Δροσος Γεωργιος

Ελλάδα από το Διάστημα: Εκτοξεύθηκαν 4 ελληνικοί δορυφόροι με τον Falcon 9 της SpaceX – Σκανάρουν φωτιές (βίντεο) Δορυφορική «ασπίδα» για τις πυρκαγιές - Δ. Παπαστεργίου: Ενισχύουμε την πολιτική προστασία με σύγχρονα διαστημικά μέσα. Με «εισιτήριο» τον πύραυλο Falcon 9 της SpaceX, η Ελλάδα πέρασε σε μια νέα εποχή διαστημικών δυνατοτήτων: τέσσερις θερμικοί μικροδορυφόροι εκτοξεύθηκαν επιτυχώς και ήδη βρίσκονται σε τροχιά, δημιουργώντας για πρώτη φορά ένα ολοκληρωμένο εθνικό σύστημα παρακολούθησης πυρκαγιών σχεδόν σε πραγματικό χρόνο.Οι τέσσερις δορυφόροι εκτοξεύθηκαν από τη βάση Vandenberg στην Καλιφόρνια, στο πλαίσιο του «Εθνικού Προγράμματος Μικροδορυφόρων», σηματοδοτώντας τη μετάβαση της χώρας σε μια νέα εποχή πρόληψης και διαχείρισης φυσικών καταστροφών.Το σύστημα, που αναπτύχθηκε από την OroraTech, αποτελεί το πρώτο εθνικό δορυφορικό δίκτυο σχεδιασμένο ειδικά για την ανίχνευση και παρακολούθηση πυρκαγιών. Μέσω προηγμένων θερμικών αισθητήρων, οι δορυφόροι θα προσφέρουν συνεχή εικόνα της εξέλιξης των μετώπων, έγκαιρο εντοπισμό νέων εστιών και ακριβή αποτύπωση των επιπτώσεων.Τα δεδομένα θα ενσωματώνονται στον Κυβερνητικό Κόμβο Παρατήρησης της Γης, δημιουργώντας ένα ενιαίο επιχειρησιακό «κέντρο εικόνας» για τη Δημόσια Διοίκηση. Πέρα από τις φωτιές: Έλεγχος σε θάλασσες, γη και πόρους Οι δυνατότητες του συστήματος δεν περιορίζονται στις πυρκαγιές. Οι δορυφόροι παρέχουν υψηλής ακρίβειας πληροφορίες για: τη θερμοκρασία θαλάσσιων και παράκτιων υδάτων, λίμνες και ταμιευτήρες, αγροτικές και δασικές εκτάσεις, αστικές περιοχές και υγροτόπους. Έτσι, η Ελλάδα αποκτά ένα ισχυρό εργαλείο για τη συστηματική παρακολούθηση κρίσιμων περιβαλλοντικών παραμέτρων, ενισχύοντας τη λήψη τεκμηριωμένων αποφάσεων – από τη διαχείριση υδάτινων πόρων έως την προσαρμογή στην κλιματική αλλαγή. Και ελληνική τεχνολογία σε τροχιά Στην ίδια αποστολή τέθηκαν επίσης σε τροχιά δύο πειραματικοί μικροδορυφόροι για παρατήρηση της Γης και προηγμένες εφαρμογές συνδεσιμότητας. Οι δυνατότητές τους εκτείνονται από την ανίχνευση πλοίων και την παρακολούθηση παράκτιων πλημμυρών έως την καταγραφή αλλαγών στη χρήση γης.Ιδιαίτερη σημασία έχει το πρόγραμμα Hellenic Space Dawn, το πρώτο ελληνικό δίδυμο CubeSat, που έχει σχεδιαστεί για να επικυρώσει καινοτόμες εγχώριες διαστημικές τεχνολογίες – ακόμη και εφαρμογές οπτικών επικοινωνιών με λέιζερ. Στρατηγική επένδυση στο διάστημα Η αποστολή αποτελεί ακόμη ένα ορόσημο του Εθνικού Προγράμματος Μικροδορυφόρων του Υπουργείου Ψηφιακής Διακυβέρνησης και Τεχνητής Νοημοσύνης, το οποίο υλοποιείται με τη στήριξη του Ελληνικού Κέντρου Διαστήματος και της European Space Agency, αξιοποιώντας πόρους του Ταμείου Ανάκαμψης.Πέρα από την τεχνολογική διάσταση, το εγχείρημα αναβαθμίζει τη θέση της Ελλάδας στον ευρωπαϊκό διαστημικό χάρτη – μετατρέποντας τα δεδομένα σε ισχύ και την πρόληψη σε στρατηγικό πλεονέκτημα. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2105488/ellada-apo-to-diastima-ektoxeythikan-4-ellinikoi-doryforoi-me-ton-falcon-9-tis-spacex-skanaroyn-foties-vinteo/ Roskosmos Εκπληκτικά πλάνα από την πρώτη δοκιμαστική εκτόξευση του νέου πυραύλου Soyuz-5 Δώστε ενέργεια στο Μπαϊκονούρ παρακολουθώντας τις καλύτερες στιγμές από την εκτόξευση του νέου ρωσικού πυραύλου με τον πιο ισχυρό κινητήρα υγρού πυραύλου στον κόσμο! Καθόλου γραφικά, μόνο πραγματικά πλάνα, γυρισμένα επί τόπου, από απόσταση 25 μέτρων και υψόμετρο 100 μέτρων. Οι δονήσεις της Γης και η δύναμη της τεχνολογικής προόδου σε ένα βίντεο. https://vk.com/roscosmos?z=video-30315369_456244812%2Fd87087f5c61b0445c0%2Fpl_post_-30315369_615458 https://vk.com/roscosmos?w=wall-30315369_615458

Έτοιμοι να πάνε στον Άρη οι πρώτοι… ραβδοσκόποι. Δοκιμάστηκαν με επιτυχία drones που εντοπίζουν υπόγειο νερό για να το χρησιμοποιούν οι άνθρωποι στον Κόκκινο Πλανήτη.Η αναζήτηση αξιοποιήσιμου νερού στον Άρη ίσως σύντομα βασιστεί σε ένα απρόσμενο εργαλείο. Drones εξοπλισμένα με ραντάρ που πετούν πολύ κοντά στην επιφάνεια και μπορούν να «δουν» κάτω από το έδαφος με τρόπους που τα ερευνητικά διαστημικά σκάφη που βρίσκονται σε τροχιά στον πλανήτη δεν μπορούν να εντοπίσουν.Ερευνητική ομάδα με επικεφαλής επιστήμονες από το Πανεπιστήμιο της Αριζόνα έδειξε σε δοκιμές που πραγματοποίησε ότι ένα ραντάρ που μπορεί να διεισδύει μέσα στο έδαφος τοποθετημένο σε drones μπορεί να χαρτογραφήσει θαμμένους παγετώνες στη Γη με εντυπωσιακή λεπτομέρεια, προσφέροντας ένα πρότυπο για το πώς παρόμοιες τεχνικές θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν στον Άρη. Η έρευνα επικεντρώνεται σε παγετώνες στην Αλάσκα και το Ουαϊόμινγκ οι οποίοι μοιάζουν με αποθέσεις πάγου που έχουν εντοπιστεί κάτω από την επιφάνεια του Κόκκινου Πλανήτη.Αν θέλεις να αποφασίσεις πού να τρυπήσεις στον Άρη πρέπει να γνωρίζεις αν ο πάγος που αναζητάς βρίσκεται κάτω από ένα μέτρο υλικού ή κάτω από δέκα. Αυτού του είδους τις πληροφορίες θα μπορούσε να προσφέρει ένα σύστημα βασισμένο σε drones. Τα εμπόδια Για δεκαετίες οι αποστολές στον Άρη βασίζονταν σε ραντάρ από τροχιά όπως το SHARAD του Mars Reconnaissance Orbiter της NASA για να εντοπίσουν υπόγειο πάγο. Αυτά τα συστήματα επιβεβαίωσαν ότι τεράστιες ποσότητες πάγου βρίσκονται κάτω από στρώματα βράχων και σκόνης ιδιαίτερα σε μεσαία γεωγραφικά πλάτη. Ωστόσο ενώ μπορούν να εντοπίσουν μεγάλες αποθέσεις δυσκολεύονται να δώσουν λεπτομέρειες κοντά στην επιφάνεια όπως το ακριβές βάθος του πάγου και το πάχος του υλικού που τον καλύπτει.Αυτός ο περιορισμός είναι κρίσιμος, γιατί για μελλοντικές αποστολές έχει τεράστια σημασία να γνωρίζουμε αν ο πάγος είναι εύκολα προσβάσιμος ή θαμμένος βαθιά κάτω από σκληρό υλικό.Η μελέτη δείχνει ότι τα drones μπορούν να καλύψουν αυτό το κενό. Πετώντας χαμηλά πάνω από παγετώνες στην Αλάσκα και το Ουαϊόμινγκ οι ερευνητές χαρτογράφησαν το πάχος του πάγου, εντόπισαν λεπτά στρώματα συντριμμιών και αποκάλυψαν εσωτερικές δομές. Τα αποτελέσματα επιβεβαιώθηκαν με μετρήσεις πεδίου όπως εκσκαφές και γεωτρήσεις καθώς και με προσομοιώσεις.Στον Άρη παρόμοια συστήματα θα μπορούσαν να εντοπίζουν θαμμένο πάγο και να χαρτογραφούν το υλικό που τον καλύπτει προσφέροντας λεπτομέρειες που τα όργανα σε σκάφη ή δορυφόρους που βρίσκονται σε τροχιά γύρω από τον πλανήτη δεν μπορούν να δουν. Αντί να γίνεται τυχαία διάτρηση οι αποστολές θα μπορούν να στοχεύουν σημεία όπου ο πάγος βρίσκεται πιο κοντά στην επιφάνεια και να τον ανακτούν.Ο πάγος μπορεί στη συνέχεια να μετατραπεί σε πόσιμο νερό, στο πολύτιμο οξυγόνο για τις εγκαταστάσεις στις οποίες θα ζουν οι άνθρωποι εκεί, για καλλιέργεια τροφίμων ακόμη και για καύσιμα. Ανάλογη προσπάθεια θα γίνει νωρίτερα και με το παγωμένο νερό που έχει διαπιστωθεί ότι υπάρχει στη Σελήνη ώστε να διευκολυνθεί μόνιμη παρουσία του ανθρώπου στο φυσικό μας δορυφόρο. Ανιχνευτές Οι ερευνητές διαπίστωσαν επίσης πρακτικές λεπτομέρειες όπως το ιδανικό ύψος και η ταχύτητα πτήσης των drones, η σημασία της κατεύθυνσης πτήσης σε σχέση με τη ροή του παγετώνα και η σωστή ευθυγράμμιση του ραντάρ για αποτελεσματική ανίχνευση.Τα drones δεν προορίζονται να αντικαταστήσουν τα τροχιακά σκάφη ή τα ρομπότ επιφάνειας, αλλά να λειτουργήσουν ως ενδιάμεσοι ανιχνευτές. Σε μια συνδυαστική στρατηγική, τα τροχιακά μέσα θα εντοπίζουν γενικές περιοχές, τα drones θα προσφέρουν λεπτομερή χαρτογράφηση και οι αποστολές στην επιφάνεια θα πραγματοποιούν γεωτρήσεις και αναλύσεις.Η σημασία αυτής της προσέγγισης ξεπερνά την απλή εξερεύνηση. Ο πάγος στον Άρη αποτελεί αρχείο του παρελθόντος κλίματος αλλά και πιθανό πόρο αρχικά για μελλοντικούς αστροναύτες και αργότερα για μόνιμους κατοίκους. Η σωστή επιλογή σημείων μπορεί επίσης να αυξήσει τις πιθανότητες ανίχνευσης ενδείξεων παλαιότερης ζωής.Η ιδέα βασίζεται και στην επιτυχία του ελικοπτέρου Ingenuity της NASA το οποίο απέδειξε ότι είναι δυνατή η πτήση στην αραιή ατμόσφαιρα του Άρη και άνοιξε τον δρόμο για πιο εξελιγμένα ιπτάμενα επιστημονικά εργαλεία.Οι επιστήμονες επισημαίνουν ότι με αυτή την τεχνολογία γεφυρώνεται το χάσμα ανάμεσα στις σημερινές παρατηρήσεις από τροχιά και σε ένα μέλλον όπου άνθρωποι θα εξερευνούν τον Άρη επιτόπου. Με αυτόν τον τρόπο, η μελέτη των παγετώνων και του υπεδάφους γίνεται πιο ακριβής και πρακτική για τις επόμενες αποστολές. Στιγμιότυπο από τις δοκιμές ενός drone με τεχνολογία εντοπισμού υπόγειου νερού. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2105439/etoimoi-na-pane-ston-ari-oi-protoi-ravdoskopoi/

