Δροσος Γεωργιος

Σταθμός εξόδου Spacewalkers για εγκατάσταση κιτ τροποποίησης ηλιακού πίνακα. Οι αστροναύτες της NASA, Τζέσικα Μέιρ και Κρις Γουίλιαμς, ξεκίνησαν έναν διαστημικό περίπατο στις 8:52 π.μ. EDT για να προετοιμάσουν το κανάλι ισχύος 2A για τη μελλοντική εγκατάσταση νέων ηλιακών συστοιχιών. Μόλις εγκατασταθούν, οι συστοιχίες θα παρέχουν πρόσθετη ισχύ στο εργαστήριο σε τροχιά, υποστηρίζοντας κρίσιμα συστήματα και την ασφαλή, ελεγχόμενη θέση του εκτός τροχιάς.Παρακολουθήστε ζωντανή κάλυψη στο NASA+ , το Amazon Prime και το κανάλι YouTube του οργανισμού . Μάθετε πώς να παρακολουθείτε περιεχόμενο της NASA μέσω μιας ποικιλίας διαδικτυακών πλατφορμών, συμπεριλαμβανομένων των μέσων κοινωνικής δικτύωσης.Η Meir είναι το μέλος 1 του πληρώματος του διαστημικού περιπάτου, φορώντας μια στολή με κόκκινες ρίγες. Η Williams είναι το μέλος 2 του πληρώματος, φορώντας μια στολή χωρίς διακριτικά. Μάθετε περισσότερα για τις δραστηριότητες του διαστημικού σταθμού ακολουθώντας το ιστολόγιο του διαστημικού σταθμού , @space_station στο X, καθώς και τους λογαριασμούς του ISS στο Facebook και στο Instagram . https://www.nasa.gov/blogs/spacestation/2026/03/18/spacewalkers-exit-station-for-solar-array-mod-kit-install/ Από αριστερά, οι αστροναύτες της NASA, Τζέσικα Μέιρ και Κρις Γουίλιαμς, πραγματοποιούν έναν διαστημικό περίπατο για να εγκαταστήσουν ένα κιτ τροποποίησης και να δρομολογήσουν καλώδια στην αριστερή πλευρά του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού, όπου θα τοποθετηθεί μια νέα ηλιακή συστοιχία σε μελλοντικό διαστημικό περίπατο.

Το Hubble της NASA κατέγραψε απροσδόκητα τη διάσπαση κομήτη. Σε μια ευτυχή τροπή της μοίρας, το διαστημικό τηλεσκόπιο Hubble της NASA μόλις είδε έναν κομήτη να διαλύεται. Η πιθανότητα να συμβεί αυτό ενώ το Hubble παρακολουθούσε είναι εξαιρετικά ελάχιστη. Τα ευρήματα δημοσιεύθηκαν την Τετάρτη στο περιοδικό Icarus .Ο κομήτης K1, του οποίου το πλήρες όνομα είναι C/2025 K1 (ATLAS)—δεν πρέπει να συγχέεται με τον διαστρικό κομήτη 3I/ATLAS—δεν ήταν ο αρχικός στόχος της μελέτης του Hubble. «Μερικές φορές η καλύτερη επιστήμη συμβαίνει τυχαία», δήλωσε ο συν-ερευνητής John Noonan, καθηγητής έρευνας στο Τμήμα Φυσικής του Πανεπιστημίου Auburn στην Αλαμπάμα. «Αυτός ο κομήτης παρατηρήθηκε επειδή ο αρχικός μας κομήτης δεν ήταν ορατός λόγω κάποιων νέων τεχνικών περιορισμών αφότου κερδίσαμε την πρότασή μας. Έπρεπε να βρούμε έναν νέο στόχο - και ακριβώς τη στιγμή που τον παρατηρήσαμε, έτυχε να διαλυθεί, κάτι που είναι η ελάχιστη πιθανότητα».Ο Noonan δεν γνώριζε ότι ο K1 διασπόταν μέχρι που είδε τις εικόνες την επόμενη μέρα από την λήψη τους από το Hubble. «Ενώ έριχνα μια αρχική ματιά στα δεδομένα, είδα ότι υπήρχαν τέσσερις κομήτες σε αυτές τις εικόνες, ενώ εμείς προτείναμε να δούμε μόνο έναν», είπε ο Noonan. «Έτσι ξέραμε ότι αυτό ήταν κάτι πραγματικά, πραγματικά ξεχωριστό».Αυτό είναι ένα πείραμα που οι ερευνητές πάντα ήθελαν να κάνουν με το Hubble. Είχαν προτείνει πολλές παρατηρήσεις του Hubble για να εντοπίσουν έναν κομήτη που διαλύεται. Δυστυχώς, αυτές είναι πολύ δύσκολο να προγραμματιστούν και δεν ήταν ποτέ επιτυχημένες.«Η ειρωνεία είναι ότι τώρα μελετάμε απλώς έναν κανονικό κομήτη και αυτός θρυμματίζεται μπροστά στα μάτια μας», δήλωσε ο κύριος ερευνητής Ντένις Μπόντεγουιτς, επίσης καθηγητής στο Τμήμα Φυσικής του Πανεπιστημίου Όμπερν. «Οι κομήτες είναι απομεινάρια της εποχής του σχηματισμού του ηλιακού συστήματος, επομένως είναι φτιαγμένοι από «παλιά πράγματα» - τα αρχέγονα υλικά που έφτιαξαν το ηλιακό μας σύστημα», δήλωσε ο Bodewits. «Αλλά δεν είναι άθικτοι - έχουν θερμανθεί. Έχουν ακτινοβοληθεί από τον Ήλιο και από κοσμικές ακτίνες. Έτσι, όταν εξετάζουμε τη σύνθεση ενός κομήτη, το ερώτημα που έχουμε πάντα είναι: «Είναι αυτή μια πρωτόγονη ιδιότητα ή οφείλεται στην εξέλιξη;» Ανοίγοντας έναν κομήτη, μπορείτε να δείτε το αρχαίο υλικό που δεν έχει υποστεί επεξεργασία.»Το Hubble κατέγραψε τον K1 να θρυμματίζεται σε τουλάχιστον τέσσερα κομμάτια, το καθένα με ένα ξεχωριστό κώμα, το θολό περίβλημα αερίου και σκόνης που περιβάλλει τον παγωμένο πυρήνα ενός κομήτη. Το Hubble διέκρινε με σαφήνεια τα θραύσματα, αλλά στα επίγεια τηλεσκόπια, εκείνη την εποχή εμφανίζονταν μόνο ως μόλις διακριτές, φωτεινές σταγόνες.Οι εικόνες του Hubble τραβήχτηκαν μόλις ένα μήνα μετά την πλησιέστερη προσέγγιση του K1 στον Ήλιο, που ονομάζεται περιήλιο. Το περιήλιο του κομήτη βρισκόταν μέσα στην τροχιά του Ερμή, περίπου το ένα τρίτο της απόστασης της Γης από τον Ήλιο. Κατά τη διάρκεια του περιηλίου, ένας κομήτης βιώνει την πιο έντονη θέρμανση και τη μέγιστη καταπόνησή του. Ακριβώς μετά το περιήλιο είναι η περίοδος κατά την οποία ορισμένοι κομήτες μακράς περιόδου, όπως ο K1, τείνουν να διαλύονται. Πριν διασπαστεί, ο K1 ήταν πιθανότατα λίγο μεγαλύτερος από έναν μέσο κομήτη, πιθανώς με διάμετρο περίπου 8 χιλιόμετρα. Η ομάδα εκτιμά ότι ο κομήτης άρχισε να διαλύεται οκτώ ημέρες πριν τον δει το Hubble. Το Hubble τράβηξε τρεις εικόνες των 20 δευτερολέπτων, μία κάθε μέρα από τις 8 Νοεμβρίου έως τις 10 Νοεμβρίου 2025. Καθώς παρακολουθούσε τον κομήτη, ένα από τα μικρότερα κομμάτια του K1 διασπάστηκε επίσης.Επειδή η οξεία όραση του Hubble μπορεί να διακρίνει εξαιρετικά μικρές λεπτομέρειες, η ομάδα μπόρεσε να εντοπίσει την ιστορία των θραυσμάτων μέχρι την εποχή που ήταν ενιαία. Αυτό τους επέτρεψε να ανακατασκευάσουν τη χρονογραμμή. Αλλά με αυτόν τον τρόπο, αποκάλυψαν ένα μυστήριο: Γιατί υπήρχε καθυστέρηση μεταξύ της διάσπασης του κομήτη και της εμφάνισης φωτεινών εκρήξεων από το έδαφος; Όταν ο κομήτης θρυμματίστηκε και αποκάλυψε φρέσκο πάγο, γιατί δεν φωτίστηκε σχεδόν ακαριαία;Η ομάδα έχει κάποιες θεωρίες. Το μεγαλύτερο μέρος της φωτεινότητας ενός κομήτη οφείλεται στο ηλιακό φως που ανακλάται από τους κόκκους σκόνης. Αλλά όταν ένας κομήτης ανοίγει, αποκαλύπτει καθαρό πάγο. Ίσως χρειάζεται να σχηματιστεί ένα στρώμα ξηρής σκόνης πάνω από τον καθαρό πάγο και στη συνέχεια να εκτοξευθεί. Ή ίσως η θερμότητα πρέπει να φτάσει κάτω από την επιφάνεια, να δημιουργήσει πίεση και στη συνέχεια να εκτοξεύσει ένα διαστελλόμενο κέλυφος σκόνης. «Ποτέ πριν το Hubble δεν είχε καταγράψει έναν κομήτη που θρυμματίζεται τόσο κοντά στην στιγμή που τελικά διαλύθηκε. Τις περισσότερες φορές, είναι μερικές εβδομάδες έως ένα μήνα αργότερα. Και σε αυτή την περίπτωση, καταφέραμε να τον δούμε μόλις λίγες μέρες αργότερα», είπε ο Noonan. «Αυτό μας λέει κάτι πολύ σημαντικό για τη φυσική του τι συμβαίνει στην επιφάνεια του κομήτη. Μπορεί να βλέπουμε το χρονικό διάστημα που χρειάζεται για να σχηματιστεί ένα σημαντικό στρώμα σκόνης που μπορεί στη συνέχεια να εκτοξευθεί από το αέριο». Η ερευνητική ομάδα ανυπομονεί να ολοκληρώσει την ανάλυση των αερίων που θα προέλθουν από τον κομήτη. Ήδη, η επίγεια ανάλυση δείχνει ότι ο K1 είναι χημικά πολύ παράξενος — έχει σημαντικά μειωμένη περιεκτικότητα σε άνθρακα, σε σύγκριση με άλλους κομήτες. Η φασματοσκοπική ανάλυση από τα όργανα STIS ( Space Telescope Imaging Spectrograph ) και COS ( Cosmic Origins Spectrograph ) του Hubble είναι πιθανό να αποκαλύψει πολύ περισσότερα για τη σύνθεση του K1 και την ίδια την προέλευση του ηλιακού μας συστήματος, καθώς τα διαστημικά τηλεσκόπια της NASA συνεχίζουν να συμβάλλουν στην κατανόηση της πλανητικής επιστήμης.