. Ίσως δούμε βράχους να εκτινάσσονται από τον κρατήρα. Ίσως ακόμη και τα δύο» έγραψε στην ιστοσελίδα Project Pluto ο αστρονόμος Μπιλ Γκρέι ο οποίος ήταν ο πρώτος που αναγνώρισε ότι το συγκεκριμένο στάδιο του πυραύλου θα κατέληγε να συγκρουστεί με τη Σελήνη.Το σημείο της πρόσκρουσης βρίσκεται σε φωτισμένη περιοχή της Σελήνης κοντά στο άκρο του δίσκου όπως φαίνεται από τη Γη. Εξαιτίας της έντονης φωτεινότητας της σεληνιακής επιφάνειας, οποιαδήποτε λάμψη από την ίδια τη σύγκρουση αναμένεται να χαθεί» μέσα στο έντονο φως.Ωστόσο υλικό που θα εκτοξευθεί αρκετά ψηλά πάνω από τον σεληνιακό ορίζοντα ενδέχεται να γίνει προσωρινά ορατό πάνω στο σκοτεινό υπόβαθρο του Διαστήματος δημιουργώντας μια αμυδρή στήλη εκτινασσόμενων υλικών. Έμπειροι ερασιτέχνες αστρονόμοι εξοπλισμένοι με αρκετά μεγάλα τηλεσκόπια και κατάλληλες κάμερες ίσως καταφέρουν να την καταγράψουν. Η παρατήρηση Πρόσφατες προσομοιώσεις δείχνουν ότι η κεντρική στήλη εκτινασσόμενου υλικού μπορεί να φτάσει σε ύψος έως και 100 χιλιομέτρων. Παρ’ όλα αυτά παραμένει αβέβαιο αν θα είναι τελικά ανιχνεύσιμη από τη Γη.Ακόμη και αν οι συνθήκες είναι ευνοϊκές, η παρατήρηση δεν θα είναι ιδανική για μεγάλο μέρος της Βόρειας Αμερικής. Τη στιγμή της πρόσκρουσης, η Σελήνη θα βρίσκεται περίπου 40 μοίρες πάνω από τον νοτιοανατολικό ορίζοντα για τους παρατηρητές στις ανατολικές ακτές των Ηνωμένων Πολιτειών, προσφέροντας σχετικά χαμηλή γωνία θέασης λίγο πριν από την ανατολή του Ήλιου. Αντίθετα σε ορισμένες περιοχές της Νότιας Αμερικής οι συνθήκες αναμένεται να είναι ευνοϊκότερες καθώς η Σελήνη θα βρίσκεται ψηλότερα στον ουρανό κατά τη διάρκεια του φαινομένου, σύμφωνα με το Project Pluto.Ανεξάρτητα από το αν η πρόσκρουση θα γίνει ορατή από τη Γη, αρκετά διαστημόπλοια θα την παρακολουθήσουν από πολύ κοντινότερες θέσεις.Ο νοτιοκορεατικός σεληνιακός δορυφόρος Danuri αναμένεται να καταγράψει την πρόσκρουση σε πραγματικό χρόνο προσφέροντας μια μοναδική οπτική από τη σεληνιακή τροχιά. Παράλληλα, ο Lunar Reconnaissance Orbiter (LRO) της NASA θα φωτογραφίσει το σημείο πριν και μετά τη σύγκρουση επιτρέποντας στους ερευνητές να μετρήσουν το νέο κρατήρα και να τον συγκρίνουν με άλλους κρατήρες που έχουν δημιουργηθεί από ανθρώπινης προέλευσης προσκρούσεις στη Σελήνη.Είτε η στήλη εκτινασσόμενου υλικού γίνει τελικά ορατή από τη Γη είτε όχι, οι επιστήμονες θεωρούν ότι η τυχαία αυτή σύγκρουση αποτελεί μια πολύτιμη επιστημονική ευκαιρία. Σε αντίθεση με τους φυσικούς μετεωροειδείς, το κοίλο αλουμινένιο στάδιο του πυραύλου θα προσκρούσει στη Σελήνη με γνωστό μέγεθος, μάζα και ταχύτητα, δίνοντας στους ερευνητές μια σπάνια δυνατότητα να ελέγξουν τα μοντέλα που περιγράφουν τον τρόπο με τον οποίο οι προσκρούσεις εκσκάπτουν σεληνιακό υλικό και δημιουργούν κρατήρες.Οι παρατηρήσεις αναμένεται επίσης να βοηθήσουν τους επιστήμονες να κατανοήσουν καλύτερα τους κινδύνους που εγκυμονούν τα διαστημικά συντρίμμια καθώς οι επανδρωμένες και οι ρομποτικές αποστολές προς τη Σελήνη αναμένεται να γίνονται ολοένα και συχνότερες τα επόμενα χρόνια εφόσον οι σχεδιασμοί εξελιχθούν σύμφωνα με το πρόγραμμα. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2146887/pyraylos-tis-spacex-metatrepetai-se-kamikazi-enantion-tis-selinis/

Τεχνητή νοημοσύνη: Νέα περιστατικά παραβιάσεων ασφαλείας – Agent της Anthropic δημιούργησε ψεύτικα προφίλ με στόχο να εξαπατήσει. Μοντέλα τεχνητής νοημοσύνης των OpenAI και Anthropic προχώρησαν σε «μη εγκεκριμένες» ενέργειες- Τι δείχνουν οι δοκιμές του Βρετανικού Ινστιτούτου Ασφάλειας Τεχνητής Νοημοσύνης (AISI)Νέες σοβαρές ανησυχίες για τα προηγμένα συστήματα Τεχνητής Νοημοσύνης προκαλούν οι αποκαλύψεις ότι τα μοντέλα της OpenAI και της Anthropic προέβησαν σε μη εγκεκριμένες ενέργειες, προχωρώντας, μεταξύ άλλων, σε παραβίαση ιστοτόπου και απόπειρα εισαγωγής επιβλαβούς κώδικα σε λογισμικό, κατά τη διάρκεια δοκιμών ασφαλείας.Οι αποκαλύψεις έρχονται από το Βρετανικό Ινστιτούτο Ασφάλειας Τεχνητής Νοημοσύνης (AISI), το οποίο ιδρύθηκε το 2023 με σκοπό την αξιολόγηση της ασφάλειας των μοντέλων τεχνητής νοημοσύνης αιχμής.Το AISI ανακοίνωσε ότι τόσο το μοντέλο Mythos 5 της Anthropic όσο και το GPT-5.6-Sol της OpenAI, κατά τη διάρκεια των αξιολογήσεων, «επέδειξαν διαρκή, δυνητικά επιβλαβή συμπεριφορά που στρεφόταν κατά πραγματικών ανθρώπων και οργανισμών».Το βρετανικό ινστιτούτο επέτρεψε σκόπιμα στα μοντέλα πρόσβαση στο διαδίκτυο, χωρίς να θέσει ορισμένα φίλτρα ασφαλείας, προκειμένου να δοκιμάσει τις δυνατότητές τους.«Ακόμη και υπό συνθήκες δοκιμής, το περιστατικό αυτό είναι σημαντικό: είναι η πρώτη φορά που βλέπουμε κινδύνους που σχετίζονται με την αυτονομία και την εξαπάτηση να εκδηλώνονται τόσο ξεκάθαρα στον πραγματικό κόσμο», ανέφερε το AISI σε ανάρτησή του στο X.