Δροσος Γεωργιος

Η «σπάνια» Αίτνα πονοκεφαλιάζει τους γεωλόγους. Το πιο ενεργό ηφαίστειο της Ευρώπης δεν μπορεί να αναλυθεί από κανένα γεωλογικό μοντέλο και αναζητούνται απαντήσεις για το σχηματισμό και τη λειτουργία του. Μια νέα έρευνα αναφέρει ότι η Αίτνα σχηματίζεται από θύλακες μάγματος βαθιά στον μανδύα της Γης γεγονός που ίσως την κατατάσσει σε μια σπάνια κατηγορία «petit-spot» ηφαιστείων και όχι στα συνηθισμένα τεκτονικά ή ηφαίστεια θερμών σημείων.Η Αίτνα που βρίσκεται στη Σικελία είναι το πιο ενεργό ηφαίστειο της Ευρώπης. Παρ’ όλα αυτά οι επιστήμονες δυσκολεύονται εδώ και χρόνια να εξηγήσουν πώς ακριβώς σχηματίστηκε καθώς κανένα υπάρχον γεωλογικό μοντέλο δεν καλύπτει πλήρως την προέλευσή του.Το ηφαίστειο έχει ηλικία άνω των 500.000 ετών και υψώνεται πάνω από 3.000 μέτρα στην ανατολική ακτή της Σικελίας. Εκρήγνυται πολλές φορές τον χρόνο γεγονός που το καθιστά ένα από τα πιο μελετημένα ηφαίστεια στον κόσμο αλλά και ένα από τα πιο μυστηριώδη ως προς τη δημιουργία του.Σύμφωνα με νέα μελέτη από το Πανεπιστήμιο της Λωζάνης, σε συνεργασία με το Ιταλικό Ινστιτούτο Γεωφυσικής και Ηφαιστειολογίας (INGV) στην Κατάνια, η Αίτνα ίσως σχηματίστηκε με έναν διαφορετικό μηχανισμό από τους γνωστούς. Πώς σχηματίζονται συνήθως τα ηφαίστεια Τα ηφαίστεια δημιουργούνται όταν πετρώματα στον μανδύα λιώνουν και σχηματίζουν μάγμα, το οποίο ανεβαίνει στην επιφάνεια. Υπάρχουν τρεις βασικοί τρόποι: Στα όρια τεκτονικών πλακών, όπου αυτές απομακρύνονται και επιτρέπουν στο μάγμα να ανέβει.Σε ζώνες καταβύθισης, όπου μια πλάκα βυθίζεται κάτω από άλλη, δημιουργώντας εκρηκτικά ηφαίστεια όπως το Φούτζι στην ΙαπωνίαΣε «θερμά σημεία» όπου θερμό υλικό ανεβαίνει μέσα από τον μανδύα σχηματίζοντας νησιωτικά συμπλέγματα όπως η Χαβάη Γιατί η Αίτνα είναι διαφορετική Η Αίτνα δεν ταιριάζει πλήρως σε καμία από αυτές τις κατηγορίες. Αν και βρίσκεται κοντά σε ζώνη καταβύθισης, η χημική σύσταση της λάβας της μοιάζει περισσότερο με αυτή των ηφαιστείων θερμών σημείων χωρίς όμως να υπάρχει τέτοιο σημείο στην περιοχή. Η νέα μελέτη προτείνει ότι το μάγμα της δεν δημιουργείται λίγο πριν τις εκρήξεις αλλά προέρχεται από μικρές ποσότητες μάγματος που ήδη υπάρχουν στον ανώτερο μανδύα περίπου 80 χιλιόμετρα κάτω από την επιφάνεια.Το μάγμα αυτό ανεβαίνει προς τα πάνω σε «εκρήξεις», λόγω πολύπλοκων τεκτονικών δυνάμεων που σχετίζονται με τη σύγκρουση της αφρικανικής και της ευρασιατικής πλάκας. Καθώς η πλάκα λυγίζει κοντά στη ζώνη καταβύθισης δημιουργούνται ρωγμές μέσα από τις οποίες το μάγμα ανεβαίνει, σαν υγρό που πιέζεται μέσα από σφουγγάρι. Μια νέα κατηγορία: τα «petit-spot» ηφαίστεια Οι ερευνητές προτείνουν ότι η Αίτνα μπορεί να ανήκει σε μια τέταρτη, λιγότερο γνωστή κατηγορία ηφαιστείων που ονομάζονται «petit-spot». Αυτά ανακαλύφθηκαν το 2006 και είναι μικρά υποθαλάσσια ηφαίστεια που αποδεικνύουν την ύπαρξη θύλακων μάγματος κοντά στην κορυφή του μανδύα.«Η μελέτη μας δείχνει ότι η Αίτνα μπορεί να σχηματίστηκε μέσω ενός μηχανισμού παρόμοιου με αυτόν των petit-spot ηφαιστείων» εξηγεί ο Σεμπαστιέν Πιλέτ, επικεφαλής της έρευνας. Αυτό είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακό, γιατί τέτοιοι μηχανισμοί είχαν μέχρι τώρα παρατηρηθεί μόνο σε πολύ μικρά ηφαίστεια, ενώ η Αίτνα είναι ένα τεράστιο στρωματοηφαίστειο. Τι σημαίνει αυτό για την επιστήμη Τα ευρήματα αλλάζουν τον τρόπο με τον οποίο οι επιστήμονες αντιλαμβάνονται τον σχηματισμό ηφαιστείων παγκοσμίως. Αναλύοντας δείγματα πετρωμάτων από την Αίτνα, οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι η χημική σύσταση της λάβας παραμένει σχετικά σταθερή εδώ και περίπου 500.000 χρόνια, παρά τις αλλαγές στις τεκτονικές συνθήκες.Αυτό υποδηλώνει ότι η πηγή του μάγματος βρίσκεται σταθερά στον ανώτερο μανδύα και ότι οι αλλαγές στη δραστηριότητα του ηφαιστείου σχετίζονται κυρίως με τις κινήσεις των τεκτονικών πλακών. Συνολικά, η μελέτη ενισχύει την ιδέα ότι η δραστηριότητα της Αίτνας συνδέεται με τον μηχανισμό «petit-spot», ανοίγοντας νέους δρόμους για την κατανόηση των ηφαιστείων και των γεωλογικών διεργασιών της Γης. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2101789/i-spania-aitna-ponokefaliazei-toys-geologoys/

Ανακαλύφθηκε άγνωστο είδος δεινοσαύρων που αποτελεί χαμένο κρίκο στην εξέλιξη τους. Συνδέει την πρώτη γενιά δεινοσαύρων με τις επόμενες ρίχνοντας φως στην εξελικτική και γεωγραφική τους πορεία. Δύο παλαιοντολόγοι μελετώντας απολιθώματα ανακάλυψαν ένα δεινόσαυρο που ανήκει σε ένα νέο είδος δεινοσαύρου και προσφέρει σπάνιες πληροφορίες για μια ελάχιστα κατανοητή φάση στην ιστορία των δεινοσαύρων.Ο δεινόσαυρος που έλαβε την επιστημονική ονομασία «Ptychotherates bucculentus» περιπλανιόταν στον πλανήτη μας πριν από περίπου 201 εκατομμύρια χρόνια στην ύστερη Τριαδική περίοδο. Ονομάστηκε Ptychotherates bucculentus και προσφέρει σπάνιες πληροφορίες για μια ελάχιστα κατανοητή φάση στην ιστορία των δεινοσαύρων.«Οι δεινόσαυροι εμφανίστηκαν στο Καρνιανό στάδιο (237 έως 227 εκατομμύρια χρόνια πριν) στο πρώιμο τμήμα της Ύστερης Τριαδικής περιόδου, και στη συνέχεια διαχωρίστηκαν σε τρεις εξελικτικές γραμμές που επέζησαν στην Ιουρασική περίοδο: Ορνιθίσχια, Θερόποδα και Σαυροποδόμορφα. Σχεδόν όλα τα πρώιμα απολιθώματα δεινοσαύρων προέρχονται από τα νότια γεωγραφικά πλάτη της Παγγαίας (όπως η σημερινή Βραζιλία, Αργεντινή, Ζιμπάμπουε και Ινδία), ενώ σε χαμηλότερα γεωγραφικά πλάτη (όπως τα νοτιοδυτικά των ΗΠΑ και το Μαρόκο) υπάρχουν ελάχιστα ή καθόλου διαγνωστικά απολιθώματα της ίδιας ηλικίας» αναφέρουν οι παλαιοντολόγοι του Virginia Tech, Σίμπα Σριβαστάνα και Στέρλινγκ Νεσμπιτ. Η ανακάλυψη Τα απολιθωμένα κατάλοιπα του Ptychotherates bucculentus ένα σχεδόν πλήρες κρανίο με ακέραιο εγκέφαλο και μεγάλο μέρος της οροφής του κρανίου βρέθηκαν το 1982 στο λατομείο Coelophysis στο βόρειο Νέο Μεξικό.Το κρανίο έχει μήκος περίπου 22 εκατοστά και δείχνει έναν δεινόσαυρο με σχετικά ψηλό και στενό κεφάλι. «Το κρανίο δείχνει ότι το είδος είχε μεγάλα ζυγωματικά, ευρύ κρανιακό θάλαμο και πιθανότατα κοντό και βαθύ ρύγχος. Ήταν η πρώτη φορά που παρατηρήθηκαν αυτά τα χαρακτηριστικά σε πρώιμους δεινοσαύρους, γεγονός που δείχνει ότι εξελίσσονταν συνεχώς» αναφέρουν οι ερευνητές.Το Ptychotherates bucculentus ανήκει σε μία από τις αρχαιότερες οικογένειες σαρκοφάγων δεινοσαύρων, τους Ερρεράσαυρους. Το είδος σχετίζεται στενά με δύο άλλους δεινοσαύρους της Τριαδικής περιόδου: τον Tawa hallae και τον Chindesaurus bryansmalli. Αυτά τα ζώα αποτελούν μέρος μιας νέας ομάδας που ονομάζεται Μορφοράπτορες η οποία παρουσιάζει συνδυασμό ανατομικών χαρακτηριστικών τόσο από πιο πρωτόγονους δεινοσαύρους όσο και από μεταγενέστερα θηρόποδα .«Μέσω ανατομικής σύγκρισης με άλλους τριαδικούς αρχοσαύρους και φυλογενετικών αναλύσεων υποστηρίζουμε ότι το Ptychotherates bucculentus αποτελεί νέο ταξινομικό είδος σαυρίσχιου δεινοσαύρου, στενά συγγενικό με το Tawa hallae. Πιο γενικά το κατατάσσουμε στην ομάδα των Μορφοραπτόρων η οποία είναι γνωστή αποκλειστικά από ανώτερα τριαδικά στρώματα των νοτιοδυτικών Ηνωμένων Πολιτειών».Μέχρι πρόσφατα, οι επιστήμονες πίστευαν ότι στο τέλος της Τριαδικής περιόδου οι πρώιμες γραμμές σαρκοφάγων δεινοσαύρων είχαν ήδη εξαφανιστεί και είχαν αντικατασταθεί από πιο εξελιγμένα θηρόποδα. Ωστόσο η παρουσία του Ptychotherates bucculentus δείχνει ότι ορισμένες από αυτές τις ομάδες επιβίωσαν πολύ περισσότερο από ό,τι πιστευόταν τουλάχιστον σε περιοχές χαμηλού γεωγραφικού πλάτους της αρχαίας υπερηπείρου Παγγαίας.«Το Ptychotherates bucculentus βρέθηκε σε πετρώματα που πιθανόν χρονολογούνται λίγο πριν από τη μεγάλη εξαφάνιση στο τέλος της Τριαδικής περιόδου — και δεν έχει βρεθεί κανένα άλλο μέλος της οικογένειάς του μετά από αυτό, γεγονός που ίσως δείχνει ότι αυτή η ομάδα εξαφανίστηκε εξαιτίας εκείνης της μαζικής εξαφάνισης. Αυτό μας αναγκάζει να επανεξετάσουμε τον αντίκτυπο της εξαφάνισης στο τέλος της Τριαδικής περιόδου ως ένα γεγονός που δεν εξάλειψε μόνο τους ανταγωνιστές των δεινοσαύρων, αλλά και ορισμένες μακροχρόνιες γραμμές των ίδιων των δεινοσαύρων. Επειδή δεν έχουν βρεθεί άλλοι herrerasaurians τόσο αργά στην Τριαδική περίοδο αλλού, η περιοχή που σήμερα είναι τα νοτιοδυτικά των ΗΠΑ ίσως αποτέλεσε το τελευταίο τους καταφύγιο και το σημείο της τελικής τους επιβίωσης» εξηγούν οι ερευνητές. Καλλιτεχνική απεικόνιση του νέου είδους στον κόσμο των δεινοσαύρων. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2101701/anakalyfthike-agnosto-eidos-deinosayron-poy-apotelei-chameno-kriko-stin-exelixi-toys/ Μαϊμούδες αυτοθεραπεύουν τις στομαχικές διαταραχές τρώγοντας χώμα, Βοηθά όπως φαίνεται στην αποκατάσταση της ισορροπίας του μικροβιώματος τους μετά από κατανάλωση... ανθρώπινων σνακ. Οι μαϊμούδες που ζουν σε τουριστική περιοχή του Γιβραλτάρ τρώνε χώμα για να ανακουφίσουν τις στομαχικές διαταραχές που τους προκαλεί η υπερβολική κατανάλωση αλμυρών και γλυκών σνακ από τους παραθεριστές. Αυτό διαπίστωσε έρευνα με επικεφαλής επιστήμονες από το Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ.Οι περίπου 230 μακάκοι που ζουν στο Γιβραλτάρ, ο μοναδικός πληθυσμός που ζει σε ελεύθερη φύση στην Ευρώπη, έχουν παρατηρηθεί επιστημονικά να κάνουν γεωφαγία που αποτελεί την πρακτική της σκόπιμης κατάποσης χώματος. Η παρατήρησή τους έγινε για συνολικά 98 ημέρες μεταξύ του καλοκαιριού του 2022 και του καλοκαιριού του 2024. Όπως εντοπίστηκε τα ζώα που έρχονται σε επαφή με τουρίστες τρώνε πολύ περισσότερο χώμα ενώ τα ποσοστά γεωφαγίας είναι ακόμα πιο υψηλά κατά την περίοδο αιχμής των διακοπών.Οι μακάκοι καταναλώνουν βότανα, φύλλα, σπόρους και περιστασιακά έντομα. Επίσης, οι τοπικές αρχές τούς φροντίζουν παρέχοντάς τους καθημερινά φρούτα, λαχανικά και νερό σε καθορισμένους σταθμούς σίτισης. Απαγορεύεται στους επισκέπτες να ταΐζουν τις μαϊμούδες, ωστόσο πολλοί το κάνουν, ενώ και τα ζώα συχνά κλέβουν σνακ. Κατά τη διάρκεια της παρατήρησης διαπιστώθηκε ότι σχεδόν το ένα πέμπτο της συνολικής τροφής που κατανάλωσαν οι μακάκοι ήταν πρόχειρο φαγητό από τουρίστες.Οι επιστήμονες πιστεύουν ότι σνακ, όπως η σοκολάτα, τα πατατάκια, το ψωμί, τα μπισκότα και τα παγωτά διαταράσσουν τη σύνθεση του μικροβιώματος του εντέρου στα ζώα. Η κατανάλωση χώματος μπορεί να βοηθήσει στην επαναφορά της ισορροπίας στο στομάχι των πιθήκων παρέχοντας βακτήρια και μέταλλα που δεν υπάρχουν στο πρόχειρο φαγητό και είναι πιθανό να καταπραΰνει ή να αποτρέπει τον ερεθισμό που προκαλείται από την υπερβολική κατανάλωση ζάχαρης και λίπους. Ένας μακάκος του Γιβραλτάρ ετοιμάζεται να φάει ένα μπισκότο. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2101706/maimoydes-aytotherapeyoyn-tis-stomachikes-diataraches-trogontas-choma/