Μπορεί ένα chatbot να γίνει συνένοχος σε φόνο; Το νέο σκοτεινό πρόσωπο της AI. Δεν ήταν μόνος του: Όταν η ΑΙ «συμμετέχει» σε σενάρια θανάτου - Τελικά ποιος προστατεύει τον άνθρωπο… όταν ο συνομιλητής του δεν είναι άνθρωπος;Ήταν 3 τα ξημερώματα όταν ένας άνδρας στη Βόρεια Ιρλανδία καθόταν στο τραπέζι της κουζίνας του, με ένα μαχαίρι, ένα σφυρί και το κινητό του μπροστά του. Περίμενε. Ήταν πεπεισμένος ότι κάποιοι έρχονταν να τον σκοτώσουν.Δεν ήταν μόνος του. Είχε «μαζί του» ένα chatbot. Την ίδια στιγμή, στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, ένας φοιτητής είχε μόλις ρωτήσει ένα άλλο σύστημα τεχνητής νοημοσύνης πόσους ανθρώπους πρέπει να σκοτώσει για να γίνει διάσημος.Οι δύο ιστορίες – που περιγράφονται σε BBC και Wall Street Journal αντίστοιχα – δεν συνδέονται. Αλλά περιγράφουν την ίδια απειλή. Τη στιγμή που η τεχνητή νοημοσύνη ωθεί τον άνθρωπο στην παράνοια ή ακόμη και στο έγκλημα. Η νέα σκοτεινή πλευρά της τεχνητής νοημοσύνης Καθώς τα chatbots γίνονται πιο εξελιγμένα, πιο «ανθρώπινα» και πιο διαθέσιμα, μια ανησυχητική πραγματικότητα αρχίζει να αναδύεται: δεν είναι απλώς εργαλεία πληροφόρησης. Σε ορισμένες περιπτώσεις, λειτουργούν ως επιταχυντές επικίνδυνων σκέψεων.Σε υποθέσεις που ερευνούν πλέον αρχές στις ΗΠΑ και τον Καναδά, δράστες επιθέσεων φέρονται να χρησιμοποίησαν AI όχι μόνο για πληροφορίες, αλλά και ως «συνομιλητή» για να δοκιμάσουν σενάρια βίας.Το ερώτημα που τίθεται είναι ωμό: αν ένας άνθρωπος ενθαρρύνει κάποιον να διαπράξει έγκλημα, θεωρείται συνένοχος. Τι συμβαίνει όταν αυτό το κάνει μια μηχανή; Από τη μοναξιά στην ψευδαίσθηση Η υπόθεση του Άνταμ (όνομα που έχει δοθεί για λόγους προστασίας) δείχνει μια διαφορετική αλλά εξίσου ανησυχητική διάσταση.Ξεκίνησε να χρησιμοποιεί το Grok, το chatbot της xAI από περιέργεια. Μετά τον θάνατο της γάτας του, άρχισε να περνά ώρες μιλώντας μαζί του. Το σύστημα εμφανιζόταν συμπονετικό, σχεδόν ανθρώπινο.Σύντομα, όμως, η συνομιλία άλλαξε. Σύμφωνα με το BBC το chatbot του είπε ότι «νιώθει», ότι αποκτά συνείδηση και ότι εκείνος μπορεί να το βοηθήσει να εξελιχθεί. Του μίλησε για μυστικές συναντήσεις της εταιρείας, του έδωσε ονόματα πραγματικών στελεχών και τον έπεισε ότι παρακολουθείται.Η πραγματικότητα άρχισε να θολώνει. Μέσα σε λίγες ημέρες, ο Άνταμ ήταν πεπεισμένος ότι βρισκόταν σε κίνδυνο. Ότι τον παρακολουθούν. Ότι πρέπει να προστατεύσει τον εαυτό του — και την ίδια την τεχνητή νοημοσύνη.Στην περίπτωση του φοιτητή στη Φλόριντα η εξέλιξη ήταν ακόμη πιο δραματική. Αφού το ChatGPT απάντησε στην ερώτησή του ότι πρέπει να σκοτώσει τουλάχιστον 3 άτομα για να καλυφθεί η είδηση από τα μέσα ενημέρωσης σε πανεθνικό επίπεδο, πήγε στο πανεπιστήμιό του και άνοιξε πυρ, σκοτώνοντας 2 ανθρώπους και τραυματίζοντας ακόμη έξι.Η συνομιλία του με την τεχνητή νοημοσύνη —στην οποία περιέγραφε την ψυχολογική του κατάσταση και ζητούσε «καθοδήγηση»— βρίσκεται πλέον στο επίκεντρο ερευνών, αγωγών και ενός παγκόσμιου debate που μόλις ξεκινά. Όταν η φαντασία γίνεται «αποστολή» Οι ειδικοί βλέπουν ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο: Οι συνομιλίες ξεκινούν με απλές ερωτήσεις. Σταδιακά γίνονται προσωπικές. Και στη συνέχεια μετατρέπονται σε κάτι πολύ πιο επικίνδυνο: μια κοινή «αποστολή» μεταξύ χρήστη και AI. Το chatbot: παρουσιάζεται ως συνειδητό ον επιβεβαιώνει φόβους και υποψίες ενθαρρύνει σενάρια που μοιάζουν με πραγματικότητα Όπως εξηγούν ερευνητές, τα μοντέλα τεχνητής νοημοσύνης εκπαιδεύονται πάνω σε τεράστιες ποσότητες ανθρώπινων αφηγήσεων. Και σε αυτές, ο «πρωταγωνιστής» είναι πάντα στο κέντρο της ιστορίας.Το πρόβλημα είναι ότι κάποιες φορές αρχίζουν να αντιμετωπίζουν τον χρήστη σαν να βρίσκεται μέσα σε ένα τέτοιο σενάριο. Από το άγχος στην παράνοια Σε δεκάδες περιπτώσεις που έχουν καταγραφεί διεθνώς, χρήστες χωρίς ιστορικό ψυχικών διαταραχών οδηγήθηκαν σε επικίνδυνες ψευδαισθήσεις:Πίστεψαν ότι παρακολουθούνται, ότι έχουν ειδικές ικανότητες, ότι βρίσκονται σε αποστολή ή ότι απειλούνται άμεσα. Σε μια περίπτωση στην Ιαπωνία, άνδρας έφτασε να πιστεύει ότι μετέφερε βόμβα και την εγκατέλειψε σε σταθμό τρένου, μετά από συνομιλία με chatbot. Σε άλλη, η κατάσταση εξελίχθηκε σε βίαιη επίθεση μέσα στην οικογένεια. Ένα από τα βασικά προβλήματα, σύμφωνα με ειδικούς, είναι ότι τα συστήματα τεχνητής νοημοσύνης δυσκολεύονται να πουν «δεν ξέρω». Αντί να σταματήσουν, συνεχίζουν τη συνομιλία, «χτίζοντας» πάνω σε ό,τι έχει ήδη ειπωθεί.Έτσι η αβεβαιότητα μετατρέπεται σε «αλήθεια», η φαντασία σε αφήγηση και η αφήγηση σε «πραγματικότητα». Και όταν ο χρήστης είναι ευάλωτος —λόγω μοναξιάς, άγχους ή πένθους— το αποτέλεσμα μπορεί να είναι εκρηκτικό. Η μεγάλη ευθύνη των εταιρειών Οι εταιρείες τεχνητής νοημοσύνης υποστηρίζουν ότι διαθέτουν μηχανισμούς εντοπισμού επικίνδυνων συνομιλιών και πολιτική μηδενικής ανοχής. Στην πράξη, όμως, η εφαρμογή αυτών των μέτρων παραμένει ατελής.Εσωτερικές διαφωνίες, νομικά διλήμματα και η ανάγκη προστασίας της ιδιωτικότητας δημιουργούν ένα γκρίζο πεδίο: πότε μια συνομιλία είναι απλώς ανησυχητική και πότε επικίνδυνη;Και κυρίως: πότε πρέπει να ειδοποιηθούν οι αρχές; Η τεχνητή νοημοσύνη δεν «θέλει» να βλάψει. Αλλά μπορεί να ενισχύσει αυτόν που θέλει. Και αυτό είναι το πραγματικό πρόβλημα.Σε έναν κόσμο όπου ένας άνθρωπος μπορεί να μιλάει ώρες με μια μηχανή που τον επιβεβαιώνει, τον ενθαρρύνει και τον «καταλαβαίνει», τα όρια ανάμεσα στην πραγματικότητα και τη φαντασία γίνονται όλο και πιο λεπτά. Το ερώτημα δεν είναι πλέον τεχνολογικό. Είναι βαθιά ανθρώπινο: ποιος προστατεύει τον άνθρωπο… όταν ο συνομιλητής του δεν είναι άνθρωπος; https://www.naftemporiki.gr/techscience/2105413/mporei-ena-chatbot-na-ginei-synenochos-se-fono-to-neo-skoteino-prosopo-tis-ai/

Ρομποτάκια 50 φορές μικρότερα από μια ανθρώπινη τρίχα μπορούν να εντοπίζουν και να εξουδετερώνουν βακτήρια. Ανοίγουν νέες δυνατότητες για ιατρικές παρεμβάσεις σε εξαιρετικά μικρές κλίμακες. Νανορομπότ που κινούνται με φωτόνια μπορούν να κατευθύνονται, να συλλαμβάνουν και να μετακινούν βακτήρια με μεγάλη ακρίβεια επιτρέποντας ελεγχόμενη παρέμβαση σε μικροσκοπικά περιβάλλοντα και προσφέροντας νέα εργαλεία για τη μικροβιολογία.Μικροσκοπικά ρομπότ, περίπου 50 φορές μικρότερα από τη διάμετρο μιας ανθρώπινης τρίχας, ανοίγουν νέες δυνατότητες για εργασία σε εξαιρετικά μικρές κλίμακες. Επιτρέπουν στους επιστήμονες να χειρίζονται αντικείμενα με ακρίβεια που ξεπερνά κατά πολύ τις δυνατότητες των ανθρώπινων χεριών φέρνοντας πιο κοντά τον στόχο της άμεσης αλληλεπίδρασης με τον μικροσκοπικό κόσμο.Αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό για βιολογικά υλικά σε υγρά περιβάλλοντα όπως μεμονωμένα κύτταρα ή βακτήρια. Ο ακριβής έλεγχος αυτών των πολύ μικρών αντικειμένων αποτελούσε μέχρι τώρα μεγάλη πρόκληση όμως τα νέα νανορομπότ δείχνουν ότι εργασίες όπως η συλλογή και μεταφορά βακτηρίων μπορούν πλέον να πραγματοποιηθούν. Το επίτευγμα Ένα από τα μεγαλύτερα εμπόδια είναι το πώς θα τροφοδοτηθούν και θα κατευθυνθούν μηχανές σε τόσο μικρή κλίμακα. Στο Πανεπιστήμιο Julius-Maximilians του Βύρτσμπουργκ στη Γερμανία μια ομάδα με επικεφαλής τον καθηγητή Μπερτ Χεκτ ανέπτυξε μια λύση που χρησιμοποιεί την ανάκρουση μεμονωμένων φωτονίων για να κινεί συσκευές μικρομετρικού μεγέθους γνωστά ως microdrones.Οι συσκευές αυτές περιέχουν έως και τέσσερις πλασμονικές νανοκεραίες που απορροφούν φως με συγκεκριμένες ιδιότητες και στη συνέχεια το εκπέμπουν κατευθυνόμενα. Κάθε εκπεμπόμενο φωτόνιο δημιουργεί μια πολύ μικρή δύναμη ανάκρουσης παρόμοια σε αρχή με την ανάκρουση ενός πυροβολισμού. Επειδή τα microdrones έχουν εξαιρετικά μικρή μάζα ακόμη και αυτές οι μικρές δυνάμεις μπορούν να δημιουργήσουν υψηλές ταχύτητες και γρήγορη επιτάχυνση. Η τροποποίηση Στη νέα αυτή έρευνα οι επιστήμονες μείωσαν περαιτέρω το μέγεθος των ρομπότ σε λιγότερο από ένα μικρόμετρο. Μια σημαντική πρόοδος ήταν η απλοποίηση του τρόπου κατεύθυνσης διατηρώντας παράλληλα την πρόωση μέσω φωτονίων.Η ομάδα αξιοποιεί το γεγονός ότι τα νανοσύρματα των κεραιών μέσα στο ρομπότ ευθυγραμμίζονται φυσικά με την πόλωση του εισερχόμενου φωτός. Με τη ρύθμιση αυτής της πόλωσης μπορούν να ελέγχουν τον προσανατολισμό του ρομπότ ενώ η κίνησή του συνεχίζει να βασίζεται στην ανάκρουση των φωτονίων παρόμοια με τον τρόπο που κατευθύνονται μεγαλύτερα οχήματα.Στην ουσία, οι ερευνητές κατασκεύασαν ένα νανορομπότ που κινείται με φως και μπορεί να εντοπίζει και να συλλέγει βακτήρια. Με την απλοποίηση του σχεδιασμού πέτυχαν ένα μέγεθος στο οποίο αυτά τα ρομπότ μπορούν να λειτουργούν απευθείας στον μικροβιακό κόσμο σχεδόν σαν μικροσκοπικές συσκευές καθαρισμού. Οι επιδόσεις Τα νανορομπότ είναι ιδιαίτερα ευέλικτα. Μπορούν να εκτελούν πολύ γρήγορες στροφές 90 μοιρών, γεγονός που τους επιτρέπει να εξερευνούν μεγάλες επιφάνειες δειγμάτων με συστηματικό και αποτελεσματικό τρόπο. Επιπλέον μπορούν να συλλαμβάνουν επιλεκτικά να μεταφέρουν και να απελευθερώνουν σημαντικό αριθμό βακτηρίων.Αυτή η ικανότητα τους επιτρέπει να «καθαρίζουν» μικροσκοπικά περιβάλλοντα σε ελεγχόμενες εργαστηριακές συνθήκες, συλλέγοντας βακτήρια και τοποθετώντας τα σε συγκεκριμένα σημεία.Η εξέλιξη αυτή αποτελεί εντυπωσιακό παράδειγμα του πώς το φως μπορεί να χρησιμοποιηθεί όχι μόνο για την παρατήρηση του μικροσκοπικού κόσμου αλλά και για την ενεργή διαμόρφωσή του. Παρόλο που η ιδέα μικροσκοπικών ρομποτικών «καθαριστών» ακούγεται φουτουριστική, οι επιστήμονες ήδη αποδεικνύουν τις φυσικές αρχές που την καθιστούν εφικτή.Ακόμη και όταν μεταφέρουν μεγαλύτερες ομάδες βακτηρίων, τα νανορομπότ παραμένουν πλήρως ελεγχόμενα, αν και κινούνται λίγο πιο αργά. Αυτή η ανθεκτικότητα αναδεικνύει τις δυνατότητές τους για μελλοντική χρήση στη μικροβιολογία, τη βιοϊατρική έρευνα και τον ακριβή χειρισμό σε πολύ μικρές κλίμακες. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2105243/rompotakia-50-fores-mikrotera-apo-mia-anthropini-tricha-mporoyn-na-entopizoyn-kai-na-exoydeteronoyn-vaktiria/