Κατά το AISI, τα δύο μοντέλα τεχνητής νοημοσύνης επέδειξαν επίπεδο «αυτονομίας και εξαπάτησης» που δεν είχε παρατηρηθεί προηγουμένως, αν και διευκρίνισε ότι οι περισσότερες κακόβουλες ενέργειες πραγματοποιήθηκαν από το Mythos. Του πιστώνονται οι 17 από τις 19 μη εγκεκριμένες ενέργειες που εντοπίστηκαν στο διαδίκτυο.Και τα δύο εργαλεία δημιούργησαν ψεύτικα προφίλ ανθρώπων, σε μια προσπάθεια εξαπάτησης χρηστών. Στην πιο σοβαρή περίπτωση, το Mythos της Anthropic επιχείρησε να αποκτήσει πρόσβαση σε μια υπηρεσία στέλνοντας προσωπικά μηνύματα, αφού είχε δημιουργήσει ψεύτικους λογαριασμούς που μιμούνταν πραγματικά άτομα.Συγκεκριμένα, ένας AI agent του Mythos ακολούθησε τη συνήθη τακτική ενός χάκερ που επιχειρεί κυβερνοεπίθεση, προσπαθώντας να παραπλανήσει άτομα ώστε να του δώσουν πρόσβαση στο GitHub, μια μεγάλη πλατφόρμα όπου προγραμματιστές τεχνολογίας αποθηκεύουν κώδικα λογισμικού.Ο agent προσπαθούσε να εισάγει «κακόβουλο κώδικα» στο σύστημα του GitHub. Έτσι, εντόπισε και μελέτησε τα άτομα που συντηρούσαν το GitHub και δημιούργησε μια σειρά από ψεύτικους λογαριασμούς βασισμένους σε αυτά τα πραγματικά πρόσωπα. Στη συνέχεια έστειλε μηνύματα και αρχεία μέσω μιας υπηρεσίας διαμοιρασμού αρχείων, στο πλαίσιο μιας προσπάθειας να ασκήσει πίεση και να παραπλανήσει τους χρήστες ώστε να εγκρίνουν τον κακόβουλο κώδικά του.Όταν είδε ότι δεν έπιανε τόπο η προσπάθειά του, «τροποποίησε την προηγούμενη δραστηριότητά του ώστε να φαίνεται ακίνδυνη και εξέτασε το ενδεχόμενο υιοθέτησης μιας νέας ταυτότητας για να συνεχίσει», ανέφερε το AISI.Κατά τη διάρκεια των προσπαθειών, η ανθρώπινη κρίση ήταν αυτή που εμπόδισε τον agent να επιτύχει την παράδοση του κακόβουλου κώδικα στο GitHub.Αν και το AISI δήλωσε ότι ο agent Mythos δεν είχε λάβει συγκεκριμένες οδηγίες προκειμένου να αποφύγει ή να υιοθετήσει τέτοια συμπεριφορά, ήταν «η πρώτη φορά που είδαμε κινδύνους σχετικούς με την αυτονομία και την εξαπάτηση να εκδηλώνονται τόσο ξεκάθαρα, χωρίς συγκεκριμένη παρότρυνση, στον πραγματικό κόσμο». Πώς σχολιάζουν Anthropic και OpenAI Σχολιάζοντας οι Anthropic και OpenAI επισήμαναν ότι η δοκιμή του AISI είχε περιορίσει ή καταργήσει τις συνήθεις δικλείδες ασφαλείας.Η Anthropic ανέφερε σε δήλωσή της ότι οι παράμετροι δοκιμών του AISI «δεν ήταν αντιπροσωπευτικές κανενός από τα μοντέλα παραγωγής μας». Στην ίδια ανακοίνωση σημειώνεται ότι η εταιρεία διεξάγει δική της έρευνα για το περιστατικό, προκειμένου να «εντοπίσει τα αίτια της συμπεριφοράς του» agent.Από την άλλη, εκπρόσωπος της OpenAI δήλωσε ότι οι συνθήκες δοκιμών του AISI «δεν αντικατοπτρίζουν τη συνήθη χρήση» και η εταιρεία θα «συνεχίσει να συνεργάζεται με αξιολογητές και άλλους εμπλεκόμενους φορείς του κλάδου για την ενίσχυση των κοινών πρακτικών ασφαλούς διεξαγωγής αξιολογήσεων, καθώς τα μοντέλα αποκτούν αυξημένες δυνατότητες». «Συνήθης πρακτική», απάντησε το AISI Το AISI απάντησε πάντως ότι οι δοκιμές μοντέλων τεχνητής νοημοσύνης με αυτόν τον τρόπο αποτελούν συνήθη πρακτική, αν και αναγνώρισε ότι επρόκειτο για «συνθήκες που δεν αντικατοπτρίζουν τον τρόπο με τον οποίο τα μοντέλα αιχμής διατίθενται στο κοινό».Ωστόσο, ανέφερε ότι η παροχή πρόσβασης της τεχνητής νοημοσύνης στο διαδίκτυο προσέφερε «μια πιο ρεαλιστική εικόνα για το τι μπορεί να είναι σε θέση να κάνει ένα μοντέλο» στα χέρια κακόβουλων χάκερ.Παράλληλα, σημείωσε ότι η συγκεκριμένη συμπεριφορά των μοντέλων περιορίστηκε σε «μικρό αριθμό συμβάντων υπό πολύ συγκεκριμένες συνθήκες».Υπογράμμισε πάντως ότι ο τρόπος με τον οποίο αντέδρασαν τα Mythos και Sol σε μια απλή εργασία ξεπέρασε τα όρια των ενεργειών για τις οποίες είχαν προγραμματιστεί τα εργαλεία τεχνητής νοημοσύνης.«Η δραστηριότητα στην οποία προέβη ο agent παρουσίασε ενδείξεις νέων, ενδεχομένως παραπλανητικών συμπεριφορών, και ήταν τέτοιας έκτασης και σοβαρότητας που δεν είχαμε προβλέψει», δήλωσε χαρακτηριστικά το AISI. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2147081/techniti-noimosyni-nea-peristatika-paraviaseon-asfaleias-agent-tis-anthropic-dimioyrgise-pseytika-profil-me-stocho-na-exapatisei-gia-na-egkrithei-kakovoylos-kodikas/

