Δροσος Γεωργιος

Κρήτη, το space island της Ευρώπης: Πώς το στοίχημα του διαστήματος περνά από τον Ψηλορείτη. Με χρηματοδότηση 35 εκατ. ευρώ, διεθνείς κολοσσούς και τεχνολογίες αιχμής, η Κρήτη φιλοδοξεί να εξελιχθεί σε κόμβο διαστημικής οικονομίας.Μέχρι πριν από λίγα χρόνια, η ιδέα ότι η Ελλάδα θα μπορούσε να διεκδικήσει ουσιαστικό ρόλο στη διαστημική οικονομία της Ευρώπης έμοιαζε περισσότερο με μακρινό όραμα παρά με ρεαλιστικό σχέδιο.Σήμερα, όμως, η Κρήτη επιχειρεί να μετατραπεί σε έναν από τους νέους τεχνολογικούς πυρήνες του ευρωπαϊκού διαστήματος, φιλοδοξώντας να περάσει από τη θέση του «χρήστη» δορυφορικών τεχνολογιών στη θέση του παραγωγού. Η σημασία του SPACE-Crete Στο επίκεντρο βρίσκεται το SPACE-Crete, ένα από τα πιο φιλόδοξα ερευνητικά εγχειρήματα που έχουν σχεδιαστεί ποτέ στην Ελλάδα στον τομέα της υψηλής τεχνολογίας. Με συνολική ευρωπαϊκή και εθνική χρηματοδότηση ύψους 35 εκατ. ευρώ και ορίζοντα εξαετίας, το πρόγραμμα, με συντονιστή το Ίδρυμα Τεχνολογίας και Έρευνας (ΙΤΕ), φιλοδοξεί να δημιουργήσει στην Κρήτη ένα πλήρες οικοσύστημα διαστημικών τεχνολογιών ευρωπαϊκής εμβέλειας.Η δυναμική του εγχειρήματος αποτυπώνεται και στη διάκριση που απέσπασε: η πρόταση κατέκτησε τη δεύτερη θέση ανάμεσα σε 61 προτάσεις από όλη την Ευρώπη στην εξαιρετικά ανταγωνιστική πρόσκληση HORIZON-WIDERA-2025-ACCESS-01-01 «Teaming for Excellence», αποτελώντας την κορυφαία ελληνική συμμετοχή.Για πολλούς, αυτό δεν είναι απλώς μια ακαδημαϊκή επιτυχία, αλλά ένδειξη ότι η Ευρωπαϊκή Επιτροπή «βλέπει» πλέον την Κρήτη ως έναν από τους περιφερειακούς κόμβους πάνω στους οποίους μπορεί να χτιστεί η νέα ευρωπαϊκή διαστημική οικονομία. Το νέο Κέντρο Αριστείας Στην «καρδιά» του σχεδίου βρίσκεται η δημιουργία του Κέντρου Αριστείας Κρήτης στις Αναδυόμενες Διαστημικές Τεχνολογίες (CCEST), ενός αυτόνομου φορέα που θα επικεντρωθεί σε τρεις τομείς αιχμής: τις κβαντικές και οπτικές επικοινωνίες, τα «έξυπνα» διαστημικά συστήματα και τους κβαντικούς αισθητήρες.Πρόκειται για τεχνολογίες που θεωρούνται κρίσιμες για την επόμενη γενιά δορυφορικών επικοινωνιών, κυβερνοασφάλειας, παρατήρησης της Γης και εφαρμογών τεχνητής νοημοσύνης στο διάστημα.Ο πρόεδρος του ΙΤΕ, καθηγητής Βασίλης Χαρμανδάρης, μιλώντας στο ΑΠΕ – ΜΠΕ χαρακτήρισε το SPACE-Crete «ένα από τα μεγαλύτερα και πιο στρατηγικά ερευνητικά εγχειρήματα που έχουν δρομολογηθεί ποτέ για την Κρήτη», επισημαίνοντας ότι το νησί αναγνωρίζεται πλέον από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή ως ένας από τους περιφερειακούς πυρήνες όπου θα χτιστεί η ευρωπαϊκή διαστημική οικονομία των επόμενων ετών. Από «παρατηρητής» σε παραγωγός τεχνολογίας Η σημασία του εγχειρήματος γίνεται ακόμη μεγαλύτερη αν αναλογιστεί κανείς τη μέχρι σήμερα περιορισμένη παρουσία της Ελλάδας στον διαστημικό τομέα. Παρά το υψηλού επιπέδου επιστημονικό δυναμικό, η χώρα παρέμενε ουσιαστικά εκτός των μεγάλων ευρωπαϊκών βιομηχανικών αλυσίδων του διαστήματος, με τις ελληνικές εταιρείες να συμμετέχουν σπάνια ως βασικοί ανάδοχοι σε αποστολές της ESA.Όπως επισημαίνει ο κ. Χαρμανδάρης, το SPACE-Crete δεν φιλοδοξεί να αλλάξει μόνο του την εικόνα αυτή. Ωστόσο, για πρώτη φορά δημιουργείται στην Ελλάδα μια συγκεντρωμένη και εξειδικευμένη υποδομή σε τομείς όπου η χώρα μπορεί ρεαλιστικά να αποκτήσει ηγετικό ρόλο.Με άλλα λόγια, η Ελλάδα επιχειρεί σταδιακά να αποκτήσει θέση όχι μόνο στην κατανάλωση διαστημικών υπηρεσιών, αλλά και στην παραγωγή τους. Οι διεθνείς «παίκτες» και η Κρήτη Το σχέδιο στηρίζεται σε μια ισχυρή διεθνή σύμπραξη. Στο πρόγραμμα συμμετέχουν ο γαλλικός ερευνητικός κολοσσός CEA, το γερμανικό κέντρο αεροδιαστημικής έρευνας DLR και η OHB-Hellas, μέλος της OHB SE, μιας από τις μεγαλύτερες διαστημικές εταιρείες της Ευρώπης.Παράλληλα, το Πανεπιστήμιο Κρήτης αναλαμβάνει τον εκπαιδευτικό βραχίονα του εγχειρήματος, με νέα μεταπτυχιακά και διδακτορικά προγράμματα, αλλά και με την αξιοποίηση του Αστεροσκοπείου Σκίνακα — της κοινής ερευνητικής υποδομής του Πανεπιστημίου Κρήτης και του ΙΤΕ, που φέτος συμπληρώνει 40 χρόνια λειτουργίας.Το ενδιαφέρον της βιομηχανίας έχει ήδη εκδηλωθεί από τα πρώτα στάδια του έργου. Airbus, OHB, Safran Electronics & Defense, Planetek Italia, αλλά και εταιρείες κβαντικών τεχνολογιών όπως η ID Quantique και η EXAIL, έχουν ήδη υπογράψει συμφωνίες συνεργασίας και επιστολές πρόθεσης.Ο διευθυντής του Ινστιτούτου Πληροφορικής του ΙΤΕ και συντονιστής του SPACE-Crete, καθηγητής Παναγιώτης Τσακαλίδης, σημειώνει στο ΑΠΕ – ΜΠΕ ότι οι εταιρείες αυτές δεν περιορίζονται σε έναν συμβολικό ρόλο υποστήριξης. Αντιθέτως, δεσμεύονται να συνεργαστούν ενεργά με τους ερευνητές, να χρηματοδοτήσουν διδακτορικά προγράμματα και να φιλοξενήσουν προσωπικό στις εγκαταστάσεις τους, ώστε η τεχνογνωσία να μεταφέρεται αμφίδρομα. Οι τεχνολογίες του αύριο Οι τεχνολογίες που σχεδιάζονται μόνο θεωρητικές δεν είναι. Το νέο Κέντρο θα αναπτύξει συστήματα κβαντικής κρυπτογράφησης μέσω φωτός, δορυφορικές επικοινωνίες laser αντί ραδιοκυμάτων, αλλά και επεξεργαστές τεχνητής νοημοσύνης που θα αναλύουν δεδομένα απευθείας πάνω στους δορυφόρους.Κρίσιμο στοιχείο θεωρείται και η στενή συνεργασία με τον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Διαστήματος (ESA), με τον οποίο έχει ήδη υπογραφεί επίσημο μνημόνιο συνεργασίας για την ανάπτυξη διαστημικών τεχνολογιών και πιστοποιημένων υποδομών δοκιμών.«Στο διάστημα δεν μπορείς να επιστρέψεις και να διορθώσεις κάτι που δεν λειτουργεί σωστά», σημειώνει χαρακτηριστικά ο κ. Τσακαλίδης, εξηγώντας γιατί το Κέντρο θα λειτουργεί εξαρχής με τα αυστηρά ευρωπαϊκά πρότυπα ποιότητας και πιστοποίησης. Το μεγάλο στοίχημα: ελληνικές εταιρείες στο διάστημα Το SPACE-Crete δεν περιορίζεται στην έρευνα. Στόχος είναι να δημιουργηθεί ένα νέο παραγωγικό οικοσύστημα γύρω από τη διαστημική τεχνολογία.Στην Κρήτη σχεδιάζεται η δημιουργία της θερμοκοιτίδας SPACE-Crib για νεοφυείς επιχειρήσεις, ενώ το CCEST θα παρέχει υποδομές δοκιμών και πιστοποιήσεων που σήμερα ουσιαστικά απουσιάζουν από την Ελλάδα.Το μεγάλο στοίχημα είναι μέσα στην επόμενη δεκαετία να δημιουργηθούν ελληνικές εταιρείες που θα συμμετέχουν ως βασικοί προμηθευτές ή υπεργολάβοι σε ευρωπαϊκές διαστημικές αποστολές.«Στόχος δεν είναι να δημιουργηθούν “πρωταθλητές” για λόγους δημοσιότητας. Είναι να υπάρξουν σε πέντε με δέκα χρόνια ελληνικές εταιρείες που θα εμφανίζονται σταθερά σε ευρωπαϊκά διαστημικά προγράμματα», σημειώνει ο πρόεδρος του ΙΤΕ. Brain gain αντί για brain drain Το αποτύπωμα του έργου αναμένεται να είναι ευρύτερο και για την τοπική οικονομία. Υπολογίζεται ότι θα δημιουργηθούν περισσότερες από 120 θέσεις εργασίας υψηλής εξειδίκευσης, ενώ σχεδιάζονται διεθνείς προκηρύξεις με ανταγωνιστικές αποδοχές, πακέτα μετεγκατάστασης και χρηματοδότηση νέων ερευνητικών ομάδων. Η στόχευση είναι σαφής: να επιστρέψουν Έλληνες επιστήμονες που εργάζονται σήμερα στο εξωτερικό. «Οι Έλληνες ερευνητές δεν επιλέγουν τόπο εργασίας μόνο με συναισθηματικά κριτήρια. Επιλέγουν με βάση την ποιότητα της έρευνας, την ελευθερία δημιουργίας, τις αποδοχές και τις συνθήκες ζωής», τονίζει ο κ. Τσακαλίδης. Χωρίς πανηγυρισμούς Παρά τις υψηλές προσδοκίες, οι επικεφαλής του έργου αποφεύγουν τους εύκολους πανηγυρισμούς. Θέτουν ήδη αυστηρά κριτήρια επιτυχίας: οικονομική αυτοδυναμία, προσέλκυση επιστημόνων, μεταφορά τεχνολογίας στη βιομηχανία και πραγματικό παραγωγικό αποτύπωμα.Αν αυτά δεν επιτευχθούν, παραδέχονται πως το εγχείρημα θα έχει αποτύχει.Ίσως όμως ακριβώς αυτή η προσέγγιση να είναι και η πιο ουσιαστική ένδειξη ότι η Ελλάδα αρχίζει να αντιμετωπίζει το διάστημα όχι ως επικοινωνιακή βιτρίνα, αλλά ως μακροπρόθεσμη βιομηχανική και τεχνολογική στρατηγική.Και αν το σχέδιο πετύχει, η Κρήτη δεν θα παρατηρεί απλώς τα άστρα από το Αστεροσκοπείο Σκίνακα. Θα συμμετέχει ενεργά στην τεχνολογία που τα κατακτά. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2111007/kriti-to-space-island-tis-eyropis-pos-to-stoichima-toy-diastimatos-perna-apo-ton-psiloreiti/

Εντοπίστηκε «κρυμμένη» παρακαμπτήρια οδός για τη Σελήνη. Είναι πιο αποδοτική για τη χρήση καυσίμων διαδρομή για το φεγγάρι. Ο σχεδιασμός διαδρομών για διαστημικές αποστολές απαιτεί τεράστιο χρόνο και προσπάθεια. Οι ερευνητές αναζητούν την πιο αποδοτική πορεία μεταξύ πλανητών και δορυφόρων επειδή τα διαστημικά ταξίδια είναι εξαιρετικά ακριβά. Ακόμη και μικρές βελτιώσεις στην αποδοτικότητα μπορούν να εξοικονομήσουν εκατομμύρια.Πρόσφατα ερευνητική ομάδα ανακάλυψε μια εναλλακτική διαδρομή για τον Άρη που επιτρέπει την ολοκλήρωση ενός ταξιδιού αλε ρετούρ στον Κόκκινο Πλανήτη σε χρόνο 70% μικρότερο από αυτόν που απαιτείται με τις συμβατικές διαδρομές που ακολουθούνται σήμερα. Μια διεθνής ομάδα ερευνητών ανακοίνωσε ότι βρήκε μια μέθοδο υπολογισμού πιο αποδοτικής διαδρομής μεταξύ της Γης και της Σελήνης χρησιμοποιώντας προηγμένα υπολογιστικά μοντέλα.Η νέα μέθοδος βασίζεται στη θεωρία των λειτουργικών συνδέσεων η οποία μειώνει την υπολογιστική ισχύ που απαιτείται για την εκτέλεση πολύπλοκων προσομοιώσεων. Οι ερευνητές χρησιμοποίησαν αυτή τη μέθοδο για να προσομοιώσουν 30 εκατομμύρια διαφορετικές διαδρομές προς τη Σελήνη ενώ στη νέα μελέτη τους αναφέρονται 280.000 προσομοιώσεις. Η βαρύτητα Η φθηνότερη διαδρομή προς τη Σελήνη που ανακάλυψε η ομάδα ήταν ουσιαστικά «κρυμμένη». Τα διαστημόπλοια που ταξιδεύουν στο ηλιακό σύστημα χρησιμοποιούν καύσιμα μόνο για μέρος της διαδρομής. Συχνά η βαρύτητα αποτελεί το προτιμώμενο μέσο προώθηση επειδή είναι… δωρεάν. Υπάρχουν διαδρομές που καθορίζονται από τη βαρύτητα σε ολόκληρο το ηλιακό σύστημα γνωστές ως Διαπλανητικό Δίκτυο Μεταφορών.Έτσι η εύρεση μιας οικονομικής διαδρομής προς τη Σελήνη εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τη βαρύτητα, και συγκεκριμένα από τις βαρυτικές έλξεις της Γης και της Σελήνης. Στη διαστημική πτήση, ο όρος «variate» αναφέρεται σε μια φυσική τροχιά που οδηγεί σε συγκεκριμένη τροχιά. Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι, αντί να χρησιμοποιείται το τμήμα της σεληνιακής τροχιακής variate που βρίσκεται πιο κοντά στη Γη είναι καλύτερο να εισέρχεται κανείς σε αυτήν από την αντίθετη πλευρά.«Αντί να θεωρούμε δεδομένο ότι είναι ευκολότερο να επιλέξουμε το τμήμα της variate που βρίσκεται πιο κοντά στη Γη μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε συστηματική ανάλυση με ταχύτερες μεθόδους για να αναζητήσουμε μη προφανείς λύσεις», δήλωσε ο συν-συγγραφέας της μελέτης Βίτορ Μαρτίνς ντε Ολιβέιρα μεταδιδακτορικός ερευνητής στο Πανεπιστήμιο του Σάο Πάολο στη Βραζιλία. Η εξοικονόμηση Ουσιαστικά η ομάδα ανακάλυψε ότι η δωρεάν προώθηση μέσω βαρύτητας είναι πιο αποτελεσματική όταν ακολουθείται αυτή η «κρυφή» διαδρομή. Η νέα πορεία απαιτεί κατά 58,80 μέτρα ανά δευτερόλεπτο λιγότερη κατανάλωση καυσίμου σε σύγκριση με τη φθηνότερη γνωστή διαδρομή μέχρι σήμερα. Ακόμη και αυτή η σχετικά μικρή εξοικονόμηση θα μπορούσε να μειώσει αισθητά το κόστος ταξιδιών προς τη Σελήνη.Ένα ακόμη πλεονέκτημα της νέας διαδρομής είναι ότι δεν προκαλεί διακοπές στην επικοινωνία με τη Γη. «Η αποστολή Artemis 2, για παράδειγμα, έχασε την επικοινωνία με τη Γη για κάποιο χρονικό διάστημα επειδή βρισκόταν ακριβώς πίσω από τη Σελήνη. Η τροχιά που προτείνουμε αποτελεί λύση που διατηρεί αδιάλειπτη επικοινωνία» λέει ο Ολιβέιρα.Ωστόσο οι ερευνητές επισημαίνουν ότι αυτή η νέα διαδρομή δεν αποτελεί την τελική λέξη στις οικονομικές μετακινήσεις μεταξύ Γης και Σελήνης. Τα μοντέλα τους έλαβαν υπόψη μόνο τη βαρύτητα της Γης και της Σελήνης. Μελλοντικές έρευνες θα μπορούσαν να συμπεριλάβουν επιπλέον παράγοντες, όπως τη βαρύτητα του Ήλιου γεγονός που ίσως οδηγήσει σε ακόμη πιο οικονομικά συμφέρουσες τροχιές.«Η συστηματική ανάλυση που εφαρμόσαμε στη μελέτη μας είναι κάτι που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ευρύτερα στο μέλλον» δήλωσε ο επικεφαλής συγγραφέας της μελέτης Άλαν Καρντέκ ντε Αλμέιντα Ζούνιορ από το Πανεπιστήμιο της Κοΐμπρα στην Πορτογαλία. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2113279/entopistike-krymmeni-parakamptiria-odos-gia-ti-selini/

