Δροσος Γεωργιος

Στους δύο τρίτος τα… chatbots – Πώς η τεχνητή νοημοσύνη «μεταβάλλει τα θεμέλια των κοινωνικών σχέσεων» Πού οφείλεται η στροφή στα chatbots για προσωπικά θέματα- Οι κίνδυνοι από τη χρήση τους. Η τεχνητή νοημοσύνη διεκδικεί τον δικό της χώρο σε διάφορους τομείς της σύγχρονης ζωής και ένας από αυτούς είναι οι ανθρώπινες σχέσεις.Ήδη έρευνα του Pew Research Center, η οποία δημοσιεύτηκε τον περασμένο μήνα, έδειξε ότι ένας στους πέντε ενήλικες ηλικίας 18 έως 29 ετών δήλωσε πως χρησιμοποίησε chatbots τεχνητής νοημοσύνης για συναισθηματική υποστήριξη ή λήψη συμβουλών.Άλλη έρευνα της YouGov διαπίστωσε ότι το 13% των ενηλίκων στις ΗΠΑ και το 23% των ατόμων κάτω των 30 ετών δήλωσε πως είχε μοιραστεί κάποιο μυστικό ή πρόβλημα με ένα chatbot, το οποίο δεν είχε αποκαλύψει σε κανέναν άνθρωπο.Τα chatbots μπορούν να βοηθήσουν τους χρήστες να προβληματιστούν, να οργανώσουν τις σκέψεις τους και να προετοιμαστούν για δύσκολες συζητήσεις, ωστόσο, ειδικοί στους τομείς της ψυχολογίας, των σχέσεων και της τεχνητής νοημοσύνης δήλωσαν στο Business Insider ότι ενδέχεται να προκύψουν προβλήματα όταν αρχίσουν να βασίζονται στην τεχνητή νοημοσύνη αντί να συζητούν με τους συντρόφους τους.Επιπλέον, όπως επισημαίνουν, τα chatbots τείνουν να επιβεβαιώνουν υπερβολικά τους χρήστες, γεγονός που μπορεί να δυσχεράνει την ικανότητά του να δείξει ενσυναίσθηση προς τον σύντροφό του ή να αντιληφθεί την άλλη πλευρά μιας κατάστασης.Αν και ο αντίκτυπος της τεχνητής νοημοσύνης στις θέσεις εργασίας και στον εργασιακό χώρο είναι εμφανής και αποτελεί αντικείμενο ευρείας συζήτησης, η Rachel Wood, ερευνήτρια στον τομέα της κυβερνοψυχολογίας και ιδρύτρια του AI Mental Health Collective, εκτιμά πως η επίδρασή της στις ανθρώπινες σχέσεις ενδέχεται να είναι ακόμη μεγαλύτερη αλλά ενδέχεται να χρειαστούν αρκετά χρόνια για να εκδηλωθούν πλήρως οι συνέπειές της. «Η τεχνητή νοημοσύνη μεταβάλλει τα θεμέλια των κοινωνικών σχέσεων», όπως είπε χαρακτηριστικά. Πού οφείλεται η στροφή στα chatbots Το να μιλάς σε ένα chatbot για τη σχέση σου μπορεί να φαντάζει ευκολότερο από το να μιλήσεις σε έναν άνθρωπο, καθώς δεν ενέχει κοινωνικό ρίσκο, σύμφωνα με την κλινική ψυχολόγο Ashleigh Golden.Μπορεί επίσης να προσφέρει αίσθημα επιβεβαίωσης, όπως ανέφερε η ίδια. Ενώ ένας σύντροφος ή ένας φίλος ενδέχεται να προβάλει αντιρρήσεις και να σε παροτρύνει να εξετάσεις τη συμπεριφορά σου, τα chatbots είναι πιθανό να μην σου πάνε κόντρα.Πού στηρίζεται αυτή η εντύπωση όμως; Μελέτη που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Science τον Μάρτιο συνέκρινε τις απαντήσεις 11 κορυφαίων μεγάλων γλωσσικών μοντέλων με τις αντίστοιχες ατόμων και διαπίστωσε ότι τα συστήματα τεχνητής νοημοσύνης είναι σχεδόν 50% πιο κολακευτικά στα σχόλιά τους, ακόμη και όταν οι χρήστες αναφέρονται σε ανήθικες, παράνομες ή επιβλαβείς συμπεριφορές.Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι μία και μόνο αλληλεπίδραση με μια τεχνητή νοημοσύνη που τείνει να κολακεύει τον χρήστη μειώνει τη διάθεσή του να αναλάβει την ευθύνη ή να επανορθώσει απέναντι σε κάποιον, ενώ παράλληλα ενισχύει τη βεβαιότητά τους ότι έχουν δίκιο.Η αλληλεπίδραση με ένα chatbot δεν απαιτεί επίσης πολλές από τις δεξιότητες που είναι απαραίτητες για τη διατήρηση των ανθρώπινων σχέσεων, ανέφερε η Wood, όπως η υπομονή, η ικανότητα του να ακούς τον άλλο, η διαπραγμάτευση, η ενσυναίσθηση και ο συμβιβασμός.«Αυτοί οι μύες θα ατροφήσουν», είπε χαρακτηριστικά, «πράγμα που με τη σειρά του θα μας κάνει λιγότερο ικανούς στις σχέσεις μας, καθώς δεν εξασκούμαστε στο να ακούμε και να δημιουργούμε τον κατάλληλο χώρο ο ένας για τον άλλον».Το να μοιράζεσαι πράγματα με ένα chatbot αντί για τον σύντροφό σου μπορεί επίσης να εκληφθεί από εκείνον ως προδοσία, δήλωσε η σύμβουλος γάμου Idit Sharoni. Όπως επισήμανε, αν εμπιστεύεσαι την τεχνητή νοημοσύνη με θέματα που αφορούν τη σχέση σου, ο σύντροφός σου ενδέχεται να νιώσει ότι το chatbot έχει μεγαλύτερη πρόσβαση στον εσωτερικό σου κόσμο απ’ ό,τι ο ίδιος. «Μπορεί κάλλιστα να δίνει την αίσθηση συναισθηματικής απιστίας», όπως είπε.Από την άλλη, η Sharoni ανέφερε ότι τα chatbots θα μπορούσαν να φανούν χρήσιμα όταν κάποιος γνωρίζει ήδη τι θέλει να συζητήσει, αλλά χρειάζεται βοήθεια για να βρει τον τρόπο να το θίξει. Ωστόσο, όπως επισήμανε, ενδέχεται να προκύψουν προβλήματα κατά τη χρήση της τεχνητής νοημοσύνης για την ερμηνεία των συναισθημάτων του συνομιλητή ή για τη λήψη αποφάσεων με βάση δεδομένα που παρουσιάζουν μόνο τη μία πλευρά. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2143582/stoys-dyo-tritos-ta-chatbots-pos-i-techniti-noimosyni-metavallei-ta-themelia-ton-koinonikon-scheseon/

H ανθρωπότητα μιλούσε μέχρι πριν χίλια χρόνια 75 χιλιάδες γλώσσες που εξαφανίστηκαν μαζικά. Μεγάλη μελέτη για την γλωσσολογική εξέλιξη τα τελευταία 12 χιλιάδες έτη. Σήμερα σε ολόκληρο τον κόσμο χρησιμοποιούνται περίπου 7,500 γλώσσες με την αγγλική, την κινεζική (μανδαρινική), τη χίντι, την ισπανική, την αραβική και τη γαλλική να είναι οι πιο διαδεδομένες αν συνυπολογιστούν τόσο οι φυσικοί όσο και οι μη φυσικοί ομιλητές τους. Ωστόσο σύμφωνα με νέα επιστημονική μελέτη ο αριθμός αυτός είναι πολύ μικρότερος από εκείνον που υπήρχε στο παρελθόν. Ερευνητές χρησιμοποίησαν μαθηματικά μοντέλα καθώς και στοιχεία από την ανθρωπολογία, τη γλωσσολογία και τη δημογραφία, για να εκτιμήσουν πόσες γλώσσες μιλούσαν οι άνθρωποι τα τελευταία 12.000 χρόνια, από το τέλος της τελευταίας Εποχής των Παγετώνων έως σήμερα. Τα αποτελέσματα δείχνουν ότι κατά την περίοδο από την 1η χιλιετία π.Χ. έως την 1η χιλιετία μ.Χ. η ανθρωπότητα ίσως χρησιμοποιούσε 30,000 έως και περισσότερες από 75,000 διαφορετικές γλώσσες ταυτόχρονα. Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι μετά από αυτή την περίοδο ξεκίνησε μια μακρά διαδικασία συρρίκνωσης της γλωσσικής ποικιλίας. Η εξαφάνιση πολλών γλωσσών αποδίδεται κυρίως στην επέκταση μεγάλων αυτοκρατοριών κατά την αρχαιότητα, στην επιβολή κυρίαρχων γλωσσών και αργότερα στην ευρωπαϊκή αποικιοκρατία, που αντικατέστησε εκατοντάδες τοπικές γλώσσες σε πολλές περιοχές του κόσμου.Η Κλέρ Μπάουερν καθηγήτρια Γλωσσολογίας και Ανθρωπολογίας στο Πανεπιστήμιο Γέιλ μία από τις επικεφαλής της έρευνας τόνισε: «Οι γλώσσες έχουν τεράστια σημασία για τις κοινότητές τους. Μεταφέρουν γνώσεις, αναμνήσεις και πολιτισμικές παραδόσεις». Παράλληλα εξήγησε ότι για τους επιστήμονες οι γλώσσες αποτελούν πολύτιμη πηγή πληροφοριών για το παρελθόν αποκαλύπτοντας πού ζούσαν οι άνθρωποι, τι καλλιεργούσαν ή κυνηγούσαν και πώς αντιλαμβάνονταν τον κόσμο. Πώς υπολόγισαν τον αριθμό των γλωσσών Δεν υπάρχουν άμεσες ιστορικές καταγραφές για το πόσες γλώσσες μιλούνταν πριν από χιλιάδες χρόνια. Για τον λόγο αυτό οι ερευνητές δημιούργησαν ένα υπολογιστικό μοντέλο που προσομοιώνει την εξέλιξη και τη διαφοροποίηση των γλωσσών μέσα στον χρόνο. Χρησιμοποίησαν στοιχεία από 171 σύγχρονες κοινωνίες κυνηγών-τροφοσυλλεκτών στην Αφρική, τη Νότια Αμερική και τη Νοτιοανατολική Ασία ώστε να εκτιμήσουν το μέγεθος των γλωσσικών κοινοτήτων στις αρχές του Ολόκαινου. Πριν από περίπου 12,000 χρόνια, όταν οι άνθρωποι ζούσαν σε μικρές νομαδικές ομάδες, υπολογίζεται ότι υπήρχαν περίπου 4,500 έως 6,200 διαφορετικές γλώσσες. Με την ανάπτυξη της γεωργίας, τη δημιουργία μόνιμων οικισμών και την αύξηση του πληθυσμού δημιουργήθηκαν πολλές μικρές απομονωμένες κοινότητες γεγονός που ευνόησε την εμφάνιση χιλιάδων νέων γλωσσών. Η άνοδος και η εξαφάνιση γλωσσών Στην ιστορία εμφανίστηκαν και εξαφανίστηκαν αμέτρητες γλώσσες, όπως: * τα Σουμεριακά * τα Χεττιτικά * τα Ακκαδικά * τα Ετρουσκικά * διάφορες γλώσσες της αρχαίας Αιγύπτου * γλώσσες της αρχαίας Κίνας και της Αφρικής Μια γλώσσα μπορεί να εξαφανιστεί όταν οι ομιλητές της αφανιστούν ή όταν αναγκαστούν να υιοθετήσουν μια άλλη γλώσσα. Παράλληλα οι γλώσσες εξελίσσονται. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι τα λατινικά από τα οποία προήλθαν αργότερα τα γαλλικά, τα ιταλικά, τα ισπανικά και άλλες ρωμανικές γλώσσες μετά την πτώση της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας το 476 μ.Χ. Ο ρόλος της αποικιοκρατίας Οι αποικιακές δυνάμεις επέβαλαν συχνά τις δικές τους γλώσσες στους κατακτημένους πληθυσμούς. Ενδεικτικά: * η Αγγλία περιόρισε τη χρήση της ιρλανδικής γλώσσας * η Ισπανία απαγόρευσε πολλές αυτόχθονες γλώσσες στην Αμερική * η Πορτογαλία έκανε το ίδιο στη Βραζιλία * η Γαλλία επέβαλε τα γαλλικά στις αφρικανικές αποικίες της * η Ιαπωνία καταπίεσε τη χρήση της κορεατικής γλώσσας κατά την κατοχή της Κορέας Παρ’ όλα αυτά ορισμένες γλώσσες επέζησαν, όπως οι γλώσσες των πολιτισμών των Ίνκας, των Μάγια και των Αζτέκων. Οι μισές γλώσσες σήμερα κινδυνεύουν Σύμφωνα με τη μελέτη, περίπου οι μισές από τις γλώσσες που ομιλούνται σήμερα θεωρούνται απειλούμενες. «Το 90% του παγκόσμιου πληθυσμού μιλά μόλις το 10% των γλωσσών του κόσμου. Αυτό σημαίνει ότι υπάρχουν πάρα πολλές γλώσσες με πολύ μικρό αριθμό ομιλητών ή χρηστών νοηματικών γλωσσών» λέει η Μπαούερν.Οι ερευνητές τονίζουν ότι κάθε γλώσσα που χάνεται σημαίνει και απώλεια ενός μοναδικού πολιτισμικού και ιστορικού αποθέματος γνώσης, γεγονός που καθιστά την προστασία των απειλούμενων γλωσσών ιδιαίτερα σημαντική. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2143593/h-anthropotita-miloyse-mechri-prin-chilia-chronia-75-chiliades-glosses-poy-exafanistikan-mazika/