Ο κομήτης K1 είναι τώρα μια συλλογή θραυσμάτων περίπου 250 εκατομμύρια μίλια από τη Γη. Βρίσκεται στον αστερισμό των Ιχθύων και κατευθύνεται έξω από το ηλιακό σύστημα, με απίθανο να επιστρέψει ποτέ. Το Διαστημικό Τηλεσκόπιο Hubble λειτουργεί για πάνω από τρεις δεκαετίες και συνεχίζει να κάνει πρωτοποριακές ανακαλύψεις που διαμορφώνουν τη θεμελιώδη κατανόησή μας για το σύμπαν. Το Hubble είναι ένα έργο διεθνούς συνεργασίας μεταξύ της NASA και της ESA (Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας Διαστήματος). Το Κέντρο Διαστημικών Πτήσεων Goddard της NASA στο Γκρίνμπελτ του Μέριλαντ διαχειρίζεται το τηλεσκόπιο και τις λειτουργίες της αποστολής. Η Lockheed Martin Space, με έδρα το Ντένβερ, υποστηρίζει επίσης τις λειτουργίες της αποστολής στο Goddard. Το Ινστιτούτο Επιστήμης Διαστημικών Τηλεσκοπίων στη Βαλτιμόρη, το οποίο λειτουργεί από τον Σύνδεσμο Πανεπιστημίων για την Έρευνα στην Αστρονομία, διεξάγει επιστημονικές δραστηριότητες Hubble για τη NASA. https://science.nasa.gov/missions/hubble/nasas-hubble-unexpectedly-catches-comet-breaking-up/ Αυτή η σειρά εικόνων από το Διαστημικό Τηλεσκόπιο Hubble της NASA του κομήτη C/2025 K1 (ATLAS) που θρυμματίζεται λήφθηκε κατά τη διάρκεια τριών συνεχόμενων ημερών: 8, 9 και 10 Νοεμβρίου 2025. Αυτή είναι η πρώτη φορά που το Hubble έχει δει έναν κομήτη σε τόσο πρώιμο στάδιο της διαδικασίας διάσπασής του. Αυτό το διάγραμμα δείχνει την πορεία που ακολούθησε ο κομήτης C/2025 K1 (ATLAS), ή K1, καθώς πέρασε από τον Ήλιο και ξεκίνησε το ταξίδι του έξω από το ηλιακό σύστημα. Το διαστημικό τηλεσκόπιο Hubble της NASA κατέγραψε την ένθετη εικόνα του κομήτη που θρυμματίζεται μόλις ένα μήνα μετά την πλησιέστερη προσέγγιση του K1 στον Ήλιο.

Η NASA επανεκτιμά την ανάπτυξη του Artemis II καθώς οι ομάδες εδάφους συμπληρώνουν τον χρόνο τους; Λόγω της ταχύτερης από την αναμενόμενη ολοκλήρωσης των δραστηριοτήτων κλεισίματος, η NASA ενδέχεται τώρα να εκτοξεύσει τον πύραυλο Artemis II από το Κτίριο Συναρμολόγησης Οχημάτων στην Εξέδρα Εκτόξευσης 39Β, την Πέμπτη 19 Μαρτίου. Η τελική απόφαση για την ώρα έναρξης θα ληφθεί την Τετάρτη 18 Μαρτίου. Η έναρξη λειτουργίας είχε αρχικά προγραμματιστεί για τις 19 Μαρτίου, αλλά οι μηχανικοί εντόπισαν μια ηλεκτρική καλωδίωση στο σύστημα τερματισμού πτήσης του βασικού σταδίου του πυραύλου SLS (Space Launch System) που χρειαζόταν αντικατάσταση. Αναμένονταν να καθυστερήσουν τη μεταφορά για την Παρασκευή 20 Μαρτίου. Ωστόσο, από τότε που αντιμετώπισαν το πρόβλημα, οι ομάδες έχουν κερδίσει λίγο χρόνο, κάτι που μπορεί να επιτρέψει την επανέναρξη της έναρξης της λειτουργίας στις 19 Μαρτίου. Το ταξίδι προς την εξέδρα εκτόξευσης θα διαρκέσει έως και 12 ώρες· η NASA θα παρέχει ζωντανή μετάδοση της κίνησης. Μόλις προσδιοριστεί η ώρα έναρξης της πεζοπορίας, θα υπάρξει ενημέρωση. Η κυκλοφορία σε οποιαδήποτε από τις δύο ημέρες θα διατηρήσει την πιθανότητα έναρξης ήδη από την Τετάρτη 1 Απριλίου, αν και οι ομάδες συνεχίζουν να παρακολουθούν τις μετεωρολογικές προβλέψεις. Το παράθυρο έναρξης του Απριλίου περιλαμβάνει ευκαιρίες έως τη Δευτέρα 6 Απριλίου, καθώς και την Πέμπτη 30 Απριλίου. https://www.nasa.gov/blogs/missions/2026/03/17/nasa-reassessing-artemis-ii-rollout-as-ground-teams-make-up-time/ Ο πύραυλος Artemis II SLS (Σύστημα Εκτόξευσης Διαστήματος) της NASA και το διαστημόπλοιο Orion, στερεωμένα στον κινητό εκτοξευτή, στέκονται κάθετα μέσα στο κτίριο Συναρμολόγησης Οχημάτων την Τρίτη 17 Μαρτίου 2026, καθώς συνεχίζονται οι προετοιμασίες για την εκτόξευση στο Συγκρότημα Εκτόξευσης 39Β στο Διαστημικό Κέντρο Κένεντι της NASA στη Φλόριντα. Η δοκιμαστική πτήση Artemis II θα μεταφέρει τον Διοικητή Reid Wiseman, τον Πιλότο Victor Glover και την Ειδική Αποστολής Christina Koch από τη NASA, και τον Ειδικό Αποστολής Jeremy Hansen από την CSA (Καναδική Διαστημική Υπηρεσία), γύρω από τη Σελήνη και πίσω στη Γη, με ευκαιρίες εκτόξευσης να ξεκινούν τον Απρίλιο του 2026.

Αμυδρές απολαύσεις στον καρκίνο. Ο Καρκίνος ο Κάβουρας είναι ένας αμυδρός αστερισμός, ωστόσο περιέχει ένα από τα πιο όμορφα και εύκολα εντοπίσιμα αστρικά σμήνη στον ουρανό μας: το Σμήνος Κυψέλης. Ο Καρκίνος διαθέτει επίσης έναν από τους πιο μελετημένους εξωπλανήτες: την υπερθερμή υπερ-Γη, 55 Cancri e .Βρείτε τα αμυδρά αστέρια του Καρκίνου κοιτάζοντας ανάμεσα στους φωτεινότερους γειτονικούς αστερισμούς των Διδύμων και του Λέοντα. Μην απογοητευτείτε αν δεν μπορείτε να το βρείτε στην αρχή, αφού ο Καρκίνος δεν είναι εύκολα ορατός από περιοχές με μέτρια φωτορύπανση. Μόλις βρείτε τον Καρκίνο, αναζητήστε το πιο διάσημο αντικείμενο του βαθέος ουρανού: το Σμήνος Κυψέλης! Είναι ένα μεγάλο ανοιχτό σμήνος νεαρών αστεριών, τρεις φορές μεγαλύτερο από τη Σελήνη μας στον ουρανό. Η Κυψέλη είναι ορατή με γυμνό μάτι υπό καλές συνθήκες ουρανού ως μια αχνή, θολή περιοχή, αλλά είναι εκπληκτική όταν την παρατηρούν με κιάλια ή ένα τηλεσκόπιο ευρέος πεδίου. Ήταν ένα από τα πρώτα αντικείμενα βαθέος ουρανού που παρατήρησαν οι αρχαίοι αστρονόμοι, και έτσι η Κυψέλη έχει πολλά άλλα ονόματα, όπως Praesepe, Nubilum, M44 , το Φάντασμα και Jishi qi. Ρίξτε μια ματιά σε αυτό μια καθαρή νύχτα μέσα από κιάλια. Μοιάζουν αυτά τα αστέρια με κυψέλη μελισσών που βουίζουν; Ή μήπως βλέπετε κάτι άλλο; Δεν υπάρχει λάθος απάντηση, αφού αυτό το μεγάλο σμήνος αστέρων έχει γοητεύσει τους ευφάνταστους παρατηρητές για χιλιάδες χρόνια.Το 55 Cancri είναι ένα κοντινό δυαδικό αστρικό σύστημα, περίπου 41 έτη φωτός από εμάς και αμυδρά ορατό υπό εξαιρετικές συνθήκες σκοτεινού ουρανού. Το μεγαλύτερο αστέρι περιστρέφεται γύρω από τουλάχιστον πέντε πλανήτες, συμπεριλαμβανομένου του 55 Cancri e (γνωστού και ως Janssen, που πήρε το όνομά του από έναν από τους πρώτους κατασκευαστές τηλεσκοπίων). Το Janssen είναι μια «υπεργη», ένας μεγάλος βραχώδης κόσμος 8 φορές τη μάζα της Γης, και περιστρέφεται γύρω από το άστρο του κάθε 18 ώρες, δίνοντάς του ένα από τα συντομότερα χρόνια από οποιονδήποτε γνωστό πλανήτη! Το Janssen ήταν ο πρώτος εξωπλανήτης του οποίου η ατμόσφαιρά αναλύθηκε με επιτυχία. Τόσο το διαστημικό τηλεσκόπιο Hubble όσο και το αποσυρθέν Spitzer επιβεβαίωσαν ότι ο θερμός κόσμος περιβάλλεται από μια ατμόσφαιρα ηλίου και υδρογόνου, με ίχνη υδροκυανίου: δεν είναι ένα πιθανό μέρος για να βρεθεί ζωή, ειδικά επειδή η επιφάνεια είναι πιθανώς καυτός βράχος. Το Γραφείο Ταξιδιών Εξωπλανητών της NASA μας επιτρέπει να φανταστούμε πώς θα ήταν να επισκεφτούμε το 55 Cancri e και άλλους κόσμους.Πώς βρίσκουν οι αστρονόμοι πλανήτες γύρω από άλλα αστρικά συστήματα; Η δραστηριότητα « Ταλαντώσεις και Διελεύσεις: Πώς Βρίσκουμε Πλανήτες Γύρω από Άλλα Αστέρια; » του Δικτύου Νυχτερινού Ουρανού βοηθά στην επίδειξη τόσο των μεθόδων διέλευσης όσο και των μεθόδων ταλάντωσης για την ανίχνευση εξωπλανητών. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο 55 Cancri e ανακαλύφθηκε χρησιμοποιώντας τη μέθοδο ταλάντωσης το 2004 και η μέθοδος διέλευσης επιβεβαίωσε την τροχιακή του περίοδο το 2011! Θέλετε να μάθετε περισσότερα για τους εξωπλανήτες; Λάβετε τα τελευταία νέα της NASA για κόσμους πέρα από το ηλιακό μας σύστημα στο NASA Exoplanets ! https://science.nasa.gov/exoplanets/ https://science.nasa.gov/solar-system/skywatching/night-sky-network/dim-delights-in-cancer/ Βρείτε το M44, το Σμήνος Κυψέλης, στο κέντρο του αστερισμού του Καρκίνου, χρησιμοποιώντας κοντινά αστέρια όπως ο Βασιλίσκος στον Λέοντα, ο Πολυδεύκης στους Διδύμους και ο Προκύων στον Μικρό Κυνό. Ο εξωπλανήτης 55 Cancri e, που απεικονίζεται με το άστρο του σε αυτό το καλλιτεχνικό σχέδιο, πιθανότατα έχει μια ατμόσφαιρα παχύτερη από της Γης, αλλά με συστατικά που θα μπορούσαν να είναι παρόμοια με αυτά της ατμόσφαιρας της Γης.