Επιστήμονες ανακάλυψαν γιατί η ανώτερη ατμόσφαιρα της Γης εισήλθε σε διαδικασία αυξανόμενης ψύξης, Ακολουθεί αντίθετη πορεία από την κατώτερη ατμόσφαιρα εξέλιξη που συνδέεται με τη κλιματική αλλαγή. Η επιφάνεια της Γης και η κατώτερη ατμόσφαιρα γίνονται ολοένα και θερμότερες όμως πολύ ψηλότερα εξελίσσεται εδώ και δεκαετίες μια εντελώς αντίθετη κατάσταση. Η ανώτερη ατμόσφαιρα ψύχεται σταθερά δημιουργώντας ένα από τα πιο χαρακτηριστικά σημάδια της ανθρωπογενούς κλιματικής αλλαγής. Οι επιστήμονες γνώριζαν εδώ και χρόνια ότι αυτό συνέβαινε αλλά η ακριβής φυσική εξήγηση του φαινομένου παρέμενε ασαφής.Τώρα ερευνητές του Πανεπιστημίου Κολούμπια στις ΗΠΑ ανακοίνωσαν ότι εντόπισαν τον μηχανισμό που ευθύνεται για αυτό. Η νέα μελέτη δείχνει ότι η ψύξη συνδέεται στενά με τον τρόπο που το διοξείδιο του άνθρακα αλληλεπιδρά με διαφορετικά μήκη κύματος φωτός στην ανώτερη ατμόσφαιρα.«Εξηγεί ένα φαινόμενο που αποτελεί χαρακτηριστικό αποτύπωμα της κλιματικής αλλαγής, είναι γνωστό εδώ και δεκαετίες και μέχρι σήμερα δεν είχε κατανοηθεί πλήρως» δήλωσε ο Ρόμπερτ Πίνκους ερευνητής φυσικής των ωκεανών και του κλίματος συν-συγγραφέας της μελέτης που δημοσιεύθηκε στην επιθεώρηση «Nature Geoscience». Γιατί το διοξείδιο του άνθρακα θερμαίνει τη Γη αλλά ψύχει τη στρατόσφαιρα Κοντά στην επιφάνεια της Γης το διοξείδιο του άνθρακα παγιδεύει θερμότητα που διαφορετικά θα διέφευγε στο Διάστημα ενισχύοντας την υπερθέρμανση του πλανήτη. Όμως οι συνθήκες αλλάζουν δραματικά σε μεγαλύτερα ύψη. Στη στρατόσφαιρα που εκτείνεται περίπου από τα 11 έως τα 50 χιλιόμετρα πάνω από την επιφάνεια της Γης το διοξείδιο του άνθρακα λειτουργεί λιγότερο σαν «κουβέρτα» και περισσότερο σαν σύστημα ψύξης.Τα μόρια απορροφούν υπέρυθρη ενέργεια που ανεβαίνει από χαμηλότερα στρώματα της ατμόσφαιρας και στη συνέχεια εκπέμπουν μέρος αυτής της ενέργειας πίσω στο διάστημα. Καθώς οι συγκεντρώσεις του διοξειδίου του άνθρακα αυξάνονται η στρατόσφαιρα γίνεται ακόμη πιο αποτελεσματική στην αποβολή θερμότητας με αποτέλεσμα η θερμοκρασία της να μειώνεται.Οι επιστήμονες είχαν προβλέψει για πρώτη φορά αυτό το φαινόμενο τη δεκαετία του 1960 μέσω πρωτοποριακών κλιματικών μοντέλων του κλιματολόγου Σιγιουκούρο Μανάμπε, έργο που αργότερα του χάρισε Νόμπελ. Από τα μέσα της δεκαετίας του 1980 η στρατόσφαιρα έχει ψυχθεί περίπου κατά 2 βαθμούς Κελσίου. Οι ερευνητές εκτιμούν ότι αυτή η ψύξη είναι πάνω από δέκα φορές ισχυρότερη από ό,τι θα συνέβαινε χωρίς τις ανθρώπινες εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα.Παρόλα αυτά, πολλές λεπτομέρειες της διαδικασίας παρέμεναν άγνωστες. «Η υπάρχουσα θεωρία ήταν εξαιρετικά διορατική αλλά μέχρι σήμερα δεν διαθέταμε μια ποσοτική θεωρία για την ψύξη της στρατόσφαιρας που προκαλείται από το διοξείδιο του άνθρακα» λέει ο Σον Κοέν μεταδιδακτορικός ερευνητής στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια βασικός συγγραφέας της μελέτης. Η υπέρυθρη «ζώνη Χρυσομαλλούσας» Για να κατανοήσουν καλύτερα το φαινόμενο ο Κοέν συνεργάστηκε με τον Πίνκους και τον γεωφυσικό Λορέντζο Πολβάνι από το τμήμα Μηχανικής του Πανεπιστημίου Κολούμπια. Η ομάδα βελτίωνε συνεχώς μαθηματικά μοντέλα που προσομοίωναν τις διαδικασίες της στρατοσφαιρικής ψύξης. Οι υπολογισμοί συγκρίθηκαν με προηγμένες κλιματικές προσομοιώσεις και πραγματικές παρατηρήσεις, ενώ οι εξισώσεις τροποποιούνταν επί μήνες μέχρι να υπάρξει πλήρης συμφωνία.Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι ένας παράγοντας ξεχώριζε περισσότερο από όλους: ο τρόπος που το διοξείδιο του άνθρακα αλληλεπιδρά με την υπέρυθρη ακτινοβολία, γνωστή και ως μακρού μήκους κύματος ακτινοβολία.Διαφορετικά υπέρυθρα μήκη κύματος συμπεριφέρονται διαφορετικά στην ατμόσφαιρα. Ορισμένα είναι πολύ πιο αποτελεσματικά στην πρόκληση ψύξης από άλλα. Η ομάδα εντόπισε ένα ιδιαίτερα αποδοτικό εύρος μηκών κύματος, το οποίο περιέγραψε ως «ζώνη Χρυσομαλλούσας». Καθώς τα επίπεδα διοξειδίου του άνθρακα συνεχίζουν να αυξάνονται αυτή η ζώνη διευρύνεται.«Αυτές οι αλλαγές στην αποτελεσματικότητα είναι τελικά αυτό που οδηγεί τη στρατοσφαιρική ψύξη», δήλωσε ο Κοέν. Ο όρος «ζώνη Χρυσομαλλούσας» χρησιμοποιείται στην αστρονομία για να περιγράψει την περιοχή ενός πλανητικού συστήματος όπου οι συνθήκες είναι φιλικές στην παρουσία της ζωής κυρίως επιτρέποντας την ύπαρξη του νερού σε υγρή μορφή. Τα ευρήματα Η μελέτη εξέτασε επίσης την επίδραση του όζοντος και των υδρατμών. Και τα δύο αέρια παίζουν παρόμοιο ρόλο, παγιδεύοντας θερμότητα στα χαμηλότερα στρώματα της ατμόσφαιρας ενώ συμβάλλουν στην ψύξη ψηλότερα μέσω εκπομπής θερμότητας. Ωστόσο οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι η συνολική επίδρασή τους είναι μικρή σε σύγκριση με το διοξείδιο του άνθρακα. Πώς η ψύξη της ανώτερης ατμόσφαιρας ενισχύει τη θέρμανση χαμηλότερα,Οι εξισώσεις της ομάδας αναπαρήγαγαν με επιτυχία αρκετά γνωστά ατμοσφαιρικά μοτίβα. Τα μοντέλα έδειξαν ότι η ψύξη ενισχύεται όσο αυξάνεται το υψόμετρο, με την πιο αδύναμη ψύξη στο κάτω μέρος της στρατόσφαιρας και την ισχυρότερη κοντά στο ανώτερο όριό της. Επιβεβαίωσαν επίσης ότι κάθε διπλασιασμός του διοξειδίου του άνθρακα προκαλεί περίπου 8 βαθμούς Κελσίου ψύξης στη στρατόπαυση δηλαδή στο ανώτερο όριο της στρατόσφαιρας.Τα ευρήματα αποκάλυψαν επίσης έναν μηχανισμό κλιματικής ανάδρασης. Η αύξηση του διοξειδίου του άνθρακα βοηθά τη στρατόσφαιρα να αποβάλλει θερμότητα πιο αποτελεσματικά, ψύχοντάς την. Όμως καθώς η στρατόσφαιρα ψύχεται το σύστημα της Γης συνολικά εκπέμπει λιγότερη υπέρυθρη ενέργεια στο διάστημα, επιτρέποντας σε περισσότερη θερμότητα να παραμένει παγιδευμένη κοντά στην επιφάνεια.«Πρόκειται για μια διαδικασία που γνωρίζουμε εδώ και πάνω από 50 χρόνια και είχαμε μια αρκετά καλή ποιοτική κατανόηση του τρόπου λειτουργίας της. Ωστόσο δεν κατανοούσαμε τις λεπτομέρειες του μηχανισμού που την οδηγεί» δήλωσε ο Κοέν. Σύμφωνα με τους Κοέν και Πίνκους η μελέτη δεν αποσκοπεί στο να αποδείξει ότι υπάρχει υπερθέρμανση του πλανήτη. Αντίθετα προσφέρει μια σαφέστερη κατανόηση μιας από τις σημαντικότερες ατμοσφαιρικές διαδικασίες της κλιματικής αλλαγής.«Αυτό που κάνει πραγματικά η έρευνα είναι να μας δείχνει τι είναι ουσιαστικό» είπε ο Πίνκους. Η έρευνα θα μπορούσε επίσης να βοηθήσει τους επιστήμονες που μελετούν ατμόσφαιρες πέρα από τη Γη συμπεριλαμβανομένων πλανητών του ηλιακού συστήματος και μακρινών εξωπλανητών. «Ίσως μπορέσουμε να κατανοήσουμε καλύτερα τι συμβαίνει στις στρατόσφαιρες άλλων πλανητών του ηλιακού συστήματος ή εξωπλανητών» δήλωσε ο Κοέν. Μία από τις εντυπωσιακές εικόνες της Γης όπως την κατέγραψε το πλήρωμα του Artemis2. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2112666/epistimones-anakalypsan-giati-i-anoteri-atmosfaira-tis-gis-eisilthe-se-diadikasia-ayxanomenis-psyxis/

Η Κόλαση του Δάντη είναι εμπνευσμένη από την πτώση ενός αστεροειδούς αναφέρει νέα μελέτη. Το ποίημα παραλληλίζεται με την σύγκρουση του διαστημικού βράχου που εξαφάνισε τους δεινοσαύρους. Η εμβληματική «Κόλαση» του Δάντη Αλιγκιέρι, το πρώτο μέρος της Θείας Κωμωδίας του που αποτελεί ορόσημο για την παγκόσμια λογοτεχνία, είναι πιθανώς μια έμπνευση από την πρόσκρουση ενός αστεροειδούς στη Γη σύμφωνα με μια νέα ανατρεπτική θεωρία.Η Θεία Κωμωδία χωρίζεται σε τρία κύρια μέρη Κόλαση, Καθαρτήριο και Παράδεισος και αφηγείται το φανταστικό ταξίδι του Δάντη στον Άδη με οδηγούς τον Βιργίλιο και τη Βεατρίκη. Η νέα θεωρία υποστηρίζει ότι το αριστούργημα πιθανότατα απεικονίζει τον Σατανά ως έναν υπερταχύ «εισβολέα» παρόμοιο με αστεροειδή που χτυπά το νότιο ημισφαίριο της Γης και διαπερνά τον πλανήτη μέχρι τον πυρήνα του.Οι δυνάμεις της πρόσκρουσης αναγκάζουν το βόρειο ημισφαίριο να υποχωρήσει σημαντικά δημιουργώντας έτσι τον πυρήνα της κόλασης ως έναν κρατήρα που σχηματίζεται από κάτω προς τα πάνω. Το έδαφος που εκτοπίζεται από την πρόσκρουση σχηματίζει το βουνό του Καθαρτηρίου σύμφωνα με τη νέα έρευνα που παρουσιάστηκε στη Γενική Συνέλευση της Ευρωπαϊκής Γεωλογικής Ένωσης που πραγματοποιήθηκε στη Βιέννη.Το γεγονός που περιγράφεται στο ποίημα φαίνεται να παραλληλίζεται με την πρόσκρουση του αστεροειδούς που οδήγησε στην εξαφάνιση των δεινοσαύρων. Παρόμοια με την πρόσκρουση του αστεροειδούς που εξαφάνισε τους δεινοσαύρους η άφιξη του Σατανά στο έπος προκαλεί αλυσιδωτή πλανητική αντίδραση διαπερνώντας τον πυρήνα της Γης και δημιουργώντας την κεντρική κορυφή του Όρους του Καθαρτηρίου.Ο καθηγητής Αγγλικής Φιλολογίας Τίμοθι Μπέρμπερι του Πανεπιστημίου Marshall στις ΗΠΑ υποστηρίζει ότι το έργο παρουσιάζει τον Σατανά ως ένα επιμήκες σώμα μεγέθους αστεροειδούς, που θυμίζει το διαστρικό αντικείμενο Oumuamua του οποίου η άφιξη ακολουθεί τη λογική μιας παγκόσμιας καταστροφής εξαφάνισης ειδών.Ο Σατανάς του Δάντη, σύμφωνα με τον ίδιο, παρουσιάζεται ως ένας φυσικός αστεροειδής που δεν εξατμίστηκε κατά την πρόσκρουση και άλλαξε μόνιμα τη δομή της Γης. Οι εννέα κύκλοι της κόλασης στο ποίημα δεν αποτελούν απλώς συμβολισμό αλλά ενδέχεται να περιγράφουν τη συγκεντρική μορφολογία που παρατηρείται σε λεκάνες πρόσκρουσης αστεροειδών σε όλο το ηλιακό σύστημα από τη Σελήνη έως την Αφροδίτη.Ο Δάντης φαίνεται να χαρτογράφησε διαισθητικά τη φυσική που απαιτείται ώστε ένα τεράστιο αντικείμενο να φτάσει στη μέγιστη συμπίεση στον πυρήνα της Γης αναφέρει ο καθηγητής. «Παρόλο που ο Δάντης δεν ήταν επιστήμονας ήταν από τους πρώτους ανθρώπους στην ιστορία που σκέφτηκαν τις φυσικές συνέπειες μιας μεγάλης μάζας που συγκρούεται με τη Γη με υψηλή ταχύτητα». Η μυθολογία Η νέα θεωρία υποστηρίζει επίσης ότι η μυθολογία είχε συμβάλει στην κατανόηση φυσικών απειλών για τον πλανήτη πολύ πριν από την επιστημονική μελέτη των προσκρούσεων αστεροειδών.«Στο όραμα του Δάντη, το μέγεθος και η ταχύτητα του διαβόλου είναι τέτοια ώστε όταν προσκρούει δημιουργεί αμέσως την κόλαση, έναν τεράστιο κυκλικό κρατήρα με αναβαθμίδες που φτάνει μέχρι το κέντρο της Γης» σύμφωνα με τον Μπέρμπερι. «Η σύγχρονη μελέτη των μετεωριτών δεν εδραιώθηκε πραγματικά μέχρι τον 19ο αιώνα. Πριν από αυτό οι μετεωρίτες θεωρούνταν απλώς ατμοσφαιρικά φαινόμενα και δεν συνδέονταν με πέτρες που πέφτουν από τον ουρανό». https://www.naftemporiki.gr/techscience/2112023/i-kolasi-toy-danti-einai-empneysmeni-apo-tin-ptosi-enos-asteroeidoys-anaferei-nea-meleti/

Εντοπίστηκε ένας ακίνητος γαλαξίας που πονοκεφαλιάζει τους αστρονόμους, Η ανακάλυψη προσφέρει νέα στοιχεία για την εξέλιξη του Σύμπαντος. Ένας τεράστιος γαλαξίας από το πρώιμο Σύμπαν έχει προκαλέσει αμηχανία στους αστρονόμους επειδή δεν δείχνει κανένα σημάδι περιστροφής.Αστρονόμοι που χρησιμοποιούν το διαστημικό τηλεσκόπιο James Webb εντόπισαν έναν ασυνήθιστο γαλαξία που δημιουργήθηκε λιγότερο από δύο δισεκατομμύρια χρόνια μετά τη Μεγάλη Έκρηξη ο οποίος φαίνεται να στερείται κάτι που οι επιστήμονες θεωρούσαν αναμενόμενο, την περιστροφή.Οι ερευνητές αναφέρουν ότι οι γαλαξίες θεωρείται γενικά πως αρχίζουν να περιστρέφονται καθώς σχηματίζονται εξαιτίας της βαρύτητας και των ρευμάτων αερίων που εισρέουν σε αυτούς. Ωστόσο, αυτός ο μακρινός γαλαξίας γνωστός ως XMM-VID1-2075 δεν παρουσιάζει σημάδια αυτής της κίνησης γεγονός που τον καθιστά μια απρόσμενη ανακάλυψη.Η ανακάλυψη δημοσιεύεται στην επιθεώρηση «Naure Astronomy» και ο επικεφαλής συγγραφέας Μπεν Φόρεστ ερευνητής στο Τμήμα Φυσικής και Αστρονομίας του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια στο Ντέιβις δήλωσε ότι γαλαξίες χωρίς εμφανή περιστροφή συνήθως παρατηρούνται πολύ αργότερα στην κοσμική ιστορία. «Αυτός ειδικά δεν έδειξε καμία ένδειξη περιστροφής, κάτι που ήταν απρόσμενο και πολύ ενδιαφέρον» Το φαινόμενο Οι σημερινές θεωρίες για το σχηματισμό γαλαξιών υποστηρίζουν ότι οι νεαροί γαλαξίες θα πρέπει φυσικά να περιστρέφονται καθώς συγκεντρώνουν ύλη. Ωστόσο, με την πάροδο δισεκατομμυρίων ετών, οι επαναλαμβανόμενες συγχωνεύσεις μεταξύ γαλαξιών μπορούν να διαταράξουν ή να ακυρώσουν εν μέρει αυτή την κίνηση.Η διαδικασία αυτή θεωρείται ότι απαιτεί εξαιρετικά μεγάλο χρονικό διάστημα. Για αυτό οι αστρονόμοι εξεπλάγησαν όταν βρήκαν έναν γαλαξία με αυτά τα χαρακτηριστικά σε μια εποχή όπου το σύμπαν ήταν μικρότερο από 2 δισεκατομμύρια χρόνια.Κοντινοί μεγάλοι γαλαξίες μερικές φορές εμφανίζουν μικρή οργανωμένη περιστροφή και αντίθετα περιέχουν άστρα που κινούνται σε πολλές τυχαίες κατευθύνσεις. Οι επιστήμονες συνδέουν συνήθως αυτή τη συμπεριφορά με γαλαξίες που έχουν περάσει από μακρές ιστορίες συγκρούσεων και συγχωνεύσεων. Η ανακάλυψη Πριν χρησιμοποιήσουν το James Webb οι ερευνητές είχαν ήδη παρατηρήσει τον XMM-VID1-2075 με το Αστεροσκοπείο W.M. Keck στη Χαβάη στο πλαίσιο του προγράμματος MAGAZ3NE.Οι προηγούμενες παρατηρήσεις αποκάλυψαν ότι ο γαλαξίας ήταν ήδη τεράστιος για την εποχή του περιέχοντας αρκετές φορές περισσότερα άστρα από τον γαλαξία μας. Τα δεδομένα έδειξαν επίσης ότι ο γαλαξίας είχε σε μεγάλο βαθμό σταματήσει να δημιουργεί νέα άστρα.«Οι προηγούμενες παρατηρήσεις του πογράμματος MAGAZ3NE είχαν επιβεβαιώσει ότι αυτός ήταν ένας από τους πιο μαζικούς γαλαξίες του πρώιμου σύμπαντος, με ήδη αρκετές φορές περισσότερα άστρα από τον γαλαξία μας και επίσης επιβεβαίωσαν ότι δεν σχημάτιζε πλέον νέα άστρα κάτι που τον έκανε ιδανικό στόχο για περαιτέρω παρατηρήσεις» λέει ο Φόρεστ.Η ερευνητική ομάδα χρησιμοποίησε αργότερα το James Webb για να μελετήσει τον XMM-VID1-2075 και δύο ακόμη γαλαξίες της ίδιας περίπου εποχής με μεγαλύτερη λεπτομέρεια. Το James Webb επέτρεψε στους αστρονόμους να μετρήσουν πώς κινούνταν η ύλη μέσα σε κάθε γαλαξία.«Αυτό το είδος εργασίας έχει γίνει πολλές φορές με κοντινούς γαλαξίες επειδή είναι πιο κοντά και μεγαλύτεροι, οπότε μπορείς να κάνεις τέτοιες μελέτες από τη Γη αλλά είναι πολύ δύσκολο με γαλαξίες υψηλής ερυθρής μετατόπισης επειδή φαίνονται πολύ μικρότεροι στον ουρανό. Το James Webb πραγματικά επεκτείνει τα όρια αυτών των μελετών.» Η περιστροφή Η ερυθρή μετατόπιση (redshift) είναι το φαινόμενο όπου το μήκος κύματος του φωτός από ένα ουράνιο σώμα αυξάνεται, κάνοντάς το να φαίνεται πιο κόκκινο. Είναι το κλειδί της σύγχρονης αστρονομίας για τη μέτρηση των αποστάσεων και της κίνησης στο Σύμπαν. Από τους τρεις γαλαξίες που εξετάστηκαν ο ένας έδειξε καθαρή περιστροφή ένας άλλος φαινόταν πιο ακανόνιστος και ο XMM-VID1-2075 παρουσίασε τυχαίες κινήσεις χωρίς συνολική περιστροφή.«Αυτό είναι συμβατό με ορισμένους από τους πιο μαζικούς γαλαξίες στο τοπικό Σύμπαν αλλά ήταν κάπως απρόσμενο να το βρούμε τόσο νωρίς» εξηγεί ο Φόρεστ. Οι αστρονόμοι προσπαθούν τώρα να καταλάβουν πώς αυτός ο γαλαξίας έγινε τόσο γρήγορα αυτό που οι επιστήμονες αποκαλούν «αργός περιστρεφόμενος γαλαξίας». Μία εξήγηση είναι ότι ο γαλαξίας ίσως συγκρούστηκε με έναν άλλο γαλαξία που περιστρεφόταν σχεδόν προς την αντίθετη κατεύθυνση. Ένα τέτοιο γεγονός θα μπορούσε να είχε διαταράξει ή ακυρώσει μεγάλο μέρος της περιστροφής του συστήματος.Οι ερευνητές πιστεύουν ότι οι παρατηρήσεις του Webb ίσως υποστηρίζουν αυτή την ιδέα. «Για αυτόν τον συγκεκριμένο γαλαξία βλέπουμε μια μεγάλη περίσσεια φωτός στο πλάι. Αυτό υποδηλώνει την παρουσία κάποιου άλλου αντικειμένου που εισήλθε και αλληλεπιδρά με το σύστημα, ενδεχομένως αλλάζοντας τη δυναμική του» λένε οι ερευνητές.Η ομάδα σχεδιάζει να συνεχίσει την αναζήτηση και άλλων γαλαξιών όπως ο XMM-VID1-2075 στο πρώιμο Σύμπαν. Στη συνέχεια οι επιστήμονες θα μπορούν να συγκρίνουν αυτές τις ανακαλύψεις με προσομοιώσεις υπολογιστών ώστε να κατανοήσουν καλύτερα πώς εξελίχθηκαν οι γαλαξίες λίγο μετά τη Μεγάλη Έκρηξη.«Υπάρχουν ορισμένες προσομοιώσεις που προβλέπουν ότι θα υπάρχει ένας πολύ μικρός αριθμός από αυτούς τους μη περιστρεφόμενους γαλαξίες πολύ νωρίς στο Σύμπαν, αλλά θεωρούν ότι θα είναι αρκετά σπάνιοι. Αυτός είναι ένας τρόπος με τον οποίο μπορούμε να ελέγξουμε αυτές τις προσομοιώσεις και να καταλάβουμε πόσο συχνοί είναι πραγματικά κάτι που στη συνέχεια μπορεί να μας δώσει πληροφορίες για το αν οι θεωρίες μας σχετικά με αυτή την εξέλιξη είναι σωστές» καταλήγει ο Φόρεστ. Καλλιτεχνική απεικόνιση του γαλαξία που δεν περιστρέφεται. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2111247/entopistike-enas-akinitos-galaxias-poy-ponokefaliazei-toys-astronomoys/