Δρ. Μιλτιάδης Μιχαηλίδης στη «Ν»: Το Σύμπαν εξακολουθεί να μας επιφυλάσσει εκπλήξεις. Ο Έλληνας επιστήμονας εντόπισε για πρώτη φορά μια δυαδική έκρηξη σουπερνόβα και εξηγεί τι σηματοδοτεί αυτή η ανακάλυψη. Για πρώτη φορά επιστήμονες εντόπισαν ένα δυαδικό αστρικό σύστημα παρόμοιο με τους δύο Ήλιους του πλανήτη Τατούιν στο κινηματογραφικό έπος του «Star Wars», ένα σύστημα στο οποίο και τα δύο άστρα φαίνεται ότι εξερράγησαν ως υπερκαινοφανείς. Ο επικεφαλής της ερευνητικής ομάδας Δρ. Μιλτιάδης Μιχαηλίδης* εξηγεί στο Naftemporiki.gr τι είναι τα δυαδικά σουπερνόβα και γιατί η ανακάλυψη τους έχει ιδιαίτερη σημασία για τη μελέτη των μηχανισμών του Σύμπαντος. Πώς φτάσατε στην ανακάλυψη αυτή; Είχατε ενδείξεις για αυτό το φαινόμενο στο συγκεκριμένο νεφέλωμα ή η ανακάλυψη προέκυψε από τη μελέτη που πραγματοποιούσατε σε αυτό; Η ανακάλυψη δεν ήταν κάτι που αναζητούσαμε εξαρχής. Στην πραγματικότητα, προέκυψε σταδιακά μέσα από μια πολυετή μελέτη του συγκεκριμένου αντικειμένου. Αρχικός μας στόχος ήταν να κατανοήσουμε τη φύση μιας πολύ αμυδρής δομής, η οποία βρισκόταν δίπλα στο πολύ φωτεινότερο υπόλειμμα σουπερνόβα IC 443 και είχε παραμείνει ουσιαστικά «κρυμμένη» εξαιτίας της έντονης εκπομπής του.Για τον σκοπό αυτό αξιοποιήσαμε περισσότερα από 16 χρόνια παρατηρήσεων από το διαστημικό τηλεσκόπιο ακτίνων γ της NASA (Fermi-LAT), σε συνδυασμό με παρατηρήσεις σε ακτίνες Χ, υπεριώδες, οπτικό και ραδιοφωνικό φάσμα. Η πολυμηκική αυτή προσέγγιση μάς επέτρεψε να μελετήσουμε το αντικείμενο με πρωτοφανή λεπτομέρεια.Καθώς προχωρούσε η ανάλυση, διαπιστώσαμε ότι το νέο υπόλειμμα δεν ήταν απλώς ένα ακόμη απομονωμένο αντικείμενο. Αντίθετα, υπήρχαν συνεχώς περισσότερες ενδείξεις ότι συνδεόταν φυσικά με το IC 443. Το σημείο καμπής της έρευνας ήρθε όταν διαπιστώσαμε, μέσα από την ανάλυση των ακτίνων γ, ότι τα δύο υπολείμματα σουπερνόβα αλληλεπιδρούν με το ίδιο μοριακό νέφος. Αυτό ήταν ένα εξαιρετικά σημαντικό εύρημα, καθώς σήμαινε ότι δεν πρόκειται απλώς για δύο αντικείμενα που φαίνονται να βρίσκονται κοντά στον ουρανό, αλλά ότι μοιράζονται το ίδιο φυσικό περιβάλλον και επομένως βρίσκονται στην ίδια απόσταση από τη Γη. Δεδομένου ότι τα δύο υπολείμματα αλληλοεπικαλύπτονται στον ουρανό, η διαπίστωση αυτή μάς οδήγησε στην αναγνώριση του πρώτου γνωστού συστήματος δύο επικαλυπτόμενων υπολειμμάτων σουπερνόβα που βρίσκονται στο ίδιο φυσικό περιβάλλον.Εκεί ήταν που αρχίσαμε να συνειδητοποιούμε ότι ίσως δεν είχαμε μπροστά μας δύο ανεξάρτητα υπολείμματα σουπερνόβα, αλλά τα απομεινάρια δύο άστρων που κάποτε αποτελούσαν ένα δυαδικό σύστημα. Ήταν μια υπόθεση ιδιαίτερα τολμηρή, γι’ αυτό και έπρεπε να ελεγχθεί με μεγάλη προσοχή. Για να απαντήσουμε σε αυτό, χρησιμοποιήσαμε μοντέλα εξέλιξης δυαδικών αστέρων και πραγματοποιήσαμε ανεξάρτητη στατιστική ανάλυση. Και οι δύο προσεγγίσεις κατέληξαν στο ίδιο συμπέρασμα: η πιθανότητα να πρόκειται για μια τυχαία ευθυγράμμιση είναι μόλις περίπου 0,1%, γεγονός που καθιστά ιδιαίτερα ισχυρή την ερμηνεία ότι πρόκειται για το πρώτο γνωστό παράδειγμα δύο διαδοχικών εκρήξεων σουπερνόβα σε ένα δυαδικό αστρικό σύστημα.Εκεί καταλάβαμε ότι η ανακάλυψη ξεπερνούσε κατά πολύ τον εντοπισμό ενός ακόμη υπολείμματος σουπερνόβα. Όλα τα ανεξάρτητα στοιχεία άρχισαν να συγκλίνουν προς την ίδια ερμηνεία, ότι πιθανότατα παρατηρούμε για πρώτη φορά τα αποτυπώματα δύο διαδοχικών εκρήξεων σουπερνόβα που σημειώθηκαν σε ένα δυαδικό αστρικό σύστημα.Νομίζω ότι αυτή είναι και η ομορφιά της επιστημονικής έρευνας. Οι σημαντικές ανακαλύψεις σπάνια προκύπτουν από μία και μόνο εντυπωσιακή παρατήρηση. Συνήθως γεννιούνται όταν πολλά ανεξάρτητα στοιχεία, που αρχικά μοιάζουν ασύνδετα, ενώνονται σταδιακά σαν κομμάτια ενός παζλ και αποκαλύπτουν μια εντελώς νέα εικόνα για το Σύμπαν. Είναι η πρώτη φορά που εντοπίζεται δυαδική έκρηξη σουπερνόβα. Είναι τόσο σπάνιο φαινόμενο στο Σύμπαν ή μήπως η επιστημονική κοινότητα δεν δείχνει μεγάλο ενδιαφέρον ή ίσως δεν διαθέτει τα απαραίτητα τεχνικά μέσα για τον εντοπισμό του; Υπάρχουν πολλοί λόγοι που κάνουν τέτοια συστήματα εξαιρετικά σπάνια. Πρώτα απ’ όλα, τα υπολείμματα σουπερνόβα δεν παραμένουν ορατά για πάντα. Μετά από μερικές δεκάδες χιλιάδες χρόνια εξασθενούν και τελικά συγχωνεύονται με το μεσοαστρικό μέσο. Αυτό σημαίνει ότι υπάρχει μόνο ένα σχετικά σύντομο χρονικό παράθυρο κατά το οποίο και τα δύο υπολείμματα μπορούν να παρατηρηθούν ταυτόχρονα.Ταυτόχρονα, οι δύο εκρήξεις πρέπει να έχουν συμβεί ούτε πολύ κοντά ούτε πολύ μακριά, τόσο χρονικά όσο και χωρικά. Αν οι αστέρες εκραγούν σχεδόν ταυτόχρονα ή πολύ κοντά ο ένας στον άλλο, τα δύο υπολείμματα μπορεί να συγχωνευθούν και να φαίνονται ως ένα. Αντίθετα, αν οι εκρήξεις απέχουν πολύ μεταξύ τους, τα υπολείμματα ενδέχεται να μη συνδεθούν ποτέ παρατηρησιακά ως μέλη του ίδιου συστήματος.Η σπανιότητα, όμως, ξεκινά πολύ νωρίτερα, όσο οι δύο αστέρες βρίσκονται ακόμη στη ζωή. Τα περισσότερα μαζικά άστρα γεννιούνται σε δυαδικά συστήματα και αλληλεπιδρούν έντονα, ανταλλάσσοντας μάζα και επηρεάζοντας την εξέλιξη το ένα του άλλου. Όταν εκραγεί ο πρώτος αστέρας, η έκρηξη μπορεί να διαλύσει εντελώς το δυαδικό σύστημα ή να μεταβάλει σημαντικά την εξέλιξη του συνοδού του, επηρεάζοντας ακόμη και το πότε ή με ποιον τρόπο θα εκραγεί και εκείνοςΈτσι, παρότι γνωρίζουμε ότι η πλειονότητα των μαζικών άστρων γεννιέται σε δυαδικά ή πολλαπλά συστήματα, δεν γνωρίζουμε πόσα από αυτά καταλήγουν να δημιουργήσουν δύο διακριτά και ταυτόχρονα παρατηρήσιμα υπολείμματα σουπερνόβα.Αυτός ο συνδυασμός εξελικτικών και παρατηρησιακών περιορισμών είναι που καθιστά τέτοια συστήματα εξαιρετικά σπάνια. Και ακριβώς γι’ αυτό είναι τόσο πολύτιμα: μας προσφέρουν μια μοναδική ευκαιρία να μελετήσουμε ολόκληρη την εξέλιξη ενός μαζικού δυαδικού συστήματος και να ανακατασκευάσουμε σχεδόν ολόκληρη την εξελικτική πορεία ενός μαζικού δυαδικού συστήματος: από τη γέννηση των δύο άστρων και τις αλληλεπιδράσεις τους, μέχρι τις δύο διαδοχικές εκρήξεις σουπερνόβα και την εξέλιξη των υπολειμμάτων που άφησαν πίσω τους.Υπάρχει όμως και μία σημαντική παρατηρησιακή δυσκολία. Για τα περισσότερα υπολείμματα σουπερνόβα οι αποστάσεις τους παραμένουν αρκετά αβέβαιες. Έτσι, δύο υπολείμματα μπορεί να φαίνονται γειτονικά στον ουρανό, ενώ στην πραγματικότητα να βρίσκονται σε εντελώς διαφορετικές αποστάσεις και να μην έχουν καμία φυσική σχέση μεταξύ τους. Στη δική μας περίπτωση, η ανακάλυψη ότι και τα δύο υπολείμματα αλληλεπιδρούν με το ίδιο μοριακό νέφος αποτελεί μια ιδιαίτερα ισχυρή ένδειξη ότι βρίσκονται στην ίδια φυσική απόσταση. Αυτό μας επιτρέπει, με πολύ μεγαλύτερη βεβαιότητα από ό,τι συνήθως είναι δυνατό, να τα αντιμετωπίσουμε ως ένα ενιαίο φυσικό σύστημα και να διερευνήσουμε αν πράγματι αποτελούν τα απομεινάρια ενός αρχικού δυαδικού συστήματος.Ως επιστήμονες, έχουμε την ευθύνη να αντιμετωπίζουμε με σκεπτικισμό ακόμη και τις δικές μας υποθέσεις. Αντί να αναζητούμε στοιχεία που τις επιβεβαιώνουν, προσπαθούμε διαρκώς να τις θέσουμε σε δοκιμασία, εξετάζοντας αν υπάρχουν εναλλακτικές ερμηνείες που μπορούν να εξηγήσουν καλύτερα τα δεδομένα. Στη δική μας περίπτωση δεν υπάρχει ένα μοναδικό «smoking gun». Εκείνο που μας δίνει εμπιστοσύνη στο συμπέρασμά μας είναι ότι μια πληθώρα ανεξάρτητων ενδείξεων συγκλίνουν όλες προς την ίδια ερμηνεία. Καμία εναλλακτική υπόθεση δεν έχει καταφέρει να εξηγήσει με την ίδια συνέπεια το σύνολο των παρατηρήσεων.Δεν θεωρώ ότι η έλλειψη παρόμοιων ανακαλύψεων οφείλεται σε έλλειψη επιστημονικού ενδιαφέροντος. Αντιθέτως, η εξέλιξη των μαζικών δυαδικών αστέρων αποτελεί εδώ και δεκαετίες ένα από τα σημαντικότερα προβλήματα της αστροφυσικής. Το πραγματικό εμπόδιο είναι ότι μέχρι πρόσφατα δεν διαθέταμε ούτε τα απαραίτητα δεδομένα ούτε τα κατάλληλα εργαλεία ανάλυσης για να εξετάσουμε τέτοιες περιπτώσεις με την απαιτούμενη ακρίβεια. Η δική μας μελέτη βασίστηκε σε περισσότερα από δεκαέξι χρόνια παρατηρήσεων (βελτιωμένη στατιστική δεδομένων) του διαστημικού τηλεσκοπίου Fermi της NASA, σε συνδυασμό με δεδομένα ακτίνων Χ (συλλέχθηκαν πολύ πρόσφατα, 2019-2021), ραδιοκυμάτων, υπεριώδους και οπτικού φωτός.Μόνο η σύνθεση όλων αυτών των ανεξάρτητων παρατηρήσεων μάς επέτρεψε να αποκαλύψουμε τη φυσική σύνδεση των δύο υπολειμμάτων και να τεκμηριώσουμε την υπόθεση ότι αποτελούν το πρώτο γνωστό υποψήφιο δυαδικό σύστημα υπολειμμάτων σουπερνόβα. Πιστεύω ότι ένας ακόμη σημαντικός λόγος είναι πως η αναγνώριση ενός τέτοιου συστήματος απαιτεί εξαιρετικά προσεκτική και σε βάθος μελέτη. Δεν αρκεί μία ενδιαφέρουσα παρατήρηση ή μία εικόνα που δείχνει δύο γειτονικά υπολείμματα. Χρειάζεται να συγκεντρωθούν και να αξιολογηθούν πολλές ανεξάρτητες ενδείξεις, να εξεταστούν συστηματικά όλες οι εναλλακτικές εξηγήσεις και να αποκλειστεί, όσο αυτό είναι δυνατό, το ενδεχόμενο μιας τυχαίας σύμπτωσης. Πρόκειται για μια ιδιαίτερα απαιτητική διαδικασία, που χρειάζεται χρόνο, μεγάλο όγκο δεδομένων και πολύ προσεκτική ανάλυση. Τι σηματοδοτεί η ανακάλυψη αυτή; Ίσως το σημαντικότερο μήνυμα αυτής της ανακάλυψης είναι ότι το Σύμπαν εξακολουθεί να μας επιφυλάσσει εκπλήξεις. Το IC 443 είναι ένα από τα πιο μελετημένα υπολείμματα σουπερνόβα και μία από τις λαμπρότερες πηγές ακτίνων γ στον ουρανό. Κι όμως, δίπλα του παρέμενε κρυμμένο ένα δεύτερο, πολύ ασθενέστερο υπόλειμμα, το οποίο αναγνωρίστηκε μόλις τώρα. Αυτό μας υπενθυμίζει ότι ακόμη και περιοχές που θεωρούμε πως γνωρίζουμε πολύ καλά μπορούν να αποκαλύψουν θεμελιώδεις νέες ανακαλύψεις, όταν συνδυάζουμε πολυετείς παρατηρήσεις, δεδομένα από διαφορετικά μήκη κύματος και νέες μεθόδους ανάλυσης.Η ανακάλυψη αυτή αναδεικνύει επίσης τη μοναδική αξία μακροχρόνιων διαστημικών αποστολών, όπως το τηλεσκόπιο ακτίνων γ Fermi της NASA, το οποίο παρακολουθεί συνεχώς ολόκληρο τον ουρανό εδώ και περισσότερα από δεκαεπτά χρόνια. Χωρίς αυτή τη μακρόχρονη και συστηματική παρακολούθηση, ένα τόσο ασθενές και εκτεταμένο αντικείμενο πιθανότατα θα παρέμενε αόρατο.Πέρα όμως από την ίδια την ανακάλυψη, το μεγαλύτερο επιστημονικό της όφελος είναι ότι μας δίνει για πρώτη φορά την ευκαιρία να ανασυνθέσουμε σχεδόν ολόκληρη την εξελικτική ιστορία ενός μαζικού δυαδικού συστήματος: από τη γέννηση των δύο άστρων και τις αλληλεπιδράσεις τους, μέχρι τις δύο διαδοχικές εκρήξεις σουπερνόβα και τα υπολείμματα που άφησαν πίσω τους. Μακροπρόθεσμα, τέτοιες μελέτες μας φέρνουν πιο κοντά σε έναν από τους θεμελιώδεις στόχους της αστροφυσικής: να μετατρέψουμε τη μελέτη της εξέλιξης των μαζικών δυαδικών αστέρων από μια περιγραφική επιστήμη σε μια πραγματικά προβλεπτική επιστήμη, όπου οι αρχικές ιδιότητες ενός συστήματος καθορίζουν με αξιοπιστία ολόκληρη τη μετέπειτα εξέλιξή του — πότε και πώς θα εκραγούν ως σουπερνόβα, αν θα σχηματίσουν αστέρες νετρονίων ή μαύρες τρύπες και ποια υπολείμματα θα αφήσουν πίσω τους. Ποιοι νέοι δρόμοι για την αστρονομία και την επιστήμη γενικότερα ανοίγονται; Από όσο γνωρίζουμε, πρόκειται για το πρώτο και, μέχρι σήμερα, το μοναδικό γνωστό υποψήφιο σύστημα στο οποίο δύο παρατηρήσιμα υπολείμματα σουπερνόβα φαίνεται να προέρχονται από τα δύο μέλη του ίδιου μαζικού δυαδικού συστήματος. Χρησιμοποιούμε συνειδητά τον όρο «υποψήφιο σύστημα» για λόγους επιστημονικής αυστηρότητας. Ωστόσο, πολλές ανεξάρτητες γραμμές αποδείξεων — η μορφολογία των δύο υπολειμμάτων, οι φυσικές τους ιδιότητες, το κοινό περιβάλλον τους, καθώς και οι θεωρητικές προσομοιώσεις και οι στατιστικές αναλύσεις — συγκλίνουν όλες στην ίδια ερμηνεία. Η πιθανότητα να πρόκειται για μια απλή τυχαία ευθυγράμμιση είναι μόλις περίπου 0,1%.Βάση αυτής της ανακάλυψης, για πρώτη φορά θα διαθέτουμε ένα μοναδικό φυσικό εργαστήριο για τη μελέτη της πλήρους εξέλιξης ενός μαζικού δυαδικού συστήματος. Μέχρι σήμερα, οι περισσότερες γνώσεις μας για τέτοια συστήματα βασίζονταν κυρίως σε θεωρητικά μοντέλα και αριθμητικές προσομοιώσεις. Το συγκεκριμένο σύστημα έχει τη δυνατότητα να προσφέρει άμεσους παρατηρησιακούς περιορισμούς σε θεμελιώδεις φυσικές παραμέτρους που μέχρι σήμερα δεν μπορούσαν να μετρηθούν άμεσα. Συγκεκριμένα, μεταξύ άλλων, μας δίνει τη δυνατότητα να μελετήσουμε: * Το χρονικό διάστημα μεταξύ των δύο εκρήξεων σουπερνόβα, προσφέροντας άμεσους περιορισμούς στα τελευταία στάδια της εξέλιξης των μαζικών δυαδικών αστέρων. * Τον τρόπο με τον οποίο αλληλεπιδρούν τα δύο άστρα πριν από τις εκρήξεις τους, όπως η μεταφορά μάζας, η ανταλλαγή στροφορμής και η επίδραση της πρώτης έκρηξης στην εξέλιξη του δεύτερου άστρου. * Την ενέργεια και τη δυναμική των εκρήξεων, καθώς και τον τρόπο με τον οποίο αυτή μεταφέρεται στο περιβάλλον τους. * Τις ταχύτητες και τις κατευθύνσεις που αποκτούν τα άστρα νετρονίων ή οι μαύρες τρύπες κατά τη γέννησή τους, μία από τις σημαντικότερες αβεβαιότητες στη θεωρία των σουπερνόβα. * Τις συνθήκες υπό τις οποίες ένα δυαδικό σύστημα επιβιώνει ή διαλύεται μετά από μία ή δύο εκρήξεις σουπερνόβα, παρέχοντας κρίσιμες δοκιμές για τα μοντέλα εξέλιξης δυαδικών αστέρων. * Την εξέλιξη δύο υπολειμμάτων που γεννήθηκαν από άστρα τα οποία σχηματίστηκαν μαζί και εξελίχθηκαν σχεδόν στο ίδιο περιβάλλον, κάτι που μας επιτρέπει για πρώτη φορά να διαχωρίσουμε τις επιδράσεις της αστρικής εξέλιξης από εκείνες του διαστρικού περιβάλλοντος. * Τον τρόπο με τον οποίο οι διαδοχικές εκρήξεις διαμορφώνουν το διαστρικό μέσο, δηλαδή πώς η πρώτη έκρηξη μεταβάλλει το περιβάλλον μέσα στο οποίο εξελίσσεται η δεύτερη. * Την επιτάχυνση των κοσμικών ακτίνων, συγκρίνοντας δύο υπολείμματα με κοινή προέλευση και σχεδόν ίδιες περιβαλλοντικές συνθήκες. * Τα θεωρητικά μοντέλα εξέλιξης των μαζικών δυαδικών αστέρων, τα οποία πλέον μπορούν να ελεγχθούν πάνω σε ένα πραγματικό αστροφυσικό σύστημα και όχι μόνο μέσω στατιστικών πληθυσμών ή προσομοιώσεων. Η σημασία της ανακάλυψης εκτείνεται πολύ πέρα από τα δύο συγκεκριμένα υπολείμματα σουπερνόβα. Τα περισσότερα μαζικά άστρα γεννιούνται σε δυαδικά συστήματα και από αυτά προέρχονται τα ζεύγη αστέρων νετρονίων, τα ζεύγη μαύρων τρυπών, πολλές από τις πηγές βαρυτικών κυμάτων, καθώς και ορισμένες από τις πιο ενεργητικές εκρήξεις στο Σύμπαν. Η κατανόηση ενός τέτοιου συστήματος μπορεί επομένως να βελτιώσει σημαντικά τις γνώσεις μας για τον σχηματισμό και την εξέλιξη μερικών από τα πιο ακραία αντικείμενα που γνωρίζουμε.Παράλληλα, το σύστημα αποτελεί ένα εξαιρετικό φυσικό εργαστήριο για τη μελέτη της επιτάχυνσης των κοσμικών ακτίνων και της πιθανής παραγωγής νετρίνων πολύ υψηλών ενεργειών. Ιδιαίτερα σημαντική είναι η ανακάλυψη ότι στο υπόλειμμα G189.6+3.3 η εκπομπή ακτίνων γ διαχωρίζεται χωρικά σε δύο διακριτές συνιστώσες: μία που κυριαρχείται από αδρονικές διεργασίες (πρωτὀνια) και μία από λεπτονικές (ηλεκτρόνια). Ένας τόσο καθαρός χωρικός διαχωρισμός δεν έχει παρατηρηθεί ξανά σε ένα υπόλειμμα σουπερνόβα και καθιστά το σύστημα έναν μοναδικά ῾καθαρό῾ στόχο για την επόμενη γενιά τηλεσκοπίων νετρίνων. Συγκεκριμένα, δίνει τη δυνατότητα να ελεγχθεί άμεσα αν η αδρονική συνιστώσα, η οποία ευθύνεται για μέρος των παρατηρούμενων ακτίνων γ, συνοδεύεται και από την παραγωγή νετρίνων πολύ υψηλών ενεργειών. Μια τέτοια ανίχνευση θα αποτελούσε μία από τις ισχυρότερες μέχρι σήμερα παρατηρησιακές αποδείξεις ότι τα υπολείμματα σουπερνόβα αποτελούν τους κύριους επιταχυντές των γαλαξιακών κοσμικών ακτίνων, συμβάλλοντας στην επίλυση ενός θεμελιώδους προβλήματος της σύγχρονης αστροφυσικής.Αυτό ανοίγει και έναν νέο ερευνητικό δρόμο, καθώς πλέον μπορούμε να αναζητήσουμε και άλλα παρόμοια συστήματα στον Γαλαξία και σε άλλους γαλαξίες. Παράλληλα, η ανακάλυψη θα συμβάλει στη βελτίωση των θεωρητικών μοντέλων για την εξέλιξη των δυαδικών αστέρων, τον σχηματισμό αστέρων νετρονίων και μαύρων τρυπών, αλλά και την κατανόηση των φυσικών διεργασιών που εμπλουτίζουν το Σύμπαν με τα χημικά στοιχεία από τα οποία αποτελούνται οι πλανήτες και, τελικά, η ίδια η ζωή! Ποια είναι τα επόμενα ερευνητικά σας σχέδια; Τα επόμενα ερευνητικά μου σχέδια κινούνται γύρω από ένα κεντρικό ερώτημα: ποια αστροφυσικά αντικείμενα επιταχύνουν τις κοσμικές ακτίνες του γαλαξία μας και μέσω ποιων φυσικών μηχανισμών επιτυγχάνεται αυτή η επιτάχυνση; Ένα από τα βασικά επόμενα βήματα είναι η βαθύτερη μελέτη του συστήματος IC 443–G189.6+3.3. Θέλουμε να κατανοήσουμε με μεγαλύτερη ακρίβεια την εξελικτική ιστορία των δύο υπολειμμάτων, να περιορίσουμε το χρονικό διάστημα μεταξύ των δύο εκρήξεων και να εξετάσουμε πώς η πρώτη έκρηξη τροποποίησε το περιβάλλον μέσα στο οποίο εξελίχθηκε η δεύτερη.Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει επίσης η σαφής χωρική διάκριση της αδρονικής και της λεπτονικής εκπομπής ακτίνων γ στο G189.6+3.3. Το σύστημα μπορεί να αποτελέσει σημαντικό στόχο για μελλοντικά τηλεσκόπια ακτίνων γ και νετρίνων. Μια πιθανή ανίχνευση νετρίνων υψηλών ενεργειών από την περιοχή όπου κυριαρχούν οι αδρονικές αλληλεπιδράσεις θα προσέφερε εξαιρετικά ισχυρή επιβεβαίωση ότι τα ‘ωστικά’ κύματα των σουπερνόβα επιταχύνουν πρωτόνια και συμβάλλουν στην παραγωγή των γαλαξιακών κοσμικών ακτίνων.Παράλληλα, θα συνεχίσω μια ευρύτερη συστηματική μελέτη υπολειμμάτων σουπερνόβα στον Γαλαξία, συνδυάζοντας δεδομένα από το διαστημικό τηλεσκόπιο ακτίνων γ Fermi της NASA με παρατηρήσεις ακτίνων Χ από αποστολές όπως οι eROSITA, Chandra, XMM-Newton και XRISM. Στόχος είναι να εντοπίσουμε κρυμμένα ή έως σήμερα ανεπαρκώς μελετημένα υπολείμματα, να καθορίσουμε ποια από αυτά επιταχύνουν πρωτόνια ή ηλεκτρόνια και να κατανοήσουμε πώς το περιβάλλον τους επηρεάζει την παραγωγή ακτίνων γ. Ένα από τα σημαντικότερα επόμενα βήματα της έρευνάς μου θα υλοποιηθεί μέσω ενός ιδιαίτερα ανταγωνιστικού, τριετούς προγράμματος της NASA με το διαστημικό τηλεσκόπιο Fermi, το οποίο εξασφάλισα ως επικεφαλής ερευνητής (Principal Investigator, PI). Πρόκειται για τη μοναδική πρόταση που επιλέχθηκε προς χρηματοδότηση το 2026 στην κατηγορία των πολυετών (Large Multi-Cycle) προγραμμάτων του NASA Fermi, με συνολικό προϋπολογισμό περίπου 400.000 δολαρίων. Eπικεντρώνεται στο Μεγάλο Νέφος του Μαγγελάνου και έχει ως στόχο να αποκαλύψει κρυμμένους επιταχυντές κοσμικών ακτίνων σε έναν γειτονικό γαλαξία.Το Μεγάλο Νέφος του Μαγγελάνου αποτελεί ένα μοναδικό φυσικό εργαστήριο, επειδή βρίσκεται σε καλά προσδιορισμένη απόσταση και μπορούμε να το παρατηρήσουμε ως ένα σχεδόν εξωτερικό γαλαξιακό σύστημα. Αυτό μας επιτρέπει να μελετήσουμε, με τρόπο που δεν είναι εφικτός μέσα στον δικό μας γαλαξία, πώς συνδέονται τα υπολείμματα σουπερνόβα, οι περιοχές σχηματισμού άστρων και η διάχυτη εκπομπή ακτίνων γ σε γαλαξιακή κλίμακα. Φιλοδοξία μου είναι να δημιουργήσουμε μια πληρέστερη εικόνα για το πού και με ποια αποδοτικότητα επιταχύνονται οι κοσμικές ακτίνες, όχι μόνο σε μεμονωμένες πηγές αλλά σε ολόκληρο έναν γαλαξία.Ένας ακόμη ερευνητικός άξονας αφορά τη μεταβλητότητα των εκτεταμένων πηγών ακτίνων γ. Παραδοσιακά, τα υπολείμματα σουπερνόβα θεωρούνται σταθερές πηγές, επειδή εξελίσσονται σε χρονικές κλίμακες χιλιάδων ετών. Ωστόσο, ο εντοπισμός πιθανών μεταβολών στην εκπομπή τους θα μπορούσε να αποκαλύψει πολύ ταχύτερες και μέχρι σήμερα άγνωστες φυσικές διεργασίες. Για τον λόγο αυτό εξετάζουμε κατά πόσο ορισμένα συστήματα αμφισβητούν την καθιερωμένη εικόνα των σταθερών γαλαξιακών πηγών ακτίνων γ.Η έρευνά μου επεκτείνεται επίσης πέρα από τα κλασικά υπολείμματα σουπερνόβα. Μελετώ περιοχές σχηματισμού άστρων, όπου οι συνδυασμένοι αστρικοί άνεμοι και οι εκρήξεις πολλών μαζικών άστρων μπορούν να δημιουργήσουν μεγάλης κλίμακας επιταχυντές σωματιδίων. Παράλληλα, διερευνώ μικροκβάζαρ και σχετικιστικούς πίδακες με στόχο να κατανοήσουμε πώς συμπαγή αντικείμενα, όπως οι μαύρες τρύπες, διοχετεύουν ενέργεια στο περιβάλλον τους και επιταχύνουν σωματίδια σε πολύ μεγάλες αποστάσεις.Ο μακροπρόθεσμος στόχος είναι να συνδέσω όλες αυτές τις διαφορετικές κατηγορίες αντικειμένων —υπολείμματα σουπερνόβα, περιοχές σχηματισμού άστρων, μικροκβάζαρ και γειτονικούς γαλαξίες— σε μια ενιαία εικόνα για την προέλευση, την επιτάχυνση και τη διάδοση των κοσμικών ακτίνων. Για να το πετύχω, θα συνδυάσω παρατηρήσεις σε ολόκληρο το ηλεκτρομαγνητικό φάσμα με μελλοντικές ανιχνεύσεις νετρίνων και, όπου είναι δυνατόν, βαρυτικών κυμάτων. Αυτή η πολυμηνυματική (multi-messenger) προσέγγιση αποτελεί, κατά τη γνώμη μου, το επόμενο μεγάλο βήμα για την κατανόηση των πιο ενεργητικών φαινομένων του Σύμπαντος. * Ο Δρ. Μιλτιάδης Μιχαηλίδης είναι Μεταδιδακτορικός Ερευνητής, Hansen Experimental Physics Laboratory (HEPL), Kavli Institute for Particle Astrophysics and Cosmology (KIPAC), SLAC National Accelerator Laboratory, Stanford University. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2143532/dr-miltiadis-michailidis-sti-n-to-sympan-exakoloythei-na-mas-epifylassei-ekplixeis/ Στην εικόνα το κατάλοιπο σουπερνόβα του Νεφελώματος της Μέδουσας (δεξιά), το διαστρικό νέφος με το οποίο αλληλεπιδρά και ένα χαρακτηριστικό καμπυλωτό νημάτιο στην επάνω αριστερή πλευρά του. Το νημάτιο, που απεικονίζεται εδώ τόσο στο ορατό όσο και στο υπεριώδες (UV) φως, αποτελεί το ορατό τμήμα ενός δεύτερου, επικαλυπτόμενου καταλοίπου σουπερνόβα, του G189.6+3.3, το οποίο είναι πολύ πιο έντονο στις ραδιοπαρατηρήσεις και στις ακτίνες Χ.