O Τζεφ Μπέζος θέλει να σώσει τη Γη από τον Αρμαγεδδώνα. Η διαστημικη του εταιρεία αναπτύσσει τεχνολογίες πλανητικής ασπίδας από επικίνδυνους αστεροειδείς.Η Blue Origin, η διαστημική εταιρεία του Τζεφ Μπέζος, συνεργάζεται με τη NASA για να αντιμετωπίσει αστεροειδείς που ενδέχεται να βρίσκονται σε τροχιά σύγκρουσης με τη Γη.Η Blue Origin συνεργάζεται με ερευνητές από το Εργαστήριο Αεριώθησης (JPL) της NASA και το Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Καλιφόρνια (Caltech) για να μελετήσουν πώς μπορούν να ενσωματωθούν δυνατότητες πλανητικής άμυνας στην υπάρχουσα διαστημική πλατφόρμα Blue Ring της Blue Origin. Η ιδέα ονομάζεται Near Earth Objects (NEO) Hunter και βασίζεται σε πολλαπλές τεχνολογίες για εντοπισμό, εκτροπή και απομάκρυνση αστεροειδών από πιθανή σύγκρουση με τη Γη.Το Blue Ring είναι μια αρθρωτή πλατφόρμα δορυφόρου της Blue Origin σχεδιασμένη να υποστηρίζει έως 4 τόνους φορτίου κατανεμημένα σε έως και 13 σημεία σύνδεσης. Μπορεί να λειτουργεί σε διάφορα περιβάλλοντα από χαμηλή γήινη τροχιά μέχρι γεωστατική τροχιά καθώς και στο διαστημικό χώρο μεταξύ Γης και Σελήνης ή ακόμα και σε αποστολές προς τον Άρη. Εκτροπή με «δέσμη ιόντων» Η αποστολή NEO Hunter θα χρησιμοποιεί διάφορες μεθόδους για να εντοπίζει επικίνδυνα αντικείμενα, τα προσεγγίζει και τα μελετά και αν χρειαστεί να αλλάζει την πορεία τους Σε πρώτη φάση, θα απελευθερώνει μικρούς δορυφόρους (cubesats) που θα συναντούν τον αστεροειδή και θα συλλέγουν κρίσιμα δεδομένα, όπως σύσταση, μάζα, πυκνότητα. Αυτές οι πληροφορίες είναι απαραίτητες για να επιλεγεί η καλύτερη στρατηγική εκτροπής.Μία από τις πιο ενδιαφέρουσες τεχνικές είναι η χρήση δέσμης ιόντων. Το διαστημόπλοιο θα μπορεί να εκπέμπει φορτισμένα σωματίδια προς τον αστεροειδή δημιουργώντας μια μικρή αλλά συνεχή ώθηση που μπορεί να αλλάξει την τροχιά του με την πάροδο του χρόνουΗ ιδέα σχετίζεται με την τεχνολογία που χρησιμοποιήθηκε στην αποστολή DART της NASA το σκάφος της οποίας έπεσε το 2022 σκόπιμα πάνω στον αστεροειδή Δίμορφο και άλλαξε την τροχιά του γύρω από το αστεροειδή Δίδυμο. Σχέδιο Β: άμεση πρόσκρουση Αν ένας αστεροειδής είναι πολύ μεγάλος ή γρήγορος για να επηρεαστεί από τη δέσμη ιόντων, το NEO Hunter θα περάσει σε δεύτερη φάση που ονομάζεται «Robust Kinetic Disruption». Σε αυτή την περίπτωση το σκάφος θα συγκρουστεί με τον αστεροειδή σε ταχύτητα έως 36,000 χλμ./ώρα. Πριν τη σύγκρουση θα απελευθερώσει έναν μικρό δορυφόρο (“Slamcam”). Ο δορυφόρος θα καταγράψει την πρόσκρουση και θα επιβεβαιώσει το αποτέλεσμα.Η πλανητική άμυνα γίνεται όλο και πιο σημαντική, καθώς καταγράφονται περιστατικά μετεωριτών (π.χ. πρόσφατη πτώση στη Γερμανία) ενώ παρατηρούνται συνεχώς κοντινές διελεύσεις αστεροειδών κοντά στη Γη. Παρότι οι αστρονόμοι παρακολουθούν τέτοιους κινδύνους εδώ και δεκαετίες και δεν υπάρχει κάποια άμεση απειλή σήμερα, η ανάπτυξη τεχνολογιών όπως το NEO Hunter μπορεί να αποδειχθεί κρίσιμη στο μέλλον.Με λίγα λόγια: πρόκειται για ένα σύστημα «ασπίδας» της Γης, που συνδυάζει παρατήρηση, ανάλυση και αν χρειαστεί ενεργή παρέμβαση στο Διάστημα. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2087113/o-tzef-mpezos-thelei-tna-sosei-ti-gi-apo-ton-armageddona/

Roscosmos 12 Λεπτά που Άλλαξαν τον Κόσμο: 61 Χρόνια από τον Πρώτο Διαστημικό Περίπατο Στις 18 Μαρτίου 1965, το διαστημόπλοιο Voskhod-2 εκτοξεύτηκε από το Κοσμοδρόμιο του Μπαϊκονούρ με τον διοικητή του πληρώματος Pavel Belyaev και τον συγκυβερνήτη Alexei Leonov. Ο κύριος στόχος αυτής της πτήσης ήταν να πετύχει κάτι που κανείς δεν είχε κάνει ποτέ πριν και κάτι που το ευρύ κοινό δυσκολευόταν να πιστέψει - έναν διαστημικό περίπατο. ▪️ Μιάμιση ώρα μετά την εκτόξευση, κατά τη διάρκεια της δεύτερης τροχιάς γύρω από τη Γη, ο Alexei Leonov ξεκίνησε την αποστολή του. Έφυγε από το πλοίο με τη διαστημική του στολή και πέρασε 12 λεπτά και 9 δευτερόλεπτα στο διάστημα, ταξιδεύοντας έως και 5 μέτρα από το πλοίο. Εκείνη τη στιγμή, ο Pavel Belyaev ανακοίνωσε: "Προσοχή! Ένας άνθρωπος εισήλθε στο διάστημα!" Για αυτήν την επιχείρηση, οι μηχανικοί στο Γραφείο Σχεδιασμού του Πειραματικού Εργοστασίου Αρ. 918 (τώρα NPP Zvezda) δημιούργησαν την ειδική διαστημική στολή Berkut και την αεροθάλαμο Volga - μοναδικές εξελίξεις της εποχής. Αυτά τα πρώτα μικρά βήματα των ανθρώπων έξω από ένα διαστημόπλοιο ήταν μια σημαντική ανακάλυψη για ολόκληρο τον κόσμο. Από τότε, οι διαστημικοί περίπατοι έχουν γίνει μεγαλύτεροι σε διάρκεια και οι εργασίες που εκτελούνται στο διάστημα έχουν γίνει πιο περίπλοκες. Σήμερα, οι διαστημικοί περίπατοι διαρκούν έως και εννέα ώρες και περιλαμβάνουν εργασία με πολύπλοκο εξοπλισμό, αλλά όλα ξεκίνησαν με αυτά τα 12 λεπτά πριν από 61 χρόνια. ___________________________________________ Στη φωτογραφία: P.I. Belyaev και A.A. Leonov κατά τη διάρκεια εκπαίδευσης στο μοντέλο Voskhod-2 που είναι εγκατεστημένο στο TBK-60 (1). Οι κοσμοναύτες Viktor Gorbatko και Pavel Belyaev (2). Ο S.P. Korolev δίνει τις τελικές οδηγίες στον P.I. Belyaev πριν από την εκτόξευση του διαστημικού σκάφους Voskhod-2 (3). Το πλήρωμα του διαστημικού σκάφους Voskhod-2, P.I. Belyaev και A.A. Leonov, πριν αναχωρήσουν για την εξέδρα εκτόξευσης (4). Διαστημικός περίπατος. Απόσπασμα από το "Άλμπουμ Διαστημικών Ταξιδιών" (5). Ευχαριστούμε τα Αρχεία της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών για την παροχή του υλικού. https://vk.com/roscosmos?w=wall-30315369_603293

Έλληνας αστρονόμος εντόπισε εντυπωσιακή σύγκρουση πλανητών Η ανακάλυψη φωτίζει τη διαδικασία γέννησης της Σελήνης. Αστρονόμοι ανακάλυψαν ενδείξεις μιας εντυπωσιακής κοσμικής σύγκρουσης που εκτυλίσσεται γύρω από ένα μακρινό άστρο. Πρόκειται για μια σύγκρουση δύο πλανητών.Κατά την εξέταση αρχειακών παρατηρήσεων τηλεσκοπίων από το 2020 ο αστρονόμος Αναστάσιος Τζανιδάκης που είναι υποψήφιος διδάκτωρ στο Πανεπιστήμιο της Ουάσιγκτον παρατήρησε κάτι ασυνήθιστο. Ένα άστρο που κανονικά θα έπρεπε να συμπεριφέρεται με προβλέψιμο τρόπο εμφάνιζε περίεργες μεταβολές στη φωτεινότητά του.Το άστρο που ονομάζεται Gaia20ehk, βρίσκεται περίπου 11,000 έτη φωτός από τη Γη κοντά στον αστερισμό της Πρύμνης. Κατατάσσεται ως ένα σταθερό άστρο «κύριας ακολουθίας» παρόμοιο με τον Ήλιο κάτι που σημαίνει ότι το φως του θα έπρεπε να παραμένει σταθερό με την πάροδο του χρόνου. Αντί γι’ αυτό το άστρο άρχισε να τρεμοπαίζει έντονα.