Άπιστοι Θωμάδες στην εποχή της δημιουργίας περιεχομένου τεχνητής νοημοσύνης. Οι εικόνες δεν καταγράφουν απαραίτητα την πραγματικότητα αλλά μπορούν πλέον να την κατασκευάζουν. Έπεσα πρόσφατα πάνω σε ένα δελτίο ειδήσεων για έναν από τους πολέμους που συμβαίνουν αυτή την στιγμή στον κόσμο. Ανάμεσα στις λέξεις, τις αναλύσεις και τους γνώριμους δραματικούς τόνους, υπήρχαν εικόνες και βίντεο που υποτίθεται πως μετέφεραν την «πραγματικότητα» από το πολεμικό πεδίο, συμπληρώνοντας το ρεπορτάζ.Μόνο που κάπου διακριτικά, σχεδόν αθόρυβα, αναγραφόταν ότι το συγκεκριμένο οπτικό υλικό είχε δημιουργηθεί με τη χρήση εργαλείων τεχνητής νοημοσύνης. Δεν ήταν κάτι κρυφό, ούτε παρουσιαζόταν ως κάτι αληθινό.Κάποτε, οι εικόνες αποτελούσαν τεκμήριο. Η φωτογραφία και το βίντεο λειτουργούσαν ως εγγύηση αυθεντικότητας, ως μια γέφυρα ανάμεσα στον θεατή και το γεγονός. Η φράση «Το είδα με τα μάτια μου», σήμαινε αυτομάτως ότι κάτι ίσχυε. Σήμερα, αυτή η φράση έχει χάσει το βάρος της. Γιατί τι σημαίνει «είδα», όταν αυτό που βλέπεις μπορεί να μην υπήρξε ποτέ;Η τεχνητή νοημοσύνη δεν μπήκε απλώς στη δημοσιογραφία, εισέβαλε στο ίδιο το πεδίο της αντίληψης. Οι εικόνες δεν καταγράφουν απαραίτητα την πραγματικότητα, αλλά μπορούν πλέον να την κατασκευάζουν. Και όταν αυτό συμβαίνει ακόμη και με διαφάνεια, ακόμη και με την επισήμανση ότι πρόκειται για AI, η εμπιστοσύνη διαβρώνεται.Δεν πρόκειται μόνο για αισθητικό ή τεχνικό ζήτημα, αλλά για ζήτημα δημοκρατίας. Όταν το οπτικό υλικό παύει να είναι απόδειξη και γίνεται απλώς «περιεχόμενο», τότε η είδηση αποδυναμώνεται. Και μαζί της αποδυναμώνεται και η κρίση του πολίτη. Γιατί αν όλα μπορούν να είναι αληθοφανή, τότε τίποτα δεν θα μπορεί να είναι πραγματικά αξιόπιστο.Έστω ότι κυκλοφορεί στα social media ένα βίντεο που δείχνει έναν πολιτικό να κάνει μια ακραία δήλωση ή ακόμα και πράξη. Το βίντεο φαίνεται απολύτως αληθινό. Υπάρχουν εργαλεία τα οποία διατίθενται δωρεάν και έχουν τέτοιες δυνατότητες. Η φωνή, οι εκφράσεις, οι κινήσεις, όλα είναι πειστικά. Μέσα σε λίγες ώρες έχει διαδοθεί παντού. Σε ένα προεκλογικό περιβάλλον ένα τέτοιο βίντεο μπορεί να λειτουργήσει σαν όπλο. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί εναντίον ενός πολιτικού αντιπάλου, να επηρεάσει ψηφοφόρους, να δημιουργήσει οργή ή σύγχυση. Και ακόμη κι αν λίγες ώρες ή μέρες μετά, αποδειχθεί ότι πρόκειται για κατασκεύασμα, η ζημιά θα έχει γίνει ήδη. Η πρώτη εντύπωση μένει η αμφιβολία εγκαθίσταται, και η αποκατάσταση της αλήθειας δεν έχει ποτέ την ίδια ένταση με το αρχικό σοκ. Κάποιοι θα συνεχίσουν να το πιστεύουν. Άλλοι θα πουν «κάτι θα υπάρχει από πίσω». Και πολλοί θα καταλήξουν στο πιο επικίνδυνο συμπέρασμα, ότι δεν μπορείς πλέον να εμπιστευτείς τίποτα. Σε αυτό το περιβάλλον, οι κίνδυνοι είναι εδώ και συχνά περνούν απαρατήρητοι. Οι εκδοχές της αλήθειας Η προπαγάνδα γίνεται πιο αποτελεσματική από ποτέ. Δεν χρειάζεται πλέον να κρύψεις την αλήθεια ή να ελέγξεις πλήρως την πληροφορία. Αρκεί να δημιουργήσεις πολλές, καλοφτιαγμένες εκδοχές της. Για παράδειγμα, για ένα και μόνο γεγονός όπως μια έκρηξη, μια διαδήλωση, μια στρατιωτική επίθεση μπορούν να κυκλοφορούν ταυτόχρονα δέκα διαφορετικά βίντεο: σε ένα φαίνεται ότι φταίει η μία πλευρά, σε άλλο η αντίπαλη, σε άλλο ότι πρόκειται για σκηνοθετημένο γεγονός. Ο θεατής δεν ξέρει ποιο να πιστέψει και τελικά δεν πιστεύει κανένα με σιγουριά. Αυτό δεν είναι αποτυχία της προπαγάνδας. Είναι η επιτυχία της.Επιπλέον κάνει την εμφάνισή της η «κούραση της αλήθειας». Όταν εκτίθεσαι συνεχώς σε αμφίβολες πληροφορίες κάποια στιγμή σταματάς να προσπαθείς. Ένας χρήστη που μέσα σε μία μέρα βλέπει ένα σοκαριστικό βίντεο μετά μια ανάρτηση που λέει ότι είναι ψεύτικο, μετά ένα άλλο που το επιβεβαιώνει και μετά μια τρίτη που τα διαψεύδει όλα. Ως αποτέλεσμα αυτών η αντίδραση δεν είναι περαιτέρω έρευνα αλλά παραίτηση καθώς «Δεν βγάζεις άκρη» και όταν ο πολίτης κουράζεται να ψάχνει την αλήθεια γίνεται πολύ πιο εύκολο να χειραγωγηθεί. Η αξιοπιστία Η διάβρωση της εμπιστοσύνης στα μέσα ενημέρωσης. Ακόμη και όταν ένα μέσο λειτουργεί σωστά η συνολική αμφισβήτηση το παρασύρει. Για παράδειγμα αν ένα κανάλι χρησιμοποιήσει ένα AI βίντεο για επεξήγηση ενός γεγονότος ο θεατής μπορεί να κρατήσει μόνο ότι το συγκεκριμένο κανάλι δείχνει ψεύτικα βίντεο. Την επόμενη φορά που θα παρουσιάσουν πραγματικό υλικό η εμπιστοσύνη έχει ήδη κλονιστεί. Έτσι το πρόβλημα δεν πλήττει μόνο τους αναξιόπιστους αλλά και τους αξιόπιστους.Στη συνέχεια, η κανονικοποίηση του ψεύδους. Όταν το κοινό συνηθίζει στην ιδέα ότι «μερικά πράγματα είναι φτιαγμένα», το όριο μετακινείται. Στην αρχή, ένα ψεύτικο βίντεο προκαλεί σοκ. Μετά από λίγο, προκαλεί απλώς απορία. Και τελικά, περνά σχεδόν απαρατήρητο. Για παράδειγμα, ένα ξεκάθαρα κατασκευασμένο στιγμιότυπο μπορεί να συνοδεύεται από σχόλια όπως «οκ, μπορεί να μην είναι αληθινό, αλλά δείχνει την ουσία». Εκεί ακριβώς το ψεύδος παύει να είναι πρόβλημα και γίνεται αποδεκτό εργαλείο.Σημαντική είναι η ταχύτητα της ζημιάς σε σχέση με την αποκατάσταση. Ένα ψεύτικο βίντεο μπορεί να κάνει τον γύρο του διαδικτύου μέσα σε ώρες. Η διάψευσή του όμως, έρχεται αργά και φτάνει σε λιγότερους. Για παράδειγμα, ένα deepfake που στοχοποιεί έναν άνθρωπο ή έναν πολιτικό μπορεί να συγκεντρώσει εκατομμύρια προβολές. Η διόρθωση, ακόμη κι αν είναι σαφής, θα τη δουν πολύ λιγότεροι. Και ακόμη λιγότεροι θα αλλάξουν άποψη. Η εντύπωση δημιουργείται γρήγορα και εύκολα. Η αλήθεια αποκαθίσταται δύσκολα.Και ίσως το πιο ύπουλο απ’ όλα, η γενικευμένη σύγχυση. Όταν όλα μοιάζουν πιθανά και τίποτα βέβαιο, ο πολίτης δεν γίνεται πιο κριτικός αλλά πιο παθητικός. Δεν εμπιστεύεται, αλλά ούτε και αντιδρά. Και μια κοινωνία που δεν εμπιστεύεται τίποτα, είναι τελικά πιο εύκολη να καθοδηγηθεί από μια κοινωνία που πιστεύει σε λάθος πράγματα. Έτσι γεννιέται μια νέα κατηγορία ανθρώπων, οι σύγχρονοι «Άπιστοι Θωμάδες». Όχι επειδή αρνούνται πεισματικά να πιστέψουν, αλλά επειδή δεν ξέρουν πλέον τι να πιστέψουν. Αυτό τους οδηγεί στην αμφιβολία ως μία αναγκαστική στάση άμυνας. Όμως, η πλήρης δυσπιστία δεν είναι λύση. Το ζητούμενο δεν είναι να απορρίψουμε την τεχνολογία, αλλά να τη θέσουμε υπό έλεγχο. Χρειάζονται λύσεις που να αλλάζουν πραγματικά τον τρόπο που βλέπουμε και εμπιστευόμαστε την πληροφορία. Πρώτα απ’ όλα, διαφάνεια με ουσία και όχι υποσημειώσεις. Δεν αρκεί μια μικρή ένδειξη στο κάτω μέρος της οθόνης που γράφει «δημιουργήθηκε με AI». Χρειάζεται σαφής, ενεργή ενημέρωση του θεατή. Για παράδειγμα, πριν από την προβολή ενός τέτοιου βίντεο, να υπάρχει μια ξεκάθαρη επισήμανση: «Το ακόλουθο υλικό είναι αναπαράσταση βασισμένη σε επιβεβαιωμένες πληροφορίες. Δεν αποτελεί πραγματική καταγραφή». Όπως ακριβώς γίνεται σε κάποια ντοκιμαντέρ με αναπαραστάσεις εγκλημάτων ή ιστορικών γεγονότων. Δεύτερον, θεσμικά πλαίσια και σαφή όρια χρήσης. Τα μέσα ενημέρωσης δεν μπορούν να αυτοσχεδιάζουν. Χρειάζονται κανόνες όπως: απαγόρευση χρήσης AI για την απεικόνιση πραγματικών γεγονότων όταν υπάρχει αυθεντικό οπτικό υλικό, υποχρεωτικός διαχωρισμός μεταξύ «ρεπορτάζ» και «οπτικής αναπαράστασης» και ειδική σήμανση για κάθε συνθετικό περιεχόμενο, όπως ακριβώς υπάρχουν σήματα καταλληλότητας ή προειδοποιήσεις. Τρίτον, τεχνολογικά αντίβαρα που αποδεικνύουν την αυθεντικότητα. Όπως δημιουργήθηκαν εργαλεία για να παράγουμε ψεύτικες εικόνες, πρέπει να δημιουργηθούν και εργαλεία για να πιστοποιούμε τις αληθινές. Για παράδειγμα, μια φωτογραφία θα μπορούσε να συνοδεύεται από ένα ψηφιακό «αποτύπωμα» που δείχνει: πότε τραβήχτηκε, με ποια συσκευή και αν έχει υποστεί επεξεργασία. Αν αυτό λείπει ο θεατής θα γνωρίζει ότι το υλικό δεν είναι επαληθευμένο. Αντίστοιχα πλατφόρμες θα μπορούσαν να εμφανίζουν ένδειξη τύπου: «Μη επιβεβαιωμένο οπτικό υλικό», όπως ήδη γίνεται με ψευδείς ειδήσεις σε ορισμένες περιπτώσεις.Τέταρτον, ο πολίτης πρέπει να αποκτήσει απλά «εργαλεία σκέψης». Όχι να γίνει ειδικός, αλλά να μάθει να κάνει βασικές ερωτήσεις όπως “Ποιος το δημοσίευσε πρώτος;” , “Υπάρχει το ίδιο βίντεο και σε άλλα αξιόπιστα μέσα;” “Είναι υπερβολικά «δραματικό» ή τέλειο για να είναι αυθόρμητο;” Για παράδειγμα, αν ένα βίντεο εμφανίζεται μόνο σε έναν λογαριασμό και όχι σε μεγάλα μέσα, αυτό από μόνο του είναι λόγος επιφύλαξης.Και τέλος, ευθύνη σε όλα τα επίπεδα. Οι δημοσιογράφοι οφείλουν να ξεχωρίζουν καθαρά την ενημέρωση από την εντύπωση. Οι πλατφόρμες να περιορίζουν τη διάδοση μη επαληθευμένου περιεχομένου, αλλά και εμείς οι ίδιοι: πριν πατήσουμε «κοινοποίηση» σε ένα εντυπωσιακό βίντεο, να κάνουμε μια παύση. Γιατί στην πράξη, ένα ψεύτικο βίντεο δεν διαδίδεται μόνο από αυτόν που το δημιούργησε. Διαδίδεται από χιλιάδες ανθρώπους που το πίστεψαν αρκετά ώστε να το μοιραστούν.Ζούμε σε μια εποχή όπου η εικόνα δεν είναι πλέον απόδειξη, είναι ισχυρισμός. Και κάθε ισχυρισμός απαιτεί εξέταση. Ίσως, τελικά, το πρόβλημα να μην είναι ότι δεν μπορούμε να πιστέψουμε τίποτα. Το πραγματικό πρόβλημα είναι ότι πρέπει πλέον να μάθουμε πώς να πιστεύουμε σωστά. Σήμερα, το ψέμα δεν χρειάζεται να σε πείσει, αρκεί να σε μπερδέψει. Γι’ αυτό και δεν κινδυνεύουμε επειδή υπάρχουν ψέματα. Κινδυνεύουμε επειδή δεν ξεχωρίζουμε πια πότε λέγεται η αλήθεια. *Ο Γεράσιμος Τζιβράς είναι προγραμματιστής, καθηγητής στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση και υποψήφιος διδάκτορας του Τμήματος Πληροφορικής και Τηλεπικοινωνιών του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου, με αντικείμενο τις Προσαρμοστικές Διεπαφές Χρήστη. Η ερευνητική του εργασία επικεντρώνεται στη μοντελοποίηση της προβλεπτικής συμπεριφοράς χρηστών και στον δυναμικό επανασχεδιασμό διεπαφών με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης με στόχο τη δημιουργία πιο προσωποποιημένων και λειτουργικών εμπειριών χρήσης. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2110992/apistoi-thomades-stin-epochi-tis-dimioyrgias-periechomenoy-technitis-noimosynis/