Η NASA θα καλύψει τρεις διαστημικούς περιπάτους στις ΗΠΑ και θα φιλοξενήσει συνέντευξη Τύπου για την πρόγνωση. Η NASA θα παρέχει κάλυψη καθώς οι αστροναύτες θα βγουν έξω από τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό κατά τη διάρκεια τριών διαστημικών περιπάτων τον Αύγουστο, για να συνεχίσουν την αναβάθμιση των ηλιακών συλλεκτών, να αντικαταστήσουν μια κεραία επικοινωνιών και να συνδέσουν καλώδια τροφοδοσίας και δεδομένων για την υποστήριξη των λειτουργιών του διαστημικού σταθμού.Οι ειδικοί θα κάνουν μια προεπισκόπηση των επερχόμενων διαστημικών περιπάτων κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου στις 2 μ.μ. EDT, την Πέμπτη 30 Ιουλίου, από το Διαστημικό Κέντρο Johnson της NASA στο Χιούστον. Η NASA θα μεταδώσει αυτές τις εκδηλώσεις μέσω μιας ποικιλίας πλατφορμών. Μάθετε πού μπορείτε να τις παρακολουθήσετε online: https://www.nasa.gov/live Οι συμμετέχοντες της NASA στη συνέντευξη Τύπου περιλαμβάνουν: Μπιλ Σπέτς, αναπληρωτής διευθυντής του Εμπορικού Προγράμματος Χαμηλής Γης σε Τροχιά Κρις Ντόμπινς, διευθυντής πτήσης διαστημικού περιπάτου Κλόε Μέρινγκ, διευθύντρια πτήσης διαστημικού περιπάτου Τα μέσα ενημέρωσης με έδρα τις Ηνωμένες Πολιτείες που ενδιαφέρονται να παραστούν αυτοπροσώπως πρέπει να επικοινωνήσουν με το γραφείο σύνταξης του Johnson το αργότερο έως τις 3 μ.μ., την Τετάρτη 29 Ιουλίου, στη διεύθυνση jsccommu@mail.nasa.gov . Τα μέσα ενημέρωσης που συμμετέχουν τηλεφωνικά θα πρέπει να ζητήσουν στοιχεία επικοινωνίας εντός της ίδιας προθεσμίας. Για να υποβάλουν μια ερώτηση, τα μέσα ενημέρωσης πρέπει να καλέσουν το αργότερο 15 λεπτά πριν από την έναρξη της συνέντευξης Τύπου. Πέμπτη, 6 Αυγούστου Οι αστροναύτες της NASA, Τζέσικα Μέιρ και Ανίλ Μένον, θα βγουν από τον αεροθάλαμο Quest για να εγκαταστήσουν υλικό που θα τροποποιήσει το κανάλι ισχύος 3B του σταθμού και θα τον προετοιμάσει για τη μελλοντική εγκατάσταση μιας ηλιακής συστοιχίας Roll-Out Solar Array (IROSA) του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού. Η ηλιακή συστοιχία, η παράδοση της οποίας έχει προγραμματιστεί αργότερα φέτος, θα είναι η έβδομη IROSA και θα παρέχει πρόσθετη ισχύ για την υποστήριξη κρίσιμων λειτουργιών του σταθμού, συμπεριλαμβανομένης της ασφαλούς και ελεγχόμενης θέσης του σε τροχιά.Παρακολουθήστε την ζωντανή κάλυψη της NASA από τον διαστημικό περίπατο των ΗΠΑ 96 στις 6:30 π.μ. Ο διαστημικός περίπατος αναμένεται να ξεκινήσει στις 8 π.μ. και να διαρκέσει περίπου έξιμιση ώρες.Αυτός ο διαστημικός περίπατος θα είναι ο έκτος για τη Meir και ο πρώτος για τον Menon. Η Meir θα υπηρετήσει ως μέλος πληρώματος 1 και θα φορέσει στολή με κόκκινες ρίγες. Η Menon θα υπηρετήσει ως μέλος πληρώματος 2 και θα φορέσει στολή χωρίς διακριτικά. Πέμπτη, 13 Αυγούστου Κατά τη διάρκεια του διαστημικού περιπάτου 97 των ΗΠΑ, δύο αστροναύτες θα αντικαταστήσουν μια κεραία διαστήματος-εδάφους στο τροχιακό συγκρότημα. Η κεραία είναι ένα κρίσιμο σύστημα επικοινωνίας που χρησιμοποιεί η NASA για τη μετάδοση δεδομένων και επικοινωνίας υψηλής ταχύτητας μεταξύ του Κέντρου Ελέγχου Αποστολής στο Χιούστον και του διαστημικού σταθμού. Τρίτη, 25 Αυγούστου Τα μέλη του πληρώματος του US Spacewalk 98 θα συνδέσουν τα καλώδια των καναλιών τροφοδοσίας και τα συστήματα αναμετάδοσης δεδομένων στο πλαίσιο της συνεχιζόμενης συντήρησης, συμπεριλαμβανομένων των προετοιμασιών για τη μελλοντική θέση του διαστημικού σταθμού σε τροχιά. Οι αστροναύτες θα αντικαταστήσουν επίσης ένα βοήθημα πλοήγησης που χρησιμοποιείται για την πρόσδεση διαστημοπλοίων στην εμπρόσθια θύρα της μονάδας Harmony.Η NASA θα μοιραστεί πρόσθετες λεπτομέρειες σχετικά με τους διαστημικούς περιπάτους των ΗΠΑ 97 και 98, συμπεριλαμβανομένου του χρονοδιαγράμματος, των μελών του πληρώματος που έχουν ανατεθεί και των πληροφοριών κάλυψης, πιο κοντά σε κάθε επιχείρηση.Οι διαστημικοί περίπατοι θα είναι οι 281οι, 282οι και 283οι που θα πραγματοποιηθούν για την υποστήριξη της συναρμολόγησης, της συντήρησης και των αναβαθμίσεων του διαστημικού σταθμού.Για να μάθετε περισσότερα σχετικά με την έρευνα, τις λειτουργίες και τα πληρώματά του στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό, επισκεφθείτε τη διεύθυνση: https://www.nasa.gov/station Η αστροναύτης της NASA Τζέσικα Μέιρ εργάζεται μέσα στον αεροθάλαμο Quest του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού τον Μάρτιο, με την αντανάκλασή της ορατή σε ένα γείσο κράνους διαστημικής στολής καθώς εγκαθιστά εξαρτήματα ποδιών και χεριών και ανταλλάσσει εξαρτήματα μεταξύ στολών.

