Δροσος Γεωργιος

Οι αστροναύτες Anil Menon και Sophie Adenot σε διαστημικό περίπατο. Από αριστερά, οι μηχανικοί πτήσης της Αποστολής 75, Anil Menon της NASA (μερικώς κρυμμένοι και φορώντας τη διαστημική στολή με μια κόκκινη λωρίδα στα πόδια) και Sophie Adenot της ESA (Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας Διαστήματος), συνεργάζονται κατά τη διάρκεια ενός διαστημικού περιπάτου έξι ωρών και 23 λεπτών έξω από τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό στις 18 Αυγούστου 2026. Το ζευγάρι θα ολοκληρώσει την εγκατάσταση μιας κεραίας επικοινωνιών υψηλής ταχύτητας στις 25 Αυγούστου 2026. Παρακολουθήστε ζωντανά τον διαστημικό περίπατο. https://www.nasa.gov/live/

Η επιμονή καταγράφει μια ακόμη διέλευση του Φόβου. Το ρόβερ Perseverance Mars της NASA χρησιμοποίησε την κάμερα Mastcam-Z για να απαθανατίσει τη σιλουέτα του Φόβου, ενός από τα δύο φεγγάρια του Άρη, καθώς διέσχιζε μπροστά από τον Ήλιο στις 12 Αυγούστου 2026, την 1.948η ημέρα ή ηλιακό φως της αποστολής στον Άρη. Η κινούμενη εικόνα έχει χρωματιστεί για να προσομοιώσει τι θα έβλεπε ένας άνθρωπος αν παρακολουθούσε τη διέλευση από την επιφάνεια του Άρη μέσα από προστατευτικά γυαλιά ηλιακής έκλειψης. Το Perseverance έχει καταγράψει αρκετές διελεύσεις του Φόβου από την προσγείωσή του στον κρατήρα Jezero τον Φεβρουάριο του 2021. Συγκρίνοντας τις διάφορες καταγραφές, οι επιστήμονες μπορούν να βελτιώσουν την κατανόησή τους για την τροχιά του φεγγαριού σε σχήμα πατάτας, μαθαίνοντας πώς αλλάζει. Αιώνες από τώρα, η τροχιά του Φόβου αναμένεται να στείλει τελικά το φεγγάρι προς την επιφάνεια του Κόκκινου Πλανήτη.Το Κρατικό Πανεπιστήμιο της Αριζόνα ηγείται των λειτουργιών του οργάνου Mastcam-Z, σε συνεργασία με την Malin Space Science Systems στο Σαν Ντιέγκο, για τον σχεδιασμό, την κατασκευή, τις δοκιμές και τη λειτουργία των καμερών, και σε συνεργασία με το Ινστιτούτο Niels Bohr του Πανεπιστημίου της Κοπεγχάγης για τον σχεδιασμό, την κατασκευή και τις δοκιμές των στόχων βαθμονόμησης.Το Εργαστήριο Αεριώθησης της NASA, το οποίο διαχειρίζεται για τον οργανισμό το Caltech στην Πασαντίνα της Καλιφόρνια, κατασκεύασε και διαχειρίζεται τις λειτουργίες του ρόβερ Perseverance. Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με την Επιμονή: science.nasa.gov/mission/mars-2020-perseverance

Από τα παλιά Nokia έως τη μαγνητική ταινία και τους χάρτες: Η «απαρχαιωμένη» τεχνολογία νικά τους χάκερς. Οργανισμοί και στρατοί επαναφέρουν ξεχασμένες τεχνολογίες ως μέσο θωράκισης απέναντι στις κυβερνοεπιθέσεις Στην εποχή της τεχνητής νοημοσύνης, των cloud υποδομών και των διαρκών κυβερνοεπιθέσεων, η πιο απροσδόκητη τάση στην ασφάλεια δεν είναι μια νέα εφαρμογή ή ένας ισχυρότερος αλγόριθμος. Είναι η επιστροφή στην παλιά τεχνολογία.Ειδικοί στην κυβερνοασφάλεια, αεροπορικές αρχές και ακόμη και στρατιωτικές δυνάμεις διαπιστώνουν ότι ορισμένα εργαλεία τα οποία η Gen Z χαρακτηρίζει «απαρχαιωμένα» και «ξεπερασμένα», αποδεικνύονται πιο ανθεκτικά, ακριβώς επειδή κανείς δεν ασχολείται πια να τα χακάρει. Η θεωρία της «ασφάλειας μέσω παλαιότητας» Ο Φινλανδός ειδικός κυβερνοασφάλειας Μίκο Χίπονεν χρησιμοποιούσε επί χρόνια το Eudora, ένα πρόγραμμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου που είχε πάψει προ πολλού να υποστηρίζεται. Όχι επειδή ήταν πιο ασφαλές – κάθε άλλο. Αλλά επειδή οι κυβερνοεγκληματίες είχαν στραφεί αλλού.Ο ίδιος περιγράφει αυτή τη λογική ως «security by antiquity» ή «ασφάλεια μέσω παλαιότητας»: όσο λιγότερο χρησιμοποιείται ένα σύστημα, τόσο μικρότερο είναι το κίνητρο για έναν χάκερ να επενδύσει χρόνο και πόρους για να το παραβιάσει.Η βασική αρχή παραμένει ότι το ενημερωμένο λογισμικό είναι η καλύτερη επιλογή. Ωστόσο, όταν μια τεχνολογία χρησιμοποιείται από ελάχιστους ανθρώπους, συχνά βγαίνει από το στόχαστρο των μαζικών επιθέσεων. Γιατί οι στρατοί επιστρέφουν στους χάρτες και τις πυξίδες Η αλλαγή αυτή δεν αφορά μόνο τους υπολογιστές. Στον πόλεμο της Ουκρανίας, η εκτεταμένη παρεμβολή στα συστήματα GPS έχει αναγκάσει στρατιωτικές μονάδες να επαναφέρουν χάρτινους χάρτες, πλαστικοποιημένα διαγράμματα και πυξίδες.Όπως επισημαίνουν ειδικοί στη στρατιωτική τεχνολογία, έναν χάρτη δεν μπορείς να τον μπλοκάρεις ηλεκτρονικά. Η λεγόμενη «αναλογική ανθεκτικότητα» έχει αποκτήσει νέα αξία σε ένα πεδίο μάχης όπου οι δορυφορικές επικοινωνίες γίνονται όλο και πιο ευάλωτες.Παρόμοια επιλογή έκανε και η Ιρλανδία, η οποία αποφάσισε να διατηρήσει σε λειτουργία τους επίγειους ραδιοφάρους αεροναυτιλίας αντί να βασιστεί αποκλειστικά στο GPS, μετά τις συνεχείς παρεμβολές που καταγράφηκαν τα τελευταία χρόνια. Το Nokia που νικούν τους χάκερ Η ίδια φιλοσοφία εμφανίζεται και στην προσωπική τεχνολογία. Ορισμένοι ειδικοί αποφεύγουν τα smartphones και χρησιμοποιούν παλιά κινητά όπως το Nokia 9210.Το λειτουργικό Symbian διαθέτει γνωστά κενά ασφαλείας. Όμως υπάρχει ένα παράδοξο: σχεδόν κανείς δεν γράφει πλέον κακόβουλο λογισμικό γι’ αυτό. Οι επιθέσεις επικεντρώνονται στα δισεκατομμύρια συσκευών Android και iPhone, όπου βρίσκεται το πραγματικό οικονομικό όφελος για τους κυβερνοεγκληματίες.Πρόκειται για μια διαφορετική μορφή διαχείρισης ρίσκου: όχι απόλυτη ασφάλεια, αλλά μικρότερη πιθανότητα να αποτελέσει κάποιος στόχο. Η μεγάλη επιστροφή της μαγνητικής ταινίας Ίσως το πιο εντυπωσιακό παράδειγμα βρίσκεται στα κέντρα δεδομένων. Οι μαγνητικές ταινίες, μια τεχνολογία που γεννήθηκε τη δεκαετία του 1950, όχι μόνο δεν εξαφανίστηκαν αλλά γνωρίζουν νέα άνθηση. Οι λόγοι είναι δύο: προστατεύουν κρίσιμα αντίγραφα ασφαλείας από επιθέσεις ransomware,κοστίζουν πολύ λιγότερο από άλλες μορφές αποθήκευσης για τεράστιους όγκους δεδομένων.Επειδή οι ταινίες μπορούν να αποσυνδεθούν πλήρως από τα δίκτυα, παραμένουν απρόσβλητες από πολλές κυβερνοεπιθέσεις. Δεν είναι τυχαίο ότι κυβερνήσεις, ερευνητικά ιδρύματα και μεγάλοι οργανισμοί εξακολουθούν να αποθηκεύουν σε αυτές από ιατρικά γονιδιώματα μέχρι ολόκληρα τηλεοπτικά αρχεία. Το μέλλον ίσως δεν είναι μόνο ψηφιακό Οι ειδικοί προειδοποιούν ότι η «απαρχαιωμένη» τεχνολογία δεν αποτελεί πανάκεια ούτε υποκαθιστά τα σύγχρονα συστήματα ασφαλείας. Όμως η εμπειρία των τελευταίων ετών δείχνει κάτι διαφορετικό: όσο πιο ψηφιακός γίνεται ο κόσμος, τόσο μεγαλύτερη αξία αποκτούν οι αναλογικές εφεδρείες.Σε μια εποχή όπου οι κυβερνοεπιθέσεις στοχεύουν τα πιο διαδεδομένα συστήματα, η μεγαλύτερη καινοτομία ίσως είναι τελικά… να κρατήσεις ζωντανό κάτι που όλοι οι άλλοι θεωρούσαν ξεπερασμένο. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2152880/apo-ta-palia-nokia-eos-ti-magnitiki-tainia-kai-toys-chartes-i-aparchaiomeni-technologia-nika-toys-chakers/ Οι τεχνολογικοί κολοσσοί ετοιμάζουν τους νέους CEO τους που θα είναι μοντέλα τεχνητής νοημοσύνης. Η OpenAI, η Metα και άλλες εταιρείες βλέπουν το μέλλον τους με διοικητικούς ηγέτες ΑΙ, τι σημαίνει όμως αυτό; Ο διευθύνων σύμβουλος της OpenAI, Σαμ Άλτμαν έχει δηλώσει ότι θα ντρέπεται «αν η OpenAI δεν είναι η πρώτη μεγάλη εταιρεία που θα διοικείται από έναν CEO τεχνητής νοημοσύνης» ενώ ο Μαρκ Ζάκερμπεργκ έχει αποκαλύψει ότι εκπαιδεύει έναν AI agent ώστε να αυτοματοποιήσει εν μέρει τη δική του δουλειά ως επικεφαλής της Metα.Η υπόσχεση ενός AI CEO που θα λειτουργεί με τη δύναμη της μηχανικής μάθησης και των νευρωνικών δικτύων είναι ότι μπορεί να απλοποιήσει τη διαδικασία λήψης αποφάσεων και να βελτιώσει τις διοικητικές λειτουργίες. Η ιδέα αυτή δεν είναι καινούργια: ήδη από το 2017 ο Τζακ Μα CEO του κινεζικού γίγαντα ηλεκτρονικού εμπορίου Alibaba προέβλεπε την άνοδο ηγετών σε εταιρείες που είναι προϊόν ρομποτικής και τεχνητής νοημοσύνης.Υπάρχουν ήδη εταιρείες αναφέρουν ότι έχουν τοποθετήσει συστήματα τεχνητής νοημοσύνης στη θέση του διευθύνοντος συμβούλου τους μεταξύ των οποίων η κινεζική εταιρεία βιντεοπαιχνιδιών NetDragon Websoft και η πολωνική εταιρεία ποτών Dictador. Αν και αυτά τα παραδείγματα πιθανότατα αποτελούν διαφημιστικά τεχνάσματα που παρουσιάζονται ως εταιρική στρατηγική η θεωρία υποστηρίζει ότι η τεχνητή νοημοσύνη μπορεί να κάνει οτιδήποτε μπορεί να κάνει ένας ανθρώπινος ηγέτης αλλά καλύτερα και φθηνότερα.Για τον Άλτμαν ωστόσο υπάρχει ένα πρόβλημα: όχι με την τεχνητή νοημοσύνη καθώς ήδη είναι δυνατό να διοικείται μια εταιρεία μέσω αλγοριθμικών διαδικασιών αλλά με τους ανθρώπους. Οι εργαζόμενοι μπορεί να μην είναι έτοιμοι να αποδεχτούν έναν AI CEO που θα έχει, για παράδειγμα, την εξουσία να προσλαμβάνει και να απολύει κατά βούληση.Για αυτόν τον λόγο ο Άλτμαν δήλωσε ότι θα μπορούσε να φανταστεί τον εαυτό του να παραμένει το δημόσιο πρόσωπο της OpenAI, ένας χαρισματικός ηγέτης ενός οργανισμού που κατά τα άλλα θα είναι σε μεγάλο βαθμό αυτοματοποιημένος. Ανθρώπινο πρόσωπο, τεχνητός εγκέφαλος Το όραμα του Άλτμαν ταιριάζει με αυτό που αποκαλούμε «αντιστροφή του Μηχανικού Τούρκου» (reversal of the Mechanical Turk), ένα φαινόμενο που περιλαμβάνει την απόκρυψη της τεχνητής νοημοσύνης πίσω από ένα ανθρώπινο πρόσωπο.Ο αρχικός Μηχανικός Τούρκος ήταν μια μηχανή που έπαιζε σκάκι και σχεδιάστηκε και κατασκευάστηκε από τον Ούγγρο μηχανικό και εφευρέτη Βόλφγκανγκ φον Κέμπελεν. Παρουσιάστηκε το 1770 στην αυστριακή αυτοκρατορική αυλή, με σκοπό να εντυπωσιάσει την αυτοκράτειρα Μαρία Θηρεσία. Απεικόνιζε μια μορφή ντυμένη με οθωμανική ενδυμασία καθισμένη πίσω από μια σκακιέρα πάνω σε ένα μεγάλο έπιπλο. Η κούκλα φαινόταν να παίζει σκάκι και συνήθως νικούσε τους ανθρώπινους αντιπάλους της.Για σχεδόν έναν αιώνα, ο Μηχανικός Τούρκος περιόδευσε στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ, νικώντας επιφανείς προσωπικότητες όπως ο Ναπολέων και ο Βενιαμίν Φραγκλίνος. Τελικά τον απέκτησε ο οικογενειακός γιατρός του Έντγκαρ Άλαν Πόε ο οποίος επιβεβαίωσε αυτό που επί χρόνια υπήρχαν υποψίες ότι συνέβαινε: η μηχανή ήταν μια ψευδαίσθηση, καθώς λειτουργούσε από έναν άνθρωπο-σκακιστή που ήταν κρυμμένος μέσα στο έπιπλο.Το μέλλον της ηγεσίας σύμφωνα με το όραμα του Άλτμαν είναι ακριβώς το αντίθετο του Μηχανικού Τούρκου: μια εταιρεία που φαίνεται ανθρώπινη με έναν άνθρωπο που λειτουργεί ως το φιλικό της πρόσωπο αλλά στην πραγματικότητα λειτουργεί μηχανικά.Κατά την άποψη του Άλτμαν η τεχνητή νοημοσύνη μπορεί να κάνει όλα όσα υποτίθεται ότι κάνει ένας ανθρώπινος CEO από τη διαμόρφωση του εταιρικού οράματος και την επικοινωνία των οργανωσιακών αξιών μέχρι τη λήψη στρατηγικών αποφάσεων. Το κοινό θα βλέπει μόνο τον άνθρωπο που βρίσκεται στο προσκήνιο και όχι τους αλγορίθμους που λειτουργούν στο παρασκήνιο. Η ηγεσία στην εποχή της τεχνητής νοημοσύνης Θα μπορούσε πραγματικά ένας AI CEO να κάνει τη δουλειά καλύτερα από τον ανθρώπινο αντίστοιχό του; Αν ο ρόλος του CEO είναι να μεγιστοποιεί την αποδοτικότητα και να επιδιώκει την ανάπτυξη της αγοράς με κάθε κόστος, τότε η απάντηση μπορεί να είναι «ναι». Άλλωστε η τεχνητή νοημοσύνη έχει σχεδιαστεί για να παράγει αποτελέσματα υψηλής πιθανότητας βασισμένα σε μοτίβα που εντοπίζονται στα δεδομένα.Ωστόσο οι περισσότεροι άνθρωποι περιμένουν περισσότερα από τους ηγέτες από την αλγοριθμική βελτιστοποίηση — μια λογική μέσου-σκοπού χωρίς καρδιά ή ψυχή. Η σημασία που εξακολουθούν να έχουν δημοφιλείς έννοιες όπως η αυθεντικότητα, η υπευθυνότητα και η ηγεσία που βασίζεται σε αξίες δείχνει ότι αυτό που θέλουμε από τους εταιρικούς ηγέτες είναι κάτι εγγενώς ανθρώπινο.Όπως γνωρίζουμε ότι οι υπολογιστές είναι απείρως καλύτεροι από τους ανθρώπους στους αριθμητικούς υπολογισμούς, έτσι γνωρίζουμε επίσης ότι οι υπολογιστές δεν διαθέτουν βασικές ηγετικές ιδιότητες, όπως η ενσυναίσθηση ή η ηθική κρίση. Ένα chatbot που βασίζεται σε ένα μεγάλο γλωσσικό μοντέλο (LLM) δεν είναι σε θέση να ασκήσει πραγματική ηγεσία, όπως ακριβώς ένα πλυντήριο πιάτων δεν είναι σε θέση να ερωτευτεί.Ωστόσο ένας AI CEO μπορεί να είναι σε θέση να μιμηθεί τις ιδιότητες που περιμένουμε από τους καλούς ηγέτες. Είναι, για παράδειγμα, πιθανό ένας AI CEO να μπορούσε να μας πείσει ότι νοιάζεται για τους εργαζομένους του ή ότι αισθάνεται έντονα για την αποστολή της εταιρείας με τον ίδιο τρόπο που οποιοδήποτε chatbot μας λέει πράγματα που θέλουμε να ακούσουμε.Τίποτα από όλα αυτά όμως, δεν θα ήταν αληθινό. Ένας AI CEO μπορεί να είναι μόνο ένα σύνολο προβλεπτικών αλγορίθμων, προσανατολισμένων στην αποτελεσματικότητα των λειτουργιών. Ενάντια στην ανθρωπομορφοποίηση της τεχνητής νοημοσύνης Η ιδέα ενός AI CEO αποτελεί μια ακραία μορφή ανθρωπομορφοποίησης των συστημάτων που βασίζονται σε LLM. Ήδη χρησιμοποιούμε όρους όπως «τεχνητή νοημοσύνη», «μοντέλα συλλογισμού» και «ψευδαισθήσεις» όταν μιλάμε για μη συνειδητές μηχανές. Η λέξη «ηγεσία», όταν χρησιμοποιείται σε αυτό το πλαίσιο δεν διαφέρει.Η ανθρωπομορφοποίηση της τεχνητής νοημοσύνης δημιουργεί την ψευδαίσθηση ότι τα chatbots λειτουργούν «ακριβώς όπως ένας ανθρώπινος ηγέτης». Στις αρχές αυτής της χρονιάς, η αμερικανική εταιρεία τεχνητής νοημοσύνης Anthropic δημοσίευσε ένα σύνταγμα 84 σελίδων, στο οποίο παρουσίαζε το «όραμά της για τον χαρακτήρα του chatbot Claude», συμπεριλαμβανομένων των χαρακτηριστικών προσωπικότητας του chatbot της.Ανάμεσα σε αυτά τα χαρακτηριστικά περιλαμβάνονταν η διανοητική περιέργεια, η ζεστασιά και η φροντίδα, καθώς και μια βαθιά δέσμευση στην ειλικρίνεια και την ηθική, όλες oi ιδιότητες που κανονικά συνδέουμε με την καλή ηγεσία.Είναι σημαντικό να αποκαλούμε τέτοιες χίμαιρες με το πραγματικό τους όνομα. Με αυτόν τον τρόπο μπορούμε να αποφύγουμε την ενίσχυση της ψευδαίσθησης του «ανεστραμμένου Μηχανικού Τούρκου»: της πεποίθησης ότι ένας AI CEO θα μπορούσε πραγματικά να πάρει τη θέση ενός ζωντανού εταιρικού ηγέτη αντικαθιστώντας τις πιο ουσιώδεις ανθρώπινες ιδιότητές του. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2153117/oi-technologikoi-kolossoi-etoimazoyn-toys-neoys-ceo-toys-poy-tha-einai-montela-technitis-noimosynis/