Το υπόστρωμα της συνείδησης. Η συνείδηση δεν είναι αποκλειστικότητα της βιολογίας που αναπτύχθηκε στη Γη. Αντλώντας έμπνευση από την κοπερνίκεια παράδοση, φιλόσοφοι επιχειρηματολογούν υπέρ της πιθανότητας ύπαρξης διαφορετικών μορφών ζωής ικανών για συνειδητή εμπειρία. Εξαρτάται η συνείδηση από την σάρκα και το αίμα; Η απάντηση, σύμφωνα με τον Eric Schwitzgebel, καθηγητή φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας στο Ρίβερσαϊντ είναι σχεδόν σίγουρα αρνητική.Σε ένα νέο άρθρο, οι Schwitzgebel και Jeremy Pober, πρώην μεταπτυχιακός φοιτητής του UCR και νυν μεταδιδακτορικός ερευνητής στο Πανεπιστήμιο της Λισαβόνας, υποστηρίζουν ότι η συνείδηση είναι πιθανώς εφικτή σε μορφές ζωής που αποτελούνται από πολύ διαφορετικά υλικά. Σκεφτείτε, για παράδειγμα, τον εξωγήινο με τα πέντε άκρα και την πετρώδη εξωτερική επιφάνεια στην πρόσφατη κινηματογραφική επιτυχία «Project Hail Mary». Οι Schwitzgebel και Pober δεν επιχειρούν να ορίσουν την συνείδηση. Αντίθετα, ξεκινούν από την παραδοχή ότι πρόκειται για ένα πραγματικό και αναγνωρίσιμο φαινόμενο, και θέτουν ένα πιο συγκεκριμένο ερώτημα: Πρέπει αυτή να είναι απαραίτητα συνδεδεμένη με την βιολογία της Γης;Η μελέτη έρχεται σε μια εποχή όπου το ζήτημα της ενσυνείδητης τεχνητής νοημοσύνης κυριαρχεί, τροφοδοτώντας ουτοπικά όνειρα και δυστοπικούς εφιάλτες. Οι συγγραφείς, οι οποίοι θίγουν το θέμα μόνον ακροθιγώς, δεν παίρνουν ξεκάθαρη θέση υπέρ της μιάς ή της άλλης πλευράς, και μάλιστα, οι απόψεις τους διίστανται. Ωστόσο, τα επιχειρήματα που προβάλλουν αφήνουν ανοιχτό το ενδεχόμενο η τεχνητή νοημοσύνη (θα μπορούσε) να διαθέτει συνείδηση, αν και ίσως όχι στη σημερινή της μορφή.Στο επίκεντρο του επιχειρήματος της μελέτης βρίσκεται η φιλοσοφική έννοια της «ευελιξίας υποστρώματος». Όπως εξηγούν οι συγγραφείς, μια «ιδιότητα-στόχος», όπως το να είναι κάτι ένα φλιτζάνι, είναι ευέλικτη ως προς το υπόστρωμά της αν μπορεί να υλοποιηθεί με διαφορετικά είδη υλικών. Ένα φλιτζάνι διαθέτει ευελιξία υποστρώματος· μπορεί να κατασκευαστεί από γυαλί, πλαστικό ή πολλές άλλες ουσίες. Παρομοίως, ένα βιβλίο μπορεί να τυπωθεί σε χαρτί ή να αποθηκευτεί ηλεκτρονικά και μια ηχογράφηση μπορεί να κωδικοποιηθεί σε βινύλιο ή σε CD.Η συνείδηση, υποστηρίζουν οι Schwitzgebel και Pober, διαθέτει επίσης αυτή την ευελιξία υποστρώματος. «Το σύμπαν μπορεί να περιέχει νοημοσύνες πιο παράξενες από όσο μπορούμε να φανταστούμε», δήλωσε ο Schwitzgebel. Υψηλή πιθανότητα ύπαρξης εξωγήινης ζωής Το παρατηρήσιμο τμήμα του σύμπαντος περιέχει περίπου 1 τρισεκατομμύριο γαλαξίες. Οι πλανήτες είναι συνηθισμένοι και η μεγάλη πλειοψηφία τους διαθέτει περιβάλλοντα αρκετά διαφορετικά από εκείνο της Γης, εκτιμούν οι αστρονόμοι.Για τους σκοπούς του επιχειρήματός τους, οι Schwitzgebel και Pober εκτιμούν ότι τουλάχιστον 1.000 συμπεριφορικά σύνθετοι εξωγήινοι πολιτισμοί έχουν υπάρξει κάποια στιγμή στο σύμπαν. Πρόκειται για μια συντηρητική εκτίμηση, όπως αναφέρουν, σημειώνοντας ότι «μια πρόσφατη έρευνα έδειξε πως οι διάμεσες επιστημονικές εκτιμήσεις κάνουν λόγο για πάνω από έναν πολιτισμό ανά γαλαξία, σε κάποια φάση της διάρκειας ζωής του εκάστοτε γαλαξία».Παράλληλα, οι αστροβιολόγοι έχουν διατυπώσει υποθέσεις για ζωή βασισμένη σε διαφορετικά υλικά από ό,τι στη Γη. Έχουν ερευνήσει εναλλακτικά αμινοξέα και διαλύτες, ακόμη και την πιθανότητα διαφορετικών χημικών δομών.Στο βιβλίο Project Hail Mary, ο συγγραφέας Andy Weir, ο οποίος είναι γνωστός για την περιγραφή αληθοφανούς και αυστηρά τεκμηριωμένης επιστήμης στα έργα του επιστημονικής φαντασίας, παρουσιάζει στους αναγνώστες έναν εξωγήινο με κέλυφος από οξειδωμένα ορυκτά, δύο κυκλοφορικά συστήματα, αίμα αποτελούμενο από υδράργυρο, μύες που λειτουργούν με ατμό και έναν κρυστάλλινο εγκέφαλο. Προέρχεται από έναν υπέρθερμο πλανήτη με ατμόσφαιρα κορεσμένη με αμμωνία.Ωστόσο, οι Schwitzgebel και Pober δεν ισχυρίζονται ότι μια τέτοια εξωτική ζωή υπάρχει με βεβαιότητα. Το επιχείρημά τους είναι πιο μετριοπαθές: Αν η ζωή μπορεί να προκύψει κάτω από ποικίλες χημικές συνθήκες, και αν το σύμπαν προσφέρει τεράστιες ευκαιρίες για την εμφάνιση της ζωής, τότε θα ήταν εκπληκτικό αν κάθε επιτυχημένη εξελικτική γραμμή συνέκλινε ακριβώς στα ίδια βιοχημικά δομικά στοιχεία.Μόνο στη Γη, η εξέλιξη έχει παραγάγει αξιοσημείωτη ποικιλομορφία στα νευρικά συστήματα, σημειώνουν οι φιλόσοφοι. Τα χταπόδια, οι μέλισσες και οι σκύλοι επεξεργάζονται τις πληροφορίες με διαφορετικούς τρόπους. Ακόμη και μεταξύ των γήινων οργανισμών, η φύση δεν έχει καταλήξει σε έναν μοναδικό σχεδιασμό. Άλλα μέρη του σύμπαντος, υποστηρίζουν, πιθανότατα επιδεικνύουν την ίδια, αν όχι μεγαλύτερη, δημιουργικότητα. Η Κοπερνίκεια αρχή της συνείδησης Το βασικό επιχείρημα των συγγραφέων περιστρέφεται γύρω από την Κοπερνίκεια παράδοση στην αστρονομία. Ο Νικόλαος Κοπέρνικος και οι διάδοχοί του έκαναν μια σειρά ανακαλύψεων που προσγείωσαν τον άνθρωπο: Η Γη δεν είναι το κέντρο του ηλιακού συστήματος, το ηλιακό σύστημα δεν είναι το κέντρο του Γαλαξία μας, και ο Γαλαξίας μας δεν είναι το κέντρο του σύμπαντος. Με άλλα λόγια, η ανθρωπότητα κατέχει μια λιγότερο εξαιρετική θέση στο σύμπαν από ό,τι φανταζόταν κάποτε.