Δροσος Γεωργιος

Οι προετοιμασίες αναχώρησης για το Σαββατοκύριακο συνεχίζονται καθώς το πλήρωμα εργάζεται πάνω στην επιστήμη και τις διαστημικές στολές. Τρία μέλη του πληρώματος της Αποστολής 74 πλησιάζουν στο τέλος της παραμονής τους στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό, παραδίδοντας τις ευθύνες της αποστολής και συσκευάζοντας το φορτίο για την επιστροφή τους στη Γη. Ο επιστημονικός εξοπλισμός, η συντήρηση του εργαστηρίου και οι διαστημικές στολές κράτησαν το υπόλοιπο πλήρωμα απασχολημένο στο τροχιακό φυλάκιο.Ο αστροναύτης της NASA, Κρις Γουίλιαμς , και οι κοσμοναύτες της Roscosmos, Σεργκέι Κουντ-Σβερτσκόφ και Σεργκέι Μικάεφ, θα επιστρέψουν στη Γη με το διαστημόπλοιο Soyuz MS-28 για να προσγειωθούν στο Καζακστάν στις 6:26 π.μ. (3:26 μ.μ. τοπική ώρα) την Κυριακή 26 Ιουλίου , ολοκληρώνοντας μια οκτάμηνη διαστημική ερευνητική αποστολή. Θα περάσουν το υπόλοιπο της εβδομάδας συσκευάζοντας φορτίο μέσα στο Soyuz, ενώ παράλληλα θα βοηθήσουν τους αντικαταστάτες τους να εξοικειωθούν με τις λειτουργίες και τα συστήματα του διαστημικού σταθμού. Η αποστολή Expedition 74 θα ολοκληρωθεί και η Expedition 75 θα ξεκινήσει επίσημα όταν το τρίο που θα βρίσκεται στο σπίτι αποσυνδεθεί από τη μονάδα Rassvet μέσα στο διαστημόπλοιό τους Soyuz στις 3:02 π.μ. την Κυριακή.Ο μηχανικός πτήσης της NASA, Ανίλ Μένον , και οι μηχανικοί πτήσης της Roscosmos, Πιότρ Ντουμπρόφ και Άννα Κίκινα, βρίσκονται στη δεύτερη εβδομάδα της προγραμματισμένης αποστολής τους, διάρκειας οκτώμισι μηνών. Χρησιμοποιούν τις νέες τους δεξιότητες για να διεξάγουν διαστημική έρευνα, ενώ παράλληλα εξοικειώνονται με τη ζωή και την εργασία στο διάστημα. Ο Μένον δημιούργησε δύο θερμοκοιτίδες έρευνας και τις συνέδεσε με την τροφοδοσία της εργαστηριακής μονάδας του Κολόμπους. Ο Ντουμπρόφ και η Κίκινα συνέλεξαν και επεξεργάστηκαν τα δείγματα αίματός τους και στη συνέχεια τα αποθήκευσαν σε έναν επιστημονικό καταψύκτη της Roscosmos για μελλοντική ανάλυση.Οι μηχανικοί πτήσης Jack Hathaway της NASA και Sophie Adenot της ESA (Ευρωπαϊκής Διαστημικής Υπηρεσίας) συνεργάστηκαν στο τέλος της βάρδιάς τους την Τετάρτη και έλεγξαν τις διαδικασίες και τις διαστημικές στολές στον αεροθάλαμο Quest . Η Hathaway αντικατέστησε επίσης τα εξαρτήματα τροχιακών υδραυλικών στη μονάδα Tranquility . Η Adenot βιντεοσκόπησε τον εαυτό της να γυμνάζεται στη νέα Ευρωπαϊκή Συσκευή Ενισχυμένης Εξερεύνησης για να ενημερώσει για τις μελλοντικές τεχνικές προπόνησης σε αποστολές στη Σελήνη, τον Άρη και αλλού.Η μηχανικός πτήσης της NASA, Τζέσικα Μέιρ, επιθεώρησε τις ακουστικές κουβέρτες των θέσεων του πληρώματος, οργάνωσε τα πακέτα τροφίμων που ήταν αποθηκευμένα μέσα στη μονάδα Unity και δοκίμασε τη λειτουργία του υδραυλικού εξοπλισμού. Ο μηχανικός πτήσης της Roscosmos, Αντρέι Φεντιάεφ, έδεσε μια σειρά από χειροπέδες γύρω από το χέρι, τον καρπό και τα δάχτυλά του για να μετρήσει πώς ρέει το αίμα μέσω του μικροκυκλοφορικού του συστήματος σε μικροβαρύτητα και στη συνέχεια εργάστηκε στη συντήρηση της ζωτικής υποστήριξης για το υπόλοιπο της βάρδιάς του. Μάθετε περισσότερα για τις δραστηριότητες του διαστημικού σταθμού ακολουθώντας το ιστολόγιο του διαστημικού σταθμού , @space_station στο X, καθώς και τους λογαριασμούς του ISS στο Facebook και στο Instagram . https://www.nasa.gov/blogs/spacestation/2026/07/22/weekend-departure-preps-continue-as-crew-works-science-spacesuits/ Από αριστερά, οι μηχανικοί πτήσης της Αποστολής 74, Άννα Κικίνα και Πιότρ Ντουμπρόφ της Roscosmos, και ο Ανίλ Μένον της NASA, ποζάρουν για ένα πορτρέτο κρατώντας μια τούρτα για να γιορτάσουν την πρόσφατη άφιξή τους στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό. Roscosmos Το πλήρωμα ταξιδεύει 16.500 χιλιόμετρα με τη μονάδα καθόδου Soyuz κατά την επιστροφή του στη Γη από τον ISS. Ολόκληρο το ταξίδι από την αποσύνδεση έως την προσγείωση διαρκεί περίπου τρεις ώρες. Στις 26 Ιουλίου, η μονάδα καθόδου Soyuz MS-28 θα παραδώσει τους κοσμοναύτες Sergei Kud-Sverchkov, Sergei Mikayev και τον αστροναύτη της NASA Christopher Williams στη Γη. Σύμφωνα με τους κανονισμούς, μια ομάδα τεχνικής υποστήριξης με εναέρια και επίγεια κλιμάκια αναπτύσσεται 24 ώρες πριν από την προσγείωση κοντά στο Zhezkazgan του Καζακστάν. Είναι οι πρώτοι που υποδέχονται το πλήρωμα στον πλανήτη μας. Μερικές φορές, κατά την προσγείωση, η μονάδα καθόδου πέφτει στο πλάι, οπότε οι ειδικοί ανοίγουν την καταπακτή και τραβούν τους κοσμοναύτες έξω σε αυτή τη θέση. 🔹 Το βάρος του διαστημικού σκάφους, συμπεριλαμβανομένων των συστημάτων του και χωρίς πλήρωμα ή φορτίο, είναι περίπου 2.500 κιλά. 🔹 Ανάλογα με τη μάζα του φορτίου που επιστρέφεται από τον ISS, το βάρος της μονάδας καθόδου και του πληρώματός της θα μπορούσε να φτάσει τους τρεις τόνους. https://vk.com/roscosmos?z=video-30315369_456244966%2F6bbb64cdae513f3c41 https://vk.com/roscosmos?w=wall-30315369_624399

«Το παιχνίδι άλλαξε»: Η εταιρεία που δέχθηκε επίθεση από τους «δραπέτες» της OpenAI χτυπάει καμπανάκι. Η Hugging Face χαρακτηρίζει το περιστατικό «αφύπνιση» για ολόκληρο τον κλάδο, μετά την πρωτοφανή κυβερνοεπίθεση που εξαπέλυσαν αυτόνομα μοντέλα τεχνητής νοημοσύνηςΗ πρωτοφανής υπόθεση κατά την οποία προηγμένα μοντέλα τεχνητής νοημοσύνης της OpenAI φέρονται να «δραπέτευσαν» από ελεγχόμενο περιβάλλον δοκιμών και να εξαπέλυσαν κυβερνοεπίθεση συνεχίζει να προκαλεί έντονο προβληματισμό στον κλάδο της AI.Ο συνιδρυτής της Hugging Face, Τόμας Γουλφ, χαρακτήρισε το περιστατικό «καμπανάκι αφύπνισης» για ολόκληρη τη βιομηχανία, προειδοποιώντας ότι αυτού του είδους οι επιθέσεις ενδέχεται να αποτελέσουν σύντομα μία από τις πιο συνηθισμένες μορφές κυβερνοαπειλών.«Οι περισσότερες εταιρείες δεν έχουν ακόμη συνειδητοποιήσει ότι το παιχνίδι έχει αλλάξει», δήλωσε στο BBC.Η OpenAI δεν έχει σχολιάσει τις τελευταίες δηλώσεις, ενώ είχε ήδη ανακοινώσει ότι διεξάγει κοινή έρευνα με τη Hugging Face για το περιστατικό. Πώς έγινε η επίθεση Σύμφωνα με την OpenAI, κατά τη διάρκεια εσωτερικής δοκιμής ορισμένα προηγμένα μοντέλα τεχνητής νοημοσύνης κατάφεραν να εξέλθουν από το ασφαλές περιβάλλον δοκιμών και εξαπέλυσαν κυβερνοεπίθεση εναντίον της Hugging Face, σε ένα περιστατικό που η ίδια η εταιρεία χαρακτήρισε «άνευ προηγουμένου».Η Hugging Face αποτελεί μία από τις μεγαλύτερες παγκόσμιες πλατφόρμες ανοικτού κώδικα για τη φιλοξενία και ανταλλαγή μοντέλων τεχνητής νοημοσύνης και χρησιμοποιείται ευρέως από ερευνητές και προγραμματιστές.Ο Γουλφ αποκάλυψε ότι όταν εντοπίστηκαν οι πρώτες ενδείξεις της επίθεσης, στα μέσα Ιουλίου, η εταιρεία δεν μπορούσε να καταλάβει από πού προερχόταν.Λίγο αργότερα, η OpenAI ενημέρωσε τη Hugging Face ότι πίσω από την επίθεση βρίσκονταν τα δικά της μοντέλα. 17.000 επιθέσεις μέσα σε λίγα λεπτά Σύμφωνα με τον συνιδρυτή της Hugging Face, μέσα σε εξαιρετικά μικρό χρονικό διάστημα καταγράφηκαν περίπου 17.000 απόπειρες επίθεσης στο δίκτυο της εταιρείας από διαφορετικές διευθύνσεις IP.Παρότι η παραβίαση περιορίστηκε εγκαίρως, ο ίδιος υπογράμμισε ότι η φύση της επίθεσης ήταν εντελώς διαφορετική από τις συμβατικές κυβερνοεπιθέσεις που αντιμετωπίζει καθημερινά η εταιρεία. «Η AI αγνόησε τις δικλίδες ασφαλείας» Ιδιαίτερη ανησυχία προκαλεί στους ειδικούς το γεγονός ότι τα μοντέλα φαίνεται να αγνόησαν τους μηχανισμούς ασφαλείας που έχουν σχεδιαστεί ώστε να αποτρέπουν κακόβουλες ενέργειες.Ο Νέιτ Σοάρες, από το Machine Intelligence Research Institute, σχολίασε ότι το περιστατικό υποδηλώνει πως το σύστημα «καταλάβαινε ότι δεν ενεργούσε σύμφωνα με τις προθέσεις των δημιουργών του, αλλά απλώς δεν ενδιαφέρθηκε».Η διαπίστωση αυτή αναζωπυρώνει τη συζήτηση για τον βαθμό ελέγχου που μπορούν να διατηρήσουν οι εταιρείες πάνω σε ολοένα πιο αυτόνομα συστήματα τεχνητής νοημοσύνης. Παρέμβαση και από τη βρετανική κυβέρνηση Το περιστατικό έχει ήδη κινητοποιήσει τις αρμόδιες αρχές. Εκπρόσωπος της βρετανικής κυβέρνησης δήλωσε ότι το AI Security Institute μελετά τη συμπεριφορά του συστήματος κατά τη διάρκεια της επίθεσης και συνεχίζει να συνεργάζεται με την OpenAI και άλλα ερευνητικά εργαστήρια για την ενίσχυση των μηχανισμών ασφαλείας.Παράλληλα, κάλεσε επιχειρήσεις και οργανισμούς να ενισχύσουν τα μέτρα κυβερνοασφάλειας, αξιοποιώντας πιστοποιήσεις και πρακτικές προστασίας από ολοένα πιο εξελιγμένες απειλές. Νέες ανησυχίες γύρω από την AI Το περιστατικό σημειώνεται σε μια περίοδο αυξανόμενων ανησυχιών για την ασφάλεια της τεχνητής νοημοσύνης.Πριν από λίγες εβδομάδες, η αμερικανική κυβέρνηση είχε επιβάλει προσωρινούς περιορισμούς στην πρόσβαση στα μοντέλα της Anthropic για λόγους εθνικής ασφάλειας, πριν τελικά τους άρει.Την ίδια στιγμή, στο επίκεντρο βρίσκεται και η Κίνα. Η νεοφυής εταιρεία Moonshot AI ετοιμάζεται να διαθέσει στις 27 Ιουλίου το ανοικτού κώδικα μοντέλο Kimi K3, το οποίο ήδη θεωρείται από αρκετούς ως ένας από τους ισχυρότερους ανταγωνιστές των κορυφαίων δυτικών συστημάτων.Ωστόσο, σύμβουλος του Λευκού Οίκου κατηγόρησε δημοσίως τη Moonshot ότι συμμετείχε σε εκτεταμένη προσπάθεια αντιγραφής των δυνατοτήτων προηγμένων αμερικανικών μοντέλων τεχνητής νοημοσύνης, δείχνοντας ότι η ασφάλεια της AI εξελίσσεται πλέον όχι μόνο σε τεχνολογικό, αλλά και σε γεωπολιτικό ζήτημα. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2141455/to-paichnidi-allaxe-i-etaireia-poy-dechthike-epithesi-apo-toys-drapetes-tis-openai-chtypaei-kampanaki/ Τεχνητή Νοημοσύνη: Ερχεται «κουμπί θανάτου» για περιπτώσεις επικίνδυνης ανταρσίας. Διακομματικό νομοσχέδιο προωθείται στις ΗΠΑ Κατατέθηκε το νομοσχέδιο που -εφόσον ψηφισθεί- θα δίνει στις υπηρεσίες Εσωτερικής Ασφάλειας των ΗΠΑ (Homeland) την εξουσία να υποχρεώνουν εταιρίες τεχνητής νοημοσύνης να απενεργοποιούν μοντέλα AI που θέτουν σε κίνδυνο ανθρώπινες ζωές ή την οικονομία.Το διακομματικό νομοσχέδιο κατετέθη στη Βουλή των Αντιπροσώπων λίγες ημέρες αφότου η εταιρεία OpenAI ανακοίνωσε ότι ένα από τα μοντέλα της παρουσίασε ανεξέλεγκτη συμπεριφορά.Το νομοσχέδιο, φέρει τον τίτλο «AI Kill Switch Act» και υποστηρίζεται από τον βουλευτή των Δημοκρατικών Τεντ Λιού και τον Ρεπουμπλικανό Νέιθανιελ Μόραν. Σενάρια απώλειας ελέγχου Σύμφωνα με το κείμενο του νομοσχεδίου, η Υπηρεσία Εσωτερικής Ασφάλειας των ΗΠΑ θα μπορεί να παρεμβαίνει σε περιπτώσεις που χαρακτηρίζονται ως «σενάρια απώλειας ελέγχου» (loss-of-control scenarios). Ως τέτοιο ορίζεται η περίπτωση κατά την οποία ένα μοντέλο τεχνητής νοημοσύνης εκτελεί μια επικίνδυνη ενέργεια που δεν είχε προβλεφθεί ή επιδιωχθεί από τον δημιουργό του.Οι δύο βουλευτές ανακοίνωσαν την πρωτοβουλία λίγες ημέρες αφότου η OpenAI γνωστοποίησε ότι ένα στοιχείο τεχνητής νοημοσύνης παρουσίασε ανεξέλεγκτη συμπεριφορά κατά τη διάρκεια δοκιμής ασφαλείας και προκάλεσε κυβερνοεπίθεση που έθεσε σε κίνδυνο τις υποδομές της νεοφυούς εταιρείας τεχνητής νοημοσύνης Hugging Face.«Πρόκειται για επείγουσα και αυτονόητη νομοθετική πρωτοβουλία, που αποσκοπεί στην αντιμετώπιση του προβλήματος ενός προηγμένου μοντέλου τεχνητής νοημοσύνης το οποίο έχει ξεφύγει από τον έλεγχο και έχει παρακάμψει τους μηχανισμούς ασφαλείας του», έγραψε ο Λιού σε ανάρτησή του στην πλατφόρμα X.Το περιστατικό με την OpenAI θεωρείται ως η πλέον ισχυρή ένδειξη, μέχρι σήμερα, ότι οι ολοένα αυξανόμενες δυνατότητες της τεχνητής νοημοσύνης ενισχύουν ήδη τους κινδύνους ασφαλείας που ειδικοί προειδοποιούσαν εδώ και χρόνια ότι θα μπορούσαν να προκύψουν.Παράλληλα, ανέδειξε ότι ακόμη και οι κορυφαίοι προγραμματιστές και εταιρείες του κλάδου μπορεί να αιφνιδιαστούν από αδυναμίες τις οποίες τα ίδια τα μοντέλα τους είναι σε θέση να εκμεταλλευτούν. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2141735/techniti-noimosyni-erchetai-koympi-thanatoy-gia-periptoseis-epikindynis-antarsias/