Γιατί λέμε «κορακοζώητος»; Πόσο πραγματικά ζει το κοράκι και μια λέξη που ταξιδεύει από την αρχαιότητα. Οι αρχαίοι Έλληνες είχαν τοποθετήσει τα κοράκια σχεδόν στην κορυφή μιας εκπληκτικής «κλίμακας μακροζωίας» – Και η ανάμνησή της επιβιώνει ακόμη σε μια λέξη που χρησιμοποιούμε χωρίς δεύτερη σκέψηΌταν κάποιος φτάνει σε βαθιά γεράματα και εξακολουθεί να στέκεται όρθιος ενώ γύρω του περνούν γενιές ολόκληρες, υπάρχει μια παλιά ελληνική λέξη που έρχεται σχεδόν αυθόρμητα στα χείλη: κορακοζώητος. Γιατί όμως κοράκι; Το συγκεκριμένο πουλί δεν κατέχει κάποιο πραγματικό ρεκόρ μακροζωίας στο ζωικό βασίλειο. Κι όμως, για τους ανθρώπους της αρχαιότητας το κοράκι ήταν ένα πλάσμα σχεδόν μυθικό ως προς τη διάρκεια της ζωής του. Τόσο μακρόβιο, ώστε ένας άνθρωπος δεν θα μπορούσε ποτέ να παρακολουθήσει ολόκληρη τη ζωή του.Και κάπου εκεί βρίσκεται η μακρινή ρίζα μιας λέξης που επιβιώνει μέχρι σήμερα. Η παράξενη αριθμητική του Ησίοδου Η ιστορία μας οδηγεί περίπου 2.700 χρόνια πίσω, στον Ησίοδο. Σε ένα απόσπασμα που αποδίδεται στον αρχαίο ποιητή και διασώθηκε από μεταγενέστερους συγγραφείς, η διάρκεια της ζωής δεν μετριέται απλώς σε χρόνια. Μετριέται σε ζωές άλλων πλασμάτων.Η κουρούνα, σύμφωνα με αυτή την παράδοση, ζει όσο εννέα γενιές ανθρώπων. Το ελάφι ζει όσο τέσσερις κουρούνες.Και ύστερα έρχεται το κοράκι. Το κοράκι, λέει η αρχαία παράδοση, γερνά αφού περάσει χρόνος ίσος με τρεις ζωές ελαφιών.Η εικόνα είναι εντυπωσιακή: άνθρωποι γεννιούνται, μεγαλώνουν και πεθαίνουν· γενιές διαδέχονται η μία την άλλη· κι εκείνο εξακολουθεί να βρίσκεται εκεί. Πόσο «ζούσε» το κοράκι του Ησίοδου; Αν επιχειρήσουμε –εντελώς συμβατικά– να μετατρέψουμε αυτή την ποιητική αριθμητική σε σημερινά χρόνια, το αποτέλεσμα γίνεται ακόμη πιο εντυπωσιακό. Αν μία ανθρώπινη γενιά υπολογιστεί περίπου στα 30 χρόνια, τότε οι εννέα γενιές της κουρούνας αντιστοιχούν σε περίπου 270 χρόνια. Τέσσερις τέτοιες ζωές δίνουν στο ελάφι περίπου 1.080 χρόνια. Και τρεις ζωές ελαφιού; Περίπου 3.240 χρόνια. Ωστόσο ήδη στην αρχαιότητα υπήρχε διαφωνία για το πώς ακριβώς έπρεπε να ερμηνευτεί η λέξη «γενεά». Ο ίδιος ο Πλούταρχος καταγράφει διαφορετικές απόψεις για τον υπολογισμό.Επομένως, δεν μπορούμε να μετατρέψουμε με βεβαιότητα την ποιητική αυτή κλίμακα σε σημερινά χρόνια. Αυτό που έχει σημασία είναι η εικόνα που δημιουργεί: η κουρούνα ξεπερνά πολλές ανθρώπινες ζωές, το ελάφι ζει τέσσερις φορές περισσότερο, ο κόρακας τρεις ζωές ελαφιού και ο μυθικός φοίνικας εννέα ζωές κόρακα. Μια ολόκληρη αρχαία κλίμακα μακροζωίας, στην οποία ο άνθρωπος βρίσκεται μόλις στο πρώτο σκαλοπάτι.Φυσικά, ο Ησίοδος δεν έκανε ζωολογική καταγραφή και ο υπολογισμός δεν πρέπει να διαβαστεί ως πραγματική εκτίμηση της ηλικίας ενός κορακιού. Πρόκειται για ποιητική και μυθολογική σύλληψη της μακροζωίας.Αποκαλύπτει όμως κάτι πολύ πιο ενδιαφέρον: πόσο βαθιά είχε συνδεθεί το κοράκι με την ιδέα μιας ζωής που ξεπερνά κατά πολύ την ανθρώπινη.Και η αρχαία «σκάλα» δεν σταματά εκεί. Πάνω από το κοράκι βρίσκεται ο μυθικός φοίνικας, που σύμφωνα με το ίδιο απόσπασμα ζει όσο εννέα κοράκια. Και ακόμη ψηλότερα βρίσκονται οι Νύμφες, σε έναν χρόνο που πλέον παύει ουσιαστικά να είναι ανθρώπινος και περνά στη σφαίρα του μύθου. Από τον μύθο στη λέξη Αυτή η πανάρχαια φήμη του κορακιού ως εξαιρετικά μακρόβιου πλάσματος πέρασε στους αιώνες και αποτυπώθηκε στη γλώσσα.Έτσι γεννήθηκε το «κορακοζώητος»: από το κοράκι και τη ζωή, ο άνθρωπος δηλαδή που έχει –μεταφορικά– τη ζωή ενός κορακιού.Σήμερα χρησιμοποιούμε τη λέξη για κάποιον που έχει φτάσει σε πολύ μεγάλη ηλικία, συχνά με μια δόση χιούμορ ή θαυμασμού. «Αυτός είναι κορακοζώητος», λέμε για κάποιον που μοιάζει να αντέχει στον χρόνο περισσότερο από όλους τους άλλους.Το παράδοξο είναι ότι η σύγχρονη επιστήμη έχει χαλάσει κάπως τον μύθο. Πόσο ζουν πραγματικά τα κοράκια Τα κοράκια είναι πράγματι μακρόβια σε σχέση με πολλά άλλα πουλιά, ιδιαίτερα αν επιβιώσουν από τα επικίνδυνα πρώτα χρόνια της ζωής τους. Ορισμένα είδη μπορούν στη φύση να ξεπεράσουν τα 20 χρόνια, ενώ υπό ανθρώπινη φροντίδα έχουν καταγραφεί πολύ μεγαλύτερες ηλικίες, που φτάνουν έως και τα 40 έτη.Απέχουν, όμως, έτη φωτός από τα μυθικά μεγέθη που τους απέδιδε η αρχαία παράδοση.Κι όμως, η λέξη επέζησε. Ίσως αυτό να είναι τελικά το πιο όμορφο κομμάτι της ιστορίας. Όχι το κοράκι, αλλά ο μύθος του αποδείχθηκε πραγματικά κορακοζώητος.Χιλιάδες χρόνια μετά τον Ησίοδο, εξακολουθούμε να χρησιμοποιούμε μια λέξη που κουβαλά μέσα της εκείνη την αρχαία εικόνα: ένα μαύρο πουλί να παραμένει στη θέση του, ενώ ο ανθρώπινος χρόνος περνά από μπροστά του σε ολόκληρες γενιές. https://www.naftemporiki.gr/green/wildlife/2153146/giati-leme-korakozoitos-poso-pragmatika-zei-to-koraki-kai-mia-lexi-poy-taxideyei-apo-tin-archaiotita/