«Η εκπομπή φωτός του άστρου ήταν ομαλή αλλά από το 2016 εμφάνισε τρεις πτώσεις στη φωτεινότητα και μετά γύρω στο 2021 έγινε εντελώς χαοτικό. Δεν μπορώ να τονίσω αρκετά ότι άστρα σαν τον Ήλιο μας δεν συμπεριφέρονται έτσι. Όταν το είδαμε, αναρωτηθήκαμε: “Τι συμβαίνει εδώ;”» ανέφερε σε δηλώσεις του ο Αναστάσιος Τζανιδάκης. Σκόνη και συντρίμμια Οι επιστήμονες σύντομα συνειδητοποίησαν ότι το παράξενο τρεμόπαιγμα δεν προερχόταν από το ίδιο το άστρο. Αντίθετα μεγάλες ποσότητες πετρώδους υλικού και σκόνης κινούνταν μπροστά από τη γραμμή θέασης μας καθώς περιφέρονταν γύρω από το άστρο. Αυτά τα συντρίμμια εμπόδιζαν κατά διαστήματα μέρος του φωτός που κατευθυνόταν προς τη Γη.Η πιο πιθανή εξήγηση για ένα τόσο μεγάλο νέφος συντριμμιών είναι δραματική: οι ερευνητές πιστεύουν ότι δύο πλανήτες μπορεί να συγκρούστηκαν εκτοξεύοντας θραύσματα και σκόνη σε τροχιά γύρω από το άστρο.«Είναι απίστευτο ότι διάφορα τηλεσκόπια κατέγραψαν αυτή τη σύγκρουση σε πραγματικό χρόνο. Υπάρχουν μόνο λίγες άλλες καταγεγραμμένες πλανητικές συγκρούσεις και καμία δεν μοιάζει τόσο με εκείνη που δημιούργησε τη Γη και τη Σελήνη. Αν μπορέσουμε να παρατηρήσουμε περισσότερα τέτοια γεγονότα στον γαλαξία, θα μάθουμε πολλά για το σχηματισμό του δικού μας κόσμου» εξηγεί ο Αναστάσιος Τζανιδάκης. Η μελέτη για το Gaia20ehk δημοσιεύθηκε πριν από λίγες μέρες στην επιθεώρηση «The Astrophysical Journal Letters». Πώς σχηματίζονται τα πλανητικά συστήματα Τα πλανητικά συστήματα σχηματίζονται από νέφη υλικού που περιβάλλουν νεαρά άστρα. Η βαρύτητα σταδιακά συγκεντρώνει σκόνη, αέριο, πάγο και πετρώδη θραύσματα σε μεγαλύτερα σώματα. Στα πρώτα στάδια αυτής της διαδικασίας, οι συγκρούσεις μεταξύ αναπτυσσόμενων πλανητών είναι συχνές.Τα νεαρά ηλιακά συστήματα μπορεί να είναι χαοτικά περιβάλλοντα. Τα πλανητικά σώματα συγκρούονται συχνά, διαλύονται ή εκτοξεύονται στο βαθύ διάστημα. Μετά από δεκάδες εκατομμύρια χρόνια, αυτές οι αλληλεπιδράσεις μειώνουν τον αριθμό των πλανητών και επιτρέπουν στο σύστημα να σταθεροποιηθεί.Παρόλο που τέτοιες συγκρούσεις πιθανότατα είναι συνηθισμένες στο Σύμπαν είναι δύσκολο να παρατηρηθούν από τη Γη. Τα συντρίμμια πρέπει να περάσουν ακριβώς ανάμεσα στο άστρο και τα τηλεσκόπιά μας, ώστε να εμποδίσουν μερικώς το φως του. Ακόμη και τότε οι μεταβολές στη φωτεινότητα μπορεί να χρειαστούν χρόνια για να εξελιχθούν.«Η πρωτότυπη δουλειά του Αναστάσιο αξιοποιεί δεδομένα δεκαετιών για να εντοπίσει φαινόμενα που εξελίσσονται αργά αστρονομικές ιστορίες που εκτυλίσσονται σε βάθος δεκαετίας. Λίγοι ερευνητές αναζητούν φαινόμενα με αυτόν τον τρόπο, πράγμα που σημαίνει ότι υπάρχουν πολλές πιθανές ανακαλύψεις» λέει ο Τζέιμς Ντάβενπορτ, μέλος της ερευνητικής ομάδας. Ένα μυστήριο που λύθηκε με υπέρυθρες παρατηρήσεις Ο Αναστάσιος Τζανιδάκης ειδικεύεται στη μελέτη άστρων που αλλάζουν φωτεινότητα σε μεγάλα χρονικά διαστήματα. Σε προηγούμενη έρευνα είχε βοηθήσει στον εντοπισμό ενός συστήματος με διπλό άστρο και ένα μεγάλο νέφος σκόνης που προκάλεσε μια έκλειψη διάρκειας επτά ετών.Ωστόσο το Gaia20ehk παρουσίασε ένα νέο αίνιγμα. Το άστρο αρχικά έδειξε σύντομες πτώσεις στη φωτεινότητα και στη συνέχεια χαοτικές διακυμάνσεις, ένα μοτίβο που δεν είχε παρατηρηθεί ξανά.Η λύση ήρθε όταν προτάθηκε η εξέταση παρατηρήσεων στο υπέρυθρο φως αντί για το ορατό. «Η καμπύλη φωτός στο υπέρυθρο ήταν το ακριβώς αντίθετο από το ορατό φως. Καθώς το ορατό φως μειωνόταν και τρεμόπαιζε, το υπέρυθρο αυξανόταν. Αυτό μπορεί να σημαίνει ότι το υλικό που εμποδίζει το άστρο είναι πολύ θερμό τόσο θερμό που λάμπει στο υπέρυθρο. Αυτό θα μπορούσε να οφείλεται στο ότι οι δύο πλανήτες πλησίαζαν όλο και περισσότερο μεταξύ τους. Στην αρχή είχαν διαδοχικές επιφανειακές συγκρούσεις, που δεν παρήγαγαν πολλή υπέρυθρη ενέργεια. Στη συνέχεια συνέβη η μεγάλη καταστροφική σύγκρουση και το υπέρυθρο εκτοξεύτηκε» εξηγεί ο Αναστάσιος Τζανιδάκης.Μια βίαιη σύγκρουση πλανητών θα παρήγαγε έντονη θερμότητα εξηγώντας το ισχυρό υπέρυθρο σήμα. Αυτό το γεγονός θα μπορούσε επίσης να εξηγήσει τις προηγούμενες πτώσεις φωτεινότητας. Στοιχεία που συνδέονται με τη δημιουργία της Γης και της Σελήνης Οι ερευνητές βλέπουν ομοιότητες ανάμεσα σε αυτό το γεγονός και την αρχαία σύγκρουση που σχημάτισε το σύστημα Γης-Σελήνης πριν από περίπου 4,5 δισεκατομμύρια χρόνια. Το νέφος συντριμμιών γύρω από το Gaia20ehk φαίνεται να κινείται σε απόσταση περίπου όσο η απόσταση Γης Ήλιου. Σε αυτή την απόσταση τα συντρίμμια θα μπορούσαν να ψυχθούν και να αρχίσουν να ενώνονται ξανά σχηματίζοντας ενδεχομένως ένα σύστημα παρόμοιο με τη Γη και τη Σελήνη.Οι επιστήμονες δεν μπορούν ακόμη να καθορίσουν το τελικό αποτέλεσμα. Τα συντρίμμια πρέπει να σταθεροποιηθούν και να εξελιχθούν με τον χρόνο πριν γίνει σαφές τι νέες δομές θα σχηματιστούν. Αυτή η διαδικασία μπορεί να διαρκέσει χρόνια ή ακόμη και εκατομμύρια χρόνια. Μελλοντικά τηλεσκόπια και νέες ανακαλύψεις Η ανακάλυψη υπογραμμίζει τη σημασία της αναζήτησης περισσότερων τέτοιων γεγονότων. Το τηλεσκόπιο Simonyi Survey στο Αστεροσκοπείο Vera C. Rubin αναμένεται να συμβάλει σημαντικά όταν ξεκινήσει το πρόγραμμα Legacy Survey of Space and Time αργότερα φέτος.Σύμφωνα με πρόχειρες εκτιμήσεις του Ντάβενπορτ, το Rubin θα μπορούσε να εντοπίσει περίπου 100 παρόμοιες πλανητικές συγκρούσεις μέσα στην επόμενη δεκαετία. Η ανακάλυψη περισσότερων τέτοιων γεγονότων θα βοηθήσει τους επιστήμονες να κατανοήσουν καλύτερα πώς εξελίσσονται τα πλανητικά συστήματα και πόσο συχνοί είναι οι κόσμοι παρόμοιοι με τη Γη.«Πόσο σπάνιο είναι το γεγονός που δημιούργησε τη Γη και τη Σελήνη; Αυτό είναι ένα θεμελιώδες ερώτημα για την αστροβιολογία. Φαίνεται ότι η Σελήνη είναι ένα από τα “μαγικά συστατικά” που κάνουν τη Γη κατάλληλη για ζωή. Βοηθά στην προστασία από αστεροειδείς, δημιουργεί παλίρροιες και καιρικά φαινόμενα που ευνοούν τη χημεία και τη βιολογία, και ίσως συμβάλλει ακόμη και στην κίνηση των τεκτονικών πλακών. Προς το παρόν, δεν γνωρίζουμε πόσο συχνές είναι αυτές οι διεργασίες. Αλλά αν εντοπίσουμε περισσότερες τέτοιες συγκρούσεις, θα αρχίσουμε να το καταλαβαίνουμε» αναφέρει ο Ντάβενπορτ. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2087052/ellinas-astronomos-entopise-entyposiaki-sygkroysi-planiton/