Οι πιθανότητες να ζήσετε 50 χρόνια είναι πολύ μικρές … υποστηρίζει ο νομπελίστας θεωρητικός φυσικός David Gross O David Gross είναι ένας από τους κορυφαίους αμερικανούς θεωρητικούς φυσικούς. Βραβεύθηκε με το Νόμπελ Φυσικής το 2004 για την ανακάλυψη της «ασυμπτωτικής ελευθερίας» στην θεωρία της ισχυρής αλληλεπίδρασης. Υπήρξε ένας από τους πρωτοπόρους στην θεωρία των χορδών. Δίδαξε για σχεδόν 30 χρόνια στο Πανεπιστήμιο του Πρίνστον. Το 1997 μετακόμισε στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας, Σάντα Μπάρμπαρα για να αναλάβει τη διεύθυνση του διάσημου Ινστιτούτου Θεωρητικής Φυσικής Kavli. Διηύθυνε το ινστιτούτο μέχρι το 2012 και παραμένει εκεί ως μόνιμος καθηγητής. Είναι ένας επιστήμονας με έντονη δημόσια παρουσία, που ασκεί συχνά κριτική στην παγκόσμια γεωπολιτική αστάθεια, προωθεί την επιστημονική συνεργασία μεταξύ των εθνών και προειδοποιεί σταθερά για τους κινδύνους των πυρηνικών όπλων.Ο φυσικός David Gross, με αφορμή την βράβευσή του με το Ειδικό Βραβείο Breakthrough στην Θεμελιώδη Φυσική (ύψους 3 εκατ. δολαρίων), έδωσε συνέντευξη στο Live Science, σχετικά με το μέλλον της φυσικής, για να καταλήξει σε μια σοκαριστική προειδοποίηση για το μέλλον της ανθρωπότητας.Το αρχικό θέμα της συνέντευξης αφορούσε την προσπάθεια των φυσικών να ενοποιήσουν την βαρύτητα με τις άλλες τρεις θεμελιώδεις δυνάμεις της φύσης (ηλεκτρομαγνητισμό, ισχυρή και ασθενή πυρηνική δύναμη) σε μια ενιαία «Θεωρία των Πάντων» διαμέσου προσεγγίσεων όπως η θεωρία των χορδών.Όταν ρωτήθηκε αν πιστεύει ότι σε 50 χρόνια θα έχουμε καταφέρει να διατυπώσουμε μια τέτοια ενοποιημένη θεωρία, έδωσε μια απρόσμενη απάντηση: Το μεγαλύτερο εμπόδιο δεν είναι οι ερευνητικές δυσκολίες, αλλά το γεγονός ότι η ανθρωπότητα πιθανότατα δεν θα επιβιώσει για άλλα 50 χρόνια ώστε να το δει. Ο Gross πιστεύει ότι με τα σημερινά δεδομένα, υπάρχει περίπου 2% πιθανότητα να ξεσπάσει πυρηνικός πόλεμος κάθε χρόνο. Χρησιμοποιώντας μαθηματικά αντίστοιχα με αυτά που υπολογίζουν τον χρόνο ημιζωής των ραδιενεργών υλικών, εκτιμά ότι το «προσδόκιμο ζωής» της ανθρωπότητας, πριν αυτοκαταστραφεί, είναι μόλις περίπου 35 χρόνια. Μάλιστα, θεωρεί την πρόβλεψη αυτή «συντηρητική εκτίμηση».Αν η πιθανότητα να συμβεί πυρηνικός πόλεμος σε ένα έτος είναι P=0,02, τότε η πιθανότητα να μην συμβεί και να επιβιώσουμε είναι: P(επιβίωσης) = 1 – 0,02 = 0,98. Έτσι η πιθανότητα να επιβιώσει η ανθρωπότητα στα επόμενα x διαδοχικά έτη, ισούται με: P(επιβίωσης για x έτη) = (0,98)x. Μπορούμε να υπολογίσουμε στα πόσα χρόνια η πιθανότητα επιβίωσης γίνεται μικρότερη από 50% λύνοντας την εξίσωση (0,98)x = 0,5, απ’ όπου προκύπτει x~35 χρόνια. Δηλαδή μετά από 35 χρόνια είναι πλέον πιο πιθανό να έχει συμβεί η καταστροφή παρά να μην έχει συμβεί. Επιπλέον, αν οποιοδήποτε γεγονός (στην περίπτωσή μας μια πυρηνική καταστροφή) έχει πιθανότητα P=0,02 να συμβεί κατά την διάρκεια ενός έτους, τότε ο μέσος χρόνος αναμονής μέχρι να συμβεί η καταστροφή ισούται 1/P=50 έτη.Ο David Gross δικαιολογεί αυτή την απαισιοδοξία επισημαίνοντας τον «τρελό κόσμο» στον οποίο ζούμε σήμερα: Οι συνθήκες ελέγχου των στρατηγικών όπλων που προσέφεραν μια σχετική ασφάλεια μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου έχουν καταρρεύσει. Παράλληλα, βλέπουμε μια νέα κούρσα εξοπλισμών, πολέμους στην Ευρώπη και την Μέση Ανατολή, καθώς και επικίνδυνες εντάσεις μεταξύ χωρών που διαθέτουν πυρηνικά όπλα.Προσθέτει επιπλέον ότι αν τα πυρηνικά όπλα δεν εξαλειφθούν, υπάρχει πάντα ο μελλοντικός κίνδυνος μια Τεχνητή Νοημοσύνη να αποφασίσει μόνη της την πυροδότησή τους σε 100 χρόνια από τώρα. Ουσιαστικά, στη συνέντευξή του δίνει μια αυστηρή προειδοποίηση: ότι η επιστημονική πρόοδος δεν έχει κανένα νόημα αν η ανθρωπότητα δεν καταφέρει πρώτα να διαχειριστεί τις αυτοκαταστροφικές της τάσεις. Διαβάστε ολόκληρη τη συνέντευξη του David Gross με τίτλο «‘The chances of you living 50 years are very small’: Theoretical physicist explains why humanity likely won’t survive to see all the forces unified» ΕΔΩ: https://www.livescience.com/space/cosmology/the-chances-of-you-living-50-years-are-very-small-theoretical-physicist-explains-why-humanity-likely-wont-survive-to-see-all-the-forces-unified

Πλήρωμα μελετά τη βιοτεχνολογία την Τρίτη για την προώθηση της υγείας και της διαστημικής οικονομίας. Η βιοτεχνολογική έρευνα που αποσκοπεί στην προώθηση της ανθρώπινης υγείας και της διαστημικής οικονομίας κατέκλυσε το επιστημονικό πρόγραμμα στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό την Τρίτη. Τα μέλη του πληρώματος της Αποστολής 74 εξερεύνησαν επίσης τη διαστημική φυσική, ενημέρωσαν το λογισμικό ρομποτικής και διεξήγαγαν μια άσκηση έκτακτης ανάγκης.Τα βλαστοκύτταρα του αίματος και τα νανοϋλικά εμπνευσμένα από το DNA ήταν τα κυρίαρχα ερευνητικά θέματα στο τροχιακό φυλάκιο, καθώς οι ειδικευόμενοι στο εργαστήριο βοήθησαν τους γιατρούς στο έδαφος να εξερευνήσουν νέες μεθόδους για τη θεραπεία παθήσεων που προκαλούνται από το διάστημα και ασθενειών που σχετίζονται με τη Γη. Τα νέα πειράματα παραδόθηκαν στο διαστημόπλοιο μεταφοράς φορτίου Cygnus XL της Northrop Grumman στις 13 Απριλίου και στη συνέχεια εγκαταστάθηκαν και ενεργοποιήθηκαν μέσα στον διαστημικό σταθμό λίγο αργότερα.Οι μηχανικοί πτήσης Sophie Adenot της ESA (Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Διαστήματος) και Jack Hathaway της NASA συνεργάστηκαν την Τρίτη για την επεξεργασία δειγμάτων βλαστοκυττάρων αίματος, με σκοπό να μάθουν πώς να κατασκευάζουν μεγαλύτερο αριθμό βλαστοκυττάρων κλινικής ποιότητας στο διάστημα. Τα αποτελέσματα μπορεί να οδηγήσουν σε βελτιωμένα χαρακτηριστικά των βλαστοκυττάρων, γεγονός που ενδεχομένως θα οδηγήσει σε βελτιωμένες θεραπείες για αιματολογικές ασθένειες και καρκίνο, καθώς και σε επέκταση των ευκαιριών για το διαστημικό εμπόριο. Η Hathaway επίσης ενεργοποίησε το φθορίζον μικροσκόπιο KERMIT στην εργαστηριακή μονάδα Destiny , ώστε οι επιστήμονες στο έδαφος να μπορούν να δουν από απόσταση πώς η μικροβαρύτητα επηρεάζει τα βλαστοκύτταρα του αίματος.Στη συνέχεια, το δίδυμο συνεργάστηκε με τους μηχανικούς πτήσης της NASA, Τζέσικα Μέιρ και Κρις Γουίλιαμς , και έστησαν το πείραμα DNA Nano Therapeutics-3 μέσα στο γάντι Life Science Glovebox της εργαστηριακής μονάδας Kibo . Η μελέτη βιοτεχνολογίας διερευνά τη μίμηση της συναρμολόγησης DNA για την κατασκευή νανοθεραπειών σε μικροβαρύτητα, βελτιώνοντας ενδεχομένως τις θεραπείες ασθενών στη Γη και ωφελώντας την οικονομία του διαστήματος.Αργότερα, η Meir ρύθμισε και ενεργοποίησε τον Βιοαναλυτή της Καναδικής Διαστημικής Υπηρεσίας και στη συνέχεια δοκίμασε την ερευνητική συσκευή που αναλύει τις μοριακές και κυτταρικές ιδιότητες μιας ποικιλίας βιολογικών δειγμάτων. Στη συνέχεια, έγχυσε αέριο σε υλικό πειράματος που ήταν εγκατεστημένο μέσα στο Microgravity Science Glovebox του Destiny για μια μελέτη φυσικής που διερευνά μεθόδους μακροχρόνιας αποθήκευσης κρυογονικών υγρών για καύσιμα διαστημοπλοίων και συστήματα υποστήριξης ζωής.Ο Γουίλιαμς ξεκίνησε τη βάρδιά του με τον διοικητή του σταθμού Σεργκέι Κουντ-Σβερτσκόφ και τον μηχανικό πτήσης Σεργκέι Μικάεφ, και οι δύο κοσμοναύτες της Roscosmos, να εξασκούνται σε μια άσκηση έκτακτης αναχώρησης μέσα στο διαστημόπλοιο Soyuz MS-28 . Το τρίο εκπαιδεύτηκε για τη διαδικασία εκκένωσης σε έναν προσομοιωτή καθόδου, ενώ οι ελεγκτές αποστολής της Roscosmos στο έδαφος παρακολουθούνταν σε πραγματικό χρόνο.Στη συνέχεια, ο Kud-Sverchkov έκανε τζόκινγκ στον διάδρομο της μονάδας εξυπηρέτησης Zvezda , ενώ ήταν συνδεδεμένος με αισθητήρες που μετρούσαν την καρδιακή του δραστηριότητα για ένα τακτικό προγραμματισμένο τεστ φυσικής κατάστασης. Ο Mikaev συμπλήρωσε ένα ερωτηματολόγιο που βοήθησε τους ερευνητές να κατανοήσουν πώς συνεργάζονται τα διεθνή πληρώματα, κάτι που ενδεχομένως θα οδηγούσε σε βελτιωμένες τεχνικές προπόνησης.Ο μηχανικός πτήσης της Roscosmos, Αντρέι Φεντιάεφ, εργάστηκε μέσα στην επιστημονική μονάδα Nauka, εγκαθιστώντας νέο λογισμικό σε έναν φορητό υπολογιστή για βελτιωμένο έλεγχο του ευρωπαϊκού ρομποτικού βραχίονα. Ο δύο φορές κάτοικος του διαστημικού σταθμού εργάστηκε επίσης καθ' όλη τη διάρκεια της Τρίτης, συντηρώντας τα συστήματα υδραυλικών εγκαταστάσεων και εξαερισμού σε όλο το τμήμα της Roscosmos του εργαστηρίου σε τροχιά. Μάθετε περισσότερα για τις δραστηριότητες του διαστημικού σταθμού ακολουθώντας το ιστολόγιο του διαστημικού σταθμού , @space_station στο X, καθώς και τους λογαριασμούς του ISS στο Facebook και στο Instagram . https://www.nasa.gov/blogs/spacestation/2026/04/21/crew-studies-biotech-on-tuesday-to-advance-health-and-space-economy/ Οι μηχανικοί πτήσης της Αποστολής 74, Σόφι Αντενό και Κρις Γουίλιαμς, συνεργάζονται μέσα στην εργαστηριακή μονάδα Κολόμπους του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού για να εγκαταστήσουν και να ενεργοποιήσουν νέο ερευνητικό εξοπλισμό. Roscosmos Πρόοδος εκτόξευσης φορτίου MS-34 – 26 Απριλίου Η Κρατική Επιτροπή ενέκρινε την απομάκρυνση και εγκατάσταση του διαστημοπλοίου Soyuz και του φορτηγού πλοίου στην εξέδρα εκτόξευσης Baikonur στις 23 Απριλίου. https://vk.com/roscosmos?w=wall-30315369_612863

Νύχτα και (Γη) Μέρα. Αυτή η εικόνα, που δημοσιεύτηκε για τον εορτασμό της Ημέρας της Γης, δείχνει τον τερματισμό - τη γραμμή μεταξύ νύχτας και ημέρας - στη Γη. Οι αστροναύτες του Artemis II κατέγραψαν αυτήν την άποψη στις 2 Απριλίου 2026, κατά τη διάρκεια του ταξιδιού τους στη Σελήνη. Η επιστήμη της NASA βελτιώνει τη ζωή στη Γη καθημερινά. Ο οργανισμός παρέχει πληροφορίες για τον πλανήτη μας, οι οποίες μπορούν να συλλεχθούν μόνο από το διάστημα, για να βοηθήσουν τους υπεύθυνους λήψης αποφάσεων να θέσουν αξιοποιήσιμες πληροφορίες από δορυφόρους. Επιπλέον, οι παρατηρήσεις της NASA για τη Γη και οι τεχνολογίες που αναπτύσσει ο οργανισμός παρέχουν τα θεμέλια που απαιτούνται για την εξερεύνηση και τη διατήρηση της ανθρώπινης ζωής στη Σελήνη, τον Άρη και αλλού. Κατεβάστε την αφίσα της φετινής Ημέρας της Γης.