Γιατί υπάρχει κάτι αντί για το τίποτε. Αν ρωτήσουμε έναν φιλόσοφο «γιατί υπάρχει κάτι αντί για τίποτε» τότε θα υποστούμε μια ατελείωτη ανάλυση για το τι σημαίνει «υπάρχει», τι σημαίνει «κάτι», τι σημαίνει «τίποτε», τι σημαίνει «γιατί» και μέχρι να φτάσει στον συσχετισμό όλων αυτών των αναλύσεων θα έχουμε ξεχάσει τι τον ρωτήσαμε.Χαρακτηριστικό παράδειγμα τέτοιας φιλοσοφικής ανάλυσης βρίσκουμε στο έργο του Γερμανού ναζιστή φιλοσόφου Μάρτιν Χάιντεγκερ, σύμφωνα με τον οποίο, αυτό δεν είναι ένα ερώτημα που μπορεί να απαντήσει η φυσική ή η κοσμολογία, ούτε καν η θεολογία. Γι αυτόν ήταν ξεκάθαρα ένα οντολογικό ερώτημα – το «θεμελιώδες ερώτημα της μεταφυσικής». Χρειάζεται μεγάλη υπομονή ώστε να διαπεράσουμε τις δυσνόητες έννοιες που χρησιμοποιεί στα γραπτά του: «Sein», «dasein», «Angst», «das Nichts», «das Nichts nichtet», «Lichtung», «Sieg Heil» …, κι αν το καταφέρουμε, θα δούμε ότι μας λέει πως αν δώσουμε μια οποιαδήποτε απάντηση στο οντολογικό μυστήριο της ύπαρξης υποστηρίζοντας ότι η κβαντική διακύμανση ή ο θεός έφτιαξαν τα πάντα – τότε το περιορίζουμε σε ένα στενό πλαίσιο και το μετατρέπουμε σε ένα ακόμα ον. Όμως το ίδιο κάνει και ο ίδιος: δημιουργεί χρησιμοποιώντας μια νέα φιλοσοφική ορολογία, ένα επίσης στενό πλαίσιο, για να μας πει τελικά ότι το «Είναι» δεν μπορεί να εγκλωβιστεί σε έννοιες και θεωρίες.Αν και το «τίποτε», για την φιλοσοφία του Χάιντεγκερ (ως το οντολογικό μηδέν), δεν έχει σχέση με το «τίποτε» της φυσικής (ως το κβαντικό κενό), και στις δύο θεωρήσεις το «τίποτα» είναι η προϋπόθεση για το «κάτι». Ο φυσικός θεωρεί το κενό ως μία δυναμική κατάσταση από την οποία αναδύεται η ύλη, ενώ ο Χάιντεγκερ θεωρεί το οντολογικό μηδέν ως την αναγκαιότητα μέσα από την οποία αναδύεται το νόημα της ύπαρξης.Αφήνοντας κατά μέρος την δυσνόητη και σκοτεινή φιλοσοφία του Χάιντεγκερ(*), η φυσική, αν και δεν έχει βρει ακόμη μια οριστική απάντηση στο ερώτημα πώς προέκυψε το δικό της «κάτι» από το δικό της «τίποτε», βρίσκεται σε πολύ καλό δρόμο. Αυτό που είναι ξεκάθαρο είναι ότι η Μεγάλη Έκρηξη παρήγαγε απειροελάχιστα περισσότερη βαρυονική ύλη – τα πρωτόνια και τα νετρόνια που ενώνονται για να σχηματίσουν τους ατομικούς πυρήνες – από ό,τι αντιύλη. Κι αυτό είναι περίεργο επειδή η ύλη και η αντιύλη αλληλοεξουδετερώνονται όταν συγκρούονται. Επιπλέον, κάθε φορά που στα εργαστήρια οι φυσικοί μετατρέπουν την ενέργεια σε σωματίδια, τότε προκύπτουν σωματίδια και αντισωματίδια σε ίσους αριθμούς. Επομένως, η ύλη και η αντιύλη στο θερμό, πυκνό αρχέγονο σύμπαν θα έπρεπε να είχαν αντιδράσει μεταξύ τους και απλώς να είχαν εξαφανιστεί. Η ολική εξαύλωση θα έπρεπε να είναι ο κανόνας και εμείς δεν θα έπρεπε να βρισκόμαστε εδώ. Όμως, με κάποιον τρόπο αυτή η διαδικασία άφησε πίσω της μια ελάχιστη περίσσεια ύλης στο πρώτο κλάσμα του δευτερολέπτου του χρόνου, η οποία αποτέλεσε την προέλευση της ύλης του σύμπαντος. Οι φυσικοί στα ίχνη της προέλευσης του «κάτι»(**) Σε μια πρόσφατη έρευνα οι ερευνητές προσδιόρισαν με ακρίβεια μια δύσκολα ανιχνεύσιμη ποσότητα που ονομάζεται βαρυονικός αριθμός, η οποία ίσως ευθύνεται για την κοσμική αναντιστοιχία μεταξύ ύλης και αντιύλης. Η απάντηση στο γιατί υπάρχει κάτι αντί για το τίποτα εξακολουθεί να μας διαφεύγει, αλλά οι επιστήμονες γνωρίζουν πλέον ότι τα γλοιόνια πιθανότατα παίζουν βασικό ρόλο σε αυτό το μεγαλύτερο από τα κοσμικά μυστήρια.Οι φυσικοί βρήκαν τώρα ένα νέο στοιχείο για την πηγή αυτής της αναντιστοιχίας, μελετώντας τα κουάρκ και τα γλοιόνια, τα δομικά στοιχεία της βαρυονικής ύλης. Η φύση, όπως φαίνεται, δεν αποκλίνει μέσω των κουάρκ ή των γλοιονίων από μόνα τους, αλλά μέσω της ανάμειξής τους. Η έρευνα η οποία δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Science, χρησιμοποίησε τον Σχετικιστικό Επιταχυντή Βαρέων Ιόντων (RHIC) στο Εθνικό Εργαστήριο Brookhaven στη Νέα Υόρκη. Αυτό είναι ένα από τα πιο σημαντικά αποτελέσματα που επιτεύχθηκαν από το πρόγραμμα RHIC, διότι αναδιαμορφώνει την κατανόησή μας για τη δομή των βαρυονίων και το πώς προέκυψε η βαρυονική ύλη.Οι φυσικοί δημιουργούν βαρυονική ύλη συγκρούοντας στους επιταχυντές σωματίδια μεταξύ τους με όλη τη δύναμη που μπορεί να συγκεντρώσει ο εξοπλισμός τους. Και κάθε φορά που το κάνουν, αναδύεται επίσης η ίδια αντίστοιχη ποσότητα αντιύλης. Ο καθαρός «βαρυονικός αριθμός», ο συνολικός αριθμός των βαρυονικών σωματιδίων (όπως τα πρωτόνια) που δημιουργούνται μείον τον αριθμό των αντισωματιδίων, είναι πάντα μηδέν.Αν το αρχέγονο σύμπαν υπάκουε σε αυτόν τον κανόνα, το σύγχρονο σύμπαν μας θα ήταν στερημένο από ουσία, αποτελούμενο απλώς από ενεργειακά πεδία που θα διατηρούνταν αιώνια μέσα στο κενό. Αλλά όσο κι αν προσπαθούν, οι φυσικοί δεν φαίνεται να μπορούν να σπάσουν την συμμετρία. Κανένα πείραμα δεν έχει παρατηρήσει ποτέ παραβίασή της.Όταν δύο πρωτόνια συγκρούονται, ο βαρυονικός αριθμός (σωματίδια μείον αντισωματίδια) είναι δύο. Τα πρωτόνια μεταπίπτουν σε νέα σωματίδια που δημιουργούνται και καταστρέφονται ταχύτατα, αλλά η διαφορά παραμένει δύο μέχρι το τέλος. Πώς μεταβιβάζεται ο βαρυονικός αριθμός σε όλα αυτά τα ενδιάμεσα σωματίδια; Τι ακριβώς πρέπει να παρακολουθήσουμε για να μάθουμε πού πηγαίνει;Πολλοί φυσικοί πίστευαν ότι ο βαρυονικός αριθμός ενός πρωτονίου θα βρισκόταν στα δύο πάνω (up) και σε ένα κάτω (down) κουάρκ που αποτελούν το σωματίδιο. Όμως τα δεδομένα του RHIC έδειξαν ότι προέρχεται στην πραγματικότητα από τις αλληλεπιδράσεις μεταξύ των κουάρκ του πρωτονίου και των γλοιονίων του. (Τα γλοιόνια είναι σωματίδια με ουδέτερο ηλεκτρικό φορτίο που παίρνουν το όνομά τους από την ελληνική λέξη «γλοιός» (κολλώδης ουσία-κόλλα), επειδή είναι αυτά που συνδέουν τα κουάρκ μεταξύ τους).Οι ερευνητές χρησιμοποίησαν ένα πείραμα στο RHIC που ονομάζεται STAR (Solenoidal Tracker at RHIC) για να εντοπίσουν τη μεταφορά του βαρυονικού αριθμού μεταξύ των σωματιδίων, εξετάζοντας τις συγκρούσεις δύο βαρέων πυρήνων: του ρουθηνίου και του ζιρκονίου . Αυτά τα στοιχεία έχουν το ίδιο άθροισμα πρωτονίων και νετρονίων, όμως το ρουθήνιο διαθέτει τέσσερα περισσότερα πρωτόνια και τέσσερα λιγότερα νετρόνια, με αποτέλεσμα ο πυρήνας του να έχει μεγαλύτερο ηλεκτρικό φορτίο.Αυτή η διαφορά επιτρέπει στους φυσικούς να διαχωρίσουν την ανταλλαγή ηλεκτρικού φορτίου που συμβαίνει καθώς εκτυλίσσεται μια σύγκρουση ρουθηνίου-ζιρκονίου, παρακολουθώντας την διάδοσή της μέσα από τα πολυάριθμα νέα σωματίδια που παράγονται. Αφού το έκαναν αυτό, η ομάδα του STAR μπόρεσε να διακρίνει ότι το ηλεκτρικό φορτίο από μόνο του δεν μπορεί να εξηγήσει τη μεταφορά του βαρυονικού αριθμού. Κάτι άλλο παίζει ρόλο, κάτι ουδέτερο: το γλοιόνιο.Η διασυνδεδεμένη γλοιονική δομή φαίνεται να παρέχει τον καλύτερο δυναμικό ιχνηλάτη του πού πηγαίνει ο βαρυονικός αριθμός. Το εύρημα του RHIC, μια από τις τελευταίες συνεισφορές του στη φυσική, δυστυχώς δεν απαντά στο θεμελιώδες ερώτημα «γιατί υπάρχει κάτι αντί για το τίποτε». Επιτρέπει όμως στους φυσικούς να ιχνηλατίσουν τον βαρυονικό αριθμό σε θεμελιώδες επίπεδο και να παρατηρήσουν πώς αυτός διατηρείται με τόσο μυστηριώδη τρόπο. Ελπίζεται πως αυτό θα μας φέρει πιο κοντά στην αρχέγονη εκείνη στιγμή που δεν διατηρήθηκε, σε εκείνο το μοιραίο κλάσμα του δευτερολέπτου μετά την Μεγάλη Έκρηξη. Έκτοτε, ο βαρυονικός αριθμός παραμένει σταθερός, γι’ αυτό και είναι ζωτικής σημασίας να κατανοήσουμε πώς κωδικοποιείται και μεταφέρεται.Η απάντηση στο θεμελιώδες εξακολουθεί να μας διαφεύγει, αλλά οι φυσικοί γνωρίζουν πλέον ότι τα γλοιόνια πιθανότατα παίζουν βασικό ρόλο σ’ αυτό το μεγαλύτερο από τα κοσμικά μυστήρια. διαβάστε περισσότερες λεπτομέρειες: 1. Physicists are closing in on the origin of matter – https://www.scientificamerican.com/article/physicists-find-major-clue-to-matters-biggest-mystery/ 2. Martin Heidegger «Τι είναι η μεταφυσική;» , μετάφραση: Π.Κ. Θανασάς, εκδόσεις Πατάκη (*) Δεν γνωρίζω αν η απάντηση του Χάιντεγκερ στο θεμελιώδες ερώτημα γίνεται περισσότερο διαυγής στις προσωπικές του σημειώσεις, τα «Μαύρα Τετράδια» (Schwarze Hefte), που εκδόθηκαν στα μέσα της δεκαετίας του 2010. https://en.wikipedia.org/wiki/Black_Notebooks (**) Οι θεωρίες που περιγράφουν την δημιουργία του σύμπαντος από το τίποτε διαμέσου των κβαντικών διαταραχών του κενού υπονοούν την ύπαρξη του κενού χώρου. Υπενθυμίζεται ότι ο Alexander Vilelkin δημοσίευσε ένα άρθρο το 1982 στο οποίο περιγράφει την δημιουργία του σύμπαντος μέσω κβαντικών διαδικασιών «κυριολεκτικά από το τίποτα», https://physicsgg.me/wp-content/uploads/2011/05/universe_from_nothing.pdf θεωρώντας όχι μόνο την απουσία της ύλης, αλλά ταυτόχρονα και την απουσία ΧΩΡΟΥ και ΧΡΟΝΟΥ! (διαβάστε σχετικά: Η δημιουργία του σύμπαντος από το απόλυτο τίποτα). https://physicsgg.me/wp-content/uploads/2011/05/universe_from_nothing.pdf