Επιστήμονες επανέφεραν για πρώτη φορά δραστηριότητα σε κατεψυγμένους εγκεφάλους ποντικών. Μπορεί ο «κρυο-ύπνος» να κινείται στην σφαίρα της επιστημονικής φαντασίας, αλλά οι ερευνητές πλησιάζουν όλο και περισσότερο στην αποκατάσταση της εγκεφαλικής λειτουργίας μετά από βαθιά κατάψυξη.Ένα οικείο μοτίβο της επιστημονικής φαντασίας είναι η βαθιά κατάψυξη του αστροναύτη: το σώμα του βρίσκεται σε εξαιρετικά χαμηλές θερμοκρασίες (έως -196 οC) και σε αναστολή ζωτικών λειτουργιών, για να αποψυχθεί και να αφυπνιστεί δεκαετίες ή αιώνες αργότερα, έχοντας όλες τις νοητικές και σωματικές του ικανότητες άθικτες.Οι ερευνητές που επιχειρούν την κρυονική κατάψυξη και απόψυξη εγκεφαλικού ιστού από ανθρώπους και άλλα ζώα – κυρίως νεαρά σπονδυλωτά – έχουν ήδη δείξει ότι ο νευρωνικός ιστός μπορεί να επιβιώσει από την κατάψυξη σε κυτταρικό επίπεδο και, μετά την απόψυξη, να λειτουργήσει σε κάποιο βαθμό. Ωστόσο, δεν έχει καταστεί δυνατό να αποκατασταθούν πλήρως οι διαδικασίες που είναι απαραίτητες για την ορθή λειτουργία του εγκεφάλου – όπως η πυροδότηση των νευρώνων, ο κυτταρικός μεταβολισμός και η πλαστικότητα του εγκεφάλου.Μια ερευνητική ομάδα στη Γερμανία έχει πλέον επιδείξει μια μέθοδο κρυοσυντήρησης και απόψυξης εγκεφάλων ποντικού, η οποία αφήνει άθικτο ένα μέρος αυτής της λειτουργικότητας. Η μελέτη, η οποία δημοσιεύθηκε στις 3 Μαρτίου στο περιοδικό Proceedings of the National Academy of Sciences (PNAS), περιγράφει λεπτομερώς τη χρήση μιας μεθόδου που ονομάζεται υαλοποίηση (vitrification), η οποία διατηρεί τον ιστό σε μια υαλώδη κατάσταση, σε συνδυασμό με μια διαδικασία απόψυξης που διατηρεί τον ιστό ζωντανό.«Αν η λειτουργία του εγκεφάλου είναι μια αναδυόμενη ιδιότητα της φυσικής του δομής, πώς μπορούμε να την ανακτήσουμε μετά από μια πλήρη διακοπή λειτουργίας;» αναρωτιέται ο Alexander German, νευρολόγος στο Πανεπιστήμιο Έρλανγκεν-Νυρεμβέργης στη Γερμανία και κύριος συγγραφέας της μελέτης. Τα ευρήματα, σημειώνει, δείχνουν την πιθανότητα να μπορέσουμε μια μέρα να προστατεύσουμε τον εγκέφαλο κατά τη διάρκεια ασθενειών ή μετά από σοβαρούς τραυματισμούς, να δημιουργήσουμε τράπεζες οργάνων ή ακόμη και να επιτύχουμε κρυοσυντήρηση ολόκληρου του σώματος σε θηλαστικά.Ο Mrityunjay Kothari, ερευνητής μηχανολογίας στο Πανεπιστήμιο του Νιου Χάμσαϊρ στο Ντάραμ, συμφωνεί ότι η μελέτη προάγει την τρέχουσα τεχνογνωσία στην κρυοσυντήρηση εγκεφαλικού ιστού. «Αυτό το είδος προόδου είναι που μετατρέπει σταδιακά την επιστημονική φαντασία σε επιστημονική δυνατότητα», αναφέρει. Ωστόσο, προσθέτει ότι εφαρμογές όπως η μακροπρόθεσμη αποθήκευση μεγάλων οργάνων ή θηλαστικών παραμένουν πολύ πέρα από τις τρέχουσες δυνατότητες της μελέτης. Συντήρηση για το μέλλον Ο κύριος λόγος που ο εγκέφαλος δυσκολεύεται να ανακάμψει πλήρως από την κατάψυξη είναι η βλάβη που προκαλείται από τον σχηματισμό κρυστάλλων πάγου. Αυτοί εκτοπίζουν ή τρυπούν την ευαίσθητη νανοδομή του ιστού, διαταράσσοντας βασικές κυτταρικές διεργασίες. «Πέρα από τον πάγο, πρέπει να λάβουμε υπόψη αρκετές ακόμη παραμέτρους, όπως το οσμωτικό στρες και την τοξικότητα που προκαλούν τα κρυοπροστατευτικά», λέει ο German.Ο German και οι συνεργάτες του στράφηκαν σε μια μέθοδο κρυοσυντήρησης χωρίς πάγο που ονομάζεται υαλοποίηση, σε μια προσπάθεια να διατηρήσουν τη λειτουργία του εγκεφάλου. Η υαλοποίηση ψύχει τα υγρά αρκετά γρήγορα ώστε να παγιδεύει τα μόρια σε μια ανοργάνωτη, υαλώδη κατάσταση, προτού προλάβουν να σχηματίσουν κρυστάλλους πάγου. «Θέλαμε να δούμε αν η λειτουργικότητα θα μπορούσε να επανεκκινήσει μετά την πλήρη παύση της μοριακής κινητικότητας στην υαλώδη κατάσταση», εξηγεί ο German.Αρχικά δοκίμασαν τη μέθοδό τους σε τομές εγκεφάλου ποντικού πάχους 350 μικρομέτρων, οι οποίες περιλάμβαναν τον ιππόκαμπο – ένα βασικό κέντρο του εγκεφάλου για την μνήμη και την χωρική πλοήγηση. Οι τομές του εγκεφάλου υποβλήθηκαν σε προεπεξεργασία σε ένα διάλυμα που περιείχε χημικές ουσίες κρυοσυντήρησης, πριν ψυχθούν ταχύτατα με υγρό άζωτο στους -196 °C. Στη συνέχεια, διατηρήθηκαν σε καταψύκτη στους -150 °C σε υαλώδη κατάσταση για χρονικό διάστημα από δέκα λεπτά έως επτά ημέρες.Μετά την απόψυξη των τομών σε θερμά διαλύματα, η ομάδα ανέλυσε τον ιστό για να διαπιστώσει αν είχε διατηρήσει κάποια λειτουργική δραστηριότητα. Η μικροσκοπία έδειξε ότι οι μεμβράνες των νευρώνων και των συνάψεων ήταν άθικτες, και οι έλεγχοι για τη μιτοχονδριακή δραστηριότητα δεν αποκάλυψαν καμία μεταβολική βλάβη. Οι ηλεκτρικές καταγραφές των νευρώνων έδειξαν ότι, παρά τις μέτριες αποκλίσεις σε σύγκριση με τα κύτταρα ελέγχου, οι αντιδράσεις των νευρώνων στα ηλεκτρικά ερεθίσματα ήταν σχεδόν φυσιολογικές.Οι νευρωνικές οδοί του ιππόκαμπου εξακολουθούσαν να εμφανίζουν τη συναπτική ενίσχυση ή «μακρόχρονη ενδυνάμωση» που αποτελεί τη βάση της μάθησης και της μνήμης. Ωστόσο, επειδή τέτοιες φέτες αποικοδομούνται φυσικά, οι παρατηρήσεις περιορίστηκαν σε λίγες ώρες.Η ομάδα κλιμάκωσε την μέθοδο εφαρμόζοντάς την σε ολόκληρο τον εγκέφαλο ποντικού, διατηρώντας τον σε υαλώδη κατάσταση στους -140 °C για έως και οκτώ ημέρες. Ωστόσο, το πρωτόκολλο χρειάστηκε επανειλημμένες τροποποιήσεις για να ελαχιστοποιηθεί η συρρίκνωση του εγκεφάλου και η τοξικότητα από τα κρυοπροστατευτικά.Όταν οι εγκέφαλοι αποψύχθηκαν, προετοιμάστηκαν τομές και οι καταγραφές από τον ιππόκαμπο επιβεβαίωσαν ότι οι νευρωνικές οδοί – συμπεριλαμβανομένων αυτών του ιππόκαμπου που εμπλέκονται στη μνήμη – είχαν επιβιώσει και μπορούσαν ακόμη να υποστούν μακρόχρονη ενδυνάμωση. Ωστόσο, επειδή οι καταγραφές έγιναν χρησιμοποιώντας τομές εγκεφαλικού ιστού, οι ερευνητές δεν ήταν σε θέση να μετρήσουν εάν οι αναμνήσεις των ζώων είχαν επιβιώσει από την κρυοσυντήρηση. Παραμένει επιστημονική φαντασία Ο German και η ομάδα του επεκτείνουν τη μέθοδό τους από τα ποντίκια σε ανθρώπινο εγκεφαλικό ιστό. «Έχουμε ήδη προκαταρκτικά δεδομένα που δείχνουν βιωσιμότητα σε ιστό από ανθρώπινο φλοιό», αναφέρει. Η ομάδα διερευνά επίσης πώς η μέθοδος της υαλοποίησης θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για την κρυοσυντήρηση ολόκληρων οργάνων, ιδιαίτερα της καρδιάς.Ωστόσο, ο Kothari επισημαίνει ότι το ποσοστό επιτυχίας ήταν χαμηλό για ολόκληρο τον εγκέφαλο και ότι τα αποτελέσματα ενδέχεται να μην μεταφράζονται άμεσα σε μεγαλύτερα ανθρώπινα όργανα, τα οποία παρουσιάζουν άλλου είδους προκλήσεις. «Ορισμένες από αυτές τις προκλήσεις σχετίζονται με τους περιορισμούς στην μεταφορά θερμότητας και τις υψηλότερες θερμομηχανικές καταπονήσεις που μπορεί να προκαλέσουν ρωγμές», σημειώνει ο Kothari.Ο German προσθέτει ότι «θα χρειαστούν καλύτερα διαλύματα υαλοποίησης, καθώς και τεχνολογίες ψύξης και επαναθέρμανσης, προτού αυτές οι αρχές μπορέσουν να εφαρμοστούν σε μεγάλα ανθρώπινα όργανα». διαβάστε περισσότερες λεπτομέρειες: Scientists revive activity in frozen mouse brains for the first time – https://www.scientificamerican.com/article/scientists-revive-activity-in-frozen-mouse-brains-for-the-first-time/ Tο διαστημόπλοιο «Avalon» στην ταινία επιστημονικής φαντασίας Passengers (2016) μεταφέρει 5.000 επιβάτες σε έναν εξωπλανήτη με το διαστρικό ταξίδι να διαρκεί 120 χρόνια. Οι επιβάτες του διαστημοπλοίου βρίσκονται σε κάψουλες κρυονικής ύπνωσης.