Ιστολόγιο Curiosity, Sols 4867-4872: Επίχυση άμμου στον κρατήρα Antofagasta και εύρεση του επόμενου στόχου μας για γεώτρηση. Ημερομηνία σχεδιασμού για τη Γη: Παρασκευή, 17 Απριλίου 2026 Στις αρχές της εβδομάδας, το Curiosity έφτασε ακριβώς στο χείλος του κρατήρα «Antofagasta», διαμέτρου 10 μέτρων . Ο κρατήρας φαινόταν φρέσκος και βαθύς όπως ελπίζαμε, με ένα ωραίο, καλά καθορισμένο χείλος που δεν φαινόταν πολύ διαβρωμένο, αλλά ο πυθμένας του αποδείχθηκε γεμάτος με σκούρο κυματιστό αμμώδες υλικό που κάλυπτε τα πιο ενδιαφέροντα στρώματα βράχων. Υπήρχαν μερικές εκθέσεις βράχων ακριβώς πάνω από το κάλυμμα άμμου που φαινόταν σαν να ήταν αρκετά βαθιές ώστε να προστατεύονται από την διαστημική ακτινοβολία μεταξύ της στιγμής που εναποτέθηκαν τα ιζήματά τους και της πρόσκρουσης που σχημάτισε τον κρατήρα, αλλά η προσέγγιση αυτών από το χείλος θα είχε θέσει το ρόβερ σε τόσο αδέξια γωνία που δεν θα μπορούσαμε να παραδώσουμε το δείγμα στα όργανα. Είναι πιθανό να μπορούσαμε να βρεθούμε σε καλύτερη θέση τοποθετώντας το ρόβερ στο κυματιστό γέμισμα του κρατήρα, αλλά η πιθανότητα το ρόβερ να κολλήσει σε όλη αυτή την άμμο το έκανε πολύ υψηλό κίνδυνο. Εξετάσαμε επίσης τα κοντινά μπλοκ σε περίπτωση που θα μπορούσαν να ήταν εκτοξευμένα από τον κρατήρα, αλλά επειδή όλα τα βράχια που ήταν ορατά στο τοίχωμα του κρατήρα έμοιαζαν πολύ μεταξύ τους, δεν υπήρχε καλός τρόπος να καταλάβουμε ποια εκτοξευόμενα μπλοκ μπορεί να προέρχονταν από τα βαθύτερα στρώματα του κρατήρα. Εξαιτίας αυτού, η ομάδα αποφάσισε να μην επιχειρήσει γεωτρήσεις μέσα ή γύρω από τον κρατήρα.Ευτυχώς, ο χώρος εργασίας του ρόβερ ήταν πλούσιος με ενδιαφέροντες στόχους σε βραχώδες υπόστρωμα, συμπεριλαμβανομένων πολυγωνικών χαρακτηριστικών. Σχεδιάσαμε λεπτομερή απεικόνιση του κρατήρα και των κοντινών λόφων, μαζί με γεωχημεία APXS, κοντινή απεικόνιση MAHLI και γεωχημεία ChemCam LIBS των πετρωμάτων που φέρουν πολύγωνα στο χείλος του κρατήρα. Το σχέδιο ολοκληρώθηκε με τις συνεχιζόμενες παρατηρήσεις μας για το σημερινό περιβάλλον του Άρη, συμπεριλαμβανομένης της παρακολούθησης για δραστηριότητα σκόνης-διαβόλου και τακτικών μετρήσεων της ατμοσφαιρικής αδιαφάνειας και των νεφών.Εν τω μεταξύ, με την απόφαση να μην κάνουμε γεωτρήσεις στην Αντοφαγάστα, ξεκινήσαμε τον σχεδιασμό της επόμενης εκστρατείας γεώτρησης! Για να σχεδιάσουμε τη στρατηγική μας σε αυτό το τμήμα των στρωματοποιημένων θειικών στρωμάτων μετά την εξόρυξη, εξετάζουμε την εκτεθειμένη στρωμάτωση στους λόφους από πάνω μας καθώς οδηγούμε μέσα από το "Valle Grande". Με βάση αυτές τις παρατηρήσεις, τα μέλη της ομάδας έχουν χαρτογραφήσει μια διαδοχή ποικίλων στυλ εναπόθεσης και επιπέδων διαγενετικής δραστηριότητας. Καθώς ανεβαίνουμε νότια, το ρόβερ θα φτάσει σε αυτά τα στρώματα βράχων ένα προς ένα. Έχει περάσει αρκετός καιρός από τότε που τρυπήσαμε τα στρωματοποιημένα θειικά πετρώματα έξω από τις χαρακτηριστικές περιοχές της μονάδας σχηματισμού θειικών πετρωμάτων και της κοιλάδας Gediz. Η τελευταία "τυπική" γεώτρηση στρωματοποιημένων θειικών πετρωμάτων ήταν η εκστρατεία "Mineral King" τον Φεβρουάριο/Μάρτιο του 2024, πάνω από 150 μέτρα (492 πόδια) χαμηλότερα σε υψόμετρο. Έτσι, για την επόμενη εκστρατεία γεώτρησης, ο στόχος μας είναι να μετρήσουμε ένα αντιπροσωπευτικό δείγμα βράχου από τα στρώματα ακριβώς πάνω από τα πετρώματα. Ο χώρος εργασίας του Sol 4870 αποδείχθηκε ότι είχε ένα αντιπροσωπευτικό μπλοκ με δυνατότητα διάτρησης ακριβώς μπροστά από το ρόβερ, επομένως έχουμε σχεδιάσει την προκαταρκτική γεωχημεία APXS, MAHLI και ChemCam στον πιθανό στόχο γεώτρησης, την «Ατακάμα», εκτός από ορισμένες μετρήσεις σε γύρω μπλοκ για λόγους πληρότητας. Εάν τα αποτελέσματα φαίνονται καλά, θα προχωρήσουμε με τη δοκιμή προφόρτισης στο επόμενο σχέδιο και αναμένουμε με ανυπομονησία ένα νέο σύνολο δεδομένων γεώτρησης στον Άρη. https://science.nasa.gov/blog/curiosity-blog-sols-4867-4872-sand-fill-in-antofagasta-crater-and-finding-our-next-drill-target/ Το ρόβερ Curiosity της NASA για τον Άρη έλαβε αυτήν την εικόνα χρησιμοποιώντας την κάμερα δεξιάς πλοήγησης στις 13 Απριλίου 2026 — 4865η ηλιακή ώρα, ή 4.865η ημέρα του Άρη της αποστολής του Mars Science Laboratory, στις 21:36:04 UTC. Το Curiosity της NASA ανακάλυψε οργανικά μόρια που δεν είχαν ξαναδεί στον Άρη. Μετά από χρόνια εργαστηριακής εργασίας, τα αποτελέσματα είναι τα εξής: Ένα πέτρωμα που τρύπησε και ανέλυσε το ρόβερ Curiosity Mars της NASA το 2020 περιλαμβάνει την πιο ποικίλη συλλογή οργανικών μορίων που έχει βρεθεί ποτέ στον Κόκκινο Πλανήτη. Από τα 21 μόρια που περιέχουν άνθρακα και εντοπίστηκαν στο δείγμα, επτά από αυτά ανιχνεύθηκαν για πρώτη φορά στον Άρη.Οι επιστήμονες δεν έχουν κανέναν τρόπο να γνωρίζουν εάν αυτά τα οργανικά μόρια δημιουργήθηκαν από βιολογικές ή γεωλογικές διεργασίες — και οι δύο οδοί είναι πιθανές — αλλά η ανακάλυψή τους ανανέωσε την επιβεβαίωση ότι ο αρχαίος Άρης είχε την κατάλληλη χημεία για να υποστηρίξει ζωή. Επιπλέον, τα μόρια αυτά προστίθενται σε μια αυξανόμενη λίστα ενώσεων που είναι γνωστό ότι διατηρούνται σε βράχους ακόμη και μετά από δισεκατομμύρια χρόνια έκθεσης στον Άρη σε ακτινοβολία, η οποία μπορεί να διασπάσει αυτά τα μόρια με την πάροδο του χρόνου.Τα ευρήματα παρουσιάζονται λεπτομερώς σε μια νέα δημοσίευση που δημοσιεύθηκε την Τρίτη στο Nature Communications.Το δείγμα βράχου, με το παρατσούκλι « Mary Anning 3 » από μια Αγγλίδα συλλέκτρια απολιθωμάτων και παλαιοντολόγο, συλλέχθηκε σε ένα μέρος του Όρους Σαρπ που καλύπτεται από λίμνες και ρυάκια πριν από δισεκατομμύρια χρόνια. Αυτή η όαση υπερχείλισε και στέγνωσε πολλές φορές στο αρχαίο παρελθόν του πλανήτη, εμπλουτίζοντας τελικά την περιοχή με αργιλικά ορυκτά, τα οποία είναι ιδιαίτερα καλά στη διατήρηση οργανικών ενώσεων - μορίων που περιέχουν άνθρακα, τα οποία αποτελούν τα δομικά στοιχεία της ζωής και βρίσκονται σε όλο το ηλιακό σύστημα.Μεταξύ των πρόσφατα αναγνωρισμένων μορίων είναι ένας ετεροκυκλικός δακτύλιος αζώτου, ένας δακτύλιος ατόμων άνθρακα που περιλαμβάνει άζωτο. Αυτό το είδος μοριακής δομής θεωρείται προκάτοχος του RNA και του DNA, δύο νουκλεϊκών οξέων που είναι βασικά για τις γενετικές πληροφορίες.«Αυτή η ανίχνευση είναι αρκετά σημαντική επειδή αυτές οι δομές μπορούν να είναι χημικοί πρόδρομοι για πιο σύνθετα μόρια που περιέχουν άζωτο», δήλωσε η επικεφαλής συγγραφέας της εργασίας, Amy Williams του Πανεπιστημίου της Φλόριντα στο Gainesville. «Οι ετερόκυκλοι του αζώτου δεν έχουν βρεθεί ποτέ πριν στην επιφάνεια του Άρη ούτε έχουν επιβεβαιωθεί σε μετεωρίτες του Άρη».Μια άλλη συναρπαστική ανακάλυψη ήταν το βενζοθειοφαίνιο, ένα μόριο που περιέχει άνθρακα και θείο και έχει βρεθεί σε πολλούς μετεωρίτες. Αυτοί οι μετεωρίτες, μαζί με τα οργανικά μόρια που περιέχουν, θεωρείται από ορισμένους επιστήμονες ότι έσπειραν την πρεβιοτική χημεία σε όλο το πρώιμο ηλιακό σύστημα. Χημεία του Άρη Η νέα εργασία συμπληρώνει την περσινή ανακάλυψη των μεγαλύτερων οργανικών μορίων που ανακαλύφθηκαν ποτέ στον Άρη: υδρογονάνθρακες μακράς αλυσίδας, συμπεριλαμβανομένων των δεκανίου, ενδεκανίου και δωδεκανίου.«Αυτό είναι το Curiosity και η ομάδα μας στα καλύτερά τους. Χρειάστηκαν δεκάδες επιστήμονες και μηχανικοί για να εντοπίσουν αυτήν την τοποθεσία, να τρυπήσουν το δείγμα και να κάνουν αυτές τις ανακαλύψεις με το φοβερό μας ρομπότ», δήλωσε ο επιστήμονας του έργου της αποστολής, Ashwin Vasavada του Εργαστηρίου Αεριώθησης της NASA στη Νότια Καλιφόρνια. «Αυτή η συλλογή οργανικών μορίων αυξάνει για άλλη μια φορά την πιθανότητα ότι ο Άρης προσέφερε ένα σπίτι για ζωή στο αρχαίο παρελθόν».Και τα δύο σύνολα ευρημάτων έγιναν με ένα εξελιγμένο μίνι εργαστήριο που ονομάζεται Ανάλυση Δείγματος στον Άρη ( SAM ), το οποίο βρίσκεται στην κοιλιά του Curiosity. Ένα τρυπάνι στο άκρο του ρομποτικού βραχίονα του ρόβερ κονιορτοποιεί ένα προσεκτικά επιλεγμένο δείγμα βράχου σε σκόνη και στη συνέχεια το ρίχνει στο SAM, όπου ένας φούρνος υψηλής θερμοκρασίας θερμαίνει το υλικό, απελευθερώνοντας αέρια που τα όργανα στο εργαστήριο αναλύουν για να αποκαλύψουν τη σύνθεση του βράχου.Επιπλέον, το SAM μπορεί να εκτελέσει «υγρή χημεία», ρίχνοντας δείγματα σε ένα μικρό κύπελλο διαλύτη. Οι αντιδράσεις που προκύπτουν μπορούν να διασπάσουν μεγαλύτερα μόρια που θα ήταν δύσκολο να ανιχνευθούν και να ταυτοποιηθούν διαφορετικά. Ενώ το όργανο διαθέτει πολλά τέτοια κύπελλα, μόνο δύο περιέχουν υδροξείδιο του τετραμεθυλαμμωνίου (TMAH), ένα ισχυρό διάλυμα που προορίζεται για δείγματα υψηλότερης αξίας. Το δείγμα Mary Anning 3 ήταν το πρώτο που εκτέθηκε σε TMAH.Για να επαληθεύσουν τις αντιδράσεις του TMAH με απόκοσμα υλικά, οι συγγραφείς της εργασίας δοκίμασαν επίσης την τεχνική στη Γη με ένα κομμάτι του μετεωρίτη Murchison, ενός από τους πιο μελετημένους μετεωρίτες όλων των εποχών. Πάνω από 4 δισεκατομμύρια χρόνια, ο Murchison περιέχει οργανικά μόρια που είχαν διασπαρθεί σε όλο το πρώιμο ηλιακό σύστημα. Ένα δείγμα Murchison που εκτέθηκε σε TMAH διαπιστώθηκε ότι διασπά πολύ μεγαλύτερα μόρια σε μερικά από αυτά που παρατηρήθηκαν στο Mary Anning 3, συμπεριλαμβανομένου του βενζοθειοφαινίου. Αυτό το αποτέλεσμα επιβεβαιώνει ότι τα μόρια του Άρη που βρέθηκαν στο Mary Anning 3 θα μπορούσαν να έχουν δημιουργηθεί από την αποικοδόμηση ακόμη πιο σύνθετων ενώσεων σχετικών με τη ζωή.Το Curiosity χρησιμοποίησε πρόσφατα το δεύτερο και τελευταίο κύπελλο TMAH του, ενώ εξερευνούσε κυματοειδείς κορυφογραμμές , οι οποίες σχηματίστηκαν από αρχαία υπόγεια ύδατα. Η ομάδα της αποστολής θα αναλύσει αυτά τα αποτελέσματα για μια μελλοντική εργασία με αξιολόγηση από ομότιμους. Πρωτοπόροι για μελλοντικές αποστολές Κατασκευασμένος από το Κέντρο Διαστημικών Πτήσεων Goddard της NASA στο Γκρίνμπελτ του Μέριλαντ, ο SAM βασίζεται σε μεγαλύτερα, εμπορικά εργαστηριακά όργανα. Η ενσωμάτωση ενός τόσο πολύπλοκου εξοπλισμού στο ρόβερ απαιτούσε από τους μηχανικούς να τον συρρικνώσουν δραματικά και να αναπτύξουν έναν τρόπο λειτουργίας με λιγότερη ενέργεια. Οι επιστήμονες έπρεπε να μάθουν πώς να θερμαίνουν τον φούρνο του SAM πιο αργά σε μεγαλύτερα χρονικά διαστήματα, προκειμένου να διεξάγουν ορισμένα από αυτά τα πειράματα.«Ήταν ένα κατόρθωμα και μόνο το να καταλάβουμε πώς να διεξάγουμε αυτό το είδος χημείας για πρώτη φορά στον Άρη», δήλωσε ο Charles Malespin, κύριος ερευνητής του οργάνου στη NASA Goddard και συν-συγγραφέας της μελέτης. «Αλλά τώρα που έχουμε κάποια εξάσκηση, είμαστε έτοιμοι να διεξάγουμε παρόμοια πειράματα σε μελλοντικές αποστολές».Στην πραγματικότητα, η NASA Goddard έχει παράσχει διάφορα εξαρτήματα, συμπεριλαμβανομένου του φασματόμετρου μάζας, για μια έκδοση επόμενης γενιάς του SAM, που ονομάζεται Mars Organic Molecular Analyzer, για το ρόβερ Rosalind Franklin του Άρη της ESA (Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Διαστήματος). Ένα παρόμοιο όργανο, το Dragonfly Mass Spectrometer, θα εξερευνήσει τον δορυφόρο του Κρόνου, τον Τιτάνα, στο ελικοφόρο Dragonfly της NASA. Και τα δύο όργανα θα είναι σε θέση να εκτελούν υγρή χημεία με τον διαλύτη TMAH. Περισσότερα για την Περιέργεια Το Curiosity κατασκευάστηκε από την JPL, η οποία διαχειρίζεται από το Caltech στην Πασαντίνα της Καλιφόρνια. Η JPL ηγείται της αποστολής εκ μέρους της Διεύθυνσης Επιστημονικών Αποστολών της NASA στην Ουάσινγκτον, στο πλαίσιο του χαρτοφυλακίου του Προγράμματος Εξερεύνησης του Άρη της NASA. Για να μάθετε περισσότερα για το Curiosity, επισκεφθείτε: https://science.nasa.gov/mission/msl-curiosity Το ρόβερ Curiosity Mars της NASA τράβηξε αυτή τη σέλφι στις 25 Οκτωβρίου 2020, αφού έκανε γεωτρήσεις σε ένα δείγμα βράχου από ένα σημείο με το παρατσούκλι «Mary Anning». Μετά από χρόνια εκτεταμένης ανάλυσης, το δείγμα αποκάλυψε τη μεγαλύτερη ποικιλία οργανικών μορίων που έχει βρεθεί ποτέ στον Άρη. Η κάμερα Mastcam του Curiosity κατέγραψε αυτό το μωσαϊκό στις 3 Φεβρουαρίου 2019, μιας περιοχής στο Όρος Sharp με πολλά αργιλώδη πετρώματα που σχηματίστηκαν όταν υπήρχαν λίμνες και ρυάκια πριν από δισεκατομμύρια χρόνια. Το δείγμα «Mary Anning 3» βρέθηκε σε αυτήν την περιοχή εμπλουτισμένη με άργιλο. Αυτό είναι ένα σχολιασμένο κοντινό πλάνο τριών οπών που άνοιξε το Curiosity της NASA σε βράχο του Άρη σε μια τοποθεσία με το παρατσούκλι «Mary Anning» τον Οκτώβριο του 2020. Το δείγμα όπου το ρόβερ βρήκε έναν ποικίλο αριθμό οργανικών μορίων προήλθε από το «Mary Anning 3». (Ένα κοντινό σημείο με το παρατσούκλι «Mary Anning 2» παρέμεινε αχρησιμοποίητο.)