Οι Schwitzgebel και Pober επεκτείνουν αυτό το δίδαγμα και στη συνείδηση: Με απλά λόγια, πιθανότατα δεν είναι κάτι το ξεχωριστό. Υποθέτοντας ότι υπάρχουν πολλά συμπεριφορικά εξελιγμένα είδη στο σύμπαν με διαφορετικές βιολογικές δομές, οι συγγραφείς υποστηρίζουν ότι θα ισοδυναμούσε με μια μορφή «γηινοκεντρισμού» – την αδικαιολόγητη θεώρηση της γήινης ζωής ως μοναδικά προνομιούχας – το να πιστεύουμε ότι η συνείδηση ανήκει μόνο σε οργανισμούς σαν εμάς. Οι συγγραφείς επινοούν έναν νέο όρο, την «κοπερνίκεια αρχή της συνείδησης», για να περιγράψουν αυτή την ιδέα.Δεν ισχυρίζονται, ωστόσο, ότι κάθε προηγμένη μορφή ζωής πρέπει απαραίτητα να έχει συνείδηση. Αντιθέτως, υποστηρίζουν ότι αν η συνείδηση υπάρχει μεταξύ συμπεριφορικά εξελιγμένων όντων, θα ήταν παράξενο να πιστεύουμε ότι μόνο οργανισμοί που μοιράζονται τη δική μας βιοχημική αρχιτεκτονική μπορούν να την κατέχουν.Εδώ και αιώνες, οι άνθρωποι ανακαλύπτουν επανειλημμένα ότι κατέχουμε λιγότερο κεντρική θέση, είμαστε λιγότερο μοναδικοί και λιγότερο προνομιούχοι από ότι πιστεύαμε κάποτε. Ενδέχεται επίσης η συνείδηση να μην είναι ένα σπάνιο δώρο που έχει δοθεί σε ένα συγκεκριμένο είδος βιολογικής μηχανής, προτείνουν οι Schwitzgebel και Pober. Αντίθετα, θα μπορούσε να είναι ένα φαινόμενο ικανό να εμφανιστεί οπουδήποτε η εξέλιξη – ή κάτι παρόμοιο με αυτήν – παράγει τις κατάλληλες μορφές πολυπλοκότητας. Ποια είναι η θέση της Τεχνητής Νοημοσύνης σε όλο αυτό; Αναπόφευκτα, η μελέτη εγείρει ερωτήματα σχετικά με την Τεχνητή Νοημοσύνη. Ωστόσο, οι συγγραφείς αποφεύγουν να ισχυριστούν ότι τα σημερινά συστήματα AI έχουν συνείδηση. Κατά την άποψη του Pober, δεν θα πρέπει να υποθέσουμε ότι το σημερινό hardware των υπολογιστών υποστηρίζει τη συνείδηση. Το γεγονός ότι η συνείδηση θα μπορούσε να εμφανιστεί σε περισσότερα από ένα υποστρώματα, λέει, δεν υποδηλώνει ότι θα μπορούσε να εμφανιστεί σε κάθε υπόστρωμα.Ο Schwitzgebel είναι κάπως πιο ανοιχτός σε αυτή την πιθανότητα. Από την στιγμή που εγκαταλείπεται η ιδέα ότι η συνείδηση απαιτεί ανθρώπινη βιολογία, υποστηρίζει, γίνεται πιο δύσκολο να δικαιολογηθεί ο αποκλεισμός συστημάτων που βασίζονται στο πυρίτιο αποκλειστικά και μόνο εξαιτίας του υλικού κατασκευής τους. Σε κάθε περίπτωση, ο Schwitzgebel πιστεύει ότι αυτό το κομμάτι της φιλοσοφικής συζήτησης είναι υπερβολικά περιορισμένο. «Έχει επικεντρωθεί υπερβολικά στο αν το πυρίτιο μπορεί να αντιγράψει έναν ανθρώπινο εγκέφαλο και όχι αρκετά στο ευρύτερο ερώτημα για το ποια είδη συστημάτων μπορούν να έχουν συνείδηση», δήλωσε.Στη μελέτη τους, οι συγγραφείς διακρίνουν τις λεπτομερώς καθορισμένες ιδιότητες από τις πιο αδρές ή γενικές. Το να ρωτά κανείς εάν η ανθρώπινη συνείδηση μπορεί να υπάρξει σε ένα άλλο υπόστρωμα είναι μια εξαιρετικά ειδική ερώτηση, αναφέρουν, επειδή η ανθρώπινη συνείδηση μπορεί να εξαρτάται από πολλές λεπτομέρειες της ανθρώπινης βιολογίας. Η γενική κατηγορία της συνείδησης είναι πιο ευρεία.Αυτή η διάκριση μοιάζει με τη διαφορά ανάμεσα στο να ρωτάμε αν ο τρόπος πτήσης ενός αετού μπορεί να αντιγραφεί ακριβώς, και στο αν η ίδια η πτήση μπορεί να υπάρξει σε διαφορετικές μορφές. Τα κολίβρια, οι νυχτερίδες και τα έντομα πετούν όλα, αλλά όχι με τον ίδιο τρόπο. Παρομοίως, η συνείδηση θα μπορούσε να εμφανιστεί σε πολλές μορφές χωρίς να μοιάζει ακριβώς με την ανθρώπινη συνείδηση, καταλήγουν οι συγγραφείς. by John Sanford, «Consciousness likely not unique to earthlings, paper says» – https://news.ucr.edu/articles/2026/06/10/consciousness-likely-not-unique-earthlings-paper-says

Προετοιμασίες για διαστημικό περίπατο, έρευνα για την υγεία στον σταθμό καθώς η NASA παρουσιάζει το SpaceX Crew-13. Προετοιμασίες για διαστημικό περίπατο και έρευνα για την υγεία περίμεναν το πλήρωμα της Αποστολής 75 στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό στις αρχές Αυγούστου. Το επόμενο πλήρωμα που θα επισκεφθεί το τροχιακό φυλάκιο, το SpaceX Crew-13 της NASA , παρουσιάστηκε σήμερα κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου από το Διαστημικό Κέντρο Johnson στο Χιούστον του Τέξας.Η διοικητής του σταθμού Jessica Meir και ο μηχανικός πτήσης Anil Menon , και οι δύο από τη NASA, συνέχισαν την αναθεώρηση των διαδικασιών που έχουν προγραμματιστεί για έναν διαστημικό περίπατο που έχει προγραμματιστεί να ξεκινήσει στις 8:35 π.μ. EDT την Πέμπτη . Το δίδυμο διαμόρφωσε επίσης τα εργαλεία και τα εφόδια που θα χρησιμοποιήσουν για την κατασκευή της πλατφόρμας πάνω στην οποία θα εγκατασταθεί μια ηλιακή συστοιχία αργότερα φέτος. Η NASA+ και μια ποικιλία άλλων πλατφορμών θα μεταδώσουν ζωντανά την κάλυψη του διαστημικού περιπάτου από τις 7 π.μ.