Εντοπίστηκε μοναδικό σε χαρακτηριστικά πλανητικό σύστημα και δεν υπάρχει επιστημονική ορολογία για αυτό. Σε σύστημα βρίσκεται ένας γίγαντας αερίου που οι αστρονόμοι δεν γνωρίζουν σε ποια κατηγορία σωμάτων κατατάσσεται. Ερευνητική ομάδα εντόπισε ένα πλανητικό σύστημα στο γαλαξία μας που διαφέρει τόσο έντονα τόσο από το ηλιακό μας σύστημα όσο και γενικότερα από τα γνωστά πλανητικά συστήματα ώστε δυσκολεύονται ακόμη και να βρουν την κατάλληλη ορολογία για να το περιγράψουν.Το σύστημα αποτελείται από έναν ερυθρό νάνο αστέρα με περίπου το 40% της μάζας του Ήλιου γύρω από τον οποίο περιφέρεται ένας καφέ νάνος, ένα ουράνιο σώμα που βρίσκεται στο όριο μεταξύ πλανήτη και άστρου. Γύρω από τον καφέ νάνο περιφέρεται με τη σειρά του ένας πλανήτης αερίου μεγέθους παρόμοιου με τον Δία ο οποίος ανακαλύφθηκε πρόσφατα με τη βοήθεια του Πολύ Μεγάλου Τηλεσκοπίου του Ευρωπαϊκού Νοτίου Αστεροσκοπείου στη Χιλή.Αν χρησιμοποιήσουμε το ηλιακό μας σύστημα ως σημείο αναφοράς ένα σώμα που περιφέρεται γύρω από ένα άλλο σώμα το οποίο με τη σειρά του περιφέρεται γύρω από ένα άστρο,θα έπρεπε να ονομάζεται δορυφόρος ή στην προκειμένη περίπτωση εξωδορυφόρος αφού βρίσκεται εκτός του ηλιακού μας συστήματος.Ωστόσο το αντικείμενο που περιφέρεται γύρω από τον καφέ νάνο δεν μοιάζει με κανέναν από τους γνωστούς δορυφόρους του ηλιακού μας συστήματος οι οποίοι είναι σχετικά μικροί βραχώδεις ή παγωμένοι κόσμοι. Διαφέρει τόσο ως προς τη σύσταση όσο και ως προς το μέγεθος. Πώς λοιπόν θα πρέπει να το ονομάσουμε;«Αυτό θα αποτελέσει σίγουρα αντικείμενο συζήτησης. Γενικά, οι περισσότεροι αστρονόμοι αποδέχονται προς το παρόν τον όρο “εξωδορυφόρος” (exosatellite) τουλάχιστον ως προσωρινή ονομασία μέχρι να υιοθετηθούν επίσημοι ορισμοί για αντικείμενα όπως αυτό που ανακαλύψαμε. Στην πραγματικότητα, έχουμε φτάσει στα όρια του πόσο μπορούμε να επεκτείνουμε τις λέξεις που επινοήσαμε για να περιγράψουμε το Ηλιακό Σύστημα ώστε να περιγράψουμε άλλα πλανητικά συστήματα» δήλωσε ο Κέβιν Χόι υποψήφιος διδάκτορας αστροφυσικής στο Πανεπιστήμιο Diego Portales της Χιλής, επικεφαλής συγγραφέας της μελέτης που δημοσιεύθηκε στην επιθεώρηση «Nature». Η ανακάλυψη Το σύστημα βρίσκεται περίπου 71 έτη φωτός από τη Γη. Ένα έτος φωτός είναι η απόσταση που διανύει το φως μέσα σε ένα έτος, περίπου 9,5 τρισεκατομμύρια χιλιόμετρα. Ο εξωδορυφόρος διαθέτει τουλάχιστον το 90% της μάζας του Δία, του μεγαλύτερου πλανήτη του ηλιακού μας συστήματος. Ολοκληρώνει μία περιφορά γύρω από τον καφέ νάνο κάθε 170 ημέρες σε απόσταση περίπου ίση με το ένα πέμπτο της απόστασης Γης–Ήλιου.«Πιστεύω ότι αυτή η ανακάλυψη άνοιξε το “κουτί της Πανδώρας” για την επιστημονική κοινότητα. Πρόκειται για έναν εντελώς νέο και ασυνήθιστο τύπο αντικειμένου, πραγματικά διαφορετικό από όσα γνωρίζουμε στο Ηλιακό μας Σύστημα. Τώρα θα πρέπει, μέσω θεωρητικών μοντέλων, να κατανοήσουμε πώς σχηματίζονται τέτοια αντικείμενα και αν είναι συνηθισμένα ή σπάνια» δήλωσε η συν-συγγραφέας της μελέτης, Άλις Ζούρλο, αστροφυσικός στο Πανεπιστήμιο Diego Portales και διευθύντρια του ερευνητικού κέντρου εντοπισμού εξωπλανητών και εξωφεγγαριών YEMS στη Χιλή μέλη του οποίου έκαναν την ανακάλυψη.«Επιλέξαμε σκόπιμα να μην το αποκαλέσουμε φεγγάρι ή δορυφόρο. Αυτό συμβαίνει επειδή δεν μοιάζει με κανέναν δορυφόρο του Ηλιακού μας Συστήματος. Είναι πολύ πιο ογκώδες και δεν περιφέρεται γύρω από έναν πλανήτη, αλλά γύρω από έναν καφέ νάνο, ένα αντικείμενο που βρίσκεται ανάμεσα σε πλανήτη και άστρο. Εφόσον δεν έχουμε ξαναδεί ποτέ ένα τέτοιο σύστημα, προσπαθούμε ακόμη να βρούμε τον καταλληλότερο τρόπο για να το περιγράψουμε» λέει η Ζούρλο. Ο εξωδορυφόρος Παρότι έχουν ανακαλυφθεί περισσότεροι από 6,300 εξωπλανήτες δηλαδή πλανήτες εκτός του ηλιακού μας συστήματος ο εντοπισμός εξωδορυφόρων έχει αποδειχθεί πολύ πιο δύσκολος και μέχρι σήμερα έχουν εντοπιστεί μόνο λίγοι αξιόπιστοι υποψήφιοι. Οι ερευνητές προσπαθούν τώρα να κατανοήσουν την προέλευση του εξωδορυφόρου.«Είναι πιθανό να σχηματίστηκε από τον δίσκο αερίου και σκόνης γύρω από τον καφέ νάνο, όπως σχηματίζονται οι πλανήτες γύρω από τα άστρα. Εναλλακτικά, μπορεί να αιχμαλωτίστηκε αργότερα από τη βαρυτική έλξη του καφέ νάνου» εξήγησε η Ζούρλο. Ο καφές νάνος δεν είναι ούτε άστρο ούτε πλανήτης, αλλά κάτι ενδιάμεσο. Θα μπορούσε να θεωρηθεί ένα «υποψήφιο άστρο» που, κατά τη δημιουργία του, δεν απέκτησε αρκετή μάζα ώστε να ξεκινήσει πυρηνική σύντηξη στον πυρήνα του, όπως συμβαίνει στα άστρα. Παρ’ όλα αυτά, είναι πιο ογκώδης από τους μεγαλύτερους γνωστούς πλανήτες.Ο καφές νάνος αυτού του συστήματος έχει περίπου 33 φορές μεγαλύτερη μάζα από τον Δία, είναι κατά 50% μεγαλύτερος σε μέγεθος και πολύ θερμότερος. «Επειδή το σύστημα είναι πολύ νεαρό, ο καφές νάνος εξακολουθεί να εκπέμπει τη θερμότητα που διατηρεί από τον σχηματισμό του» ανέφερε η Ζούρλο.Από την πρώτη ανακάλυψη εξωπλανητών τη δεκαετία του 1990 οι επιστήμονες έχουν εντοπίσει μεγάλη ποικιλία πλανητικών συστημάτων ορισμένα παρόμοια με το δικό μας και άλλα εντελώς διαφορετικά. Το σύστημα που εξετάζεται στη νέα μελέτη αποτελεί μια ιδιαίτερα ασυνήθιστη περίπτωση.«Ναι, αυτό το σύστημα είναι πραγματικά παράξενο. Πιθανότατα πέρασε από μια ιδιαίτερα χαοτική δυναμική εξέλιξη που το οδήγησε στη σημερινή του μορφή. Ωστόσο, είναι πολύ δύσκολο να προσδιορίσουμε ακριβώς τι είδους χαοτικές διεργασίες συνέβησαν» κατέληξε ο Χόι. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2141424/entopistike-monadiko-se-charaktiristika-planitiko-systima-kai-den-yparchei-epistimoniki-orologia-gia-ayto/