Μια φρέσκια ματιά στο Νεφέλωμα του Καρκίνου. Αυτή η παρατήρηση από το Διαστημικό Τηλεσκόπιο Hubble της NASA, που δημοσιεύθηκε στις 23 Μαρτίου 2026, δίνει μια απαράμιλλη, λεπτομερή ματιά στις συνέπειες μιας σουπερνόβα και στο πώς αυτή έχει εξελιχθεί κατά τη διάρκεια της μακράς ζωής του τηλεσκοπίου.Το Hubble κατέγραψε την περίπλοκη νηματοειδή δομή του νεφελώματος, καθώς και την σημαντική προς τα έξω κίνηση αυτών των νηματίων σε διάστημα 25 ετών, με ρυθμό 3,4 εκατομμυρίων μιλίων ανά ώρα.Μάθετε περισσότερα για το Νεφέλωμα του Καρκίνου. https://science.nasa.gov/missions/hubble/nasas-hubble-revisits-crab-nebula-to-track-25-years-of-expansion/ Αυτή η εικόνα που κατέγραψε το Διαστημικό Τηλεσκόπιο Hubble της NASA από το Νεφέλωμα του Καρκίνου, σε συνδυασμό με προηγούμενες παρατηρήσεις του και εκείνες άλλων τηλεσκοπίων, επιτρέπει στους αστρονόμους να μελετήσουν πώς το υπόλειμμα σουπερνόβα διαστέλλεται και εξελίσσεται με την πάροδο του χρόνου.

H αποτυχία της Apple στη τεχνητή νοημοσύνη αιτία της αλλαγής ηγεσίας. Ο Τιμ Κουκ αποχωρεί από τον τεχνολογικό κολοσσό εξαιτίας της αργής υλοποίησης συστημάτων ΑΙ. Στελέχη και αναλυτές της βιομηχανίας της τεχνολογίας αποκάλυψαν αυτό που θεωρούν ως τον πραγματικό λόγο της αποχώρησης του Τιμ Κουκ από την Apple.Μετά από 15 χρόνια στη θέση του διευθύνοντος συμβούλου ο Κουκ θα παραδώσει τη σκυτάλη στον Τζον Τέρνους, τον σημερινό επικεφαλής μηχανικής υλικού ο οποίος εργάζεται στην εταιρεία εδώ και 25 χρόνια. Σύμφωνα με ειδικούς ο πραγματικός λόγος της «αιφνιδιαστικής» αποχώρησης του Cook μπορεί να είναι η απογοητευτική πορεία του συστήματος τεχνητής νοημοσύνης της Apple, το Apple Intelligence.Το σύστημα ανακοινώθηκε το 2024 με μεγάλες προσδοκίες και παρουσιάστηκε από την εταιρεία ως «ένα νέο κεφάλαιο στην καινοτομία της Apple». Ωστόσο, σύντομα δέχθηκε έντονη κριτική λόγω της αργής υλοποίησης, των περιορισμένων δυνατοτήτων και της απουσίας προηγμένων λειτουργιών τεχνητής νοημοσύνης.Σύμφωνα με αναλυτές και ανθρώπους του χώρου τα στελέχη της Apple άρχισαν να αμφιβάλλουν αν ο 65χρονος CEO μπορούσε να οδηγήσει την εταιρεία στην εποχή της τεχνητής νοημοσύνης. Η Ρεμπέκα Κρουκ επικεφαλής της εταιρείας τεχνολογικών συμβούλων MSQ DX δήλωσε ότι οι αποτυχίες της Apple στον τομέα της AI αποτελούσαν σταθερό σημείο πίεσης με τους αναλυτές να ρωτούν επανειλημμένα αν η εταιρεία είναι έτοιμη για ένα μέλλον πέρα από το iPhone.Ο Τιμ Κουκ δεν αποχωρεί πλήρως από την Apple καθώς θα παραμείνει ως εκτελεστικός πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου διαχειριζόμενος κυρίως τις γεωπολιτικές σχέσεις της εταιρείας. Μετά από μια μεταβατική περίοδο μέσα στο καλοκαίρι ο Τζον Τέρνους θα αναλάβει πλήρως τα καθήκοντα του CEO. Η Apple υποστηρίζει ότι αυτή η αλλαγή αποτελεί μέρος ενός μακροχρόνιου σχεδίου διαδοχής, ωστόσο αρκετοί ειδικοί διαφωνούν και θεωρούν την εξέλιξη απρόσμενη.Ο Νταν Άιβς επικεφαλής έρευνας τεχνολογίας στη Wedbush Securities χαρακτήρισε την αποχώρηση του Κουκ «σοκαριστική» και νωρίτερη από το αναμενόμενο επισημαίνοντας ότι η Apple βρίσκεται σε κρίσιμη φάση αναδιάρθρωσης της στρατηγικής της στην τεχνητή νοημοσύνη. Ένας βασικός παράγοντας φαίνεται να ήταν η αυξανόμενη πίεση προς την Apple να παρουσιάσει μια επιτυχημένη στρατηγική στον τομέα της AI.Στα τέλη του 2024 η Apple παρουσίασε το Apple Intelligence, το οποίο ο Cook χαρακτήρισε «το επόμενο μεγάλο βήμα». Ωστόσο, πριν ακόμη από την κυκλοφορία, είχε δεχθεί κριτική για την έμφαση σε αποτυχημένα hardware πρότζεκτ όπως το Apple Vision Pro αντί για επενδύσεις στην τεχνητή νοημοσύνη.Το Apple Intelligence τελικά δεν ανταποκρίθηκε στις προσδοκίες. Σημαντικές λειτουργίες, όπως μια βελτιωμένη έκδοση του Siri με AI, δεν υλοποιήθηκαν, ενώ η κυκλοφορία στην Ευρώπη καθυστέρησε λόγω νομικών ζητημάτων με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Ο νέος CEO Ο Τζον Τέρνους είναι σήμερα επικεφαλής μηχανικής υλικού. Από τότε που εντάχθηκε στην Apple το 2001, έχει συμβάλει στην ανάπτυξη σχεδόν όλων των βασικών προϊόντων της εταιρείας, από τα iPhone μέχρι τα AirPods, ενώ είχε σημαντικό ρόλο και στην ανάπτυξη των ιδιόκτητων επεξεργαστών της Apple.Σε ηλικία 50 ετών βρίσκεται περίπου στην ίδια φάση καριέρας με τον Κουκ όταν ανέλαβε τη θέση του CEO κάτι που θεωρείται ότι εξασφαλίζει σταθερή ηγεσία για την επόμενη δεκαετία. Υπάρχει αυξανόμενη πεποίθηση ότι ο Τέρνους είναι καταλληλότερος για να οδηγήσει την Apple στη νέα εποχή της τεχνητής νοημοσύνης.Παρά την αποχώρησή του ο Τιμ Κουκ αφήνει πίσω του μια εντυπωσιακή κληρονομιά έχοντας αυξήσει την αξία της Apple από περίπου 350 δισεκατομμύρια δολάρια σε 4 τρισεκατομμύρια και σχεδόν τετραπλασιάζοντας τα ετήσια έσοδα της εταιρείας. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2101272/h-apotychia-tis-apple-sti-techniti-noimosyni-aitia-tis-allagis-igesias/