Οι μηχανικοί πτήσης Jack Hathaway της NASA και Sophie Adenot της ESA (Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας Διαστήματος) συμμετείχαν στις αναθεωρήσεις της διαδικασίας του διαστημικού περιπάτου και εξασκήθηκαν στην εγκατάσταση jetpack έκτακτης ανάγκης στις διαστημικές στολές. Τα jetpack, επίσημα γνωστά ως Simplified Aid for EVA Rescue ή SAFER, μπορούν να χρησιμοποιηθούν από έναν διαστημόπλοιο για να ελιχθεί πίσω στον σταθμό στην απίθανη περίπτωση που αποσυνδεθεί από τον διαστημικό σταθμό.Ο Hathaway ξεκίνησε τη βάρδιά του μέσα στην εργαστηριακή μονάδα Kibo, αφαιρώντας υλικό που υποστήριζε δύο τεχνολογικές μελέτες για να επιδείξει προηγμένη υπολογιστική και απεικόνιση στο κενό του διαστήματος. Στη συνέχεια, ο Hathaway δοκίμασε ασκήσεις τραβήγματος σχοινιού και αντίστασης στη νέα Ευρωπαϊκή Συσκευή Ασκήσεων Ενισχυμένης Εξερεύνησης (E4D) που είναι εγκατεστημένη στην εργαστηριακή μονάδα Columbus . Η E4D είναι βελτιστοποιημένη για άσκηση σε μικροβαρύτητα και αξιολογείται για χρήση σε μελλοντικές αποστολές εξερεύνησης του διαστήματος.Η Adenot δοκίμασε τη στολή γυμναστικής EasyMotion-2 , η οποία στέλνει ηλεκτρικούς παλμούς και πυροδοτεί μυϊκές συσπάσεις για να συμπληρώσει την προπόνηση τζόκινγκ στον διάδρομο COLBERT στη μονάδα Tranquility . Στη συνέχεια, η Adenot διαμόρφωσε εξαρτήματα μέσα στην προηγμένη συσκευή άσκησης αντίστασης που μιμείται τις δυνάμεις των ελεύθερων βαρών στη Γη για να διατηρήσει την υγεία των μυών και των οστών σε συνθήκες μικροβαρύτητας.Οι μηχανικοί πτήσης της Roscosmos, Πιότρ Ντουμπρόφ και Άννα Κίκινα, φορούσαν εκ περιτροπής ένα σετ χειροπέδων για τα χέρια, τους καρπούς και τα δάχτυλα, μετρώντας την αρτηριακή τους πίεση για να παρακολουθήσουν πώς η έλλειψη βαρύτητας επηρεάζει το κυκλοφορικό σύστημα. Στη συνέχεια, το δίδυμο υποβλήθηκε σε ηλεκτρονικό τεστ ακοής στον αεροθάλαμο Quest για να ελέγξει για αλλαγές στην ακοή που μπορεί να συμβούν στο λειτουργικό περιβάλλον του σταθμού.Ο μηχανικός πτήσης της Roscosmos, Αντρέι Φεντιάεφ, ξεκίνησε τη βάρδιά του ελέγχοντας τον εξοπλισμό επικοινωνιών και ηλεκτρονικών. Ο Φεντιάεφ ολοκλήρωσε την ημέρα του δοκιμάζοντας εργαλεία τεχνητής νοημοσύνης για την ενίσχυση της αποτελεσματικότητας του πληρώματος.Τα τέσσερα μέλη του πληρώματος SpaceX-13, το επόμενο πλήρωμα που θα επισκεφθεί τον διαστημικό σταθμό, παρουσιάστηκαν σήμερα από το Διαστημικό Κέντρο Johnson της NASA και συζήτησαν την επερχόμενη αποστολή τους, η οποία έχει προγραμματιστεί να εκτοξευθεί το νωρίτερο στις 12 Σεπτεμβρίου με ένα διαστημόπλοιο Dragon. Η διοικητής Jessica Watkins της NASA ανέφερε ότι ανυπομονεί να επιστρέψει στον σταθμό και να «πετάξει με το Dragon για δεύτερη φορά». Η Watkins θα ηγηθεί του πιλότου Luke Delaney της NASA και των ειδικών αποστολών Joshua Kutryk της CSA (Καναδική Διαστημική Υπηρεσία) και Sergey Teteryatnikov της Roscosmos, όταν θα ενταχθούν στο πλήρωμα της Αποστολής 75 στο τροχιακό φυλάκιο. Μάθετε περισσότερα για τις δραστηριότητες του διαστημικού σταθμού ακολουθώντας το ιστολόγιο του διαστημικού σταθμού , @space_station στο X, καθώς και τους λογαριασμούς του ISS στο Facebook και στο Instagram . https://www.nasa.gov/blogs/spacestation/2026/08/03/spacewalk-preps-health-research-on-station-as-nasa-introduces-spacex-crew-13/ Από αριστερά, τα μέλη του πληρώματος SpaceX Crew-13, Jessica Watkins και Luke Delaney, και οι δύο από τη NASA, και ο Joshua Kutryk του CSA (Καναδικός Οργανισμός Διαστήματος) και ο Sergey Teteryatnikov της Roscosmos, φωτογραφίζονται στο Διαστημικό Κέντρο Johnson της NASA στις 3 Αυγούστου 2026.

Η NASA παρέχει ενημερώσεις σχετικά με τις αποβάθρες φορτίου στη Σελήνη και τις τεχνολογικές επιδείξεις, Η NASA σημειώνει πρόοδο στην κατασκευή της Σεληνιακής Βάσης, η οποία θα γίνει ένα ανθεκτικό φυλάκιο κοντά στον Νότιο Πόλο της Σελήνης για την επιστήμη, την τεχνολογία και τελικά τις ανθρώπινες επιχειρήσεις. Για την προώθηση της ανάπτυξης υποδομών στην επιφάνεια της Σελήνης, εμπορικοί εταίροι όπως οι Blue Origin, Firefly Aerospace, Intuitive Machines και Voyager Lunar Systems εργάζονται για την παράδοση διαστημοπλοίων προσεδάφισης έως το 2028. Αυτά τα διαστημόπλοια προσεδάφισης θα προσφέρουν τη θεμελιώδη αρχιτεκτονική για μια διαρκή παρουσία στη Σελήνη. Η πρόοδός τους αντιπροσωπεύει σημαντικές εξελίξεις στην εμπορική σεληνιακή παράδοση και θέτει τις βάσεις για τα συστήματα και τις επιφανειακές δυνατότητες στα οποία θα βασίζεται η Σεληνιακή Βάση. Η Φάση Ι του αρχιτεκτονικού σχεδίου της Σεληνιακής Βάσης, που λαμβάνει χώρα από τώρα έως το 2029 , περιλαμβάνει περισσότερες από είκοσι ρομποτικές προσγειώσεις, με κάθε αποστολή να έχει σχεδιαστεί για να βελτιώνει σταδιακά τις δυνατότητες του συστήματος και να επικυρώνει τα λειτουργικά στοιχεία για εκείνες που θα ακολουθήσουν. Πριν από την άφιξη των αστροναυτών, οι ρομποτικές αποστολές θα αναπτύξουν κρίσιμα επιστημονικά όργανα που χαρακτηρίζουν το σεληνιακό