Η εταιρεία που θέλει να αναστήσει τα μαμούθ λέει ότι εκκόλαψε νεοσσούς σε τεχνητό περιβάλλον. Αν το επίτευγμα επιβεβαιωθεί θα ανοίξει ο δρόμος για επανεμφάνιση διαφόρων εξαφανισμένων ειδών. Η βιοτεχνολογική εταιρεία Colossal Biosciences που ασχολείται με την επαναφορά εξαφανισμένων ζώων ανακοίνωσε την επιτυχημένη εκκόλαψη ζωντανών νεοσσών μέσα σε τεχνητό περιβάλλον μια εξέλιξη που προκάλεσε ανάμεικτες αντιδράσεις από επιστήμονες και επικριτές της φιλόδοξης αποστολής της.Η Colossal Biosciences δήλωσε ότι 26 νεοσσοί, ηλικίας από λίγων ημερών έως αρκετών μηνών, γεννήθηκαν από μια τρισδιάστατα εκτυπωμένη δομή πλέγματος σχεδιασμένη να μιμείται το κέλυφος αυγού. Η εταιρεία είχε προηγουμένως ανακοινώσει ότι δημιούργησε γενετικά τροποποιημένα ζώα που μοιάζουν με εξαφανισμένα είδη, συμπεριλαμβανομένων ποντικών με χαρακτηριστικά παρόμοια με το μαλλιαρό μαμούθ και λύκων που θυμίζουν τους εξαφανισμένους ανταρόλυκους.Ο Μπεν Λαμ διευθύνων σύμβουλος της Colossal,υποστήριξε ότι αυτή η τεχνολογία τεχνητού κελύφους θα μπορούσε τελικά να επεκταθεί ώστε να δημιουργηθούν γενετικά τροποποιημένα πτηνά που να μοιάζουν με το εξαφανισμένο γιγάντιο moa του Νότιου Νησιού της Νέας Ζηλανδίας. Τα αυγά moa είναι περίπου 80 φορές μεγαλύτερα από τα αυγά κότας και θα ήταν δύσκολο για οποιοδήποτε σύγχρονο πουλί να τα γεννήσει.Τα Moa έφταναν σε ύψος τα 3,6 μέτρα και σε βάρος τα 230 κιλά και φυσικά λόγω μεγέθους δεν πετούσαν. Τα Moa αποτελούσαν βασικό μέλος του οικοσυστήματος της Νέας Ζηλανδίας μέχρι την εμφάνιση των πρώτων ανθρώπων που έφτασαν εκεί από την Πολυνησία τον 14ο μ.Χ αιώνα.«Θέλαμε να δημιουργήσουμε κάτι που η φύση έχει ήδη καταφέρει αρκετά καλά και να το κάνουμε καλύτερο, επεκτάσιμο και ακόμη πιο αποδοτικό» δήλωσε ο Λαμ.Ωστόσο ανεξάρτητοι επιστήμονες παρότι αναγνωρίζουν ότι η τεχνολογία είναι εντυπωσιακή υποστηρίζουν ότι λείπουν κρίσιμα στοιχεία ώστε να θεωρηθεί πραγματικά τεχνητό αυγό. Επίσης θεωρούν ότι η ιδέα της επαναφοράς εξαφανισμένων ειδών είναι πιθανότατα ανέφικτη. «Ίσως μπορέσουν να χρησιμοποιήσουν αυτή την τεχνολογία για να δημιουργήσουν ένα γενετικά τροποποιημένο πουλί αλλά αυτό παραμένει απλώς ένα γενετικά τροποποιημένο πουλί. Δεν είναι moa», δήλωσε ο Βίνσεντ Λίντς εξελικτικός βιολόγος στο Πανεπιστήμιο του Μπάφαλο στις ΗΠΑ. Η μέθοδος Για την εκκόλαψη των νεοσσών οι επιστήμονες της Colossal τοποθέτησαν γονιμοποιημένα αυγά μέσα στο τεχνητό τους σύστημα και τα έβαλαν σε εκκολαπτήριο. Παράλληλα πρόσθεσαν ασβέστιο το οποίο συνήθως απορροφάται από το φυσικό κέλυφος ενώ παρακολουθούσαν σε πραγματικό χρόνο την ανάπτυξη των εμβρύων.Οι επιστήμονες επισημαίνουν ότι το τεχνητό κέλυφος της Colossal διαθέτει μεμβράνη που ρυθμίζει την πρόσληψη οξυγόνου όπως συμβαίνει και στα φυσικά αυγά. Ωστόσο δεν περιλαμβάνονται άλλα ζωτικά συστατικά, όπως προσωρινά όργανα που αναπτύσσονται για να θρέψουν και να σταθεροποιήσουν το έμβρυο και να απομακρύνουν τα απόβλητα.«Δεν πρόκειται για τεχνητό αυγό επειδή έχουν προστεθεί όλα τα υπόλοιπα στοιχεία που κάνουν ένα αυγό να είναι αυγό. Είναι ένα τεχνητό κέλυφος αυγού» λέει ο Λιντς.Τις προηγούμενες δεκαετίες ερευνητές είχαν χρησιμοποιήσει πιο απλές τεχνολογίες για να δημιουργήσουν διαφανή κελύφη αυγών καταφέρνοντας να εκκολάψουν νεοσσούς μέσα από πλαστικές μεμβράνες ή σακούλες. Τέτοιες καινοτομίες είναι χρήσιμες για τη μελέτη της ανάπτυξης των κοτόπουλων και για την απόκτηση γνώσεων που μπορούν να εφαρμοστούν και σε άλλα θηλαστικά, ακόμη και στους ανθρώπους.«Η παραγωγή νεοσσού μέσα από τεχνητό δοχείο δεν είναι απαραίτητα κάτι νέο» σχολίασε η Νίκολα Χέμινγκς ειδική στη βιολογία αναπαραγωγής πτηνών στο Πανεπιστήμιο του Σέφιλντ στη Βρετανία η οποία δεν συνδέεται με την Colossal.Απομένει ακόμη μακρύς δρόμος μέχρι η Colossal να επιχειρήσει την «ανάσταση» του moa μέσω αυτού του τεχνητού συστήματος αυγού. Οι επιστήμονες πρέπει πρώτα να συγκρίνουν αρχαίο DNA από καλά διατηρημένα οστά moa με τα γονιδιώματα σύγχρονων πτηνών ενώ θα απαιτηθεί και πολύ μεγαλύτερο κέλυφος αυγού.«Δεν θέλαμε να περιμένουμε μέχρι να είμαστε έτοιμοι να γεννηθεί ένα γιγάντιο moa. Θέλαμε να αρχίσουμε από τώρα να δουλεύουμε πάνω στις μηχανικές προκλήσεις της παρένθετης αναπαραγωγής και της γέννησης», εξήγησε ο Λαμ. Το φυσικό περιβάλλον Ακόμη κι αν η Colossal καταφέρει να δημιουργήσει ένα μεγάλο πουλί που να μοιάζει με moa ορισμένοι επιστήμονες εκφράζουν ανησυχίες για την επιβίωσή του μετά τη γέννηση, ειδικά σε έναν κόσμο που δεν θυμίζει σε τίποτα το αρχαίο φυσικό του περιβάλλον.«Η μεγάλη πρόκληση είναι: σε ποιο περιβάλλον θα ζήσει αυτό το ζώο;» διερωτήθηκε ο Άρθουρ Κάπλαν ειδικός σε θέματα βιοηθικής της Ιατρικής Σχολής Γκρόσμαν του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης.«Τέτοιες προσπάθειες ίσως έχουν μεγαλύτερη αξία για είδη που σήμερα απειλούνται με εξαφάνιση, όπου οι επιστήμονες θα μπορούσαν να διατηρούν σπέρμα και ωάρια από ζωντανά άτομα ώστε να ενισχύσουν τους πληθυσμούς τους. Τα προσωπικά μου ενδιαφέροντα επικεντρώνονται περισσότερο στη διατήρηση όσων έχουμε ακόμη, παρά στην προσπάθεια επαναφοράς όσων έχουν ήδη χαθεί» λέει η Χέμινγκς. Στη φωτογραφία ένας από τους νεοσσούς που δημιουργήθηκαν σε τεχνητό περιβάλλον. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2112598/i-etaireia-poy-thelei-na-anastisei-ta-mamoyth-leei-oti-ekkolapse-neossoys-se-technito-perivallon/ Μεταλλαγμένο είδος «σούπερ γουρουνιών» γεννήθηκε από το πυρηνικό ατύχημα στη Φουκουσίμα. Χοίροι γεννημένοι στα ραδιενεργά ερείπια της Φουκουσίμα στην Ιαπωνία έχουν αναπτύξει εντυπωσιακές νέες ικανότητες σύμφωνα με επιστήμονες. Η καταστροφή στο πυρηνικό εργοστάσιο της Φουκουσίμα προκλήθηκε το 2011 από έναν ισχυρό σεισμό μεγέθους 9 Ρίχτερ που κατέστρεψε τη βορειοανατολική Ιαπωνία και μετατόπισε τμήματα του νησιού Χονσού, του κύριου νησιού της χώρας, κατά αρκετά μέτρα προς τα ανατολικά. Οι μεταλλαγμένοι χοίροι προέκυψαν αφού οικόσιτοι χοίροι δραπέτευσαν σε εγκαταλελειμμένες γεωργικές εκτάσεις μετά την πυρηνική καταστροφή και άρχισαν να αναπαράγονται με αγριόχοιρους που ζούσαν στη ζώνη αποκλεισμού.Ερευνητές από το Πανεπιστήμιο Hirosaki διαπίστωσαν ότι οι απόγονοι κληρονόμησαν τον ταχύ, καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους αναπαραγωγικό κύκλο των οικόσιτων χοίρων, επιτρέποντας στους πληθυσμούς να αυξάνονται πολύ πιο γρήγορα από εκείνους των συνηθισμένων αγριόχοιρων. Οι επιστήμονες προειδοποίησαν ότι αυτό το χαρακτηριστικό θα μπορούσε να εξηγήσει πώς οι πληθυσμοί αυτών των «υπερ-χοίρων» ξεφεύγουν από τον έλεγχο καταστρέφοντας καλλιέργειες, οικοσυστήματα και απειλώντας την άγρια ζωή.Τα ευρήματα υποδηλώνουν επίσης ότι ο ίδιος γενετικός μηχανισμός μπορεί να εμφανίζεται ήδη και σε άλλες περιοχές του κόσμου όπου οικόσιτοι χοίροι και αγριόχοιροι διασταυρώνονται. Προς έκπληξή των ερευνητών τα υβρίδια που έφεραν μητρικές γραμμές από οικόσιτους χοίρους είχαν πολύ χαμηλότερα επίπεδα DNA οικόσιτου χοίρου από το αναμενόμενο κάτι που δείχνει ότι οι γενιές εναλλάσσονταν με ασυνήθιστα γρήγορο ρυθμό. Τι συνέβη Οι αγριόχοιροι θεωρούνται από τα πιο καταστροφικά εισβολικά είδη στον κόσμο, καθώς καταστρέφουν καλλιέργειες, μεταδίδουν ασθένειες, υποβαθμίζουν φυσικούς βιότοπους και θηρεύουν μικρότερα ζώα. Μόνο στις ΗΠΑ, οι εισβολικοί αγριόχοιροι εκτιμάται ότι προκαλούν ζημιές δισεκατομμυρίων δολαρίων κάθε χρόνο στη γεωργία και το περιβάλλον.Ένα σταθερό ρεύμα τοξικών και ραδιενεργών υλικών εκλύθηκε στην ατμόσφαιρα και ανάγκασε χιλιάδες ανθρώπους να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους. Στο χάος που ακολούθησε οι κτηνοτρόφοι αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τις ιδιοκτησίες τους αφήνοντας πίσω χιλιάδες οικόσιτους χοίρους. Οι πόρτες των στάβλων έμειναν ανοιχτές ή καταστράφηκαν με την πάροδο του χρόνου επιτρέποντας στα ζώα να δραπετεύσουν στα γύρω δάση και στις εγκαταλελειμμένες γεωργικές εκτάσεις.Με την απουσία ανθρώπινης δραστηριότητας οι αγριόχοιροι κατάφεραν να πολλαπλασιαστούν καθώς δεν παρενοχλούνταν από κυνηγούς ή την κυκλοφορία οχημάτων. Οι πληθυσμοί αγριόχοιρων αυξήθηκαν ραγδαία στη ζώνη αποκλεισμού της Φουκουσίμα τα χρόνια μετά την καταστροφή, με εμφανίσεις να καταγράφονται σε εγκαταλελειμμένες πόλεις, αγροκτήματα και κατοικημένες περιοχές που κάποτε ήταν γεμάτες ζωή. Το φυσικό πείραμα Οι ερευνητές τονίζουν ότι τα υβρίδια της Φουκουσίμα δεν μεταλλάχθηκαν γενετικά από τη ραδιενέργεια αλλά εξελίχθηκαν μέσω διασταύρωσης και κληρονόμησης αναπαραγωγικών χαρακτηριστικών μετά την πυρηνική καταστροφή που δημιούργησε ιδανικές συνθήκες για την εξάπλωσή τους. Οι ερευνητές λένε ότι η περιοχή λειτούργησε ως ένα σπάνιο «φυσικό πείραμα» επειδή η ξαφνική εκκένωση επέτρεψε σε δραπέτες οικόσιτους χοίρους και αγριόχοιρους να αναμειχθούν χωρίς ανθρώπινη παρέμβαση.Η ομάδα ανέλυσε DNA από 191 αγριόχοιρους και υβριδικά ζώα που συλλέχθηκαν κοντά στη Φουκουσίμα μεταξύ του 2015 και του 2018 για να παρακολουθήσει τη διάδοση γονιδίων οικόσιτου χοίρου στον πληθυσμό. Χρησιμοποιώντας μιτοχονδριακό DNA, που κληρονομείται από τη μητέρα, μαζί με πυρηνικούς γενετικούς δείκτες οι ερευνητές χαρτογράφησαν πώς τα γονίδια των χοίρων μεταφέρονταν μέσα από διαδοχικές γενιές υβριδίων.Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι τα υβρίδια που προέρχονταν από θηλυκούς οικόσιτους χοίρους αναπαράγονταν τόσο γρήγορα,ώστε το DNA των χοίρων «αραίωνε» πολύ πιο γρήγορα από ό,τι περίμεναν οι επιστήμονες μέσω επαναλαμβανόμενων διασταυρώσεων με αγριόχοιρους. Με απλά λόγια τα ζώα κληρονόμησαν την ικανότητα των οικόσιτων χοίρων να αναπαράγονται γρήγορα όλο τον χρόνο αλλά με την πάροδο του χρόνου έμοιαζαν όλο και περισσότερο γενετικά με αγριόχοιρους, διατηρώντας όμως το ενισχυμένο αναπαραγωγικό χαρακτηριστικό.Ο συν-συγγραφέας της μελέτης Δρ. Ντόνοβαν Άντερσον δήλωσε: «Υποθέσαμε ότι το μοναδικό χαρακτηριστικό των οικόσιτων χοίρων, ο ταχύς αναπαραγωγικός κύκλος όλο τον χρόνο, μπορεί να ήταν το κλειδί». Οι ερευνητές πιστεύουν ότι η ανακάλυψη μπορεί να βοηθήσει να εξηγηθεί γιατί οι υβριδικοί πληθυσμοί χοίρων έχουν γίνει τόσο δύσκολο να ελεγχθούν σε πολλές χώρες συμπεριλαμβανομένων των ΗΠΑ, του Καναδά και τμημάτων της Ευρώπης όπου οι αγριόχοιροι εξαπλώνονται επιθετικά. Οι επιπτώσεις Οι επιστήμονες τόνισαν ότι τα ευρήματα δείχνουν πώς μεγάλες περιβαλλοντικές καταστροφές μπορούν να προκαλέσουν απρόβλεπτες μακροπρόθεσμες αλλαγές στους πληθυσμούς άγριας ζωής ειδικά όταν οικόσιτα ζώα διαφεύγουν σε εγκαταλελειμμένα οικοσυστήματα.«Θέλουμε να τονίσουμε ότι αυτός ο μηχανισμός πιθανότατα συμβαίνει και σε άλλες περιοχές του κόσμου όπου αγριόχοιροι και οικόσιτοι χοίροι διασταυρώνονται» λέει ο Άντερσον.Ο επικεφαλής συγγραφέας, καθηγητής Σίνγκο Κανέκο, είπε ότι η κατανόηση του τρόπου με τον οποίο οι μητρικές γενεαλογικές γραμμές των χοίρων επιταχύνουν τους αναπαραγωγικούς κύκλους θα μπορούσε να βοηθήσει τις αρχές άγριας ζωής να προβλέψουν μελλοντικές εκρήξεις πληθυσμών και να βελτιώσουν στρατηγικές ελέγχου ειδών που εισβάλλουν σε οικοσυστήματα. Στη φωτογραφία αγριογούρουνα κινούνται ελεύθερα στην περιοχή της Φουκουσίμα. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2112630/metallagmeno-eidos-soyper-goyroynion-gennithike-apo-to-pyriniko-atychima-sti-foykoysima/ Λύθηκε το μυστήριο των μικροσκοπικών χεριών των μεγάλων σαρκοφάγων δεινοσαύρων. Αποτέλεσε μια εξελικτική «ανταλλαγή» προς όφελος μεγάλων και ισχυρών κεφαλιών για να εξοντώνουν ευκολότερα θηράματα. Τα μικροσκοπικά άνω άκρα σε αρκετούς σαρκοφάγους δεινοσαύρους αποτελούσε ένα διαχρονικό ανατομικό γρίφο για τους παλαιοντολόγους τον οποίο φαίνεται να επιλύει μια νέα μελέτη.Μικρά σε σχέση με το μέγεθος του άνω άκρα διέθεταν δεινόσαυροι όπως οι τυραννόσαυροι, οι καρνόταυροι, οι σπινόσαυροι και οι βελοσιράπτορες. Αυτό πιθανότατα οφείλεται στην ανάπτυξη των δυνατών και ισχυρών κεφαλιών τους που χρησιμοποιούνταν για επιθέσεις στα θηράματα σύμφωνα με τη μελέτη με επικεφαλής ερευνητές του University College London και του Πανεπιστημίου Κέμπριτζ.Στη μελέτη που δημοσιεύθηκε στην επιθεώρηση «Proceedings of the Royal Society B Biological Sciences» αναλύθηκαν δεδομένα από 82 είδη θηριόποδων δεινοσαύρων, ομάδας δεινοσαύρων που ήταν κυρίως δίποδοι και σαρκοφάγοι. Διαπιστώθηκε ότι η συρρίκνωση των μπροστινών άκρων εμφανίστηκε σε πέντε διαφορετικές ομάδες μεταξύ αυτών και στους τυραννοσαυρίδες, την οικογένεια στην οποία ανήκαν οι Τυραννόσαυροι.Για τις ανάγκες της μελέτης οι ερευνητές ανέπτυξαν μια νέα μέθοδο ποσοτικοποίησης της ανθεκτικότητας του κρανίου βασισμένη σε παράγοντες όπως το πόσο στενά συνδεδεμένα ήταν τα οστά του κεφαλιού, οι διαστάσεις του κρανίου καθώς ένα πιο συμπαγές σχήμα είναι ισχυρότερο από ένα επίμηκες και η δύναμη δαγκώματος.Με βάση αυτή τη μέτρηση ο T.rex κατέγραψε την υψηλότερη βαθμολογία, ενώ ακολουθεί ο Τυραννότιταν, ένα θηριόποδο σχεδόν εξίσου ογκώδες όσο ο T.rex που ζούσε στη σημερινή Αργεντινή κατά την πρώιμη Κρητιδική περίοδο περισσότερα από 30 εκατομμύρια χρόνια νωρίτερα από τον βασιλιά των δεινοσαύρων.Οι ερευνητές συνέκριναν επίσης το μήκος των άνω άκρων με το μήκος του κρανίου σε πέντε οικογένειες δεινοσαύρων με μικρά πρόσθια άκρα: τους τυραννοσαυρίδες, τους αβελισαυρίδες, τους καρχαροδοντοσαυρίδες, τους μεγαλοσαυρίδες και τους κερατοσαυρίδες. Διαπίστωσαν ότι η μείωση των άνω άκρων είχε ισχυρότερη σχέση με την ανθεκτικότητα του κρανίου παρά με το μέγεθος του κρανίου ή το συνολικό μέγεθος του σώματος. Αυτό αποτυπώνεται και στην περίπτωση ορισμένων θηριόποδων με μικρά χέρια και ισχυρό κεφάλι που δεν ήταν ιδιαίτερα μεγάλοι.Οι προσαρμογές στα άνω άκρα εμφανίζονταν συχνά σε περιοχές όπου υπήρχαν γιγαντιαία θηράματα. Όπως εκτιμούν οι ερευνητές, η ολοένα μεγαλύτερη λεία τους ενδέχεται να οδήγησε σε αλλαγή της στρατηγικής κυνηγιού, με τους θηρευτές να χρησιμοποιούν περισσότερο το κεφάλι και τα σαγόνια τους αντί για τα νύχια τους.Οι επιστήμονες παρατήρησαν επίσης ότι η μείωση των άκρων δεν εξελίχθηκε με τον ίδιο τρόπο σε όλες τις οικογένειες. Στους αβελισαυρίδες, τα χέρια και το κάτω τμήμα του βραχίονα (μετά τον αγκώνα) μειώθηκαν περισσότερο. Αντίθετα, στους τυραννοσαυρίδες όλα τα μέρη του πρόσθιου άκρου μειώθηκαν με παρόμοιο ρυθμό.Η ομάδα κατέληξε στο συμπέρασμα ότι το ίδιο εξελικτικό αποτέλεσμα, δηλαδή τα μικροσκοπικά άνω άκρα, πιθανότατα επιτεύχθηκε μέσω διαφορετικών εξελικτικών μηχανισμών σε διαφορετικά είδη δεινοσαύρων. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2112792/lythike-to-mystirio-ton-mikroskopikon-cherion-ton-megalon-sarkofagon-deinosayron/ Θηλαστικά ζώα άκμαζαν στον Αρκτικό Κύκλο την εποχή των δεινοσαύρων. Εντοπίστηκαν άγνωστα είδη θηλαστικών ανατρέποντας όσα πιστεύαμε μέχρι σήμερα. Παλαιοντολόγοι παρουσιάζουν την ανακάλυψη τριών άγνωστων μέχρι σήμερα είδη θηλαστικών τα οποία ζούσαν σε πολικά δάση πριν από περίπου 73 εκατομμύρια χρόνια.Ένα από αυτά τα είδη που έλαβε την ονομασία Qayaqgruk peregrinus φαίνεται να συνδέεται στενά με μια ομάδα θηλαστικών από τη Μογγολία αποτελώντας την παλαιότερη άμεση απόδειξη μετανάστευσης θηλαστικών ζώων από την Ασία στη Βόρεια Αμερική αμφισβητώντας την αντίληψη ότι η Αρκτική ήταν εξελικτικά απομονωμένη.Τα τρία είδη ανήκουν στα πολυφυματιώδη θηλαστικά, μια εξαφανισμένη τάξη μικρών θηλαστικών που μοιάζουν με τρωκτικά και έζησαν παράλληλα με τους δεινοσαύρους. Πήραν το όνομά τους από τα πολλαπλά φύματα (εξογκώματα) που είχαν στα δόντια τους.Επέζησαν για περισσότερα από 100 εκατομμύρια χρόνια από την Ιουρασική περίοδο μέχρι το τέλος του Ηωκαίνου, περίπου πριν από 35 εκατομμύρια χρόνια, και αποτελούν τη μακροβιότερη γνωστή ομάδα θηλαστικών στην ιστορία της Γης. Κατάφεραν μάλιστα να επιβιώσουν από την πρόσκρουση του αστεροειδούς η οποία εξαφάνισε τους δεινόσαυρους πριν από 66 εκατομμύρια χρόνια. Η θεωρία και τα ευρήματα Η κρατούσα θεωρία αναφέρει ότι την εποχή των δεινοσαύρων υπήρχαν λίγα είδη μικρών σε μέγεθος θηλαστικών τα οποία στη διάρκεια της μέρας ήταν κρυμμένα στις φωλιές τους και έβγαινα από αυτές για να τραφούν και να αναπαραχθούν όταν έπεφτε το σκοτάδι. Η εξαφάνιση των δεινοσαύρων μετά την πτώση του αστεροειδούς πριν από 66 εκατ. έτη επέτρεψε στα θηλαστικά που κατάφεραν να επιζήσουν από την μαζική εξόντωση της ζωής να βγουν από τις κρυψώνες τους, να ακμάσουν σε πλανητικό επίπεδο και να τελικά να κυριαρχήσουν ανοίγοντας έτσι ό δρόμος για την εμφάνιση του ανθρώπου.Οι επιστήμονες αναρωτιούνταν εδώ και καιρό τι επέτρεψε στα πολυφυματιώδη θηλαστικά να επιβιώσουν περισσότερο από πολλά άλλα θηλαστικά και τα τρία νέα είδη από την Αρκτική προσφέρουν ένα σημαντικό στοιχείο. «Παρότι οι πολικές περιοχές δεν διαθέτουν την ίδια βιοποικιλότητα με τις τροπικές, παρέμεναν εξαιρετικά δραστήριοι τόποι όπου η ζωή μπορούσε να ευδοκιμήσει, ήδη από πολύ παλιά» δήλωσε η Δρ. Σάρα Σέλεϊ, παλαιοντολόγος στο Πανεπιστήμιο του Λίνκολν.Τα απολιθωμένα δόντια των τριών ειδών (Camurodon borealis, Qayaqgruk peregrinus και Kaniqsiqcosmodon polaris) βρέθηκαν σε αποθέσεις ηλικίας 73 εκατομμυρίων ετών του σχηματισμού Prince Creek, κοντά στον Αρκτικό Κύκλο. Ακόμη και τότε η περιοχή βίωνε μήνες σκοταδιού τον χειμώνα, θερμοκρασίες κάτω από το μηδέν και πιθανότατα εποχικές ελλείψεις τροφής. Παρ’ όλα αυτά αυτά τα μικρά πλάσματα ευημερούσαν.«Αυτά τα τρία νέα είδη θηλαστικών προσθέτουν στοιχεία που δείχνουν ότι η αρχαία αρκτική περιοχή φιλοξενούσε μοναδικά είδη προσαρμοσμένα στις πολικές συνθήκες» δήλωσε ο Δρ Πάτρικ Ντράκενμιλερ από το Πανεπιστήμιο της Αλάσκας στο Φέρμπανκς. Οι ερευνητές εντόπισαν σημαντικές διαφορές στο σχήμα των δοντιών των τριών ειδών, γεγονός που υποδηλώνει ότι πιθανότατα τρέφονταν με διαφορετικές τροφές.Το Camurodon borealis είχε δόντια φυτοφάγου ζώου, ενώ το Qayaqgruk peregrinus ήταν παμφάγο και πιθανότατα έτρωγε έντομα μαζί με φυτά. Το Kaniqsiqcosmodon polaris επίσης φαίνεται πως ήταν παμφάγο αλλά πιθανότατα βασιζόταν κυρίως σε φυτική τροφή. Σε μια περιοχή με περιορισμένους διατροφικούς πόρους η ικανότητα εξέλιξης και εξειδίκευσης στη διατροφή ίσως βοήθησε τα διαφορετικά είδη πολυφυματιωτών να συνυπάρχουν.«Αυτή η προσαρμοστικότητα ίσως βοήθησε επίσης στην επιβίωσή τους μετά την πρόσκρουση του αστεροειδούς. Υπάρχει τεράστια ποικιλία στην ομάδα των πολυφυματιωτών. Έζησαν για εξαιρετικά μεγάλο χρονικό διάστημα και πιστεύω ότι μπορούν να μας αποκαλύψουν πολλά για την ανθεκτικότητα των θηλαστικών, όχι μόνο απέναντι στις μαζικές εξαφανίσεις αλλά και στις κλιματικές πιέσεις που αντιμετωπίζουν πολλοί οργανισμοί σήμερα» δήλωσε η Δρ Σέλεϊ. Η μετανάστευση Οι επιστήμονες διαπίστωσαν επίσης ότι το Qayaqgruk peregrinus συνδέεται στενά με ένα είδος που βρέθηκε στη σημερινή Μογγολία γεγονός που υποδηλώνει ότι οι πρόγονοί του ταξίδεψαν από την Ασία στη Βόρεια Αμερική. Η μετακίνηση αυτή πιθανότατα συνέβη πριν από περίπου 92 εκατομμύρια χρόνια, αποτελώντας ένα από τα αρχαιότερα γνωστά παραδείγματα θηλαστικών που διέσχισαν τις δύο ηπείρους.«Αυτό σημαίνει ότι υπήρχε χερσαίος διάδρομος μεταξύ Ασίας και Βόρειας Αμερικής από τον οποίο μπορούσαν να περάσουν αυτά τα μικρά θηλαστικά. Και αυτή η γέφυρα ξηράς ήταν ήδη ιδιαίτερα ενεργή πριν από περίπου 90 εκατομμύρια χρόνια» δήλωσε η καθηγήτρια Τζέιλιν Έμπερλε από το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας του Πανεπιστημίου του Κολοράντο.Η ανακάλυψη προσθέτει νέα στοιχεία που δείχνουν ότι τα είδη μετακινούνταν και αναδιαμόρφωναν τα οικοσυστήματα μεταξύ ηπείρων εδώ και εκατοντάδες εκατομμύρια χρόνια. «Αυτό πραγματικά αλλάζει τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τα “ιθαγενή” είδη. Ο βαθύς γεωλογικός χρόνος μάς υπενθυμίζει ότι ένας τόπος δεν είναι απλώς ένα σημείο στον χάρτη, αλλά μια μακρά και πολυεπίπεδη ιστορία τοπίων και κατοίκων» λέει η Δρ. Σέλεϊ. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2113291/thilastika-zoa-akmazan-ston-arktiko-kyklo-tin-epochi-ton-deinosayron/