Ανιχνεύθηκε (άλλο) ένα διπλά γοητευτικό βαρυόνιο. Το νέο σωματίδιο περιέχει δυο γοητευτικά και ένα κάτω κουάρκ. Στο συνέδριο Moriond https://moriond.in2p3.fr/2026/EW/ που πραγματοποιείται από 15 μέχρι 22 Μαρτίου, ανακοινώθηκε η παρατήρηση του ενός νέου σωματιδίου που συνίσταται από δυο γοητευτικά κουάρκ και ένα κάτω κουάρκ. Το εν λόγω σωματίδιο έχει το ίδιο ηλεκτρικό φορτίο με το πρωτόνιο, αλλά είναι περίπου τέσσερις φορές βαρύτερο από αυτό.Τα πρωτόνια και τα νετρόνια που περιέχονται σε όλους τους ατομικούς πυρήνες αποτελούνται από τρία κουάρκ – το πρωτόνιο αποτελείται από δυο άνω κουάρκ και ένα κάτω κουάρκ, ενώ το νετρόνιο από δυο κάτω κουάρκ και ένα άνω κουάρκ. Αλλά υπάρχουν έξι τύποι κουάρκ, συνδυασμοί των οποίων θα μπορούσαν θεωρητικά να σχηματίσουν άλλα είδη βαρυονίων. Και ένα από αυτά είναι και το Ξcc.Αυτό είναι το πρώτο νέο σωματίδιο που εντοπίστηκε μετά τις αναβαθμίσεις στον ανιχνευτή LHCb που ολοκληρώθηκαν το 2023, και μόνο η δεύτερη φορά που παρατηρήθηκε ένα βαρυόνιο με δύο γοητευτικά κουάρκ – πριν από 9 χρόνια είχε ανακοινωθεί https://physicsgg.me/2017/07/06/ανιχνεύθηκε-το-διπλά-γοητευτικό-βαρυ/ η παρατήρηση του σωματιδίου με δυο γοητευτικά και ένα άνω κουάρκ. Αυτό το άνω κουάρκ είναι η μόνη διαφορά μεταξύ αυτού του σωματιδίου και του προσφάτως ανακαλυφθέντος σωματιδίου, το οποίο έχει ένα κάτω κουάρκ στη θέση του. Παρά την ομοιότητα, το νέο σωματίδιο έχει προβλεπόμενη διάρκεια ζωής έως και έξι φορές μικρότερη από το αντίστοιχο του, λόγω πολύπλοκων κβαντικών φαινομένων. Κι αυτό καθιστά ακόμη πιο δύσκολη την παρατήρησή του.Σύμφωνα με τον εκπρόσωπο του LHCb, Vincenzo Vagnoni: «Αυτές οι ανακαλύψεις βοηθούν τους θεωρητικούς να δοκιμάσουν μοντέλα κβαντικής χρωμοδυναμικής, την θεωρία της ισχυρής δύναμης που συνδέει τα κουάρκ όχι μόνο σε συμβατικά βαρυόνια και μεσόνια, αλλά και σε πιο εξωτικά αδρόνια όπως τα τετρακουάρκ και τα πεντακουάρκ». Το νέο σωματίδιο ταυτοποιήθηκε διαμέσου της διάσπασής του: Ξcc+ → Λc+ K–π+, με το Λc+ να διασπάται προς p K–π+. Μια ενδιαφέρουσα παρατήρηση είναι ότι η ανίχνευση του διπλά γοητευτικού βαρυονίου αναφέρεται σήμερα στα βρετανικά μέσα ενημέρωσης BBC και Guardian, https://www.theguardian.com/science/2026/mar/17/scientists-discover-heavier-proton-upgraded-detector τα οποία επισημαίνουν πως, παρότι επιστήμονες από το Ηνωμένο Βασίλειο είχαν ηγετικό ρόλο σε αυτή την ανακάλυψη, ο κρατικός φορέας χρηματοδότησης της έρευνας του Ηνωμένου Βασιλείου (UKRI) δέχεται έντονη κριτική, καθώς σχεδιάζει να περικόψει δεκάδες εκατομμύρια λίρες από τις μελλοντικές αναβαθμίσεις του LHCb για τη δεκαετία του 2030. διαβάστε περισσότερες λεπτομέρειες: La collaboration LHCb découvre une nouvelle particule de structure semblable à celle du proton – https://home.cern/fr/news/news/physics/lhcb-collaboration-discovers-new-proton-particle Καλλιτεχνική απεικόνιση του νέου σωματιδίου. Το «γενεαλογικό δέντρο πρωτονίων» δείχνει τον τρόπο με τον οποίο σχηματίζονται τα βαρύτερα συγγενικά σωματίδια του πρωτονίου αντικαθιστώντας τα κουάρκ του πρωτονίου με παράξενα (s), γοητευτικά (c) και κουάρκ πυθμένες (b). Το σωματίδιο Ξcc+ βρίσκεται στην κορυφή. Το Ξcc+ παρατηρήθηκε με στατιστική σημαντικότητα 7 σίγμα, πολύ πάνω από το όριο των 5 σίγμα που απαιτείται για να ισχυριστεί κανείς μια ανακάλυψη.