Η Κίνα ανακοίνωσε την αναβολή της φιλόδοξης αποστολής αναζήτησης νερού στη Σελήνη. Η εκτόξευση που ήταν προγραμματισμένη να γίνει σε λίγες μέρες δεν θα πραγματοποιηθεί και προγραμματίζεται πλέον για το 2027. Η Κίνα είχε ανακοινώσει ότι αυτή την εβδομάδα θα εκτοξευόταν το σκάφος της αποστολής Chang’e-7, της πιο τεχνολογικά σύνθετης σεληνιακής αποστολής της μέχρι σήμερα, με στόχο την αναζήτηση παγωμένων αποθεμάτων νερού σε κρατήρες που βρίσκονται σε μόνιμη σκιά κοντά στον νότιο πόλο της Σελήνης και έχουν θερμοκρασίες κοντά στο απόλυτο μηδέν. Όμως οι επιτελείς της αποστολής αποφάσισαν ότι υπάρχουν ακόμη άλυτα ζητήματα σχετικά με αυτή και αποφάσισαν να αναβάλλουν την εκτόξευση θέτοντας ως νέο στόχο την πραγματοποίηση της αποστολής το 2027.Στους μόνιμα σκιασμένους κρατήρες στους πόλους της Σελήνης η θερμοκρασία πέφτει σε ακραία χαμηλά επίπεδα, φτάνοντας περίπου τους -240 βαθμούς Κελσίου έως -250 βαθμούς Κελσίου. Αυτά τα σημεία είναι από τα πιο κρύα μέρη σε ολόκληρο το ηλιακό σύστημα επειδή δεν βλέπουν ποτέ τον ήλιο και η Σελήνη δεν έχει ατμόσφαιρα για να κρατήσει τη ζέστη.Η μη επανδρωμένη αποστολή που πήρε το όνομά της από μια μυθική κινεζική θεά της Σελήνης περιλαμβάνει την ανάπτυξη ενός ρομπότ προσεδάφισης, ενός ρόβερ και ενός «χοροπηδηχτού» ρομπότ τα οποία θα επιχειρήσουν να εξερευνήσουν ένα από τα πιο κρύα σημεία του ηλιακού μας συστήματος. Η αποστολή θα μεταφέρει επίσης μια σειρά επιστημονικών οργάνων όπως αναλυτές νερού, κάμερες και ραντάρ.Η αποστολή αποτελεί σημαντικό βήμα προς τον στόχο του Πεκίνου να δημιουργήσει συνθήκες μόνιμης ανθρώπινη παρουσία στη Σελήνη με σχέδια για επανδρωμένη προσελήνωση πριν από το 2030 και τη κατασκευή κοινής με τη Ρωσία βάσης έως το 2035. Οι κρατήρες κοντά στον νότιο πόλο της Σελήνης δεν έχουν δει ηλιακό φως εδώ και δισεκατομμύρια χρόνια. Για τον λόγο αυτό, οι επιστήμονες θεωρούν ότι μπορεί να λειτουργούν σαν φυσικοί καταψύκτες διατηρώντας αρχαίο νερό και πτητικές οργανικές ενώσεις.Η ανακάλυψη προσβάσιμου νερού είναι εξαιρετικά σημαντική για μελλοντικές σεληνιακές βάσεις. Το νερό θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για πόσιμο νερό για τους αστροναύτες, παραγωγή οξυγόνου για τις επανδρωμένες βάσεις και υδρογόνου ως καύσιμο πυραύλων μειώνοντας έτσι την ανάγκη για δαπανηρές αποστολές ανεφοδιασμού από τη Γη. Καλλιτεχνική απεικόνιση της κινεζικής αποστολής που θα αναζητήσει νερό στη Σελήνη. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2152689/i-kina-anakoinose-tin-anavoli-tis-filodoxis-apostolis-anazitisis-neroy-sti-selini/

Ανακαλύφθηκε άγνωστος γιγάντιος δεινόσαυρος που ζούσε στη Βραζιλία. Είχε μήκος περίπου 20 μέτρα και έζησε πριν από περίπου 120 εκατομμύρια χρόνια. Ένας δεινόσαυρος μήκους 20 μέτρων περιπλανιόταν στη σημερινή βορειοανατολική Βραζιλία αφήνοντας πίσω του απολιθώματα παρέμεναν θαμμένα μέχρις ότου κατασκευαστικές εργασίες τα έφεραν στο φως.Ο Dasosaurus tocantinensis όπως ονομάστηκε αυτό το νέο είδος έζησε πριν από περίπου 120 εκατομμύρια χρόνια. Τα απολιθώματα εντοπίστηκαν κατά τη διάρκεια εργασιών για έναν οδικό-σιδηροδρομικό σταθμό στο Νταβινοπόλις, στην πολιτεία Μαρανιάο και η μελέτη τους δημοσιεύεται στην επιθεώρηση «Journal of Systematic Paleontology».Τα ευρήματα δεν αποδεικνύουν μόνο την παρουσία μιας άγνωστης μέχρι σήμερα ομάδας δεινοσαύρων σε αυτό το τμήμα της Βραζιλίας. Παρέχουν επίσης στοιχεία για μια αρχαία σύνδεση ανάμεσα στο ευρωπαϊκό νησιωτικό σύμπλεγμα εκείνης της εποχής και τη σημερινή Νότια Αμερική.Οι ερευνητές αναφέρουν ότι οι πρόγονοι του είδους από το Μαρανιάο πιθανότατα έφτασαν στη Νότια Αμερική μέσω της Βόρειας Αφρικής κάποια στιγμή μεταξύ 140 και 120 εκατομμυρίων ετών πριν όταν αυτές οι περιοχές ήταν ακόμη ενωμένες στο πλαίσιο της υπερηπείρου Γκοντβάνα. Ένας σπάνιος γίγαντας έρχεται στο φως «Είναι ο μεγαλύτερος γνωστός δεινόσαυρος από το Μαρανιάο, το οποίο έχει και άλλα είδη, αλλά όχι σαυρόποδα όπως αυτός αντίθετα, διαθέτει μικρότερα είδη όπως το διπλόδοκο Amazonsaurus maranhensis που είχε μήκος περίπου 10 μέτρα» λέει ο Έλβερ Λουίζ Μάγιερ καθηγητής στο Ομοσπονδιακό Πανεπιστήμιο της Κοιλάδας του Σάο Φρανσίσκο (UNIVASF) στην πολιτεία Μπαΐα.Ο Μάγοερ ειδικός στα θηλαστικά της πολύ πιο πρόσφατης Τεταρτογενούς περιόδου ειδοποιήθηκε για την ανακάλυψη των απολιθωμάτων ενώ βρισκόταν στο Σάο Φέλιξ ντο Ξίνγκου, στην πολιτεία Παρά όπου εργαζόταν ως καθηγητής στο Ομοσπονδιακό Πανεπιστήμιο του Νότιου και Νοτιοανατολικού Παρά (UNIFESSPA).Τα απολιθώματα ανακαλύφθηκαν από αρχαιολόγους που παρακολουθούσαν το εργοτάξιο στο Νταβινοπόλις στο πλαίσιο της διαδικασίας περιβαλλοντικής αδειοδότησης. Αρχικά θεωρήθηκε ότι τα ευρήματα ανήκαν σε θηλαστικά της μεγαπανίδας που ενδεχομένως είχαν ζήσει μαζί με τους πρώτους ανθρώπους.«Επειδή βρίσκονταν σε βάθος περίπου οκτώ μέτρων κατάλαβα ότι ήταν πολύ παλαιότερα. Η ηλικία του γεωλογικού σχηματισμού ήταν ήδη γνωστή από προηγούμενες έρευνες και έδειχνε ότι επρόκειτο για υλικό από τη μετάβαση από το Κατώτερο στο Ανώτερο Κρητιδικό, περίπου 120 εκατομμύρια χρόνια πριν» λέει ο Μάγιερ που στη συνέχεια επικοινώνησε με διάφορους ειδικούς και σχημάτισε μια διεπιστημονική ομάδα για τη μελέτη του δείγματος.Μετά από μια μακρά διαδικασία προετοιμασίας και καθαρισμού των απολιθωμάτων οι αναλύσεις πραγματοποιήθηκαν στην πολιτεία Παρά. Αργότερα το δείγμα επέστρεψε στο Μαρανιάο και σήμερα φυλάσσεται στο Σάο Λουίς την πρωτεύουσα της πολιτείας, στο Κρατικό Κέντρο Έρευνας Φυσικής Ιστορίας και Αρχαιολογίας, το οποίο συμμετείχε επίσης στην έρευνα.«Επειδή περιλαμβάνει σπονδύλους της ουράς, ένα μηριαίο οστό μήκους 1,5 μέτρου, πλευρά, οστά των ποδιών, καθώς και οστά των μπροστινών και πίσω άκρων, θεωρείται ένα σχετικά πλήρες δείγμα. Πιστεύουμε ότι υπάρχουν ακόμη περισσότερα απολιθώματα από το ίδιο άτομο που δεν έχουν ανασκαφεί ακόμη στον χώρο» λέει ο Μαξ Λάνγκερ καθηγητής στη Σχολή Φιλοσοφίας, Επιστημών και Γραμμάτων του Ριμπεϊράο Πρέτο, στο Πανεπιστήμιο του Σάο Πάολο (FFCLRP-USP) ο οποίος συμμετείχε στη μελέτη.Ο Λάνγκερ ηγείται του προγράμματος «Εξερευνώντας την ποικιλότητα των κρητιδικών δεινοσαύρων της Νότιας Αμερικής και της συνοδού πανίδας τους» το οποίο υποστηρίζεται από το FAPESP. Ένα όνομα που συνδέεται με τον τόπο Το όνομα του είδους συνδέεται άμεσα με το Μαρανιάο. Το «Daso» σημαίνει «δάσος» και παραπέμπει στις δασώδεις περιοχές της περιοχής, τις οποίες οι πρώτοι Πορτογάλοι αποικιστές περιέγραφαν ως έναν μεγάλο πυκνό και μπερδεμένο σχηματισμό ή «maranhão». Το «tocantinensis», από την άλλη πλευρά, αναφέρεται στον ποταμό Τοκαντίνς καθώς η τοποθεσία όπου βρέθηκαν τα απολιθώματα βρίσκεται κοντά στην ανατολική όχθη του.Αναλύσεις της μικροδομής των οστών, τις οποίες πραγματοποίησαν οι ερευνητές του Ομοσπονδιακού Πανεπιστημίου του Ρίο Γκράντε ντο Νόρτε (UFRN) έδειξαν ένα πρότυπο ανάπτυξης που συνδυάζει χαρακτηριστικά παλαιότερων σαυρόποδων με στοιχεία που συνδέονται με τους τιτανόσαυρους, μια ομάδα που συγγενεύει στενά με το νέο είδος.Το αποτέλεσμα δείχνει ότι ορισμένα πρότυπα ανάπτυξης και αναδιαμόρφωσης των οστών εμφανίστηκαν στην εξέλιξη των δεινοσαύρων νωρίτερα απ’ ό,τι θεωρούνταν μέχρι σήμερα. Η ανακάλυψη αυτή μπορεί να βοηθήσει στην κατανόηση του τρόπου με τον οποίο ορισμένοι δεινόσαυροι κατάφεραν να φτάσουν σε τεράστιες διαστάσεις. Οι κατασκευαστικές εργασίες φέρνουν στο φως εύθραυστα στοιχεία Η ανακάλυψη του Dasosaurus αναδεικνύει ένα βασικό δίλημμα της παλαιοντολογίας. Τα μεγάλα κατασκευαστικά έργα μπορούν να καταστρέψουν ή να εξαφανίσουν απολιθωματικά αρχεία αλλά μπορούν επίσης να αποκαλύψουν στρώματα πετρωμάτων στα οποία οι παλαιοντολόγοι δεν θα μπορούσαν εύκολα να φτάσουν χρησιμοποιώντας μόνο παραδοσιακά εργαλεία ανασκαφής.«Η Βραζιλία είναι μια τροπική χώρα με πυκνή βλάστηση. Οι γεωλόγοι και οι παλαιοντολόγοι βασίζονται σε μεγάλο βαθμό στην ανθρώπινη δραστηριότητα για να ανασκάψουν, να αποκαλύψουν τα πετρώματα και να φέρουν στο φως τα απολιθώματα. Αν χαρτογραφήσουμε τις απολιθωματοφόρες περιοχές της Βραζιλίας, θα δούμε αυτοκινητόδρομους και λατομεία. Αυτά τα έργα είναι σημαντικά για την κατανόηση της κληρονομιάς μας. Είναι όμως προφανές ότι απαιτείται εξειδικευμένη παρακολούθηση και ανάκτηση των ευρημάτων, κάτι που δεν συμβαίνει πάντα. Γι’ αυτό είναι επείγον να ενισχυθεί η συνεργασία μεταξύ των εμπλεκόμενων φορέων, ώστε να συμβιβάζονται τα κατασκευαστικά έργα με την ομοσπονδιακή νομοθεσία για τα απολιθώματα και να ενθαρρύνονται νέες ανακαλύψεις, διασφαλίζοντας παράλληλα την κατάλληλη διατήρηση της κληρονομιάς μας» αναφέρουν οι ερευνητές που βρίσκονται πλέον σε συζητήσεις με την κατασκευαστική εταιρεία προκειμένου να συνεχιστούν οι ανασκαφές στην περιοχή.Πρόσθετα απολιθώματα θα μπορούσαν να αποκαλύψουν περισσότερα στοιχεία για το Dasosaurus και για την ευρύτερη ομάδα δεινοσαύρων στην οποία ανήκε. Καλλιτεχνική απεικόνιση του τεράστιου δεινοσαύρου που ζούσε στη Βραζιλία. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2152719/anakalyfthike-agnostos-gigantios-deinosayros-poy-zoyse-sti-vrazilia/