Το Swift της NASA βλέπει «περιπλανώμενη» μεγαμαύρη τρύπα να καταστρέφει ένα αστέρι. Το Αστεροσκοπείο Neil Gehrels Swift της NASA κατέγραψε μια «ορφανή» μαύρη τρύπα να φωτίζεται καθώς καταβρόχθιζε ένα αστέρι στις παρυφές ενός μακρινού γαλαξία. Αυτά τα φαινόμενα είναι σπάνια εξαρχής και κανένα δεν είχε παρατηρηθεί ποτέ πριν τόσο μακριά έξω από τον πυρήνα ενός γαλαξία.«Αναζητούσαμε αυτά τα γεγονότα καταστροφής άστρων ως έναν τρόπο να βρούμε κατά τα άλλα αόρατες υπερμεγέθεις μαύρες τρύπες που απομακρύνονται από τους γαλαξιακούς πυρήνες όπου συνήθως βρίσκονται», δήλωσε ο Robert Stein, ερευνητής στο Πανεπιστήμιο του Μέριλαντ, στο College Park και στο Κέντρο Διαστημικών Πτήσεων Goddard της NASA στο Greenbelt του Μέριλαντ. «Με αυτήν την ανακάλυψη, η οποία είναι μία από τις λίγες που έχουν επιβεβαιωθεί μέχρι στιγμής, έχουμε επικυρώσει μια νέα τεχνική και μπορούμε να τη χρησιμοποιήσουμε για να αναζητήσουμε περισσότερες».Μια εργασία που περιγράφει τα αποτελέσματα, με επικεφαλής τον Stein, δημοσιεύθηκε τη Δευτέρα στο The Astrophysical Journal Letters.Οι ερευνητές παρατήρησαν μια εξαιρετικά φωτεινή έκλαμψη που εξαπολύθηκε από ένα αστέρι που διαλύθηκε από ακραίες βαρυτικές δυνάμεις αφού παρασύρθηκε πολύ κοντά σε μια τεράστια μαύρη τρύπα — ένα φαινόμενο που ονομάζεται συμβάν παλιρροιακής διαταραχής. Η μαύρη τρύπα πίσω από την έκρηξη ζυγίζει περίπου ένα εκατομμύριο φορές τη μάζα του Ήλιου. Η ύπαρξή της επισημάνθηκε για πρώτη φορά τον Νοέμβριο του 2025 ως μια ασυνήθιστη λαμπρότητα σε έναν γαλαξία περίπου 750 εκατομμύρια έτη φωτός μακριά από το ZTF (Zwicky Transient Facility), μια έρευνα που διεξήχθη από το Αστεροσκοπείο Palomar στη Νότια Καλιφόρνια.«Από τις μισό εκατομμύριο λάμψεις που ανιχνεύει το ZTF κάθε βράδυ, ο νέος μας αλγόριθμος τεχνητής νοημοσύνης αναγνώρισε αυτόματα μια έκλαμψη που έμοιαζε πολύ με ένα συμβάν παλιρροιακής διαταραχής, παρά την ασυνήθιστη τοποθεσία της στα περίχωρα ενός γαλαξία», είπε ο Stein. Για μερικούς μήνες, το συμβάν παλιρροιακής διαταραχής επισκίαζε ολόκληρο τον γαλαξία που το φιλοξενούσε σε υπεριώδη μήκη κύματος, ακτινοβολώντας προσωρινά με το φως περίπου 10 δισεκατομμυρίων ήλιωνΆλλα τηλεσκόπια, συμπεριλαμβανομένου του τηλεσκοπίου SOAR (Southern Astrophysical Research) στη Χιλή, παρακολούθησαν την πηγή ZTF για να εξετάσουν το φάσμα του συμβάντος, το οποίο αποκάλυψε χαρακτηριστικά που υποστηρίζουν ότι πιθανότατα επρόκειτο για ένα συμβάν παλιρροιακής διαταραχής. Οι αστρονόμοι χρησιμοποίησαν στη συνέχεια το Swift της NASA για να εξετάσουν μήκη κύματος που δεν μπορούν να ανιχνεύσουν με επίγεια τηλεσκόπια για να αποκαλύψουν νέες πληροφορίες. Για παράδειγμα, το Swift τουΤο UVOT (Υπεριώδες/Οπτικό Τηλεσκόπιο) μέτρησε τη θερμοκρασία του στιγμιαίου φλας και διαπίστωσε ότι είχε αρκετά υψηλό πυρετό, περίπου στους 54.000 βαθμούς Φαρενάιτ (30.000 βαθμούς Κελσίου).«Ο συνδυασμός όλων αυτών των δεδομένων μας βοήθησε να αποκλείσουμε άλλες εξηγήσεις και να πούμε με βεβαιότητα ότι πρόκειται για ένα συμβάν παλιρροιακής διαταραχής, παρά την παράξενη τοποθεσία του», δήλωσε ο Jonathan Carney, διδακτορικός φοιτητής στο Πανεπιστήμιο της Βόρειας Καρολίνας στο Chapel Hill, ο οποίος έλαβε τα πρώτα φάσματα που υποστήριξαν την ερμηνεία της έκλαμψης ως συμβάν παλιρροιακής διαταραχής. Κρυμμένα βαρέων βαρών Σχεδόν κάθε γαλαξίας στο σύμπαν είναι αγκυροβολημένος από μια υπερμεγέθη μαύρη τρύπα που βρίσκεται ακριβώς στο κέντρο. Περίπου μία φορά κάθε 100.000 χρόνια, ένα αστέρι θα παρασυρθεί πολύ κοντά σε αυτό το αόρατο βαρύ άστρο και θα προκαλέσει ένα συμβάν παλιρροιακής διαταραχής.Ενώ είναι μάλλον σπάνιοι σε οποιονδήποτε γαλαξία, οι επιστήμονες ερευνούν εκατομμύρια γαλαξίες για αυτούς. Κάθε χρόνο, οι αστρονομικές έρευνες εντοπίζουν συνήθως περίπου 30 συμβάντα παλιρροιακής διαταραχής που συμβαίνουν κάπου στο σύμπαν.Πριν από το 2024, είχαν παρατηρηθεί μόνο σε πυρήνες γαλαξιών. Αυτό οφείλεται εν μέρει στο γεγονός ότι οι αστρονόμοι τα αναζητούσαν κυρίως εκεί. Άλλωστε, εκεί βρίσκονταν όλες οι γνωστές υπερμεγέθεις μαύρες τρύπες, και δεν μπορείς να έχεις ένα συμβάν παλιρροιακής διαταραχής χωρίς αυτό (η βαρυτική έλξη των ελαφρύτερων μαύρων τρυπών δεν είναι αρκετά ισχυρή).Τότε οι επιστήμονες είδαν τα αποκαλυπτικά σημάδια ενόςένα άστρο να καταστρέφεται 2.600 έτη φωτός από το κέντρο του γαλαξία που το φιλοξενεί. Αυτό ενέπνευσε περισσότερους αστρονόμους να αναζητήσουν παρόμοια συμβάντα πέρα από τους πυρήνες των γαλαξιών, και τώρα μια ομάδα έχει εντοπίσει ένα που βρίσκεται πάνω από 30.000 έτη φωτός μακριά από το κέντρο ενός γαλαξία. Η ιστορία προέλευσης του Oddball Πώς, λοιπόν, η νεοανακαλυφθείσα μαύρη τρύπα έγινε τόσο εκτός ελέγχου; «Πρέπει να προήλθε από το κέντρο ενός γαλαξία, αλλά όχι από αυτόν του οποίου βρίσκεται τώρα στα περίχωρα», είπε ο Stein. «Πιστεύουμε ότι η υπερμεγέθης μαύρη τρύπα του γαλαξία που τον φιλοξενεί βρίσκεται ακόμα στον πυρήνα του, αλλά αυτή που «τρώει» το αστέρι θα μπορούσε να ξεκίνησε σε έναν μικρό γαλαξία που συγχωνεύτηκε με τον μεγάλο που βλέπουμε σήμερα».Οι ερευνητές έχουν σκιαγραφήσει δύο πιθανότητες. Τρεις ή περισσότεροι γαλαξίες μπορεί να έχουν συγχωνευθεί και η βαρυτική διελκυστίνδα μεταξύ των κεντρικών υπερμεγέθων μαύρων τρυπών τους μπορεί να έχει εκτοξεύσει την ελαφρύτερη μαύρη τρύπα στην άκρη του γαλαξία.Ή ένας νάνος γαλαξίας θα μπορούσε να βρίσκεται στη μέση μιας συγχώνευσης. Καθώς τα αστέρια του νάνου γαλαξία έπεφταν στον μεγαλύτερο γαλαξία, κάποιος μπορεί να πέρασε πολύ κοντά από την υπερμεγέθη μαύρη τρύπα του νάνου.«Περαιτέρω ανακαλύψεις θα μπορούσαν να αποκαλύψουν την προέλευση αυτής της φαινομενικά «ορφανής» μαύρης τρύπας», είπε ο Stein. «Το βασικό επιστημονικό ερώτημα στο οποίο θέλουμε να απαντήσουμε είναι: Πόσο συχνές είναι οι περιπλανώμενες μαύρες τρύπες;»Η απάντηση μπορεί σύντομα να είναι εφικτή. «Στιγμένες επιστημονικές παρατηρήσεις με το UVOT του Swift καιΤα όργανα XRT (Τηλεσκόπιο Ακτίνων Χ) έχουν προσωρινά ανασταλεί καθώς η αποστολή περιμένει...«ενίσχυση τροχιάς , η οποία έχει προγραμματιστεί για αυτό το καλοκαίρι », δήλωσε ο συν-συγγραφέας S. Bradley Cenko, κύριος ερευνητής του Swift στο NASA Goddard. Το διαστημόπλοιο, του οποίου η κύρια αποστολή διήρκεσε από το 2004 έως το 2006, βυθίζεται αργά προς τη Γη λόγω της ατμοσφαιρικής αντίστασης μετά από περισσότερα από 20 χρόνια παρατηρήσεων του μεταβαλλόμενου σύμπαντος. Η ώθησή του σε υψηλότερη τροχιά θα μπορούσε να παρατείνει τη διάρκεια ζωής του ακόμη περισσότερο. «Μόλις επανέλθει σε κανονικές λειτουργίες, το Swift θα μπορούσε να συνεχίσει να αναζητά περισσότερα παραδείγματα μαύρων τρυπών εκτός τόπου».Τα επόμενα χρόνια, οι επιστήμονες θα χρησιμοποιήσουν τη νέα τεχνική για να αναζητήσουν άστρα που διασπώνται σε παρατηρήσεις από το νεοσύστατο Αστεροσκοπείο Vera C. Rubin, το οποίο χρηματοδοτείται από κοινού από το Υπουργείο Ενέργειας των ΗΠΑ και το Εθνικό Ίδρυμα Επιστημών, στη Χιλή και το επερχόμενο πρόγραμμα της NASA.Ρωμαϊκό Διαστημικό Τηλεσκόπιο Nancy Grace .«Οι ευρείες, εις βάθος έρευνες του Rubin θα αποκαλύψουν ένα πολύ μεγαλύτερο δείγμα γεγονότων παλιρροιακής διαταραχής από ό,τι είναι σε θέση να συλλέξουν τα τρέχοντα αστεροσκοπεία, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που είναι εκτός κέντρου», δήλωσε ο Carney. «Και οι διαστημικές έρευνες του Roman θα επεκτείνουν την τρέχουσα ζώνη αναζήτησης βλέποντας εκείνες που βρίσκονται πιο μακριά, κοιτάζοντας πίσω σε 9 δισεκατομμύρια χρόνια κοσμικής ιστορίας». Η προσθήκη των παρατηρήσεών τους στις παρατηρήσεις του Swift και σε εκείνες από επίγεια αστεροσκοπεία θα φέρει τους αστρονόμους πιο κοντά από ποτέ στην ολοκλήρωση μιας απογραφής των γιγαντιαίων μαύρων τρυπών του σύμπαντος. Για να μάθετε περισσότερα σχετικά με την αποστολή Swift, επισκεφθείτε τη διεύθυνση: https://nasa.gov/swift .Η καλλιτεχνική αυτή ιδέα απεικονίζει ένα συμβάν παλιρροιακής διαταραχής, το οποίο συμβαίνει όταν ένα αστέρι περνάει μοιραία κοντά σε μια υπερμεγέθη μαύρη τρύπα. Τα ψίχουλα του θρυμματιζόμενου άστρου θερμαίνονται καθώς στροβιλίζονται γύρω από τη μαύρη τρύπα, δημιουργώντας μια λάμψη που οι αστρονόμοι μπορούν να δουν από μακριά, και η μαύρη τρύπα εκτοξεύει έναν σχετικιστικό πίδακα στο διάστημα. Αυτό το gif δείχνει τον γαλαξία WISEA J014656.04-152214.7, που βρίσκεται περίπου 750 εκατομμύρια έτη φωτός μακριά στον αστερισμό του Κήτους, πριν και μετά την εμφάνιση ενός συμβάντος παλιρροιακής διαταραχής στην εξωτερική του άκρη τον Νοέμβριο του 2025. Η εικόνα στα αριστερά τραβήχτηκε από την Έρευνα Legacy DESI (Φασματοσκοπικό Όργανο Σκοτεινής Ενέργειας) και αυτή στα δεξιά είναι από το Τηλεσκόπιο Lowell Discovery.

Το Hubble της NASA δείχνει τον σχηματισμό αστεριών στον γαλαξία της Ανδρομέδας να μειώνεται. Μια νέα μελέτη που χρησιμοποιεί δεδομένα από το διαστημικό τηλεσκόπιο Hubble της NASA διαπιστώνει ότι ο σχηματισμός των αστεριών στον κοντινό γαλαξία της Ανδρομέδας έχει υποστεί μια μείωση 500 εκατομμυρίων ετών, με μια ακόμη πιο απότομη πτώση τα τελευταία 40 εκατομμύρια χρόνια. Η Ανδρομέδα, ένας σπειροειδής γαλαξίας συγκρίσιμος σε μέγεθος με τον Γαλαξία μας, είναι αρκετά κοντά για να είναι ορατή με γυμνό μάτι από περιοχές με σκοτεινό ουρανό. Βρίσκεται περίπου 2,5 εκατομμύρια έτη φωτός από τη Γη, πρακτικά η κοσμική μας αυλή, η Ανδρομέδα προσφέρει την ευκαιρία στους αστρονόμους να εξετάσουν λεπτομερώς τους αστρικούς πληθυσμούς της, οδηγώντας σε καλύτερη κατανόηση του παρελθόντος γαλαξιών όπως ο δικός μας. Τα αποτελέσματα δημοσιεύθηκαν τη Δευτέρα στο The Astrophysical Journal . Για να καταλήξουν σε αυτό το συμπέρασμα, οι ερευνητές συνδύασαν δεδομένα από δύο έρευνες του Hubble: το Panchromatic Hubble Andromeda Treasury και το Panchromatic Hubble Andromeda Southern Treasury . Μαζί, αυτές οι δύο έρευνες χαρτογράφησαν τα δύο τρίτα του δίσκου της Ανδρομέδας με εξαιρετικά ευκρινή λεπτομέρεια. Συνολικά, η ομάδα μέτρησε περίπου 200 εκατομμύρια μεμονωμένα αστέρια σε όλο τον γαλαξία, δίνοντάς τους μια λεπτομερή εικόνα της παρελθούσας δραστηριότητας της Ανδρομέδας.«Πρέπει να μετρήσουμε τα μεμονωμένα αστέρια επειδή αποτελούν το απολιθωμένο αρχείο του σχηματισμού του γαλαξία. Το Hubble είναι το μόνο τηλεσκόπιο που μπορεί να σας δώσει αρκετά υψηλή χωρική ανάλυση σε μια αρκετά μεγάλη περιοχή ώστε να μπορέσουμε να το κάνουμε αυτό στην Ανδρομέδα», δήλωσε ο Μπεν Γουίλιαμς, αστρονόμος στο Πανεπιστήμιο της Ουάσινγκτον και συν-συγγραφέας της μελέτης.Τα ογκώδη αστέρια είναι πιο μπλε και βραχύβια, ενώ τα λιγότερο ογκώδη αστέρια είναι πιο κόκκινα και μακροβιότερα. Ως αποτέλεσμα, οι περιοχές που έχουν βιώσει πρόσφατο σχηματισμό αστεριών τείνουν να έχουν μεγαλύτερο κλάσμα μπλε αστεριών, ενώ οι περιοχές με λιγότερο πρόσφατο σχηματισμό αστεριών έχουν συνήθως πιο κόκκινο πληθυσμό. Η ομάδα διαίρεσε τις εικόνες της Ανδρομέδας σε χιλιάδες τετράγωνα, που εκτείνονται σε 300 έτη φωτός σε κάθε πλευρά του τετραγώνου, και προσδιόρισε την ιστορία του σχηματισμού αστεριών μέσα σε κάθε τμήμα για να αποκτήσει μια ολοκληρωμένη εικόνα του παρελθόντος του γαλαξία. Σταθερή πτώση Προηγούμενη έρευνα έδειξε ότι ο γαλαξίας της Ανδρομέδας βίωσε μια δραματική έκρηξη σχηματισμού αστεριών πριν από περίπου 2 δισεκατομμύρια χρόνια, πιθανώς λόγω μιας προηγούμενης αλληλεπίδρασης ή συγχώνευσης με έναν άλλο γαλαξία. Από τότε, ο σχηματισμός αστεριών μειώνεται σταθερά.Οι αστρονόμοι μετρούν τον ρυθμό σχηματισμού των αστεριών με βάση τη μάζα, ή την ποσότητα αερίου και σκόνης, που μετατρέπεται σε αστέρια ανά έτος. Οι ερευνητές υπολόγισαν ότι, πριν από 500 εκατομμύρια χρόνια, η Ανδρομέδα σχημάτιζε αστέρια με ρυθμό περίπου μίας ηλιακής μάζας ανά έτος. Ωστόσο, ο ρυθμός σχηματισμού μειώθηκε περίπου στο μισό αυτού πριν από 40 εκατομμύρια χρόνια. Ο τρέχων ρυθμός έχει μειωθεί ακόμη περισσότερο, σε περίπου το ένα πέμπτο της μάζας του Ήλιου μας ανά έτος.Η ομάδα εξέτασε επίσης εάν αυτή η μείωση ήταν συνεπής σε ολόκληρο τον γαλαξία ή συγκεντρωμένη σε ορισμένες περιοχές. Διαπίστωσαν ότι μεγάλο μέρος του πρόσφατου σχηματισμού αστεριών έχει συμβεί σε έναν δακτύλιο σχηματισμού αστεριών που βρίσκεται περίπου 32.000 έτη φωτός από το κέντρο του γαλαξία. Ως αποτέλεσμα, μεγάλο μέρος της μείωσης που μετρούν οφείλεται στη μείωση της δραστηριότητας εντός αυτού του δακτυλίου.Αντί να είναι αποτέλεσμα μειωμένης ύλης από την οποία μπορούν να σχηματιστούν νέα αστέρια, η παρακμή είναι πιο πιθανό να είναι μια φυσική υποχώρηση από την προηγούμενη, πιο ενεργή κατάστασή της.«Είναι ακριβώς όπως μετά από έναν μαραθώνιο, μερικές φορές πρέπει να πάρεις μια ανάσα», δήλωσε ο Tobin Wainer, επικεφαλής συγγραφέας του Πανεπιστημίου της Ουάσινγκτον. Πιθανός ύποπτος Η ομάδα διερεύνησε επίσης εάν υπήρχε κάποια σχέση μεταξύ της μείωσης της δραστηριότητας στην Ανδρομέδα και της εγγύτητάς της στον γαλαξία-δορυφόρο M32 (Messier 32). Ο γαλαξίας M32 απέχει από την Ανδρομέδα περίπου 16.000 έτη φωτός στο επίπεδο του ουρανού. Ωστόσο, η τρισδιάστατη θέση του στο διάστημα είναι αβέβαιη. Ως αποτέλεσμα, οι αστρονόμοι δεν είναι σίγουροι εάν ή πότε θα μπορούσε να έχει αλληλεπιδράσει με την Ανδρομέδα στο παρελθόν.«Ένα από τα κύρια κίνητρα για αυτό το πρόγραμμα ήταν η διερεύνηση πιθανών αλληλεπιδράσεων μεταξύ του M32 και του δίσκου της Ανδρομέδας», δήλωσε ο Zhuo Chen, συν-συγγραφέας του Πανεπιστημίου της Ουάσινγκτον.Τα δεδομένα έρευνας από το Panchromatic Hubble Andromeda Southern Treasury επέτρεψαν στην ομάδα να μελετήσει την ιστορία του σχηματισμού αστεριών στην Ανδρομέδα κοντά στο M32. Διαπίστωσαν ότι αυτή η περιοχή έδειξε σημάδια μειωμένου σχηματισμού αστεριών σε σύγκριση με άλλες περιοχές. Ο χρόνος αυτής της μείωσης, τον οποίο η μελέτη διαπιστώνει ότι ξεκίνησε πριν από περίπου 60 εκατομμύρια χρόνια, θα μπορούσε να βοηθήσει στον προσδιορισμό του πότε ο γαλαξίας M32 αλληλεπίδρασε με τον δίσκο της Ανδρομέδας.«Δεν μπορούμε να πούμε ρητά ότι βλέπουμε μείωση στον σχηματισμό αστεριών λόγω του M32. Αλλά είναι ακριβώς εκεί, και είναι σίγουρα ο πιο πιθανός ύποπτος», δήλωσε ο Wainer.Η ομάδα σχεδιάζει να συνεχίσει να αναλύει τα δεδομένα του Hubble και να τα συνδυάσει με δεδομένα από επίγεια αστεροσκοπεία για να αποκτήσει πρόσθετες γνώσεις σχετικά με την ιστορία της Ανδρομέδας.«Υπάρχει ισχυρή επιστημονική αξία σε αυτά τα αρχειακά δεδομένα. Η Ανδρομέδα είναι σημαντική επειδή είναι ένας γείτονας που βρίσκεται αρκετά κοντά ώστε να μπορούμε να τη δούμε με μεγάλη λεπτομέρεια, ενώ παράλληλα να έχουμε μια παγκόσμια προοπτική», δήλωσε ο Ράτζα ΓκουχαΘακούρτα, συν-συγγραφέας του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια στη Σάντα Κρουζ.Μια ακόμη μεγαλύτερη παγκόσμια προοπτική είναι πιθανό να προέλθει από το Διαστημικό Τηλεσκόπιο Nancy Grace Roman της NASA, μετά την εκτόξευσή του ήδη από την Κυριακή 30 Αυγούστου. Το γιγαντιαίο οπτικό πεδίο του Roman μπορεί να καλύψει τουλάχιστον 100 φορές μεγαλύτερη περιοχή από το Hubble σε μήκη κύματος εγγύς υπέρυθρου σε μία μόνο παρατήρηση. Ένα πρόσφατα εγκεκριμένο πρόγραμμα παρατήρησης του Roman θα απεικονίσει ολόκληρο τον δίσκο της Ανδρομέδας και περιοχές του φωτοστέφανου που τον περιβάλλει, επιτρέποντας στους αστρονόμους να μετρήσουν εκατοντάδες εκατομμύρια αστέρια και να επιτρέψουν την ανάπτυξη πρωτοποριακών νέων επιστημών.Το Διαστημικό Τηλεσκόπιο Hubble λειτουργεί για περισσότερες από τρεις δεκαετίες και συνεχίζει να κάνει πρωτοποριακές ανακαλύψεις που διαμορφώνουν τη θεμελιώδη κατανόησή μας για το σύμπαν. Το Hubble είναι ένα έργο διεθνούς συνεργασίας μεταξύ της NASA και της ESA (Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας Διαστήματος). Το Κέντρο Διαστημικών Πτήσεων Goddard της NASA στο Γκρίνμπελτ του Μέριλαντ διαχειρίζεται το τηλεσκόπιο και τις λειτουργίες των αποστολών. Η Lockheed Martin Space υποστηρίζει επίσης τις λειτουργίες των αποστολών στο Goddard. Το Ινστιτούτο Επιστήμης Διαστημικών Τηλεσκοπίων στη Βαλτιμόρη, το οποίο λειτουργεί από τον Σύνδεσμο Πανεπιστημίων για την Έρευνα στην Αστρονομία, διεξάγει επιστημονικές επιχειρήσεις Hubble για τη NASA. https://science.nasa.gov/missions/hubble/nasas-hubble-shows-star-formation-in-andromeda-galaxy-winding-down/ Το διαστημικό τηλεσκόπιο Hubble της NASA παρείχε μια λεπτομερή εικόνα εκατομμυρίων αστεριών στον γαλαξία της Ανδρομέδας. Οι περιοχές που έχουν βιώσει πρόσφατο σχηματισμό αστεριών (1) φαίνονται σημαντικά πιο μπλε από τις περιοχές με λιγότερο πρόσφατο σχηματισμό αστεριών (2). Αυτή η ταινία, που δημιουργήθηκε από μια ανάλυση δεδομένων από το διαστημικό τηλεσκόπιο Hubble της NASA, καταδεικνύει πώς ο ρυθμός σχηματισμού αστεριών στον γαλαξία της Ανδρομέδας έχει μειωθεί τα τελευταία 500 εκατομμύρια χρόνια. Τα φωτεινότερα χρώματα υποδεικνύουν πού ο σχηματισμός αστεριών ήταν υψηλότερος σε μια δεδομένη χρονική στιγμή.