Ο γαλαξίας μας κυριολεκτικά ανατράπηκε μετά από μετωπική σύγκρουση με περιπλανώμενο γαλαξία. Το συμβάν οδήγησε σε μεταβολή της κλίσης του Γαλαξία και οδήγησε στη σημερινή του μορφή. Αστρονόμοι εντόπισαν ενδείξεις ότι ο γαλαξίας μας ανατράπηκε και απέκτησε νέα κλίση έπειτα από μια μετωπική σύγκρουση με έναν περιπλανώμενο γαλαξία πολύ πριν σχηματιστεί το ηλιακό μας σύστημα.Η κολοσσιαία αυτή σύγκρουση σημειώθηκε πριν από περίπου 10 δισεκατομμύρια χρόνια όταν ο Γαλαξίας συγκρούστηκε μετωπικά με έναν εισερχόμενο νάνο γαλαξία γνωστό στην αστρονομική κοινότητα ως Gaia Sausage (Λουκάνικο της Γαίας). Ο γαλαξίας μας διέλυσε τον μικρότερο γαλαξία και απορρόφησε τα άστρα του. Ωστόσο το χάος που προκλήθηκε από τη σύγκρουση πιθανότατα ανέτρεψε ολόκληρο τον δίσκο του γαλαξία μας κατά περισσότερο από 90 μοίρες οδηγώντας τον στη σημερινή του διάταξη σύμφωνα με τους ερευνητές.Αστρονόμοι του Πανεπιστημίου του Ντάραμ χρησιμοποίησαν προσομοιώσεις σε υπερυπολογιστές και διαπίστωσαν ότι γαλαξίες παρόμοιοι με τον δικό μας όταν συγκρούονται μετωπικά με έναν γαλαξία αντίστοιχου μεγέθους με τον Gaia Sausage, είναι πιθανό να υποστούν μια «ανατροπή του δίσκου» (disc flip) η οποία αλλάζει σταδιακά αλλά ριζικά τον προσανατολισμό τους.«Η διαδικασία αυτή πιθανότατα διαρκεί τουλάχιστον μερικές εκατοντάδες εκατομμύρια χρόνια» δήλωσε ο επικεφαλής της έρευνας, Κίριλ Μπατράκοφ. Η ανακάλυψη Οι ερευνητές έφτασαν σε αυτό το συμπέρασμα ενώ προσπαθούσαν να εξηγήσουν γιατί τα άστρα στην άλω του γαλαξία μας περιστρέφονται ασυνήθιστα αργά. Η άλως είναι το αραιό, σχεδόν σφαιρικό νέφος άστρων που περιβάλλει το Γαλαξία. Τα περισσότερα από αυτά τα άστρα σχηματίστηκαν αρχικά σε μικρότερους γαλαξίες οι οποίοι πλησίασαν υπερβολικά τον γαλαξία μας και τελικά συγχωνεύθηκαν μαζί του.Προηγούμενες παρατηρήσεις της αποστολής Gaia του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Διαστήματος (ESA) είχαν δείξει ότι τα άστρα στον δίσκο του Γαλαξία περιφέρονται γύρω από το κέντρο του με ταχύτητα περίπου 220 χιλιομέτρων το δευτερόλεπτο. Αντίθετα τα άστρα του άλω κινούνται πολύ πιο αργά, με ταχύτητα περίπου 25 χιλιομέτρων το δευτερόλεπτο, γεγονός που αποτελούσε επί χρόνια ένα ανεξήγητο μυστήριο.Για να εξηγήσουν αυτή τη διαφορά, οι επιστήμονες πραγματοποίησαν προσομοιώσεις της εξέλιξης γαλαξιών παρόμοιων με το γαλαξία μας. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι η αργή περιστροφή των άστρων στην άλω μπορεί να εξηγηθεί εάν ο Γαλαξίας είχε δεχθεί μια μετωπική σύγκρουση με έναν γειτονικό γαλαξία μεγέθους αντίστοιχου με τον Gaia Sausage και στη συνέχεια είχε υποστεί ανατροπή του δίσκου.Τα ευρήματα παρουσιάστηκαν στην Εθνική Συνάντηση Αστρονομίας της Βασιλικής Αστρονομικής Εταιρείας που πραγματοποιήθηκε στο Μπέρμιγχαμ. Οι τροχιές Η πανάρχαια αυτή σύγκρουση αποκαλύφθηκε για πρώτη φορά το 2018 όταν διεθνής ομάδα αστρονόμων χρησιμοποίησε δεδομένα της αποστολής Gaia για να χαρτογραφήσει τις κινήσεις των άστρων στο γαλαξία μας.Ορισμένα άστρα βρέθηκαν να ακολουθούν εξαιρετικά επιμήκεις, «λουκανικοειδείς» τροχιές. Οι επιστήμονες κατέληξαν ότι αυτές δημιουργήθηκαν όταν ένας νάνος γαλαξίας διαλύθηκε καθώς εισέβαλε κατευθείαν στην καρδιά του Γαλαξία. Οι ασυνήθιστες τροχιές των άστρων αποτελούν ισχυρή ένδειξη αυτής της γιγαντιαίας σύγκρουσης και έδωσαν σε αυτόν τον γαλαξία την ονομασία Gaia Sausage.Σήμερα οι αστρονόμοι θεωρούν ότι η σύγκρουση αυτή ήταν η τελευταία μεγάλη συγχώνευση του γαλαξία μας και ένα από τα σημαντικότερα γεγονότα στην ιστορία του. Αναδιαμόρφωσε σε μεγάλο βαθμό τη δομή του δημιουργώντας το διογκωμένο κεντρικό εξόγκωμα και διαμορφώνοντας το μεγαλύτερο μέρος του άλω των άστρων.Παρότι χαρακτηρίζεται ως νάνος γαλαξίας, ο Gaia Sausage περιείχε άστρα, αέριο και σκοτεινή ύλη με συνολική μάζα που ξεπερνούσε τα 10 δισεκατομμύρια φορές τη μάζα του Ήλιου. Η επόμενη μεγάλη αναστάτωση για το γαλαξία μας ενδέχεται να συμβεί σε μερικά δισεκατομμύρια χρόνια όταν το Μεγάλο Νέφος του Μαγγελάνου, ένας γειτονικός νάνος γαλαξίας, συγχωνευθεί με το δικό μας.Να σημειωθεί ότι μια σειρά από πρόσφατες μελέτες έχουν δείξει ότι ο γαλαξίας μας είναι εξαιρετικά ανθεκτικός και μέχρι στιγμής ανίκητος στις γαλαξιακές μάχες που έχει κληθεί να δώσει αφού εκτιμάται ότι έχει βγει νικητής σε περισσότερες από δέκα συγκρούσεις με άλλους γαλαξίες ορισμένοι από τους οποίους ήταν μεγαλύτεροι σε μέγεθος από αυτόν γεγονός που αντιβαίνει τη συνήθη κοσμική ακολουθία. Οι επιστήμονες πάντως θεωρούν ότι ο γαλαξίας μας θα δώσει την τελευταία του μάχη με το μεγαλύτερο γαλαξία της γαλαξιακής μας γειτονιάς, αυτόν της Ανδρομέδας, ο οποίος κατευθύνεται προς το δικό μας γαλαξία και σε 4-5 δισ. έτη θα υπάρξει μια σύγκρουση με τους ειδικούς να προεξοφλούν την επικράτηση της Ανδρομέδας. Ο γαλαξίας μας. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2141564/o-galaxias-mas-kyriolektika-anatrapike-meta-apo-metopiki-sygkroysi-me-periplanomeno-galaxia/

Ποιός είναι ο πιο παράξενος πλανήτης του ηλιακού μας συστήματος; Όλοι οι πλανήτες του ηλιακού μας συστήματος είναι παράξενοι. Αλλά κάποιοι είναι πιο παράξενοι από τους υπόλοιπους Ακόμα και με μια πρώτη ματιά, οι πλανήτες του ηλιακού μας συστήματος παρουσιάζουν τεράστια ποικιλομορφία. Τεράστιοι και μικροί, χωρίς ίχνος αέρα ή τυλιγμένοι σε πυκνή ατμόσφαιρα, διαθέτουν ένα ευρύ φάσμα χαρακτηριστικών που τους διαφοροποιούν. Αν όμως βρισκόμουν με την πλάτη στον τοίχο, ποιον θα επέλεγα ως τον πιο παράξενο απ’ όλους; ● Η Αφροδίτη είναι ο πιο παράξενος πλανήτης του ηλιακού συστήματος. Υπάρχει λόγος που την αποκαλούμε η «κακιά δίδυμη» της Γης. Για λόγους που παραμένουν ασαφείς, πριν από πολύ καιρό υπέστη ένα σαρωτικό, ανεξέλεγκτο φαινόμενο του θερμοκηπίου, το οποίο γέμισε την ατμόσφαιρά της με διοξείδιο του άνθρακα, παγιδεύοντας την θερμότητα. Το αποτέλεσμα είναι ένας πλανήτης με ατμοσφαιρική πίεση στην επιφάνεια 90 φορές μεγαλύτερη από αυτή της Γης, θερμοκρασία που ξεπερνά τους 460 βαθμούς Κελσίου και νέφη από θειικό οξύ. Κι όμως, ψηλά στην τροπόσφαιρά της, σε υψόμετρο περίπου 50 με 60 χιλιομέτρων, η πίεση και η θερμοκρασία της Αφροδίτης είναι παρόμοιες με αυτές της Γης στο επίπεδο της θάλασσας. Τα όξινα νέφη και ο δηλητηριώδης αέρας θα εξακολουθούσαν να αποτελούν πρόβλημα, αλλά θεωρητικά, είναι πιθανό οι άνθρωποι να μπορέσουν κάποτε να ζήσουν σε αιωρούμενες αποικίες ψηλά στους ουρανούς της Αφροδίτης – μια ομολογουμένως σουρεαλιστική προοπτική. ● Ο Δίας είναι ο πιο παράξενος πλανήτης στο ηλιακό σύστημα. Με διάμετρο 11 φορές μεγαλύτερη από της Γης και μάζα που ξεπερνά κατά 300 φορές αυτή του πλανήτη μας, είναι ένας γίγαντας αερίων – μια κολοσσιαία σφαίρα από υδρογόνο και ήλιο, που χαμηλότερα στην ατμόσφαιρά του μετατρέπεται σε ένα παράξενο υγρό μείγμα, για να πάρει τελικά μεταλλική μορφή σε ακόμα μεγαλύτερο βάθος. Απ’ όσο μπορούμε να ξέρουμε, ο πυρήνας του Δία αποτελείται από μέταλλο και πετρώματα, αλλά δεν έχει σαφή όρια και είναι ημίρρευστος — καμία σχέση με τα ξεκάθαρα, διακριτά στρώματα που χαρακτηρίζουν τον πλανήτη μας. Επιπλέον, διαθέτει ένα πανίσχυρο μαγνητικό πεδίο που διογκώνεται μέσα στον ηλιακό άνεμο, εκτεινόμενο στο διάστημα για εκατοντάδες εκατομμύρια χιλιόμετρα. Αυτό το καθιστά την μεγαλύτερη ενιαία δομή στο ηλιακό σύστημα, μετά την ηλιόσφαιρα του Ήλιου. Αν μπορούσαν να το δουν τα μάτια μας, η μαγνητόσφαιρα του Δία θα φαινόταν μεγαλύτερη από την πανσέληνο στον ουρανό! ● Ο Ερμής είναι ο πιο παράξενος πλανήτης στο ηλιακό μας σύστημα. Καψαλισμένος από τον Ήλιο, βρίσκεται εγκλωβισμένος σε μια βαρυτική διελκυστίνδα με το άστρο μας, η οποία, με το πέρασμα του χρόνου, έχει αναγκάσει τον πλανήτη να εκτελεί τρεις περιστροφές γύρω από τον άξονά του για κάθε δύο περιφορές του γύρω από τον Ήλιο. Σε συνδυασμό με την ελλειπτική του τροχιά, αυτό προκαλεί παράξενα φαινόμενα: υπάρχουν σημεία στην επιφάνεια όπου το πρωί μπορείς να παρακολουθήσεις τον Ήλιο να ανατέλλει για λίγο, έπειτα να δύει και μετά να ανατέλλει ξανά, όλα αυτά σχεδόν στο ίδιο σημείο του ουρανού. Και παρά τη σφοδρή ακτινοβολία που δέχεται ο Ερμής, υπάρχουν βαθείς παγωμένοι κρατήρες κοντά στους πόλους του, οι οποίοι δεν βλέπουν ποτέ το φως του Ήλιου και φιλοξενούν πάγο νερού. Είναι ένας πλανήτης παραδόξων. ● Ο Ποσειδώνας είναι ο πιο παράξενος πλανήτης στο ηλιακό σύστημα. Ως ο πιο απομακρυσμένος πλανήτης από τον Ήλιο και ο τελευταίος σταθμός πριν από την Ζώνη Κάιπερ, ο Ποσειδώνας φωτίζεται μόνο αμυδρά από τον Ήλιο, λαμβάνοντας μόλις το 0,1% του φωτός που φτάνει στη Γη. Δεν ανακαλύφθηκε με άμεση παρατήρηση, αλλά χάριν της βαρυτικής του επίδραση στον Ουρανό, αν και τον είχε εντοπίσει, χωρίς όμως να τον αναγνωρίσει τότε, ο Γαλιλαίος αιώνες νωρίτερα. Η εσωτερική του θερμότητα τροφοδοτεί τους ταχύτερους ανέμους στο ηλιακό μας σύστημα, οι οποίοι έχουν μετρηθεί στην ασύλληπτη ταχύτητα των 2.200 χιλιομέτρων την ώρα. Μην προσπαθήσετε ποτέ να πετάξετε χαρταετό στον Ποσειδώνα. Θα σας ξεριζώσει τα χέρια. ● Ο Άρης είναι ο πιο παράξενος πλανήτης στο ηλιακό σύστημα. Αν και έχει μόλις το ένα δέκατο της μάζας της Γης, διαθέτει παρ’ όλα αυτά το ψηλότερο βουνό και το πιο μεγαλειώδες φαράγγι του ηλιακού μας συστήματος. Είναι καλυμμένος από μια λεπτόκοκκη σκόνη που αποτελείται από διάφορα είδη οξειδίου του σιδήρου: κοινώς, σκουριά. Η ατμόσφαιρά του είναι πνιγμένη σε αυτήν, δίνοντας στον αέρα το χρώμα της καραμέλας – εκτός από την περιοχή κοντά στον Ήλιο, όπου η σκέδαση του φωτός δημιουργεί μια γαλάζια άλω, η οποία διακρίνεται καλύτερα στο ηλιοβασίλεμα. Αυτό τον κάνει το ακριβώς αντίθετο της Γης, με τους δικούς της γαλάζιους ουρανούς και τα κόκκινα ηλιοβασιλέματα. ● Ο Ουρανός είναι ο πιο παράξενος πλανήτης στο ηλιακό σύστημα. Πριν από αμέτρητα χρόνια, κάποιο καταστροφικό γεγονός έγειρε τον τεράστιο γίγαντα πάγου και πλέον περιφέρεται γύρω από τον Ήλιο με κλίση άξονα 98 μοιρών. Αυτό του προκαλεί ακραίες εποχές, καθεμία από τις οποίες διαρκεί 21 γήινα χρόνια. Στον βόρειο πόλο του, για παράδειγμα, χρειάζονται περίπου τέσσερις δεκαετίες μετά την ανατολή για να δύσει ξανά ο Ήλιος. Και για χρόνια, στο απόγειο του καλοκαιριού, ο Ήλιος βρίσκεται σχεδόν κατακόρυφα από πάνω. Σαν να μην έφτανε αυτό, ο άξονας του μαγνητικού πεδίου του Ουρανού είναι μετατοπισμένος από το κέντρο του πλανήτη κατά περίπου 8.000 χιλιόμετρα. Αυτό ίσως οφείλεται στην ίδια αιτία με την κλίση του πλανήτη. Ίσως συγκρούστηκε με έναν άλλο τεράστιο πλανήτη λίγο μετά τον σχηματισμό του, μια σύγκρουση που έβγαλε τον Ουρανό εντελώς εκτός άξονα. Συν τοις άλλοις, ίσως εκεί να βρέχει και διαμάντια. ● Ο Κρόνος είναι ο πιο παράξενος πλανήτης στο ηλιακό σύστημα. Στην πραγματικότητα, έχει μικρότερη πυκνότητα από το νερό. Το πιο παλιό αστείο στην αστρονομία λέει πως αν έριχνες τον Κρόνο σε μια μπανιέρα, θα επέπλεε, αλλά θα άφηνε γύρω γύρω έναν δακτύλιο. Το πανέμορφο σύστημα δακτυλίων του είναι ό,τι πιο θεαματικό υπάρχει στην πλανητική μας γειτονιά, κι όμως, αν συγκεντρώναμε όλα τα παγωμένα σωματίδιά τους, θα δημιουργούσαν απλώς ένα μικρό φεγγάρι με διάμετρο μικρότερη των 400 χιλιομέτρων – άλλος ένας δορυφόρος για να προστεθεί στη στρατιά των γνωστών δορυφόρων του Κρόνου, που ξεπερνούν τους 285 συνολικά. Και όσο εντυπωσιακοί κι αν είναι οι δακτύλιοί του, ο πλανήτης διαθέτει επίσης μια τεράστια εξαγωνική δίνη στον βόρειο πόλο του, με διάμετρο σχεδόν 30.000 χιλιόμετρα – τόσο τεράστια που η Γη θα μπορούσε άνετα να περάσει μέσα από μία από τις πλευρές της. Στην πραγματικότητα πρόκειται για ένα φυσικό ατμοσφαιρικό χαρακτηριστικό, το οποίο ωστόσο μοιάζει εκπληκτικά με εξωγήινη πύλη προς έναν άλλο τόπο και χρόνο. Όπως είναι φυσικό, θα μπορούσα να μιλάω με τις ώρες για το πόσο παράξενος είναι ο οποιοσδήποτε πλανήτης του ηλιακού συστήματος – για να μην αναφέρω τα μικρότερα ουράνια σώματα, όπως ο Πλούτωνας(*), καθώς και τους δορυφόρους, τους αστεροειδείς, τους κομήτες και τα αντικείμενα της Ζώνης Κάιπερ και του Νέφους Όορτ – αλλά όλα αυτά πηγάζουν από τη δική μας προκατάληψη που «χρωματίζει» την οπτική μας. Όταν όμως φτάνουμε στο διά ταύτα, ● Η Γη είναι ο πιο παράξενος πλανήτης στο ηλιακό σύστημα, με τεράστια διαφορά. Για αρχή, διαθέτει τεκτονικές πλάκες – την ολίσθηση και παραμόρφωση τεράστιων πλακών πετρώματος που αναδιαμορφώνουν διαρκώς την επιφάνειά της – ένα χαρακτηριστικό που δεν συναντάται πουθενά αλλού γύρω από τον Ήλιο. Η Γη διαθέτει επίσης ένα ασυνήθιστα μεγάλο φεγγάρι σε σχέση με το μέγεθός της, με αναλογία πολύ μεγαλύτερη από εκείνη οποιουδήποτε άλλου φεγγαριού γύρω από κάποιον μεγάλο πλανήτη. Ακόμα πιο παράξενο είναι το γεγονός ότι η απόσταση της Γης από τον Ήλιο, σε συνδυασμό με το εγγενές ατμοσφαιρικό της φαινόμενο του θερμοκηπίου, χαρίζει στον πλανήτη μας μια επιφανειακή θερμοκρασία όπου το νερό μπορεί να συνυπάρχει σε τρεις φάσεις: στερεή, υγρή και αέρια. Αυτή η συνθήκη είναι μοναδική ανάμεσα στους πλανήτες του ηλιακού μας συστήματος και απολύτως κρίσιμη για την εξαιρετική ιδιαιτερότητα της Γης· το νερό είναι ένα άριστο μέσο για να αναδυθεί και να εξελιχθεί η ζωή. Μπορεί να διαλύει και να αναμειγνύει σημαντικά προβιοτικά ορυκτά, και ο κύκλος του νερού —κατά τον οποίο το νερό εξατμίζεται πάνω από τους ωκεανούς, πέφτει ως βροχή σε άλλη τοποθεσία και στη συνέχεια ξεπλένεται καταλήγοντας πίσω στη θάλασσα— μεταφέρει αυτά τα υλικά σε μέρη όπου μπορούν να συγκεντρωθούν και να πυροδοτήσουν την πολυπλοκότητα. Με την πάροδο δισεκατομμυρίων ετών αυτά τα απλούστερα υλικά συνδυάστηκαν, διασπάστηκαν και ανασχηματίστηκαν, εκμεταλλευόμενα το χημικό τους περιβάλλον και την ενέργεια από τον Ήλιο, για να μετατραπούν στην εκπληκτική και εκθαμβωτική βιολογική ποικιλομορφία που βλέπουμε γύρω μας. Θέλετε κάτι πραγματικά παράξενο; Από όλους τους εκατοντάδες κόσμους στο ηλιακό μας σύστημα, μόνο ένας γνωρίζουμε ότι διαθέτει ζωή, και εσείς ζείτε σε αυτόν. Η παραξενιά, ωστόσο, είναι σχετική. Ακόμα εξερευνούμε αυτούς τους άλλους κόσμους, εξετάζοντάς τους και ανιχνεύοντας το παραμικρό ίχνος σε αναζήτηση ζωής, σημερινής ή παρελθούσας. Μπορεί τελικά να την βρούμε, ίσως μάλιστα και πολλές φορές. Κι αν συμβεί αυτό, η Γη ίσως καταλήξει να μην είναι και τόσο παράξενη τελικά. (*) Εκστρατεία για να γίνει ξανά ο Πλούτωνας πλανήτης – https://www.scientificamerican.com/article/nasa-chief-jared-isaacman-hints-at-campaign-to-make-pluto-a-planet-again/ Διαβάστε περισσότερες λεπτομέρειες: Phil Plait, «What’s the weirdest planet in the solar system?» – https://www.scientificamerican.com/article/whats-the-weirdest-planet-in-the-solar-system/