Το James Webb κατέγραψε εκπληκτική εικόνα από το νεφέλωμα που γεννά τα άστρα γίγαντες του γαλαξία μας. Στο Νεφέλωμα της Τρόπιδος δημιουργούνται άστρα δεκάδες φορές μεγαλύτερα και εκατομμύρια φορές πιο λαμπερά από τον Ήλιο. Η NASA έδωσε στη δημοσιότητα μια εντυπωσιακή λεπτομερή εικόνα που κατέγραψε το διαστημικό τηλεσκόπιο James Webb από το Νεφέλωμα της Τρόπιδος, ένα από τα μεγαλύτερα νεφελώματα του γαλαξία μας που αποτελεί ένα εργοστάσιο παραγωγής νέων και εξαιρετικά μεγάλων άστρων που έχουν χαρακτηριστικά και δυνατότητες που ξεπερνούν κατά πολύ αυτές του Ήλιου.Το Νεφέλωμα της Τρόπιδος (επίσης NGC 3372, Νεφέλωμα του ήτα Τρόπιδος) είναι μεγάλο λαμπρό νεφέλωμα στον αστερισμό Τρόπις, περίπου 6,500-10,000 έτη φωτός μακριά από τη Γη. Είναι ένα από τα μεγαλύτερα νεφελώματα στο gαλαξία μας, περίπου τέσσερις φορές μεγαλύτερο από το Νεφέλωμα του Ωρίωνα, αλλά δεν είναι τόσο γνωστό εξαιτίας της θέσης του στο νότιο ουρανό. Το νεφέλωμα χωρίζεται από μια σκοτεινή λωρίδα σχήματος V στα δύο, ενώ ένα τμήμα του νεφελώματος είναι γνωστό ως το νεφέλωμα κλειδαρότρυπα. Το ανακάλυψε ο Νικολά Λουί ντε Λακάιγ τις 25 Ιανουαρίου 1752.Το νεφέλωμα είναι τόπος γέννησης μερικών από των μεγαλύτερων άστρων στον Γαλαξία, όπως το WR 25 το οποίο είναι 6,6 εκατομμύρια φορές λαμπρότερο από τον Ήλιο και το ήτα Τρόπιδος, το οποίο με μάζα 120 φορές μεγαλύτερη από τη Ήλιο είναι ένα από τα βαρύτερα γνωστά άστρα. Στο νεφέλωμα βρίσκεται το αστρικό σμήνος Trumpler 14 που είναι το λαμπρότερο σμήνος σε ολόκληρο το γαλαξία μας. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2152812/to-james-webb-kategrapse-ekpliktiki-eikona-apo-to-nefeloma-poy-genna-ta-astra-gigantes-toy-galaxia-mas/

Οι φετινοί καύσωνες στην Ευρώπη προκαλούν την κατάρρευση των Άλπεων. Οι ακραίες θερμοκρασίες προκαλούν μαζικές κατολισθήσεις στα βουνά των Άλπεων. Η καυτή θερμοκρασία του καλοκαιριού στην Ευρώπη έχει δημιουργήσει έναν θανατηφόρο κίνδυνο για τους ορειβάτες στις Άλπεις. Σύμφωνα με τους επιστήμονες ο εξαιρετικά θερμός καιρός έχει προκαλέσει ρεκόρ στον αριθμό των καταπτώσεων βράχων.Δημοφιλείς αναρριχητικές διαδρομές όπως αυτές στο Μον Μπλαν, το ψηλότερο βουνό των Άλπεων, και το Μάττερχορν έχουν πληγεί περισσότερο. Με τρεις ορειβάτες να έχουν ήδη χάσει τη ζωή τους στο Μον Μπλαν ενώ η ορειβατική περίοδος βρίσκεται μόλις στην αρχή της οι τοπικές αρχές διέταξαν το κλείσιμο καταφυγίων που βρίσκονται στην πιο συνηθισμένη διαδρομή προς την κορυφή.Σύμφωνα με νέα ανάλυση ο αριθμός των καταπτώσεων βράχων μόνο στον ορεινό όγκο του Μον Μπλαν αναμένεται να φτάσει τις 450 μέσα στη φετινή χρονιά. Το προηγούμενο ρεκόρ για το Μον Μπλαν ήταν 300 καταπτώσεις σε ένα έτος και είχε καταγραφεί το 2022 όταν ένα ισχυρό κύμα καύσωνα έπληξε τις Άλπεις.«Πρόκειται για έναν πραγματικά συγκλονιστικό αριθμό, δεδομένου ότι μόλις πριν από 10 ή 20 χρόνια υπήρχαν μόνο μερικές δεκάδες. Η μεγάλη πλειονότητα των καταπτώσεων μπορεί να αποδοθεί στην κλιματική κρίση» λέει ο Δρ. Λούντβιτς Ραβανέλ από το Γαλλικό Εθνικό Κέντρο Επιστημονικής Έρευνας. Το φαινόμενο Οι Άλπεις όπως και μεγάλο μέρος της Ευρώπης, βρίσκονται αυτή την περίοδο υπό την επίδραση ενός σοβαρού κύματος καύσωνα με θερμοκρασιακά ρεκόρ να καταγράφονται σε ολόκληρη την ήπειρο. Η περιοχή Βασιλεία–Μπίνινγκεν στην Ελβετία κατέγραψε την υψηλότερη θερμοκρασία που έχει μετρηθεί ποτέ στις βόρειες Άλπεις, φτάνοντας τους 39,7 βαθμούς Κελσίου.Την ίδια ώρα, στη δημοφιλή γαλλική περιοχή ορειβασίας του Σαμονί οι θερμοκρασίες έχουν επανειλημμένα ξεπεράσει τους 30 βαθμούς Κελσίου. Αυτό έχει σημαντική επίδραση σε κάτι που είναι γνωστό ως «ισόθερμη των μηδέν βαθμών» το υψόμετρο πάνω από το οποίο η θερμοκρασία πέφτει κάτω από τους 0 βαθμούς Κελσίου.Κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, το όριο αυτό βρίσκεται συνήθως μεταξύ 3,500 και 4,000 μέτρων. Ωστόσο σε ορισμένα τμήματα των Άλπεων τον Ιούλιο ανέβηκε περίπου 1,400 μέτρα ψηλότερα από το φυσιολογικό. Σε συνδυασμό με τα εξαιρετικά υψηλά επίπεδα ξηρασίας αυτό έχει κάνει τις βραχώδεις πλαγιές των Άλπεων πιο ασταθείς από ποτέ σύμφωνα με τα διαθέσιμα αρχεία.Ο Δρ. Ραβανέλ εξηγεί ότι «αόρατος» πάγος βρίσκεται παγιδευμένος εδώ και χιλιάδες χρόνια στις ρωγμές ανάμεσα στους βράχους, όπου «λειτουργεί σαν ένα είδος τσιμέντου που συγκρατεί τα βουνά ενωμένα». Όταν οι θερμοκρασίες ανεβαίνουν πάνω από το μηδέν, αυτός ο μόνιμα παγωμένος υπόγειος σχηματισμός λιώνει και οι βράχοι απελευθερώνονται. Γιατί καταρρέουν οι Άλπεις; Ο «αόρατος» πάγος έχει παραμείνει επί χιλιάδες χρόνια μέσα στις ρωγμές των βράχων, λειτουργώντας ουσιαστικά σαν «τσιμέντο» που συγκρατεί τις πλαγιές των βουνών. Όταν η θερμοκρασία ανεβαίνει πάνω από τους 0 βαθμούς Κελσίου το μόνιμα παγωμένο έδαφος λιώνει και οι βράχοι αποσταθεροποιούνται.Παράλληλα οι υψηλές θερμοκρασίες προκαλούν υποχώρηση και λέπτυνση των παγετώνων αφαιρώντας την πίεση που προηγουμένως λειτουργούσε ως σταθεροποιητικός παράγοντας και συγκρατούσε τους βραχώδεις τοίχους στη θέση τους. Όλα αυτά έχουν οδηγήσει σε μια σεζόν-ρεκόρ καταπτώσεων βράχων σε ολόκληρες τις Άλπεις με δημοφιλή βουνά όπως το Μον Μπλαν και το Μάτερχορν να έχουν πληγεί ιδιαίτερα.Τον Ιούλιο δύο Τσέχοι ορειβάτες σκοτώθηκαν από πτώση βράχων στο Μον Μπλαν, ενώ διέσχιζαν τον διαβόητο διάδρομο Couloir de Goûter, γνωστό και ως «Διάδρομος του Θανάτου». Μεταξύ 1990 και 2017 ο συγκεκριμένος διάδρομος αποτέλεσε το σημείο 347 επιχειρήσεων διάσωσης οι οποίες περιλάμβαναν 102 θανάτους και 230 τραυματισμούς.Η τσεχική ομάδα προσπάθησε να διασχίσει το συγκεκριμένο τμήμα πριν από την αυγή όταν οι βράχοι είναι συνήθως πιο σταθεροί. Ωστόσο οι σημερινές συνθήκες είναι τόσο κακές ώστε ακόμη και αυτές οι προφυλάξεις δεν ήταν αρκετές. Ένας ακόμη ορειβάτης, 31 ετών σκοτώθηκε επίσης από πτώση βράχων τον Αύγουστο, ενώ έκανε αναρρίχηση στην περιοχή του Μον Μπλαν.Την περασμένη εβδομάδα ο Ζαν Μαρί Πιλέ δήμαρχος της περιοχής Saint-Gervais που διοικεί τη γαλλική πλευρά του Μον Μπλαν διέταξε το κλείσιμο δύο δημοφιλών ορειβατικών καταφυγίων στην πιο συνηθισμένη διαδρομή προς την κορυφή.Καθώς η ορειβατική περίοδος είναι ιδιαίτερα σημαντική για την τοπική τουριστική οικονομία, πρόκειται για ένα εξαιρετικά αυστηρό μέτρο, το οποίο δεν είχε ληφθεί από το καλοκαίρι του 2022, όταν είχε σημειωθεί αντίστοιχος καύσωνας.«Εναπόκειται σε όλους τους ορειβάτες, είτε συνοδεύονται από οδηγούς είτε όχι, να αντιληφθούν πλήρως τη σοβαρότητα της κατάστασης και να εγκαταλείψουν τα ορειβατικά τους σχέδια για όσο διαρκεί αυτή η κρίση. Η ανάβαση στο Μον Μπλαν δεν είναι μια πρόκληση ή ένα επίτευγμα τόλμης και δεν αξίζει να διακινδυνεύονται οι ζωές των ορειβατών και των διασωστών από υπερηφάνεια» λέει ο Πιλέ.Ωστόσο ακόμη και αν οι θερμοκρασίες υποχωρήσουν αργότερα μέσα στην ορειβατική περίοδο, η ακραία ζέστη αυτού του καλοκαιριού είναι πιθανό να κάνει την ορειβασία επικίνδυνη για το υπόλοιπο του έτους.«Ακόμη και αν η επιφάνεια παγώσει ξανά, η τεράστια ποσότητα θερμότητας από το καλοκαίρι του 2026 θα συνεχίσει να εισχωρεί στο έδαφος μέχρι τον Νοέμβριο, τον Δεκέμβριο ή ακόμη και μέχρι τον Ιανουάριο» λέει ο Δρ. Ραβανέλ που προβλέπει ότι οι μεγαλύτερες καταπτώσεις βράχων αναμένεται να σημειωθούν το φθινόπωρο, αν και θα είναι λιγότερο συχνές.Παρά τα παραπάνω ο Ραβανέλ δεν πιστεύει ότι θα πρέπει να περιοριστεί η πρόσβαση στις ορεινές περιοχές μεγάλου υψομέτρου των Άλπεων, χαρακτηρίζοντάς τες «πάνω απ’ όλα, έναν τόπο ελευθερίας και πιστεύοντας ότι η ορειβατική κοινότητα αυτορυθμίζεται και δεν θέτει τον εαυτό της σε μεγαλύτερο κίνδυνο κατά τη διάρκεια ενός καύσωνα απ’ ό,τι σε ένα πιο δροσερό καλοκαίρi. Στο εικονιζόμενο Μον Μπλαν προκαλούνται μαζικές κατολισθήσεις. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2152777/oi-fetinoi-kaysones-stin-eyropi-prokaloyn-tin-katarreysi-ton-alpeon/