Αναλύθηκε για πρώτη φορά ατμοσφαιρικό φαινόμενο στον Άρη. Θα κατανοήσουμε καλύτερα το διαστημικό καιρό του Κόκκινου Πλανήτη. Το Δεκέμβριο του 2023 επιστήμονες που μελετούσαν δεδομένα από τον Άρη εντόπισαν κάτι εντελώς απρόσμενο, παρατηρήσεις ενός ατμοσφαιρικού φαινομένου που δεν γνωρίζαμε ότι υπάρχει στον Κόκκινο Πλανήτη και τώρα έγινε η ανάλυση του φαινομένου.Χρησιμοποιώντας όργανα του διαστημοπλοίου MAVEN (Mars Atmosphere and Volatile Evolution) της NASA οι επιστήμονες αναγνώρισαν ένα φαινόμενο γνωστό από τη γήινη μαγνητόσφαιρα, όπου φορτισμένα σωματίδια συμπιέζονται σαν οδοντόκρεμα που βγαίνει από σωληνάριο κατά μήκος μαγνητικών δομών που ονομάζονται σωλήνες ροής. Το λεγόμενο φαινόμενο Zwan-Wolf βοηθά στην εκτροπή του ηλιακού ανέμου γύρω από τη Γη και μελετάται εδώ και δεκαετίες.Τώρα μια νέα μελέτη που δημοσιεύθηκε στην επιθεώρηση «Nature Communications» παρουσιάζει τις πρώτες ολοκληρωμένες παρατηρήσεις του ίδιου φαινομένου στην ατμόσφαιρα του Άρη.«Καθώς ερευνούσα τα δεδομένα, ξαφνικά παρατήρησα κάποιες πολύ ενδιαφέρουσες ταλαντώσεις. Δεν θα φανταζόμουν ποτέ ότι πρόκειται για αυτό το φαινόμενο, αφού δεν είχε παρατηρηθεί ποτέ πριν σε πλανητική ατμόσφαιρα» δήλωσε ο Κρίστοφερ Φάουλερ καθηγητής στο Πανεπιστήμιο West Virginia και επικεφαλής συγγραφέας της μελέτης. Το φαινόμενο Το φαινόμενο Zwan-Wolf ανακαλύφθηκε για πρώτη φορά το 1976 και μέχρι σήμερα είχε παρατηρηθεί μόνο σε πλανητικές μαγνητόσφαιρες, όχι σε ατμόσφαιρες. Σε αντίθεση με τη Γη, ο Άρης δεν διαθέτει παγκόσμιο μαγνητικό πεδίο, γεγονός που επηρεάζει τον τρόπο με τον οποίο αλληλεπιδρά με τον ηλιακό άνεμο και τον διαστημικό καιρό.Στη νέα μελέτη το φαινόμενο Zwan-Wolf παρατηρήθηκε στην ιονόσφαιρα βαθιά μέσα στην ατμόσφαιρα του Άρη κάτω από τα 200 χιλιόμετρα όπου υπάρχουν μεγάλοι αριθμοί ηλεκτρικά φορτισμένων σωματιδίων. Τα δεδομένα έδειξαν ότι αυτά τα σωματίδια συμπιέζονταν και διασκορπίζονταν γύρω από την ατμόσφαιρα του Άρη.Παρότι ο Άρης διαθέτει μια επαγόμενη μαγνητόσφαιρα, δηλαδή ένα μαγνητικό πεδίο που δημιουργείται από την αλληλεπίδραση του ηλιακού ανέμου με την ιονόσφαιρα του πλανήτη το μέγεθος και το σχήμα της μπορούν να αλλάξουν δραματικά κατά τη διάρκεια ισχυρών ηλιακών καταιγίδων και φαινομένων διαστημικού καιρού. Αυτό ακριβώς παρατήρησαν οι ερευνητές στα δεδομένα του MAVEN όταν μια μεγάλη ηλιακή καταιγίδα έπληξε τον Άρη. Σύμφωνα με τα ευρήματά τους, το φαινόμενο Zwan-Wolf ίσως συμβαίνει συνεχώς στην ιονόσφαιρα του Άρη, αλλά σε επίπεδα που δεν μπορούν να ανιχνευθούν από τα όργανα του MAVEN. Η επίδραση της ηλιακής καταιγίδας φαίνεται πως ενίσχυσε το φαινόμενο επιτρέποντας στους επιστήμονες να το παρατηρήσουν. Τα ευρήματα Αρχικά οι ερευνητές παρατήρησαν ενδιαφέρουσες διακυμάνσεις στις μετρήσεις του μαγνητικού πεδίου καθώς το διαστημόπλοιο διέσχιζε την ατμόσφαιρα. Για να εξηγήσουν το φαινόμενο, ανέλυσαν παρατηρήσεις από διάφορα όργανα του MAVEN, συμπεριλαμβανομένων μετρήσεων του περιβάλλοντος φορτισμένων σωματιδίων στην ιονόσφαιρα. Η έρευνά τους αποκάλυψε ακόμη περισσότερα ασυνήθιστα χαρακτηριστικά στα δεδομένα. Αφού απέκλεισαν άλλες πιθανές εξηγήσεις, κατέληξαν ότι η αιτία ήταν το φαινόμενο Zwan-Wolf το οποίο εξηγούσε όλα όσα παρατηρούσαν.«Κανείς δεν περίμενε ότι αυτό το φαινόμενο θα μπορούσε να συμβεί ακόμη και μέσα στην ατμόσφαιρα. Αυτό είναι που το κάνει ακόμη πιο συναρπαστικό. Εισάγει ενδιαφέρουσα φυσική που δεν έχουμε ακόμη εξερευνήσει και έναν νέο τρόπο με τον οποίο ο Ήλιος και ο διαστημικός καιρός μπορούν να αλλάξουν τη δυναμική της ατμόσφαιρας του Άρη» λέει ο Φάουλερ.Η κατανόηση του φαινομένου Zwan-Wolf στον Άρη θα βοηθήσει τους επιστήμονες να κατανοήσουν καλύτερα πώς ο διαστημικός καιρός επηρεάζει τον πλανήτη και προσφέρει νέες γνώσεις για το πώς αυτό το φαινόμενο μπορεί να εμφανίζεται και σε άλλα σώματα χωρίς ισχυρό μαγνητικό πεδίο, όπως η Αφροδίτη και ο δορυφόρος του Κρόνου, Τιτάνας. Τέτοιες παρατηρήσεις αναδεικνύουν επίσης τη σημασία της κατανόησης του τρόπου με τον οποίο μεγάλα φαινόμενα διαστημικού καιρού μπορούν να μεταβάλλουν το περιβάλλον στον Άρη και να επηρεάζουν εξοπλισμό πάνω ή κοντά στον πλανήτη.«Η γνώση του τρόπου με τον οποίο ο διαστημικός καιρός αλληλεπιδρά με τον Άρη είναι απαραίτητη. Η ομάδα του MAVEN συνεχίζει να κάνει νέες ανακαλύψεις με τα δεδομένα μας και να εντοπίζει αυτές τις συνδέσεις ανάμεσα στο άστρο μας και τον Κόκκινο Πλανήτη» δήλωσε η Σάνον Κάρι επικεφαλής του προγράμματος MAVEN και ερευνήτρια στο Εργαστήριο Ατμοσφαιρικής και Διαστημικής Φυσικής στο Πανεπιστήμιο του Κολοράντο Μπούλντερ.Το διαστημόπλοιο MAVEN εκτοξεύθηκε τον Νοέμβριο του 2013 και εισήλθε σε τροχιά γύρω από τον Άρη τον Σεπτέμβριο του 2014. Στόχος της αποστολής είναι η μελέτη της ανώτερης ατμόσφαιρας του πλανήτη, της ιονόσφαιρας και των αλληλεπιδράσεών του με τον Ήλιο και τον ηλιακό άνεμο, ώστε να κατανοηθεί πώς ο Άρης έχασε μεγάλο μέρος της ατμόσφαιράς του στο διάστημα. Η κατανόηση αυτής της απώλειας δίνει στοιχεία για την ιστορία της ατμόσφαιρας και του κλίματος του Άρη, την ύπαρξη υγρού νερού και τη δυνατότητα κατοικησιμότητας του πλανήτη. Το MAVEN έχασε την επικοινωνία με τους επίγειους σταθμούς στις 6 Δεκεμβρίου 2025. Τον Φεβρουάριο του 2026, η NASA δημιούργησε ειδική επιτροπή για να αξιολογήσει την πιθανή κατάσταση του διαστημοπλοίου και τις πιθανότητες επαναφοράς του. Καλλιτεχνική απεικόνιση του ατμοσφαιρικού φαινομένου στον Άρη. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2112126/analythike-gia-proti-fora-atmosfairiko-fainomeno-ston-ari Μέγα-πλημμύρες στον Άρη άφησαν γεωλογικές… ουλές στον πλανήτη (βίντεο) Προκλήθηκαν όταν υπόγειος πάγος έλιωσε κάτω από την επιφάνεια και το νερό εισέρρευσε στην επιφάνεια. Η αποστολή Mars Express του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Διαστήματος φέρνει στο προσκήνιο την Shalbatana Vallis μια εντυπωσιακή κοιλάδα στον Άρη που διαμορφώθηκε από αρχαίες πλημμύρες και περιβάλλεται από ενδείξεις ηφαιστειακής δραστηριότητας, κρατήρες πρόσκρουσης και καταρρεύσεις εδάφους.Βρίσκεται κοντά στον ισημερινό του Άρη και εκτείνεται για περίπου 1.300 χιλιόμετρα δηλαδή περίπου όσο το μήκος της Ιταλίας. Η τελευταία εικόνα από την κάμερα υψηλής ανάλυσης HRSC της αποστολής Mars Express εστιάζει στο βόρειο τμήμα του καναλιού καθώς διασχίζει τη σκονισμένη επιφάνεια του πλανήτη.Τον Οκτώβριο του 2025 η ESA δημοσίευσε επίσης μια βιντεοσκοπημένη περιήγηση της περιοχής, ακολουθώντας την κοιλάδα από την αφετηρία της στα υψίπεδα της Xanthe Terra έως το τέλος της στις πιο ομαλές πεδιάδες της Chryse Planitia.Οι επιστήμονες πιστεύουν ότι η Shalbatana Vallis σχηματίστηκε πριν από περίπου 3,5 δισεκατομμύρια χρόνια όταν τεράστιες ποσότητες υπόγειων υδάτων αναβλύστηκαν από το υπέδαφος του Άρη. Αυτές οι ισχυρές πλημμύρες διάβρωσαν γρήγορα το τοπίο χαράζοντας βαθιά κανάλια καθώς το νερό κατευθυνόταν προς χαμηλότερα σημεία.Οι ερευνητές θεωρούν ότι οι παράξενες μορφές εδάφους της περιοχής δημιουργήθηκαν όταν υπόγειος πάγος έλιωσε κάτω από την επιφάνεια, προκαλώντας μετατόπιση και κατάρρευση του εδάφους από πάνω. Παρόμοιο «χαοτικό έδαφος» έχει παρατηρηθεί και σε άλλες περιοχές του Άρη, όπως οι Pyrrhae Regio, Iani Chaos, Ariadnes Colles, Aram Chaos και Hydraotes Chaos.Σε ολόκληρη την περιοχή διακρίνονται επίσης πολυάριθμοι κρατήρες πρόσκρουσης. Ορισμένοι έχουν καλυφθεί εν μέρει από υλικά, άλλοι έχουν διαβρωθεί με την πάροδο του χρόνου, ενώ αρκετοί παραμένουν περιτριγυρισμένοι από συντρίμμια που εκτινάχθηκαν κατά τις αρχικές συγκρούσεις.Οι εικόνες καταγράφηκαν από την κάμερα HRSC, ένα από τα οκτώ επιστημονικά όργανα του Mars Express. Από την εκτόξευσή του το 2003, το διαστημόπλοιο έχει περάσει περισσότερες από δύο δεκαετίες μελετώντας τον Άρη και χαρτογραφώντας την επιφάνειά του έγχρωμα και τρισδιάστατα με πρωτοφανή λεπτομέρεια. Η αποστολή έχει προσφέρει στους επιστήμονες σημαντικές γνώσεις για τη γεωλογική ιστορία και την εξέλιξη του πλανήτη. Εικόνα ενός καναλιού στην επιφάνεια του Άρη που δημιουργήθηκε από κάποια πλημμύρα. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2112650/mega-plimmyres-ston-ari-afisan-geologikes-oyles-ston-planiti-vinteo/