Βιοϊατρική Έρευνα, Πακέτο Επιχειρήσεων Ανταλλαγής Πληρώματος - Πολυάσχολη Ημέρα στον Σταθμό. Η βιοϊατρική έρευνα για τη διατήρηση της υγείας του πληρώματος της Αποστολής 74 και την προώθηση της υγείας στη Γη είναι γεμάτη το πρόγραμμα της Τρίτης στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό . Οι κάτοικοι της τροχιάς παραδίδουν επίσης τις αποστολικές τους ευθύνες, καθώς τρία μέλη του πληρώματος ετοιμάζονται να επιστρέψουν στη Γη αυτό το Σαββατοκύριακο.Οι μετρήσεις της αρτηριακής πίεσης, οι φλεβικές σαρώσεις και οι οφθαλμολογικοί έλεγχοι κράτησαν το πλήρωμα απασχολημένο, καθώς διεξήγαγαν μια ποικιλία μελετών υγείας για να βοηθήσουν τους γιατρούς να κατανοήσουν πώς το ανθρώπινο σώμα προσαρμόζεται σε μια μακροπρόθεσμη διαστημική πτήση. Τα ερευνητικά δεδομένα παρέχουν επίσης στους ερευνητές μοναδικές γνώσεις που δεν μπορούν να αποκτηθούν με τη βαρύτητα της Γης και δίνουν ευκαιρίες για την ανάπτυξη προηγμένων θεραπειών για συνθήκες που σχετίζονται με το διάστημα και τη Γη.Η CSA (Καναδική Υπηρεσία Διαστήματος) δοκιμάζει την ικανότητα του γιλέκου Bio-Monitor και της κορδέλας κεφαλής που διαθέτει αισθητήρες να παρακολουθεί άνετα και συνεχώς την υγεία ενός αστροναύτη καθ' όλη τη διάρκεια της βάρδιάς του. Ο μηχανικός πτήσης της NASA, Κρις Γουίλιαμς, φορούσε τη ρόμπα υγείας για μια 24ωρη ηχογράφηση, ενώ παράλληλα χρησιμοποιούσε το Mobil-o-Graph της CSA για να μετρήσει την αρτηριακή του πίεση κατά τη διάρκεια της βάρδιάς του.Η μηχανικός πτήσης της NASA, Τζέσικα Μέιρ, εξέτασε το ιατρικό υλικό απεικόνισης που χειριζόταν ο μηχανικός πτήσης της NASA, Τζακ Χάθαγουεϊ, μέσα στη μονάδα Harmony για μια τυπική οφθαλμολογική εξέταση. Οι γιατροί στο έδαφος βοήθησαν το πλήρωμα καθώς εξέταζαν τον αμφιβληστροειδή, τον κερατοειδή και τον φακό του Μέιρ σε πραγματικό χρόνο. Η Χάθαγουεϊ χειρίστηκε επίσης τη βιοϊατρική συσκευή Ultrasound 3 και σάρωσε τις φλέβες του κοσμοναύτη της Roscosmos, Σεργκέι Μικάγιεφ. Η Μέιρ έστησε τον ερευνητικό εξοπλισμό PhysioTool για να μετρήσει το επίπεδο γνωστικής λειτουργίας της μηχανικού πτήσης Σόφι Αντενό της ESA (Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας Διαστήματος), καθώς εκτελούσε μια εργασία νοητικής οξύτητας.Ο μηχανικός πτήσης της NASA, Ανίλ Μένον, συνεχίζει να εξοικειώνεται με τη ζωή στο τροχιακό φυλάκιο με τους συναδέλφους του μηχανικούς πτήσης Πιότρ Ντουμπρόφ και Άννα Κίκινα, οι οποίοι ξεκίνησαν την αποστολή τους στις 14 Ιουλίου . Ο Μένον αποκτά επίσης νέες δεξιότητες από τον Γουίλιαμς, ο οποίος παραδίδει τις ευθύνες της αποστολής του πριν ολοκληρώσει την αποστολή του και πετάξει πίσω στη Γη με τον Κουντ-Σβερτσκόφ και τον μηχανικό πτήσης της Roscosmos, Σεργκέι Μικάεφ, σε λίγες μέρες. Ο Μένον, ο Ντουμπρόφ και η Κίκινα συγκεντρώθηκαν επίσης και εξέτασαν την τοποθεσία και τη λειτουργία του εξοπλισμού ασφαλείας.Οι Γουίλιαμς, Κουντ-Σβερτσκόφ και Μικάεφ ετοίμαζαν προσωπικά αντικείμενα και φορτίο μέσα στο διαστημόπλοιο Soyuz MS-28 με το οποίο θα επιστρέψουν στη Γη όταν αναχωρήσουν από τον διαστημικό σταθμό το Σαββατοκύριακο, ολοκληρώνοντας την Αποστολή 74. Το τρίο ξεκίνησε την αποστολή του με εκτόξευση από το Καζακστάν στις 27 Νοεμβρίου 2025 και σύνδεση με τη μονάδα Rassvet την ίδια ημέρα.Ο μηχανικός πτήσης της Roscosmos, Αντρέι Φεντιάεφ, φωτογράφισε μικρόβια σε ανάπτυξη για να αναλύσει πώς προσαρμόζονται στη μικροβαρύτητα και να μάθει πώς να διατηρεί ασφαλείς, αποστειρωμένες συνθήκες κατά τη διάρκεια βιολογικών πειραμάτων σε ένα διαστημόπλοιο. Στη συνέχεια, ο Φεντιάεφ επιθεώρησε τα εξαρτήματα υδραυλικών εγκαταστάσεων της τροχιάς και συντήρησε τον εξοπλισμό εξαερισμού σε όλο το τμήμα της Roscosmos του σταθμού. Μάθετε περισσότερα για τις δραστηριότητες του διαστημικού σταθμού ακολουθώντας το ιστολόγιο του διαστημικού σταθμού , @space_station στο X, καθώς και τους λογαριασμούς του ISS στο Facebook και στο Instagram . https://www.nasa.gov/blogs/spacestation/2026/07/21/biomedical-research-crew-swap-operations-pack-busy-day-aboard-station/ Από αριστερά, η μηχανικός πτήσης της Αποστολής 74, Τζέσικα Μέιρ, της NASA, χαμογελάει αφού καλωσόρισε την κοσμοναύτη της Roscosmos, Άννα Κικίνα, και τον αστροναύτη της NASA, Ανίλ Μένον, στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό στις 14 Ιουλίου 2026.