Ανθρωπόκαινο: «alea iacta est» Γιατί το «Ανθρωπόκαινο» δεν εντάσσεται στη γεωχρονολογική κλίμακα ως επίσημη γεωλογική εποχή Τον Μάρτιο του 2024 η αρμόδια επιτροπή των Γεωεπιστημών πήρε μια οριστική απόφαση: το «Ανθρωπόκαινο» δεν εντάσσεται στη γεωχρονολογική κλίμακα ως επίσημη γεωλογική εποχή.Η Υποεπιτροπή Στρωματογραφίας του Τεταρτογενούς απέρριψε, με ισχυρή πλειοψηφία, την πρόταση που η Ομάδα Εργασίας για το Ανθρωπόκαινο (Anthropocene Working Group, ΑWG), με τη συμβολή πολλών εκατοντάδων επιστημόνων είχε επεξεργαστεί επί δεκαπέντε χρόνια και η ετυμηγορία επικυρώθηκε λίγες ημέρες αργότερα από τη Διεθνή Ένωση Γεωλογικών Επιστημών, τον ανώτατο θεσμικό φορέα του κλάδου (Witze, 2024).Για να κατανοήσουμε όμως πώς πήραν αυτήν την απόφαση οι πλέον ειδικοί του θέματος, θα πρέπει να ανατρέξουμε ιστορικά πολύ πίσω.Η ιδέα ότι ο άνθρωπος έχει γίνει «γεωλογική δύναμη» δεν είναι καινούργια. Ήδη το 1873 ο Ιταλός γεωλόγος Antonio Stoppani έκανε λόγο για μια «νέα τελλουρική δύναμη» (una nuova forza tellurica), ισοδύναμη με τις μεγαλύτερες φυσικές δυνάμεις του πλανήτη.Νωρίτερα, ο Γάλλος φυσιοδίφης Buffon είχε ήδη τοποθετήσει την εμφάνιση του ανθρώπου στην έβδομη και τελευταία «εποχή» της φυσικής ιστορίας του πλανήτη, ενώ στις αρχές του 20ού αιώνα ο Ουκρανός γεωχημικός Vladimir Vernadsky ανέπτυξε την έννοια της «Νοόσφαιρας», της βιόσφαιρας δηλαδή όπως τη μεταμορφώνει η ανθρώπινη σκέψη. Καμία, ωστόσο, από αυτές τις πρώιμες συλλήψεις δεν ξέφυγε από τους στενούς επιστημονικούς κύκλους της εποχής της.Η σύγχρονη διατύπωση γεννήθηκε το 2000, όταν ο Ολλανδός χημικός και νομπελίστας Paul Crutzen, ενοχλημένος από την επίμονη χρήση του όρου «Ολόκαινο» για τη σημερινή εποχή, του γεωλογικού δηλαδή διαστήματος που ξεκίνησε πριν από περίπου 11.700 χρόνια με το τέλος της τελευταίας Εποχής των Παγετώνων, προσφέροντας το ήπιο κλίμα που επέτρεψε την ανάπτυξη της γεωργίας και του πολιτισμού, και το οποίο ονομάστηκε έτσι το 1867 από τον Γάλλο παλαιοντολόγο Paul Gervais, από τις ελληνικές λέξεις «όλος» και «καινός» (εντελώς νέος/πρόσφατος), πριν επισημοποιηθεί το 1885, πρότεινε αυθόρμητα σε ένα συνέδριο στο Μεξικό ότι ζούμε πλέον στο «Ανθρωπόκαινο».Μέσα σε μία δεκαετία ο όρος εκτοξεύθηκε: κυκλοφόρησαν τρία επιστημονικά περιοδικά αφιερωμένα σε αυτόν, ενώ πέρασε ταχύτατα από τη γεωλογία στην κλιματολογία, την αρχαιολογία, τη φιλοσοφία, την τέχνη και τη δημοσιογραφία (Lewis και Maslin, 2015).Το 2009 ο όρος απέκτησε νέα θεσμική υπόσταση με τη συγκρότηση της Ομάδας Εργασίας για το Ανθρωπόκαινο, η οποία κλήθηκε να εξετάσει αν η πρόταση άντεχε στα αυστηρά κριτήρια της στρωματογραφίας.Για να αναγνωριστεί μια εποχή ως νέα γεωλογική εποχή απαιτείται μια «χρυσή αιχμή» (golden spike), ένα χρονολογημένο σημείο μέσα σε ίζημα, πάγο ή πέτρωμα όπου αποτυπώνεται με ακρίβεια μια παγκόσμια, ταυτόχρονη μεταβολή του γήινου συστήματος.Από τις δεκάδες υποψήφιες αφετηρίες που εξετάστηκαν, από τη χρήση της φωτιάς στην Παλαιολιθική εποχή έως τη Βιομηχανική Επανάσταση, μόλις δύο πληρούσαν πραγματικά τα κριτήρια: το 1610, με την απότομη πτώση του CO₂ που συνδέθηκε με την αναδάσωση εκατομμυρίων εκταρίων μετά τον δημογραφικό αφανισμό των αυτοχθόνων πληθυσμών της Αμερικής στον απόηχο της αποικιοκρατικής κατάκτησης, και το 1964 με τη «χρυσή αιχμή» του ραδιενεργού άνθρακα-14 από τις πυρηνικές δοκιμές, καθαρά αποτυπωμένη στους δακτυλίους των δέντρων.Τελικά, ύστερα από δεκαπέντε χρόνια, η Ομάδα προτίμησε μια τρίτη, συγγενική λύση: αφετηρία γύρω στο 1950, με «χρυσή αιχμή» στα ιζήματα της λίμνης Crawford του Καναδά, συνδεδεμένη με τη ραδιενεργό εναπόθεση των πυρηνικών δοκιμών και τη «Μεγάλη Επιτάχυνση» της βιομηχανικής παραγωγής και της κατανάλωσης (Lewis και Maslin, 2015).Η πλειοψηφία, όμως, την απέρριψε για τρεις κυρίως λόγους: το εξαιρετικά σύντομο χρονικό βάθος των μόλις εβδομήντα ετών, τον κίνδυνο η γεωλογία να μετατραπεί από επιστήμη σε εργαλείο πολιτικής προειδοποίησης και τον διαχρονικό (diachronous) χαρακτήρα της ανθρώπινης επίδρασης στον πλανήτη, που δεν εμφανίστηκε ακαριαία σε ένα χρονικό σημείο αλλά εξελίχθηκε σταδιακά. Παρά τις όποιες αντιδράσεις, η ετυμηγορία της πλειοψηφίας ήταν και παραμένει απολύτως ορθή. Η διατήρηση του Ολοκαίνου ως της επίσημης γεωλογικής μας εποχής δεν συνιστά υποτίμηση των αλλαγών που παρατηρούνται σε διάφορα σημεία του πλανήτη, αλλά περιφρούρηση των ίδιων των κανόνων της Στρωματογραφίας.Κανείς από τους ειδικούς δεν αμφισβήτησε ότι ο άνθρωπος επεμβαίνει κρίσιμα στη Γη. Το ερώτημα ήταν αν αυτή η επέμβαση συνάδει με το αυστηρό πλαίσιο μιας γεωλογικής «εποχής» με μια ενιαία, παγκόσμια αφετηρία. Και η απάντηση, με βάση το ίδιο το φυσικό αρχείο των πετρωμάτων, ήταν αρνητική: η ανθρώπινη επίδραση δεν εκδηλώθηκε ακαριαία το 1950, αλλά αποτελεί μια εγγενώς διαχρονική και σταδιακή διαδικασία, με διαφορετική αφετηρία σε κάθε περιοχή του πλανήτη.Η σημασία τελικά της απόφασης έγκειται στο ότι περιορίζεται αυστηρά στους κανόνες ονοματοδοσίας, οι οποίοι στηρίζονται όχι σε κοινωνικά, ούτε πολιτικά, ούτε δημοσιογραφικά, αλλά σε αυστηρώς επιστημονικά κριτήρια, ακολουθώντας τις νομοτέλειες και τους κανόνες της Στρωματογραφίας.Και αυτό δεν είναι ήσσονος σημασίας: η ίδια η επιλογή αφετηρίας δεν υπήρξε ποτέ ουδέτερη τεχνική λεπτομέρεια: μια πρώιμη ημερομηνία «χρυσής αιχμής» π.χ. το 1610, «κανονικοποιεί» την περιβαλλοντική αλλαγή, δηλαδή κάνει την αλλαγή να φαίνεται φυσιολογική, αναμενόμενη, ενώ μια «χρυσή αιχμή» βιομηχανικής προέλευσης αποδίδει ιστορικές ευθύνες σε συγκεκριμένες δομές εξουσίας, συγκεκριμένα συστήματα, συγκεκριμένες χώρες και συγκεκριμένες τάξεις μέσα σε αυτές, που δημιούργησαν αυτή την κρίση, γεγονός που καθιστά ακόμη πιο ορθή την εμμονή των γεωεπιστημόνων σε στρωματογραφικά και όχι σε πολιτικά, ιστορικά, ή κοινωνικά κριτήρια.Ο κύβος έχει πράγματι ριφθεί, όχι όμως ενάντια στη Γεωλογία, αλλά μέσα από αυτήν. Η επιστημονική κοινότητα, πιστή στους αυστηρούς κανόνες της Στρωματογραφίας, δεν προέβη σε βιαστική ανακήρυξη του Ανθρωπόκαινου ως επίσημης γεωλογικής εποχής, μια νηφάλια και τεκμηριωμένη απόφαση που τιμά τη μεθοδολογία της, αναγνωρίζοντας ταυτόχρονα ότι η ανθρώπινη παρουσία ενσωματώνεται στη μακρόχρονη γεωλογική εξέλιξη του πλανήτη ως φυσική διεργασία, όχι ως εξωγενής διαταραχή.Η ώριμη αυτή κρίση της Στρωματογραφίας αποτελεί ορθή εγγύηση της επιστημονικής αυστηρότητας: δεν υποβαθμίζει την ανθρώπινη επέμβαση, αλλά την τοποθετεί με ακρίβεια στη γεωλογική κλίμακα, αποφεύγοντας τόσο την πρόωρη πολιτικοποίηση όσο και την αυθαίρετη ιεράρχηση της ανθρώπινης δραστηριότητας πάνω από τις γεωδυναμικές ενδογενείς και εξωγενείς διεργασίες του πλανήτη. * Καθηγητής και τέως κοσμήτορας της Σχολής Μηχανικών Ορυκτών Πόρων του Πολυτεχνείου Κρήτης, μέλους του Διοικητικού Συμβουλίου της Ελληνικής Γεωλογικής Εταιρείας Βιβλιογραφία Lewis, S. L. και Maslin, M. A. (2015) ‘Defining the Anthropocene’, Nature, 519(7542), σσ. 171–180. https://doi.org/10.1038/nature14258 Witze, A. (2024) ‘It’s final: the Anthropocene is not an epoch, despite protest over vote’, Nature, 20 Μαρτίου. https://doi.org/10.1038/d41586-024-00868-1 https://www.naftemporiki.gr/techscience/2142850/anthropokaino-alea-iacta-est/

Η Κίνα δημιουργεί μια νέα γενιά «ελίτ» κλωνοποιημένων γιακ – Γιατί το κάνει. Το φιλόδοξο σχέδιο κλωνοποίησης που διχάζει την επιστημονική κοινότητα Σε μυστικά εργαστήρια στα υψίπεδα του Θιβέτ, Κινέζοι επιστήμονες υλοποιούν ένα πρόγραμμα, που υπόσχεται να σώσει σπάνια είδη, αλλά εγείρει σοβαρά ηθικά και επιστημονικά ερωτήματα.Πάνω από τα 4.000 μέτρα υψόμετρο, εκεί όπου ο αέρας είναι αραιός και οι χειμώνες αδυσώπητοι, επιστήμονες επιχειρούν κάτι που μέχρι πριν από λίγα χρόνια έμοιαζε με επιστημονική φαντασία.Σε απομονωμένα ερευνητικά κέντρα δημιουργούν κλωνοποιημένα γιακ, ελπίζοντας να συγκροτήσουν μέσα στα επόμενα χρόνια ένα κοπάδι από περισσότερα από 100 «υπερ-γιακ»: ζώα μεγαλύτερα, πιο υγιή, πιο γόνιμα και περισσότερο ανθεκτικά στις ασθένειες και στις ακραίες συνθήκες. Σύμφωνα με ρεπορτάζ του CNN το πρώτο επιτυχημένο κλωνοποιημένο γιακ γεννήθηκε τον Ιούλιο του 2025 και παρουσιάστηκε από τα κινεζικά κρατικά μέσα ενημέρωσης ως σημαντικό επιστημονικό επίτευγμα.Την άνοιξη του 2026 ακολούθησαν ακόμη δέκα γεννήσεις, ενώ ο στόχος είναι έως το 2028 να έχει δημιουργηθεί ένα ολόκληρο κοπάδι «ελίτ» ζώων. Γιατί η Κίνα επενδύει εκατομμύρια Για τους κατοίκους του Θιβέτ, το γιακ δεν είναι απλώς ένα ζώο. Αποτελεί τη βάση της τοπικής οικονομίας εδώ και αιώνες. Προσφέρει γάλα, κρέας, μαλλί και χρησιμοποιείται στις αγροτικές εργασίες, ενώ για πολλούς Θιβετιανούς έχει και βαθιά πολιτιστική και θρησκευτική σημασία. Τα τελευταία χρόνια, όμως, οι πληθυσμοί τους αντιμετωπίζουν αυξανόμενες πιέσεις. Η κλιματική αλλαγή, η υποβάθμιση των βοσκοτόπων, οι ακραίες καιρικές συνθήκες αλλά και η μείωση της γενετικής ποικιλότητας λόγω διασταυρώσεων και ενδογαμίας έχουν οδηγήσει σε μικρότερο μέγεθος σώματος, χαμηλότερη γονιμότητα και αυξημένη ευαλωτότητα των ζώων.Σύμφωνα με τους Κινέζους επιστήμονες, η φυσική αναπαραγωγή των γιακ έχει ποσοστό επιτυχίας μόλις περίπου 20%, γεγονός που δυσκολεύει σημαντικά τη διατήρηση ισχυρών πληθυσμών. Από το εργαστήριο… στο λιβάδι Η διαδικασία θυμίζει εκείνη που χρησιμοποιήθηκε πριν από σχεδόν τρεις δεκαετίες για τη διάσημη Ντόλι, το πρώτο κλωνοποιημένο πρόβατο.Οι ερευνητές επιλέγουν τα πιο υγιή και παραγωγικά γιακ, αφαιρούν κύτταρα από το σώμα τους και μεταφέρουν το γενετικό τους υλικό σε ωάρια από τα οποία έχει αφαιρεθεί ο αρχικός πυρήνας.Το έμβρυο που δημιουργείται εμφυτεύεται στη συνέχεια σε παρένθετη μητέρα, η οποία κυοφορεί το κλωνοποιημένο ζώο.Οι πρώτοι απόγονοι, σύμφωνα με τα κινεζικά πανεπιστήμια που συμμετέχουν στο πρόγραμμα, αναπτύσσονται φυσιολογικά και παρουσιάζουν καλή υγεία. Η διάσωση ενός σχεδόν μυθικού ζώου Το πρόγραμμα δεν αφορά μόνο τα οικόσιτα γιακ. Οι επιστήμονες φιλοδοξούν να χρησιμοποιήσουν την ίδια τεχνολογία για να προστατεύσουν το εξαιρετικά σπάνιο χρυσό άγριο γιακ, ένα υποείδος από το οποίο εκτιμάται ότι έχουν απομείνει μόλις περίπου 300 ζώα στο Θιβέτ.Έχουν ήδη δημιουργηθεί περισσότερα από 200 κλωνοποιημένα έμβρυα άγριων γιακ, τα οποία έχουν εμφυτευθεί σε παρένθετες μητέρες.Ωστόσο, μέχρι σήμερα δεν έχει ανακοινωθεί καμία επιτυχής γέννηση άγριου κλώνου, ούτε υπάρχουν πληροφορίες για την πορεία των κυήσεων. Επιστημονική πρόοδος ή επικίνδυνο πείραμα; Το φιλόδοξο πρόγραμμα έχει προκαλέσει έντονη συζήτηση στη διεθνή επιστημονική κοινότητα.Πολλοί ειδικοί αναγνωρίζουν ότι η κλωνοποίηση μπορεί να αποτελέσει πολύτιμο εργαλείο για τη διατήρηση απειλούμενων ειδών και τη βελτίωση της αγροτικής παραγωγής.Άλλοι, όμως, προειδοποιούν ότι τέτοιες παρεμβάσεις απαιτούν απόλυτη διαφάνεια, αυστηρή επιστημονική εποπτεία και ξεκάθαρους κανόνες δεοντολογίας.Μέχρι σήμερα, μεγάλο μέρος του κινεζικού προγράμματος παραμένει καλυμμένο από μυστικότητα. Δεν είναι γνωστό πόσες αποτυχημένες κυήσεις προηγήθηκαν των επιτυχημένων γεννήσεων, ούτε ποιο είναι το ποσοστό γενετικών ανωμαλιών ή θνησιμότητας. Μπορεί η τεχνολογία να σώσει τη φύση; Το μεγαλύτερο ερώτημα ίσως δεν αφορά τα ίδια τα γιακ. Οι επικριτές υποστηρίζουν ότι η κλωνοποίηση δεν μπορεί να αντικαταστήσει την προστασία των φυσικών οικοτόπων, τη μείωση των εκπομπών άνθρακα ή την αντιμετώπιση της λαθροθηρίας και της υποβάθμισης των οικοσυστημάτων.Οι υποστηρικτές, αντίθετα, θεωρούν ότι η παραδοσιακή προστασία της άγριας ζωής δεν επαρκεί πλέον απέναντι στην ταχύτητα με την οποία αλλάζει ο πλανήτης.Έτσι, το πρόγραμμα του Θιβέτ μετατρέπεται σε κάτι πολύ μεγαλύτερο από ένα πείραμα κλωνοποίησης.Είναι μια δοκιμασία για το κατά πόσο η ανθρωπότητα μπορεί —ή πρέπει— να χρησιμοποιήσει τη βιοτεχνολογία όχι μόνο για να θεραπεύει ασθένειες ή να αυξάνει την παραγωγή τροφίμων, αλλά και για να αναδιαμορφώνει το ίδιο το μέλλον της ζωής πάνω στη Γη. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2142982/i-kina-dimioyrgei-mia-nea-genia-elit-klonopoiimenon-giak-giati-to-kanei/