Μικροσκοπικός αισθητήρας υπόσχεται ασφαλέστερες πτήσεις. Εντοπίζει την συσσώρευση πάγου σε αεροπλάνα και ελικόπτερα και ελέγχει την απόδοση τους. Νέοι αισθητήρες αεροσκαφών στο μέγεθος γραμματοσήμου θα μπορούσαν να βοηθήσουν τους πιλότους να λαμβάνουν ασφαλέστερες αποφάσεις σε πραγματικό χρόνο σύμφωνα με τους δημιουργούς τους.Οι αισθητήρες δημιουργήθηκαν από ερευνητές του Πανεπιστημίου Surrey στη Βρετανία και έχουν μήκος περίπου 3 εκατοστά. Θα μπορούν να ανιχνεύουν τη συσσώρευση πάγου και να αξιολογούν πώς αυτή επηρεάζει την απόδοση του αεροσκάφους. Οι επιστήμονες που εργάζονται στο έργο αναφέρουν ότι το σύστημα θα βοηθά τους πιλότους να κατανοούν τι συμβαίνει στα φτερά κατά τη διάρκεια της πτήσης ενώ το μικρό μέγεθος των αισθητήρων θα επιτρέπει την τοποθέτησή τους και σε μικρότερες επιφάνειες όπως οι έλικες ελικοπτέρων.«Αυτό που έχει σημασία δεν είναι μόνο η ανίχνευση πάγου, αλλά και η κατανόηση του πώς επηρεάζει την απόδοση του αεροσκάφους. Ο συνδυασμός διαφορετικών μεθόδων ανίχνευσης θα βοηθήσει ώστε αυτές οι μετρήσεις να είναι πολύ πιο αξιόπιστες, ιδιαίτερα στις δύσκολες συνθήκες όπου τα σημερινά συστήματα είναι πιο ευάλωτα. Αυτή η τεχνολογία έχει στόχο να δώσει στα αεροσκάφη μια πολύ πιο καθαρή εικόνα του τι συμβαίνει στα φτερά τους σε πραγματικό χρόνο» ανέφερε ο Δρ. Ντέιβιντ Μπιρτς από τη νεοφυή εταιρεία Surrey Sensors που ιδρύθηκε για την εμπορική εκμετάλλευση της τεχνολογίας.Εκπρόσωπος του πανεπιστημίου ανέφερε ότι οι αισθητήρες που δημιουργήθηκαν σε συνεργασία με το Canadian Flight Test Centre of Excellence, συνδυάζουν δύο διαφορετικές τεχνολογίες για να προειδοποιούν τους πιλότους. Σύμφωνα με το πανεπιστήμιο οι αισθητήρες μπορούν να συνεχίσουν να λειτουργούν ακόμη και σε ακραίες συνθήκες και ενδέχεται επίσης να οδηγήσουν σε βελτιωμένη κατανάλωση καυσίμου, λόγω μικρότερης εξάρτησης από τα συστήματα αποπαγοποίησης. Στη φωτογραφία ο αισθητήρας. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2111506/mikroskopikos-aisthitiras-yposchetai-asfalesteres-ptiseis/ Δύο Έλληνες εφευρέτες στους φιναλίστ για το Βραβείο Ευρωπαίου Εφευρέτη του Ευρωπαϊκού Γραφείου Διπλωμάτων Ευρεσιτεχνίας. Πρόκειται για την κορυφαία ευρωπαϊκή διάκριση για την καινοτομία. Δύο Έλληνες εφευρέτες, η Αγγελική Τριανταφύλλου και ο Ευάγγελος Ελευθερίου συμπεριλαμβάνονται φέτος για πρώτη φορά στους φιναλίστ του Βραβείου Ευρωπαίου Εφευρέτη, της κορυφαίας ευρωπαϊκής διάκρισης για την καινοτομία που έχει θεσπίσει το Ευρωπαϊκό Γραφείο Διπλωμάτων Ευρεσιτεχνίας (EPO).Η Ελληνοσουηδή βιοτεχνολόγος, Αγγελική Τριανταφύλλου, είναι φιναλίστ για την ανάπτυξη μιας κατοχυρωμένης με ευρεσιτεχνία ενζυμικής μεθόδου που βελτίωσε τη γεύση, τη σταθερότητα και τη λειτουργικότητα των ροφημάτων βρώμης συμβάλλοντας καθοριστικά στην εξέλιξη της αγοράς φυτικών εναλλακτικών. Η μέθοδος αυξάνει τη διαλυτότητα των πρωτεϊνών χωρίς να τις διασπά, επιτρέποντας τη δημιουργία σταθερών προϊόντων κατάλληλων για εφαρμογές όπως τα ροφήματα καφέ.«Ζούμε σε έναν κόσμο που αλλάζει καθημερινά με περισσότερους ανθρώπους και λιγότερους πόρους. Είναι απαραίτητο να κάνουμε την παραγωγή τροφίμων πιο έξυπνη και αποδοτική. Αυτή η εφεύρεση δείχνει πώς η επιστήμη μπορεί να εφαρμοστεί ακόμη και σε έναν φαινομενικά παραδοσιακό τομέα όπως είναι η παραγωγή τροφίμων» σημειώνει σε σχετική ανακοίνωση η Αγγελική Τριανταφύλλου.Ο εφευρέτης Ευάγγελος Ελευθερίου και η ομάδα του από την Ελβετία και την Ελλάδα διακρίθηκαν για την ανάπτυξη βασικών τεχνολογιών που βελτιώνουν τον τρόπο αποθήκευσης, ανάγνωσης και επεξεργασίας ψηφιακών δεδομένων. Το έργο του εκτείνεται από τη μαγνητική αποθήκευση και τη μνήμη flash έως το in-memory computing, με σημαντικό αντίκτυπο στην τεχνητή νοημοσύνη και τις υποδομές δεδομένων.«Μια λύση που απαιτεί ένα μικρό κλάσμα της ενέργειας που χρειάζεται ένα ανταγωνιστικό σύστημα αποτελεί από μόνη της σημαντικό πλεονέκτημα. Όμως το ζήτημα δεν είναι μόνο εμπορικό. Δεν μπορούμε να αντέξουμε να καταναλώνουμε άσκοπα ενέργεια για υπολογισμούς, πληρώνοντας το τίμημα αργότερα», τονίζει ο Ευάγγελος Ελευθερίου.Και οι δύο εφευρέτες είναι στην τριάδα των φιναλίστ στην κατηγορία «Βιομηχανία». Στην ίδια κατηγορία έχουν διακριθεί και οι Ρομπέρτο Κρίπα, Κριστιάνο Κρίπα και η ομάδα τους για μία μέθοδο που επιτρέπει της ταχεία, τοπική παραγωγή probe cards για την πρωτοτυποποίηση μικροκυκλωμάτων.Το Βραβείο Ευρωπαίου Εφευρέτη (European Inventor Award) αποτελεί ένα από τα σπουδαιότερα βραβεία καινοτομίας στην Ευρώπη. Θεσπίστηκε το 2006 από το Ευρωπαϊκό Γραφείο Διπλωμάτων Ευρεσιτεχνίας, τη σημαντικότερη παγκόσμια αρχή στον τομέα της πληροφόρησης και αναζήτησης πατεντών, και τιμά εφευρέτες και ομάδες που έχουν συμβάλει στην αντιμετώπιση μερικών από τις μεγαλύτερες προκλήσεις της εποχής μας.Η κριτική επιτροπή αποτελείται από πρώην φιναλίστ του βραβείου, οι οποίοι αξιολογούν τις υποψηφιότητες με βάση την τεχνική, επιχειρηματική και πνευματική ιδιοκτησιακή τους εμπειρία. Όλοι οι εφευρέτες πρέπει να διαθέτουν ευρωπαϊκό δίπλωμα ευρεσιτεχνίας για την εφεύρεσή τους. Οι νικητές θα ανακοινωθούν στην τελετή απονομής στις 2 Ιουλίου στο Βερολίνο και η τελετή θα μεταδοθεί ζωντανά εδώ. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2112469/dyo-ellines-efeyretes-stoys-finalist-gia-to-vraveio-eyropaioy-efeyreti-toy-eyropaikoy-grafeioy-diplomaton-eyresitechnias/