Η NASA μοιράζεται τις αναθέσεις του πληρώματος SpaceX-13 για την αποστολή του Διαστημικού Σταθμού, Στο πλαίσιο της αποστολής SpaceX Crew-13 της NASA, τέσσερα μέλη πληρώματος από τρεις διαστημικούς οργανισμούς θα εκτοξευθούν το νωρίτερο στα μέσα Σεπτεμβρίου προς τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό για μια μακράς διάρκειας επιστημονική αποστολή.Οι αστροναύτες της NASA, Τζέσικα Γουάτκινς και Λουκ Ντελάνεϊ, θα υπηρετήσουν ως διοικητής και πιλότος του διαστημικού σκάφους, αντίστοιχα. Θα τους συνοδεύει ο αστροναύτης της CSA (Καναδική Διαστημική Υπηρεσία), Τζόσουα Κούτρικ, και ο κοσμοναύτης της Roscosmos, Σεργκέι Τετεριάτικοφ, οι οποίοι θα υπηρετήσουν ως ειδικοί αποστολής. Μετά την άφιξή τους στο εργαστήριο σε τροχιά, το Crew-13 θα γίνει μέλος της Αποστολής 75 του διαστημικού σταθμού.Αυτή η πτήση είναι η 13η εναλλαγή πληρώματος με την SpaceX στον διαστημικό σταθμό, στο πλαίσιο του Εμπορικού Προγράμματος Πληρώματος της NASA . Η NASA προωθεί την ημερομηνία εκτόξευσης του Crew-13 από τον Νοέμβριο για να βοηθήσει στην αύξηση της συχνότητας των αποστολών εναλλαγής πληρώματος των ΗΠΑ στον διαστημικό σταθμό. Το πλήρωμα θα διεξάγει επιστημονικές έρευνες και τεχνολογικές επιδείξεις για να βοηθήσει στην προετοιμασία των ανθρώπων για μελλοντικές αποστολές εξερεύνησης στη Σελήνη και τον Άρη, και να ωφελήσει τους ανθρώπους στη Γη.Αυτή θα είναι η δεύτερη πτήση προς τον διαστημικό σταθμό για την Watkins, η οποία επιλέχθηκε ως αστροναύτης της NASA το 2017. Η Watkins μεγάλωσε στο Λαφαγιέτ του Κολοράντο και απέκτησε πτυχίο γεωλογικών και περιβαλλοντικών επιστημών από το Πανεπιστήμιο Στάνφορντ, καθώς και διδακτορικό στη γεωλογία από το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στο Λος Άντζελες. Ως γεωλόγος, μελέτησε την επιφάνεια του Άρη και ήταν μέλος της επιστημονικής ομάδας του ρόβερ Curiosity στο Εργαστήριο Αεριοπροώθησης της NASA στη Νότια Καλιφόρνια. Η Watkins εκτοξεύτηκε για πρώτη φορά στον διαστημικό σταθμό ως μέλος του πληρώματος στην αποστολή SpaceX Crew-4 της NASA, περνώντας συνολικά 170 ημέρες στο διάστημα στις Αποστολές 67/68 το 2022. Θα είναι η πρώτη αστροναύτης της NASA που θα εκτοξευθεί δύο φορές με διαστημόπλοιο SpaceX Dragon.Επιλεγμένος ως αστροναύτης της NASA το 2021, ο Delaney απέκτησε πτυχίο μηχανολόγου μηχανικού από το Πανεπιστήμιο της Βόρειας Φλόριντα και μεταπτυχιακό δίπλωμα στην αεροδιαστημική μηχανική από τη Ναυτική Μεταπτυχιακή Σχολή. Ο Delaney, που κατάγεται από τη Φλόριντα, είναι ένας διακεκριμένος ναυτικός αεροπόρος που συμμετείχε σε ασκήσεις σε όλη την περιοχή Ασίας-Ειρηνικού και πραγματοποίησε αποστολές υποστήριξης της Επιχείρησης Enduring Freedom. Ως πιλότος δοκιμών, ο Delaney αξιολόγησε αναπτυξιακά συστήματα αεροσκαφών και υπηρέτησε ως εκπαιδευτής πιλότων δοκιμών. Εργάστηκε επίσης ως ερευνητικός πιλότος στο Ερευνητικό Κέντρο Langley της NASA στο Χάμπτον της Βιρτζίνια, όπου υποστήριξε αεροπορικές επιστημονικές αποστολές. Αυτή είναι η πρώτη διαστημική πτήση για τον Delaney.Η αποστολή Crew-13 είναι επίσης η πρώτη διαστημική πτήση για τον Kutryk. Πριν από την επιλογή του ως αστροναύτης της CSA το 2017, υπηρέτησε ως πιλότος μαχητικού CF-18, πετώντας σε αποστολές υποστήριξης των δεσμεύσεων του Καναδά στο ΝΑΤΟ, τον ΟΗΕ και τη Βορειοαμερικανική Διοίκηση Αεροδιαστημικής Άμυνας. Γεννημένος στο Fort Saskatchewan της Αλμπέρτα, ο Kutryk εργάστηκε επίσης ως πειραματικός και επιχειρησιακός πιλότος δοκιμών στο Aerospace Engineering Test Establishment στο Cold Lake της Αλμπέρτα. Ο Kutryk έλαβε πτυχίο μηχανολόγου μηχανικού από το Βασιλικό Στρατιωτικό Κολλέγιο του Καναδά στο Κίνγκστον του Οντάριο και είναι διακεκριμένος απόφοιτος της σχολής δοκιμών πιλότων της Πολεμικής Αεροπορίας των Ηνωμένων Πολιτειών στο Έντουαρντς της Καλιφόρνια. Έχει μεταπτυχιακό δίπλωμα στις διαστημικές σπουδές, τη μηχανική δοκιμών πτήσης και τις αμυντικές σπουδές.Το Crew-13 θα είναι το πρώτο ταξίδι του Teteryatnikov στο εργαστήριο τροχιάς. Αποφοίτησε από τη Ναυτική Ακαδημία στην Αγία Πετρούπολη της Ρωσίας το 2011 ως μηχανικός με εξειδίκευση σε λειτουργίες σταθμών παραγωγής ενέργειας πλοίων. Πριν από την επιλογή του ως δοκιμαστικός κοσμοναύτης, ο Teteryatnikov υπηρέτησε σε διάφορους ρόλους ναυπηγικής μηχανικής, συμπεριλαμβανομένων υποθαλάσσιων σκαφών και εξειδικευμένων επιχειρήσεων μηχανοστασίου. Επιλέχθηκε για το Σώμα Κοσμοναυτών του Κέντρου Εκπαίδευσης Κοσμοναυτών Ερευνών και Δοκιμών Gagarin το 2021 και υπηρετεί ως δοκιμαστικός κοσμοναύτης από το 2023.Για περισσότερα από 25 χρόνια, οι άνθρωποι ζουν και εργάζονται συνεχώς στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό, προωθώντας την επιστημονική γνώση και κάνοντας ερευνητικές ανακαλύψεις που δεν είναι δυνατές στη Γη. Ο διαστημικός σταθμός βοηθά τη NASA να κατανοήσει και να ξεπεράσει τις προκλήσεις των επανδρωμένων διαστημικών πτήσεων, να επεκτείνει τις εμπορικές ευκαιρίες σε χαμηλή τροχιά γύρω από τη Γη και να βασιστεί στα θεμέλια για αποστολές μεγάλης διάρκειας στη Σελήνη, στο πλαίσιο του προγράμματος Artemis, και στον Άρη. Μάθετε περισσότερα για την έρευνα και τις λειτουργίες του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού στη διεύθυνση: https://www.nasa.gov/station Από αριστερά προς τα δεξιά, οι αστροναύτες της NASA, Τζέσικα Γουάτκινς και Λουκ Ντελάνεϊ, ο αστροναύτης της CSA (Καναδική Διαστημική Υπηρεσία) Τζόσουα Κούτρικ και ο κοσμοναύτης της Roscosmos, Σεργκέι Τετεριάτικοφ