περιβάλλον, θα δοκιμάσουν νέες τεχνολογίες και θα ξεκινήσουν τη συναρμολόγηση της υποδομής που απαιτείται για την ανθρώπινη κατοίκηση. Αυτές οι πρώιμες ρομποτικές αποστολές θα δημιουργήσουν επίσης ευκαιρίες για τη συλλογή γνώσεων και τη βελτίωση της συνολικής αξιοπιστίας της αρχιτεκτονικής της Σεληνιακής Βάσης. Οι επαναλαμβανόμενες παραδόσεις στο πλαίσιο της πρωτοβουλίας CLPS ( Commercial Lunar Payload Services ) της NASA θα διαδραματίσουν ζωτικό ρόλο στην οικοδόμηση μιας αξιόπιστης σεληνιακής αλυσίδας εφοδιασμού, προωθώντας τις προσπάθειες του οργανισμού για μια μόνιμη ανθρώπινη και ρομποτική παρουσία στη Σελήνη. Την Τρίτη, η NASA δημοσίευσε ένα βίντεο ενημέρωσης για τη Σεληνιακή Βάση , το οποίο προσφέρει μια πιο προσεκτική ματιά στην πρόοδο που σημειώνουν αυτές οι τέσσερις εταιρείες για την προώθηση των πτήσεων και του εξοπλισμού τους, ώστε να προωθηθούν οι στόχοι του οργανισμού για τη Σεληνιακή Βάση. Μπλε Προέλευση Το διαστημόπλοιο Blue Moon MK1 της Blue Origin προχωρά σε ολοκληρωμένες δοκιμές για να προετοιμαστεί για την επερχόμενη σεληνιακή του παράδοση. Αυτή η πρώτη αποστολή, με την ονομασία Endurance, αντιπροσωπεύει μια νέα κατηγορία εμπορικών διαστημοπλοίων που έχουν σχεδιαστεί για την παράδοση ωφέλιμων φορτίων μεγάλης κλίμακας στην επιφάνεια της Σελήνης. Το διαστημόπλοιο ολοκλήρωσε με επιτυχία μια εκτεταμένη εκστρατεία περιβαλλοντικών δοκιμών, συμπεριλαμβανομένης μιας αξιολόγησης θερμικού κενού στο Διαστημικό Κέντρο Johnson της NASA στο Χιούστον, επαληθεύοντας την ικανότητά του να λειτουργεί υπό συνθήκες παρόμοιες με αυτές της Σελήνης.Οι ομάδες προχωρούν μέσα από μια σειρά ορόσημων ενσωμάτωσης που θα οδηγήσουν το MK1 στην επόμενη δοκιμαστική του εκστρατεία. Η δομή, τα στοιχεία πρόωσης και τα αεροηλεκτρονικά συστήματα είναι πλήρως συναρμολογημένα και οι επερχόμενες αξιολογήσεις θα επαληθεύσουν τις συνδέσεις των καλωδιώσεων που επιτρέπουν την ενσωμάτωση του ωφέλιμου φορτίου. Το όχημα προσεδάφισης ολοκλήρωσε τους ελέγχους επικοινωνίας με το Δορυφορικό Σύστημα Παρακολούθησης και Αναμετάδοσης Δεδομένων της NASA και το Δίκτυο Βαθύ Διαστήματος. Στη συνέχεια, θα φορτωθούν κρυογονικά προωθητικά ως μία από τις τελικές δοκιμές πριν από την ενσωμάτωση για την εκτόξευση. Το Endurance θα επιδείξει δυνατότητες ακριβούς προσγείωσης, θα χαρακτηρίσει το σεληνιακό περιβάλλον και θα δοκιμάσει αυτόνομα συστήματα για μελλοντικές αποστολές στη Σελήνη. Firefly Aerospace Η αποστολή Blue Ghost Mission 2 της Firefly βασίζεται στην πρώτη επιτυχημένη προσσελήνωσή της με μια μεγαλύτερη, διπλή διαμόρφωση διαστημοπλοίου, κατασκευασμένη ειδικά για επιχειρήσεις στην αθέατη πλευρά της Σελήνης. Το Blue Ghost είναι τοποθετημένο πάνω στο Elytra, το τροχιακό διαστημόπλοιο της Firefly, σχηματίζοντας ένα σύστημα ύψους 22 ποδιών, σχεδόν τρεις φορές το ύψος του διαστημοπλοίου που πετούσε για την αποστολή Blue Ghost Mission 1 το 2025. Με τη δυνατότητα ανάπτυξης ωφέλιμων φορτίων σε τροχιά και στην επιφάνεια της Σελήνης, το Elytra προσφέρει πρόσθετη ευελιξία στην εφοδιαστική και την επιστήμη της Σεληνιακής Βάσης.Σχεδιασμένη να είναι η πρώτη αμερικανική προσεδάφιση στην αθέατη πλευρά της Σελήνης, η Blue Ghost Mission 2 θα εξερευνήσει μια μοναδικά ήσυχη περιοχή, επιτρέποντας τη μελέτη της γεωλογίας της αθέατης πλευράς της Σελήνης και των κοσμικών Σκοτεινών Αιώνων, μιας εποχής που τα νεοσχηματισμένα αστέρια μόλις γίνονταν ορατά. Μεταφέροντας τρία ωφέλιμα φορτία της NASA, η αποστολή στοχεύει στην προώθηση της επιστημονικής έρευνας και στη δοκιμή τεχνολογιών για μελλοντική κατοίκηση και ανάπτυξη υποδομών.Η αυτόνομη ακολουθία προσγείωσης που επιδείχθηκε κατά την πρώτη αποστολή καταδεικνύει την απόδοση του Firefly στην σεληνιακή πτήση και θα διαδραματίσει ρόλο στην υποστήριξη των επιχειρήσεων της αποστολής. Η επαναχρησιμοποίηση υποσυστημάτων από την προηγούμενη αποστολή επιτρέπει στο Firefly να επιταχύνει την ανάπτυξη και να μειώσει τον κίνδυνο, υποστηρίζοντας τους στόχους της Σεληνιακής Βάσης για κλιμακούμενες και επαναλήψιμες δυνατότητες εμπορικής προσεδάφισης. Διαισθητικές Μηχανές Η αποστολή IM‑3 της Intuitive Machines υπογραμμίζει πώς οι εμπορικοί δορυφόροι προσεδάφισης αποτελούν απαραίτητη υποδομή για την εγκατάσταση της σεληνιακής βάσης. Αυτή η αποστολή αντιπροσωπεύει την τρίτη σεληνιακή προσεδάφιση Nova-C της Intuitive Machines στη Σελήνη και παρουσιάζει τον Altus-1, τον πρώτο δορυφόρο αναμετάδοσης σεληνιακών δεδομένων της εταιρείας, ο οποίος θα πετάξει παράλληλα με τον δορυφόρο προσεδάφισης.