Ανακαλύφθηκε αρχαίος ξάδερφος των κροκόδειλων με πανίσχυρα σαγόνια. Ζούσε πριν από 210 εκατ. έτη στο σημερινό Νέο Μεξικό στις ΗΠΑ. Αξονικές τομογραφίες ενός δείγματος δεκαετιών από το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας Yale Peabody αποκάλυψαν ένα νέο είδος κροκοδειλόμορφου όντος με κοντό ρύγχος και ασυνήθιστα ισχυρά σαγόνια προσφέροντας ένα σπάνιο «στιγμιότυπο» οικολογικής εξειδίκευσης στην Ύστερη Τριαδική περίοδο.Το είδος Eosphorosuchus lacrimosa ζούσε πριν από περίπου 210 εκατομμύρια χρόνια κοντά σε ποτάμια και λίμνες στη σημερινή περιοχή του Νέου Μεξικού στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ήταν ένα γρήγορο αρπακτικό με μεγάλα πίσω πόδια και μικρότερα πιο λεπτά μπροστινά άκρα. Διέθετε επίσης κοντό ρύγχος, ιδιαίτερα ενισχυμένο κρανίο και ανεπτυγμένους μύες σιαγόνων ιδανικούς για να δαγκώνει δυνατά μεγάλα θηράματα.«Αυτό δείχνει τη διαφοροποίηση των πρώιμων κροκοδειλόμορφων στην αρχή της Εποχής των Ερπετών. Κατά την Ύστερη Τριαδική περίοδο υπήρχαν δύο μεγάλες “δυναστείες” ερπετών που ανταγωνίζονταν για κυριαρχία: από τη μία η γραμμή που οδήγησε στους κροκόδειλους και τους αλιγάτορες και από την άλλη εκείνη που οδήγησε στα πουλιά, τα οποία είναι δεινόσαυροι» δήλωσε ο Δρ. Μπαρτ Μπουλάρ παλαιοντολόγος στο Πανεπιστήμιο Γέιλ και στο Μουσείο Yale Peabody.«Οι δεινόσαυροι τότε ήταν λεπτά, ελαφριά ζώα που κινούνταν στα δύο πόδια, ενώ οι πρόγονοι των κροκοδείλων ήταν γρήγοροι, τετράποδοι θηρευτές, χαμηλόσωμοι και πιο στιβαροί παρόμοιοι με τσακάλια ή μεγάλα σκυλιά» λέει ο Μπουλάρι. Το βασικό απολίθωμα του Eosphorosuchus lacrimosa περιλαμβάνει τμήματα του κρανίου, της κάτω γνάθου, σπονδύλους, άκρα και στοιχεία θωράκισης. Ανασκάφηκε το 1948 στο Ghost Ranch στο Νέο Μεξικό και ήταν γνωστό στην επιστήμη για περίπου 75 χρόνια χωρίς όμως να έχει μελετηθεί πλήρως ή ταυτοποιηθεί. Η εξελικτική γραμμή Η φυλογενετική ανάλυση των ερευνητών τοποθετεί το Eosphorosuchus lacrimosa κοντά στη βάση της εξελικτικής γραμμής των κροκοδειλόμορφων, έξω από μια ομάδα που περιλαμβάνει το συγγενικό είδος Hesperosuchus agilis. Αυτό δείχνει ότι τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του εμφανίστηκαν πολύ νωρίς στην εξέλιξη αυτής της ομάδας.Σημαντικό είναι επίσης ότι τα απολιθώματα του Eosphorosuchus lacrimosa βρέθηκαν μαζί με εκείνα του Hesperosuchus agilis. Η συνύπαρξη αυτών των δύο μορφών υποδηλώνει ότι ακόμη και οι πρώιμοι κροκοδειλόμορφοι είχαν ήδη αρχίσει να μοιράζονται οικολογικές «θέσεις», εξειδικευόμενοι σε διαφορετικούς τρόπους διατροφής.«Το Eosphorosuchus lacrimosa είναι ένα από τα λίγα καλά διατηρημένα πρώιμα συγγενικά είδη των κροκοδείλων, και η συνύπαρξή του με το Hesperosuchus agilis αντιπροσωπεύει την αυγή της λειτουργικής διαφοροποίησης στη γραμμή που οδήγησε στους σύγχρονους κροκόδειλους. Εκτός από τη μοναδική ανατομία και την ιστορία διατήρησής του, το δείγμα δείχνει πόσο σημαντικές είναι οι συλλογές μουσείων, καθώς μπορούν ακόμη να αποκαλύπτουν νέα στοιχεία για την ιστορία της ζωής» δήλωσε η Μιράντα Μαργκούλις Ονούμα διδακτορική φοιτήτρια στο Γέιλ.Οι ερευνητές τονίζουν ότι η ανακάλυψη είναι ιδιαίτερα σημαντική επειδή προσφέρει μια εικόνα ενός αρχαίου οικοσυστήματος με πλούσια βιοποικιλότητα, όπου συγγενικά είδη είχαν ήδη διαφοροποιήσει τους ρόλους τους, εξελίσσοντας εξειδικευμένες διατροφικές προσαρμογές. Αριστερά στην καλλιτεχνική απεικόνιση είναι το άγνωστο μέχρι σήμερα κροκοδειλόμορφο είδος που βρίσκεται μαζί με ένα άλλο είδος πάνω από το νεκρό δεινόσαυρο. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2101241/anakalyfthike-archaios-xaderfos-ton-krokodeilon-me-panischyra-sagonia/

Προς τη «νησίδα σταθερότητας» των υπερβαρέων στοιχείων του περιοδικού πίνακα. Ο περιοδικός πίνακας των χημικών στοιχείων μεγαλώνει συνεχώς γιατί οι φυσικοί παράγουν όλο και πιο βαρείς ατομικούς πυρήνες. Οι βαρείς πυρήνες τείνουν να είναι πολύ βραχύβιοι, αλλά σύμφωνα με μια πολύ ενδιαφέρουσα παλιά εικασία από κάποιον ατομικό αριθμό και πέρα οι βαρύτεροι πυρήνες θα γίνουν στην πραγματικότητα ξανά πιο σταθεροί. Το μεγάλο ερώτημα ήταν το πόσο ακριβώς βαρείς πρέπει να είναι οι πυρήνες για να συμβεί αυτό. Οι φυσικοί πλησιάζουν τώρα σε αυτούς τους σταθερούς, αποκαλούμενους «μαγικούς» πυρήνες, και σε μια πρόσφατη δημοσίευση [From Spin to Pseudospin Symmetry: The Origin of Magic Numbers in Nuclear Structure], μια ομάδα ερευνητών αναφέρει ότι επιτέλους ανακάλυψε ακριβώς τον λόγο που ορισμένοι πυρήνες είναι πιο σταθεροί από άλλους.Το μέχρι στιγμής βαρύτερο στοιχείο που προστέθηκε στον περιοδικό πίνακα είναι το Ογκανέσιο (Oganesson), το οποίο έχει ατομικό αριθμό 118. Το μόνο επιβεβαιωμένο ισότοπό του, το ογκανέσιο-294, έχει διάρκεια ζωής περίπου 0.89 χιλιοστά του δευτερολέπτου (milliseconds). Η παραγωγή βαρύτερων πυρήνων είναι κάπως ένα εξειδικευμένο ενδιαφέρον, ακόμη και μέσα σε ένα ήδη εξειδικευμένο πεδίο όπως η πυρηνική φυσική. Υπάρχουν μόνο τρία εξειδικευμένα εργαστήρια στον κόσμο, ένα στην Ιαπωνία, ένα στη Γερμανία και ένα στη Ρωσία που παράγουν υπερβαρείς πυρήνες συγκρούοντας ήδη μεγάλους πυρήνες μεταξύ τους, ελπίζοντας ουσιαστικά ότι θα κολλήσουν.Το Ογκανέσιο ανακαλύφθηκε για πρώτη φορά το 2002 στη Ρωσία και πήρε το όνομά του από τον Ρώσο φυσικό Yuri Oganessian. Αργότερα επιβεβαιώθηκε από τα άλλα εργαστήρια και προστέθηκε επίσημα στον περιοδικό πίνακα το 2015. Εν τω μεταξύ όμως, τα πειράματα έχουν βρει πειραματικές ενδείξεις για πυρήνες με ατομικό αριθμό 119 και 120, αν και δεν έχουν ακόμη επιβεβαιωθεί. Αυτό είναι συναρπαστικό επειδή υπάρχουν ορισμένες προβλέψεις που λένε ότι κάπου γύρω στον ατομικό αριθμό 120, μπορεί να ξεκινήσει η «νήσος της σταθερότητας», δηλαδή οι ατομικοί πυρήνες μπορεί να έχουν και πάλι μεγαλύτερη διάρκεια ζωής. Το πόσο ακριβώς θα ζουν παραμένει αρκετά ασαφές· οι εκτιμήσεις κυμαίνονται από δευτερόλεπτα έως λεπτά.Η πρόσφατη δημοσίευση μάς δίνει τελικά μια καλή θεωρητική ερμηνεία του γιατί ακριβώς ορισμένοι πυρήνες είναι πιο σταθεροί από άλλους. Για να καταλάβετε τι έκαναν, πρέπει πρώτα να γνωρίζετε ότι οι ατομικοί πυρήνες έχουν ενεργειακά επίπεδα, ακριβώς όπως και τα ηλεκτρόνια γύρω από έναν πυρήνα. Όσο περισσότερα νετρόνια και πρωτόνια προσθέτετε στον πυρήνα, τόσο περισσότερα ενεργειακά επίπεδα γεμίζετε. Ονομάζεται πυρηνικό μοντέλο «φλοιών» και είναι παρόμοιο με το μοντέλο των ηλεκτρονικών φλοιών (στιβάδων) για τα άτομα. Τώρα, σε συγκεκριμένες τιμές, υπάρχουν κενά στο ενεργειακό φάσμα. Αυτό είναι σαν οι στιβάδες των ηλεκτρονίων να είναι «γεμάτες» σε κάποιο σημείο. Και αν υπάρχει ένα τέτοιο κενό, αυτό ουσιαστικά σημαίνει ότι είναι δύσκολο για έναν τέτοιο πυρήνα να διασπαστεί. Αυτοί οι πυρήνες είναι τότε ιδιαίτερα σταθεροί. Το ερώτημα είναι απλώς πού βρίσκονται αυτά τα κενά στο ενεργειακό φάσμα.Στην πυρηνική φυσική οι αριθμοί 2, 8, 20, 28, 50, 82, 126 ονομάζονται μαγικοί. Και οι πυρήνες των οποίων ο αριθμός των πρωτονίων (Ζ) ή των νετρονίων (Ν) είναι 2, 8, 20, 28, 50, 82, 126 ονομάζονται μαγικοί. Οι μαγικοί πυρήνες παρουσιάζουν ασυνήθιστα μεγάλη ενέργεια σύνδεσης και γι αυτό είναι πιο άφθονοι από άλλους πυρήνες με παρόμοιους μαζικούς αριθμούς. Όμως υπάρχουν και οι διπλά μαγικοί πυρήνες των οποίων και ο αριθμός των πρωτονίων (Ζ) και ο αριθμός των νετρονίων (Ν) είναι μαγικοί αριθμοί. Τέτοια διπλά μαγικά ισότοπα είναι τα: και . (Φωτ. 1)Η έκφραση «μαγικοί πυρήνες» χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά από τον Eugene Wigner https://en.wikipedia.org/wiki/Eugene_Wigner και αντανακλούσε την μη κατανόηση της προέλευσής τους ή την έλλειψη εμπιστοσύνης στο πυρηνικό μοντέλο των φλοιών της Goeppert-Mayer, πριν την δεκαετία του 1950.Γνωρίζουμε ότι αν ένας πυρήνας περιέχει δύο, οκτώ, είκοσι, είκοσι οκτώ (και ούτω καθεξής) πρωτόνια ή νετρόνια, τείνει να είναι πολύ πιο σφιχτά δεμένος και να διασπάται λιγότερο εύκολα. Αυτοί οι αριθμοί ονομάζονται «μαγικοί αριθμοί». Αυτοί οι μαγικοί αριθμοί δεν εμφανίζονται μόνο στις ιδιότητες των πυρηνικών ισοτόπων, αλλά παίζουν επίσης ρόλο στο ποιοι πυρήνες παράγονται και σε ποιες ποσότητες κατά την διάρκεια εκρήξεων υπερκαινοφανών αστέρων (σουπερνόβα). Το ζήτημα είναι ότι οι θεωρητικοί φυσικοί δυσκολεύονται να εξηγήσουν γιατί ακριβώς αυτοί οι αριθμοί είναι μαγικοί. Το μοντέλο των φλοιών είναι αυτό που οι φυσικοί ονομάζουν «φαινομενολογικό» μοντέλο. Που σημαίνει ότι υπάρχουν κάποιες παραμέτρους οι οποίες προσδιορίζονται βάσει πειραματικών μετρήσεων. Αυτό λειτουργεί πολύ καλά όταν πρόκειται για παρεμβολή (interpolation). Το πρόβλημα είναι ότι δεν μπορούμε να εμπιστευτούμε την προέκταση (extrapolation). Και αυτό είναι ακριβώς που θέλουμε να κάνουμε· θέλουμε να μάθουμε πού βρίσκονται οι επόμενοι μαγικοί αριθμοί, πού βρίσκεται η «νήσος της σταθερότητας», όπως την ονομάζουν οι πυρηνικοί φυσικοί. Αυτή η νήσος της σταθερότητας έχει μετατοπιστεί πολλές φορές την τελευταία δεκαετία, ένα σίγουρο σημάδι ότι τα φαινομενολογικά μοντέλα δεν επαρκούν για αυτή την αποστολή.Οι συγγραφείς της νέας έρευνας προτείνουν τώρα έναν πραγματικά κομψό, από πρώτες αρχές (ab initio) υπολογισμό. Ξεκίνησαν με ένα μοντέλο πρωτονίων και νετρονίων που αλληλεπιδρούν με τρόπο που συνάδει με τις συμμετρίες της ισχυρής πυρηνικής δύναμης. Όμως, ο άμεσος υπολογισμός της πυρηνικής δομής από αυτές τις δυνάμεις είναι εξαιρετικά περίπλοκος. Έτσι, απλοποιούν αυτές τις εξισώσεις δίνοντας ιδιαίτερη προσοχή στο πώς αλληλεπιδρούν τα νουκλεόνια (τα σωματίδια του πυρήνα) ανά τρία, και πώς το συνδυασμένο σπιν τους συμβάλλει στο ενεργειακό φάσμα. Κι αυτό ταιριάζει αρκετά καλά με τις παρατηρήσεις! Στην εργασία τους δεν έχουν υπολογίσει ακριβώς πού βρίσκεται η νήσος της σταθερότητας με τους επόμενους «μαγικούς πυρήνες», αλλά αυτό είναι μάλλον το επόμενο προφανές βήμα που θα κάνουν.Φανταστείτε αν κάποια μέρα καταφέρουμε να παράγουμε υπερβαρείς πυρήνες που θα είναι πραγματικά ή σχεδόν σταθεροί. Αυτοί θα μας επέτρεπαν να δημιουργήσουμε εντελώς νέα είδη υλικών που απλά δεν υπάρχουν στη φύση – αν και κάτι τέτοιο αγγίζει τα όρια της επιστημονικής φαντασίας. Γιαυτό οι περισσότεροι φυσικοί θα σας έλεγαν ότι αυτό δεν είναι δυνατό. Αλλά, αν δεν κατανοούμε πλήρως την θεωρία της πυρηνικής δομής, πώς ξέρουμε αν είναι δυνατό ή όχι; Σε κάθε περίπτωση, το μόνο σίγουρο είναι πως αν οι φυσικοί βρουν ποτέ τη νήσο σταθερότητας, οι καθηγητές χημείας θα χρειαστούν έναν πολύ μεγαλύτερο περιοδικό πίνακα! διαβάστε περισσότερες λεπτομέρειες: 1. This Calculation Could Change The Periodic Table – https://backreaction.blogspot.com/2026/04/this-calculation-could-change-periodic.html 2. Αποκαλύπτοντας την πυρηνική μαγεία https://physicsgg.me/2026/02/07/αποκαλύπτοντας-την-πυρηνική-μαγεία/