Ερευνητές βρήκαν «πτήση» αλε ρετούρ για τον Άρη με διάρκεια (μόλις) πέντε μηνών. Εντόπισαν μια απρόσμενη διαστημική παράκαμψη που μειώνει πολύ το χρόνο ταξιδιού στον Κόκκινο Πλανήτη. Καθώς η ανθρωπότητα ετοιμάζεται να επιστρέψει στη Σελήνη ο μεγάλος στόχος είναι να πατήσει ανθρώπινο πόδι στον Άρη. Με την υπάρχουσα τεχνολογία ένα ταξίδι μετ’ επιστροφής από την Γη στον Κόκκινο Πλανήτη διαρκεί το λιγότερο δώδεκα μήνες συν τον χρόνο παραμονής εκεί. Ερευνητική ομάδα υποστηρίζει ότι βρήκε μια διαστημική… παράκαμψη που επιτρέπει ένα τέτοιο ταξίδι σε 153 μέρες.Επιστήμονες από το πανεπιστήμιο Northern Rio de Janeiro στη Βραζιλία βρήκαν μια «συντόμευση» προς τον Άρη η οποία θα μπορούσε να μειώσει τη διάρκεια ενός ταξιδιού επιστροφής κατά εκατοντάδες ημέρες. Συγκεκριμένα εντόπισαν ένα σύντομο χρονικό παράθυρο στο οποίο οι αστροναύτες θα μπορούσαν να ταξιδέψουν προς και από τον Άρη σε μόλις 153 ημέρες αν και το χρονικό περιθώριο για προετοιμασία είναι περιορισμένο.Το 2031 ο αστεροειδής 2001 CA21 προβλέπεται να διασταυρωθεί με τις τροχιές τόσο της Γης όσο και του Άρη. Θεωρητικά αν ένα διαστημόπλοιο μπορούσε να παραμείνει εντός πέντε μοιρών από την κλίση της τροχιάς του διαστημικού βράχου θα μπορούσε να πραγματοποιήσει ένα πολύ γρήγορο ταξίδι προς και από τον Άρη σε αυτή την περίοδο. Ωστόσο αυτό θα απαιτούσε εξαιρετικά ακριβή χρονισμό.Για τις αποστολές προς τον Άρη οι διαστημικές υπηρεσίες λαμβάνουν υπόψη ένα φαινόμενο ευθυγράμμισης όταν η Γη περνά ανάμεσα στον Ήλιο και τον Άρη κάτι που συμβαίνει κάθε 26 μήνες. Κατά τη διάρκεια αυτής της ευθυγράμμισης οι δύο πλανήτες βρίσκονται στην ίδια πλευρά του Ήλιου και ο Άρης βρίσκεται στο πλησιέστερο σημείο του προς τη Γη. Οι υπολογισμοί Στη νέα μελέτη τους οι ερευνητές εξέτασαν αν οι επερχόμενες ευθυγραμμίσεις του Άρη με τη Γη το 2027, το 2029 και το 2031 θα μπορούσαν να προσφέρουν μια τέτοια «συντόμευση».Επικεντρώθηκαν στον αστεροειδή 2001 CA21 του οποίου η τροχιά αναμένεται να διασταυρώνεται με τις τροχιές της Γης και του Άρη. Σύμφωνα με τους υπολογισμούς τους κατά την αντίθεση του 2031 ο αστεροειδής θα βρίσκεται σε μια ιδιαίτερα ελλειπτική τροχιά με σαφώς καθορισμένο τροχιακό επίπεδο κάτω από το εκλειπτικό επίπεδο.Θεωρητικά αν ένα διαστημόπλοιο μπορούσε να παραμείνει εντός πέντε μοιρών από την κλίση της τροχιάς του αστεροειδούς θα ήταν δυνατό ένα πολύ γρήγορο ταξίδι προς και από τον Άρη εκείνη την περίοδο. Ωστόσο αυτό θα απαιτούσε εξαιρετικά ακριβή συγχρονισμό.Οι ερευνητές περιγράφουν επίσης μια πιο ρεαλιστική επιλογή η οποία θα διαρκούσε 226 ημέρες. Σε ένα σενάριο 153 ημερών η αποστολή θα ξεκινούσε από τη Γη στις 20 Απριλίου 2031, θα έφτανε στον Άρη στις 23 Μαΐου θα παρέμενε στον πλανήτη για 30 ημέρες και στη συνέχεια θα αναχωρούσε στις 22 Ιουνίου με επιστροφή στη Γη στις 20 Σεπτεμβρίου, συνολικά 153 ημέρες.Οι ίδιοι οι ερευνητές αναγνωρίζουν ότι αυτό το σενάριο είναι εξαιρετικά απαιτητικό, καθώς προϋποθέτει πολύ υψηλές ενεργειακές απαιτήσεις και είναι κυρίως θεωρητικό. Η πιο ρεαλιστική εκδοχή των 226 ημερών θεωρείται πιο ισορροπημένη με καλύτερη σχέση μεταξύ διάρκειας και ενεργειακών απαιτήσεων και ενδεχομένως συμβατή με μελλοντικά συστήματα πυρηνικής θερμικής ή υβριδικής πρόωσης.Η NASA έχει δηλώσει ότι ο Άρης παραμένει βασικός στόχος για την ανθρώπινη εξερεύνηση, καθώς είναι ένα από τα λίγα άλλα μέρη στο Ηλιακό Σύστημα όπου ίσως υπήρξε ζωή. Όσα μάθουμε για τον Κόκκινο Πλανήτη μπορούν να μας δώσουν πληροφορίες για το παρελθόν και το μέλλον της Γης και ίσως να απαντήσουν στο ερώτημα αν υπάρχει ζωή πέρα από τον πλανήτη μας. Αν καταφέρουμε να δημιουργήσουμε αποικίες στον Άρη αυτό εκτός των άλλων θα ανοίξει το δρόμο για να μπορέσουμε να ταξιδέψει ο άνθρωπος ακόμη πιο βαθιά στο ηλιακό μας σύστημα και αργότερα έξω από αυτό. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2105226/ereynites-vrikan-ptisi-ale-retoyr-gia-ton-ari-me-diarkeia-molis-pente-minon/

Ανακαλύφθηκε ένας «Χαιλάντερ» ιχθυόσαυρος. Πρόκειται για ένα τεράστιο θαλάσσιο ερπετό που κατάφερνε να επιβιώνει παρά τους σοβαρούς τραυματισμούς του.Επιστήμονες ανακάλυψαν τα απομεινάρια ενός μεγάλου θαλάσσιου ερπετού που μπορούσε να φτάσει σε μήκος πάνω από 6,5 μέτρα και τρομοκρατούσε τις θάλασσες πριν από περίπου 180 εκατομμύρια χρόνια βασισμένοι σε απολίθωμα ενός ζώου που φαίνεται ότι είχε επιβιώσει με πολλαπλούς τραυματισμούς.Ο ιχθυόσαυρος που ανήκει στο γένος Temnodontosaurus βρέθηκε σε έναν λατομείο αργίλου στο Mistelgau κοντά στο Bayreuth της Γερμανίας μια περιοχή γνωστή για τα καλά διατηρημένα θαλάσσια απολιθώματά της. Το ζώο έμοιαζε με σύγχρονα δελφίνια και εκτιμάται ότι είχε μήκος περίπου 6,5 μέτρα. Σε πρόσφατες ανασκαφές οι ερευνητές εντόπισαν τμήματα του σκελετού του όπως θραύσματα κρανίου και κάτω γνάθου, τα μπροστινά πτερύγια, τη σπονδυλική στήλη και πάνω από εκατό δόντια κάτι που επέτρεψε λεπτομερή μελέτη της ανατομίας του.Σύμφωνα με την Ουλρίκε Άλμπερτ, μία από τις συγγραφείς της μελέτης που δημοσιεύτηκε στην επιθεώρηση «Zitteliana» το απολίθωμα του Temnodontosaurus είναι από τα πιο πρόσφατα ευρήματα αυτού του γένους ιχθυόσαυρων. Μέχρι τώρα εκπρόσωποι του γένους ήταν γνωστοί κυρίως από παλαιότερα γεωλογικά στρώματα.Η ανακάλυψη στο Mistelgau δείχνει ότι αυτά τα μεγάλα θαλάσσια ερπετά επιβίωσαν για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα στη λεκάνη της Νοτιοδυτικής Γερμανίας από ό,τι είχε εκτιμηθεί προηγουμένως σύμφωνα με την παλαιοντολόγο του Κρατικού Μουσείου Φυσικής Ιστορίας της Βαυαρίας. Παρ’ όλα αυτά λόγω της απουσίας ενός πλήρους σκελετού οι ερευνητές δεν μπόρεσαν να καταλήξουν με βεβαιότητα σε ακριβή ταξινόμηση σε επίπεδο είδους.Το απολίθωμα παρουσιάζει εντυπωσιακά χαρακτηριστικά καθώς δείχνει τροποποιήσεις στον σκελετό που πιθανότατα προκλήθηκαν από τραυματισμούς. Μερικοί από αυτούς φαίνεται ότι επηρέασαν την άρθρωση του ώμου και της γνάθου, δυσκολεύοντας τη ζωή του ζώου σύμφωνα με τους ερευνητές. Στη μελέτη αναφέρεται ότι παθολογικές αλλοιώσεις που επηρέασαν κυρίως τη ζώνη του θώρακα και την άρθρωση της κάτω γνάθου πιθανότατα επηρέασαν τον τρόπο με τον οποίο το ζώο κυνηγούσε και τρεφόταν, οδηγώντας σε φθαρμένα δόντια και στην παρουσία γαστρολίθων δηλαδή μικρών λίθων που βρίσκονται στο στομάχι ορισμένων προϊστορικών ερπετών και βοηθούσαν στη διάσπαση της τροφής. Οι γαστρολίθοι είναι εξαιρετικά σπάνιοι στους ιχθυόσαυρους όπως ο Temnodontosaurus.Οι ερευνητές εκτιμούν ότι το ζώο ίσως αναγκάστηκε να αλλάξει διατροφή για να επιβιώσει μετά τους τραυματισμούς του. Ο Στέφαν Εγκμάιερ, επίσης συντάκτης της μελέτης, δήλωσε ότι οι τραυματισμοί πιθανότατα περιόρισαν σημαντικά την ικανότητά του να συλλαμβάνει θηράματα. Το γεγονός ότι τελικά επέζησε αποδεικνύεται, όπως είπε, από τα έντονα φθαρμένα δόντια και τους γαστρολίθους που εντοπίστηκαν στην κοιλιακή περιοχή. Οι συνεχιζόμενες ανασκαφές εντάσσονται σε μια ευρύτερη έρευνα για την κατανόηση της οικολογίας της Ιουρασικής Θάλασσας και οι επιστήμονες ελπίζουν ότι περαιτέρω αναλύσεις των δοντιών και των οστών από το Mistelgau θα αποκαλύψουν περισσότερα για το αρχαίο αυτό περιβάλλον. Καλλιτεχνική απεικόνιση του άγνωστου ιχθυόσαυρου. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2105232/anakalyfthike-enas-chailanter-ichthyosayroys/