Το πλήρωμα ολοκληρώνει τις τελικές προετοιμασίες για τον διαστημικό περίπατο. Την Τρίτη έγιναν οι τελικές προετοιμασίες για τον αυριανό διαστημικό περίπατο, όπου δύο αστροναύτες της NASA θα αποβιβαστούν από τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό και θα εισέλθουν στο κενό του διαστήματος για τις εργασίες αναβάθμισης των ηλιακών συλλεκτών του διαστημικού σταθμού. Τα μέλη του πληρώματος της Αποστολής 74 ετοίμασαν τις διαστημικές στολές και επανεξέτασαν τις διαδικασίες, ενώ παράλληλα εργάστηκαν για κάποιο χρονικό διάστημα για συντήρηση και επιστημονικές δραστηριότητες.Οι αστροναύτες της NASA, Τζέσικα Μέιρ και Κρις Γουίλιαμς, θα βάλουν τροφοδοτικά τις διαστημικές τους στολές αύριο το πρωί για έναν προγραμματισμένο διαστημικό περίπατο έξιμιση ωρών. Το δίδυμο θα βγει από τον αεροθάλαμο Quest για να εγκαταστήσει ένα κιτ τροποποίησης και να δρομολογήσει καλώδια στην αριστερή πλευρά του σταθμού. Θα είναι ο τέταρτος διαστημικός περίπατος της Μέιρ και ο πρώτος του Γουίλιαμς.Η ζωντανή κάλυψη της NASA θα ξεκινήσει στις 6:30 π.μ. στο NASA+ , το Amazon Prime και το κανάλι YouTube του οργανισμού . Ο διαστημικός περίπατος των ΗΠΑ 94 θα ξεκινήσει περίπου στις 8 π.μ. Για να προετοιμαστούν για τον αυριανό διαστημικό περίπατο, η Meir και ο Williams ετοίμασαν τις διαστημικές στολές και τον εξοπλισμό τους και ολοκλήρωσαν επίσης τη διαμόρφωση των εργαλείων που θα χρησιμοποιήσουν στο κενό του διαστήματος. Αργότερα, το δίδυμο συνοδεύτηκε από τον αστροναύτη της NASA Jack Hathaway και την αστροναύτη της Ευρωπαϊκής Διαστημικής Υπηρεσίας (ESA), Sophie Adenot, για να εξετάσουν τα διαδικαστικά χρονοδιαγράμματα και τις λίστες ελέγχου.Οι Hathaway και Adenot συνεργάστηκαν καθ' όλη τη διάρκεια της ημέρας για να ολοκληρώσουν έναν γύρο εκπαίδευσης στις κάμερες και τον φωτισμό. Το δίδυμο επιθεώρησε και καθάρισε επίσης το σύστημα εξαερισμού του τροχιακού συγκροτήματος.Στον τρούλο , ο Adenot προγραμματίζει σε κάποιο χρονικό διάστημα να φωτογραφίσει τη Σελήνη. Στο πλαίσιο του πειράματος Earthshine , τα μέλη του πληρώματος θα τραβήξουν φωτογραφίες της σεληνιακής επιφάνειας κατά τη διάρκεια διαφορετικών φάσεων για να μελετήσουν τις αλλαγές στην ανακλαστικότητα του φωτός από τη Γη. Οι φωτογραφίες στη συνέχεια αναλύονται από ομάδες εδάφους για να βοηθήσουν τους επιστήμονες να βελτιώσουν τα κλιματικά μοντέλα. Το πρωί, ο Διοικητής Σεργκέι Κουντ-Σβερτσκόφ συνεργάστηκε με τον μηχανικό πτήσης Σεργκέι Μικάγιεφ για να φορτώσουν και να προετοιμάσουν λογισμικό εκπαίδευσης προσομοίωσης πτήσης. Αργότερα, οι δύο κοσμοναύτες εργάστηκαν στη Μονάδα Υπηρεσίας Zvezda για να συγκεντρώσουν εξοπλισμό για μελλοντικές επιθεωρήσεις. Στη συνέχεια, ο Κουντ-Σβερτσκόφ έκανε απογραφή του φορτίου που θα φορτωνόταν στο διαστημόπλοιο μεταφοράς φορτίου Progress 93, ενώ ο Μικάγιεφ βιντεοσκόπησε τους συναδέλφους του στο πλήρωμα καθώς πραγματοποιούσαν επιστημονικές εργασίες, συντήρηση και ασκήσεις για να καταγράψουν τη ζωή στον διαστημικό σταθμό. Ο μηχανικός πτήσης Αντρέι Φεντιάγιεφ πέρασε την ημέρα του πραγματοποιώντας συντήρηση πριν τοποθετήσει αισθητήρες στο μέτωπό του, στα δάχτυλα των χεριών και των ποδιών του για να καταγράψει δεδομένα ροής αίματος για ανάλυση υγείας. Μάθετε περισσότερα για τις δραστηριότητες του διαστημικού σταθμού ακολουθώντας το ιστολόγιο του διαστημικού σταθμού , @space_station στο X, καθώς και τους λογαριασμούς του ISS στο Facebook και στο Instagram .https://www.nasa.gov/blogs/spacestation/2026/03/17/crew-wraps-final-spacewalk-preparations/ Η αντανάκλαση της αστροναύτη της NASA και μηχανικού πτήσης της Αποστολής 74, Τζέσικα Μέιρ, αποτυπώνεται σε μια προσωπίδα κράνους διαστημικής στολής. Το συγκρότημα της προσωπίδας είναι επικαλυμμένο με ένα μικροσκοπικό στρώμα χρυσού που αντανακλά την υπέρυθρη ακτινοβολία για να προστατεύει τα μάτια ενός αστροναύτη, επιτρέποντας παράλληλα τη διέλευση του ορατού φωτός. Η Μέιρ εργαζόταν μέσα στον αεροθάλαμο Quest του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού, εγκαθιστώντας εξαρτήματα για τα πόδια και τα χέρια στη διαστημική στολή και ανταλλάσσοντας εξαρτήματα από τη μία στολή στην άλλη. Ξεκίνησε την εκπαίδευση του ο πρώτος Έλληνας αστροναύτης. Ο Δρ. Αδριανός Γολέμης επιλέχθηκε για το πρόγραμμα εκπαίδευσης αστροναυτών του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Διαστήματος. Μετά από μια ιδιαίτερα ανταγωνιστική διαδικασία με περισσότερους από 22,000 υποψήφιους ο Δρ. Αδριανός Γολέμης επιλέχθηκε για το πρόγραμμα εκπαίδευσης αστροναυτών του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Διαστήματος (ESA). Η συμμετοχή του ανοίγει τον δρόμο για μια πιθανή ελληνική παρουσία σε μελλοντική διαστημική αποστολή.Η Ελλάδα σημειώνει ένα σημαντικό ορόσημο στην εξερεύνηση του διαστήματος, καθώς ένας Έλληνας επιστήμονας επιλέχθηκε να συμμετάσχει στο πρόγραμμα εκπαίδευσης αστροναυτών του ESA, αυξάνοντας τις πιθανότητες να δούμε για πρώτη φορά Έλληνα αστροναύτη σε διαστημική αποστολή. Ο Δρ. Αδριανός Γολέμης ξεκίνησε την εκπαίδευσή του στο Ευρωπαϊκό Κέντρο Αστροναυτών στη Κολωνία της Γερμανίας, έχοντας επιλεγεί μέσα από μία από τις πιο ανταγωνιστικές διαδικασίες επιλογής στην ευρωπαϊκή αεροδιαστημική. Επελέγη ανάμεσα σε περισσότερους από 22,000 υποψήφιους. Ο Δρ.Γολέμης ξεκίνησε τη συνεργασία του με την ESA ως γιατρός-ερευνητής της ESA εκτελώντας πειράματα ανθρώπινης φυσιολογίας και ψυχολογίας σε συνθήκες απομόνωσης στην Ανταρκτική επειδή οι δυσκολίες στην Ανταρκτικής προσομοιάζουν με αυτές του Διαστήματος. Στη συνέχεια συμμετείχε ως γιατρός και σε παρόμοιες κλινικές μελέτες στη Γαλλία ενώ ακολούθησε μια περίοδος επτά ετών ως γιατρός αποστολής για τους Ευρωπαίους αστροναύτες.Η χώρα είχε ιστορικά περιορισμένο ρόλο στην ανθρώπινη διαστημική πτήση, και η επιλογή του Δρ. Γολέμη σηματοδοτεί μια πραγματική αλλαγή σε αυτή την πορεία. Ο υπουργός Ψηφιακής Διακυβέρνησης, Δημήτρης Παπαστεργίου χαρακτήρισε στο Euronews την εξέλιξη πηγή εθνικής έμπνευσης, ιδιαίτερα για τους νέους επιστήμονες.«Πριν από λίγα χρόνια, η θέση της Ελλάδας στο Διάστημα φαινόταν ένα μακρινό σενάριο», δήλωσε στο Euronews Next, επισημαίνοντας τις πρόσφατες επενδύσεις σε μικροδορυφόρους και νανοδορυφόρους ως απόδειξη των αυξανόμενων φιλοδοξιών της χώρας στον τομέα. Πρόσθεσε ότι ο μικρός στόλος δορυφόρων της Ελλάδας αναμένεται να ολοκληρωθεί σε μεγάλο βαθμό μέσα στους επόμενους μήνες.Τα τελευταία χρόνια, ο ESA έχει κάνει συνειδητές προσπάθειες να διευρύνει το σώμα των αστροναυτών του πέρα από τα παραδοσιακά κυρίαρχα κράτη-μέλη. Σύμφωνα με τον Παπαστεργίου, αυτή η επένδυση δεν αφορά μόνο την επιστημονική πρόοδο, αλλά και πρακτικές εφαρμογές που επηρεάζουν άμεσα την καθημερινή ζωή των πολιτών. Τα δεδομένα δορυφόρων, εξήγησε χρησιμοποιούνται ήδη για πιο ακριβείς προβλέψεις καιρού, για τη διαχείριση φυσικών καταστροφών και πυρκαγιών, καθώς και για θέματα πολιτικής προστασίας.Παράλληλα, οι διαστημικές εφαρμογές μπορούν να συμβάλουν στην υποστήριξη της γεωργικής παραγωγής, στον έλεγχο των αγροτικών επιδοτήσεων και στην προστασία του περιβάλλοντος και του νερού. Επιπλέον, παίζουν σημαντικό ρόλο σε τομείς όπως οι τηλεπικοινωνίες, η κυβερνοασφάλεια και η άμυνα, όπου η χρήση δεδομένων δορυφόρων και νέων τεχνολογιών θεωρείται πλέον κρίσιμη για τη λειτουργία των σύγχρονων κρατών.Ο υπουργός τόνισε ότι η εθνική στρατηγική στοχεύει στην ανάπτυξη ενός οικοσυστήματος διαστημικών εφαρμογών που θα ενισχύσει την οικονομία και την καινοτομία, προσφέροντας παράλληλα πολύτιμα εργαλεία για τη δημόσια λήψη αποφάσεων. Ο Δρ, Αδριανός Γολέμης. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2086620/xekinise-tin-ekpaideysi-toy-o-protos-ellinas-astronaytis/ Ενεργειακή Εταιρεία Πυραύλων και Διαστήματος Θαυμάζοντας τον πύραυλο και το φορτηγό-φορτηγό στο σημείο εκτόξευσης του Μπαϊκονούρ! Σήμερα το πρωί, ο πύραυλος Soyuz-2.1a με το διαστημόπλοιο μεταφοράς φορτίου Progress MS-33 εγκαταστάθηκε στην 31η εξέδρα εκτόξευσης του κοσμοδρόμου. Αυτή είναι η 94η αποστολή ανεφοδιασμού στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό. Το διαστημόπλοιο θα παραδώσει πάνω από 2.500 κιλά φορτίου στον ISS. Μετράμε αντίστροφα τις ημέρες μέχρι την εκτόξευση: αυτή την Κυριακή, 22 Μαρτίου, το φορτηγό-φορτηγό θα εκτοξευθεί σε τροχιά. https://vk.com/rsc_energia?w=wall-167742670_24134

Η NASA εξετάζει νέα ημερομηνία για την εκτόξευση του πυραύλου Artemis II Οι ομάδες στοχεύουν τώρα όχι νωρίτερα από την Παρασκευή 20 Μαρτίου, να μεταφέρουν τον πύραυλο Artemis II της NASA από το Κτίριο Συναρμολόγησης Οχημάτων στην Εξέδρα Εκτόξευσης 39Β, διατηρώντας την ευκαιρία για μια απόπειρα εκτόξευσης την Τετάρτη 1η Απριλίου.Κατά τη διάρκεια του Σαββατοκύριακου στο Διαστημικό Κέντρο Κένεντι του οργανισμού στη Φλόριντα, οι μηχανικοί ολοκλήρωναν τις εργασίες κλεισίματος πριν από την έναρξη λειτουργίας, η οποία είχε προγραμματιστεί για την Πέμπτη 19 Μαρτίου. Οι ομάδες εντόπισαν μια ηλεκτρική καλωδίωση για το σύστημα τερματισμού πτήσης στο βασικό στάδιο που χρειαζόταν αντικατάσταση. Έκτοτε, έχουν αντιμετωπίσει το πρόβλημα και συνεχίζουν να ολοκληρώνουν τις προετοιμασίες για την έναρξη λειτουργίας αργότερα αυτή την εβδομάδα.Η πεζοπορία προς την εξέδρα εκτόξευσης διαρκεί έως και 12 ώρες πάνω στον ερπυστριοφόρο μεταφορέα. Ο οργανισμός θα παρέχει ζωντανή μετάδοση του ταξιδιού του πυραύλου προς την εξέδρα. Μια κυκλοφορία στις 20 Μαρτίου θα διατηρούσε την πιθανότητα κυκλοφορίας στην αρχή του παραθύρου κυκλοφορίας του Απριλίου, αν και οι ομάδες παρακολουθούν στενά τον καιρό τις επόμενες ημέρες. https://www.nasa.gov/blogs/missions/2026/03/16/nasa-eyes-new-date-for-artemis-ii-rocket-rollout/ Ο ερπυστριοφόρος μεταφορέας 2 της NASA, που μεταφέρει τον πύραυλο Artemis II SLS (Space Launch System) της NASA με το διαστημόπλοιο Orion, φτάνει την Τετάρτη 25 Φεβρουαρίου 2026, στο Κτίριο Συναρμολόγησης Οχημάτων στο Διαστημικό Κέντρο Κένεντι της NASA στη Φλόριντα, για να αντιμετωπίσει τη ροή ηλίου στο ανώτερο στάδιο του πυραύλου, το ενδιάμεσο στάδιο κρυογονικής πρόωσης. Μόλις ολοκληρωθεί, ο πύραυλος SLS θα επιστρέψει στο Συγκρότημα Εκτόξευσης 39Β για να προετοιμαστεί για την εκτόξευση τεσσάρων αστροναυτών γύρω από τη Σελήνη και πίσω για τη δοκιμαστική πτήση Artemis II.