Το διαστημόπλοιο φορτίου Roscosmos Progress 93 αναχωρεί από τον σταθμό. Το μη επανδρωμένο διαστημόπλοιο Roscosmos Progress 93 αποσυνδέθηκε από τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό στις 6:08 μ.μ. EDT τη Δευτέρα, κάνοντας οπισθοχώρηση για έναν ελιγμό εκτός τροχιάς και μια προγραμματισμένη καταστροφική επανείσοδο στην ατμόσφαιρα της Γης για την απόρριψη των σκουπιδιών που φόρτωσε το πλήρωμα.Το διαστημόπλοιο εκτοξεύτηκε τον Σεπτέμβριο του 2025 με πύραυλο Soyuz από το κοσμοδρόμιο του Μπαϊκονούρ στο Καζακστάν, μεταφέροντας περίπου τρεις τόνους τροφίμων, καυσίμων και προμηθειών για το πλήρωμα του διαστημικού σταθμού. Μετά από ένα διήμερο ταξίδι, έφτασε στο εργαστήριο σε τροχιά και προσδέθηκε αυτόματα στο πίσω λιμάνι της μονάδας υπηρεσιών Zvezda του σταθμού . Μάθετε περισσότερα για τις δραστηριότητες του σταθμού ακολουθώντας τα @NASASpaceOps και @space_station στο X, καθώς και τους λογαριασμούς του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού στο Facebook και το Instagram . https://www.nasa.gov/blogs/spacestation/2026/04/20/roscosmos-progress-93-cargo-spacecraft-departs-station/ 20 Απριλίου 2026: Διαμόρφωση του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού. Τέσσερα διαστημόπλοια είναι σταθμευμένα στον διαστημικό σταθμό, συμπεριλαμβανομένου του SpaceX Crew-12 Dragon, του Cygnus XL της Northrop Grumman, του πλοίου πληρώματος Soyuz MS-28 και του πλοίου ανεφοδιασμού Progress 94.

Οι έξι βαθμοί διαχωρισμού των ανθρώπων ισχύουν και στα social media. Ένα απλό μοτίβο φαίνεται να συνδέει δισεκατομμύρια χρήστες των κοινωνικών δικτύων. Η θεωρία των έξι βαθμών διαχωρισμού (six degrees of separation) υποστηρίζει ότι κάθε άνθρωπος στον πλανήτη μπορεί να συνδεθεί με οποιονδήποτε άλλον μέσω μιας αλυσίδας γνωριμιών που δεν υπερβαίνει τα έξι άτομα. Νέα έρευνα δείχνει ότι αυτό ίσως δεν είναι απλώς μια κοινωνική σύμπτωση αλλά ένα αναπόφευκτο χαρακτηριστικό των ανθρώπινων δικτύων που εφαρμόζεται και στα social media.Οι περισσότεροι το έχουν ζήσει. Αναφέρεις ένα όνομα και κάποιος λέει: «Ξέρω κάποιον που τον ξέρει». Παρά το ότι ο κόσμος έχει δισεκατομμύρια ανθρώπους συχνά συνδεόμαστε με λίγα μόνο «βήματα». Για δεκαετίες αυτή η ιδέα συνοψίζεται ως «έξι βαθμοί διαχωρισμού». Τώρα οι ερευνητές υποστηρίζουν ότι πρόκειται για κάτι βαθύτερο.Η έννοια έγινε γνωστή το 1967 όταν ο ψυχολόγος του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ Στάνλει Μίλιγκραμ πραγματοποίησε ένα έξυπνο πείραμα. Έστειλε επιστολές σε τυχαία άτομα στις μεσοδυτικές ΗΠΑ ζητώντας τους να τις προωθήσουν σε έναν συγκεκριμένο άνθρωπο στη Βοστώνη. Ο κανόνας ήταν ότι μπορούσαν να τις δώσουν μόνο σε κάποιον που γνώριζαν προσωπικά κατά προτίμηση πιο κοντά στον παραλήπτη.Δεν έφτασαν όλες οι επιστολές στον προορισμό τους στην πραγματικότητα οι περισσότερες όχι. Όμως όσες έφτασαν αποκάλυψαν κάτι εντυπωσιακό: χρειάστηκαν κατά μέσο όρο περίπου έξι βήματα ή «χειραψίες» για να συνδεθούν αποστολέας και παραλήπτης. Έτσι γεννήθηκε η ιδέα του «μικρού κόσμου». Οι διαδικτυακοί βαθμοί διαχωρισμού Παρόλο που το πείραμα είχε περιορισμούς, μεταγενέστερες μελέτες το επιβεβαίωσαν. Έρευνες σε χρήστες του Facebook δείχνουν ότι οι άνθρωποι απέχουν συνήθως πέντε έως έξι συνδέσεις. Παρόμοια μοτίβα εμφανίζονται σε δίκτυα email, συνεργασίες ηθοποιών, επιστημονικές συνεργασίες και πλατφόρμες μηνυμάτων. Σε πολύ διαφορετικά συστήματα, εμφανίζονται σταθερά μικρές αποστάσεις.Γιατί συμβαίνει αυτό; Σύμφωνα με μελέτη που δημοσιεύθηκε στην επιθεώρηση «Physical Review X» η απάντηση βρίσκεται στον τρόπο με τον οποίο δημιουργούμε σχέσεις.Σε κάθε κοινωνικό δίκτυο οι άνθρωποι προσπαθούν να βελτιώσουν τη θέση τους. Δεν αρκεί να έχουν πολλές γνωριμίες σημασία έχει να έχουν τις σωστές που τους τοποθετούν σε σημαντικά σημεία του δικτύου. Για παράδειγμα κάποιος που συνδέει διαφορετικές ομάδες έχει μεγαλύτερη πρόσβαση σε πληροφορίες και επιρροή. Η ισορροπία Ωστόσο, οι σχέσεις έχουν κόστος. Απαιτούν χρόνο και προσπάθεια. Έτσι, οι άνθρωποι συνεχώς προσαρμόζουν το κοινωνικό τους δίκτυο: δημιουργούν νέες σχέσεις και αφήνουν άλλες να χαθούν. Αυτή η συνεχής ισορροπία διαμορφώνει τη συνολική δομή του δικτύου.Σύμφωνα με τους ερευνητές, αυτή η διαδικασία οδηγεί τελικά σε ένα σταθερό μοτίβο. Κάθε άτομο καταλήγει σε μια θέση που ισορροπεί την επιθυμία για επιρροή με τα όρια διατήρησης σχέσεων. Όταν αυτό μοντελοποιήθηκε μαθηματικά το αποτέλεσμα ήταν εντυπωσιακό: τα δίκτυα που προκύπτουν έχουν κατά μέσο όρο περίπου έξι βήματα απόσταση μεταξύ των ανθρώπων.Όπως εξηγεί ο καθηγητής Μπαρούκ Μπαρζέλ κάθε άτομο δρα ανεξάρτητα χωρίς να γνωρίζει τη συνολική δομή του δικτύου. Κι όμως, αυτή η ατομική συμπεριφορά διαμορφώνει ένα παγκόσμιο μοτίβο το φαινόμενο του «μικρού κόσμου» και τους έξι βαθμούς διαχωρισμού. Αυτές οι μικρές αποστάσεις δεν είναι απλώς ενδιαφέρουσες είναι καθοριστικές για το πώς λειτουργούν τα δίκτυα. Η γρήγορη διάδοση πληροφοριών, ιδεών και τάσεων οφείλεται στο ότι οι άνθρωποι βρίσκονται τόσο κοντά μεταξύ τους.Το ίδιο όμως ισχύει και για τις ασθένειες. Η πανδημία COVID έδειξε πόσο γρήγορα μπορεί να εξαπλωθεί ένας ιός σε παγκόσμιο επίπεδο. Μέσα σε λίγα μόνο βήματα μετάδοσης, μπορεί να φτάσει σε μακρινά μέρη του κόσμου. Ταυτόχρονα αυτή η διασύνδεση έχει και θετικά αποτελέσματα. Όπως σημειώνει ο Μπαρζέλ η ίδια η συνεργασία των επιστημόνων από έξι διαφορετικές χώρες για τη συγκεκριμένη έρευνα είναι ένα παράδειγμα των «έξι βαθμών» στην πράξη. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2100122/oi-exi-vathmoi-diachorismoy-ton-anthropon-ischyoyn-kai-sta-social-media/