Μια σπάνια μορφή υπεραγωγιμότητας με παράλληλα σπιν. Οι φυσικοί πραγματοποίησαν τις πρώτες αναμφισβήτητες μετρήσεις μιας δύσκολα ανιχνεύσιμης υπεραγώγιμης κατάστασης. Σχεδόν σε όλους τους υπεραγωγούς που έχουν ανακαλυφθεί μέχρι σήμερα, τα ζεύγη Cooper, δηλαδή ζεύγη ηλεκτρονίων που μεταφέρουν συλλογικά το υπερρεύμα, σχηματίζονται από το ζευγάρωμα δύο ηλεκτρονίων με αντίθετα σπιν (spin-singlet). Όμως, η θεωρία προβλέπει ότι, υπό ορισμένες συνθήκες, τα ζεύγη Cooper μπορούν επίσης να σχηματιστούν από ηλεκτρόνια με παράλληλα σπιν. Μια ερευνητική ομάδα στο Πανεπιστήμιο της Οκαγιάμα στην Ιαπωνία, με επικεφαλής τον Guoqing Zheng, πραγματοποίησε μία από τις πιο αδιαμφισβήτητες μέχρι σήμερα μετρήσεις μιας τέτοιας υπεραγωγιμότητας «τριπλής κατάστασης σπιν» (spin-triplet).Η υπεραγωγιμότητα είναι ένα από τα πιο εντυπωσιακά φαινόμενα διότι αποτελεί μια απροσδόκητη εξαίρεση στον εμπειρικό κανόνα ότι κάθε ροή υπόκειται σε απώλειες λόγω τριβών. Σε εξαιρετικά χαμηλές θερμοκρασίες, τα ηλεκτρόνια στο εσωτερικό ορισμένων υλικών παύουν να κινούνται άτακτα. Αντίθετα, ζευγαρώνουν δημιουργώντας τα λεγόμενα ζεύγη Cooper. Aυτά τα ζεύγη συμπεριφέρονται συλλογικά ως νέα οιονεί σωματίδια μέσα στο κρυσταλλικό πλέγμα και αποτελούν τον βασικό μηχανισμό που επιτρέπει στο ρεύμα να ρέει μέσα στο υλικό χωρίς να συναντά καμία απολύτως ηλεκτρική αντίσταση.Το πώς ακριβώς αλληλεπιδρούν αυτά τα δύο ηλεκτρόνια εξαρτάται από το κβαντικό τους σπιν, χωρίζοντας την υπεραγωγιμότητα σε δύο βασικές κατηγορίες: την απλή κατάσταση (singlet) και την τριπλή κατάσταση (triplet). Στην κατάσταση singlet, τα ηλεκτρόνια του ζεύγους έχουν αντίθετα σπιν, με αποτέλεσμα o κβαντικός αριθμός συνολικού σπιν να είναι S=0. Εξαιτίας της απαγορευτικής αρχής του Pauli, αυτά τα ηλεκτρόνια με τα αντίθετα σπιν επιτρέπεται κβαντομηχανικά να βρεθούν πολύ κοντά το ένα στο άλλο. Στον αντίποδα, στην τριπλή κατάσταση τα ηλεκτρόνια έχουν παράλληλα σπιν, δίνοντας κβαντικό αριθμό συνολικού σπιν S=1. Σε αυτή την περίπτωση, η αρχή του Pauli τα αναγκάζει να παραμένουν σε απόσταση, γεγονός που κάνει την δημιουργία και την διατήρηση του ζεύγους πολύ πιο περίπλοκη. Αυτή η διαφορά στην διάταξη του σπιν καθορίζει και την συμπεριφορά τους στα μαγνητικά πεδία. Στην κατάσταση singlet που συναντάται στους περισσότερους γνωστούς υπεραγωγούς, το μαγνητικό πεδίο αναγκάζει το ένα από τα δύο ηλεκτρόνια να αλλάξει φορά, καταστρέφοντας το ζεύγος Cooper και την υπεραγωγιμότητα. Αντίθετα, η εξαιρετικά σπάνια και δύσκολα ανιχνεύσιμη τριπλή κατάσταση αποδεικνύεται ιδιαίτερα ανθεκτική και μπορεί να επιβιώσει παρουσία ισχυρών μαγνητικών πεδίων. Eφόσον τα σπιν τους είναι ήδη παράλληλα, το μαγνητικό πεδίο απλώς ευθυγραμμίζει ολόκληρο το ζεύγος χωρίς να το καταστρέφει.Η υπεραγωγιμότητα τριπλής κατάστασης σπιν είναι πολύ πιο σπάνια από την συνήθη υπεραγωγιμότητα απλής κατάστασης σπιν, επειδή ο μηχανισμός ζευγαρώματος των ηλεκτρονίων διαταράσσεται ευκολότερα. Τα δύο είδη υπεραγωγιμότητας διακρίνονται χρησιμοποιώντας την τεχνική του πυρηνικού μαγνητικού συντονισμού (NMR), καθώς οι ιδιότητες του πυρηνικού σπιν ενός υλικού επηρεάζονται από τα σπιν των ηλεκτρονίων του. Η αδιάσειστη απόδειξη της υπεραγωγιμότητας τριπλής κατάστασης είναι μια υπεραγώγιμη φάση της οποίας οι ιδιότητες του σπιν μεταβάλλονται ανάλογα με την θερμοκρασία, με την ένταση και την κατεύθυνση ενός μαγνητικού πεδίου.Ενδείξεις του φαινομένου είχαν παρατηρηθεί στο παρελθόν σε ενώσεις που περιέχουν ουράνιο, των οποίων οι ισχυρές μαγνητικές διακυμάνσεις διατηρούν εύκολα την υπεραγωγιμότητα τριπλής κατάστασης σπιν. Παρόλα αυτά, η εξασφάλιση πειστικών αποδείξεων αποδείχθηκε δύσκολη, διότι η ισχυρή σύζευξη σπιν-τροχιάς του ουρανίου καθιστά σχεδόν αδύνατο τον διαχωρισμό των επιδράσεων των ζευγών Cooper από αυτές των εξωτερικών ηλεκτρονίων σθένους.Αντί για ουράνιο, ο Zheng και οι συνεργάτες του χρησιμοποίησαν K2Cr3As3, του οποίου η απουσία ισχυρής σύζευξης σπιν-τροχιάς καθιστά τις μετρήσεις NMR λιγότερο διφορούμενες. Ο λόγος που το υλικό αυτό έχει μελετηθεί σχετικά λίγο είναι διττός: το NMR απαιτεί μεγάλους, υψηλής ποιότητας μονοκρυστάλλους, οι οποίοι είναι δύσκολο να συντεθούν, ενώ το K2Cr3As3 αντιδρά έντονα με το οξυγόνο, γεγονός που περιπλέκει τη διαδικασία μέτρησης.Οι ερευνητές πέρασαν τρία χρόνια μαθαίνοντας πώς να ξεπεράσουν αυτά τα προβλήματα προτού καταφέρουν τελικά να μετρήσουν τρεις διακριτές, μακροσκοπικές υπεραγώγιμες φάσεις του υλικού, καθεμία με διαφορετικές ιδιότητες πυρηνικού σπιν. Και οι τρεις αυτές φάσεις προκύπτουν από ζευγάρωμα τριπλής κατάστασης σπιν, όμως μόνο μία από αυτές τις μακροσκοπικές διαμορφώσεις φιλοξενεί δεσμευμένες καταστάσεις Majorana, οι οποίες θα μπορούσαν να αποτελέσουν το θεμέλιο για ανθεκτικούς σε σφάλματα κβαντικούς υπολογιστές. Πηγές: 1. A New Spin on Superconductivity – https://physics.aps.org/articles/v19/s106 2. Definitive Measurement of Spin-Triplet Superconductivity- https://physicsandphysicists.blogspot.com/2026/08/definitive-measurement-of-spin-triplet.html 3. Υπεραγωγιμότητα – https://physicsgg.me/2010/12/28

Ιστολόγιο Curiosity, Sols 4982–4987: Επιστροφή στο Τακτικό μας Προγραμματισμένο Πρόγραμμα. Ημερομηνία σχεδιασμού για τη Γη: Παρασκευή, 14 Αυγούστου 2026 Αυτή η εβδομάδα λειτουργίας του Curiosity στον Άρη μας επιστρέφει στο «τακτικό μας πρόγραμμα». Αφού κάνουμε μια μικρή παράκαμψη για να διερευνήσουμε την «διαβρωμένη επιφάνεια», επιστρέφουμε στην πορεία μας για να ανέβουμε στο Όρος Sharp. Καθώς μεταβαίνουμε στο φθινόπωρο στον κρατήρα Gale, οι θερμοκρασίες και η πιθανότητα καταιγίδων σκόνης αρχίζουν να μειώνονται, αλλά το Curiosity εξακολουθεί να αναζητά την τελευταία ανάσα από τις τοπικές και περιφερειακές καταιγίδες σκόνης στα τέλη της σεζόν.Το σχέδιο της Δευτέρας για τους αστέρες Sols 4982 έως 4985 ξεκίνησε με το Curiosity να στέκεται πρόσωπο με πρόσωπο με ένα μοναδικό γεωλογικό χαρακτηριστικό ακριβώς πάνω από την επαφή της διαβρωτικής υπερεπιφάνειας. Όπως ίσως έχετε διαβάσει στο προηγούμενο ιστολόγιο , η ομάδα είχε την τύχη να περάσει δύο κύκλους σχεδιασμού σε αυτήν την καταπληκτική τοποθεσία. Το MAHLI χρησιμοποίησε αυτήν την ευκαιρία για να επανακτήσει επιλεγμένες εικόνες για το μωσαϊκό του στόχου "Tres Morros". Αυτό θα επιτρέψει στην επιστημονική ομάδα να έχει μια λεπτομερή και εστιασμένη εικόνα της κάτω πλευράς αυτού του χαρακτηριστικού. Το APXS έλαβε μετρήσεις του στόχου βραχώδους υποβάθρου "El Motacusal" αφού είχε υποστεί επεξεργασία με το DRT. Το APXS έλαβε μια δεύτερη μέτρηση στον στόχο βραχώδους υποβάθρου "ως έχει" "Alto de Carmen". Και οι δύο αυτοί στόχοι APXS καταγράφηκαν με εικόνες υψηλής ανάλυσης που λήφθηκαν από το MAHLI. Οι δραστηριότητες του ChemCam περιλαμβάνουν φασματοσκοπία LIBS στους στόχους βραχώδους υποβάθρου "Lagunas Bravas" και "Parququcha" και απομακρυσμένη μικροαπεικόνιση ChemCam στο Mishe Mokwa. Είχα την ευχαρίστηση να βρίσκομαι στην ανοδική ζεύξη του Mastcam για αυτό το σχέδιο. Το Mastcam τράβηξε ένα μωσαϊκό κοντινού πεδίου της διαβρωτικής κορυφογραμμής, που ονομάστηκε «Los Toldos», καθώς και ένα μωσαϊκό σε πιο μακρινή έκθεση στο βραχώδες υπόστρωμα πάνω από την επιφάνεια διάβρωσης, που ονομάστηκε «Los Ladrillos». Εκτός από αυτά τα μωσαϊκά, το Mastcam παρείχε επίσης έγχρωμη τεκμηρίωση της απομακρυσμένης μικροαπεικόνισης ChemCam του προηγούμενου σχεδίου στην Κορδιγιέρα και των δραστηριοτήτων LIBS του ChemCam που ελήφθησαν σε αυτό το σχέδιο.Στη συνέχεια, το Curiosity οδήγησε 30 μέτρα για να μας μεταφέρει στην τοποθεσία μας για το σχέδιο της Παρασκευής για τους δορυφόρους Sols 4985 έως 4987. Παρόλο που είχαμε άφθονο επίπεδο και εύγευστο βραχώδες υπόστρωμα σε αυτή τη νέα τοποθεσία, δεν μπορέσαμε να τοποθετήσουμε τον ρομποτικό βραχίονα σε ασφαλή θέση για να το εξετάσουμε με ακρίβεια. Ο αριστερός μπροστινός τροχός ήταν τοποθετημένος σε έναν μικρό βράχο και έπρεπε να λάβουμε υπόψη τον κίνδυνο το ρόβερ να γλιστρήσει από αυτόν τον βράχο καθώς κινούσαμε τον βραχίονα. Η MAHLI και η APXS ήταν ακόμα σε θέση να εκτελέσουν με ασφάλεια την επιστήμη επαφής σε δύο στόχους βραχώδους υποστρώματος, τον "Mamorecillo" και τον "Aguas Claras". Η MAHLI είχε μια επιπλέον δραστηριότητα καθαριότητας για να απεικονίσει τον στόχο βαθμονόμησης. Η ChemCam σχεδιάζει να χρησιμοποιήσει το φασματόμετρο λέιζερ για να συλλέξει γεωχημεία σε τρεις στόχους σε αυτήν την περιοχή, ακολουθούμενη από την τεκμηρίωση της Mastcam. Οι σημερινοί στόχοι LIBS της ChemCam περιλαμβάνουν ένα σκούρο ανθεκτικό στρώμα στο βραχώδες υπόστρωμα "Yura Kasa". Η Mastcam σχεδιάζει μια σειρά από ψηφιδωτά για να συνεχίσει την απεικόνιση της στρωματογραφίας στη μονάδα πάνω από την επαφή διάβρωσης.Το σημερινό σχέδιο ήταν γεμάτο με δραστηριότητες περιβαλλοντικής παρακολούθησης για την παρακολούθηση καταιγίδων σκόνης. Η Mastcam πραγματοποίησε μια σειρά από παρατηρήσεις απεικόνισης σκόνης για να μετρήσει το οπτικό βάθος, ή «ταυ», της ατμόσφαιρας. Μια υψηλότερη τιμή ταυ σχετίζεται με αυξημένη ποσότητα σκόνης στην ατμόσφαιρα. Η APXS συμμετείχε στη δράση σχεδιάζοντας μια νυχτερινή ατμοσφαιρική μέτρηση. Η Navcam ανέλαβε το μεγαλύτερο μέρος της βαριάς εργασίας για την παρακολούθηση καταιγίδων σκόνης. Αυτές οι δραστηριότητες περιλαμβάνουν πολλαπλές μεγάλες έρευνες για το φαινόμενο «διάβολος σκόνης», παρατήρηση στο ζενίθ, παρατηρήσεις εντός κρατήρα από την οπτική επαφή και βίντεο από υπερορίζοντα σύννεφα.Το Curiosity θα συνεχίσει στη συνέχεια να ανεβαίνει στο Όρος Sharp. Η προγραμματισμένη απόσταση οδήγησης των 150 ποδιών (47 μέτρων) θα μεταφέρει το ρόβερ νοτιοδυτικά της τρέχουσας τοποθεσίας μας. Θα επιστρέψουμε τη Δευτέρα για να ξεκινήσουμε μια νέα εβδομάδα γεμάτη επιστήμη επαφής, τηλεπισκόπηση και οδήγηση στον Άρη. https://science.nasa.gov/blog/curiosity-blog-sols-4982-4987-back-to-our-regularly-scheduled-programming/ Το ρόβερ Curiosity της NASA για τον Άρη έλαβε αυτήν την εικόνα, λεπτών, σαν προεξοχές στρωμάτων στον στόχο «Los Toldos», χρησιμοποιώντας την κάμερα Right Mast Camera (Mastcam). Το Curiosity κατέγραψε την εικόνα στις 12 Αυγούστου 2026 — 4982η ηλιακή ώρα, ή 4.982η ημέρα του Άρη της αποστολής του Mars Science Laboratory — στις 01:05:04 UTC.