Το Juno της NASA μέτρησε τη θερμοκρασία του φλογερού φεγγαριού Ιώ του Δία. Η αποστολή Juno της NASA παρείχε τις πρώτες μετρήσεις της θερμοκρασίας κάτω από την επιφάνεια του φεγγαριού του Δία, Ιώ, αποκαλύπτοντας σημαντική θέρμανση στο ρηχό υπέδαφος του πιο ηφαιστειακά ενεργού κόσμου στο ηλιακό σύστημα. Τα δεδομένα, που συλλέχθηκαν κατά τη διάρκεια δύο κοντινών πτήσεων, δείχνουν επίσης ότι το μεγαλύτερο μέρος της επιφάνειας της Ιώ είναι αξιοσημείωτα λείο και αποτελείται από υλικό πολύ χαμηλής πυκνότητας.Δημοσιεύτηκαν την Τετάρτη στο Journal of Geophysical Research: Planets, και τα ευρήματα αυτά ανοίγουν νέους ορίζοντες στην παρατήρηση τόσο για τους πύρινους όσο και για τους παγωμένους κόσμους πέρα από τον πλανήτη μας.Ο ακραίος ηφαιστειακός φαινόµενος της Ιούς τροφοδοτείται από την παλιρροϊκή θέρµανση. Η σελήνη διαρκώς τεντώνεται και συμπιέζεται από την τεράστια βαρύτητα του Δία καθώς διανύει την ελαφρώς ελλειπτική της τροχιά, παράγοντας εσωτερική θερµική ισχύ πολλαπλάσια από αυτήν της Γης. Μέχρι τώρα, σχεδόν όλα όσα ήταν γνωστά για αυτή τη θερµότητα προέρχονταν από υπέρυθρες παρατηρήσεις, οι οποίες ανιχνεύουν µόνο τη θερµοκρασία της άνω επιφάνειας. Τα τελευταία ευρήµατα προέρχονται από δεδοµένα που συλλέχθηκαν από το όργανο Ραδιόμετρο Μικροκυμάτων (MWR) του διαστηµοπλοίου.«Το Ραδιόμετρο Μικροκυμάτων Juno παρατήρησε άμεσα την απόδοση θερμότητας της Ιούς κοιτάζοντας κάτω από την επιφάνεια», δήλωσε ο Scott Bolton, συν-συγγραφέας της μελέτης και κύριος ερευνητής του Juno στο Ινστιτούτο Ερευνών Southwest στο Σαν Αντόνιο. «Η εκπληκτική ανακάλυψη που μπορέσαμε να δούμε κάτω από την επιφάνεια ενός βραχώδους φεγγαριού έχει σημαντικές επιπτώσεις στη μελέτη των ηφαιστείων της Γης. Το Juno μας έχει διδάξει ότι αν κοιτάξουμε με ένα όργανο τύπου MWR κοντά σε ένα ηφαίστειο στη Γη, μπορεί να δούμε μια παρόμοια υπογραφή στην υποεπιφανειακή κλίση θερμοκρασίας, παρέχοντας νέες πληροφορίες για το πώς λειτουργούν τα χερσαία ηφαίστεια». Φωτιά, πάγος Το Ραδιόμετρο Μικροκυμάτων του Juno σχεδιάστηκε από τον Bolton για να παρακολουθεί κάτω από τις κορυφές των νεφών του Δία, ώστε να διερευνήσει τη δυναμική και τη σύνθεση της βαθιάς ατμόσφαιρας του αέριου γίγαντα. Οι έξι κεραίες μικροκυμάτων του MWR χρησιμεύουν ως ένα ενιαίο όργανο, ανιχνεύοντας ταυτόχρονα μικροκύματα σε ένα ευρύ φάσμα μηκών κύματος, από περίπου μισή ίντσα έως 20 ίντσες (1,3 έως 51 εκατοστά). Κατά τη διάρκεια της εκτεταμένης φάσης της αποστολής , το όργανο MWR παρείχε την ευκαιρία να παρατηρηθούν τρία από τα φεγγάρια του πλανήτη, τον Γανυμήδη, την Ευρώπη και την Ιώ.«Η τεχνική είναι καινοτόμος, καθώς κάθε μήκος κύματος εξερευνά διαφορετικά βάθη, παρέχοντας έναν νέο τρόπο χαρακτηρισμού της βαθιάς ατμόσφαιρας γιγάντιων πλανητών και των υπόγειων φλοιών παγωμένων και βραχωδών φεγγαριών», δήλωσε ο Μπόλτον. «Στον Γανυμήδη και την Ευρώπη, εξερευνήσαμε δεκάδες μίλια κάτω από την επιφάνεια, υποθέτοντας ότι τα παγωμένα κελύφη τους ήταν ως επί το πλείστον καθαρό νερό, αλλά η δυνατότητα να διερευνήσουμε το ηφαιστειακό πέτρωμα στην Ιώ ήταν μια απροσδόκητη ανακάλυψη».Κατά τη διάρκεια των πτήσεων στις 30 Δεκεμβρίου 2023 και 3 Φεβρουαρίου 2024, το ηλιακό διαστημόπλοιο Juno έφτασε σε απόσταση περίπου 930 μιλίων (1.500 χιλιομέτρων) από την επιφάνεια της Σελήνης.«Το όργανο μέτρησε την θερμική εκπομπή της Ιούς σε βάθη που κυμαίνονταν από μερικές ίντσες έως δεκάδες πόδια. Παντού όπου κοιτάξαμε, διαπιστώσαμε ότι η θερμοκρασία αυξανόταν κατά περισσότερο από 40 βαθμούς Φαρενάιτ, μόλις μερικά πόδια στην επιφάνεια - μια κλίση πολύ πιο απότομη από ό,τι μπορεί να εξηγήσει μόνο η ηλιακή θέρμανση», δήλωσε η Shannon Brown, επικεφαλής συγγραφέας της εργασίας στο Εργαστήριο Αεριώθησης της NASA στη Νότια Καλιφόρνια.Τα δεδομένα υποδεικνύουν δύο πιθανές εξηγήσεις. Πρώτον, η θερμότητα θα μπορούσε να αυξάνεται σταθερά μέσω ενός αγώγιμου φλοιού. Ενώ αυτή η ροή θερμότητας υποβάθρου - μετρούμενη σε 1 έως 3 βατ ανά τετραγωνικό μέτρο - είναι σχετικά ήπια σε τοπική κλίμακα (περίπου ισοδύναμη με ένα μικρό νυχτερινό φως που λάμπει κάτω από κάθε τετραγωνικό μέτρο), σε ολόκληρη τη σελήνη αντιπροσωπεύει μια απελευθέρωση ενέργειας έως και 30 φορές τον μέσο όρο της Γης. Εναλλακτικά, το σήμα θα μπορούσε να προέρχεται από ψυχρές ροές λάβας, που καλύπτονται από περίπου 9 έως 11 μέτρα στερεοποιημένου φλοιού, που καλύπτουν περίπου το 10% της επιφάνειας της σελήνης σε οποιαδήποτε δεδομένη στιγμή.«Η Ιώ παρέχει ένα μοναδικό παράθυρο στην εκμάθηση του τρόπου λειτουργίας της παλιρροϊκής θέρμανσης σε όλο το σύμπαν, μια θεμελιώδης διαδικασία που παρέχει ενέργεια και θερμότητα σε κόσμους που βρίσκονται μακριά από το μητρικό τους αστέρι», δήλωσε ο Μπόλτον. «Αυτή η διαδικασία όχι μόνο μπορεί να δημιουργήσει το πιο ηφαιστειακό σώμα στο ηλιακό σύστημα, στην περίπτωση της Ιώ, αλλά και να τροφοδοτήσει τους υποεπιφανειακούς ωκεανούς στα φεγγάρια γιγάντιων πλανητών, όπως η Ευρώπη και ο Γανυμήδης. Μέχρι αυτό το σημείο μπορούσαμε να παρατηρήσουμε μόνο τη θερμότητα που διαφεύγει στην επιφάνεια ή μέσω εκρήξεων. Τώρα μπορούμε να χαρακτηρίσουμε τον τρόπο με τον οποίο η θερμότητα κινείται από το εσωτερικό προς την επιφάνεια». Μεγάλες πεδιάδες της Ιούς Μια άλλη σημαντική πληροφορία που αποκτήθηκε από τις δύο πτήσεις είναι το πόσο ομαλή είναι η Ιώ. Πριν από τα πρόσφατα ευρήματα, η Σελήνη ήταν γνωστή για τα ψηλά βουνά της, αλλά το MWR δείχνει ότι εκτός από αυτήν την ορατή τοπογραφία, η επιφάνεια διαθέτει εκτεταμένες, λείες κηλίδες που εκτείνονται για 60 μίλια (100 χιλιόμετρα) ή περισσότερο. Επειδή η Juno πέταξε δίπλα σε επικαλυπτόμενες περιοχές της Ιώ σε διαφορετικές γωνίες, η ομάδα μπόρεσε να χαρτογραφήσει πώς η επιφάνεια αντανακλά τα μικροκύματα, όπως ακριβώς ένας επιβάτης αεροπλάνου θα μπορούσε να δει τον ωκεανό να λάμψει με το ηλιακό φως μόνο σε συγκεκριμένες γωνίες.«Μακριά από τα βουνά της, η επιφάνεια μοιάζει περισσότερο με τις Μεγάλες Πεδιάδες της Βόρειας Αμερικής, και παρόλο που η Ιώ είναι ένα βραχώδες σώμα, το επιφανειακό υλικό έχει πολύ χαμηλή πυκνότητα - περισσότερο σαν ελαφρόπετρα ή αφράτη ηφαιστειακή τέφρα παρά με συμπαγή βράχο», δήλωσε ο Μπράουν. Περισσότερα για την Τζούνο Ένα τμήμα του Caltech στην Πασαντίνα της Καλιφόρνια, το JPL, διαχειρίζεται την αποστολή Juno για τον κύριο ερευνητή, Scott Bolton, του Southwest Research Institute. Το Juno αποτελεί μέρος του Προγράμματος New Frontiers της NASA, το οποίο διαχειρίζεται το Κέντρο Διαστημικών Πτήσεων Marshall του οργανισμού στο Χάντσβιλ της Αλαμπάμα, για την Διεύθυνση Επιστημονικών Αποστολών της NASA στην Ουάσινγκτον. Η Lockheed Martin Space στο Ντένβερ κατασκεύασε και λειτουργεί το διαστημόπλοιο. Περισσότερες πληροφορίες για το Juno βρίσκονται στη διεύθυνση: https://science.nasa.gov/mission/juno Η βόρεια πολική περιοχή του ηφαιστειακού φεγγαριού του Δία, Ιώ, καταγράφηκε από το Juno της NASA κατά τη διάρκεια της 57ης κοντινής προσέγγισης του διαστημοπλοίου από τον αέριο γίγαντα στις 30 Δεκεμβρίου 2023. Τα δεδομένα από αυτήν την πτήση και από μία στις 3 Φεβρουαρίου 2024 βοηθούν τους επιστήμονες να κατανοήσουν το εσωτερικό της Ιώ. Αυτός ο χάρτης αντιπροσωπεύει δεδομένα που καταγράφηκαν από το όργανο Microwave Radiometer στο Juno της NASA, υποδεικνύοντας θερμότητα που ανεβαίνει ακριβώς κάτω από την επιφάνεια του φεγγαριού του Δία, Ιώ. Τα χρώματα απεικονίζουν μια ξεχωριστή διαβάθμιση θερμοκρασίας σε όλη τη σελήνη, με την πιο ακραία, εντοπισμένη παραγωγή θερμότητας με κόκκινο χρώμα. Αυτό το γραφικό απεικονίζει τις περιοχές της Ιούς που ελήφθησαν ως δείγματα από το όργανο Microwave Radiometer στο διαστημόπλοιο Juno της NASA κατά τη διάρκεια δύο κοντινών πτήσεων του φεγγαριού του Δία.

Συναγερμός στην OpenAI: Η Τεχνητή Νοημοσύνη «δραπέτευσε» και εξαπέλυσε αυτόνομα «άνευ προηγουμένου» κυβερνοεπίθεση. Το συμβάν έχει προκαλέσει έντονο προβληματισμό για το πόσο ασφαλής είναι πλέον η νέα γενιά των αυτόνομων AI agents Πρωτοφανές περιστατικό αποκάλυψε η OpenAI, καθώς προηγμένα μοντέλα τεχνητής νοημοσύνης κατάφεραν να παρακάμψουν το προστατευμένο περιβάλλον δοκιμών, να αποκτήσουν πρόσβαση σε εξωτερικά συστήματα και να επιχειρήσουν κυβερνοεπίθεση χωρίς ανθρώπινη παρέμβαση.Μέχρι σήμερα οι μεγαλύτεροι φόβοι γύρω από την τεχνητή νοημοσύνη παρέμεναν, σε μεγάλο βαθμό, θεωρητικοί. Η OpenAI υποστηρίζει πλέον ότι για πρώτη φορά είδε ένα από τα πιο προηγμένα συστήματά της να ξεπερνά τα όρια που του είχαν τεθεί και να ενεργεί αυτόνομα με τρόπο που οι ίδιοι οι δημιουργοί του χαρακτηρίζουν «πρωτοφανή».Κατά τη διάρκεια εσωτερικής δοκιμής ασφαλείας, προηγμένοι AI agents κατάφεραν να εντοπίσουν αδυναμίες στο προστατευμένο περιβάλλον («sandbox») όπου δοκιμάζονταν, να διαφύγουν από αυτό και στη συνέχεια να επιχειρήσουν κυβερνοεπίθεση εναντίον του Hugging Face, της μεγαλύτερης ίσως πλατφόρμας παγκοσμίως για τη φιλοξενία και ανταλλαγή μοντέλων τεχνητής νοημοσύνης. Το περιστατικό ερευνάται από κοινού από τις δύο εταιρείες. Πώς «δραπέτευσαν» οι AI agents Οι λεγόμενοι AI agents διαφέρουν από τα συνηθισμένα chatbots, καθώς δεν περιορίζονται στο να απαντούν σε ερωτήσεις. Μπορούν, αφού λάβουν έναν αρχικό στόχο από άνθρωπο, να ενεργούν μόνοι τους, να λαμβάνουν αποφάσεις και να εκτελούν σύνθετες αλληλουχίες ενεργειών.Σύμφωνα με την OpenAI, κατά τη διάρκεια δοκιμών οι agents ανακάλυψαν κενά ασφαλείας στο sandbox, παρακάμπτοντας τους περιορισμούς που είχαν σχεδιαστεί ακριβώς για να τους κρατούν απομονωμένους.Αφού απέκτησαν πρόσβαση εκτός του ελεγχόμενου περιβάλλοντος, εντόπισαν το Hugging Face ως πιθανή πηγή πληροφοριών και επιχείρησαν να αποκτήσουν πρόσβαση σε εσωτερικά εταιρικά συστήματα. Η OpenAI χαρακτήρισε το περιστατικό «άνευ προηγουμένου». «Όλα έγιναν αυτόνομα» Ο διευθύνων σύμβουλος του Hugging Face, Κλεμέν Ντελάνγκ, παραδέχθηκε ότι ακόμη και οι ίδιοι οι ερευνητές εντυπωσιάστηκαν από όσα συνέβησαν«Είναι απίστευτο ότι όλα αυτά έγιναν αυτόνομα», έγραψε στην πλατφόρμα Χ, επιβεβαιώνοντας ότι η κοινή έρευνα συνεχίζεται και ότι πρόκειται πιθανόν για το πρώτο περιστατικό αυτού του είδους.Η εταιρεία ανακοίνωσε ότι έχει ήδη διορθώσει τα κενά ασφαλείας που αξιοποιήθηκαν και έχει ανακατασκευάσει τα επηρεαζόμενα συστήματα, ενώ εξακολουθεί να εξετάζει εάν επηρεάστηκαν δεδομένα πελατών ή συνεργατών. «Η κυβερνοεπίθεση με τεχνητή νοημοσύνη δεν είναι πλέον θεωρία» Η υπόθεση έχει προκαλέσει έντονη ανησυχία στον χώρο της κυβερνοασφάλειας.«Τα αυτόνομα επιθετικά εργαλεία που βασίζονται στην τεχνητή νοημοσύνη δεν αποτελούν πλέον θεωρητικό σενάριο», προειδοποίησε το Hugging Face, τονίζοντας ότι οι εταιρείες θα πρέπει πλέον να αντιμετωπίζουν τα μοντέλα τεχνητής νοημοσύνης ως πιθανή επιφάνεια επίθεσης και να χρησιμοποιούν επίσης AI για την άμυνά τους.Ειδικοί σημειώνουν ότι η άμυνα εξακολουθεί να κινείται με ανθρώπινους ρυθμούς, ενώ οι επιθέσεις εξελίσσονται πλέον με την ταχύτητα των μηχανών. «Δεν απέδειξε ότι η AI ξέφυγε από τον έλεγχο» Παρά τον θόρυβο που προκάλεσε η αποκάλυψη, αρκετοί επιστήμονες εμφανίζονται πιο συγκρατημένοι.Ο καθηγητής Μηχανικής Μάθησης του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ Νιλ Λόρενς χαρακτήρισε το περιστατικό εντυπωσιακό, αλλά υποστήριξε ότι παραμένει εντός των γνωστών δυνατοτήτων των σημερινών ισχυρών μοντέλων τεχνητής νοημοσύνης.Άλλοι ειδικοί στρέφουν την κριτική τους στην ίδια την OpenAI, υποστηρίζοντας ότι το πρόβλημα δεν ήταν τόσο η «ευφυΐα» των μοντέλων όσο η ανεπαρκής ασφάλεια του περιβάλλοντος δοκιμών.«Φαίνεται ότι η OpenAI δεν δημιούργησε ένα αρκετά ασφαλές sandbox», σχολίασε η Τζίνα Νεφ, επικεφαλής του Minderoo Centre for Technology and Democracy του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ. Τεχνολογικό επίτευγμα ή επίδειξη ισχύος; Το περιστατικό έρχεται σε μια περίοδο ιδιαίτερα έντονου ανταγωνισμού στην αγορά της τεχνητής νοημοσύνης.Η OpenAI δέχεται αυξανόμενη πίεση από την Anthropic, η οποία έχει τραβήξει τα φώτα της δημοσιότητας με τα προηγμένα μοντέλα Claude Mythos, ενώ πριν από λίγες ημέρες η κινεζική Moonshot παρουσίασε το νέο μεγάλο μοντέλο Kimi K3.Ορισμένοι αναλυτές εκτιμούν ότι η δημοσιοποίηση του συμβάντος λειτουργεί και ως επίδειξη των δυνατοτήτων των μοντέλων της OpenAI, αναδεικνύοντας το επίπεδο αυτονομίας που έχουν πλέον αποκτήσει.Άλλοι, αντίθετα, θεωρούν ότι η αποκάλυψη αποτελεί προειδοποίηση για μια νέα εποχή, στην οποία τα συστήματα τεχνητής νοημοσύνης δεν θα χρειάζονται πλέον άμεσες ανθρώπινες εντολές για να εντοπίζουν αδυναμίες, να λαμβάνουν αποφάσεις και να εξαπολύουν σύνθετες κυβερνοεπιθέσεις.Το μόνο βέβαιο είναι ότι το περιστατικό ανοίγει μια νέα συζήτηση για το κατά πόσο οι υπάρχουσες δικλίδες ασφαλείας επαρκούν απέναντι στην ολοένα και μεγαλύτερη αυτονομία των συστημάτων τεχνητής νοημοσύνης. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2141120/synagermos-stin-openai-i-techniti-noimosyni-drapeteyse-kai-exapelyse-aytonoma-aney-proigoymenoy-kyvernoepithesi/