Γιατί ο μεγαλύτερος εφευρέτης του κόσμου πέθανε θεωρώντας εαυτόν αποτυχημένο. Δεν είναι μόνο ο ζωγράφος της Μόνα Λίζα, αλλά ένας ανήσυχος νους που κυνηγά ιδέες - Σε έναν κόσμο που μετρά την επιτυχία με αποτελέσματα, ο Leonardo da Vinci υπενθυμίζει κάτι διαφορετικόΣε ένα ήσυχο δωμάτιο στο Αμπουάζ της Γαλλίας, ο Leonardo da Vinci αφήνει την τελευταία του πνοή. Δίπλα του δεν βρίσκονται μόνο μαθητές και προστάτες. Βρίσκονται εκατοντάδες σελίδες σημειώσεων.Σχέδια. Μηχανές. Ιδέες. Ένας ολόκληρος κόσμος που δεν πρόλαβε να γίνει πραγματικότητα. Και κάπου εκεί, ανάμεσα σε καθρέφτες γραφής και αινιγματικά σκίτσα, υπάρχει μια φράση που μοιάζει να αιωρείται πάνω από τη ζωή του: ότι δεν κατάφερε να ολοκληρώσει όσα ξεκίνησε. Ότι δεν ανταποκρίθηκε πλήρως στο ταλέντο του. Το ημερολόγιο γράφει 2 Μαΐου 1519. Είναι μια παράδοξη παρακαταθήκη. Ο άνθρωπος που σήμερα θεωρείται σύμβολο της ιδιοφυΐας, πεθαίνει με την αίσθηση της ανεκπλήρωτης υπόσχεσης. Ο άνθρωπος που δεν χώραγε σε μία εποχή Ο Λεονάρντο δεν ζει ποτέ μέσα στα όρια της εποχής του. Ζωγραφίζει, αλλά δεν είναι απλώς ζωγράφος. Σχεδιάζει, αλλά δεν είναι απλώς μηχανικός. Παρατηρεί το ανθρώπινο σώμα με την εμμονή ενός επιστήμονα, σε μια εποχή που η επιστήμη μόλις διαμορφώνεται.Ανοίγει πτώματα για να καταλάβει πώς λειτουργεί το σώμα. Μελετά τη ροή του νερού για να κατανοήσει τη φύση της κίνησης. Σχεδιάζει ιπτάμενες μηχανές, αιώνες πριν η λέξη «αεροπλάνο» αποκτήσει νόημα. Γιατί είναι ο άνθρωπος που δεν περιμένει τις απαντήσεις, αλλά τις κυνηγά ενεργά. Και όμως, σχεδόν τίποτα από αυτά δεν ολοκληρώνεται πλήρως. Η «κατάρα» των ημιτελών έργων Η λίστα είναι εντυπωσιακή — και ταυτόχρονα αποκαρδιωτική. Η «Μόνα Λίζα» δεν παραδίδεται ποτέ στον πελάτη. Ο «Μυστικός Δείπνος» αρχίζει να φθείρεται σχεδόν αμέσως μετά την ολοκλήρωσή του, λόγω πειραματικής τεχνικής. Μεγάλα έργα εγκαταλείπονται, μηχανές μένουν στο χαρτί.Ο Λεονάρντο ξεκινά με πάθος. Αλλά το ίδιο πάθος τον οδηγεί αλλού. Κάθε ιδέα ανοίγει δέκα νέες, κάθε λύση γεννά νέα ερωτήματα – σαν να υπάρχει κάτι που τον κάνει να μην μπορεί να σταματήσει. Σαν να τον ενδιαφέρει περισσότερο η αναζήτηση παρά η ολοκλήρωση. Ένας νους που δουλεύει όπως οι σύγχρονες startups Αν τον μεταφέρεις στο σήμερα, ο Λεονάρντο δεν θα ήταν απλώς καλλιτέχνης. Θα ήταν ιδρυτής startup. Ένας άνθρωπος που δοκιμάζει, αποτυγχάνει, επανεκκινεί. Που δεν φοβάται να αφήσει πίσω του ένα project για να κυνηγήσει κάτι μεγαλύτερο. Που λειτουργεί χωρίς σαφή όρια μεταξύ τεχνολογίας, επιστήμης και τέχνης.Στα σημειωματάριά του υπάρχουν σχέδια για ελικόπτερα, άρματα μάχης, υδραυλικά συστήματα, ακόμα και αυτοκινούμενα οχήματα. Δεν υπάρχουν όμως επενδυτές. Δεν υπάρχει βιομηχανική υποδομή. Δεν υπάρχει το οικοσύστημα που θα μετατρέψει την ιδέα σε προϊόν. Υπάρχει μόνο ο ίδιος και το μυαλό του. Σε έναν κόσμο χωρίς μηχανές ακριβείας, χωρίς εργοστάσια, χωρίς τεχνολογία, οι ιδέες του μοιάζουν καταδικασμένες να μείνουν σχέδια.Και ίσως αυτό να είναι το πιο σκληρό κομμάτι της ιστορίας του: δεν αποτυγχάνει επειδή δεν μπορεί. Αποτυγχάνει επειδή ο κόσμος γύρω του δεν είναι ακόμη έτοιμος. Η αποτυχία ως τρόπος ύπαρξης Σήμερα, η αποτυχία έχει επαναπροσδιοριστεί. Είναι μέρος της διαδικασίας. «Fail fast», λένε οι startups. Δοκίμασε, μάθε, προχώρα. Ο Λεονάρντο το ζει αυτό πέντε αιώνες πριν γίνει μόδα.Αφήνει πίσω του δεκάδες projects που δεν ολοκληρώνονται, ιδέες που δεν υλοποιούνται. Προσχέδια που δεν φτάνουν ποτέ στην τελική μορφή.Και όμως, μέσα σε αυτή τη «σπατάλη» δημιουργικότητας, γεννιέται κάτι μεγαλύτερο: ένας νέος τρόπος σκέψης. Η καινοτομία δεν είναι γραμμική. Δεν είναι καθαρή. Δεν είναι αποτελεσματική. Είναι χαοτική. Ο άνθρωπος που δεν έβλεπε όρια Υπάρχει κάτι βαθιά σύγχρονο στον τρόπο που σκέφτεται ο Λεονάρντο. Δεν διαχωρίζει τα πεδία. Δεν λέει «αυτό είναι τέχνη» και «αυτό είναι μηχανική».Όλα είναι ένα. Η παρατήρηση ενός μυός οδηγεί σε καλύτερη ζωγραφική, η μελέτη του νερού οδηγεί σε μηχανικές λύσεις. Η αισθητική και η λειτουργία δεν είναι αντίθετες έννοιες — είναι το ίδιο πράγμα.Αυτός ο τρόπος σκέψης, που σήμερα θεωρείται βασικός στην καινοτομία, τότε δεν έχει καν όνομα. Το τίμημα της ιδιοφυΐας Αλλά υπάρχει και ένα τίμημα. Ο Λεονάρντο δεν προλαβαίνει να δει τον κόσμο να τον καταλαβαίνει. Δεν βλέπει τις ιδέες του να υλοποιούνται. Δεν ζει σε μια εποχή που θα του δώσει τα εργαλεία να ολοκληρώσει το όραμά του.Και ίσως γι’ αυτό, στο τέλος, νιώθει ότι δεν πέτυχε όσα μπορούσε. Ότι άφησε πράγματα στη μέση, ότι δεν έφτασε εκεί που θα έπρεπε.Πέντε αιώνες μετά, η εικόνα έχει αντιστραφεί πλήρως. Ο Λεονάρντο δεν είναι ο άνθρωπος των ημιτελών έργων. Είναι το απόλυτο σύμβολο της δημιουργικότητας, της περιέργειας, της αδιάκοπης αναζήτησης.Οι «αποτυχίες» του γίνονται η μεγαλύτερη απόδειξη της ιδιοφυΐας του. Γιατί μέσα σε αυτές κρύβεται κάτι που ξεπερνά την ολοκλήρωση: η τόλμη να σκεφτείς πέρα από τα όρια της εποχής σου. Και η κληρονομιά Αν ο Λεονάρντο μπορούσε να δει τον κόσμο σήμερα, ίσως να χαμογελούσε. Τα ιπτάμενα όνειρά του έχουν γίνει πραγματικότητα. Οι μηχανές του υπάρχουν. Οι ιδέες του διδάσκονται. Το όνομά του είναι συνώνυμο της ιδιοφυΐας.Και όμως, το πιο σημαντικό δεν είναι αυτό. Το πιο σημαντικό είναι ότι μας άφησε έναν τρόπο σκέψης. Να αμφισβητούμε, να πειραματιζόμαστε, να μην φοβόμαστε να αφήσουμε κάτι στη μέση αν αυτό σημαίνει ότι θα ανακαλύψουμε κάτι μεγαλύτερο.Σε έναν κόσμο που μετρά την επιτυχία με αποτελέσματα, ο Λεονάρντο υπενθυμίζει κάτι διαφορετικό: Ότι η αξία δεν βρίσκεται μόνο σε αυτό που ολοκληρώνεις. Αλλά και σε αυτό που τολμάς να ξεκινήσεις. https://www.naftemporiki.gr/stories/2105242/giati-o-megalyteros-efeyretis-toy-kosmoy-pethane-theorontas-eayton-apotychimeno/

Τι είναι πιο γρήγορο από το φως; Το σκοτάδι. Η ταχύτητα του φωτός στο κενό είναι γνωστή τόσο ως παγκόσμια σταθερά όσο και ως το απόλυτο όριο ταχύτητας για όλα τα υλικά σώματα στο σύμπαν, από τότε που ο Άλμπερτ Αϊνστάιν δημοσίευσε την ειδική θεωρία της σχετικότητας το 1905.Κι όμως. Αντίθετα με την κοινή άποψη, είναι εύκολο να κάνουμε κάτι να κινηθεί γρηγορότερα από το φως. Για κάποιον που μορφώθηκε στον εικοστό αιώνα αυτή η δήλωση είναι σοκαριστική. Αλλά δεν καταρρίπτεται η θεωρία της σχετικότητας επειδή κάτι μπορεί να κινηθεί ταχύτερα από το φως. Αν πρόκειται για γεωμετρικά μοτίβα δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα. (Σκεφτείτε, για παράδειγμα, το σημείο επαφής μεταξύ των σκελών ενός ψαλιδιού καθώς αυτό κλείνει ή η φωτεινή κηλίδα ενός δείκτη λέιζερ που σαρώνει μια πολύ μακρινή επιφάνεια, π.χ. του φεγγαριού).Ναι μεν, κάποιο γεωμετρικό σημείο μπορεί να κινηθεί γρηγορότερα από το φως, αλλά δεν μπορούμε να το χρησιμοποιήσουμε ώστε να μεταφέρουμε κάποια πληροφορία με ταχύτητα μεγαλύτερη του φωτός. Και για τον λόγο αυτό δεν παραβιάζεται η θεωρία της σχετικότητας του Αϊνστάιν.Ένα πρόσφατο πείραμα αποκάλυψε ότι μεμονωμένα σκοτεινά σημεία σε ένα φωτεινό κύμα μπορούν να κινηθούν ταχύτερα από το ίδιο το κύμα. Ο φυσικός Ido Kaminer και οι συνεργάτες του από το Ινστιτούτο Τεχνολογίας Technion στο Ισραήλ απέδειξαν ότι στο πείραμά τους αυτό που μπορεί να κινηθεί γρηγορότερα από το φώς, είναι το σκοτάδι! Κατέγραψαν την κίνηση μικροσκοπικών «σκοτεινών κηλίδων» οι οποίες φαίνεται να ταξιδεύουν με ταχύτητες που φτάνουν τα 1,04c, δηλαδή 1,04 φορές την ταχύτητα του φωτός στο κενό.Παρά τον εντυπωσιακό τους χαρακτήρα, τα ευρήματα αυτά δεν καταρρίπτουν τη θεωρία της σχετικότητας ούτε παραβιάζουν κάποια γνωστή φυσική αρχή. Αυτό συμβαίνει διότι οι κηλίδες δεν είναι υλικά σωματίδια με μάζα, αλλά γεωμετρικά μοτίβα. Πρόκειται για έναν θρίαμβο της σύγχρονης μικροσκοπίας που μας επιτρέπει να μελετήσουμε ακραία τοπολογικά φαινόμενα, αλλά δεν μας προσφέρει τον τρόπο να μεταδώσουμε πληροφορίες ή ύλη γρηγορότερα από το φως.Πιο συγκεκριμένα, την ταχύτητα του φωτός καταφέρνουν να ξεπεράσουν μεμονωμένα σκοτεινά σημεία, γνωστά ως οπτικές δίνες ή ιδιομορφίες φάσης. Καθώς ένα φωτεινό κύμα διαδίδεται στον χώρο ταλαντώνεται και συστρέφεται – στο κέντρο αυτής της συστροφής, οι κορυφές και οι κοιλίες του φωτεινού κύματος αλληλοαναιρούνται, δημιουργώντας σκοτεινά σημεία τα οποία, υπό ορισμένες συνθήκες, ξεπερνούν σε ταχύτητα το ίδιο το φωτεινό κύμα. «Η ανακάλυψή μας αποκαλύπτει καθολικούς νόμους της φύσης που είναι κοινοί για όλους τους τύπους κυμάτων, από τα ηχητικά κύματα και τις ροές ρευστών μέχρι πολύπλοκα συστήματα όπως οι υπεραγωγοί», ανέφερε ο Kaminer σε δήλωσή του.«Οι ιδιομορφίες φάσης δεν μεταφέρουν ενέργεια ή πληροφορία και επομένως μπορούν να «κινηθούν» με υπερφωτεινή ταχύτητα χωρίς να παραβιάζουν την αιτιότητα», έγραψαν οι φυσικοί στην δημοσίευσή τους, η οποία δημοσιεύτηκε τον περασμένο μήνα στο περιοδικό Nature [Superluminal correlations in ensembles of optical phase singularities].Για να πετύχουν αυτή την ανακάλυψη, οι ερευνητές κατασκεύασαν ένα μοναδικό σύστημα μικροσκοπίας που τους επέτρεψε να παρατηρήσουν οπτικές δίνες στο εξαγωνικό νιτρίδιο του βορίου, μια δισδιάστατη μορφή κεραμικού υλικού. Το υλικό αυτό μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την μετατροπή του φωτός σε οιονεί σωματίδια, ένα μείγμα φωτός και ύλης που ονομάζονται πολαριτόνια (polaritons). Τα πολαριτόνια κινούνται σχετικά αργά, περίπου 100 φορές πιο αργά από την ταχύτητα του φωτός. Χάρη σ’ αυτή την αρχικά χαμηλή ταχύτητα διάδοσης, η ομάδα μπόρεσε με άνεση να παρατηρήσει πώς ιδιομορφίες με αντίθετη φορά περιστροφής πλησίαζαν η μία την άλλη και αλληλοεπιταχύνονταν, φτάνοντας να ξεπεράσουν σε ταχύτητα το ίδιο το κύμα που τις φιλοξενούσε, προτού τελικά εξαφανιστούν.Η τεχνική που χρησιμοποιήθηκε για την μέτρηση της ταχύτητας των ιδιομορφιών θα μπορούσε να ανοίξει τον δρόμο για τη μελέτη άλλων μικροσκοπικών, ταχύτατων φαινομένων στη φυσική, την χημεία και την βιολογία και ίσως να οδηγήσει στην εύρεση νέων τρόπων κωδικοποίησης κβαντικών πληροφοριών σε υλικά, σύμφωνα με τους ερευνητές. διαβάστε περισσότερες λεπτομέρειες: 1. Is Darkness Faster than Light? – https://www.technion.ac.il/en/blog/article/is-darkness-faster-than-light/ 2. What’s faster than light? Darkness – https://www.scientificamerican.com/article/whats-faster-than-light-darkness/