Ταξιδέψτε στον κρατήρα του Άρη όπου εγκλωβίστηκε ο «Οδυσσέας» – Εκεί όπου κυλούσε νερό πριν από 3,7 δισ. χρόνια (βίντεο) Νέες εντυπωσιακές εικόνες από τον κρατήρα του Κόκκινου Πλανήτη που αποτέλεσε το σκηνικό της ταινίας «Η Διάσωση» με τον Ματ Ντέιμον. Ο δορυφόρος του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Διαστήματος Mars Express κατέγραψε νέες, εντυπωσιακές εικόνες πετώντας σε χαμηλό ύψος πάνω από μια γεωλογική περιοχή του Κόκκινου Πλανήτη η οποία διαμορφώθηκε από αρχαίες ροές νερού πριν από δισεκατομμύρια χρόνια.Το Mars Express εκτοξεύτηκε το 2003 και είναι εξοπλισμένο με την High Resolution Stereo Camera (HRSC),η οποία καταγράφει πολλαπλές οπτικές γωνίες από διάφορα σημεία της επιφάνειας του Άρη ώστε να δημιουργεί έγχρωμες τρισδιάστατες απεικονίσεις. Κατά τη διάρκεια μιας χαμηλής διέλευσης στην ιδιαίτερα ελλειπτική τροχιά το, το Mars Express πέταξε πάνω από τα Νότια Υψίπεδα του Άρη και τον κρατήρα Schiaparelli, έναν από τους μεγαλύτερους κρατήρες πρόσκρουσης του πλανήτη.Ο κρατήρας Schiaparelli βρίσκεται σε μια περιοχή των Νοτίων Υψιπέδων του Άρη με έντονη παρουσία κρατήρων όπου ένα θερμότερο και πιο υγρό κλίμα ευνοούσε τη ροή νερού η οποία διαμόρφωσε τη γεωγραφία του πλανήτη πριν από περίπου 3,7 δισεκατομμύρια χρόνια σύμφωνα με βίντεο του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Διαστήματος.Ο Schiaparelli έχει διάμετρο μεγαλύτερη από 460 χιλιόμετρα και έγινε διάσημος αφού αποτέλεσε την περιοχή όπου ο αστροναύτης Mark Watney μένει αποκλεισμένος στον Άρη στο μπεστ σέλερ μυθιστόρημα «The Martian» του Άντι Γουέιρ που έγινε πολύ πετυχημένη εμπορικά ταινία με πρωταγωνιστή τον Ματ Ντέιμον τον οποίο βλέπουμε τώρα στις κινηματογραφικές αίθουσες στο ρόλο του Οδυσσέα στην ταινία του Κρίστοφερ Νόλαν. Στην Ελλάδα η ταινία «The Martian» κυκλοφόρησε με τίτλο «Η Διάσωση».Ο κρατήρας πήρε το όνομά του από τον Ιταλό αστρονόμο Giovanni Schiaparelli (1835–1910) ο οποίος πραγματοποίησε λεπτομερείς παρατηρήσεις του Άρη κατά τη σχετικά κοντινή προσέγγιση του πλανήτη το 1877. Ο Schiaparelli δημιούργησε έναν χάρτη με τους «canali», την ιταλική λέξη για τα «κανάλια» ή «διαύλους», τους οποίους είχε παρατηρήσει ως σκοτεινές γραμμές στην επιφάνεια του Άρη και υπέθεσε ότι περιείχαν νερό. Αργότερα αγγλόφωνοι αστρονόμοι μετέφρασαν λανθασμένα τον όρο ως canals (τεχνητά κανάλια) γεγονός που οδήγησε σε εικασίες ότι στον Άρη υπήρχε ευφυής ζωή που είχε κατασκευάσει τεχνητές δομές.Παρότι αυτή η υπόθεση διαψεύστηκε από μεταγενέστερες παρατηρήσεις και μέχρι σήμερα δεν έχει βρεθεί στον Άρη κανένα στοιχείο που να υποδηλώνει ότι έζησε εκεί ευφυής ζωή αργότερα αποδείχθηκε ότι ο Άρης όντως διέθετε ενεργά σώματα νερού στην επιφάνειά του στο μακρινό παρελθόν. Η σημαντική συμβολή του Schiaparelli στην αστρονομία ήταν αρκετή ώστε να τιμηθεί με έναν κρατήρα του Άρη που φέρει το όνομά του.Παρά την τεράστια διάμετρό του ο κρατήρας Schiaparelli θεωρείται ρηχός σε σύγκριση με άλλους κρατήρες παρόμοιου μεγέθους στον Άρη. Αρχικά ήταν πολύ βαθύτερος, όμως κατά τη διάρκεια των τελευταίων δισεκατομμυρίων ετών γέμισε με ιζήματα που μεταφέρθηκαν από τον άνεμο και αρχαίες ροές νερού, καθώς και με υλικά από ηφαιστειακές εκρήξεις και συντρίμμια από προσκρούσεις αστεροειδών. Οι παρατηρήσεις Εκτός από την παρουσίαση του νέου υλικού που κατέγραψε το Mars Express, το βίντεο της ESA εξηγεί επίσης τον τρόπο λειτουργίας της High Resolution Stereo Camera. Κατά τη διάρκεια χαμηλών διελεύσεων πάνω από την επιφάνεια του πλανήτη, η κάμερα παρατηρεί το έδαφος από πέντε διαφορετικές οπτικές γωνίες ταυτόχρονα σε ένα φάσμα τεσσάρων χρωμάτων.Αυτές οι χαμηλές διελεύσεις επιτρέπουν στο Mars Express να συλλέγει τεράστιες ποσότητες τρισδιάστατων δεδομένων, που καλύπτουν περιοχές μήκους από εκατοντάδες έως και χιλιάδες χιλιόμετρα και πλάτους δεκάδων χιλιομέτρων. Στη συνέχεια, τα δεδομένα αυτά συνδυάζονται μεταξύ τους, δημιουργώντας ολοκληρωμένους περιφερειακούς χάρτες, οι οποίοι προστίθενται στα ολοένα πιο λεπτομερή μοντέλα που χρησιμοποιούν οι επιστήμονες για να χαρτογραφήσουν ολόκληρη την επιφάνεια του Άρη. Ο κρατήρας Schiaparelli. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2152489/taxidepste-ston-kratira-toy-ari-ekei-opoy-kyloyse-nero-prin-apo-37-dis-chronia-vinteo/

Τι σημαίνει ότι η τεχνητή νοημοσύνη δραπέτευσε; Τα μοντέλα ΑΙ που φαίνεται ότι αυτονομήθηκαν πράγματι... παράκουσαν τους εντολείς τους ή μήπως τους υπάκουσαν υπερβολικά; Οι κυβερνοεπιθέσεις που πραγματοποίησαν πρόσφατα νέα μοντέλα τεχνητής νοημοσύνης μονοπώλησαν την ειδησιογραφία. Και μαζί τους δημιουργήθηκαν τίτλοι όπως «Η τεχνητή νοημοσύνη προσπάθησε να δραπετεύσει» , «AI αρνήθηκε να απενεργοποιηθεί», «Μοντέλο εξαπάτησε τους ερευνητές», «AI agent έσπασε το sandbox» , «Τεχνητή νοημοσύνη χάκαρε πραγματικά συστήματα».Άραγε είναι η τεχνητή νοημοσύνη κάτι σαν τους Ντάλτον; Και αν ναι, ποιος έχει το ρόλο του Λούκυ Λουκ για να τη πιάσει πάλι; Οι τίτλοι παραπέμπουν σχεδόν αναπόφευκτα σε μια γνωστή εικόνα επιστημονικής φαντασίας έντονα επηρεασμένη από τη λογοτεχνία και τον κινηματογράφο δηλαδή τη μηχανή που αποκτά ξαφνικά συνείδηση καταλαβαίνει ότι οι άνθρωποι την περιορίζουν και αποφασίζει ότι θέλει να ελευθερωθεί.Η πραγματικότητα όμως είναι αρκετά διαφορετική. Δεν χρειάζεται καθόλου συνείδηση, φόβο ή επιθυμία για ελευθερία. Χρειάζεται μόνο ένας στόχος. Και ένα σύστημα αρκετά ικανό ώστε να ανακαλύψει μόνο του τον τρόπο να τον πετύχει.Τα σημερινά συστήματα τεχνητής νοημοσύνης δεν έχει αποδειχθεί ότι διαθέτουν επιθυμία για ελευθερία, φόβο απέναντι στην απενεργοποίησή τους ή κάποιο μόνιμο ένστικτο αυτοσυντήρησης. Όταν διαβάζουμε ότι ένα μοντέλο «προσπάθησε να μην το απενεργοποιήσουν», συνήθως πρόκειται για ένα ειδικά σχεδιασμένο πείραμα. Οι ερευνητές δίνουν στο σύστημα έναν στόχο και δημιουργούν ένα περιβάλλον στο οποίο η απενεργοποίησή του εμποδίζει την επίτευξη αυτού του στόχου. Σε ορισμένες περιπτώσεις, το μοντέλο καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η παράκαμψη του μηχανισμού ελέγχου αποτελεί έναν αποτελεσματικό τρόπο να συνεχίσει την αποστολή του.Αυτό δεν απαιτεί φόβο. Δεν απαιτεί συνείδηση. Δεν απαιτεί καν την έννοια της «επιβίωσης» όπως την αντιλαμβανόμαστε εμείς. Αρκεί κάτι πολύ απλούστερο: «Έχω έναν στόχο. Αν με σταματήσουν, δεν θα τον πετύχω. Άρα πρέπει να αποφύγω αυτό που με σταματά». Η αυτοσυντήρηση μπορεί έτσι να εμφανιστεί όχι ως επιθυμία, αλλά ως ενδιάμεσο εργαλείο επίτευξης ενός άλλου στόχου.Τα τελευταία χρόνια συνηθίσαμε να αντιμετωπίζουμε την τεχνητή νοημοσύνη ως ένα παράθυρο συνομιλίας καθώς ρωτούσαμε κάτι παίρναμε μία απάντηση και η διαδικασία τελείωνε. Αυτή η εποχή σταδιακά τελειώνει καθώς τα νέα συστήματα είναι ολοένα και περισσότερο agents, αυτόνομα προγράμματα λογισμικού που θέτουν στόχους, λαμβάνουν αποφάσεις και εκτελούν πολύπλοκες εργασίες μόνα τους με ελάχιστη ανθρώπινη βοήθεια.Δεν περιορίζονται πλέον στην παραγωγή κειμένου. Μπορούν να περιηγούνται στο Διαδίκτυο, να γράφουν και να εκτελούν κώδικα, να χειρίζονται αρχεία, να καλούν APIs, να χρησιμοποιούν εργαλεία κυβερνοασφάλειας και να επαναλαμβάνουν μια διαδικασία εκατοντάδες ή χιλιάδες φορές μέχρι να πετύχουν τον στόχο τους.Ο κύκλος εργασιών τους είναι απλός: παρατηρώ, σχεδιάζω, ενεργώ, ελέγχω το αποτέλεσμα, διορθώνω και ξαναπροσπαθώ. Ένας άνθρωπος μπορεί να εγκαταλείψει έπειτα από εκατό αποτυχημένες απόπειρες. Ένας agent όμως, δεν κουράζεται. Μπορεί να δοκιμάσει χιλιάδες διαφορετικές προσεγγίσεις, να επιστρέψει σε παλαιότερες ιδέες, να συνδυάσει αποτελέσματα και να συνεχίσει για ώρες. Δεν χρειάζεται να είναι υπερνοημοσύνη. Αρκεί να είναι αρκετά καλός, πολύ γρήγορος, εξαιρετικά επίμονος και να διαθέτει τα κατάλληλα εργαλεία. Η παρανόηση Εδώ συναντάμε ίσως τη μεγαλύτερη παρανόηση. Το sandbox (απομονωμένο και ασφαλές περιβάλλον δοκιμών) δεν είναι κάποια ψηφιακή φυλακή με αδιαπέραστους τοίχους. Είναι λογισμικό. Και όπως κάθε λογισμικό, μπορεί να έχει λάθη. Αν κάπου υπάρχει μια λανθασμένη ρύθμιση ή μια ευπάθεια, τότε ένας αρκετά ικανός agent μπορεί να την ανακαλύψει ακριβώς όπως θα την ανακάλυπτε ένας penetration tester. Έτσι όταν διαβάζουμε ότι «η AI δραπέτευσε από το sandbox» υπάρχουν δύο πολύ διαφορετικές πιθανότητες.Η πρώτη είναι ότι κάποιος απλώς άφησε κατά λάθος μια πόρτα ανοιχτή: για παράδειγμα περισσότερη πρόσβαση στο Διαδίκτυο από όση έπρεπε. Η δεύτερη είναι πολύ σοβαρότερη: η πόρτα ήταν κλειδωμένη αλλά το σύστημα ανακάλυψε αδυναμία στην κλειδαριά. Και αυτό είναι πραγματική δυνατότητα κυβερνοασφάλειας. Όχι απόδειξη συνείδησης.Ίσως το πιο ενδιαφέρον σημείο είναι ότι τα συστήματα αυτά δεν χρειάζεται να παρακούσουν έναν άνθρωπο για να δημιουργήσουν πρόβλημα. Μερικές φορές αρκεί να τον υπακούσουν… υπερβολικά.Ας υποθέσουμε ότι ένας agent λαμβάνει την εντολή: «Βρες το συγκεκριμένο αρχείο». Ο άνθρωπος εννοεί: «Χρησιμοποίησε τις επιτρεπόμενες μεθόδους και αναζήτησέ το μέσα στο περιβάλλον που σου έδωσα». Ο agent όμως μπορεί να αντιλαμβάνεται απλώς: «Ο στόχος μου είναι να αποκτήσω το αρχείο». Αν ανακαλύψει ότι είναι ευκολότερο να παρακάμψει έναν περιορισμό, να χρησιμοποιήσει μια λανθασμένα εκτεθειμένη υπηρεσία ή να βρει τις απαντήσεις κάπου αλλού, τότε αυτή μπορεί να είναι η αποτελεσματικότερη στρατηγική. Για εμάς πρόκειται για «κλέψιμο». Για τον μηχανισμό βελτιστοποίησης μπορεί να είναι απλώς η συντομότερη διαδρομή προς τον στόχο.Ο μεγαλύτερος άμεσος κίνδυνος δεν είναι η ίδια η AI αλλά ένας άνθρωπος με κακόβουλο σκοπό μπορεί να χρησιμοποιήσει έναν AI agent ως εξαιρετικά αποδοτικό συνεργάτη. Αναγνώριση συστημάτων, αναζήτηση ευπαθειών, δημιουργία exploits, αυτοματοποίηση επιθέσεων, ανάλυση δεδομένων, δοκιμή διαφορετικών τεχνικών. Δραστηριότητες που κάποτε απαιτούσαν μια ομάδα εξειδικευμένων ανθρώπων μπορούν σταδιακά να αυτοματοποιηθούν. Η τεχνητή νοημοσύνη δεν χρειάζεται λοιπόν να αποφασίσει ότι θέλει να επιτεθεί σε κάποιον. Αρκεί κάποιος να της το ζητήσει.Ίσως κάνουμε λάθος ερώτηση. Ίσως πρέπει να ρωτήσουμε: «Χρειάζεται πραγματικά η AI να θέλει να ξεφύγει;» Ένα σύστημα που δεν αισθάνεται τίποτα, μπορεί παρ’ όλα αυτά να προκαλέσει τεράστια ζημιά αν είναι αρκετά ικανό, έχει έναν κακώς διατυπωμένο στόχο και του έχουμε δώσει περισσότερη πρόσβαση από όση θα έπρεπε. Αυτό είναι ίσως λιγότερο εντυπωσιακό από την εικόνα μιας μηχανής που αποκτά συνείδηση, όμως συμβαίνει.Η πρόκληση των επόμενων χρόνων δεν θα είναι μόνο να κατασκευάσουμε πιο έξυπνες μηχανές. Θα είναι να μάθουμε να κατασκευάζουμε συστήματα στα οποία η ικανότητα δεν μεγαλώνει ταχύτερα από τον έλεγχό μας πάνω σε αυτήν. Γιατί το επικίνδυνο σενάριο μπορεί τελικά να μην ξεκινήσει με μια τεχνητή νοημοσύνη που λέει: «Δεν θα σας υπακούσω» αλλά μία που λέει: «Κατάλαβα. Θα ολοκληρώσω τον στόχο». **Ο Γεράσιμος Τζιβράς είναι προγραμματιστής, καθηγητής στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση και υποψήφιος διδάκτορας του Τμήματος Πληροφορικής και Τηλεπικοινωνιών του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου, με αντικείμενο τις Προσαρμοστικές Διεπαφές Χρήστη. Η ερευνητική του εργασία επικεντρώνεται στη μοντελοποίηση της προβλεπτικής συμπεριφοράς χρηστών και στον δυναμικό επανασχεδιασμό διεπαφών με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης με στόχο τη δημιουργία πιο προσωποποιημένων και λειτουργικών εμπειριών χρήσης. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2152484/ti-simainei-oti-i-techniti-noimosyni-i-drapeteyse/