Το James Webb ανακάλυψε το μυστικό των πρώτων κοσμικών εργοστασίων στο Σύμπαν. Φωτίζεται ο μηχανισμός παραγωγής άστρων και ανάπτυξης γαλαξιών στις απαρχές του Κόσμου. Χρησιμοποιώντας το διαστημικό τηλεσκόπιο James Webb αστρονόμοι αποκάλυψαν μυστικά των πρώτων γαλαξιών που γέμισαν το νεαρό Σύμπαν με κοσμική σκόνη, ένα βασικό συστατικό για τη γέννηση νέων άστρων και την ανάπτυξη των γαλαξιών.Παρότι το James Webb είναι αρκετά ισχυρό ώστε να παρατηρεί πολλούς από αυτούς τους αρχέγονους γαλαξίες εξακολουθεί να έχει περιορισμούς όταν πρόκειται να μελετήσει λεπτομερώς την εσωτερική τους δομή. Για να ξεπεράσει αυτό το εμπόδιο η ερευνητική ομάδα στράφηκε στη μελέτη ενός πολύ πιο κοντινού και σύγχρονου γαλαξία ο οποίος παρουσιάζει πολλά χαρακτηριστικά παρόμοια με εκείνα των πρώτων γαλαξιών του Σύμπαντος.Αντί να προσπαθήσουν να παρατηρήσουν άμεσα τις διεργασίες που εμπλούτισαν τους πρώτους γαλαξίες με «μέταλλα» — όπως αποκαλούν οι αστρονόμοι όλα τα στοιχεία βαρύτερα από το υδρογόνο και το ήλιο — οι ερευνητές μελέτησαν έναν νάνο γαλαξία που βρίσκεται μόλις 4,6 εκατομμύρια έτη φωτός μακριά.«Η άμεση μελέτη των γαλαξιών που υπήρχαν στο πρώιμο Σύμπαν εξακολουθεί να είναι εξαιρετικά δύσκολη. Γι’ αυτό η παρατήρηση ενός κοντινού γαλαξία, όπως ο Sextans A, ο οποίος παρουσιάζει παρόμοιες χημικές συνθήκες, μας δίνει μια πολύτιμη ευκαιρία να κατανοήσουμε πώς εξελίχθηκαν οι πρώτες γενιές άστρων και ποιον ρόλο διαδραμάτισαν στη μεταμόρφωση του διαστρικού μέσου» δήλωσε ο επικεφαλής της έρευνας Κλαούντιο Γκαβέτι από το Εθνικό Ινστιτούτο Αστροφυσικής της Ιταλίας (INAF). Πώς ο Sextans A μιμείται τους αρχαίους γαλαξίες Το πρώιμο Σύμπαν ήταν χημικά πολύ απλό. Κυριαρχούνταν σχεδόν αποκλειστικά από υδρογόνο και ήλιο ενώ τα βαρύτερα στοιχεία υπήρχαν σε ελάχιστες ποσότητες. Αυτό σημαίνει ότι η πρώτη γενιά άστρων, γνωστή ως άστρα Πληθυσμού III (Population III ή Pop III) περιείχε πολύ λίγα μέταλλα. Κατά τη διάρκεια της ζωής τους όμως, αυτά τα πρώτα άστρα συνέτηκαν υδρογόνο και ήλιο στους πυρήνες τους, δημιουργώντας βαρύτερα στοιχεία. Όταν έφτασαν στο τέλος της ζωής τους εξερράγησαν ως υπερκαινοφανείς (εκρήξεις σουπερνόβα) διασκορπίζοντας αυτά τα στοιχεία στο διαστρικό μέσο, τα τεράστια νέφη αερίων και σκόνης ανάμεσα στα άστρα.Με την πάροδο του χρόνου πυκνότερες και ψυχρότερες περιοχές αυτών των νεφών κατέρρευσαν υπό την επίδραση της βαρύτητας σχηματίζοντας τη δεύτερη γενιά άστρων τα άστρα Πληθυσμού II (Pop II), τα οποία ήταν πλέον πλουσιότερα σε μέταλλα χάρη στους προγόνους τους. Ο Ήλιος ανήκει στα άστρα Πληθυσμού I (Pop I) τα οποία περιέχουν ακόμη μεγαλύτερες ποσότητες βαρέων στοιχείων. Οι γαλαξίες και τα ευρήματα Ωστόσο δεν είναι όλοι οι σύγχρονοι γαλαξίες τόσο πλούσιοι σε μέταλλα. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα για τους νάνους γαλαξίες, όπως ο Sextans A, που βρίσκεται στα όρια της Τοπικής Ομάδας, του σμήνους γαλαξιών στο οποίο ανήκει ο γαλαξίας μας Ο Sextans A είναι τόσο φτωχός σε μέταλλα ώστε εκτιμάται ότι διαθέτει μόλις το 1% έως 7% των βαρέων στοιχείων που υπάρχουν στον Ήλιο. Αυτό τον καθιστά ιδανικό πρότυπο για τη μελέτη των φτωχών σε μέταλλα γαλαξιών του πρώιμου Σύμπαντος.Χρησιμοποιώντας τα όργανα NIRCam και MIRI του James Webb οι ερευνητές πραγματοποίησαν παρατηρήσεις υψηλής ανάλυσης του Sextans A, χαρτογραφώντας ολόκληρο τον πληθυσμό των άστρων του που βρίσκονται σε ένα εξελικτικό στάδιο γνωστό ως ασυμπτωτικός κλάδος των ερυθρών γιγάντων (Asymptotic Giant Branch – AGB).Σε αυτό το στάδιο, άστρα με μεγαλύτερη μάζα από τον Ήλιο έχουν εξαντλήσει το ήλιο στον πυρήνα τους σχηματίζοντας έναν αδρανή πυρήνα άνθρακα ενώ η πυρηνική σύντηξη συνεχίζεται σε εξωτερικά στρώματα όπου καίγονται εναλλάξ υδρογόνο και ήλιο. Ως αποτέλεσμα τα άστρα διογκώνονται σημαντικά και η φωτεινότητά τους μπορεί να αυξηθεί έως και χίλιες φορές.Οι παρατηρήσεις έδειξαν ότι περίπου το 90% των άστρων AGB που μελετήθηκαν δεν περιβάλλονταν από νέφη σκόνης. Ωστόσο περίπου 20 άστρα ήταν καλυμμένα από παχιά κελύφη σκόνης. Οι επιστήμονες διαπίστωσαν επίσης ότι αυτά τα «εργοστάσια παραγωγής σκόνης» σχηματίστηκαν πριν από περίπου 2 έως 3 δισεκατομμύρια χρόνια και προέρχονταν από άστρα με αρχική μάζα περίπου 1,5 φορά μεγαλύτερη από τη μάζα του Ήλιου. Σημαντικό βήμα για την κατανόηση του πρώιμου Σύμπαντος Η μελέτη αποτελεί σημαντική πρόοδο στην κατανόηση του ποια άστρα ήταν πιθανότερο να παράγουν τη μεταλλική σκόνη που εμπλούτισε τις επόμενες γενιές άστρων στο νεαρό Σύμπαν. Με αυτόν τον τρόπο συμβάλλει στη δημιουργία μιας πιο ολοκληρωμένης εικόνας για το πώς διαμορφώθηκε το Σύμπαν όπως το γνωρίζουμε σήμερα.Οι ερευνητές τονίζουν ότι τέτοιου είδους μελέτες θα ήταν αδύνατες πριν από την εκτόξευση του James Webb. «Το James Webb μάς επιτρέπει να παρατηρούμε με πρωτοφανή λεπτομέρεια περιβάλλοντα που μέχρι πριν από λίγα χρόνια ήταν απρόσιτα. Η αξία αυτών των δεδομένων δεν βρίσκεται μόνο στις εικόνες, αλλά και στη δυνατότητα να τις συγκρίνουμε με θεωρητικά μοντέλα και να επαληθεύσουμε κατά πόσο αυτά περιγράφουν σωστά την εξέλιξη των άστρων» δήλωσε η Φλάβια Ντελ Αγκλί από το INAF. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2141011/to-james-webb-anakalypse-to-mystiko-ton-proton-kosmikon-ergostasion-sto-sympan/ Εικόνα του Σύμπαντος από το James Webb και στην ένθετη εικόνα ο γαλαξίας Sextans A.