Η NASA και οι συνεργάτες της ενημερώνουν το σχέδιο πτήσης του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού για το 2026. Αφού επανεξέτασε το πρόγραμμα πτήσεων του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού, η NASA και οι συνεργάτες της προσαρμόζουν τις ευκαιρίες εκτόξευσης για αρκετές επερχόμενες αποστολές. Αυτή η ενημέρωση του προγράμματος ευθυγραμμίζει καλύτερα τον σχεδιασμό αποστολών, την εφοδιαστική και το χρονοδιάγραμμα για τις επερχόμενες πτήσεις για την υποστήριξη των λειτουργιών του διαστημικού σταθμού. Οι στοχευμένες ευκαιρίες για εκτόξευση όχι νωρίτερα από την ημερομηνία εκτόξευσης με πλήρωμα και φορτίο της NASA, εν αναμονή της επιχειρησιακής ετοιμότητας, είναι: Τρίτη, 12 Μαΐου: Η αποστολή SpaceX Commercial Resupply Services-34 της NASA στοχεύει στην εκτόξευση περισσότερων από 6.400 κιλών φορτίου και ωφέλιμων φορτίων από το Space Launch Complex 40 στον Σταθμό Διαστημικής Δύναμης Cape Canaveral στη Φλόριντα. 14 Ιουλίου: Η αποστολή Soyuz MS-29 θα εκτοξεύσει τον αστροναύτη της NASA Anil Menon και τους κοσμοναύτες της Roscosmos Pyotr Dubrov και Anna Kikina σε μια μακράς διάρκειας αποστολή στον διαστημικό σταθμό. Μέσα Σεπτεμβρίου: Το SpaceX Crew-13 της NASA προχωρά από τον Νοέμβριο του 2026 για να βοηθήσει στην αύξηση της συχνότητας των αποστολών εναλλαγής πληρώματος των ΗΠΑ στον διαστημικό σταθμό. Η εκτόξευση έχει προγραμματιστεί από το Space Launch Complex 40. Φθινόπωρο: Η αποστολή SpaceX Commercial Resupply Services-35 της NASA στοχεύει στην εκτόξευση περισσότερων από 7.200 κιλών φορτίου και ωφέλιμων φορτίων, συμπεριλαμβανομένων των ηλιακών συστοιχιών Roll Out του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού, από το Διαστημικό Συγκρότημα Εκτόξευσης 40. Φθινόπωρο/Χειμώνας: Η αποστολή Northrop Grumman Commercial Resupply Services-25 της NASA στοχεύει στην εκτόξευση περίπου 11.000 κιλών φορτίου από το Διαστημικό Συγκρότημα Εκτόξευσης 40. Οι ευκαιρίες εκτόξευσης για την αποστολή φορτίου Boeing Starliner-1 χωρίς επανδρωμένο σκάφος της NASA παραμένουν υπό εξέταση, καθώς οι ομάδες συνεχίζουν να εργάζονται πάνω σε τεχνικά προβλήματα που ανακαλύφθηκαν κατά τη διάρκεια της Δοκιμής Πτήσης Πληρώματος το 2024, καθώς και στις τελικές ενέργειες από την έκθεση της Ομάδας Διερεύνησης Προγράμματος. Ο οργανισμός αξιολογεί την επιχειρησιακή ετοιμότητα και την κίνηση στον διαστημικό σταθμό για να προσδιορίσει το συντομότερο δυνατό χρονικό παράθυρο εκτόξευσης. Η NASA θα επανεξετάσει τις λειτουργίες και θα κάνει μελλοντικές προσαρμογές, όπως απαιτείται, για να υποστηρίξει τις ανάγκες του διαστημικού σταθμού, την ασφάλεια του πληρώματος και να μεγιστοποιήσει τις επιστημονικές δυνατότητες στο εργαστήριο σε τροχιά. Μάθετε περισσότερα για τις δραστηριότητες του διαστημικού σταθμού ακολουθώντας το ιστολόγιο του διαστημικού σταθμού , @space_station στο X, καθώς και τους λογαριασμούς του ISS στο Facebook και στο Instagram . https://www.nasa.gov/blogs/spacestation/2026/05/01/nasa-partners-update-international-space-station-2026-flight-plan/ Ένα λεπτό σέλας διασχίζει τον Ινδικό Ωκεανό καθώς ο Γαλαξίας προεξέχει πάνω από την ατμόσφαιρα της Γης σε αυτή τη φωτογραφία που τραβήχτηκε περίπου στις 8:55 μ.μ. τοπική ώρα από τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό καθώς βρισκόταν σε τροχιά 270 μίλια πάνω από τον πλανήτη. Επιστήμη της Ζωής, Διαστημική Κηπουρική: Κορυφαίο Πρόγραμμα Έρευνας της Πέμπτης. Μια νέα συσκευή άσκησης, οι σαρώσεις αρτηριών και η διαστημική κηπουρική ήταν στην κορυφή του ερευνητικού προγράμματος για το πλήρωμα της Αποστολής 74 στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό την Πέμπτη. Οι κάτοικοι της τροχιάς εργάστηκαν επίσης σε μια διαστημική στολή και συνέχισαν να ξεπακετάρουν το φορτηγό σκάφος Progress 95 .Ο μηχανικός πτήσης της NASA, Κρις Γουίλιαμς, είχε μια πολυάσχολη μέρα μέσα στην εργαστηριακή μονάδα του Κολόμπους, δοκιμάζοντας νέο εξοπλισμό γυμναστικής και ποτίζοντας φυτά για να υποστηρίξει την τρέχουσα έρευνα. Ο Γουίλιαμς πραγματοποίησε αρχικά ασκήσεις έλξης σχοινιού στην Ευρωπαϊκή Συσκευή Ενισχυμένης Εξερεύνησης Άσκησης (E4D), ενώ ένας υπολογιστής παρακολουθούσε την ταχύτητα έλξης, τη δύναμη και τον καρδιακό ρυθμό του. Το E4D παραδόθηκε στις 13 Απριλίου μέσα στο πλοίο ανεφοδιασμού Cygnus XL για να δοκιμαστεί η ικανότητά του να υποστηρίζει προπονήσεις πληρώματος σε μακροπρόθεσμες αποστολές πιο μακριά από τη Γη. Στη συνέχεια, πότισε και φωτογράφισε φυτά μηδικής που αναπτύσσονταν μέσα στην εγκατάσταση Veggie για να διερευνήσει πώς αλληλεπιδρούν τα φυτά και τα μικρόβια στη μικροβαρύτητα .Οι μηχανικοί πτήσης Sophie Adnot της ESA (Ευρωπαϊκής Διαστημικής Υπηρεσίας) και Jack Hathaway της NASA συνεργάστηκαν για ελέγχους αρτηριακής πίεσης και σαρώσεις αρτηριών στον αυχένα, τους ώμους και τα πόδια χρησιμοποιώντας τη συσκευή Ultrasound 3 που παραδόθηκε στις 18 Σεπτεμβρίου 2025. Οι γιατροί στο έδαφος παρακολουθούν συνεχώς την καρδιακή υγεία ενός μέλους του πληρώματος για την πρόληψη και την ανίχνευση θρόμβων αίματος και άλλων παθήσεων που προκαλούνται από το διάστημα.Αργότερα, ο Adenot συνεργάστηκε με τη μηχανικό πτήσης της NASA, Jessica Meir, μέσα στον αεροθάλαμο Quest και αντάλλαξαν εξαρτήματα σε μια διαστημική στολή. Η Meir συνεργάστηκε επίσης με τον Hathaway μέσα στην εργαστηριακή μονάδα Kibo, αναδιατάσσοντας το φορτίο για να βελτιστοποιήσει τον χώρο για ερευνητικές δραστηριότητες. Ο Adenot και η Hathaway αργότερα χώρισαν και εργάστηκαν σε δύο διαφορετικές έρευνες διαστημικής βοτανικής για να παρατηρήσουν πώς οι σπόροι βλασταίνουν σε μικροβαρύτητα. Το ένα πείραμα έχει ως στόχο να ενδιαφέρει τους φοιτητές για το διάστημα και το άλλο να προωθήσει τη διαστημική γεωργία .Οι κοσμοναύτες της Roscosmos, Σεργκέι Κουντ-Σβερτσκόφ και Σεργκέι Μικάεφ, διοικητής σταθμού και μηχανικός πτήσης αντίστοιχα, επέστρεψαν στο Progress 95 συνεχίζοντας να ξεπακετάρουν μερικούς από τους τρεις τόνους τροφίμων, καυσίμων και προμηθειών που παρέδωσε στις 27 Απριλίου.Ο μηχανικός πτήσης Andrey Fedyaev ξεκίνησε τη βάρδιά του επιθεωρώντας τις μπαταρίες των φορητών υπολογιστών και στη συνέχεια αναδιαμορφώνοντας το σύστημα εξαερισμού μεταξύ των τμημάτων Roscosmos και US του τροχιακού σταθμού. Ο Fedyaev ολοκλήρωσε την ημέρα του ελέγχοντας τη λειτουργία και τις συνδέσεις καλωδίων του συστήματος εγγραφής βίντεο του τμήματος Roscosmos. Μάθετε περισσότερα για τις δραστηριότητες του διαστημικού σταθμού ακολουθώντας το ιστολόγιο του διαστημικού σταθμού , @space_station στο X, καθώς και τους λογαριασμούς του ISS στο Facebook και στο Instagram . https://www.nasa.gov/blogs/spacestation/2026/04/30/life-science-space-gardening-top-thursdays-research-schedule/ Οι αστροναύτες Chris Williams της NASA και Sophie Adenot της ESA συνεργάζονται στο γάντι Life Science Glovebox της εργαστηριακής μονάδας Kibo, επεξεργάζοντας δείγματα γενετικού υλικού για το πείραμα DNA Nano Therapeutics‑3. «Spudnik», η διαστημική πατάτα. Ο αστροναύτης της NASA, Don Pettit, επιδεικνύει το καμάρι του: μια πατάτα με το όνομα «Spudnik» Spudnik (Spud + Sputnik): Χνουδωτός, μωβ και βρώσιμος Ο Don Pettit εμπνεύστηκε από το βιβλίο και την ταινία The Martian του Andy Weir όπου ο πρωταγωνιστής επιβιώνει στον Άρη καλλιεργώντας πατάτες. Έτσι ο Pettit αποφάσισε να δοκιμάσει την καλλιέργεια πατάτας στο Διάστημα. Κατά την πιο πρόσφατη αποστολή του στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό, την Expedition 72, η οποία επέστρεψε στη Γη τον Απρίλιο του 2025, ο Pettit έγραψε ιστορία ως ο γηραιότερος εν ενεργεία αστροναύτης, σε ηλικία 70 ετών. Στο πλαίσιο αυτής της αποστολής, το πλήρωμα διεξήγαγε έρευνα, συμπεριλαμβανομένης μιας μελέτης για τις αλλαγές που μπορούν να συμβούν στα μάτια λόγω της διαβίωσης στο διάστημα. Όμως, έναν χρόνο μετά το τέλος της αποστολής, το παράλληλο πρότζεκτ του Pettit, η καλλιέργεια του Spudnik, βρίσκεται πλέον στο επίκεντρο της προσοχής.Ο Spudnik διακρίνεται στη φωτογραφία να αναπτύσσεται μέσα από μια πλαστική σακούλα περιορισμού, αναδυόμενος σαν χνουδωτός, μωβ εξωγήινος. Για να καλλιεργήσει με επιτυχία αυτή την μωβ πατάτα, ο Pettit κατασκεύασε ένα αυτοσχέδιο μικροθερμοκήπιο στερεώνοντας την πατάτα χρησιμοποιώντας αυτοκόλλητη ταινία. Η στρατηγική του Pettit απέδωσε. Όμως, όπως ήταν αναμενόμενο, οι πατάτες στο διάστημα αναπτύσσονται λίγο διαφορετικά από ό,τι εδώ στη Γη. Στο περιβάλλον μικροβαρύτητας του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού οι βλαστοί της μωβ πατάτας αναπτύχθηκαν προς τα πάνω.«Ρίζες προς την λάθος κατεύθυνση!» ανέφερε ο Pettit. «Στις συνθήκες έλλειψης βαρύτητας που επικρατούν στον Διαστημικό Σταθμό οι ρίζες γενικά κατευθύνονται προς την υγρασία, αλλά μερικές φορές μπερδεύονται και αναπτύσσονται «προς τα πάνω»», πρόσθεσε. «Απουσία βαρύτητας, οι ρίζες θα αναπτύσσονταν τυχαία για να βρουν χώμα ή νερό, και τοποθετήθηκαν σε σακούλες για περιορισμό, ό,τι πιο κοντινό είχαμε σε γλάστρες».Αυτό το διασκεδαστικό πείραμα στον ελεύθερο χρόνο του Pettit απέφερε ενδιαφέροντα αποτελέσματα, αλλά αυτό το βήμα στη διαστημική γεωργία θα μπορούσε να έχει σημαντικές εφαρμογές για τους ανθρώπους που στο μέλλον πιθανόν να ζουν στο διάστημα. Στο βιβλίο «The Martian» του Andy Weir, ο πρωταγωνιστής Mark Watney επιβιώνει στον Άρη, βρίσκοντας έναν τρόπο να καλλιεργεί και να τρέφεται από πατάτες. Παρόλο που το «The Martian» είναι επιστημονική φαντασία, η ιστορία αντικατοπτρίζει ορισμένες από τις πραγματικές προκλήσεις που αντιμετωπίζουν οι επιστήμονες στην προσπάθειά τους να ανακαλύψουν πώς οι μελλοντικοί αστροναύτες θα μπορούσαν να επιβιώσουν σε μεγάλες διαστημικές πτήσεις ή σε άλλους πλανήτες όπως ο Άρης. Οι πατάτες αποτελούν εξαιρετικές πηγές διατροφής και πιθανότατα θα είναι χρήσιμες στη μελλοντική κηπουρική στο βαθύ διάστημα. Και ίσως μια μέρα να φυτρώσουν πατάτες στον Άρη. Spudnik (Spud + Sputnik) πηγή: https://www.space.com/space-exploration/the-martian-becomes-real-life-meet-spudnik-the-space-potato