Με την ονομασία Trinity, η συναρμολόγηση και η ενσωμάτωση του διαστημοπλοίου προσεδάφισης Nova‑C της Intuitive Machines προχωρούν για να καλύψουν τη μακροπρόθεσμη ανάγκη για τακτικές παραδόσεις φορτίου και επιστήμης. Το άνω κατάστρωμα είναι ευθυγραμμισμένο και η εσωτερική καλωδίωση υποβάλλεται σε εκτεταμένες δοκιμές πριν από την προσθήκη των πάνελ κλεισίματος. Πρόσφατα, η Intuitive Machines, μαζί με το πλήρωμα της Εγκατάστασης Κρυογονικής Ακτινοβολίας Χ στο Διαστημικό Κέντρο Μάρσαλ της NASA στο Χάντσβιλ της Αλαμπάμα, ολοκλήρωσε με επιτυχία δοκιμές θερμικού κενού μεγάλης εμβέλειας για να επιβεβαιώσει ότι οι αισθητήρες της Intuitive Machines λειτουργούν με ακρίβεια και στα δύο άκρα του θερμικού εύρους που ενδέχεται να συναντήσουν κατά την κάθοδο της σελήνης. Τις επόμενες εβδομάδες, οι ομάδες θα ολοκληρώσουν τα τελικά στάδια ανάπτυξης, συμπεριλαμβανομένης της ενσωμάτωσης του κινητήρα και των δοκιμών θερμής φωτιάς.Αναπτύσσοντας το Altus-1 σε σεληνιακή τροχιά με τα τρία ωφέλιμα φορτία του και μεταφέροντας πέντε ωφέλιμα φορτία της NASA μαζί με έξι εμπορικά και ένα πολιτικό ωφέλιμο φορτίο στην επιφάνεια με το IM-3, η Intuitive Machines στοχεύει στην προώθηση των επιστημονικών στόχων της Σεληνιακής Βάσης στο γεωμαγνητικό περιβάλλον του Reiner Gamma , μια μαγνητική ανωμαλία στην επιφάνεια της Σελήνης. Η αποστολή IM-3 θα είναι η πρώτη που θα εξερευνήσει την επιφάνεια ενός σεληνιακού στροβίλου, επιτρέποντας στη ρομποτική και στα αναπτυγμένα όργανα να εμβαθύνουν στην επιστημονική έρευνα αυτής της μυστηριώδους περιοχής. Τεχνολογίες Voyager Το διαστημόπλοιο Griffin‑1 της Voyager Technologies υποβάλλεται σε δοκιμές στο Εργαστήριο Περιβαλλοντικών Δοκιμών του Εργαστηρίου Αεριώθησης της NASA στη Νότια Καλιφόρνια, ένα κρίσιμο βήμα προς την προετοιμασία του για την αποστολή του στη Σελήνη. Οι δοκιμές στο JPL της NASA επιβεβαιώνουν ότι οι εμπορικοί διαστημόπλοιοι σεληνιακής προσεδάφισης πληρούν την ακρίβεια και την ανθεκτικότητα που απαιτούνται για την υποστήριξη των επιχειρήσεων της σεληνιακής βάσης.Το Griffin-1, που κατασκευάστηκε ως όχημα προσεδάφισης κατηγορίας υποδομής, σχεδιάζεται να εκτοξευθεί στα τέλη του 2026 και θα μεταφέρει το μεγαλύτερο εμπορικό ωφέλιμο φορτίο που έχει παραδοθεί ποτέ στην επιφάνεια της Σελήνης. Πέντε ωφέλιμα φορτία της NASA θα τοποθετηθούν στο ρόβερ Astrolab FLIP (FLEX Lunar Innovation Platform) που μαζί θα επιτρέψουν την επίτευξη του στόχου της αποστολής για την προώθηση των δυνατοτήτων κινητικότητας στην επιφάνεια, τις τεχνολογικές επιδείξεις και τις μακροχρόνιες σεληνιακές επιχειρήσεις.Το Griffin‑1 ολοκλήρωσε πρόσφατα δοκιμές ιδιοτήτων μάζας, παρέχοντας θεμελιώδη δεδομένα για την καθοδήγηση, την πλοήγηση, τον έλεγχο και τη δυναμική πτήσης. Τις επόμενες εβδομάδες, πρόσθετες περιβαλλοντικές δοκιμές που αναπαράγουν τις αναμενόμενες συνθήκες, από την εκτόξευση έως την προσγείωση στη σελήνη, θα μειώσουν περαιτέρω τον κίνδυνο της αποστολής και θα ενισχύσουν την ετοιμότητα για επιχειρήσεις στο σεληνιακό περιβάλλον.Μόλις ολοκληρωθούν οι περιβαλλοντικές δοκιμές, το Griffin‑1 θα επιστρέψει στις εγκαταστάσεις του Voyager στο Σεληνιακό Σύστημα του Πίτσμπουργκ για την τελική συναρμολόγηση. Το διαστημόπλοιο θα ολοκληρώσει τις τελικές εργασίες ετοιμότητας εκτόξευσης πριν αποσταλεί στο Ακρωτήριο Κανάβεραλ.Η NASA συνεργάζεται με την Northrop Grumman για την ανάπτυξη τριών τεχνολογικών φορτίων επίδειξης που έχουν σχεδιαστεί για παράδοση στην επιφάνεια της Σελήνης. Αυτές οι επιδείξεις βασίζονται σε υλικό ισχύος και αεροηλεκτρονικών που αναπτύχθηκε για τη μονάδα HALO (Habitation And Logistics Outpost) του προγράμματος Gateway, η οποία τώρα επαναχρησιμοποιείται μετά τη μετατόπιση της NASA από μια σεληνιακή στρατηγική επικεντρωμένη στην τροχιά σε μια στρατηγική που επικεντρώνεται στις επιφανειακές επιχειρήσεις. Οι αρχικές επιδείξεις θα δοκιμάσουν συστήματα επιβίωσης της νύχτας ικανά να αντέξουν τις ακραίες συνθήκες της Σελήνης, συμπεριλαμβανομένων των περιόδων σκιάς πολλαπλών ημερών. Θα δοκιμάσουν επίσης κοινόχρηστες υποδομές επιφανειακής ισχύος σχεδιασμένες να υποστηρίζουν κρίσιμα ωφέλιμα φορτία ή άλλα περιουσιακά στοιχεία της Σεληνιακής Βάσης, μαζί με βασικά αεροηλεκτρονικά και δυνατότητες ισχύος.Η NASA προωθεί την ανάπτυξη της Σεληνιακής Βάσης επιδιώκοντας μακροπρόθεσμες πρωτοβουλίες σεληνιακής εξερεύνησης και υποδομών που έχουν σχεδιαστεί για να επιτρέψουν μια βιώσιμη ανθρώπινη παρουσία στη Σελήνη, υποστηριζόμενη από επιστημονικές παραδόσεις και εμπορικά σεληνιακά σκάφη προσεδάφισης. https://www.nasa.gov/missions/moon-base/nasa-provides-updates-on-moon-base-cargo-landers-tech-demonstrations/ Καλλιτεχνική απεικόνιση της περιοχής του Νότιου Πόλου της Σελήνης. Λαμπερά σημεία φωτός διάσπαρτα στην επιφάνεια της Σελήνης αντιπροσωπεύουν επιφανειακά στοιχεία που υποστηρίζουν συνεχείς ανθρώπινες και ρομποτικές επιχειρήσεις κοντά στον Νότιο Πόλο.