Η έρευνα για την υγεία στο διάστημα γεμίζει μια μέρα πριν την αναχώρηση του Cargo Craft. Το γεμάτο σκουπίδια διαστημόπλοιο μεταφοράς φορτίου Progress 93 της Roscosmos θα αναχωρήσει από τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό αργότερα σήμερα, ολοκληρώνοντας μια επταμηνιαία αποστολή, αγκυροβολημένο στο πίσω λιμάνι της μονάδας υπηρεσιών Zvezda . Το Progress 93 θα πραγματοποιήσει έναν αυτοματοποιημένο ελιγμό εξόδου από την τροχιά αρκετές ώρες αργότερα και θα επανεισέλθει στην ατμόσφαιρα της Γης πάνω από τον Νότιο Ειρηνικό Ωκεανό για μια φλεγόμενη, αλλά ασφαλή απόρριψη. Το πλοίο ανεφοδιασμού της Roscosmos έφτασε στο τροχιακό φυλάκιο στις 13 Σεπτεμβρίου 2025, παραδίδοντας περίπου τρεις τόνους τροφίμων, καυσίμων και προμηθειών δύο ημέρες μετά την εκτόξευσή του από το Κοσμοδρόμιο του Μπαϊκονούρ στο Καζακστάν.Εν τω μεταξύ, το επταμελές πλήρωμα της Αποστολής 74 ξεκίνησε την εβδομάδα εργασίας με ένα πλήρες πρόγραμμα διαστημικής έρευνας που διερευνά τα βλαστοκύτταρα του αίματος, τις αλληλεπιδράσεις φυτών-μικροβίων και άλλα, προς όφελος της ανθρώπινης υγείας εντός και εκτός Γης. Οι κάτοικοι της τροχιάς συντήρησαν επίσης μια ποικιλία εργαστηριακού εξοπλισμού για να διασφαλίσουν τη συνεχή εξέλιξη των επιστημονικών εργασιών, διατηρώντας παράλληλα τα συστήματα υποστήριξης ζωής του διαστημικού σταθμού.Ο μηχανικός πτήσης της NASA, Τζακ Χάθαγουεϊ, είχε μια πολυάσχολη μέρα τη Δευτέρα φορτώνοντας ένα μικροσκόπιο με δείγματα βλαστοκυττάρων αίματος και εγκαθιστώντας εξοπλισμό παρατήρησης της Γης και έρευνας βιολογίας σε μια εξωτερική πλατφόρμα. Ο Χάθαγουεϊ πέρασε το πρώτο μισό της βάρδιάς του ανταλλάσσοντας υλικό δειγμάτων που περιείχε βλαστοκύτταρα αίματος μέσα στο φθορίζον μικροσκόπιο KERMIT . Οι επιστήμονες στο έδαφος χρησιμοποιούν τις δυνατότητες απομακρυσμένης απεικόνισης του KERMIT για να δουν τα δείγματα με στόχο την παραγωγή βλαστοκυττάρων στο διάστημα και την ανάπτυξη θεραπειών για αιματολογικές ασθένειες και καρκίνο.Στη συνέχεια, η Hathaway εγκατέστησε τρία επιστημονικά φορτία στην εξωτερική πλατφόρμα NanoRacks για τοποθέτηση έξω από την εργαστηριακή μονάδα Kibo στο κενό του διαστήματος. Δύο ωφέλιμα φορτία θα δοκιμάσουν τεχνολογίες παρατήρησης της Γης, συμπεριλαμβανομένων υπερφασματικών εικόνων εξαιρετικά υψηλής ανάλυσης και μιας συσκευής που μετρά ραδιοσήματα που διέρχονται από την ιονόσφαιρα της Γης. Μια τρίτη έρευνα θα παρατηρήσει πώς τα στρογγυλά σκουλήκια προσαρμόζονται στην έλλειψη βαρύτητας για να εντοπίσουν πρωτεΐνες ευαίσθητες στο διάστημα και να αξιολογήσουν θεραπείες για την προστασία της κινητικότητας και της νευρομυϊκής υγείας κατά τη διάρκεια μιας διαστημικής πτήσης.Οι μηχανικοί πτήσης της NASA, Κρις Γουίλιαμς και Τζέσικα Μέιρ, εργάστηκαν ο καθένας σε μια διαφορετική βοτανική έρευνα για δύο ξεχωριστούς σκοπούς τη Δευτέρα. Ο Γουίλιαμς έλεγξε τα φυτά μηδικής που αναπτύσσονταν μέσα στις εγκαταστάσεις Veggie της εργαστηριακής μονάδας του Κολόμπους και βιντεοσκόπησε τη λειτουργία του ερευνητικού εξοπλισμού βοτανικής. Η μελέτη Veg-06 διερευνά τις ευεργετικές αλληλεπιδράσεις φυτών-μικροβίων και το κατά πόσον ο οργανικός άνθρακας και το άζωτο μπορούν να ανακυκλωθούν για να υποστηρίξουν την ανάπτυξη των φυτών για την παραγωγή τροφίμων στο διάστημα. Η Μέιρ βιντεοσκόπησε πακέτα με δείγματα ιαπωνικού ρυζιού που θα επιστραφούν στη Γη για καλλιέργεια, προωθώντας την διαστημική εκπαίδευση και την εμπορευματοποίηση του διαστήματος.Η μηχανικός πτήσης Sophie Adenot της ESA (Ευρωπαϊκός Οργανισμός Διαστήματος) εγκατέστησε τον υπολογιστή απεικόνισης AstroPi μέσα στο παράθυρο παρατήρησης της Γης της εργαστηριακής μονάδας Destiny για δύο μαθητικές προκλήσεις. Στην πρώτη πρόκληση, οι μαθητές θα χρησιμοποιούν δεδομένα αισθητήρων και εικόνες της Γης που συλλέγονται από την AstroPi για να υπολογίσουν με ακρίβεια την τροχιακή ταχύτητα του διαστημικού σταθμού. Κατά τη διάρκεια της δεύτερης πρόκλησης, οι μαθητές θα γράψουν κώδικα δημιουργώντας εικόνες pixel art στον πίνακα LED της AstroPi, οι οποίες θα κοινοποιηθούν πίσω στη Γη.Ο διοικητής του σταθμού Σεργκέι Κουντ-Σβερτσκόφ και ο μηχανικός πτήσης Σεργκέι Μικάεφ, και οι δύο κοσμοναύτες της Roscosmos, ενώθηκαν μεταξύ τους στην αρχή της βάρδιάς τους και εκπαιδεύτηκαν στη χρήση λογισμικού προσομοίωσης που προετοιμάζει ένα πλήρωμα για την επιστροφή στη Γη με ένα διαστημόπλοιο Soyuz. Στη συνέχεια, ο Κουντ-Σβερτσκόφ προχώρησε στη συντήρηση του συστήματος εξαερισμού μέσα στο Zvezda, ενώ ο Μικάεφ μελέτησε εργαλεία τεχνητής νοημοσύνης για την ενίσχυση της αποτελεσματικότητας του πληρώματος.Ο μηχανικός πτήσης της Roscosmos, Αντρέι Φεντιάεφ, έδεσε έναν ακουστικό αισθητήρα στον λαιμό του, ο οποίος κατέγραφε την αναπνοή του για μια μελέτη διαστημικής αναπνοής στις αρχές της βάρδιάς του. Στη συνέχεια, ο Φεντιάεφ εργάστηκε σε έναν φορητό υπολογιστή που υποστηρίζει τον ευρωπαϊκό ρομποτικό βραχίονα και στη συνέχεια διασφάλισε ότι οι βαλβίδες ροής μέσα στην επιστημονική μονάδα Nauka είχαν ρυθμιστεί με ασφάλεια και λειτουργούσαν σωστά. Μάθετε περισσότερα για τις δραστηριότητες του διαστημικού σταθμού ακολουθώντας το ιστολόγιο του διαστημικού σταθμού , @space_station στο X, καθώς και τους λογαριασμούς του ISS στο Facebook και στο Instagram . https://www.nasa.gov/blogs/spacestation/2026/04/20/space-health-research-fills-day-before-cargo-craft-departs/ Ο αστροναύτης της NASA, Κρις Γουίλιαμς, κάνει πετάλι στον κύκλο άσκησης μέσα στην εργαστηριακή μονάδα Destiny. Οι αστροναύτες γυμνάζονται καθημερινά στον κύκλο άσκησης για να διατηρήσουν την υγεία των μυών, των οστών και της καρδιαγγειακής υγείας σε συνθήκες μικροβαρύτητας. Ο επαναχρησιμοποιούμενος πύραυλος του Τζεφ Μπέζος επέστρεψε… σώος αλλά απέτυχε στην αποστολή του (βίντεο) Έθεσε σε λάθος τροχιά τον τηλεπικοινωνιακό δορυφόρο που μετέφερε στο Διάστημα. Ο διαστημικός ανταγωνισμός ανάμεσα στον Ελον Μασκ και τον Τζεφ Μπέζος διευρύνεται αφού η διαστημική εταιρεία του Μπέζος εκτόξευσε με επιτυχία έναν επαναχρησιμοποιούμενο πύραυλο τεχνολογία που ανέπτυξε πρώτη η διαστημική εταιρεία του Μασκ φέρνοντας επανάσταση στη διαστημική βιομηχανία.Ο τεράστιος πύραυλος New Glenn της Blue Origin εκτοξεύτηκε από το Ακρωτήριο Κανάβεραλ της Φλόριντα μεταφέροντας τον τηλεπικοινωνιακό δορυφόρο BlueBird 7 της AST SpaceMobile. Όλα πήγαν καλά όσον αφορά την εκτόξευση του πυραύλου αλλά και την ομαλή επιστροφή του προωθητικού του τμήματος στη Γη. Όμως όπως διαπιστώθηκε ο πύραυλος έθεσε σε λάθος τροχιά τον δορυφόρο βάζοντας έτσι μια σημαντική σκιά στην επιτυχία της αποστολής.Η Blue Origin πανηγυρίζει φυσικά για την έκβαση της εκτόξευσης και επιστροφής του πυραύλου αφού θεωρεί ότι μείωσε σημαντικά το έδαφος από την SpaceX η οποία μονοπωλεί αυτή την στιγμή την εμπορική διαστημική δραστηριότητα μεταφέροντας φορτία έξω από τη Γη. Μάλιστα ο πύραυλος New Glenn υπόσχεται ότι μπορεί να μεταφέρει φορτία πιο μακριά από ότι οι πύραυλοι της SpaceX γεγονός που πιστεύει ότι θα αποτελέσει συγκριτικό πλεονέκτημα για την εταιρεία του Μπέζος.Οι επαναχρησιμοποιούμενοι πύραυλοι φέρνουν επανάσταση στη διαστημική βιομηχανία επειδή μειώνουν σημαντικά το κόστος των εκτοξεύσεων ανοίγοντας νέους ορίζοντες σε πολλούς τομείς της τεχνολογία, της επιστήμης, της διαστημικής εξερεύνησης και του εμπορίου. Αυτή την στιγμή Blue Origin και SpaceX έχουν ριχθεί στη μάχη της κατασκευής σεληνακάτων που θα μεταφέρουν στην επιφάνεια της Σελήνης αστροναύτες της NASA στις επερχόμενες επανδρωμένες αποστολές της. Αναμένεται να δοκιμαστούν τα επόμενα δύο χρόνια και οι δύο σεληνάκατοι για να ληφθούν οι οριστικές αποφάσεις για το ποια θα χρησιμοποιηθεί ή αν θα χρησιμοποιηθούν και οι δύο.Παράλληλα ο Μπέζος προσπαθεί μέσω της Amazon να δημιουργήσει ένα μεγάλο δορυφορικό τηλεπικοινωνιακό στόλο στα πρότυπα του Starlink της SpaceX. Για αυτό τον λόγο η Amazon εξαγόρασε πριν από λίγες μέρες έναντι 11,5 δισ. δολαρίων της εταιρεία δορυφορικών υπηρεσιών Globalstar. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2100072/o-epanachrisimopoioymenos-pyraylos-toy-tzef-mpezos-epestrepse-soos-alla-apetyche-stin-apostoli-toy-vinteo/ Roscosmos Απόψε αποχαιρετάμε το φορτηγό πλοίο—μετά από εξάμηνη παραμονή στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό (ISS), το Progress MS-32 θα αναχωρήσει από τη μονάδα Zvezda του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού. Αναμένουμε ότι ο κινητήρας επιβράδυνσης θα ενεργοποιηθεί στις 4:11 π.μ. ώρα Μόσχας. Ως αποτέλεσμα, το πλοίο θα επανεισέλθει στα πυκνά στρώματα της ατμόσφαιρας και θα διαλυθεί. Σύμφωνα με το Κέντρο Ελέγχου Αποστολών TsNIIMash, τα άκαυστα δομικά στοιχεία του πλοίου θα πέσουν σε μια μη πλεύσιμη περιοχή του Νότιου Ειρηνικού Ωκεανού. Το πλοίο εκτοξεύτηκε από το Μπαϊκονούρ με πύραυλο Soyuz-2.1a στις 11 Σεπτεμβρίου και έφτασε στον ISS δύο ημέρες αργότερα. Θα ξεκινήσουμε τη μετάδοση στις 21 Απριλίου στις 1:00 π.μ. ώρα Μόσχας. https://vk.com/roscosmos?w=wall-30315369_612358 Ενεργειακή Εταιρεία Πυραύλων και Διαστήματος Οι προετοιμασίες για την εκτόξευση του φορτηγού πλοίου πλησιάζουν στην ολοκλήρωση στο Μπαϊκονούρ. Το φορτηγό πλοίο Progress MS-34 πλησιάζει στην πτήση του προς τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό! Σήμερα, το κοσμοδρόμιο διεξήγαγε τεχνική επιθεώρηση του πλοίου και ολοκλήρωσε μια σειρά εργασιών για την κύλιση του φέροντος ωφέλιμου φορτίου. Γιατί δεν μπορεί να εκτοξευθεί το πλοίο χωρίς φέρον ωφέλιμου φορτίου; ✔️ Πρώτα και κύρια, προστατεύει το πλοίο και όλο τον εξοπλισμό του από την ισχυρή εισερχόμενη ροή αέρα. ✔️ Το φορτηγό πλοίο προστατεύεται επίσης από υψηλές θερμοκρασίες όταν διέρχεται από πυκνά στρώματα της ατμόσφαιρας. Το φορτηγό πλοίο ήταν προηγουμένως αγκυροβολημένο με το διαμέρισμα μεταφοράς. Τι κάνει το διαμέρισμα μεταφοράς; ✔️ Συνδέει μηχανικά το πλοίο με το τρίτο στάδιο του οχήματος εκτόξευσης. Ο διαχωρισμός του διαστημικού σκάφους γίνεται στη σύνδεση με το διαμέρισμα. ✔️ Συνδέει τη διεπαφή εντολών Progress και το ενσωματωμένο σύστημα ελέγχου του πυραύλου, επιτρέποντάς τους να επικοινωνούν μεταξύ τους. Η συναρμολόγηση με το όχημα εκτόξευσης έχει προγραμματιστεί για τις 22 Απριλίου. ❗️ Εκτόξευση: 26 Απριλίου. https://vk.com/rsc_energia?w=wall-167742670_24362