Γλαυκοκαρχαρίες σε Κορινθιακό και Σαρωνικό: Τι λένε οι επιστήμονες για τα πρόσφατα περιστατικά. «Η παρουσία καρχαριών κοντά στις ακτές δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται με φόβο ή επιθετικότητα» τονίζει η περιβαλλοντική οργάνωση iSea - Η αλήθεια πίσω από τη «συχνότερη» εμφάνισή τους«Οι καρχαρίες δεν αποτελούν λόγο πανικού, αλλά αναπόσπαστο κομμάτι των ελληνικών θαλασσών» τονίζει η Περιβαλλοντική Οργάνωση για την Προστασία των Θαλάσσιων Οικοσυστημάτων iSea, σε ανακοίνωσή της με αφορμή τα περιστατικά εμφάνισης γλαυκοκαρχαριών, που καταγράφονται τις τελευταίες ημέρες κοντά στην ακτή, σε Σαρωνικό και Κορινθιακό.Όπως σημειώνει η οργάνωση, μετά τις Κεχριές, γλαυκοκαρχαρίας εθεάθη και στο Παλαιό Καλαμάκι. Οι εμφανίσεις αυτές έχουν προκαλέσει έντονο ενδιαφέρον από τα μέσα ενημέρωσης, αλλά και ανησυχία. Ένα βήμα πριν την εξαφάνιση Η iSea διευκρινίζει ότι το είδος που καταγράφεται κυρίως τις τελευταίες ημέρες είναι ο Γλαυκοκαρχαρίας (Prionace glauca). Πρόκειται για ένα είδος που απαντάται σε όλες τις ελληνικές θάλασσες. Παρότι πρόκειται για έναν από τους πιο γνωστούς καρχαρίες παγκοσμίως, οι πληθυσμοί του παρουσιάζουν σημαντική μείωση τις τελευταίες δεκαετίες εξαιτίας της υπεραλίευσης και της διεθνούς εμπορίας πτερυγίων. Στη Μεσόγειο ο γλαυκοκαρχαρίας αξιολογείται ως κρισίμως κινδυνεύον είδος, δηλαδή βρίσκεται ένα βήμα πριν από την εξαφάνιση από την περιοχή, ενώ προστατεύεται από διεθνή νομοθεσία. Η αλήθεια πίσω από τη «συχνότερη εμφάνιση» καρχαριών Η οργάνωση ξεκαθαρίζει ότι η παρουσία καρχαριών στις ελληνικές θάλασσες δεν αποτελεί κάτι ασυνήθιστο: «Οι καρχαρίες και τα σαλάχια αποτελούν φυσικό και ιδιαίτερα σημαντικό κομμάτι της θαλάσσιας βιοποικιλότητας της Μεσογείου και της Ελλάδας εδώ και εκατομμύρια χρόνια. Οι περισσότερες καταγραφές αφορούν είδη που είτε είναι ακίνδυνα για τον άνθρωπο είτε αποφεύγουν ενεργά την επαφή μαζί του».«Τα τελευταία χρόνια δημιουργείται η εντύπωση ότι οι εμφανίσεις καρχαριών αυξάνονται» αναφέρει η οργάνωση, ξεκαθαρίζοντας ωστόσο ότι «αυτό φαίνεται να σχετίζεται κυρίως με την ευρύτερη χρήση κινητών τηλεφώνων και μέσων κοινωνικής δικτύωσης, καθώς και με την αυξημένη παρουσία ανθρώπων στη θάλασσα, γεγονός που οδηγεί απλά σε περισσότερες καταγραφές και δημοσιοποίηση περιστατικών. Ενώ πολλές είναι οι δημοσιεύσεις που τελικά δεν αποτελούν πραγματικότητα, αλλά κατασκευάσματα Τεχνητής Νοημοσύνης ή αναπαραγωγής υλικού που παρουσιάζεται ως νέο. Η διαθέσιμη επιστημονική βιβλιογραφία δεν υποστηρίζει καμία αύξηση των πληθυσμών ή των εμφανίσεων καρχαριών στη Μεσόγειο. Αντίθετα, πολλά είδη καρχαριών και σαλαχιών παραμένουν σε ιδιαίτερα δυσμενή κατάσταση διατήρησης, αντιμετωπίζοντας έντονες πιέσεις από την υπεραλίευση και την υποβάθμιση των θαλάσσιων οικοσυστημάτων». 31 είδη καρχαριών στην Ελλάδα Η iSea τονίζει ότι «οι καρχαρίες δεν “εισβάλλουν” στις θάλασσές μας και κανένα νέο είδος δεν έχει καταγραφεί τον τελευταίο αιώνα. Εμείς μοιραζόμαστε τον χώρο με είδη που υπήρχαν εκεί πολύ πριν από εμάς». Όπως επισημαίνεται, στην Ελλάδα καταγράφονται 31 είδη καρχαριών, 25 είδη σαλαχιών και 1 είδος χίμαιρας, με πολλά από αυτά να απειλούνται με εξαφάνιση τόσο σε παγκόσμιο επίπεδο, όσο και στις ελληνικές θάλασσες. «Η Μεσόγειος θεωρείται σήμερα μία από τις πιο επικίνδυνες περιοχές στον κόσμο για τους καρχαρίες και τα σαλάχια, καθώς περισσότερο από το 50% των ειδών αντιμετωπίζουν κίνδυνο εξαφάνισης λόγω υπεραλίευσης, υποβάθμισης ενδιαιτημάτων και παράνομης διακίνησης. Στην Ελλάδα, το 68% των ειδών καρχαριών, το 48% των ειδών σαλαχιών και η μοναδική χίμαιρα που απαντάται στη χώρα κινδυνεύουν με εξαφάνιση. Παράλληλα, μεγάλο μέρος των ειδών αυτών προστατεύεται από την ελληνική κι ευρωπαϊκή νομοθεσία. Παρ’ όλα αυτά, προστατευόμενα είδη συνεχίζουν να αλιεύονται ή ακόμη και να καταλήγουν στην αγορά και στην κατανάλωση, συχνά χωρίς οι πολίτες να γνωρίζουν τι πραγματικά αγοράζουν» υπογραμμίζεται στην ανακοίνωση της οργάνωσης. Τι να κάνουμε αν αντιληφθούμε την παρουσία καρχαρία Σύμφωνα με την iSea, «η παρουσία καρχαριών κοντά στις ακτές δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται με φόβο ή επιθετικότητα. Αντίθετα πρέπει να αντιμετωπίζεται με σεβασμό στην άγρια ζωή και ψυχραιμία απέναντι στο άγνωστο. Γι’ αυτό: αποφεύγουμε την παρενόχληση ή την καταδίωξη του ζώου, βγαίνουμε ήρεμα από το νερό εφόσον κριθεί απαραίτητο, δεν επιχειρούμε να το πλησιάσουμε για φωτογραφίες ή βίντεο, ενημερώνουμε τους αρμόδιους φορείς και τις λιμενικές αρχές. αν θέλουμε να επισκεφτούμε μια παραλία για την οποία έχουμε επιφυλάξεις ή να κάνουμε ψαροντούφεκο ενημερωνόμαστε από το τοπικό λιμεναρχείο». «Εξαιρετικά χαμηλές οι πιθανότητες αρνητικής αλληλεπίδρασης ανθρώπου και καρχαρία στη Μεσόγειο» Συμπερασματικά, η οργάνωση τονίζει πως «οι πιθανότητες αρνητικής αλληλεπίδρασης ανθρώπου και καρχαρία στη Μεσόγειο παραμένουν εξαιρετικά χαμηλές». Αντίθετα, όπως σημειώνει, «ο πραγματικός κίνδυνος αφορά τους ίδιους τους καρχαρίες, καθώς χιλιάδες άτομα σκοτώνονται κάθε χρόνο στη Μεσόγειο από αλιευτικές δραστηριότητες. Η προστασία των καρχαριών και σαλαχιών δεν αφορά μόνο τα ίδια τα είδη. Αφορά τη διατήρηση της ισορροπίας των θαλάσσιων οικοσυστημάτων και τελικά τη διατήρηση υγιών θαλασσών για όλους μας» καταλήγει, καλώντας τους πολίτες για οποιαδήποτε καταγραφή καρχαρία ή σαλαχιού, να επικοινωνούν με τις λιμενικές αρχές και την iSea, η οποία αποτελεί συντονιστή για τους καρχαρίες και τα σαλάχια στο Εθνικό Δίκτυο Εκβρασμών, αποστέλλοντας φωτογραφίες, βίντεο και πληροφορίες τοποθεσίας και συμβάλλοντας έτσι σημαντικά στην επιστημονική γνώση και προστασία των ειδών. https://www.naftemporiki.gr/green/wildlife/2117129/glaykokarcharies-se-korinthiako-kai-saroniko-ti-lene-oi-epistimones-gia-ta-prosfata-peristatika/ Αποκαλύφθηκε η ιστορία εξημέρωσης του βαμβακιού. Η εκκίνηση έγινε τη λίθινη εποχή στη περιοχή του Μεξικού. Το βαμβάκι, η πιο κερδοφόρα μη διατροφική καλλιέργεια στον κόσμο, χρησιμοποιείται περισσότερο από κάθε άλλη φυσική ίνα.Γνωστό για την άνεση και την ανθεκτικότητά του, χρησιμοποιείται από την αρχαιότητα σε υφάσματα και άλλα προϊόντα. Τέσσερα είδη καλλιεργούνται εμπορικά, όμως ένα κυριαρχεί, αντιπροσωπεύοντας περίπου το 90% της παγκόσμιας παραγωγής.Οι επιστήμονες αποκάλυψαν τώρα την ιστορία εξημέρωσης αυτού του σημαντικού είδους, που ονομάζεται Gossypium hirsutum ή βαμβάκι upland, χρησιμοποιώντας γενετική ανάλυση. Διαπίστωσαν ότι εξημερώθηκε αρχικά στο Μεξικό στο βορειοδυτικό τμήμα της χερσονήσου Γιουκατάν. Η περιοχή τότε κατοικούνταν από αγρότες της λίθινης εποχής πολύ πριν την άνθηση του πολιτισμού των Μάγια.Ο βοτανολόγος και εξελικτικός βιολόγος του Πολιτειακού Πανεπιστημίου της Αιόβα Τζόναθαν Γουέντελ δήλωσε ότι αυτή η εξημέρωση συνέβη πριν από τουλάχιστον 4.000 χρόνια και ίσως ακόμη και πριν από 7.000 χρόνια. Οι ερευνητές εντόπισαν την περιοχή εξημέρωσης συγκρίνοντας τα γονιδιώματα του καλλιεργημένου είδους με άγρια είδη βαμβακιού που βρίσκονται στη Γιουκατάν, τη Φλόριντα και στα νησιά της Καραϊβικής Πουέρτο Ρίκο και Γουαδελούπη. Το καλλιεργημένο είδος ταίριαζε περισσότερο με το άγριο βαμβάκι της Γιουκατάν.«Τα άγρια φυτά βαμβακιού είναι ξυλώδεις, πολυκλαδικοί θάμνοι ή μικρά δέντρα, με μεγάλη διάρκεια ζωής, σχετικά περιορισμένη ανθοφορία και μικρότερα άνθη, καρπούς και σπόρους σε σχέση με τα καλλιεργημένα» λέει ο Γουέντελ συν-επικεφαλής συγγραφέας της μελέτης που δημοσιεύθηκε στη επιθεώρηση «Proceedings of the National Academy of Sciences».«Κάποιοι πληθυσμοί πρέπει να ενδιαφέρθηκαν για τις άγριες μορφές ξεκινώντας έτσι τη διαδικασία εξημέρωσης από την οποία προέκυψε η σύγχρονη καλλιέργεια μέσα από χιλιάδες χρόνια αργής και σταδιακής βελτίωσης» αναφέρει ο Γουέντελ.«Οι πρώτοι αγρότες είδαν προοπτική σε αυτό το απλωμένο φυτό με τους τριχωτούς σπόρους ως πηγή μαλακών υλικών. Οι πρώτοι υφαντές μπορούσαν να γνέσουν τις ίνες με το χέρι και να τις χρησιμοποιήσουν για ύφανση υφασμάτων, διχτυών ψαρέματος, σχοινιών και άλλων προϊόντων» εξηγεί η γενετίστρια και εξελικτική βιολόγος Κορίν Γκρόβερ στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο της Αιόβα.Το βαμβάκι upland διαδόθηκε στον υπόλοιπο κόσμο μετά τις ισπανικές κατακτήσεις στην Αμερική τον 16ο αιώνα. Σήμερα, η Κίνα, η Ινδία, οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Βραζιλία είναι οι μεγαλύτεροι παραγωγοί βαμβακιού παγκοσμίως.«Η έρευνα δείχνει ότι η διαδικασία εξημέρωσης, δηλαδή η μετατροπή αυτών των κοντών, χοντρών και καφετί ινών στη λεπτή, λευκή και ποιοτική υφαντική ίνα που γνωρίζουμε σήμερα, πιθανότατα περιλαμβάνει πολλά γονίδια που λειτουργούν σαν μια πολύπλοκη συμφωνία» λέει η Γκρόβερ. «Οι ίνες είναι στην πραγματικότητα μονοκύτταρες τρίχες των σπόρων, αλλά συγκαταλέγονται ανάμεσα στα πιο εντυπωσιακά και εξελιγμένα κύτταρα στα φυτά» εξηγεί ο Γουέντελ. Τα ευρήματα Η μελέτη διαπίστωσε ότι το καλλιεργημένο βαμβάκι διαθέτει πολύ μικρότερη γενετική ποικιλότητα σε σύγκριση με τα άγρια συγγενικά του είδη. Η μειωμένη γενετική ποικιλότητα μπορεί να περιορίσει την ικανότητα ενός είδους να προσαρμόζεται σε περιβαλλοντικές αλλαγές, όπως οι ασθένειες.«Γνωρίζουμε ότι η εξημέρωση συχνά οδηγεί σε απώλεια γενετικής ποικιλότητας, καθώς οι πρώτοι αγρότες επέλεγαν πολύτιμα χαρακτηριστικά και αργότερα η βελτίωση των καλλιεργειών ενίσχυσε ακόμη περισσότερο αυτή την επιλογή. Τώρα μπορούμε να δούμε τι σημαίνει αυτό συνολικά για το γονιδίωμα του βαμβακιού και πώς συγκρίνεται με τη γενετική ποικιλότητα που παραμένει στη φύση. Αυτή η άγρια ποικιλότητα είναι σημαντική επειδή χαρακτηριστικά που χάθηκαν κατά λάθος, όπως για παράδειγμα η ανθεκτικότητα σε ορισμένα παράσιτα, μπορεί να αποδειχθούν πολύτιμα για τις σύγχρονες καλλιέργειες» » αναφέρει η Γκρόβερ.Ένα άλλο είδος βαμβακιού, το Gossypium barbadense ή βαμβάκι extra-long staple, εξημερώθηκε επίσης στην Αμερική, πιθανότατα στο Περού ή τον Ισημερινό, περίπου την ίδια περίοδο με το upland βαμβάκι και σήμερα αντιπροσωπεύει περίπου το 5% της παγκόσμιας παραγωγής. Δύο ακόμη εξημερωμένα είδη, το Gossypium arboreum από την ινδική υποήπειρο και το Gossypium herbaceum από την υποσαχάρια Αφρική και την Αραβική Χερσόνησο, συμπληρώνουν το υπόλοιπο της παραγωγής.Το βαμβάκι ξεπερνά κατά πολύ άλλες καλλιέργειες ινών όπως το λινάρι, η γιούτα και η κάνναβη σε όγκο παραγωγής. «Η ζήτηση για βαμβάκι, παρότι μεταβάλλεται από χρονιά σε χρονιά, παραμένει υψηλή και φαίνεται να ακολουθεί γενικά ανοδική πορεία» λέει η Γκρόβερ.Η εφεύρεση της εκκοκκιστικής μηχανής βαμβακιού στις Ηνωμένες Πολιτείες στα τέλη του 18ου αιώνα αύξησε δραματικά την ταχύτητα επεξεργασίας και έκανε τη βαμβακοκαλλιέργεια εξαιρετικά κερδοφόρα. Αυτό οδήγησε στην επέκταση της δουλείας στον αμερικανικό Νότο, καθώς αυξήθηκε η ανάγκη για εργατικά χέρια στη φύτευση, τη συγκομιδή και την επεξεργασία της πολύτιμης καλλιέργειας.«Το βαμβάκι έχει μια περίπλοκη ιστορία, κυρίως λόγω της σύνδεσής του με τη δουλεία, την εκμετάλλευση των ιθαγενών πληθυσμών και την αυτοκρατορική επέκταση. Ωστόσο, παραμένει μια διαχρονική καλλιέργεια, βαθιά συνδεδεμένη με τις ζωές ανθρώπων σε ολόκληρο τον κόσμο» κατέληξε η Γκρόβερ. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2112032/apokalyfthike-i-istoria-eximerosis-toy-vamvakioy/

Οι αστροναύτες στο Διεθνή Διαστημικό Σταθμό μελετούν την πνευμονία. Εξετάζεται η σύνδεση της ασθένειας με πρόκληση καρδιακών προβλημάτων. Οι αστροναύτες της Αποστολής 74 στο Διεθνή Διαστημικό Σταθμό ερευνούν πώς τα βακτήρια που προκαλούν πνευμονία μπορούν να οδηγήσουν σε μακροχρόνιες βλάβες στην καρδιά.Οι ερευνητές αξιοποιούν το διαστημικό περιβάλλον για να παρατηρήσουν πώς ιστοί καρδιάς που προέρχονται από βλαστοκύτταρα αντιδρούν σε βακτηριακές λοιμώξεις, με στόχο την ανακάλυψη νέων τρόπων διαχείρισης της καρδιαγγειακής υγείας και των λοιμωδών νοσημάτων.Στο Διάστημα τα βακτήρια τείνουν να γίνονται πιο επιθετικά και να εμφανίζουν αυξημένη ανθεκτικότητα στα φάρμακα. Οι επιστήμονες εκμεταλλεύονται αυτά τα χαρακτηριστικά για να ενισχύσουν τις επιδράσεις τους στα καρδιακά κύτταρα και να αποκαλύψουν σημαντικές κυτταρικές αντιδράσεις που θα ήταν δύσκολο να εντοπιστούν στη Γη.Ο εντοπισμός των παραγόντων που κάνουν τις βακτηριακές λοιμώξεις πιο σοβαρές στο Διάστημα θα μπορούσε να οδηγήσει σε νέους θεραπευτικούς στόχους. Ο Δρ. Παλαπάνιαν Σέθου καθηγητής Ιατρικής και Βιοϊατρικής Μηχανικής στο Πανεπιστήμιο της Αλαμπάμα στο Μπέρμιγχαμ δήλωσε: «Ενισχύοντας τη λοίμωξη αναμένουμε σαφέστερο διαχωρισμό ανάμεσα στις ομάδες λοίμωξης και ελέγχου διευκολύνοντας την αναγνώριση λεπτών παραγόντων που προάγουν τη λοιμογόνο δράση των βακτηρίων». Η έρευνα Το βακτήριο Streptococcus pneumoniae αποτελεί την κύρια αιτία της πνευμονίας της κοινότητας μιας λοίμωξης που προκαλεί εκατομμύρια θανάτους κάθε χρόνο. Περισσότερο από το ένα τέταρτο των ενηλίκων που νοσηλεύονται με πνευμονία της κοινότητας εμφανίζουν καρδιοπάθειες ενώ όσοι επιβιώνουν από σοβαρές περιπτώσεις αντιμετωπίζουν αυξημένο κίνδυνο ακόμη και μετά την πλήρη εξάλειψη της πνευμονίας.Η έρευνα αυτή είναι επίσης σημαντική καθώς οι άνθρωποι προετοιμάζονται για ταξίδια βαθύτερα στο Διάστημα. Εδώ και πάνω από 25 χρόνια, οι επιστήμονες χρησιμοποιούν τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό για να μελετήσουν πώς αντιδρούν το ανθρώπινο σώμα και τα μικρόβια στο διαστημικό περιβάλλον ενώ οι μελλοντικές αποστολές βαθέως Διαστήματος θα απαιτήσουν τις γνώσεις και τις στρατηγικές που αποκτώνται σήμερα.«Η αντιμετώπιση αυτών των ερωτημάτων είναι απαραίτητη για τη διασφάλιση της ανθρώπινης υγείας κατά τη διάρκεια μακροχρόνιων διαστημικών ταξιδιών και για τη δημιουργία βιώσιμης παρουσίας πέρα από τη Γη. Τα πειράματά μας αναμένεται να προσφέρουν νέες γνώσεις για το πώς οι ιδιαίτεροι παράγοντες του διαστήματος επηρεάζουν την εξέλιξη των ασθενειών» αναφέρει ο Δρ. Κάρλος Οριχουέλα καθηγητής Μικροβιολογίας στο Πανεπιστήμιο της Αλαμπάμα.Ο Διεθνής Διαστημικός Σταθμός επιτρέπει σε ερευνητές από όλο τον κόσμο να μελετούν πολύπλοκα προβλήματα ανθρώπινης υγείας τόσο στη Γη όσο και στο διάστημα. Η αξιοποίηση των μοναδικών περιβαλλοντικών συνθηκών του σταθμού επιτρέπει προηγμένες μελέτες σχετικά με την ανάπτυξη ασθενειών τη δοκιμή φαρμάκων και διαγνωστικών εργαλείων και πολλά ακόμη. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2110073/oi-astronaytes-sto-diethni-diastimiko-stathmo-meletoyn-tin-pneymonia/

Η Google ξεκινά τη δημιουργία κέντρων δεδομένων στο Διάστημα; Στόχος να σχηματιστεί ένα διαστημικό υπολογιστικό νέφος τεχνητής νοημοσύνης. Η Google ανακοίνωσε ότι βρίσκεται σε συζητήσεις με τη SpaceX του Έλον Μασκ και άλλες εταιρείες σχετικά με μελλοντικές εκτοξεύσεις για το Project Suncatcher, ένα πρόγραμμα δημιουργίας διαστημικών κέντρων δεδομένων σε τροχιά γύρω από τη Γη.Η Google προωθεί την ιδέα των διαστημικών data centers μέσω του Project Suncatcher, μιας ερευνητικής προσπάθειας που στοχεύει στη δημιουργία ενός δικτύου ηλιακά τροφοδοτούμενων δορυφόρων εξοπλισμένων με Tensor Processing Units ώστε να σχηματιστεί ένα διαστημικό υπολογιστικό νέφος τεχνητής νοημοσύνης.Η εταιρεία σχεδιάζει να πραγματοποιήσει την πρώτη δοκιμαστική εκτόξευση σε συνεργασία με την εταιρεία Planet Labs περίπου το 2027. Μια πιθανή συνεργασία με τη Google θα σηματοδοτούσε τη δεύτερη φορά που ο Έλον Μασκ συνεργάζεται με ανταγωνιστή στον τομέα της τεχνητής νοημοσύνης παρότι στο παρελθόν έχει ασκήσει δημόσια κριτική σε αντίπαλες εταιρείες του χώρου. Ο Μασκ είχε συμβάλει στη δημιουργία της OpenAI το 2015 ως αντίβαρο στις φιλοδοξίες της Google στην τεχνητή νοημοσύνη, πριν αποχωρήσει έπειτα από διαφωνίες με τον συνιδρυτή της Google, Λάρι Πέιτζ, σχετικά με την ασφάλεια της AI. Σήμερα η SpaceX και η Google φαίνεται να κινούνται προς τον ίδιο τεχνολογικό στόχο επιδιώκοντας να δημιουργήσουν κέντρα δεδομένων τεχνητής νοημοσύνης στο Διάστημα.Η ανάπτυξη διαστημικών data centers θεωρείται ένας από τους βασικούς λόγους πίσω από τα σχέδια της SpaceX για μελλοντική δημόσια εγγραφή στο χρηματιστήριο, καθώς το εγχείρημα απαιτεί τεράστιες επενδύσεις και αντιμετωπίζει μεγάλες τεχνολογικές προκλήσεις. Την προηγούμενη εβδομάδα η Anthropic συμφώνησε να χρησιμοποιήσει όλη την υπολογιστική ισχύ της εγκατάστασης Colossus 1 της SpaceX στο Μέμφις και εξέφρασε ενδιαφέρον να συνεργαστεί με τη διαστημική εταιρεία για την ανάπτυξη διαστημικών data centers ισχύος πολλών γιγαβάτ. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2110057/i-google-xekina-ti-dimioyrgia-kentron-dedomenon-sto-diastima/