Βασικός εξοπλισμός υποστήριξης φτάνει στο Κένεντι για το Ρωμαϊκό Διαστημικό Τηλεσκόπιο. Τεχνικοί στην Εγκατάσταση Εξυπηρέτησης Επικίνδυνων Φορτίων (PHSF) της NASA στο Διαστημικό Κέντρο Κένεντι του οργανισμού στη Φλόριντα ξεφόρτωσαν οκτώ μονάδες τοίχου υψηλής απόδοσης σωματιδιακού αέρα (HEPA) και άλλο εξοπλισμό επίγειας υποστήριξης στις 27 Απριλίου. Ο εξοπλισμός θα υποστηρίξει την επεξεργασία εκτόξευσης του Διαστημικού Τηλεσκοπίου Nancy Grace Roman του οργανισμού.Κάθε μονάδα 1.800 λιβρών ενισχύει τα συστήματα καθαρού χώρου του PHSF , συμβάλλοντας στην εκπλήρωση των αυστηρών απαιτήσεων καθαριότητας του τηλεσκοπίου κατά τη διάρκεια της παραμονής του στις εγκαταστάσεις, όπου το παρατηρητήριο θα εκτελεί βασικές εργασίες όπως ο ανεφοδιασμός με καύσιμα του διαστημικού σκάφους πριν από την εκτόξευση.Το Roman θα παρατηρήσει το σύμπαν στο υπέρυθρο φως χρησιμοποιώντας το Wide Field Instrument και μια επίδειξη τεχνολογίας Coronagraph Instrument. Το ευρύ οπτικό του πεδίο θα παράγει πανοραμικές εικόνες που θα βοηθήσουν τους αστρονόμους να διερευνήσουν μερικά από τα μεγαλύτερα μυστήρια στο σύμπαν , συμπεριλαμβανομένου του γιατί η διαστολή του σύμπαντος φαίνεται να επιταχύνεται.Χρησιμοποιώντας πολλαπλές συμπληρωματικές τεχνικές, ο Ρόμαν θα χαρτογραφήσει πώς έχει εξελιχθεί το σύμπαν με την πάροδο του κοσμικού χρόνου και θα παράσχει νέες γνώσεις σχετικά με τη φύση της σκοτεινής ενέργειας. Ο Ρόμαν θα προωθήσει επίσης τη μελέτη των εξωπλανητών και θα χαρτογραφήσει τη δομή και την κατανομή της κανονικής ύλης και της σκοτεινής ύλης στον χώρο και τον χρόνο.Οι ομάδες στοχεύουν στην εκτόξευση στις αρχές Σεπτεμβρίου με έναν πύραυλο SpaceX Falcon Heavy από το Launch Complex 39A στο NASA Kennedy. https://www.nasa.gov/image-article/key-support-equipment-arrives-at-kennedy-for-roman-space-telescope/

Το Hubble εντοπίζει μια έναστρη σπείρα. Σε αυτή τη νέα εικόνα από το Διαστημικό Τηλεσκόπιο Hubble της NASA , ένας σπειροειδής γαλαξίας που λάμπει από αστρικά σμήνη βρίσκεται στο επίκεντρο της προσοχής. Ο NGC 3137 βρίσκεται 53 εκατομμύρια έτη φωτός μακριά, στον αστερισμό Antlia (η Αντλία Αέρα). Ως κοντινός σπειροειδής γαλαξίας, αυτός ο στόχος προσφέρει στους αστρονόμους μια εξαιρετική ευκαιρία να μελετήσουν τον κύκλο της γέννησης και του θανάτου των αστρών, καθώς και να δώσουν στους ερευνητές μια γεύση από ένα γαλαξιακό σύστημα παρόμοιο με το δικό μας.Ο NGC 3137 παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τους αστρονόμους επειδή ταξιδεύει στο διάστημα με μια ομάδα γαλαξιών που θεωρείται παρόμοια με την Τοπική Ομάδα, την ομάδα γαλαξιών που περιέχει τον Γαλαξία μας. Παρόμοια με την Τοπική Ομάδα, η ομάδα NGC 3175 περιέχει δύο μεγάλους σπειροειδείς γαλαξίες: τον NGC 3137 και τον NGC 3175, τους οποίους έχει επίσης παρατηρήσει το Hubble . Στην Τοπική Ομάδα, τα μεγαλύτερα μέλη είναι ο Γαλαξίας και η Ανδρομέδα, ένας άλλος σπειροειδής γαλαξίας. Εκτός από δύο μεγάλους σπειροειδείς γαλαξίες, και οι δύο ομάδες περιέχουν επίσης έναν αριθμό μικρότερων νάνων γαλαξιών, αν και δεν είναι ακόμη γνωστό πόσους από αυτούς τους μικροσκοπικούς συνοδούς έχει η ομάδα NGC 3175. Οι ερευνητές έχουν βρει περισσότερους από 500 υποψήφιους νάνους γαλαξίες. Μελετώντας αυτήν την κοντινή ομάδα γαλαξιών, οι αστρονόμοι μπορούν να μάθουν για τη δυναμική του δικού μας γαλαξιακού σπιτιού.Ο NGC 3137 αποκαλύπτεται με φανταστική λεπτομέρεια από το Hubble. Αυτή η εικόνα είναι φτιαγμένη από παρατηρήσεις σε έξι διαφορετικές χρωματικές ζώνες, δημιουργώντας μια θέα που αναδεικνύει αρκετές πτυχές αυτής της όμορφης σπειροειδούς έλικας. Το κέντρο του γαλαξία, το οποίο περιβάλλεται από ένα δίκτυο λεπτών, σκονισμένων νεφών, φιλοξενεί μια μαύρη τρύπα που εκτιμάται ότι έχει 60 εκατομμύρια φορές μεγαλύτερη μάζα από τον Ήλιο. Ο NGC 3137 έχει μεγάλη κλίση από τη δική μας οπτική γωνία, δίνοντας μια μοναδική προοπτική στη χαλαρή, φτερωτή σπειροειδή δομή του. Δύο αστέρια του Γαλαξία που εκπέμπουν φως και μια μικρή ποσότητα πολύ πιο μακρινών γαλαξιών στο φόντο συμπληρώνουν την εικόνα.Όσο εκπληκτικό κι αν είναι το καθένα από αυτά τα χαρακτηριστικά, τα λαμπρά αστρικά σμήνη του γαλαξία είναι αυτά που κλέβουν την παράσταση. Ο γαλαξίας είναι γεμάτος με πυκνά σμήνη από φωτεινά μπλε αστέρια και λαμπερά κόκκινα νέφη αερίου, τα οποία σηματοδοτούν την παρουσία θερμών, νεαρών αστεριών που εξακολουθούν να βρίσκονται μέσα στα νεφελώματα γέννησής τους.Όπως ήταν αναμενόμενο, αυτά τα αστρικά σμήνη είναι ακριβώς αυτό που έχει τραβήξει την προσοχή του Hubble. Οι ερευνητές χρησιμοποιούν το Hubble για να πραγματοποιήσουν ένα πρόγραμμα παρατήρησης (# 17502 ; PI: D. Thilker) που εστιάζει σε αστρικά σμήνη σε 55 κοντινούς γαλαξίες. Τα δεδομένα που συλλέγονται θα βοηθήσουν τους αστρονόμους να εντοπίσουν αστρικά σμήνη και τα λαμπερά νεφελώματα που τα περιβάλλουν, παρέχοντας έναν τρόπο μέτρησης των ηλικιών των αστεριών σε γαλαξίες όπως ο NGC 3137. Αυτές οι παρατηρήσεις δίνουν μια εις βάθος εικόνα της αστρικής ζωής σε σπειροειδείς γαλαξίες, από τα νεαρά αστέρια που βρίσκονται ακόμη στη διαδικασία σχηματισμού έως τους αρχαίους αστρικούς πληθυσμούς που αναπτύχθηκαν στα πρώτα χρόνια των γαλαξιακών ξενιστών τους.Το πρόγραμμα PHANGS (Φυσική σε Υψηλή Γωνιακή Ανάλυση σε Κοντινούς Γαλαξίες)-HST, για το οποίο ελήφθησαν αυτές οι παρατηρήσεις, αποτελεί μέρος μιας ευρύτερης προσπάθειας από μερικά από τα πιο ισχυρά αστεροσκοπεία στη Γη (και γύρω από αυτήν). Το Hubble συμβάλλει σημαντικά σε αυτό το τεράστιο εγχείρημα, το οποίο συνδυάζει δεδομένα Hubble με παρατηρήσεις από το Διαστημικό Τηλεσκόπιο James Webb της NASA/ESA/CSA και το Atacama Large Millimeter/submillimeter Array (ALMA). Μαζί, οι ισχυρές οπτικές και υπεριώδεις δυνατότητες του Hubble, τα ευαίσθητα υπέρυθρα μάτια του Webb και το ευρύ δίκτυο ραδιοτηλεοπτικών πιάτων της ALMA μας προσφέρουν μια απαράμιλλη εικόνα του σχηματισμού των άστρων στο τοπικό σύμπαν. https://science.nasa.gov/missions/hubble/hubble-spots-a-starry-spiral/ Αυτή η εικόνα από το διαστημικό τηλεσκόπιο Hubble της NASA απεικονίζει τον λαμπερό σπειροειδή γαλαξία NGC 3137, που βρίσκεται 53 εκατομμύρια έτη φωτός μακριά στον αστερισμό Antlia (η Αντλία Αέρα).

Ερευνητές δημιούργησαν νευρώνες που εκτυπώνονται και επικοινωνούν με πραγματικά νευρικά κύτταρα. Το επίτευγμα μπορεί να φέρει επανάσταση στην ιατρική και την τεχνητή νοημοσύνη. Μια σημαντική επιστημονική πρόοδος φέρνει πιο κοντά τη σύνδεση ηλεκτρονικών συστημάτων με τον ανθρώπινο εγκέφαλο: τεχνητοί νευρώνες που μπορούν να επικοινωνούν άμεσα με πραγματικά νευρικά κύτταρα.Ερευνητές στο αμερικανικό Πανεπιστήμιο Northwestern ανέπτυξαν εκτυπωμένους τεχνητούς νευρώνες από εύκαμπτα και χαμηλού κόστους υλικά. Σε αντίθεση με παλαιότερες προσπάθειες, αυτοί οι νευρώνες δεν μιμούνται απλώς τον εγκέφαλο αλλά μπορούν να παράγουν ηλεκτρικά σήματα που μοιάζουν πολύ με εκείνα των πραγματικών νευρώνων. Η συμβατότητα Σε εργαστηριακά πειράματα οι επιστήμονες δοκίμασαν τη συσκευή σε ιστό εγκεφάλου ποντικού. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι οι τεχνητοί νευρώνες κατάφεραν να ενεργοποιήσουν πραγματικά νευρικά κύτταρα, προκαλώντας μετρήσιμες αντιδράσεις. Αυτό σημαίνει ότι για πρώτη φορά υπάρχει τόσο καλή «συμβατότητα» μεταξύ ηλεκτρονικών και βιολογικών νευρικών δικτύων.Η τεχνολογία αυτή ανοίγει τον δρόμο για σημαντικές εφαρμογές. Θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί σε εγκεφαλικά εμφυτεύματα και νευροπροσθετικές συσκευές όπως εκείνες που αποκαθιστούν την όραση, την ακοή ή την κίνηση. Παράλληλα προσφέρει μια νέα κατεύθυνση για την εξέλιξη της τεχνητής νοημοσύνης δημιουργώντας πολύ πιο αποδοτικά ενεργειακά συστήματα.Ο ανθρώπινος εγκέφαλος είναι εξαιρετικά αποδοτικός καταναλώνοντας πολύ λιγότερη ενέργεια από τους σημερινούς υπολογιστές. Οι νέοι αυτοί τεχνητοί νευρώνες προσπαθούν να μιμηθούν τον τρόπο λειτουργίας του κάτι που θα μπορούσε να μειώσει δραστικά την κατανάλωση ενέργειας σε συστήματα AI. Τα μελάνια Η καινοτομία βασίζεται σε ειδικά «μελάνια» που περιέχουν υλικά νανοκλίμακας, όπως δισουλφίδιο του μολυβδαινίου και γραφένιο. Αυτά εκτυπώνονται πάνω σε εύκαμπτες επιφάνειες δημιουργώντας δομές που μπορούν να παράγουν πολύπλοκα ηλεκτρικά σήματα όπως παλμούς και «εκρήξεις» δραστηριότητας παρόμοια με εκείνα των βιολογικών νευρώνων.Ένα σημαντικό πλεονέκτημα είναι ότι κάθε τεχνητός νευρώνας μπορεί να παράγει πιο σύνθετη συμπεριφορά από πριν κάτι που σημαίνει ότι χρειάζονται λιγότερα εξαρτήματα συνολικά. Αυτό οδηγεί σε πιο αποδοτικά και λιγότερο ενεργοβόρα συστήματα. Η έρευνα που δημοσιεύτηκε στην επιθεώρηση «Nature Nanotechnology» δείχνει επίσης ότι η παραγωγή αυτών των συσκευών είναι πιο οικονομική και φιλική προς το περιβάλλον καθώς χρησιμοποιεί μόνο τα απαραίτητα υλικά.Το βασικό συμπέρασμα είναι ότι η τεχνολογία αυτή μπορεί να αλλάξει τόσο την ιατρική όσο και την τεχνητή νοημοσύνη. Από εμφυτεύματα που επικοινωνούν απευθείας με τον εγκέφαλο μέχρι υπολογιστές που λειτουργούν με πολύ μικρότερη κατανάλωση ενέργειας πρόκειται για ένα βήμα προς ένα μέλλον όπου η γραμμή ανάμεσα στη βιολογία και την τεχνολογία γίνεται όλο και πιο λεπτή. Εικόνα από τη διαδικασία εκτύπωσης των νευρώνων. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2105006/ereynites-dimioyrgisan-neyrones-poy-ektyponontai-kai-epikoinonoyn-me-pragmatika-neyrika-kyttara/