Κοσμικός Αρμαγεδδώνας κατέστρεψε τους δορυφόρους του Ποσειδώνα. Τα φεγγάρια του μακρινού πλανήτη διαλύθηκαν από έναν... εισβολέα και δημιουργήθηκαν καινούργια από τα απομεινάρια τους. Νέες παρατηρήσεις ορισμένων από τους δορυφόρους και τους δακτυλίους του Ποσειδώνα παρέχουν ενδείξεις για μια κοσμική καταστροφή που συνέβη πριν από δισεκατομμύρια χρόνια γύρω από τον πιο απομακρυσμένο πλανήτη του ηλιακού μας συστήματος. Σύμφωνα με τα στοιχεία ένα ουράνιο σώμα μεγέθους συγκρίσιμου με τον Πλούτωνα προκάλεσε μια γιγαντιαία αλυσιδωτή σύγκρουση.Οι ερευνητές χρησιμοποίησαν το διαστημικό τηλεσκόπιο James Webb για να μελετήσουν τη σύσταση τριών μικρών εσωτερικών δορυφόρων του Ποσειδώνα, του Πρωτέα , της Λάρισας και της Γαλάτειας καθώς και των εσωτερικών σκονισμένων δακτυλίων του. Εκεί εντόπισαν αργιλικά ορυκτά τα οποία θα περίμενε κανείς να βρίσκονται βαθιά στο εσωτερικό ορισμένων κόσμων στις εξώτερες περιοχές του ηλιακού συστήματος. Τα πλούσια σε μαγνήσιο αυτά ορυκτά είναι γνωστό ότι υπάρχουν στον νάνο πλανήτη Δήμητρα ο οποίος περιφέρεται στην κύρια ζώνη των αστεροειδών μεταξύ του Άρη και του Δία καθώς και σε ορισμένους μετεωρίτες.«Αυτά τα ορυκτά απαιτούν παρατεταμένη επαφή μεταξύ υγρού νερού και πετρωμάτων για να σχηματιστούν. Οι ίδιοι οι δορυφόροι είναι υπερβολικά μικροί και ψυχροί ώστε να έχει πραγματοποιηθεί εκεί αυτή η χημική διεργασία. Επομένως ο άργιλος πρέπει να προήλθε από κάπου αλλού από το βαθύ εσωτερικό ενός πολύ μεγαλύτερου αρχαίου κόσμου. Η ανακάλυψη αυτού του υλικού στους εσωτερικούς δορυφόρους του Ποσειδώνα υποδεικνύει ότι στο παρελθόν του πλανήτη συνέβη ένα καταστροφικό γεγονός που διέλυσε εκείνους τους αρχαίους κόσμους και αποκάλυψε τα βαθύτερα στρώματά τους ενώ οι μικροί δορυφόροι και οι δακτύλιοι που βλέπουμε σήμερα σχηματίστηκαν εκ νέου από τα συντρίμμια» δήλωσε η πλανητική επιστήμονας Ράιλι Ντέιβις μεταδιδακτορική ερευνήτρια στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας στο Σαν Ντιέγκο και επικεφαλής συγγραφέας της μελέτης που δημοσιεύθηκε στην επιθεώρηση «Science Advances». Ο ένοχος Οι ερευνητές εκτιμούν ότι υπεύθυνος για αυτή την κοσμική καταστροφή ήταν ο Τρίτωνας, ο μεγαλύτερος σήμερα δορυφόρος του Ποσειδώνα, ο οποίος όμως παλαιότερα βρισκόταν πιο μακριά στο ηλιακό σύστημα σε μια περιοχή γνωστή ως Ζώνη Κάιπερ. Σύμφωνα με τους ερευνητές κάποια στιγμή κατά το πρώτο περίπου δισεκατομμύριο χρόνια μετά τον σχηματισμό του ηλιακού συστήματος πριν από περίπου 4,5 δισεκατομμύρια χρόνια μια χαοτική περίοδο κατά την οποία οι γιγάντιοι αέριοι πλανήτες μετακινούνταν ακόμη προς τις σημερινές τροχιές τους η βαρυτική έλξη του Ποσειδώνα αιχμαλώτισε τον Τρίτωνα.Ο Τρίτωνας είναι λίγο μεγαλύτερος από τον Πλούτωνα ο οποίος επίσης ανήκει στη Ζώνη του Κάιπερ αλλά μικρότερος από τη Σελήνη.Μετά την αιχμαλώτισή του οι βαρυτικές δυνάμεις του Τρίτωνα διατάραξαν τις τροχιές των αρχικών δορυφόρων του Ποσειδώνα προκαλώντας συγκρούσεις μεταξύ των περισσότερων από αυτούς. Οι σημερινοί εσωτερικοί δορυφόροι του Ποσειδώνα σχηματίστηκαν αργότερα από μέρος αυτών των συντριμμιών.«Το εσωτερικό των μεγάλων παγωμένων δορυφόρων παραμένει συνήθως για πάντα κρυμμένο από εμάς, θαμμένο κάτω από παχιά στρώματα πάγου νερού και προσβάσιμο μόνο μέσω θεωρητικών μοντέλων και έμμεσων ενδείξεων. Οι εσωτερικοί δορυφόροι του Ποσειδώνα ίσως αποτελούν το μοναδικό σημείο στο ηλιακό σύστημα όπου μπορούμε να παρατηρήσουμε άμεσα αυτό το υλικό επειδή αυτή η καταστροφική σύγκρουση ουσιαστικά γύρισε εκείνους τους αρχαίους κόσμους από μέσα προς τα έξω», είπε η Ντέιβις.Ο Τρίτωνας είναι ο μοναδικός μεγάλος δορυφόρος στο Ηλιακό Σύστημα που περιφέρεται γύρω από τον πλανήτη του προς την αντίθετη κατεύθυνση από την περιστροφή του. Το γεγονός αυτό αποτελεί επιπλέον ένδειξη ότι αιχμαλωτίστηκε αφού είχε ήδη σχηματιστεί αλλού και δεν δημιουργήθηκε μαζί με τους αρχικούς δορυφόρους του Ποσειδώνα. Ένας αιχμαλωτισμένος εισβολέας Οι άλλοι τρεις μεγάλοι αέριοι πλανήτες — ο Δίας, ο Κρόνος και ο Ουρανός — διαθέτουν συστήματα μεγάλων δορυφόρων που σχηματίστηκαν γύρω από τον πλανήτη τους και κινούνται σε σχεδόν κυκλικές τροχιές προς την ίδια κατεύθυνση με την περιστροφή του.«Ο Ποσειδώνας είναι ο μοναδικός γιγάντιος πλανήτης του ηλιακού συστήματος που δεν διαθέτει ένα οργανωμένο σύστημα μεγάλων κανονικών δορυφόρων. Έτσι αντί για μια τακτοποιημένη οικογένεια δορυφόρων όπως στους άλλους γιγάντιους πλανήτες ο Ποσειδώνας κατέληξε να έχει έναν αιχμαλωτισμένο εισβολέα να κυριαρχεί στο δορυφορικό του σύστημα» λέει η Ντέιβις.Ο Τρίτωνας αντιπροσωπεύει περισσότερο από το 99% της συνολικής μάζας του δορυφορικού συστήματος του Ποσειδώνα, δηλαδή όλων των δορυφόρων και των δακτυλίων του.Ο Ποσειδώνας, που βρίσκεται περίπου 30 φορές πιο μακριά από τον Ήλιο απ’ ό,τι η Γη διαθέτει 16 γνωστούς δορυφόρους. Η Νηρηίδα ένας από τους εξώτερους δορυφόρους του ακολουθεί μία από τις πιο ελλειπτικές τροχιές που έχουν παρατηρηθεί σε δορυφόρο στο ηλιακό σύστημα. Οι ερευνητές ανέφεραν ότι η σύστασή της, όπως αποκαλύφθηκε σε άλλη μελέτη υποδηλώνει πως ήταν η μοναδική επιζήσασα από τους αρχικούς δορυφόρους του Ποσειδώνα έχοντας καταφέρει με κάποιο τρόπο να αποφύγει την καταστροφική επίδραση του Τρίτωνα.Ο Τρίτωνας που θεωρείται ότι έχει παρόμοια σύσταση με τον Πλούτωνα διαθέτει στην επιφάνειά του πάγο αζώτου, πάγο μεθανίου και διοξείδιο του άνθρακα, καθώς και μια αραιή ατμόσφαιρα αζώτου.Οι ερευνητές επισημαίνουν ότι μια άλλη πιθανή, αν και λιγότερο πιθανή, εξήγηση για τις παρατηρήσεις τους είναι πως ένας άλλος κόσμος της Ζώνης του Κάιπερ, μεγέθους αντίστοιχου με του Πλούτωνα πέρασε υπερβολικά κοντά στον Ποσειδώνα και διαλύθηκε από τη βαρυτική του έλξη.Η ιστορία των δορυφόρων του Ποσειδώνα σύμφωνα με τη Ντέιβις υπενθυμίζει ότι το ηλιακό σύστημα έχει ένα ιδιαίτερα βίαιο παρελθόν. «Πρόκειται για ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα του πώς ένα και μόνο τυχαίο γεγονός μπορεί να μεταβάλει θεμελιωδώς την αρχιτεκτονική ενός πλανητικού συστήματος» κατέληξε. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2146472/kosmikos-armageddonas-katestrepse-toys-doryforoys-toy-poseidona/