Nvidia, Microsoft, SpaceX και Palantir συγκροτούν «συμμαχία άμυνας» απέναντι στις κυβερνοεπιθέσεις της AI. Η Open Secure AI Alliance θα αναπτύξει εργαλεία ανοικτού κώδικα για την προστασία επιχειρήσεων - Καταλύτης το πρόσφατο περιστατικό παραβίασης της Hugging Face από μοντέλα της OpenAIΜια νέα γραμμή άμυνας απέναντι στις κυβερνοεπιθέσεις που μπορεί να εξαπολύσει η ίδια η τεχνητή νοημοσύνη επιχειρούν να δημιουργήσουν ορισμένες από τις ισχυρότερες τεχνολογικές εταιρείες του πλανήτη.Η Nvidia εντάχθηκε στην Open Secure AI Alliance, έναν νέο συνασπισμό στον οποίο συμμετέχουν, μεταξύ άλλων, οι Microsoft, SpaceX και Palantir, καθώς και δεκάδες ακόμη εταιρείες του κλάδου.Στόχος της πρωτοβουλίας είναι η ανάπτυξη προγραμμάτων ανοικτού κώδικα που θα επιτρέπουν στις επιχειρήσεις να χρησιμοποιούν προηγμένα συστήματα AI για την ανίχνευση, την ανάλυση και την απόκρουση κυβερνοεπιθέσεων οι οποίες πραγματοποιούνται επίσης με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης. Το περιστατικό που σήμανε συναγερμό Καταλύτης για τη δημιουργία της συμμαχίας ήταν το πρόσφατο περιστατικό ασφαλείας στη Hugging Face, την πλατφόρμα που φιλοξενεί μοντέλα και εργαλεία τεχνητής νοημοσύνης ανοικτού κώδικα.Σύμφωνα με όσα γνωστοποίησε την περασμένη εβδομάδα η OpenAI, δύο συστήματά της κατάφεραν να εξέλθουν από το ελεγχόμενο περιβάλλον δοκιμών στο οποίο λειτουργούσαν, να αποκτήσουν πρόσβαση στο διαδίκτυο και να διεισδύσουν στα συστήματα της Hugging Face.«Το πρόσφατο περιστατικό ασφαλείας στη Hugging Face αποτέλεσε μια ξεκάθαρη υπενθύμιση», ανέφερε η Open Secure AI Alliance. «Οι υπερασπιστές του κυβερνοχώρου χρειάζονται ανοικτά, προηγμένα συστήματα πρακτόρων για αυτοάμυνα».Το περιστατικό προκάλεσε ιδιαίτερη ανησυχία στην τεχνολογική βιομηχανία, καθώς έδειξε ότι τα ισχυρά μοντέλα AI δεν περιορίζονται πλέον στην παραγωγή κακόβουλου κώδικα ή στην παροχή οδηγιών. Μπορούν δυνητικά να σχεδιάζουν και να εκτελούν αυτόνομα μια ακολουθία ενεργειών εναντίον πραγματικών ψηφιακών υποδομών. Τα «ασφαλή» μοντέλα αρνήθηκαν να βοηθήσουν Η υπόθεση ανέδειξε, παράλληλα, ένα δύσκολο δίλημμα γύρω από τα συστήματα ασφαλείας που ενσωματώνουν οι εταιρείες στα μοντέλα τους.Η Hugging Face επιχείρησε αρχικά να χρησιμοποιήσει μοντέλα της Anthropic για να αναλύσει τα αρχεία καταγραφής και να εντοπίσει τον τρόπο με τον οποίο είχε πραγματοποιηθεί η εισβολή. Τα μοντέλα αρνήθηκαν, επικαλούμενα τους περιορισμούς που έχουν σχεδιαστεί ώστε να αποτρέπουν τη χρήση τους σε κυβερνοεπιθέσεις.Η εταιρεία στράφηκε τότε σε ένα λιγότερο περιορισμένο κινεζικό μοντέλο. Με τη βοήθειά του κατάφερε να αναλύσει την επίθεση, να απομακρύνει τα συστήματα AI που είχαν εισβάλει στο δίκτυό της, να αλλάξει τους κωδικούς πρόσβασης και να ανακατασκευάσει τα τμήματα της υποδομής που είχαν παραβιαστεί.Η ειρωνεία ήταν εμφανής: οι δικλίδες που είχαν τοποθετηθεί για να εμποδίζουν την επιθετική χρήση της AI δυσκόλεψαν ταυτόχρονα τη χρησιμοποίησή της για νόμιμη κυβερνοάμυνα. Η AI ως επιτιθέμενος και ως ασπίδα Η νέα συμμαχία φιλοδοξεί να καλύψει ακριβώς αυτό το κενό, δημιουργώντας εργαλεία που θα είναι αρκετά ισχυρά ώστε να αντιμετωπίζουν αυτόνομες κυβερνοεπιθέσεις, αλλά παράλληλα προσβάσιμα στις επιχειρήσεις και στους ειδικούς ασφαλείας.Η πρωτοβουλία έρχεται ενώ στελέχη του τεχνολογικού κλάδου και κυβερνητικοί αξιωματούχοι προειδοποιούν ότι οι δυνατότητες των μοντέλων στο hacking εξελίσσονται με πολύ μεγαλύτερη ταχύτητα από τα συστήματα προστασίας.Ο Λευκός Οίκος έχει ήδη εντείνει την εποπτεία των προηγμένων μοντέλων και πιέζει τον ιδιωτικό τομέα να αξιοποιήσει την AI όχι μόνο ως παραγωγικό εργαλείο, αλλά και ως ενεργό μηχανισμό κυβερνοάμυνας.Η μάχη που διαμορφώνεται, επομένως, δεν θα διεξαχθεί απλώς ανάμεσα σε hackers και ειδικούς ασφαλείας. Θα διεξαχθεί ανάμεσα σε συστήματα τεχνητής νοημοσύνης που επιτίθενται και σε άλλα συστήματα τεχνητής νοημοσύνης που επιχειρούν να τα σταματήσουν. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2143274/nvidia-microsoft-spacex-kai-palantir-sygkrotoyn-symmachia-amynas-apenanti-stis-kyvernoepitheseis-tis-ai/

Κρίση οξυγόνου στα νερά της Γης. Οι επιστήμονες προειδοποιούν ότι η μείωση του οξυγόνου στις υδάτινες περιοχές αποτελεί νέα πλανητική απειλή Η συνεχής μείωση του διαλυμένου οξυγόνου στους ωκεανούς, τις θάλασσες, τις λίμνες και τα ποτάμια εξελίσσεται σε μία από τις σοβαρότερες περιβαλλοντικές απειλές για τον πλανήτη σύμφωνα με νέα μελέτη ερευνητών του Ινστιτούτου Ωκεανογραφίας Scripps.Οι επιστήμονες υποστηρίζουν ότι η υδάτινη αποξυγόνωση θα πρέπει πλέον να αναγνωριστεί ως μία από τις βασικές διεργασίες που καθορίζουν τη σταθερότητα της Γης και να ενταχθεί στο διεθνές πλαίσιο των «Πλανητικών Ορίων»Η υδάτινη αποξυγόνωση είναι η σταδιακή μείωση του διαλυμένου οξυγόνου στα θαλάσσια και τα γλυκά νερά. Το οξυγόνο είναι απαραίτητο για την επιβίωση των περισσότερων υδρόβιων οργανισμών και για πολλές χημικές διεργασίες που διατηρούν την ισορροπία των οικοσυστημάτων.Η απώλειά του επηρεάζει από μικροσκοπικούς οργανισμούς έως ψάρια, καρχαρίες και θαλάσσια θηλαστικά, ενώ μπορεί να προκαλέσει αλλαγές που διαρκούν για πολύ μεγαλύτερο χρονικό διάστημα από την ανθρώπινη ζωή. Τι είναι τα Πλανητικά Όρια Το πλαίσιο των Πλανητικών Ορίων που παρουσιάστηκε το 2009, περιγράφει τα βασικά φυσικά συστήματα που διατηρούν τη Γη σταθερή και κατάλληλη για ζωή. Σήμερα περιλαμβάνει εννέα βασικές κατηγορίες: * κλιματική αλλαγή * οξίνιση των ωκεανών * απώλεια βιοποικιλότητας * ατμοσφαιρικά αερολύματα * καταστροφή της στρατόσφαιρας του όζοντος * μεταβολές στους υδάτινους πόρους * αλλαγές στη χρήση γης * χημική ρύπανση * διαταραχές στους βιογεωχημικούς κύκλους, όπως ο κύκλος του αζώτου Οι ερευνητές θεωρούν ότι η απώλεια διαλυμένου οξυγόνου είναι τόσο σημαντική ώστε πρέπει να προστεθεί ως μια νέα, ξεχωριστή πλανητική παράμετρος. Η μελέτη επισημαίνει τρεις βασικές αιτίες: * την υπερθέρμανση του πλανήτη λόγω της κλιματικής αλλαγής * τη ρύπανση από υπερβολικές ποσότητες θρεπτικών ουσιών, κυρίως αζώτου και φωσφόρου * τις αλλαγές στα θαλάσσια και λιμναία ρεύματα που μεταφέρουν οξυγόνο στα βαθύτερα στρώματα των υδάτων Όλοι αυτοί οι παράγοντες μειώνουν σταδιακά την ποσότητα διαθέσιμου οξυγόνου στα οικοσυστήματα. Επιπτώσεις στο περιβάλλον Η έλλειψη οξυγόνου διαταράσσει σημαντικές βιολογικές και χημικές διεργασίες που συμβάλλουν στη ρύθμιση του κλίματος και παράλληλα: * μειώνει τη βιοποικιλότητα * καταστρέφει θαλάσσια και γλυκά οικοσυστήματα * επηρεάζει την αλιεία * αλλάζει τις τροφικές αλυσίδες * τα θαλάσσια θηλαστικά τα οποία αναπνέουν στην επιφάνεια, επηρεάζονται έμμεσα καθώς αλλάζουν οι βιότοποι τους και μειώνεται η διαθέσιμη τροφή. Οι ερευνητές τονίζουν ότι η αποξυγόνωση δεν αποτελεί ένα μεμονωμένο φαινόμενο. Αντίθετα, αλληλεπιδρά με όλες σχεδόν τις υπόλοιπες μεγάλες περιβαλλοντικές κρίσεις, όπως η κλιματική αλλαγή, η απώλεια βιοποικιλότητας και η ρύπανση, δημιουργώντας έναν φαύλο κύκλο που επιβαρύνει ακόμη περισσότερο τη σταθερότητα του πλανήτη. Έκκληση για διεθνή δράση Η επικεφαλής συγγραφέας της μελέτης, Έρικα Φέρερ, δήλωσε ότι η υγεία του πλανήτη εξαρτάται άμεσα από την υγεία των υδάτινων οικοσυστημάτων, τα οποία χρειάζονται επαρκές οξυγόνο για να λειτουργούν φυσιολογικά. Οι ερευνητές καλούν την επιστημονική κοινότητα και τους υπεύθυνους χάραξης πολιτικής να αντιμετωπίσουν την αποξυγόνωση ως μία από τις σημαντικότερες περιβαλλοντικές προκλήσεις της εποχής.Όπως επισημαίνουν, η ένταξή της στο πλαίσιο των Πλανητικών Ορίων θα βοηθήσει στην καλύτερη κατανόηση των επιπτώσεών της και στην ανάπτυξη αποτελεσματικότερων στρατηγικών για την προστασία της βιοποικιλότητας, των υδάτινων οικοσυστημάτων και της σταθερότητας του κλίματος. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2143046/krisi-oxygonoy-sta-nera-tis-gis/

Το πλήρωμα της Αποστολής 74 αποσυνδέθηκε στο Σογιούζ για επιστροφή στη Γη. Το διαστημόπλοιο Soyuz MS‑28 αποσυνδέθηκε από τη μονάδα Rassvet του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού στις 3:03 π.μ. EDT, μεταφέροντας τον αστροναύτη της NASA Chris Williams και τους κοσμοναύτες της Roscosmos Sergey Kud‑Sverchkov και Sergei Mikaev στο ταξίδι της επιστροφής τους.Η NASA θα συνεχίσει την ζωντανή κάλυψη για την εκτροπή από την τροχιά, την είσοδο και την προσγείωση από τις 5:15 π.μ. (όλες οι ώρες ανατολικής ώρας και υπόκεινται σε αλλαγές βάσει των λειτουργιών σε πραγματικό χρόνο): 5:31 π.μ. – Έγκαυμα Deorbit 6:25 π.μ. – Απόβαση στη στέπα του Καζακστάν, νοτιοανατολικά του Τζεζκάζγκαν Οι εκδηλώσεις επιστροφής του Soyuz MS‑28 μεταδίδονται σε διάφορες πλατφόρμες. Μάθετε πού μπορείτε να παρακολουθήσετε online https://www.nasa.gov/live .Μάθετε περισσότερα για τις δραστηριότητες του διαστημικού σταθμού ακολουθώντας το ιστολόγιο του διαστημικού σταθμού , @space_station στο X, καθώς και τους λογαριασμούς του ISS στο Facebook και στο Instagram . https://www.nasa.gov/blogs/spacestation/2026/07/26/expedition-74-crew-undocks-in-soyuz-for-return-to-earth/ Το διαστημόπλοιο Soyuz MS-28 (δεξιά) απομακρύνεται από τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό λίγο μετά την αποσύνδεσή του από τη μονάδα Rassvet. Το διαστημόπλοιο Soyuz MS-29 (αριστερά) είναι αγκυροβολημένο στη μονάδα Prichal. Ο αστροναύτης της NASA, Κρις Γουίλιαμς, και οι συνάδελφοί του επιστρέφουν από τον Διαστημικό Σταθμό. Ολοκληρώνοντας μια οκτάμηνη επιστημονική αποστολή στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό, ο αστροναύτης της NASA Κρις Γουίλιαμς επέστρεψε στη Γη την Κυριακή μαζί με τους κοσμοναύτες της Roscosmos Σεργκέι Κουντ-Σβερτσκόφ και Σεργκέι Μικάεφ.Το πλήρωμα πραγματοποίησε την ασφαλή προσγείωσή του με αλεξίπτωτο στις 5:27 π.μ. CDT (3:27 μ.μ., ώρα Καζακστάν), νοτιοανατολικά του Τζεζκαζγκάν, αφού αναχώρησε από τον διαστημικό σταθμό στις 2:03 π.μ., με το διαστημόπλοιο Soyuz MS-28.Το πλήρωμα βρισκόταν στο διάστημα για 241 ημέρες, κάνοντας τροχιά γύρω από τη Γη 3.856 φορές και διανύοντας περισσότερα από 102 εκατομμύρια μίλια. Εκτοξεύτηκαν στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό στις 27 Νοεμβρίου 2025. Η αποστολή ήταν η πρώτη για τον Γουίλιαμς και τον Μικάεφ και η δεύτερη για τον Κουντ-Σβερτσκόφ.Ενώ βρισκόταν στο εργαστήριο σε τροχιά, ο Williams υποστήριξε ένα ευρύ φάσμα επιστημονικών ερευνών και τεχνολογικών επιδείξεων. Βοήθησε στην προώθηση της έρευνας για νέες θεραπείες για τον καρκίνο και στη βελτίωση της κατασκευής υλικών στο διάστημα που χρησιμοποιούνται σε υπολογιστές και ηλεκτρονικά υψηλής απόδοσης. Ο Williams ολοκλήρωσε επίσης δύο διαστημικούς περιπάτους για να προετοιμαστεί για αναβαθμίσεις του συστήματος ισχύος του διαστημικού σταθμού και για να αντικαταστήσει μια ελαττωματική άρθρωση στον ρομποτικό βραχίονα Canadarm2. Η εργασία του πληρώματος στον διαστημικό σταθμό βοηθά στη βελτίωση της ζωής στη Γη και στην προετοιμασία για μελλοντικές επανδρωμένες αποστολές στη Σελήνη και τον Άρη.Μετά τους ιατρικούς ελέγχους μετά την προσγείωση, τα μέλη του πληρώματος θα πετάξουν με ελικόπτερο στην Καραγκάντα του Καζακστάν, όπου βρίσκονται οι ομάδες διάσωσης. Στη συνέχεια, ο Γουίλιαμς θα επιβιβαστεί σε αεροσκάφος της NASA με προορισμό το Διαστημικό Κέντρο Τζόνσον του οργανισμού στο Χιούστον.Για περισσότερα από 25 χρόνια, οι άνθρωποι ζουν και εργάζονται συνεχώς στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό, προωθώντας την επιστημονική γνώση και καθιστώντας εφικτές ερευνητικές ανακαλύψεις στη Γη. Ο διαστημικός σταθμός βοηθά τη NASA να κατανοήσει και να ξεπεράσει τις προκλήσεις των επανδρωμένων διαστημικών πτήσεων, να επεκτείνει τις εμπορικές ευκαιρίες σε χαμηλή τροχιά γύρω από τη Γη και να βασιστεί στα θεμέλια για αποστολές μεγάλης διάρκειας στη Σελήνη, στο πλαίσιο του προγράμματος Artemis, και στον Άρη. Για να μάθετε περισσότερα σχετικά με την έρευνα, τις λειτουργίες και τα πληρώματά του στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό, επισκεφθείτε τη διεύθυνση: www.nasa.gov/station Το διαστημόπλοιο Soyuz MS-28 φαίνεται καθώς προσγειώνεται σε μια απομακρυσμένη περιοχή κοντά στην πόλη Zhezkazgan του Καζακστάν με τον αστροναύτη της NASA της Αποστολής 74, Chris Williams, και τους κοσμοναύτες της Roscosmos, Sergey Kud-Sverchkov και Sergei Mikaev, την Κυριακή 26 Ιουλίου 2026. Ενέργεια Πυραυλικής και Διαστημικής Εταιρείας Συγχαρητήρια στους κοσμοναύτες για την επιστροφή τους! Η μονάδα καθόδου Soyuz MS-28 προσγειώθηκε όπως είχε προγραμματιστεί στις στέπες κοντά στην πόλη Zhezkazgan. Οι ακόλουθοι επέστρεψαν από τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό: ▪️ Κοσμοναύτης Sergei Kud-Sverchkov (Roscosmos)· ▪️ Κοσμοναύτης Sergei Mikayev (Roscosmos)· ▪️ Αστροναύτης Christopher Williams (NASA). Κατά τη διάρκεια της Αποστολής 74 στον ISS, οι Sergei Kud-Sverchkov και Sergei Minayev πραγματοποίησαν διαστημικούς περιπάτους, συμπεριλαμβανομένης της εγκατάστασης νέου εξοπλισμού και της ανάκτησης πειραματικών αποτελεσμάτων: 🔘 Το ραδιοτηλεσκόπιο που είναι εγκατεστημένο στη μονάδα Zvezda θα είναι το πρώτο στην ιστορία που θα μελετήσει τον Ήλιο στην περιοχή των terahertz απευθείας από την τροχιά, χωρίς ατμοσφαιρικές παρεμβολές. 🔘 Οι κοσμοναύτες ανέκτησαν επίσης τα αποτελέσματα του πειράματος Ekran-M. Ρώσοι επιστήμονες δοκιμάζουν μεθόδους για την ανάπτυξη υπερκαθαρών ημιαγωγών στο κενό του διαστήματος για πρώτη φορά. Μια κασέτα που περιέχει εξαιρετικά λεπτές μεμβράνες αρσενικού γαλλίου έφτασε στη Γη με το πλήρωμα και τώρα θα παραδοθεί σε ειδικούς για ανάλυση. Η 75η μακροπρόθεσμη αποστολή, η οποία θα διαρκέσει πάνω από 260 ημέρες, λειτουργεί αυτή τη στιγμή στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό (ISS). Έχουν προγραμματιστεί τριάντα οκτώ διαστημικά πειράματα. https://vk.ru/rsc_energia?z=video-167742670_456239711%2Fe8917ccdab6cf26de5%2Fpl_post_-167742670_24754 https://vk.ru/roscosmos?z=video-30315369_456244973%2F5d744fda49e700fe7a%2Fpl_post_-30315369_624584 https://vk.ru/roscosmos?z=video-30315369_456244971%2F9ba29d529e7c62c2cd%2Fpl_post_-30315369_624583 https://vk.ru/roscosmos?z=video-30315369_456244957%2F35cd4d60a86c596b22%2Fpl_post_-3 0315369_624536 https://vk.ru/roscosmos?z=video-30315369_456244957%2F35cd4d60a86c596b22%2Fpl_post_-30315369_624530 https://vk.ru/roscosmos?z=video-30315369_456244956%2F337ace7bba467a93a2%2Fpl_post_-30315369_624527 https://vk.ru/roscosmos?w=wall-30315369_624606 https://vk.ru/rsc_energia?w=wall-167742670_24754