Το Hubble της NASA θαμπώνει με νεαρά αστέρια στο Τρισχιδές Νεφέλωμα. Η NASA γιορτάζει την 36η επέτειο του Hubble με μια νέα εικόνα του Τρισχιδούς Νεφελώματος, μιας περιοχής σχηματισμού άστρων που κατέγραψε για πρώτη φορά το 1997. Το τηλεσκόπιο αξιοποίησε σχεδόν ολόκληρη τη λειτουργική του ζωή για να μας δείξει τις αλλαγές στο νεφέλωμα σε ανθρώπινη χρονική κλίμακα με μια βελτιωμένη κάμερα.Αυτή η λαμπερή περιοχή σχηματισμού άστρων, ένα κοντινό πλάνο του Τρισχιδούς Νεφελώματος περίπου 5.000 έτη φωτός από τη Γη, καταγράφηκε με περίπλοκη λεπτομέρεια από το Διαστημικό Τηλεσκόπιο Hubble της NASA. Τα χρώματα στην εικόνα ορατού φωτός του Hubble, η οποία σηματοδοτεί την 36η επέτειο από την εκτόξευση της αποστολής στις 24 Απριλίου, θυμίζουν ένα υποβρύχιο σκηνικό γεμάτο με λεπτόκοκκα ιζήματα που κυματίζουν μέσα από τα βάθη του ωκεανού.Αρκετά ογκώδη αστέρια, τα οποία βρίσκονται εκτός αυτού του οπτικού πεδίου, έχουν διαμορφώσει αυτήν την περιοχή για τουλάχιστον 300.000 χρόνια. ( Δείτε τα σε ευρύτερη προβολή. ) Οι ισχυροί άνεμοί τους συνεχίζουν να φυσούν μια τεράστια φούσκα, ένα μικρό μέρος της οποίας φαίνεται εδώ, η οποία ωθεί και συμπιέζει το αέριο και τη σκόνη του νέφους, πυροδοτώντας νέα κύματα σχηματισμού αστεριών.Δεν είναι η πρώτη φορά που το Hubble παρατηρεί αυτό το θέαμα. Το τηλεσκόπιο παρατήρησε το Τρισχιδές άστρο το 1997 και τώρα, 29 χρόνια αργότερα, έχει αξιοποιήσει σχεδόν ολόκληρη τη λειτουργική του διάρκεια ζωής για να μας δείξει τις αλλαγές στο νεφέλωμα σε ανθρώπινη χρονική κλίμακα. Γιατί να κοιτάξουμε ξανά την ίδια τοποθεσία; Εκτός από το να βλέπουμε αλλαγές με την πάροδο του χρόνου, το Hubble είναι επίσης εξοπλισμένο με μια βελτιωμένη κάμερα με ευρύτερο οπτικό πεδίο και μεγαλύτερη ευαισθησία που εγκαταστάθηκε κατά τη διάρκεια της Αποστολής Συντήρησης 4 . Σχηματισμός αστεριών στο «Cosmic Sea Lemon» Η άποψη του Hubble για το Τρισχιδές Νεφέλωμα (επίσης γνωστό ως Messier 20 ή M20 ) εστιάζει σε ένα «κεφάλι» και ένα κυματιστό «σώμα» ενός σκουριασμένου νέφους αερίου και σκόνης που μοιάζει με θαλάσσιο θαλάσσιο λεμόνι ή θαλάσσιο γυμνοσάλιαγκα, που φαίνεται σαν να γλιστράει μέσα στο σύμπαν.Το αριστερό «κέρατο» του Κοσμικού Θαλάσσιου Λεμονιού είναι μέρος του Herbig-Haro 399, ενός πίδακα πλάσματος που εκτοξεύεται περιοδικά κατά τη διάρκεια αιώνων από ένα νεαρό πρωτοάστρο ενσωματωμένο στην κεφαλή του θαλάσιου λεμονιού. Οι αλλαγές, όπως φαίνονται στο παρακάτω βίντεο, επιτρέπουν στους ερευνητές να μετρήσουν τις ταχύτητες των εκροών και να προσδιορίσουν πόση ενέργεια εγχέει το πρωτοάστρο σε αυτές τις περιοχές. Αυτές οι μετρήσεις θα δώσουν πληροφορίες για το πώς τα νεοσχηματισμένα αστέρια αλληλεπιδρούν με το περιβάλλον τους.Ακριβώς κάτω δεξιά υπάρχουν ενδείξεις του αντίθετου πίδακα: ακανόνιστες πορτοκαλί και κόκκινες γραμμές που «τρέχουν» κατά μήκος του πίσω μέρους του λαιμού του θαλασσινού λεμονιού, όπου εμφανίζεται ένα φυσικό V στην καφέ σκόνη.Το πιο σκούρο, πιο τριγωνικό «κέρατο» στα δεξιά της «κεφαλής» φιλοξενεί ένα άλλο νεαρό αστέρι στην άκρη του. Κάντε ζουμ για να δείτε μια αχνή κόκκινη κουκκίδα με έναν μικροσκοπικό πίδακα. Το πράσινο τόξο από πάνω της μπορεί να αποτελεί ένδειξη ότι ένας περιαστρικός δίσκος διαβρώνεται από το έντονο υπεριώδες φως από κοντινά ογκώδη αστέρια. Η πιο καθαρή περιοχή γύρω από αυτό το πρωτοάστρο υποδηλώνει ότι μπορεί σχεδόν να έχει τελειώσει ο σχηματισμός του.Ακριβώς αριστερά από το Κοσμικό Θαλάσσιο Λεμόνι βρίσκεται ένας μικρός, αμυδρός πυλώνας που μοιάζει με νεροπλάτανο . Μεγάλο μέρος του αερίου και της σκόνης αυτού του πυλώνα έχει παρασυρθεί από τον άνεμο, αλλά το πιο πυκνό υλικό στην κορυφή παραμένει.Οι ραβδώσεις και οι έντονες γραμμές προσφέρουν περισσότερες ενδείξεις σχετικά με τις δραστηριότητες άλλων νεαρών αστεριών. Δείτε ένα παράδειγμα κοιτάζοντας κοντά στο κέντρο για μια κυματιστή γωνιακή γραμμή που ξεκινά με ένα φωτεινό πορτοκαλί και καταλήγει σε ένα φλεγόμενο κόκκινο. Στη σύγκριση εικόνων , φαίνεται να κινείται, πράγμα που σημαίνει ότι μπορεί να είναι ένας πίδακας που εκτοξεύεται από ένα άλλο ενεργά σχηματιζόμενο αστέρι, θαμμένο βαθιά στη σκόνη. Πρισματική «θάλασσα» χρώματος Στις παρατηρήσεις του ορατού φωτός από το Hubble, η πιο καθαρή θέα είναι προς τα πάνω αριστερά, όπου είναι πιο μπλε. Το ισχυρό υπεριώδες φως από τεράστια αστέρια, που δεν βρίσκεται στο οπτικό πεδίο, απογύμνωσε ηλεκτρόνια από το κοντινό αέριο, δημιουργώντας μια λάμψη, με τους ανέμους να σχηματίζουν μια φυσαλίδα καθαρίζοντας την περιβάλλουσα σκόνη.Στην κορυφή της κεφαλής του Κοσμικού Θαλάσσιου Λεμονιού, ένα φωτεινό κίτρινο αέριο ρέει προς τα πάνω. Αυτό είναι ένα παράδειγμα υπεριώδους φωτός που διεισδύει στη σκούρα καφέ σκόνη, απογυμνώνοντας και αποσυναρμολογώντας το αέριο και τη σκόνη.Πολλές ράχες και πλαγιές από σκούρο καφέ υλικό θα παραμείνουν για μερικά εκατομμύρια χρόνια, καθώς το υπεριώδες φως των αστεριών σιγά σιγά διαβρώνει το αέριο. Οι πιο πυκνές περιοχές φιλοξενούν πρωτοαστέρες , οι οποίοι είναι κρυμμένοι στο ορατό φως.Η άκρα δεξιά γωνία είναι σχεδόν κατάμαυρη. Εδώ είναι που η σκόνη είναι η πυκνότερη. Τα αστέρια που εμφανίζονται εδώ μπορεί να μην αποτελούν μέρος αυτής της περιοχής σχηματισμού άστρων — μπορεί να βρίσκονται πιο κοντά σε εμάς, στο προσκήνιο.Τώρα, σαρώστε το τοπίο για φωτεινές πορτοκαλί σφαίρες. Αυτά τα αστέρια έχουν σχηματιστεί πλήρως, καθαρίζοντας τον χώρο γύρω τους. Με την πάροδο εκατομμυρίων ετών, το αέριο και η σκόνη του νεφελώματος θα εξαφανιστούν — μόνο τα αστέρια θα παραμείνουν. Πρωτοφανής μακροζωία, ασταμάτητες ανακαλύψεις Τα ποικίλα όργανα του Hubble και το εκτεταμένο φάσμα φωτός που συλλέγει — από την υπεριώδη ακτινοβολία έως την ορατή και την εγγύς υπέρυθρη ακτινοβολία — έχουν βοηθήσει τους ερευνητές να κάνουν πρωτοποριακές ανακαλύψεις εδώ και δεκαετίες και να παρέχουν νέα δεδομένα καθημερινά που αναπόφευκτα θα οδηγήσουν σε περισσότερα.Το τηλεσκόπιο έχει πραγματοποιήσει πάνω από 1,7 εκατομμύρια παρατηρήσεις μέχρι σήμερα. Σχεδόν 29.000 αστρονόμοι έχουν δημοσιεύσει επιστημονικές εργασίες με αξιολόγηση από ομοτίμους χρησιμοποιώντας δεδομένα του Hubble που συλλέχθηκαν κατά τη διάρκεια των 36 ετών ζωής του τηλεσκοπίου, με αποτέλεσμα περισσότερες από 23.000 δημοσιεύσεις, με σχεδόν 1.100 μόνο το 2025. Τα δεδομένα παρατήρησης του Hubble είναι δημόσια διαθέσιμα στο Αρχείο Barbara A. Mikulski για Διαστημικά Τηλεσκόπια στο Ινστιτούτο Επιστήμης Διαστημικών Τηλεσκοπίων στη Βαλτιμόρη, ενώ οι περιγραφές των αποστολών του, το ιστορικό και η συλλογή δημοφιλών εικόνων βρίσκονται στον ιστότοπο Hubble της NASA .Από το 2022, οι ερευνητές συνδυάζουν τακτικά τις παρατηρήσεις του Hubble με εκείνες του Διαστημικού Τηλεσκοπίου James Webb της NASA για να προωθήσουν περαιτέρω τις ευκαιρίες για ανακαλύψεις. Πολύ σύντομα, οι αστρονόμοι θα αρχίσουν να εμβαθύνουν σε τεράστια σύνολα δεδομένων εγγύς υπέρυθρου από τεράστιες έρευνες από το νέο Διαστημικό Τηλεσκόπιο Nancy Grace Roman της NASA και θα επιδιώξουν να τα συγκρίνουν με υπάρχουσες ή νέες παρατηρήσεις του Hubble για να διευκρινίσουν τι συμβαίνει. Για λόγους σαφήνειας, η κάμερα του Roman μπορεί να καλύψει ολόκληρο το Τρισχιδές Νεφέλωμα , δείχνοντας την πλήρη φυσαλίδα, με μία μόνο σκόπευση - και μπορεί να εμφανίσει ενδιαφέροντα αντικείμενα για παρακολούθηση.Μια άλλη ναυαρχίδα που περιμένουμε με ανυπομονησία; Η ιδέα της αποστολής γνωστή ως Παρατηρητήριο Κατοικήσιμων Κόσμων , η οποία θα έχει ένα σημαντικά μεγαλύτερο κάτοπτρο από το Hubble — που θα οδηγεί σε εικόνες υψηλότερης ανάλυσης — και, όπως και το Hubble, θα καταγράφει υπεριώδες, ορατό και υπέρυθρο φως. Αυτό το διαστημικό τηλεσκόπιο επόμενης γενιάς θα προωθούσε την επιστήμη σε όλη την αστροφυσική και θα ήταν το πρώτο ειδικά σχεδιασμένο τηλεσκόπιο για τον εντοπισμό κατοικήσιμων, πλανητών σαν τη Γη δίπλα σε σχετικά φωτεινά αστέρια όπως ο Ήλιος μας και την εξέτασή τους για ενδείξεις ζωής.Το Διαστημικό Τηλεσκόπιο Hubble λειτουργεί για πάνω από τρεις δεκαετίες και συνεχίζει να κάνει πρωτοποριακές ανακαλύψεις που διαμορφώνουν τη θεμελιώδη κατανόησή μας για το σύμπαν. Το Hubble είναι ένα έργο διεθνούς συνεργασίας μεταξύ της NASA και της ESA (Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας Διαστήματος). Το Κέντρο Διαστημικών Πτήσεων Goddard της NASA στο Γκρίνμπελτ του Μέριλαντ διαχειρίζεται το τηλεσκόπιο και τις λειτουργίες της αποστολής. Η Lockheed Martin Space, με έδρα το Ντένβερ, υποστηρίζει επίσης τις λειτουργίες της αποστολής στο Goddard. Το Ινστιτούτο Επιστήμης Διαστημικών Τηλεσκοπίων στη Βαλτιμόρη, το οποίο λειτουργεί από τον Σύνδεσμο Πανεπιστημίων για την Έρευνα στην Αστρονομία, διεξάγει επιστημονικές δραστηριότητες Hubble για τη NASA. https://science.nasa.gov/missions/hubble/nasas-hubble-dazzles-with-young-stars-in-trifid-nebula/ Η NASA γιορτάζει την 36η επέτειο του Διαστημικού Τηλεσκοπίου Hubble με μια εκπληκτική νέα ματιά στο Τρισχιδές Νεφέλωμα, μια περιοχή σχηματισμού άστρων περίπου 5.000 έτη φωτός μακριά. Ισχυρό υπεριώδες φως από τεράστια αστέρια σμίλευσε αυτή τη λαμπερή φυσαλίδα, πυροδοτώντας νέα κύματα γέννησης άστρων. Καθίστε αναπαυτικά και χαλαρώστε καθώς η Δρ. Jennifer Wiseman, Senior Scientist του Προγράμματος Hubble, μας ξεναγεί σε αυτή την όμορφη εικόνα.

Εταιρεία Πυραύλων και Διαστήματος Energia Πριν από 5️⃣5️⃣ χρόνια, το πρώτο διαστημικό σπίτι, ο σταθμός Salyut, εμφανίστηκε σε τροχιά. Προηγουμένως, οι άνθρωποι πετούσαν στο διάστημα μόνο για σχετικά σύντομες αποστολές, αλλά τώρα επρόκειτο να ζήσουν και να εργαστούν πραγματικά εκεί. 🔘️ Στις 19 Απριλίου 1971, εκτοξεύτηκε ο πρώτος τροχιακός σταθμός στην ιστορία της κοσμοναυτικής. Το πρώτο Salyut έγινε το θεμέλιο για μια ολόκληρη γενιά σταθμών. Στους Salyut εγκαταστάθηκε αργότερα το δεύτερο λιμάνι πρόσδεσης - για το διαστημόπλοιο Progress. Λίγα στοιχεία για το πρώτο Salyut ️ ⚪ Το όνομα άλλαξε, αλλά η επιγραφή παρέμεινε. Αρχικά, ο σταθμός είχε προγραμματιστεί να ονομαστεί "Zarya". Σύμφωνα με μια θεωρία, η Κίνα είχε ήδη εκτοξεύσει έναν δορυφόρο με παρόμοιο όνομα. Σε κάθε περίπτωση, το όνομα άλλαξε γρήγορα σε "Salyut". Δεν υπήρχε χρόνος για να ξαναβάψει το διαστημόπλοιο των 20 τόνων. Έτσι, το πρώτο Salyut πέταξε με τη λέξη "Zarya" χαραγμένη στο πλάι του. ⚪ Κατασκευάστηκε σε λιγότερο από ενάμιση χρόνο. Από την έναρξη του έργου μέχρι την έναρξή του, πέρασαν λίγο λιγότερο από 16 μήνες! Οι μηχανικοί και οι εργάτες εργάζονταν όλο το εικοσιτετράωρο, επτά ημέρες την εβδομάδα. Τα εξαρτήματα μερικές φορές κατασκευάζονταν απευθείας από τα σκίτσα των σχεδιαστών. ⚪ Είχε "δάπεδο", "τοίχους" και "οροφή". Ο χρησιμοποιήσιμος όγκος του σταθμού ήταν 100 κυβικά μέτρα. Για να διασφαλιστεί ότι οι κοσμοναύτες παρέμεναν προσανατολισμένοι στη μικροβαρύτητα, το εσωτερικό χωρίστηκε οπτικά σε ζώνες: τα πάνελ για το "δάπεδο", καθώς και για τη δεξιά και την αριστερή πλευρά, είχαν διαφορετικά χρώματα. Το πρώτο Salyut παρέμεινε στο διάστημα μόνο για 175 ημέρες, μετά τις οποίες τέθηκε εκτός τροχιάς πάνω από τον Ειρηνικό Ωκεανό. Αλλά αυτό το έργο άνοιξε το δρόμο για τον σταθμό Mir, τον ISS και όλες τις σύγχρονες επανδρωμένες διαστημικές πτήσεις. https://vk.com/rsc_energia?w=wall-167742670_24350