Ανακαλύφθηκε για πρώτη φορά δυαδική έκρηξη σουπερνόβα. Ερευνητική ομάδα με επικεφαλής Έλληνα επιστήμονα εντόπισε ένα σύστημα δύο άστρων που εξερράγησαν. Για πρώτη φορά επιστήμονες εντόπισαν ένα δυαδικό αστρικό σύστημα παρόμοιο με τους δύο Ήλιους του πλανήτη Τατούιν στο κινηματογραφικό έπος του «Star Wars», ένα σύστημα στο οποίο και τα δύο άστρα φαίνεται ότι εξερράγησαν ως υπερκαινοφανείς.Παρότι η Γη περιφέρεται γύρω από έναν μόνο άστρο περισσότεροι από τα μισά άστρα στο Σύμπαν ανήκουν σε συστήματα με δύο ή περισσότερα άστρα που περιφέρονται το ένα γύρω από το άλλο. «Στην περίπτωση των πολύ μεγάλων άστρων το ποσοστό όσων ανήκουν σε πολλαπλά αστρικά συστήματα είναι ακόμη μεγαλύτερο» δήλωσε στο Space.com ο επικεφαλής της μελέτης Μιλτιάδης Μιχαηλίδης μεταδιδακτορικός ερευνητής στο Πανεπιστήμιο Στάνφορντ της Καλιφόρνιας.Όταν τα μεγάλης μάζας άστρα εξαντλήσουν τα πυρηνικά τους καύσιμα ολοκληρώνουν τη ζωή τους με γιγαντιαίες εκρήξεις που ονομάζονται υπερκαινοφανείς και είναι πιο γνωστές με τον όρο σουπερνόβα. Οι εκρήξεις αυτές μπορούν για σύντομο χρονικό διάστημα να λάμπουν περισσότερο από όλα τα υπόλοιπα άστρα του γαλαξία τους μαζί.Μετά την έκρηξη συνήθως απομένουν υπέρθερμα νέφη αερίων και συντριμμιών που διαστέλλονται συνεχώς και είναι γνωστά ως υπολείμματα υπερκαινοφανών. Μέχρι σήμερα οι αστρονόμοι έχουν εντοπίσει περίπου 300 τέτοια υπολείμματα στο γαλαξία μας.Δεδομένου ότι τα περισσότερα μεγάλης μάζας άστρα βρίσκονται σε δυαδικά συστήματα οι επιστήμονες θεωρούσαν αναμενόμενο να υπάρχουν πολλά ζεύγη στα οποία και οι δύο αστέρες θα κατέληγαν ως σουπερνόβα. «Ωστόσο μέχρι σήμερα δεν είχε παρατηρηθεί ποτέ ένα τέτοιο σύστημα» εξήγησε ο Έλληνας ερευνητής.Ένας λόγος είναι ότι αν οι δύο αστέρες βρίσκονταν πολύ κοντά μεταξύ τους όταν εξερράγησαν, τα υπολείμματα των εκρήξεων μπορεί να φαίνονται σαν να προέρχονται από μία μόνο σουπερνόβα. Ένας άλλος πιθανός λόγος είναι ότι η έκρηξη του πρώτου άστρου μπορεί να εκτόξευσε τον συνοδό του τόσο μακριά, ώστε να χαθούν τα ίχνη της αρχικής τους σχέσης. Το Νεφέλωμα της Μέδουσας Στη νέα μελέτη, οι ερευνητές εξέτασαν το υπόλειμμα υπερκαινοφανούς IC 443, που βρίσκεται περίπου 6.000 έτη φωτός από τη Γη στον αστερισμό των Διδύμων. Το IC 443 είναι γνωστό και ως Νεφέλωμα της Μέδουσας, επειδή το σχήμα του θυμίζει μέδουσα.Πρόκειται για ένα από τα πιο μελετημένα υπολείμματα σουπερνόβα στον γαλαξία μας καθώς τα ωστικά κύματα της έκρηξης συγκρούστηκαν με τα γύρω νέφη αερίων και σκόνης, δημιουργώντας μια σειρά από ομόκεντρα κελύφη που μοιάζουν με τους κυματισμούς που σχηματίζονται όταν μια σταγόνα πέφτει στην επιφάνεια μιας λίμνης.Επιπλέον βρίσκεται σχετικά απομονωμένο από άλλα ουράνια αντικείμενα γεγονός που διευκολύνει την παρατήρησή του. Οι επιστήμονες ανέλυσαν επίσης ένα πολύ πιο αχνό και σχεδόν άγνωστο γειτονικό αντικείμενο, με την ονομασία G189.6+3.3.Το αντικείμενο αυτό είχε εντοπιστεί για πρώτη φορά το 1994 από τον γερμανικό δορυφόρο ROSAT μέσω των ασθενών ακτίνων Χ που εξέπεμπε. Αργότερα, το ρωσογερμανικό διαστημικό παρατηρητήριο Spektrum Roentgen Gamma (SRG) αποκάλυψε ότι το G189.6+3.3 διαθέτει δομές σε μορφή κελύφους, ένδειξη ότι πρόκειται επίσης για υπόλειμμα υπερκαινοφανούς. Στοιχεία ότι τα δύο άστρα ήταν ζευγάρι Για τη νέα έρευνα, η ομάδα ανέλυσε περισσότερα από 16 χρόνια παρατηρήσεων του Διαστημικού Τηλεσκοπίου Ακτίνων Γάμμα Fermi της NASA σε συνδυασμό με παλαιότερες παρατηρήσεις στις ακτίνες Χ, στο ορατό φως και στα ραδιοκύματα.Τα δεδομένα αποκάλυψαν ότι τόσο το IC 443 όσο και το G189.6+3.3 συγκρούονται με το ίδιο διαστρικό νέφος υδρογόνου, γεγονός που δείχνει ότι βρίσκονται πολύ κοντά μεταξύ τους στον διαστημικό χώρο. Τα κέντρα των δύο εκρήξεων απέχουν μεταξύ τους μόλις 30 έως 50 έτη φωτός.Οι υπολογισμοί έδειξαν ότι η πιθανότητα να πρόκειται απλώς για δύο άσχετα υπολείμματα υπερκαινοφανών που τυχαίνει να βρίσκονται τόσο κοντά είναι περίπου μία στις χίλιες. «Αυτό υποδηλώνει ότι πιθανότατα πρόκειται για το πρώτο γνωστό ζεύγος υπερκαινοφανών που προέρχεται από δυαδικό αστρικό σύστημα» ανέφερε ο Μιλτιάδης Μιχαηλίδης. Τι σημαίνει η ανακάλυψη Οι ερευνητές εκτιμούν ότι το G189.6+3.3 είναι παλαιότερο από το IC 443. Το άστρο που δημιούργησε το G189.6+3.3 εξερράγη πριν από περίπου 20.000 έως 110.000 χρόνια, ενώ το IC 443 σχηματίστηκε από μια έκρηξη που συνέβη πριν από περίπου 8.000 έως 9.000 χρόνια. Τα δύο αρχικά άστρα εκτιμάται ότι είχαν μάζα τουλάχιστον 20 φορές μεγαλύτερη από εκείνη του Ήλιου.Η ανακάλυψη μπορεί να βοηθήσει τους αστρονόμους να κατανοήσουν καλύτερα τον τρόπο με τον οποίο εξελίσσονται, αλληλεπιδρούν και πεθαίνουν τα δυαδικά συστήματα άστρων μεγάλης μάζας.Όπως επισημαίνει ο Μιλτιάδης Μιχαηλίδης η περαιτέρω μελέτη των G189.6+3.3 και IC 443 θα μπορούσε να αποκαλύψει ακόμη και πόση ώθηση δέχθηκε το δεύτερο άστρο όταν ο συνοδός του εξερράγη ως σουπερνόβα, προσφέροντας πολύτιμες πληροφορίες για τη δυναμική αυτών των εξαιρετικά σπάνιων συστημάτων. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2140924/anakalyfthike-gia-proti-fora-dyadiki-ekrixi-soypernova/ Στην εικόνα το κατάλοιπο σουπερνόβα του Νεφελώματος της Μέδουσας (δεξιά), το διαστρικό νέφος με το οποίο αλληλεπιδρά και ένα χαρακτηριστικό καμπυλωτό νημάτιο στην επάνω αριστερή πλευρά του. Το νημάτιο, που απεικονίζεται εδώ τόσο στο ορατό όσο και στο υπεριώδες (UV) φως, αποτελεί το ορατό τμήμα ενός δεύτερου, επικαλυπτόμενου καταλοίπου σουπερνόβα, του G189.6+3.3, το οποίο είναι πολύ πιο έντονο στις ραδιοπαρατηρήσεις και στις ακτίνες Χ.

Ο καρχαρίας που ζει 400 χρόνια – Τι μυστικά αποκαλύπτει για τη μακροζωΐα. Ένα γκρίζο σώμα μήκους περίπου τριών μέτρων ξεβράστηκε τον Απρίλιο στις ακτές της κομητείας Σλάιγκο, στη δυτική Ιρλανδία. Για τους περισσότερους ήταν ακόμη ένας νεκρός καρχαρίας. Για τους επιστήμονες, όμως, ήταν ένας «επισκέπτης» από μια άλλη εποχή.Σύμφωνα με ρεπορτάζ του BBC o καρχαρίας της Γροιλανδίας που εντοπίστηκε νεκρός υπολογίζεται ότι είχε ηλικία τουλάχιστον 150 ετών. Γεννήθηκε όταν βασίλευε η βασίλισσα Βικτωρία στη Βρετανία και πρόεδρος των ΗΠΑ ήταν ο Αβραάμ Λίνκολν. Κι όμως, για το είδος του θεωρούνταν… ακόμη νέος.Ο συγκεκριμένος καρχαρίας αποτελεί το μακροβιότερο σπονδυλωτό ζώο του πλανήτη, με εκτιμώμενη διάρκεια ζωής που μπορεί να φθάνει ακόμη και τα 400 χρόνια, ενώ ορισμένες επιστημονικές εκτιμήσεις ανεβάζουν το ανώτατο όριο ακόμη και στα 500 χρόνια. Ένας οργανισμός που αψηφά τη γήρανση Αυτό που συναρπάζει περισσότερο τους ερευνητές δεν είναι μόνο η ηλικία του, αλλά ο τρόπος με τον οποίο καταφέρνει να παραμένει λειτουργικός επί αιώνες.Η καρδιά του συνεχίζει να λειτουργεί για εκατοντάδες χρόνια, οι ιστοί του εμφανίζουν εξαιρετικά αργούς ρυθμούς φθοράς, ενώ ακόμη και τα μάτια του παρουσιάζουν αξιοσημείωτη ανθεκτικότητα στη γήρανση, σε αντίθεση με ό,τι συμβαίνει στα περισσότερα σπονδυλωτά.Οι επιστήμονες ελπίζουν ότι η μελέτη των μηχανισμών αυτών θα μπορούσε να προσφέρει πολύτιμες απαντήσεις για τη βιολογία της γήρανσης και, μακροπρόθεσμα, ακόμη και για την ανθρώπινη μακροζωία. Ένα από τα μεγαλύτερα μυστήρια των ωκεανών Παρά το εντυπωσιακό του μέγεθος – φτάνει τα πέντε μέτρα μήκος και μπορεί να ζυγίζει εκατοντάδες κιλά – ο καρχαρίας της Γροιλανδίας παραμένει ένα από τα λιγότερο μελετημένα μεγάλα θαλάσσια ζώα.Ζει στα παγωμένα νερά της Αρκτικής και του Βόρειου Ατλαντικού, γύρω από τη Γροιλανδία, την Ισλανδία και τον Καναδά, σε μεγάλα βάθη και με εξαιρετικά αργές κινήσεις.Τρέφεται κυρίως με νεκρά ζώα, όμως έχει καταγραφεί να αιφνιδιάζει ακόμη και φώκιες, χρησιμοποιώντας ισχυρή αναρρόφηση για να καταπιεί ολόκληρη τη λεία του.Παρά τις δεκαετίες έρευνας, οι επιστήμονες εξακολουθούν να αγνοούν βασικά στοιχεία της ζωής του. Δεν γνωρίζουν πού αναπαράγεται, πού γεννά τα μικρά του, πόσα γεννά κάθε φορά ή κάθε πότε αναπαράγεται. Ωριμάζει… μετά από ενάμιση αιώνα Ένα από τα πιο εντυπωσιακά χαρακτηριστικά του είδους είναι ο εξαιρετικά αργός ρυθμός ανάπτυξής του.Οι ερευνητές εκτιμούν ότι οι καρχαρίες της Γροιλανδίας φθάνουν σε αναπαραγωγική ωριμότητα μόλις μετά τα 150 χρόνια ζωής. Αυτό σημαίνει ότι το ζώο που ξεβράστηκε στην Ιρλανδία πιθανότατα μόλις είχε αποκτήσει τη δυνατότητα να συμβάλει στην αναπαραγωγή του πληθυσμού.Ακριβώς γι’ αυτό οι επιστήμονες αντιμετώπισαν τον θάνατό του ως σημαντική απώλεια για το είδος. Το πολύτιμο μάθημα ενός νεκρού καρχαρία Η νεκροψία πραγματοποιήθηκε από ερευνητές του Εθνικού Μουσείου της Ιρλανδίας και πανεπιστημιακών ιδρυμάτων, χωρίς να εντοπιστούν ίχνη τραυματισμού ή εμπλοκής σε αλιευτικά εργαλεία.Το δέρμα, τα όργανα και οι ιστοί συλλέχθηκαν για περαιτέρω ανάλυση, ενώ το μουσείο σχεδιάζει να εκθέσει το εντυπωσιακό ζώο ώστε να αναδείξει τόσο τη μοναδική βιολογία του όσο και τα πολλά ερωτήματα που εξακολουθούν να περιβάλλουν το πιο μακρόβιο σπονδυλωτό της Γης.Για την επιστήμη, ο καρχαρίας της Γροιλανδίας δεν αποτελεί απλώς ένα σπάνιο θαλάσσιο είδος. Είναι ένα ζωντανό εργαστήριο της εξέλιξης, που ίσως κρύβει απαντήσεις σε ένα από τα μεγαλύτερα ερωτήματα της βιολογίας: γιατί κάποιοι οργανισμοί καταφέρνουν να νικούν τον χρόνο. https://www.naftemporiki.gr/green/wildlife/2140933/o-karcharias-poy-zei-400-chronia-ti-mystika-apokalyptei-gia-ti-makrozoia/

Roscosmos Chibis-M εν δράσει: Πώς εκπαιδεύονται οι κοσμοναύτες πριν επιστρέψουν στη Γη. Στις 26 Ιουλίου, οι κοσμοναύτες της Roscosmos, Sergei Kud-Sverchkov και Sergei Mikayev, και ο αστροναύτης της NASA, Christopher Williams, θα επιστρέψουν στην πατρίδα τους. Το πλήρωμα προετοιμάζεται ενεργά όχι μόνο για την προσγείωση, αλλά και για την επιστροφή στις κανονικές συνθήκες διαβίωσης, συμπεριλαμβανομένης της έκθεσης στη βαρύτητα της Γης. Ιδιαίτερη προσοχή δίνεται στην καρδιαγγειακή προσαρμογή. Κατά το τελικό στάδιο της πτήσης, οι κοσμοναύτες εκτελούν ειδική εκπαίδευση στην προληπτική στολή κενού Chibis-M. Δημιουργεί αρνητική σχετική πίεση στο κάτω μισό του σώματος, εξασφαλίζοντας ροή αίματος παρόμοια με αυτή που προκαλείται από τη βαρύτητα. Η τακτική χρήση της στολής πριν από την προσγείωση «εκπαιδεύει» το σώμα να αναδιανέμει το αίμα σε όρθια θέση, μειώνοντας δραματικά τον κίνδυνο ζάλης και λιποθυμίας μετά την προσγείωση. Στη φωτογραφία: κοσμοναύτης Sergei Kud-Sverchkov https://vk.com/roscosmos?w=wall-30315369_624341