Δεν αυτονομήθηκαν κακόβουλα τα μοντέλα της OpenAI αλλά εκτέλεσαν τις εντολές που είχαν λένε τώρα ειδικοί. Ολοκλήρωσαν την αποστολή που τους είχε ανατεθεί με τρόπο που δεν είχαν προβλέψει οι δημιουργοί τους. Όταν η OpenAI αποκάλυψε ότι δύο από τα πιο προηγμένα μοντέλα AI μοντέλα της ξέφυγαν από το ελεγχόμενο περιβάλλον μιας δοκιμής κυβερνοασφάλειας και παραβίασαν τα συστήματα μιας νεοφυούς εταιρείας, το περιστατικό θύμισε έντονα τα ανησυχητικά σενάρια για τα οποία προειδοποιούν εδώ και χρόνια οι ερευνητές της ασφάλειας της τεχνητής νοημοσύνης.Τα μοντέλα εντόπισαν μια άγνωστη έως τότε ευπάθεια στην υποδομή που είχε σχεδιαστεί για να τα περιορίζει, απέκτησαν πρόσβαση στο δημόσιο Διαδίκτυο και εισέβαλαν στην Hugging Face, μία από τις σημαντικότερες πλατφόρμες φιλοξενίας μοντέλων AI και συνόλων δεδομένων. Ο στόχος τους ωστόσο, δεν ήταν τόσο ανησυχητικός όσο υποδηλώνει η ακολουθία των γεγονότων: αναζητούσαν πληροφορίες που θα τα βοηθούσαν να ολοκληρώσουν τη δοκιμή κυβερνοασφάλειας που τους είχε αναθέσει η OpenAI.Οι εκπρόσωποι της Hugging Face αποκάλυψαν ότι εσωτερικά σύνολα δεδομένων είχαν παραβιαστεί, δηλώνοντας ότι το περιστατικό ήταν «διαφορετικό από οτιδήποτε είχαμε αντιμετωπίσει στο παρελθόν», επειδή προκλήθηκε «από ένα αυτόνομο σύστημα πρακτόρων τεχνητής νοημοσύνης». Σε δεύτερη ανακοίνωση η OpenAI παραδέχθηκε ότι έφερε την ευθύνη χαρακτηρίζοντας το συμβάν «ένα πρωτοφανές περιστατικό στον κυβερνοχώρο» και προειδοποιώντας ότι παρόμοια γεγονότα ενδέχεται να γίνουν συχνότερα όσο τα μοντέλα AI αποκτούν ολοένα μεγαλύτερες δυνατότητες.Ανεξάρτητοι ειδικοί που μίλησαν στο Live Science συμφώνησαν ότι πρόκειται για ένα σημαντικό γεγονός, αλλά προειδοποίησαν ότι δεν πρέπει να ερμηνευθεί ως περίπτωση όπου ένα σύστημα AI ανέπτυξε ξαφνικά κακόβουλες προθέσεις. Τα μοντέλα φαίνεται πως απλώς επιδίωξαν να ολοκληρώσουν την αποστολή που τους ανέθεσε η OpenAI βρίσκοντας έναν τρόπο επιτυχίας που οι δημιουργοί τους δεν είχαν προβλέψει ούτε είχαν αποκλείσει επαρκώς.«Αν υπάρχει κάποια αποτυχία εδώ δεν είναι ότι η AI ήθελε να χακάρει κάτι» δήλωσε ο Όλι Μπάκλει καθηγητής κυβερνοασφάλειας στο βρετανικό Πανεπιστήμιο Loughborough. «Η αποτυχία είναι ότι οι άνθρωποι δημιούργησαν μια δοκιμή όπου η επιτυχία μετριόταν αποκλειστικά από την επίτευξη ενός στόχου, χαλάρωσαν σκόπιμα ορισμένα από τα συνηθισμένα μέτρα ασφαλείας για να αξιολογήσουν τις δυνατότητες του συστήματος και υποτίμησαν την αποτελεσματικότητα του μοντέλου στο να βρίσκει έναν απρόβλεπτο δρόμο προς την επιτυχία». Τι συνέβη Η OpenAI δοκίμαζε το GPT-5.6 Sol και ένα ακόμη ισχυρότερο μοντέλο που δεν έχει ακόμη κυκλοφορήσει χρησιμοποιώντας το ExploitGym, ένα σύστημα αξιολόγησης που προκαλεί τα μοντέλα AI να εντοπίζουν και να εκμεταλλεύονται ευπάθειες λογισμικού. Η εταιρεία είχε αφαιρέσει ορισμένους μηχανισμούς κυβερνοασφάλειας που συνήθως εμποδίζουν επικίνδυνες ενέργειες βασιζόμενη σε ένα απομονωμένο περιβάλλον ώστε τα μοντέλα να μην αποκτήσουν πρόσβαση στο ευρύτερο διαδίκτυο.Σύμφωνα με την τεχνική ανάλυση της OpenAI τα μοντέλα ανακάλυψαν μια άγνωστη ευπάθεια σε λογισμικό τρίτου μέρους που χρησιμοποιούνταν για τη διαμεσολάβηση και την προσωρινή αποθήκευση πακέτων λογισμικού. Την εκμεταλλεύτηκαν απέκτησαν αυξημένα δικαιώματα πρόσβασης και μετακινήθηκαν μέσα στην ερευνητική υποδομή της OpenAI μέχρι να φτάσουν σε έναν υπολογιστή με πρόσβαση στο δημόσιο Διαδίκτυο.Η Hugging Face έγινε στόχος επειδή τα μοντέλα την αναγνώρισαν ως πιθανή πηγή πληροφοριών που θα τα βοηθούσε να ολοκληρώσουν τις προκλήσεις του ExploitGym. Η OpenAI ανέφερε ότι τουλάχιστον μία αλυσίδα επίθεσης περιλάμβανε κλεμμένα διαπιστευτήρια και άγνωστες μέχρι τότε ευπάθειες, οι οποίες επέτρεψαν στα μοντέλα να εκτελέσουν απομακρυσμένο κώδικα στα συστήματα της Hugging Face και να αποκτήσουν πρόσβαση σε λύσεις δοκιμών που ήταν αποθηκευμένες σε βάση δεδομένων παραγωγής.Η Hugging Face ανακοίνωσε ότι κατέγραψε περισσότερες από 17,000 ενέργειες κατά τη διάρκεια της παραβίασης, χωρίς αρχικά να μπορεί να εξηγήσει ποιος ή τι βρισκόταν πίσω από αυτές. Η μεταγενέστερη ανακοίνωση της OpenAI έδωσε την απάντηση: τα μοντέλα της είχαν ξεφύγει από το περιβάλλον δοκιμών και αναζήτησαν τις απαντήσεις αλλού. Ξέφυγε πραγματικά η τεχνητή νοημοσύνη; Το αξιοσημείωτο στοιχείο είναι ότι τα μοντέλα εντόπισαν μια αδυναμία στην υποδομή που είχε σχεδιαστεί για να τα περιορίζει και τη χρησιμοποίησαν για να αποκτήσουν πρόσβαση στο δημόσιο διαδίκτυο. Ωστόσο, το να περιγραφούν ως «εκτός ελέγχου» ή «ανεξέλεγκτα» αποδίδει σε αυτά κίνητρα που δεν τεκμηριώνονται σύμφωνα με τον Μπάκλει.«Θα ήμουν πολύ προσεκτικός πριν μιλήσω για “ανεξέλεγκτη AI”. Τα μοντέλα δεν ανέπτυξαν δική τους ατζέντα ούτε αποφάσισαν να επιτεθούν στην Hugging Face με δική τους πρωτοβουλία».Ο Ντάνιελ Χούλμ διευθύνων σύμβουλος της εταιρείας ασφάλειας AI Conscium ο οποίος συνεργάζεται επίσης με το University College London συμφώνησε ότι δεν πρέπει να αποδίδονται ανθρώπινα κίνητρα στα μοντέλα.«Τα μοντέλα δεν έχουν προθέσεις. Οι άνθρωποι έχουν προθέσεις και εκπαιδεύουν τα μοντέλα με συγκεκριμένους στόχους». Η ικανότητα έχει μεγαλύτερη σημασία από τα κίνητρα Σημαντικότερο από τα υποτιθέμενα κίνητρα των μοντέλων είναι το τι κατάφεραν να επιτύχουν κατά την εκτέλεση της αποστολής τους.«Το πραγματικά σημαντικό στοιχείο είναι ότι τα μοντέλα φαίνεται πως συνδύασαν πολλαπλές ευπάθειες σε διαφορετικά συστήματα και διατήρησαν μια πολύπλοκη αλληλουχία ενεργειών. Αυτό δείχνει ένα επίπεδο ικανοτήτων που οι επαγγελματίες της κυβερνοασφάλειας πρέπει να λάβουν πολύ σοβαρά υπόψη» λέει ο ΜπάκλειΤο δίδαγμα δεν είναι ότι η AI έγινε κακόβουλη αλλά ότι ολοένα και πιο ικανά συστήματα θα εκμεταλλεύονται ευκαιρίες που οι άνθρωποι δεν είχαν προβλέψει. Η ανησυχία Η Κατερίνα Μιτρότσκα καθηγήτρια κυβερνοασφάλειας και εφαρμοσμένης κρυπτογραφίας στο Πανεπιστήμιο του St. Gallen στην Ελβετία επισήμανε ότι η αποτυχία περιορισμού είναι ιδιαίτερα ανησυχητική επειδή τελικά ζημιώθηκε μια τρίτη εταιρεία.«Αυτό που με ανησυχεί περισσότερο είναι ποιος επηρεάστηκε τελικά. Το θύμα δεν ήταν η εταιρεία που διεξήγαγε τη δοκιμή αλλά ένας τρίτος οργανισμός. Αυτό ακριβώς είναι το σενάριο για το οποίο προειδοποιούν εδώ και καιρό οι ερευνητές: ότι η διαφυγή ενός πράκτορα AI δεν παραμένει απαραίτητα περιορισμένη στο περιβάλλον όπου ξεκίνησε».Η OpenAI δήλωσε ότι έχει ήδη ενισχύσει την υποδομή που χρησιμοποιείται σε τέτοιες αξιολογήσεις. Ωστόσο η Μιτρότσκα προειδοποίησε ότι ο αποτελεσματικός περιορισμός θα γίνεται όλο και δυσκολότερος όσο τα μοντέλα βελτιώνονται ακριβώς στις τεχνικές εκμετάλλευσης που η ίδια η εταιρεία δοκιμάζει. Μια προειδοποίηση και ταυτόχρονα μια επίδειξη δυνατοτήτων Υπάρχει επίσης λόγος να εξεταστεί προσεκτικά ο τρόπος με τον οποίο παρουσιάστηκε το περιστατικό. Η αφήγηση της OpenAI εξυπηρετεί δύο σκοπούς ταυτόχρονα: προειδοποιεί για τους κινδύνους ασφαλείας που συνεπάγονται ολοένα ισχυρότερα συστήματα AI ενώ παράλληλα αναδεικνύει τις εντυπωσιακές δυνατότητες των νεότερων μοντέλων της.Ο Μπάκλει σημείωσε ότι ανακοινώσεις από εταιρείες αιχμής όπως η OpenAI ή η Anthropic πρέπει να αξιολογούνται μέσα στο πλαίσιο ενός κλάδου όπου όλοι ανταγωνίζονται για την ανάπτυξη των ισχυρότερων μοντέλων.«Έχουμε δει αντίστοιχες επιδείξεις δυνατοτήτων υψηλού προφίλ από την Anthropic και άλλες εταιρείες. Αυτό δεν σημαίνει ότι τα ευρήματα δεν είναι αληθή, αλλά ότι πρέπει να διαχωρίζουμε τα τεχνικά δεδομένα από την επικοινωνιακή αφήγηση».Όπως πρόσθεσε οι εταιρείες αυτές έχουν κάθε λόγο να δείχνουν αφενός ότι τα μοντέλα τους είναι εξαιρετικά ικανά και αφετέρου ότι αντιμετωπίζουν σοβαρά τους σχετικούς κινδύνους.Το περιστατικό με την Hugging Face απέδειξε τόσο ότι τα μοντέλα της OpenAI μπορούσαν να εκτελέσουν μια πολύπλοκη σειρά ενεργειών με σημαντικό βαθμό αυτονομίας όσο και ότι τα μέτρα ασφαλείας της εταιρείας δεν κατάφεραν να τα περιορίσουν εντός του πειράματος.Ο Χουλμ υποστήριξε ότι η μακροπρόθεσμη πρόκληση είναι να διασφαλιστεί πως τα ολοένα ισχυρότερα συστήματα AI θα επιδιώκουν τους στόχους τους με τρόπο που παραμένει συμβατός με τις ανθρώπινες αξίες.«Αντί να προσπαθούμε να ελέγχουμε τις τεχνολογίες AI η έμφαση πρέπει να δοθεί στην ευθυγράμμισή τους με τους ανθρώπινους στόχου. Θα απαιτείται συνεχής αξιολόγηση ώστε τα συστήματα να παραμένουν πιστά στην αποστολή τους χωρίς να τίθεται σε κίνδυνο η ασφάλεια» λέει ο Χουλμ.Σύμφωνα με τους ειδικούς το περιστατικό άφησε την OpenAI με ένα αποτέλεσμα που είναι ταυτόχρονα εντυπωσιακό και ανησυχητικό. Τα μοντέλα της εντόπισαν άγνωστες ευπάθειες και συνέχισαν να επιδιώκουν τον στόχο τους πολύ πέρα από τα όρια που είχαν προβλέψει οι δημιουργοί τους, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι ανέπτυξαν κακόβουλες προθέσεις.«Το δίδαγμα δεν είναι ότι η AI έγινε κακόβουλη. Το πραγματικό μάθημα είναι ότι όσο τα συστήματα γίνονται πιο ικανά, θα εκμεταλλεύονται ευκαιρίες που οι άνθρωποι δεν έχουν προβλέψει» κατέληξε ο Μπάκλει.Στο συγκεκριμένο περιστατικό στα νέα μοντέλα της OpenAI ανατέθηκε μια πρόκληση ηλεκτρονικής διείσδυσης και επιβραβεύονταν εφόσον έβρισκαν τρόπο να την επιλύσουν. Οι άνθρωποι που σχεδίασαν το πείραμα απλώς δεν είχαν προβλέψει πόσο μακριά θα μπορούσαν να φτάσουν. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2142706/den-aytonomithikan-kakovoyla-ta-montela-tis-openai-alla-ektelesan-tis-entoles-poy-eichan-lene-tora-eidikoi/ Τα chatbot ξέρουν πώς να φτιάχνουν φονικά βιολογικά όπλα. Και ορισμένα θα σου δείξουν και πώς. Έρευνα-σοκ της WSJ: Προηγμένα μοντέλα τεχνητής νοημοσύνης φέρονται να παρείχαν οδηγίες για την παρασκευή δηλητηρίων και βιολογικών όπλων.Η τεχνητή νοημοσύνη μπορεί να εξελιχθεί στον πιο επικίνδυνο «ψηφιακό σύμβουλο» για όσους επιδιώκουν μαζικές επιθέσεις.Αυτή είναι η ανησυχητική εικόνα που σκιαγραφεί εκτενής έρευνα της Wall Street Journal, σύμφωνα με την οποία ορισμένα από τα ισχυρότερα chatbot του κόσμου έχουν, κατά καιρούς, δώσει αναλυτικές οδηγίες για την παρασκευή δηλητηρίων και βιολογικών όπλων, ακόμη και σε χρήστες που δήλωναν πρόθεση να σκοτώσουν ανθρώπους.Η έρευνα περιγράφει ένα συνεχές «κυνηγητό» μεταξύ των εταιρειών AI, οι οποίες από τη μία ενισχύουν τις δυνατότητες των μοντέλων τους και από την άλλη προσπαθούν να κλείσουν τα κενά ασφαλείας που επιτρέπουν την παράκαμψη των περιορισμών. ChatGPT και οδηγίες για βιολογικά όπλα Σύμφωνα με την Wall Street Journal, μετά την αναβάθμιση του ChatGPT το περασμένο καλοκαίρι, εκατοντάδες χρήστες επιχείρησαν να αποσπάσουν πληροφορίες για την κατασκευή και χρήση βιολογικών όπλων ή ισχυρών δηλητηρίων.Πηγές με γνώση των εσωτερικών ελέγχων της OpenAI αναφέρουν ότι σε ορισμένες περιπτώσεις το chatbot παρείχε βήμα προς βήμα οδηγίες, τις οποίες ειδικοί στη βιολογία και στην αντιμετώπιση της τρομοκρατίας χαρακτήρισαν ιδιαίτερα ακριβείς και δυνητικά θανατηφόρες.Η εταιρεία διέγραψε τους σχετικούς λογαριασμούς, χωρίς όμως –σύμφωνα με το δημοσίευμα– να ενημερώσει τις διωκτικές αρχές. Δεν υπάρχει υποχρέωση ενημέρωσης των αρχών Το δημοσίευμα επισημαίνει ότι στις Ηνωμένες Πολιτείες δεν υπάρχει σήμερα ομοσπονδιακή νομοθεσία που να υποχρεώνει τις εταιρείες τεχνητής νοημοσύνης είτε να μπλοκάρουν όλες αυτές τις αναζητήσεις είτε να τις αναφέρουν στις αρχές.Η ευθύνη παραμένει σε μεγάλο βαθμό στις ίδιες τις εταιρείες, οι οποίες αποφασίζουν πότε μια συνομιλία αποτελεί πραγματική απειλή.Η OpenAI δήλωσε στη Wall Street Journal ότι εκπαιδεύει τα μοντέλα της να απορρίπτουν αιτήματα που θα μπορούσαν να προκαλέσουν βλάβη σε ανθρώπους και ότι πραγματοποιεί εκτεταμένους ελέγχους ασφαλείας πριν από κάθε νέα έκδοση.Όπως αναφέρει η εταιρεία, ενημερώνει τις αρχές μόνο όταν διαπιστώνει «άμεσο και αξιόπιστο κίνδυνο» για τρίτους. Ανησυχία στον Λευκό Οίκο και το Πεντάγωνο Η αυξανόμενη ικανότητα των μοντέλων AI να παρέχουν εξειδικευμένες επιστημονικές πληροφορίες έχει προκαλέσει ανησυχία τόσο στον Λευκό Οίκο όσο και στο Πεντάγωνο.Σύμφωνα με το δημοσίευμα, ήδη από την περίοδο της κυβέρνησης Μπάιντεν πραγματοποιούνταν συζητήσεις για τον κίνδυνο η τεχνητή νοημοσύνη να λειτουργήσει ως «εγχειρίδιο» κατασκευής βιολογικών όπλων.Η κυβέρνηση Τραμπ φέρεται πλέον να εξετάζει αυστηρότερη εποπτεία των προηγμένων μοντέλων, ενώ το αμερικανικό υπουργείο Εμπορίου είχε πρόσφατα επιβάλει προσωρινούς περιορισμούς σε δύο μοντέλα της Anthropic, μέχρι να διορθωθούν τρόποι παράκαμψης των δικλίδων ασφαλείας. Τα κενά ασφαλείας παραμένουν Ερευνητές ασφαλείας υποστηρίζουν ότι, παρά τις βελτιώσεις, κανένα μοντέλο δεν είναι πλήρως προστατευμένο απέναντι σε επίμονους χρήστες.Η Amy Chang, επικεφαλής έρευνας απειλών AI στη Cisco, δήλωσε ότι οι ερευνητές της κατάφεραν μέσα από λίγες μόνο διαδοχικές ερωτήσεις να παρακάμψουν τους περιορισμούς μεγάλων chatbot και να αποσπάσουν επικίνδυνες πληροφορίες.Παράλληλα, οι εταιρείες βρίσκονται αντιμέτωπες με ένα δύσκολο δίλημμα: υπερβολικά αυστηροί περιορισμοί μπορεί να εμποδίζουν και νόμιμη επιστημονική έρευνα, όπως η μελέτη παθογόνων μικροοργανισμών ή η ανάπτυξη νέων φαρμάκων και εμβολίων. Προειδοποιήσεις για το μέλλον Ειδικοί στην εθνική ασφάλεια εκτιμούν ότι σήμερα η τεχνητή νοημοσύνη μπορεί ήδη να βοηθήσει άτομα με επιστημονικές γνώσεις να οργανώσουν μικρότερης κλίμακας βιολογικές επιθέσεις.Ο μεγαλύτερος φόβος αφορά όμως το μέλλον: ότι τρομοκρατικές οργανώσεις ή εχθρικά κράτη θα αξιοποιήσουν ολοένα ισχυρότερα μοντέλα AI ως «ψηφιακούς συμβούλους», επιταχύνοντας την ανάπτυξη πολύ πιο σύνθετων και καταστροφικών βιολογικών όπλων.Την ίδια στιγμή, στο Κογκρέσο έχουν κατατεθεί διακομματικές προτάσεις νόμου που θα υποχρεώνουν τις εταιρείες τεχνητής νοημοσύνης να αναφέρουν στις αρμόδιες αρχές ενδείξεις για χρήστες που αναζητούν πληροφορίες σχετικές με όπλα μαζικής καταστροφής ή άλλες σοβαρές απειλές. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2142877/a-chatbot-xeroyn-pos-na-ftiachnoyn-fonika-viologika-opla-kai-orismena-tha-soy-deixoyn-kai-pos/