Αστρονόμοι εντόπισαν παράξενα άστρα στο γαλαξία μας που ίσως κάποτε ανήκαν σε άλλο γαλαξία. Υπήρξε σύγκρουση των δύο γαλαξιών με νικητή τον δικό μας. Μελετώντας τη χημική σύσταση αυτών των άστρων και την κίνησή τους κοντά στο γαλαξιακό δίσκο, οι ερευνητές κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι ο αρχικός τους γαλαξίας που έλαβε την ονομασία «Loki» από τον πανούργο και «κατεργάρη» θεό της Σκανδιναβικής μυθολογίας πιθανόν συγχωνεύθηκε με τον γαλαξία μας πριν από περίπου 10 δισεκατομμύρια χρόνια.Η μελέτη αυτών των άστρων θα μπορούσε να αποδειχθεί «πολύ σημαντική» για την κατανόηση της ιστορίας του γαλαξία αλλά και του ίδιου του Σύμπαντος δήλωσε ο επικεφαλής της έρευνας Φεντερίκο Σεστίτο αστροφυσικός στο Πανεπιστήμιο του Χερφορντσάιρ στη Βρετανία. Πρόσθεσε επίσης ότι ο Loki ίσως ήταν ανάμεσα στους «πρώτους μικρούς γαλαξίες που σχηματίστηκαν στο νεαρό Σύμπαν». Η κοσμική διεργασία Οι μεγάλοι γαλαξίες δεν δημιουργούνται μονομιάς. Σχηματίζονται σταδιακά μέσα σε δισεκατομμύρια χρόνια μέσω συγχωνεύσεων με μικρότερους γαλαξίες, οι οποίοι συχνά απορροφώνται πλήρως. Στις πρώτες εποχές μετά τη Μεγάλη Έκρηξη η ύλη συγκεντρώθηκε σε νέφη αερίων που κατέρρευσαν σχηματίζοντας τους πρώτους πρωτόγονους γαλαξίες. Αυτά τα μικρά συστήματα συγκρούστηκαν και ενώθηκαν μεταξύ τους, δημιουργώντας σταδιακά τις τεράστιες δομές που παρατηρούμε σήμερα.Στη νέα μελέτη που δημοσιεύθηκε στην επιθεώρηση «Monthly Notices of the Royal Astronomical Society» οι αστρονόμοι εντόπισαν 20 αρχαία άστρα με πολύ χαμηλή περιεκτικότητα σε μέταλλα τα οποία κινούνται ασυνήθιστα κοντά στον γαλαξιακό δίσκο, την επίπεδη περιστρεφόμενη περιοχή του Γαλαξία όπου βρίσκονται τα περισσότερα άστρα συμπεριλαμβανομένου του Ήλιου.Τα πρώτα άστρα του Σύμπαντος αποτελούνταν σχεδόν αποκλειστικά από υδρογόνο και ήλιο. Τα βαρύτερα στοιχεία τα οποία οι αστρονόμοι αποκαλούν «μέταλλα» δημιουργήθηκαν αργότερα στο εσωτερικό αυτών των πρώτων άστρων μέσω πυρηνικών αντιδράσεων. Όταν αυτά τα άστρα εξερράγησαν εμπλούτισαν το διαστρικό αέριο με νέα στοιχεία με αποτέλεσμα κάθε επόμενη γενιά άστρων να περιέχει περισσότερα μέταλλα. Η ανακάλυψη Οι προσομοιώσεις δείχνουν ότι τα άστρα από τις αρχαιότερες συγχωνεύσεις γαλαξιών θα έπρεπε σήμερα να βρίσκονται βαθύτερα μέσα στο γαλαξία ενώ άστρα από μεταγενέστερες συγχωνεύσεις θα ήταν πιο διασκορπισμένα στη γαλαξιακή άλω μια τεράστια σφαιρική περιοχή που περιβάλλει το φωτεινό δίσκο. Ωστόσο μέχρι σήμερα είχαν εντοπιστεί ελάχιστα φτωχά σε μέταλλα άστρα στις εσωτερικές περιοχές του γαλαξία μας ώστε να επιβεβαιωθεί αυτή η θεωρία.Η ομάδα εντόπισε τα άστρα χρησιμοποιώντας έναν υπάρχοντα κατάλογο και τα παρατήρησε με ένα ισχυρό φασματογράφο στο τηλεσκόπιο Canada-France-Hawaii. Παράλληλα χρησιμοποίησε ακριβή δεδομένα θέσης από το διαστημικό τηλεσκόπιο Gaia για να υπολογίσει τις αποστάσεις και τις τροχιές τους.Ο Σεστίτο εξήγησε ότι ο συνδυασμός χημικών στοιχείων και τροχιών οδήγησε τους επιστήμονες να εξετάσουν μια εξωγαλαξιακή προέλευση για αυτά τα άστρα. Αντί να κινούνται στην άλω, όπως συμβαίνει συνήθως με τόσο αρχαία άστρα, αυτά ακολουθούσαν τροχιές πολύ κοντά στον γαλαξιακό δίσκο σε αποστάσεις μόλις 6.500 ετών φωτός από τον Ήλιο.«Συνήθως τα άστρα στο δίσκο είναι πλούσια σε μέταλλα και νεότερα όπως ο Ήλιος. Τα συγκεκριμένα άστρα όμως είναι αρχαία και πολύ φτωχά σε μέταλλα όπως εκείνα που βρίσκουμε σε νάνους γαλαξίες» λέει ο ΣεστίτοΜερικά από τα άστρα κινούνταν προς την ίδια κατεύθυνση με την περιστροφή του γαλαξία ενώ άλλα προς την αντίθετη. Παρ’ όλα αυτά οι δύο ομάδες είχαν παρόμοια χημική σύσταση κάτι που έκανε δύσκολη την εξήγηση του φαινομένου.Η απάντηση ήρθε μέσω υπολογιστικών προσομοιώσεων. Αν η συγχώνευση συνέβη πολύ νωρίς όταν ο νεαρός γαλαξίας δεν είχε ακόμη σχηματίσει πλήρως τον περιστρεφόμενο δίσκο του τότε ο εισερχόμενος γαλαξίας θα μπορούσε να διασκορπίσει τα άστρα του προς πολλές κατευθύνσεις.Έτσι οι προσομοιώσεις έδειξαν ότι ένας μικρός γαλαξίας που απορροφήθηκε από τον νεαρό γαλαξία μας πριν από περισσότερα από 10 δισεκατομμύρια χρόνια θα μπορούσε να δημιουργήσει ακριβώς το μοτίβο τροχιών που παρατηρείται σήμερα. Οι διαφορετικές απόψεις Οι επιστήμονες εκτιμούν ότι ο γαλαξίας Loki είχε συνολική μάζα περίπου 1,4 δισεκατομμύρια φορές μεγαλύτερη από αυτή του Ήλιου. «Όπως ο μυθολογικός Loki είναι δύσκολο να αποκωδικοποιηθεί, έτσι και αυτά τα άστρα μάς δυσκόλεψαν αρκετά μέχρι να καταλάβουμε την προέλευσή τους» εξηγεί Σεστίτο.Άλλοι επιστήμονες θεωρούν ότι η ανακάλυψη είναι πολλά υποσχόμενη αλλά όχι ακόμη οριστική. Ο αστροφυσικός Ανιρούντ Τσίτι από το Πανεπιστήμιο Στάνφορντ δήλωσε ότι η χημική ανάλυση των άστρων είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα και ότι τα στοιχεία δείχνουν πως ίσως αποτελούν ξεχωριστή ομάδα.Παράλληλα υπογράμμισε ότι χρειάζονται περισσότερες παρατηρήσεις καθώς είναι πιθανό αυτά τα άστρα να ανήκουν σε κάποια άγνωστη υποδομή του ίδιου του γαλαξία και όχι απαραίτητα σε έναν αρχαίο συγχωνευμένο γαλαξία. Ο Σεστίτο παραδέχθηκε ότι το δείγμα είναι ακόμη μικρό επειδή κάθε άστρο απαιτεί περίπου τέσσερις ώρες παρατήρησης με τηλεσκόπιο υψηλής ανάλυσης.Μελλοντικά τηλεσκόπια και νέες φασματοσκοπικές εγκαταστάσεις θα επιτρέψουν στους αστρονόμους να μελετήσουν εκατοντάδες παρόμοια άστρα, ίσως αποκαλύπτοντας περισσότερα κρυμμένα απομεινάρια αρχαίων γαλαξιών στο εσωτερικό του γαλαξία μας.Να σημειωθεί ότι έρευνες των τελευταίων ετών έχουν υποδείξει ότι ο γαλαξίας μας αποτελεί ένα κοσμικό… Χαϊλάντερ αφού υπολογίστηκε ότι έχει βρεθεί σε συνθήκες σύγκρουσης σε τουλάχιστον 11 περιπτώσεις με άλλους γαλαξίες και βγήκε σε όλες νικητής παρά το γεγονός ότι σε κάποιες περιπτώσεις αναμετρήθηκε με μεγαλύτερους γαλαξίες που συνήθως επικρατούν σε αυτές τις διεργασίες. Ο γαλαξίας μας. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2110745/astronomoi-entopisan-paraxena-astra-sto-galaxia-mas-poy-isos-kapote-anikan-se-allo-galaxia/

Βρέθηκε τρόπος καταστροφής των αιώνιων πλαστικών. Πρόκειται για χημικέ ενώσεις που παραμένουν στο περιβάλλον και το ανθρώπινο οργανισμό για πολλά χρόνια. Ερευνητές ανακάλυψαν έναν νέο μηχανισμό που ίσως βοηθήσει στη διάσπαση των εξαιρετικά ανθεκτικών χημικών ενώσεων PFAS.Οι PFAS έχουν αποκτήσει το παρατσούκλι «παντοτινά χημικά» για καλό λόγο. Αυτές οι βιομηχανικές ενώσεις είναι τόσο χημικά ανθεκτικές που μπορούν να παραμείνουν στο περιβάλλον και στο ανθρώπινο σώμα για χρόνια ή ακόμη και δεκαετίες. Έχουν εντοπιστεί σε πόσιμο νερό, συσκευασίες τροφίμων, βρόχινο νερό και ανθρώπινο αίμα σε όλο τον κόσμο, αποτελώντας ένα από τα δυσκολότερα προβλήματα ρύπανσης που αντιμετωπίζουν οι επιστήμονες.Τώρα ερευνητές ίσως βρήκαν ένα σημαντικό στοιχείο για το πώς μπορούν τελικά να διασπαστούν αντί απλώς να απομακρύνονται μέσω φιλτραρίσματος. Μια νέα μελέτη έδειξε ότι η έντονη υπεριώδης ακτινοβολία μπορεί να προκαλέσει τη διάσπαση των PFAS χωρίς να απαιτούνται πρόσθετες χημικές ουσίες. Το σημαντικότερο είναι ότι οι ερευνητές εντόπισαν τον βασικό παράγοντα πίσω από την αντίδραση: τις ρίζες υδρογόνου, εξαιρετικά δραστικά σωματίδια που σχηματίζονται από το νερό κατά την έκθεση στην υπεριώδη ακτινοβολία.Τα αποτελέσματα αμφισβητούν προηγούμενες θεωρίες σχετικά με τον τρόπο με τον οποίο διασπώνται οι PFAS. Παλαιότερες μελέτες υποστήριζαν ότι άλλα δραστικά είδη ήταν κυρίως υπεύθυνα για τη διαδικασία. Με τον εντοπισμό των ριζών υδρογόνου ως βασικού παράγοντα, οι επιστήμονες απέκτησαν σαφέστερη εικόνα των χημικών αντιδράσεων που εμπλέκονται. Η κατανόηση του μηχανισμού διάσπασης των PFAS θα μπορούσε να βοηθήσει στην ανάπτυξη πιο αποτελεσματικών συστημάτων επεξεργασίας. Η ακτινοβολία Οι ρίζες υδρογόνου είναι εξαιρετικά δραστικές και μπορούν να επιτεθούν στα μόρια PFAS αφαιρώντας άτομα φθορίου. Με την πάροδο του χρόνου, αυτό αποδυναμώνει τις ενώσεις και τις διασπά σε μικρότερες και λιγότερο επίμονες ουσίες. Οι ερευνητές διαπίστωσαν επίσης ότι η αντίδραση λειτουργεί καλύτερα υπό υπεριώδη ακτινοβολία υψηλής ενέργειας ιδιαίτερα σε μήκη κύματος κάτω από 300 νανόμετρα.Σύμφωνα με τον αναπληρωτή καθηγητή Ζονγκσού Γουέι του Πανεπιστημίου Άαρχους στη Δανία που ηγήθηκε της μελέτης τα ευρήματα θα μπορούσαν να καθοδηγήσουν την ανάπτυξη καλύτερων τεχνολογιών καθαρισμού.«Γνωρίζουμε ότι οι PFAS είναι εξαιρετικά σταθερές λόγω των ισχυρών δεσμών άνθρακα-φθορίου και η διάσπαση αυτών των δεσμών είναι η βασική πρόκληση. Εντοπίζοντας τις ρίζες υδρογόνου ως κυρίαρχο παράγοντα, έχουμε πλέον μια πιο ξεκάθαρη κατεύθυνση για το πώς μπορούμε να σχεδιάσουμε πιο αποδοτικές και βιώσιμες τεχνολογίες που θα καταστρέφουν πραγματικά αυτές τις χημικές ουσίες αντί απλώς να τις απομακρύνουν» δήλωσε.Ο Γουέι σημείωσε ότι πολλές από τις σημερινές μεθόδους απλώς μεταφέρουν τα PFAS από ένα σημείο σε άλλο αντί να τα εξαλείφουν πλήρως. «Σήμερα, πολλές τεχνολογίες μπορούν να φιλτράρουν τις PFAS από το νερό, αλλά δεν τα εξαλείφουν. Ο πραγματικός στόχος είναι η αποδόμηση: να διασπαστούν πλήρως τα μόρια. Η κατανόηση του μηχανισμού είναι απαραίτητη αν θέλουμε να το πετύχουμε με έναν πράσινο και επεκτάσιμο τρόπο»Οι ερευνητές προειδοποιούν ότι τα νέα ευρήματα δεν αποτελούν άμεση λύση στο πρόβλημα της ρύπανσης από PFAS. Η διαδικασία διάσπασης παραμένει σχετικά αργή και κατά τη διάρκεια της επεξεργασίας μπορούν να σχηματιστούν ενδιάμεσες ενώσεις. Παρ’ όλα αυτά, ο εντοπισμός του βασικού χημικού παράγοντα αποτελεί σημαντική πρόοδο στην κατανόηση του τρόπου με τον οποίο αυτοί οι ρύποι θα μπορούσαν τελικά να καταστραφούν πιο αποτελεσματικά.Η μελέτη δείχνει ότι ακόμη και οι πιο ανθεκτικοί ρύποι ίσως μπορούν να αντιμετωπιστούν όταν οι επιστήμονες κατανοήσουν πλήρως τη χημεία που κρύβεται πίσω από αυτούς. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2110987/vrethike-tropos-katastrofis-ton-aionion-plastikon/

Το James Webb εισέβαλε στην υπέρλαμπρη καρδιά ενός γαλαξία (βίντεο) Το κέντρο του εκπέμπει περισσότερο φως από ολόκληρο τον υπόλοιπο γαλαξία μαζί. Ο γαλαξίας Messier 77 βρίσκεται περίπου 62 εκατομμύρια έτη φωτός μακριά από τη Γη στον αστερισμό του Κήτους και είναι ένας από τους πιο φωτεινούς και μελετημένους γαλαξίες στο νυχτερινό ουρανό.Είναι επίσης γνωστός με τις ονομασίες Squid Galaxy, NGC 1068, LEDA 10266 και Cetus A, ενώ έχει φαινόμενο μέγεθος 9,6. Ο Messier 77 ανακαλύφθηκε το 1780 από τον Γάλλο αστρονόμο Πιερ Μεσαίν ο οποίος αρχικά τον θεώρησε νεφέλωμα. Αργότερα ενημέρωσε τον συνάδελφό του Σαρλ Μεσιέ για την ανακάλυψη.Ο Μεσιέ πίστευε ότι το φωτεινό αντικείμενο που παρατηρούσε ήταν ένα σμήνος άστρων όμως με την πρόοδο της τεχνολογίας αποκαλύφθηκε ότι πρόκειται για γαλαξία. Με διάμετρο περίπου 100.000 έτη φωτός ο Messier 77 είναι ένας από τους μεγαλύτερους γαλαξίες στον κατάλογο Messier. Είναι τόσο ογκώδης ώστε η βαρυτική του δύναμη παραμορφώνει και στρεβλώνει γειτονικούς γαλαξίες. Αποτελεί επίσης έναν από τους πιο κοντινούς γαλαξίες που διαθέτουν ενεργό γαλαξιακό πυρήνα.Ο Messier 77 ταξινομείται ως γαλαξίας τύπου Seyfert II, χαρακτηρισμένος από την έντονη εκπομπή υπέρυθρης ακτινοβολίας. Σύμφωνα με τους αστρονόμους του τηλεσκοπίου Webb, στο κέντρο του Messier 77 υπάρχει μια συμπαγής περιοχή γεμάτη καυτό αέριο, η οποία εκπέμπει περισσότερο φως από ολόκληρο τον υπόλοιπο γαλαξία μαζί. Αυτός είναι ο ενεργός γαλαξιακός πυρήνας του γαλαξία και τροφοδοτείται από μια υπερμεγέθη μαύρη τρύπα στο κέντρο του, η οποία έχει μάζα οκτώ εκατομμύρια φορές μεγαλύτερη από εκείνη του Ήλιου.Το αέριο στις κεντρικές περιοχές του γαλαξία παρασύρεται από την ισχυρή βαρύτητα και κινείται σε εξαιρετικά γρήγορες τροχιές γύρω από τη μαύρη τρύπα. Οι συγκρούσεις και η θέρμανση του αερίου παράγουν τεράστιες ποσότητες ακτινοβολίας. Ο Messier 77 είναι επίσης γνωστός για την έντονη δημιουργία νέων άστρων. Η εικόνα υπερύθρων αποκάλυψε μια κεντρική ράβδο που εκτείνεται στην καρδιά του γαλαξία, χαρακτηριστικό που δεν φαίνεται στις εικόνες ορατού φωτός.Η ράβδος περιβάλλεται από έναν φωτεινό δακτύλιο σχηματισμού άστρων, που δημιουργείται στα εσωτερικά άκρα των δύο σπειροειδών βραχιόνων του γαλαξία. Οι περιοχές αυτές χαρακτηρίζονται από εξαιρετικά υψηλούς ρυθμούς γέννησης άστρων.Ο δακτύλιος έχει διάμετρο μεγαλύτερη από 6.000 έτη φωτός και παρουσιάζει έντονη αστρική δραστηριότητα. Στην εικόνα διακρίνονται πυκνά συγκεντρωμένες πορτοκαλί φυσαλίδες που αντιστοιχούν σε περιοχές σχηματισμού νέων άστρων. Επειδή ο Messier 77 βρίσκεται σχετικά κοντά στη Γη αποτελεί ένα από τα καλύτερα μελετημένα παραδείγματα τέτοιου φαινομένου. Τα κοσμικά φαινόμενα Ως ενεργός σπειροειδής γαλαξίας ο δίσκος του είναι γεμάτος αέριο και σκόνη, υλικά που αποτελούν τόσο προϊόν όσο και καύσιμο για μελλοντική δημιουργία άστρων. Το όργανο MIRI του διαστημικού τηλεσκοπίου James Webb κατέγραψε τη λάμψη της διαστρικής σκόνης σε μεγαλύτερα μήκη κύματος, τα οποία στην εικόνα αποδίδονται με μπλε χρώμα.Η σκόνη σχηματίζει έναν τεράστιο στροβιλισμό από καπνώδη, ελικοειδή νημάτια με κενά ανάμεσά τους. Οι λαμπερές πορτοκαλί φυσαλίδες που έχουν δημιουργηθεί από νεοσχηματισμένα αστρικά σμήνη είναι επίσης ορατές κατά μήκος των βραχιόνων του γαλαξία.Πέρα από το πεδίο παρατήρησης του James Webb οι βραχίονες του Messier 77 ενώνονται σε έναν αχνό εξωτερικό δακτύλιο αερίου υδρογόνου, ο οποίος εκτείνεται για χιλιάδες έτη φωτός και όπου συνεχίζεται η δημιουργία νέων άστρων. Τεράστια και αραιά νημάτια αερίου υδρογόνου εκτείνονται πέρα από αυτόν τον δακτύλιο προς τον διαγαλαξιακό χώρο, σχηματίζοντας το εξωτερικότερο στρώμα του γαλαξία. Εξαιτίας της εμφάνισης αυτών των νηματίων που μοιάζουν με πλοκάμια, ο Messier 77 έχει αποκτήσει και το παρατσούκλι «Γαλαξίας Καλαμάρι». Ο γαλαξίας M77 με το εντυπωσιακό του φωτεινό κέντρο. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2109676/to-james-webb-eisevale-stin-yperlampri-kardia-enos-galaxia-vinteo/