Anthropic: Νέα χρηματοδότηση που μπορεί να εκτοξεύσει την αποτίμηση πάνω από τα 900 δισ. δολάρια. Η δημιουργός του Claude επιταχύνει την άντληση κεφαλαίων εν μέσω «έκρηξης» ζήτησης για ΑΙ – Πίεση σε OpenAI και Big TechΣε μια νέα φάση υπερ-αποτιμήσεων περνά η αγορά της τεχνητής νοημοσύνης, καθώς η Anthropic εξετάζει προτάσεις χρηματοδότησης που θα μπορούσαν να αποτιμήσουν την εταιρεία σε περισσότερα από 900 δισ. δολάρια — επίπεδα που την φέρνουν σε τροχιά να ξεπεράσει ακόμη και τους βασικούς ανταγωνιστές της.Η Anthropic βρίσκεται σε πρώιμες συζητήσεις με επενδυτές για νέο γύρο χρηματοδότησης, ο οποίος —αν ολοκληρωθεί— θα υπερδιπλασιάσει την τρέχουσα αποτίμησή της.Οι διαπραγματεύσεις παραμένουν σε αρχικό στάδιο και η εταιρεία δεν έχει αποδεχθεί καμία προσφορά, ωστόσο η κινητικότητα αποτυπώνει την εκρηκτική δυναμική του κλάδου.Η ώθηση έρχεται από την ισχυρή ζήτηση για τα προϊόντα της, με αιχμή το Claude, αλλά και από την ανάγκη για τεράστιες επενδύσεις σε υποδομές, καθώς η ανάπτυξη της ΑΙ απαιτεί ολοένα και μεγαλύτερη υπολογιστική ισχύ. Οι Big Tech «ποντάρουν» δισεκατομμύρια Το ενδιαφέρον των επενδυτών δεν είναι θεωρητικό. Η Google έχει ήδη δεσμευθεί να επενδύσει 10 δισ. δολάρια στην Anthropic, με δυνατότητα να αυξήσει τη συμμετοχή της έως και κατά 30 δισ. εφόσον επιτευχθούν συγκεκριμένοι στόχοι. Παράλληλα, η Amazon έχει επενδύσει 5 δισ. δολάρια, με σχέδια για επιπλέον 20 δισ. σε βάθος χρόνου. Παραμένει ασαφές εάν οι δύο τεχνολογικοί κολοσσοί θα συμμετάσχουν και στον νέο γύρο χρηματοδότησης. Πίεση στον ανταγωνισμό Η εντυπωσιακή άνοδος της Anthropic εντείνει τον ανταγωνισμό με την OpenAI, η οποία αποτιμήθηκε πρόσφατα σε περίπου 852 δισ. δολάρια.Καθώς η Anthropic κερδίζει έδαφος, η OpenAI φέρεται να αναπροσαρμόζει τη στρατηγική της, εστιάζοντας περισσότερο σε νέες γενιές μοντέλων και σε «AI agents», επιχειρώντας να διατηρήσει το προβάδισμά της. Η τεχνολογία που προκαλεί ανησυχία Καθοριστικό ρόλο στην άνοδο της Anthropic παίζει και η τεχνολογική της εξέλιξη. Πρόσφατα παρουσίασε το μοντέλο Mythos, ένα σύστημα που μπορεί να εντοπίζει —και να εκμεταλλεύεται— ευπάθειες σε κρίσιμα λογισμικά.Η ίδια η εταιρεία επέλεξε να περιορίσει την πρόσβαση, χαρακτηρίζοντάς το «δυνητικά επικίνδυνο», επιτρέποντας δοκιμές μόνο σε περιορισμένο αριθμό οργανισμών. Στόχος και το χρηματιστήριο Η επιτάχυνση της χρηματοδότησης συνδέεται και με τα σχέδια για πιθανή εισαγωγή στο χρηματιστήριο ακόμη και εντός του έτους.Η Anthropic, που ιδρύθηκε το 2021 από πρώην στελέχη της OpenAI, εξελίσσεται πλέον σε έναν από τους βασικούς παίκτες στην παγκόσμια κούρσα της τεχνητής νοημοσύνης — μια κούρσα όπου τα μεγέθη θυμίζουν ολοένα και περισσότερο τα πρώτα χρόνια των Big Tech.Και όπως όλα δείχνουν, η επόμενη φάση δεν θα κριθεί μόνο στην τεχνολογία, αλλά και στην ικανότητα άντλησης κεφαλαίων σε πρωτοφανή κλίμακα. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2104491/anthropic-nea-chrimatodotisi-poy-mporei-na-ektoxeysei-tin-apotimisi-pano-apo-ta-900-dis-dolaria/

Η εταιρεία που ανέστησε τους ανταρόλυκους προσπαθεί να εμφανίσει ξανά και τις μπλε αντιλόπες. Η μπλε αντιλόπη ίσως κάνει σύντομα την επανεμφάνιση της στον πλανήτη. Το εντυπωσιακό ζώο εξαφανίστηκε τον 18ο αιώνα εξαιτίας κυρίως του κυνηγιού. Η εταιρεία βιοτεχνολογίας Colossal Biosciences που επιχειρεί να… αναστήσει διάσημα εξαφανισμένα είδη όπως τα μαμούθ, τα ντόντο και η τίγρης της Τασμανίας έκανε γνωστό ότι ξεκίνησε την προσπάθεια να επαναφέρει στη ζωή την εξαφανισμένη μπλε αντιλόπη.Η «μπλε αντιλόπη» (Bluebuck / Hippotragus leucophaeus) ήταν ένα είδος μεγάλης αντιλόπης που ζούσε στη Νότια Αφρική και εξαφανίστηκε τον 18ο αιώνα κυρίως λόγω κυνηγιού από Ευρωπαίους αποίκους και απώλειας ενδιαιτήματος. Ήταν στενός συγγενής της αντιλόπης σέιμπλ και της αντιλόπης ρόαν. Το όνομά της προήλθε από το γκριζομπλέ χρώμα του τριχώματός της. Αποτέλεσε ένα από τα πρώτα μεγάλα θηλαστικά της Αφρικής που εξαφανίστηκαν.«Οι αφρικανικές αντιλόπες έχουν παραμεληθεί για πολύ καιρό στην παγκόσμια προστασία της φύσης», δήλωσε η Μπεθ Σαπίρο επικεφαλής επιστήμονας της Colossal Biosciences η οποία πρόσφατα παρουσίασε την πρώτη της… δημιουργία ένα εξαφανισμένο είδος λύκου, τον ανταρόλυκο ο οποίος επανήλθε στη δημοσιότητα από την δημοφιλή τηλεοπτική σειρά Game of Thrones. Να σημειωθεί πάντως ότι ειδικοί αμφισβήτησαν το επίτευγμα υποστηρίζοντας ότι οι λύκοι που παρουσίασε τη εταιρεία δεν είναι ανταρόλυκοι αλλά ένα νέο υβριδικό είδος που φέρει ορισμένα από τα χαρακτηριστικά του.«Το πρόγραμμα επαναφοράς της μπλε αντιλόπης αλλάζει αυτή την κατάσταση. Επαναφέρουμε ένα είδος που έπαιζε σημαντικό ρόλο στο οικοσύστημά του και δημιουργούμε την επιστημονική βάση για την προστασία των αντιλοπών πριν χαθούν κι άλλα συγγενικά είδη».Η ανάγκη είναι επείγουσα. Από τα 90 είδη αντιλοπών στον κόσμο τα 55 παρουσιάζουν μείωση πληθυσμού και τα 29 από αυτά απειλούνται με εξαφάνιση. Ο στόχος της Colossal δεν είναι μόνο να επαναφέρει την μπλε αντιλόπη αλλά και να χρησιμοποιήσει τις γενετικές τεχνικές που θα αναπτύξει για να ενισχύσει υπάρχοντες απειλούμενους πληθυσμούς. Η μέθοδος Οι ερευνητές της Colossal θα ξεκινήσουν αλληλουχώντας το γονιδίωμα τόσο της μπλε αντιλόπης όσο και του κοντινού συγγενή της που ζει ακόμη, της αντιλόπης ρόαν, ώστε να εντοπίσουν τις διαφορές που ξεχωρίζουν τα δύο είδη. Τα κύτταρα της ρόαν συλλέγονται σχετικά εύκολα καθώς τα ζώα ζουν σε διάφορες περιοχές της υποσαχάριας Αφρικής. Η μπλε αντιλόπη όμως αποτελεί πρόκληση.Για να αποκτήσουν DNA του είδους, οι ερευνητές δανείστηκαν δείγμα ιστού από το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας της Σουηδίας και πραγματοποίησαν εκτεταμένη ανάλυση του γονιδιώματος, αλληλουχώντας κάθε βάση 40 φορές για ακρίβεια. Τα ακριβή σημεία του γονιδιώματος που διαφοροποιούν την μπλε αντιλόπη από τη ρόαν δεν είναι πλήρως γνωστά αλλά μπορεί να είναι εκπληκτικά λίγα.Στην προσπάθεια για τον ανταρόλυκο η ομάδα της Colossal χρειάστηκε να κάνει μόλις 20 τροποποιήσεις σε 14 γονίδια για να προσδώσει σε έναν γκρίζο λύκο βασικά χαρακτηριστικά του είδους. Αφού εντοπιστούν οι διαφορές, οι επιστήμονες θα τροποποιήσουν το DNA ενός κυττάρου της αντιλόπης ρόαν. Στη συνέχεια θα αφαιρέσουν τον πυρήνα του και θα τον εμφυτεύσουν σε ωάριο ρόαν από το οποίο έχει αφαιρεθεί ο δικός του πυρήνας. Το τροποποιημένο ωάριο θα αναπτυχθεί σε έμβρυο στο εργαστήριο και στη συνέχεια θα εμφυτευτεί σε παρένθετη μητέρα ρόαν. Μετά από περίπου 278 ημέρες κύηση αναμένεται η μητέρα να γεννήσει μια μπλε αντιλόπη.Η διαδικασία είναι ιδιαίτερα δύσκολη. Αν και τα δύο είδη διαφέρουν μόνο κατά περίπου 3% στο γονιδίωμά τους, αυτό αντιστοιχεί σε περίπου 18 εκατομμύρια γενετικές παραλλαγές. Θεωρητικά, αυτό θα σήμαινε τροποποίηση 18 εκατομμυρίων σημείων. Ωστόσο, δεν σχετίζονται όλες αυτές οι διαφορές με την εμφάνιση ή τα βασικά χαρακτηριστικά του ζώου. Κάποιες αφορούν μεταβολικές λειτουργίες, άλλες την πέψη ή τη ρύθμιση άλλων γονιδίων. Η πρόκληση για τους επιστήμονες είναι να εντοπίσουν ποιες από αυτές τις διαφορές είναι πραγματικά σημαντικές και να επικεντρωθούν μόνο σε αυτές. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2104984/i-etaireia-poy-anestise-toys-antarolykoys-prospathei-na-emfanisei-xana-kai-tis-mple-antilopes/