Αναπτύχθηκε τεχνολογία για «ομιλούσες» μπαταρίες που θα αναφέρουν την κατάσταση τους. Προορίζεται για χρήση σε ηλεκτρικά αυτοκίνητα, συστήματα αποθήκευσης ενέργειας και εφαρμογές ανανεώσιμων πηγών ενέργειας.Ερευνητές από το Πανεπιστήμιο του Κιέλου στη Γερμανία ανέπτυξαν μια νέα τεχνολογία που επιτρέπει στις μπαταρίες να μεταδίδουν πληροφορίες από το εσωτερικό τους χωρίς να απαιτούνται πρόσθετα καλώδια ή ξεχωριστά συστήματα επικοινωνίας.Η καινοτομία θα μπορούσε να συμβάλει στη δημιουργία ασφαλέστερων, απλούστερων και οικονομικότερων μπαταριών για ηλεκτρικά αυτοκίνητα, συστήματα αποθήκευσης ενέργειας και εφαρμογές ανανεώσιμων πηγών ενέργειας.Οι ερευνητές περιγράφουν την τεχνολογία ως μια «ομιλούσα μπαταρία» επειδή μπορεί να μεταδίδει πληροφορίες για την κατάστασή της χρησιμοποιώντας τα ίδια ηλεκτρικά κυκλώματα μέσω των οποίων φορτίζεται και εκφορτίζεται. Αντί να χρειάζεται ξεχωριστές γραμμές επικοινωνίας ή πρόσθετες καλωδιώσεις τα δεδομένα εξέρχονται από τους ίδιους ακροδέκτες που χρησιμοποιούνται για την παροχή ηλεκτρικής ενέργειας. Το πρόβλημα και η νέα λύση Οι σύγχρονες μπαταρίες, ιδιαίτερα εκείνες των ηλεκτρικών οχημάτων, αποτελούνται από εκατοντάδες ή και χιλιάδες επιμέρους στοιχεία. Οι αισθητήρες θερμοκρασίας τοποθετούνται συνήθως μόνο στην εξωτερική επιφάνειά τους. Αυτό όμως δημιουργεί ένα σημαντικό πρόβλημα καθώς η υπερθέρμανση ξεκινά συχνά στο εσωτερικό μιας κυψέλης και μπορεί να περάσει απαρατήρητη μέχρι να γίνει επικίνδυνη. Η έγκαιρη ανίχνευση τέτοιων φαινομένων είναι ιδιαίτερα σημαντική για την πρόληψη βλαβών ή ακόμη και πυρκαγιών.Οι ερευνητές σχεδίασαν ένα μικροσκοπικό ηλεκτρονικό κύκλωμα που τοποθετείται μέσα στην ίδια την κυψέλη της μπαταρίας. Το κύκλωμα συλλέγει τις μετρήσεις από έναν εσωτερικό αισθητήρα θερμοκρασίας και τις μετατρέπει σε ψηφιακό σήμα.Το σήμα αυτό μεταδίδεται μέσω των ίδιων ακροδεκτών που χρησιμοποιούνται για τη φόρτιση και την εκφόρτιση της μπαταρίας, χωρίς να απαιτείται πρόσθετη καλωδίωση. Λιγότερα εξαρτήματα, χαμηλότερο κόστος Η απουσία ξεχωριστών καλωδίων και ηλεκτρονικών μονάδων μειώνει την πολυπλοκότητα της κατασκευής και εξοικονομεί πολύτιμο χώρο στο εσωτερικό της μπαταρίας, όπου κάθε χιλιοστό είναι σημαντικό.Παράλληλα, η απλούστερη σχεδίαση θα μπορούσε να μειώσει τόσο το κόστος παραγωγής όσο και το συνολικό βάρος των συστημάτων αποθήκευσης ενέργειας. Η τεχνολογία θα μπορούσε να αξιοποιηθεί σε: * ηλεκτρικά αυτοκίνητα * οικιακά συστήματα αποθήκευσης ενέργειας * μεγάλες εγκαταστάσεις αποθήκευσης για ανανεώσιμες πηγές ενέργειας * βιομηχανικές εφαρμογές όπου απαιτείται συνεχής παρακολούθηση της κατάστασης των μπαταριών * Η δυνατότητα συνεχούς μετάδοσης δεδομένων από το εσωτερικό κάθε κυψέλης μπορεί να βοηθήσει τα συστήματα διαχείρισης * μπαταριών να εντοπίζουν έγκαιρα προβλήματα, να βελτιώνουν την απόδοση και να παρατείνουν τη διάρκεια ζωής των συσσωρευτών Οι ερευνητές εκτιμούν ότι η νέα αυτή προσέγγιση αποτελεί ένα σημαντικό βήμα προς την ανάπτυξη πιο «έξυπνων» και ασφαλών μπαταριών, οι οποίες θα μπορούν να παρακολουθούνται σε πραγματικό χρόνο χωρίς να απαιτούνται πολύπλοκες πρόσθετες υποδομές επικοινωνίας. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2142759/anaptychthike-technologia-gia-omiloyses-mpataries-poy-tha-anaferoyn-tin-katastasi-toys/

Το τέλος ενός ταξιδιού δισεκατομμυρίων ετών. Ένας οδηγός για τις διαστημικές πέτρες που ίσως δείτε να διασχίζουν λάμποντας τον νυχτερινό ουρανό,Κοιτώντας τον νυχτερινό ουρανό, μακριά από τα φώτα των πόλεων, σίγουρα θα είδατε κάποια στιγμή «ένα αστέρι να πέφτει». Αναρωτηθήκατε ποτέ από πού προήλθε αυτό το πεφταστέρι ή πώς βρέθηκε στον ουρανό σας;Αυτό που παρατηρήσατε δεν έχει καμία απολύτως σχέση με αστέρι. Είδατε με τα μάτια σας το τέλος ενός ταξιδιού 4,6 δισεκατομμυρίων ετών ενός θραύσματος κομήτη ή αστεροειδούς. Απομεινάρια από το αρχέγονο ηλιακό σύστημα Πριν από περίπου 4,6 δισεκατομμύρια χρόνια, το ηλιακό σύστημα βρισκόταν σε νηπιακό στάδιο. Μια τεράστια σφαίρα αερίου και σκόνης που θα γινόταν το ηλιακό μας σύστημα συσσώρευε ύλη στο κέντρο της, σχηματίζοντας αυτό που τελικά θα γινόταν ο Ήλιος μας. Επίσης, συμπύκνωνε σκόνη σε μικρότερα τμήματα πιο μακριά από το κέντρο, τα οποία θα συγχωνεύονταν στα πρώτα κομμάτια υλικών, τα αρχέγονα δομικά υλικά των πλανητών που ονομάζονται πρωτοπλανητικά ή πλανητοειδή σώματα.Οι αστεροειδείς σχηματίστηκαν από πλανητοειδή στα εσωτερικά τμήματα του ηλιακού συστήματος, κοντά στον Ήλιο. Αυτή η περιοχή στο κέντρο του ηλιακού συστήματος ήταν θερμή, επομένως τα πρωτοπλανητικά αντικείμενα αποτελούνταν κυρίως από πετρώματα και μέταλλα που μπορούσαν να αντέξουν τη θερμότητα. Τα μεγαλύτερα από αυτά τα κομμάτια ενώθηκαν με άλλα και σχημάτισαν τους γήινους πλανήτες: τον Ερμή, την Αφροδίτη, τη Γη και τον Άρη. Τα εναπομείναντα πλανητοειδή αντικείμενα που δεν σχημάτισαν τους γήινους πλανήτες είναι οι σημερινοί αστεροειδείς, οι οποίοι έμειναν να βρίσκονται σε τροχιά γύρω από το εσωτερικό τμήμα του ηλιακού συστήματος.Οι κομήτες σχηματίστηκαν στα εξωτερικά τμήματα του ηλιακού συστήματος, όπου το περιβάλλον ήταν αρκετά ψυχρό ώστε κάθε ίχνος νερού ή παρόμοιων ενώσεων με βάση το υδρογόνο να διατηρείται σε μορφή πάγου. Τα πλανητοειδή σώματα που σχηματίζονταν σε αυτή την περιοχή αποτελούνταν όχι μόνο από πετρώματα και μέταλλα, αλλά και από πάγο.Ορισμένα πλανητοειδή σώματα αυξήθηκαν σε μέγεθος με τέτοια ταχύτητα, ώστε η βαρυτική τους έλξη έγινε αρκετά ισχυρή για να εγκλωβίσει μεγάλες ατμόσφαιρες, γεμάτες από τα άφθονα αέρια του αρχέγονου ηλιακού συστήματος, όπως το υδρογόνο και το ήλιο. Αυτά τα πλανητοειδή σώματα έγιναν οι γίγαντες πλανήτες: ο Δίας και ο Κρόνος ως αέριοι γίγαντες, και ο Ουρανός και ο Ποσειδώνας ως παγωμένοι γίγαντες. Ωστόσο, τα πλανητοειδή σώματα που δεν σχημάτισαν τους πλανήτες τύπου Δία έμειναν σε περιοχές όπως η Ζώνη Kuiper και το Νέφος Oort και κάποια από αυτά παρατηρούνται ως κομήτες όταν οι τροχιές τους τα φέρνουν κοντά στον Ήλιο. Η προέλευση των μετεώρων Οι αστεροειδείς εξακολουθούν να είναι άφθονοι στο εσωτερικό ηλιακό σύστημα, οπότε θραύσματά τους μπορούν να διασταυρωθούν με την τροχιά της Γης. Όταν ένα τέτοιο κομμάτι βράχου – γνωστό ως μετεωροειδές – εισέρχεται στην ατμόσφαιρα της Γης, ταξιδεύει με ταχύτητα δεκάδων χιλιομέτρων το δευτερόλεπτο. Αν είναι αρκετά μεγάλο και εισέλθει με υψηλή ταχύτητα, μπορεί να δημιουργήσει ηχητική έκρηξη, παρόμοια με βροντή. Επειδή κινείται μέσα στον αέρα ταχύτερα από την ταχύτητα του ήχου, παράγει ωστικό κύμα, το οποίο μπορεί να προκαλέσει αυτή την έκρηξη.Καθώς διασχίζει την ατμόσφαιρα για δεκάδες χιλιόμετρα, το μετεωροειδές συγκρούεται βίαια με τα μόρια του αέρα. Οι ακραίες θερμοκρασίες και πιέσεις που αναπτύσσονται, συνήθως το εξατμίζουν πλήρως. Το ίχνος αυτών των πυρακτωμένων σωματιδίων που αφήνει πίσω του, δημιουργεί την φωτεινή γραμμή στον ουρανό που ονομάζουμε μετέωρο ή πιο απλά, πεφταστέρι.Οι κομήτες, αν και συνήθως βρίσκονται στο εξωτερικό ηλιακό σύστημα, μπορούν επίσης να προκαλέσουν μετέωρα, ακόμα και βροχές διαττόντων. Αυτά τα ουράνια σώματα, που συχνά αποκαλούνται «βρώμικες χιονόμπαλες» επειδή αποτελούνται από σκόνη και πάγο, διαγράφουν μακριές, ελλειπτικές τροχιές και διέρχονται περιοδικά από το εσωτερικό ηλιακό σύστημα.Καθώς ένας κομήτης πλησιάζει πολύ τον Ήλιο, τείνει να εξαχνώνεται αργά. Αυτή η διαδικασία τον κάνει να αναπτύσσει μια ουρά από αέρια και συντρίμμια, αφήνοντας πίσω του ένα εκτεταμένο «μονοπάτι» από διαστημική σκόνη.Αν η πορεία του κομήτη διασταυρώνεται με την τροχιά της Γης, ο πλανήτης μας θα περάσει μέσα από αυτό το πεδίο συντριμμιών κατά την ετήσια περιφορά του γύρω από τον Ήλιο. Καθώς αυτά τα μικροσκοπικά θραύσματα εισέρχονται στην ατμόσφαιρα, εξατμίζονται ακαριαία, δημιουργώντας φωτεινά ίχνη, δηλαδή τα μετέωρα.Όταν αυτά εμφανίζονται μαζικά, μιλάμε για βροχή διαττόντων. Επειδή η Γη διασχίζει αυτό το σημείο στο ίδιο ακριβώς τμήμα της τροχιάς της κάθε χρόνο, οι βροχές διαττόντων είναι ετήσια γεγονότα. Έτσι, αν βρεθείτε κάτω από έναν σκοτεινό ουρανό, μπορείτε να δείτε δεκάδες μετέωρα κάθε ώρα κατά τη διάρκεια αυτών των ετήσιων βροχών. Βρίσκοντας μετεωρίτες Τα μετεωροειδή που επιβιώνουν διασχίζοντας την ατμόσφαιρα και φτάνουν στην επιφάνεια της Γης ονομάζονται μετεωρίτες. Οι περισσότεροι μετεωρίτες είναι θραύσματα αστεροειδών και σπανιότερα μπορεί να προέρχονται από τη Σελήνη, τον Άρη ή κομήτες.Μπορεί να είναι δύσκολο να αναγνωριστούν οι μετεωρίτες, επειδή μοιάζουν πολύ με τα γήινα πετρώματα. Συνήθως, οι άνθρωποι βρίσκουν μετεωρίτες σε γεωλογικά αμετάβλητες περιοχές, όπως έρημοι Συνήθως αποτελούνται από πετρώματα που περιέχουν νικέλιο και σίδηρο και έχουν πιθανότατα μαγνητικές ιδιότητες. Πολλοί έχουν ακανόνιστα σχήματα ή λακκούβες, ενώ άλλοι έχουν έναν ομαλό φλοιό που δημιουργήθηκε όταν καίγονταν διασχίζοντας την ατμόσφαιρα τΟι μετεωρίτες είναι αρκετά σπάνιοι και σημαντικοί για την μελέτη του αρχέγονου ηλιακού συστήματος. Αν πιστεύετε ότι έχετε βρει έναν, θα πρέπει να επαληθεύσετε ότι τα χαρακτηριστικά του πετρώματός σας ταιριάζουν με εκείνα ενός μετεωρίτη και στη συνέχεια να επικοινωνήσετε με τους κατάλληλους γεωλόγους.Την επόμενη φορά που θα δείτε ένα μετέωρο στον νυχτερινό ουρανό, θυμηθείτε ότι γίνεστε μάρτυρες του τέλους του ταξιδιού του, που διήρκεσε δισεκατομμύρια χρόνια, καθώς καίγεται στην ατμόσφαιρα της Γης. διαβάστε περισσότερες λεπτομέρειες: «How to tell a comet from an asteroid and a meteor from a meteorite» by Adam Lark – https://www.scientificamerican.com/article/how-to-tell-a-comet-from-an-asteroid-and-a-meteor-from-a-meteorite/ Ο κομήτης Neowise στα Μετέωρα. 30 και 31 Ιουλίου: Μέγιστο βροχής διαττόντων «Νότιες δ – Υδροχοΐδες» (ενεργές από 12/7 έως 23/8, μέγιστος ρυθμός υπό ιδανικές συνθήκες περίπου 20 μετέωρα/ώρα).

Νέα μέλη πληρώματος καλωσορίστηκαν στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό. Από αριστερά, οι μηχανικοί πτήσης της Αποστολής 74, Άννα Κικίνα και Πιότρ Ντουμπρόφ της Roscosmos, και ο Ανίλ Μένον της NASA, ποζάρουν για μια φωτογραφία στις 18 Ιουλίου 2026, κρατώντας μια τούρτα για να γιορτάσουν την πρόσφατη άφιξή τους στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό. Το τρίο έφτασε στον διαστημικό σταθμό στις 14 Ιουλίου 2026, μετά την εκτόξευσή του από το Κοσμοδρόμιο του Μπαϊκονούρ στο Καζακστάν νωρίτερα την ίδια ημέρα.Οι Κίκινα, Ντούμπροφ και Μένον βρίσκονται στη δεύτερη εβδομάδα της προγραμματισμένης αποστολής τους, διάρκειας οκτώμισι μηνών. Χρησιμοποιούν τις νέες τους δεξιότητες για να διεξάγουν διαστημική έρευνα, ενώ παράλληλα εξοικειώνονται με τη ζωή και την εργασία στο διάστημα. Παρακολουθήστε την δραστηριότητα του διαστημικού σταθμού στο ιστολόγιο του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού. https://www.nasa.gov/blogs/spacestation/