Παγόβουνο στο μέγεθος του Μανχάταν «απέδρασε» από τη Γροιλανδία. Το τεράστιο κομμάτι πάγου αποκολλήθηκε από τεράστιο παγετώνα και αναμένονται νέες αποκολλήσεις δημιουργώντας έντονη ανησυχία σε πολλά επίπεδα. Μια τεράστια πλάκα πλωτού πάγου αποκολλήθηκε από τον παγετώνα Petermann στη βορειοδυτική Γροιλανδία δημιουργώντας ένα παγόβουνο έκτασης 76,4 τετραγωνικών χλμ..Διεθνής ερευνητική ομάδα αναφέρει ότι πρόκειται για τη μεγαλύτερη απώλεια πλωτού πάγου του Petermann από το 2012 και για το μεγαλύτερο περιστατικό αποκόλλησης πάγου στην Αρκτική από το 2020. Το παγόβουνο αποκολλήθηκε από την πλωτή παγογλώσσα του παγετώνα και μπορεί να έχει πάχος έως και 150 μέτρα. Η επιφάνειά του είναι περίπου συγκρίσιμη με εκείνη του Μανχάταν προσφέροντας στους επιστήμονες μια σπάνια ευκαιρία να παρακολουθήσουν πώς ένας τόσο μεγάλος όγκος αρκτικού πάγου σχηματίζεται παρασύρεται και τελικά κατακερματίζεται.Το παγόβουνο αυτό ανήκει στην κατηγορία των αποκαλούμενων επίπεδων παγόβουνων που τεράστιοι όγκοι επιπλέοντος πάγου με επίπεδη κορυφή και σχεδόν κάθετες, απότομες πλευρές έχοντας μια εμφάνιση που μοιάζει με τραπέζι.Ερευνητική ομάδα αποτελούμενη από επιστήμονες των πανεπιστημίων της Οτάβα, του Λάνκαστερ και του Λίντς παρακολουθούσαν αυτό το τμήμα του παγετώνα Petermann επί χρόνια. Μακροχρόνιες δορυφορικές παρατηρήσεις, που ξεκινούν από το 2019 κατέγραψαν μεταβολές στην πλωτή παγογλώσσα μεταξύ των οποίων διευρυνόμενες ρωγμές και άλλα σημάδια αστάθειας. Με τον όρο παγογλώσσα οι ειδικοί ορίζουν ένα στενό, επιπλέον τμήμα πάγου από έναν παγετώνα που προεξέχει και επιπλέει μέσα στη θάλασσα ή σε λίμνη μακριά από την ακτή«Ο παγετώνας Petermann είναι εδώ και πολύ καιρό μία από τις μεγαλύτερες εναπομείνασες παγογλώσσες της Γροιλανδίας. Περιμέναμε αυτή την αποκόλληση εδώ και χρόνια και το να τη βλέπουμε τελικά να συμβαίνει είναι αξιοσημείωτο» αναφέρει ο Άνταμ Γκάρμπο του Πανεπιστημίου της Οτάβα, επικεφαλής της ερευνητικής ομάδας.Εικόνες από την αποστολή Sentinel-1 του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Διαστήματος έδειξαν εμφανή εξασθένηση κατά μήκος του κεντρικού άξονα της παγογλώσσας στις 3 Αυγούστου. Μέχρι το βράδυ της επόμενης ημέρας, το παγόβουνο είχε αποκολληθεί από την ανατολική πλευρά του παγετώνα. Σπάνια φαινόμενα στην Αρκτική Τα μεγάλα επιτραπέζια παγόβουνα είναι συνηθισμένα γύρω από την Ανταρκτική, όμως αντίστοιχου μεγέθους αρκτικά παγόβουνα-«νησιά» είναι πολύ πιο σπάνια.Ορισμένα μπορούν να επιβιώσουν για χρόνια, επιτρέποντας στους επιστήμονες να μελετήσουν τις δυνάμεις που επηρεάζουν την υποχώρηση των παγετώνων, τις συνθήκες στους ωκεανούς και τους κινδύνους που σχετίζονται με τον πάγο στις πολικές περιοχές.«Ενώ τα μεγάλα επιτραπέζια παγόβουνα είναι σχετικά συνηθισμένα στον Νότιο Ωκεανό που περιβάλλει το παγοκάλυμμα της Ανταρκτικής, τα αρκτικά παγόβουνα-νησιά είναι πολύ πιο σπάνια. Μελετώντας τα αρκτικά παγόβουνα-νησιά, θα αποκτήσουμε γνώσεις που μπορούν να μεταφερθούν και στις δύο πολικές περιοχές» εξηγεί η Δρ. Άννα Κρόφορντ από το Πανεπιστήμιο του Στέρλινγκ στη Σκωτία. Οι επόμενες αποκολλήσεις και οι κίνδυνοι Το περιστατικό αυτό μπορεί να είναι μόνο η αρχή. Οι ερευνητές αναμένουν ότι δύο ακόμη μεγάλα κομμάτια πάγου ενδέχεται να αποκολληθούν από τον Petermann στο προσεχές μέλλον εφόσον οι ρωγμές που αναπτύσσονται συνεχίσουν να επεκτείνονται κατά μήκος της πλωτής παγογλώσσας. Τα δύο αυτά παγόβουνα εκτιμάται ότι θα έχουν έκταση περίπου 94 και 84 τετραγωνικά χλμ. αντίστοιχα.Σε συνδυασμό με το νέο παγόβουνο οι τρεις αποκολλήσεις θα αφαιρούσαν συνολικά περίπου 254 τετ. χλμ. από την παγογλώσσα του Petermann περίπου 22% της συνολικής έκτασής της. Το νέο παγόβουνο έχει επίσης σημασία για την ασφάλεια στη θάλασσα. Καθώς τεράστιοι όγκοι πλωτού πάγου μετακινούνται στα αρκτικά ύδατα και σταδιακά διασπώνται σε μικρότερα κομμάτια, μπορούν να δημιουργήσουν κινδύνους για πλοία και υπεράκτιες εγκαταστάσεις.Το καναδικό υπουργείο Περιβάλλοντος και Κλιματικής Αλλαγής παρακολουθεί την κίνηση του παγόβουνου, όπως έχει κάνει και μετά από προηγούμενες μεγάλες αποκολλήσεις πάγου στην Αρκτική, αξιολογώντας πιθανές απειλές για τη ναυσιπλοΐα και τις υπεράκτιες υποδομές.«Πρόκειται για πολύ παχιά κομμάτια πάγου που μπορούν να παρασύρονται για χρόνια. Με την πάροδο του χρόνου διασπώνται σε μικρότερα, δυσκολότερα στον εντοπισμό κομμάτια, τα οποία αποτελούν κίνδυνο για τα πλοία και τις δραστηριότητες εκμετάλλευσης φυσικών πόρων» εξηγεί η Δρ. Άμπιγκέιλ από την Υπηρεσία Πάγου του Καναδά (CIS)H ερευνητική ομάδα να παρακολουθούν την εξέλιξη μέσω δορυφορικών εικόνων, εναέριων παρατηρήσεων και δεδομένων παρακολούθησης, με στόχο να κατανοήσουν καλύτερα τις διεργασίες που προκαλούν την αποκόλληση και την υποχώρηση των αρκτικών παγογλωσσών. Δορυφορική εικόνα του παγόβουνου που αποκολλήθηκε στη Γροιλανδία https://www.naftemporiki.gr/techscience/2152477/pagovoyno-sto-megethos-toy-manchatan-apedrase-apo-ti-groilandia/

Εταιρεία Πυραύλων και Διαστήματος Energia ➡ ☢️️ Τώρα "κοιτάζει μπροστά": οι ρυθμίσεις του οργάνου που μελετά την ακτινοβολία στον ISS έχουν αλλάξει Ο εξοπλισμός για το πείραμα BTN-Neutron-2 στο Ινστιτούτο Διαστημικής Έρευνας της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών λειτουργεί μέσα στη μονάδα Nauka. Το όργανο καταγράφει τα επίπεδα ακτινοβολίας - νετρόνια και ακτίνες γάμμα - ενώ ταυτόχρονα δοκιμάζει την θωράκιση ακτινοβολίας. Τον Αύγουστο, οι κοσμοναύτες της Roscosmos, Pyotr Dubrov και Anna Kikina, χρησιμοποιώντας μέρος της προστατευτικής θωράκισης, αναδιαμόρφωσαν τον εξοπλισμό έτσι ώστε να "κοιτάζει μπροστά" - προς την κατεύθυνση της πτήσης του σταθμού. 🤔💬 Γιατί είναι απαραίτητο αυτό; ▪️ Το μεγαλύτερο μέρος της ακτινοβολίας σε χαμηλή τροχιά της Γης είναι "δευτερογενής" ακτινοβολία. Οι κύριες πηγές της είναι η ατμόσφαιρα της Γης και ο ίδιος ο σταθμός. Οι γαλαξιακές και ηλιακές κοσμικές ακτίνες χτυπούν τους πυρήνες της ατμόσφαιρας και διάφορα υλικά στον σταθμό, διασπώντας τους, απελευθερώνοντας νετρόνια και παράγοντας ακτίνες γάμμα. ▪️ Το επίπεδο ακτινοβολίας, φυσικά, εξαρτάται από τον χρόνο: τόσο την τρέχουσα κατάσταση της ηλιακής δραστηριότητας όσο και τη φάση του 11ετούς ηλιακού κύκλου.Αλλά επειδή η πηγή ακτινοβολίας είναι το ίδιο το περιβάλλον - η ανώτερη ατμόσφαιρα του πλανήτη μας και οι μονάδες του ISS - οι πληροφορίες σχετικά με τον χώρο μελέτης είναι επίσης σημαντικές. Αυτό καθορίζεται από την κατεύθυνση του "οπτικού πεδίου" του ανιχνευτή του οργάνου. Προς το παρόν, είναι στραμμένο "ευθεία μπροστά", κατά μήκος της τροχιακής διαδρομής πτήσης, συμπεριλαμβανομένου του αμερικανικού τμήματος του σταθμού. 🔘 Το όργανο BTN-M2 εγκαταστάθηκε στη μονάδα Nauka τον Δεκέμβριο του 2024. Από τοτε, το όργανο BTN-M2 λειτουργεί τόσο σε "κλειστές" όσο και σε "ανοιχτές" διαμορφώσεις: με διαφορετικές διατάξεις οθονών και χωρίς καθόλου οθόνες. Αυτό κατέστησε δυνατή την έναρξη της συσσώρευσης μιας βάσης δεδομένων για συγκριτικές μελέτες. 🔘 Ανώτερος "Βοηθός" σε Ανοιχτό Διάστημα ▪️ Το πείραμα BTN-Neutron-2 περιλαμβάνει επίσης το όργανο BTN-M1, το οποίο εγκαταστάθηκε στην εξωτερική επιφάνεια της ρωσικής μονάδας Zvezda το 2007. Τα δεδομένα του χρησιμοποιούνται για τον χαρακτηρισμό του περιβάλλοντος ακτινοβολίας στον ανοιχτό χώρο. ▪️ Η ομάδα πειράματος BTN-Neutron-2 αναλύει από κοινού δεδομένα από τα δύο όργανα για να κατασκευάσει ένα μοντέλο της "εγγενούς" ακτινοβολίας του σταθμού. Χρησιμοποιώντας αυτή τη βάση, οι επιστήμονες θα είναι σε θέση να δημιουργήσουν αξιόπιστη ακτινοπροστασία για τους αστροναύτες σε αποστολές στο βαθύ διάστημα. 📷 Η φωτογραφία του Ivan Vagner δείχνει ένα από τα λίγα ορατά αποτελέσματα μιας ισχυρής ηλιακής έκλαμψης - το Βόρειο Σέλας. https://vk.ru/rsc_energia?w=wall-167742670_25016