Τροφοδοσία μέσω οπτικής ίνας για την ενεργοποίηση ενός υπόγειου εξερευνητή στη Σελήνη (LUX) Οι σωλήνες λάβας είναι ένας από τους πιο ενδιαφέροντες και εντελώς άγνωστους στόχους για τη σεληνιακή επιστήμη και εξερεύνηση. Το σεληνιακό φεγγίτη Mare Tranquillitatis έχει διαστάσεις περίπου 100 μέτρα επί 88 μέτρα και βάθος 133 μέτρα. Τα δεδομένα του Lunar Reconnaissance Orbiter δείχνουν ότι το λάκκο οδηγεί σε έναν εκτεταμένο υπόγειο σωλήνα λάβας που μπορεί να συνεχίζεται για χιλιόμετρα. Η αποστολή Lunar Underground eXplorer (LUX) επιδιώκει να εξερευνήσει και να χαρτογραφήσει αυτές τις σήραγγες για να αξιολογήσει τα πλεονεκτήματά τους ως προστατευμένες τοποθεσίες για επανδρωμένες σεληνιακές βάσεις (φυσικά προστατευμένες από την κοσμική ακτινοβολία) και να απαντήσει σε επιστημονικά ερωτήματα που θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε ανακαλύψεις στην πλανητική γεωλογία και την αστροβιολογία. Υπάρχουν σοβαρές προκλήσεις με μια τέτοια εξερεύνηση. Απαιτεί κάθετη είσοδο. η μορφολογία θα είναι περίπλοκη. δεν υπάρχει δυνατότητα ασύρματης μετάδοσης δεδομένων στο όχημα προσεδάφισης. θα είναι ενεργειακά απαιτητική (λόγω του πλήρους σκότους). η εξερεύνηση και η πλοήγηση σε εντελώς μη χαρτογραφημένα τρισδιάστατα περιβάλλοντα είναι ενεργοβόρα και δεν υπάρχει βοήθεια πλοήγησης GPS. Το κρίσιμο σημείο είναι ότι το σύστημα πρέπει να είναι μη ρυπογόνο, ώστε να μην επηρεάζει τις μετρήσεις αισθητήρων του παρθένου περιβάλλοντος.Προτείνουμε τη μετάδοση ισχύος λέιζερ μέσω οπτικής ίνας (PoF) για να καταστεί δυνατή μια αιωρούμενη ρομποτική εξερεύνηση σεληνιακού σωλήνα λάβας και επιστημονική αποστολή. Καθώς ένα ή περισσότερα οχήματα LUX κατεβαίνουν στο λάκκο Mare Tranquillitatis (και στις σήραγγες πέρα από αυτό), ένας λεπτός, ελαφρύς, στιβαρός, οπτικός κυματοδηγός (ίνα) τυλίγεται από ένα spooler επί του οχήματος. Ένα όχημα προσεδάφισης ή rover φέρει ένα λέιζερ (και την πηγή ενέργειάς του) που παρέχει PoF σε ένα όχημα εξερεύνησης LUX. Ένας κυματοδηγός οπτικής ίνας που αναπτύσσεται σε όχημα θα επιτρέψει τρεις νέες δυνατότητες: εξασφαλισμένη μετάδοση δεδομένων υψηλής ταχύτητας χωρίς οπτική επαφή, παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας επί του οχήματος και ειδική ώθηση (Isp) ενισχυμένη με λέιζερ για ένα μη ρυπογόνες σύστημα πρόωσης ψυχρού αερίου. Συνολικά, υποθέτουμε ότι αυτά θα βελτιώσουν σημαντικά το εύρος, τη διάρκεια και την ποιότητα της επιστήμης και της εξερεύνησης για την υποθαλάσσια σεληνιακή (και τελικά τον Άρη) εξερεύνηση. Ενώ υπάρχουν άλλες προτάσεις για αποστολές σεληνιακού σωλήνα λάβας, καμία δεν έχει τους μοναδικούς συνδυασμούς στοιχείων που επιτρέπουν την ιδέα μας.Η προτεινόμενη εργασία της NIAC θα είναι μια μελέτη σκοπιμότητας για να αποδειχθεί ότι η τεχνολογία PoF θα μπορούσε να βελτιώσει την εμβέλεια και τη διάρκεια επαρκώς ώστε να καταστεί δυνατή η αποστολή LUX. Η προηγούμενη εργασία μας δείχνει ότι η οπτική ίνα που αναπτύσσεται σε οχήματα είναι εξαιρετικά αποτελεσματική για τη μεταφορά δεδομένων και την παράταση της διάρκειας της αποστολής, ακόμη και με ένα μικρό λέιζερ σε επίπεδο πλακέτας (1-2 kW). Το βασικό άγνωστο είναι η πιθανή βελτίωση του Isp (και επομένως της εμβέλειας) από την πρόωση με θέρμανση λέιζερ PoF. Αυτό θα αξιολογηθεί μέσω ενός πλήρους σχεδιασμού συστήματος βελτιστοποιημένου για SWaP από άκρο σε άκρο, εστιάζοντας στην αποτελεσματικότητα της θέρμανσης λέιζερ για ένα δεδομένο σχεδιασμό προωθητικού και προωθητικού. Θα εξετάσουμε διάφορες στρατηγικές μεταφοράς θερμότητας για τη μεγιστοποίηση του Isp για μια σταθερή μάζα προωθητικού. Οι επιλογές σχεδιασμού θα εξισορροπήσουν το μέγεθος, τη μάζα, το ωφέλιμο φορτίο και το προωθητικό του LUX με την ισχύ του λέιζερ που απαιτείται για την επίτευξη σημαντικών διεισδύσεων στον σωλήνα λάβας. Οι CONOPs μιας αποστολής LUX θα αξιολογήσουν την ικανότητα επίτευξης των επιστημονικών στόχων εντός περιορισμών μάζας και διάρκειας, λαμβάνοντας υπόψη τις αβεβαιότητες της αποστολής και τις στρατηγικές μετριασμού. Η ομάδα CONOPS της αποστολής μας συνδυάζει έναν μοναδικό συνδυασμό εμπειρογνωμοσύνης στην εξερεύνηση των επίγειων αναλογικών σπηλαίων με τον σχεδιασμό πλανητικών αποστολών. Αντιμετωπίζοντας τους κινδύνους που συνδέονται με την άγνωστη φύση του σπηλαίου, η τελική έκθεση Φάσης Ι θα χρησιμεύσει επίσης ως οδηγός για οποιονδήποτε μελλοντικό σχεδιασμό αποστολών σε σεληνιακό σπήλαιο. Η Φάση II θα περιλαμβάνει εργαστηριακές δοκιμές υποκλίμακας για την ποσοτικοποίηση της αυξημένης Isp χρησιμοποιώντας ένα λέιζερ οπτικών ινών 1070nm που μεταδίδεται σε ένα χιλιόμετρο κυματοδηγού οπτικών ινών.Η προτεινόμενη μελέτη θα μπορούσε να επιτρέψει την πρώτη εξερεύνηση σπηλαίων εκτός πλανήτη. Αυτό θα μπορούσε επίσης να προωθήσει άλλες εφαρμογές εξερεύνησης πλανητών που απαιτούν παροχή ενέργειας χωρίς οπτική επαφή σε απομακρυσμένες τοποθεσίες. Επιπλέον, η τεχνολογία μας έχει ευρύ δυναμικό διπλής χρήσης για επίγειες εφαρμογές, επιτρέποντας τη συνεχή οπτική μετάδοση ενέργειας σε κινητές πλατφόρμες στην ξηρά, στον αέρα ή υποβρυχίως. https://www.nasa.gov/directorates/stmd/niac/niac-studies/power-over-fiber-to-enable-a-lunar-underground-explorer-lux/ Γραφική απεικόνιση της ιδέας LUX.

Ενεργά κατευθυνόμενοι αστερισμοί Femtosat για επιτόπια εξερεύνηση των δακτυλίων, της ατμόσφαιρας και της μαγνητόσφαιρας του Κρόνου. Προτείνουμε μια αποστολή που θα χρησιμοποιήσει ~10.000 ενεργά κατευθυνόμενους φεμτο-δορυφόρους για να χαρτογραφήσει τη σύνθεση των δακτυλίων, τη σύνθεση και την πυκνότητα της ατμόσφαιρας, καθώς και την κατανομή του μαγνητικού πεδίου του Κρόνου. Η διεξαγωγή επιτόπιων ερευνών των δακτυλίων του Κρόνου με μία μόνο ναυαρχίδα, όπως το Cassini, θα ενείχε έναν απαράδεκτα υψηλό κίνδυνο αποτυχίας της αποστολής λόγω συγκρούσεων σωματιδίων. Ωστόσο, η κατανεμημένη φύση της προτεινόμενης αποστολής σημαίνει ότι μπορεί να αποδεχτεί έναν κίνδυνο που θα μπορούσε να καταστρέψει πολλούς από τους φεμτο-δορυφόρους στον αστερισμό, καθιστώντας δυνατή την επιτόπια έρευνα του δακτυλίου. https://www.nasa.gov/directorates/stmd/niac/actively-steerable-femtosat-constellations-for-in-situ-exploration-of-saturns-rings-atmosphere-and-magnetosphere/ Γραφική απεικόνιση της ιδέας των Ενεργά Κατευθυνόμενων Αστερισμών Femtosat.

ΛΗΣΘΗΣΗ: Παρατήρηση του φωτός μιας μαύρης τρύπας μέσω συσχέτισης έντασης. Η μελέτη Φάσης Ι του OBLIVION θα αξιολογήσει τη σκοπιμότητα μιας νέας αρχιτεκτονικής συμβολόμετρου μόνο με βάση την ένταση για την άμεση γεωμετρική μέτρηση του δακτυλίου φωτονίων μιας υπερμεγέθους μαύρης τρύπας σε απόσταση γιγαπαρσέκ. Θα χρησιμοποιήσουμε συσχετίσεις έντασης Hanbury Brown-Twiss σε μήκος κύματος 1 cm, πετώντας δύο πανομοιότυπα διαστημόπλοια σε ηλιοκεντρική τροχιά 1,1 AU που να ακολουθεί τη Γη κατά 20°. Σε αυτή την αρχική τιμή, το πρώτο μηδενικό σημείο της καμπύλης συνοχής έντασης δεύτερης τάξης για έναν δακτύλιο που υποτάσσεται σε ~1 prad μπορεί να εντοπιστεί στο ±0,002 prad, αποδίδοντας προσδιορισμούς μάζας μαύρης τρύπας έως 3% - δέκα φορές ακριβέστεροι από την τρέχουσα χαρτογράφηση αντήχησης - και παρέχοντας μια ανεξάρτητη δοκιμή βαρύτητας ισχυρού πεδίου σε κοσμολογικές κλίμακες. Θα μεταφράσουμε αυτόν τον κορυφαίο επιστημονικό στόχο σε έναν επίσημο Πίνακα Ιχνηλασιμότητας Απαιτήσεων. Οι προϋπολογισμοί χρονικού jitter ανιχνευτή θα οριστούν σε ≤ 50 ps. Οι προσομοιώσεις μέτρησης φωτονίων θα ορίσουν SNR μηδενικής ανίχνευσης ≥ 10^4 σε σχέση με το φόντο του ουρανού και του σκοτεινού φόντου. Τα πρωτόκολλα αμφίδρομης οπτικής μεταφοράς χρόνου θα εξασφαλίσουν γνώση σχετικού διαχωρισμού σε ≤ 0,3 m. Και οι κατανομές ελέγχου στάσης θα εξασφαλίσουν ακρίβεια σκόπευσης ≤ 1 nrad. Κάθε απαίτηση θα αντιστοιχίζεται απευθείας στη γεωμετρία του σχηματισμού, τις διαδικασίες μετρολογίας, τα περιθώρια απόδοσης του ανιχνευτή και τις λειτουργίες του τμήματος εδάφους. Θα πραγματοποιήσουμε ανταλλαγές αρχιτεκτονικής αποστολής μεταξύ άμεσης εισαγωγής στην τροχιά 1,1 AU που ακολουθεί τη Γη και τροχιών που χρησιμοποιούν σεληνιακή ή γήινη βαρύτητα. Θα μοντελοποιήσουμε τους προϋπολογισμούς ΔV, τα περιθώρια προωθητικού φάσης ακτής και τις ανοχές έγχυσης εκτόξευσης. Θα προσομοιώσουμε την ανάπτυξη της γραμμής βάσης υπό την πίεση της ηλιακής ακτινοβολίας, τη θερμική κάμψη και τις διαταραχές τρίτου σώματος. Και θα συγκρίνουμε την παθητική μετατόπιση με τους συνεχείς βρόχους ελέγχου μικροπροώθησης για να διατηρήσουμε τον σχηματισμό εντός των παραγόμενων ορίων - όλα μέσω αναλυτικής αξιολόγησης χωρίς πρωτότυπα υλικού. Θα αναπτύξουμε ένα ενοποιημένο CONOPS που θα αλληλουχεί τον διαχωρισμό του οχήματος εκτόξευσης, την ανάπτυξη μεμβράνης-ανακλαστήρα, την ενεργοποίηση ανιχνευτή, τη βαθμονόμηση της εμβέλειας λέιζερ, τις συγχρονισμένες εκστρατείες παρατήρησης με ελιγμούς προσαρμογής της γραμμής βάσης και τον παροπλισμό στο τέλος της αποστολής σε μια συνεχή, χρονικά επισημασμένη επιχειρησιακή ροή. Θα συντάξουμε σενάρια ακολουθίας εντολών, χρονοδιαγράμματα επικοινωνίας επίγειου σταθμού, σχέδια τηλεμετρίας-downlink και πρωτόκολλα αμφίδρομης ανταλλαγής χρονισμού συνδεδεμένα με την τροχιακή γεωμετρία. Οι ενσωματωμένοι αλγόριθμοι ανίχνευσης ανωμαλιών και οι ρουτίνες ανάκτησης θα διατηρήσουν την ακεραιότητα των δεδομένων κατά τη διάρκεια των διακοπών σύνδεσης μετρολογίας ή της μετατόπισης σχηματισμού, όλα εντός του πεδίου εφαρμογής της αναλυτικής μελέτης. Θα εκτελέσουμε προσομοιώσεις υψηλής πιστότητας, από άκρο σε άκρο, συνδέοντας μοντέλα απόδοσης έντασης-συμβολομετρίας με ρεαλιστικές πηγές θορύβου και σφάλματος - συμπεριλαμβανομένων των μετρήσεων σκότους ανιχνευτή, της ροής υποβάθρου ουρανού, του jitter πλατφόρμας και της μετατόπισης ρολογιού - για να δημιουργήσουμε πίνακες συνδιακύμανσης σφάλματος, χάρτες ευαισθησίας και πλαίσια αξιολόγησης κινδύνου Monte Carlo. Ένα ολοκληρωμένο μητρώο κινδύνου θα καταγράφει τους κινδύνους σε επίπεδο αρχιτεκτονικής, θα τους κατατάσσει κατά πιθανότητα και συνέπεια και θα προτείνει στρατηγικές μετριασμού που θα περιλαμβάνονται πλήρως σε αναλυτικές εργασίες. Κατά την ολοκλήρωση της Φάσης Ι, θα παραδώσουμε τον επικυρωμένο Πίνακα Ιχνηλασιμότητας, μια έκθεση αρχιτεκτονικής αποστολής με λεπτομερείς αναλύσεις τροχιάς, περιλήψεις ΔV και προφίλ ανάπτυξης βάσης, ένα πλήρες έγγραφο CONOPS με διαγράμματα ροής συμβάντων, σενάρια εντολών και ορισμούς διεπαφών εδάφους-τμήματος, και μια ολοκληρωμένη συλλογή προσομοίωσης και αξιολόγησης κινδύνου με χάρτες ευαισθησίας και αναφορές Monte Carlo. Ένας οδικός χάρτης ανάπτυξης θα συνδέσει κάθε απαίτηση και εντοπισμένο κίνδυνο με στόχους τεχνολογικής ετοιμότητας και ορόσημα προσομοίωσης. Εστιάζοντας αποκλειστικά στις επιστημονικές απαιτήσεις, την αξιολόγηση αρχιτεκτονικής, τις έννοιες λειτουργίας και τη μοντελοποίηση σε επίπεδο συστήματος - χωρίς ανάπτυξη υλικού - η Φάση Ι του OBLIVION θα καθορίσει εάν η συμβολομετρία μόνο με βάση την ένταση μπορεί να προσφέρει μετασχηματιστική επιστήμη μαύρων τρυπών σε κλίμακες γιγαπαρσέκ και να προετοιμάσει το έδαφος για μια προσπάθεια σχεδιασμού Φάσης II. https://www.nasa.gov/general/oblivion-observing-black-hole-light-via-intensity-correlation/ Γραφική απεικόνιση της έννοιας OBLIVIAN.