Η τραχιά επιφάνεια του αστεροειδούς Bennu άφησε άναυδη τη NASA, επιτέλους μάθαμε γιατί. Σε μία από τις μεγαλύτερες εκπλήξεις της αποστολής OSIRIS-REx της NASA, ο αστεροειδής-στόχος της, ο Bennu, αποδείχθηκε ένας ακανόνιστος, τραχύς κόσμος καλυμμένος από μεγάλους ογκόλιθους, με λίγες από τις ομαλές κηλίδες που είχαν δείξει προηγούμενες παρατηρήσεις από όργανα με έδρα τη Γη.«Όταν το OSIRIS-REx έφτασε στο Bennu το 2018, μείναμε έκπληκτοι από αυτό που είδαμε», δήλωσε ο Andrew Ryan, επιστήμονας στο Σεληνιακό και Πλανητικό Εργαστήριο του Πανεπιστημίου της Αριζόνα στο Τούσον, ο οποίος ηγήθηκε της ομάδας εργασίας φυσικής και θερμικής ανάλυσης δειγμάτων της αποστολής. «Περιμέναμε μερικούς ογκόλιθους, αλλά προβλέψαμε τουλάχιστον μερικές μεγάλες περιοχές με πιο ομαλό, λεπτότερο ρεγολίθο που θα ήταν εύκολο να συλλεχθούν. Αντ' αυτού, φαινόταν σαν να ήταν όλοι ογκόλιθοι, και ξύναμε το κεφάλι μας για λίγο».Ιδιαίτερα αινιγματικές ήταν οι παρατηρήσεις που έγιναν το 2007 από το Διαστημικό Τηλεσκόπιο Spitzer της NASA, οι οποίες μέτρησαν χαμηλή θερμική αδράνεια, ενδεικτική ενός αστεροειδούς του οποίου η επιφάνεια θερμαίνεται και ψύχεται γρήγορα καθώς περιστρέφεται προς και από το ηλιακό φως, όπως μια αμμώδης παραλία στη Γη. Αυτό ερχόταν σε αντίθεση με τους πολλούς μεγάλους ογκόλιθους που βρήκε το OSIRIS-REx κατά την άφιξή του, οι οποίοι θα έπρεπε να συμπεριφέρονται περισσότερο σαν μπλοκ από σκυρόδεμα, αποβάλλοντας θερμότητα πολύ μετά τη δύση του Ήλιου.Τα δεδομένα που συλλέχθηκαν από το διαστημόπλοιο OSIRIS-REx κατά τη διάρκεια της ερευνητικής του εκστρατείας στον αστεροειδή υποδηλώνουν μια πιθανή εξήγηση: οι ογκόλιθοι θα μπορούσαν να είναι πολύ πιο πορώδεις από το αναμενόμενο. Μόλις τα δείγματα παραδόθηκαν στη Γη, οι ερευνητές μπόρεσαν να διερευνήσουν περαιτέρω το θέμα.Η ομάδα του Ryan εξέτασε σχολαστικά σωματίδια βράχου που συλλέχθηκαν από την επιφάνεια του Bennu χρησιμοποιώντας μια ποικιλία τεχνικών εργαστηριακής ανάλυσης. Σε μια μελέτη που δημοσιεύτηκε στο Nature Communications, οι συγγραφείς ανέφεραν ότι οι ογκόλιθοι είναι πράγματι αρκετά πορώδεις ώστε να ευθύνονται για μέρος της παρατηρούμενης απώλειας θερμότητας, αλλά όχι για το σύνολο. Αντίθετα, πολλά από τα βράχια αποδείχθηκαν διάσπαρτα με εκτεταμένα δίκτυα ρωγμών.Για να ελέγξουν εάν οι ρωγμές θα μπορούσαν να είναι η αιτία για την απώλεια θερμότητας από την επιφάνεια του αστεροειδούς, μια ομάδα στο Πανεπιστήμιο Nagoya στην Ιαπωνία ανέλυσε το υλικό του δείγματος Bennu χρησιμοποιώντας θερμογραφία κλειδώματος. Αυτή η τεχνική που βασίζεται σε λέιζερ επιτρέπει στους ερευνητές να χτυπήσουν ένα μικροσκοπικό σημείο στην επιφάνεια του δείγματος και να μετρήσουν πώς η θερμότητα διαχέεται μέσα από αυτό, παρόμοια με το πώς κινούνται οι κυματισμοί σε μια λίμνη.«Τότε τα πράγματα έγιναν πραγματικά ενδιαφέροντα», είπε ο Ράιαν. «Η θερμική αδράνεια που μετρήθηκε στα εργαστηριακά δείγματα αποδείχθηκε πολύ υψηλότερη από αυτήν που είχαν καταγράψει τα όργανα του διαστημικού σκάφους, επαναλαμβάνοντας παρόμοια ευρήματα που έλαβε η ομάδα της συνεργαζόμενης αποστολής του OSIRIS-REx, του Hayabusa-2 της JAXA (Ιαπωνική Υπηρεσία Αεροδιαστημικής Εξερεύνησης) .»Για να κάνει ουσιαστικές προβλέψεις σχετικά με το πώς θα συμπεριφερόταν το υλικό στους μεγάλους ογκόλιθους του αστεροειδούς, η ομάδα έπρεπε να βρει έναν τρόπο να αναβαθμίσει τις μετρήσεις που ελήφθησαν με τα μικρά σωματίδια του δείγματος.Χρησιμοποιώντας ένα ντουλαπάκι, μέλη της ομάδας στο Διαστημικό Κέντρο Τζόνσον της NASA στο Χιούστον σφράγισαν τα δείγματα σωματιδίων σε αεροστεγή δοχεία υπό προστατευτική ατμόσφαιρα αζώτου και στη συνέχεια τα μετέφεραν σε ένα εργαστήριο όπου μπορούσαν να πραγματοποιήσουν αξονική τομογραφία ακτίνων Χ ή σαρώσεις XCT. Μόλις σαρωνόταν ένα σωματίδιο, επέστρεφε στο ντουλαπάκι.«Το δείγμα τοποθετείται στη δική του «διαστημική στολή», υποβάλλεται σε αξονική τομογραφία και στη συνέχεια επιστρέφει στο παρθένο περιβάλλον του, όλα αυτά χωρίς να έχει καμία έκθεση στο επίγειο περιβάλλον», δήλωσε η Nicole Lunning, επικεφαλής επιμελήτρια δειγμάτων OSIRIS-REx στο τμήμα Επιστήμης Έρευνας και Εξερεύνησης Αστρονομικών Υλικών στη NASA Johnson και μία από τους συν-συγγραφείς της μελέτης. «Μπορούμε να απεικονίσουμε μέσα από αυτά τα αεροστεγή δοχεία για να απεικονίσουμε το σχήμα και την εσωτερική δομή του βράχου που βρίσκεται μέσα».«Η αξονική τομογραφία ακτίνων Χ μας επιτρέπει να δούμε το εσωτερικό ενός αντικειμένου σε τρεις διαστάσεις, χωρίς να το καταστρέψουμε», δήλωσε ο Σκοτ Έκλεϊ, ένας από τους συγγραφείς της μελέτης και επιστήμονας ακτίνων Χ της NASA Johnson. Αποδεικνύεται ότι είναι κι αυτοί πραγματικά ραγισμένοι, και αυτό ήταν το κομμάτι που έλειπε από το παζλ. Άντριου Ράιαν Επιστήμονας στο Σεληνιακό και Πλανητικό Εργαστήριο του Πανεπιστημίου της Αριζόνα Μόλις χαρτογραφηθεί με αυτόν τον τρόπο, δημιουργείται ένα μόνιμο τρισδιάστατο ψηφιακό αρχείο του σχήματος και του εσωτερικού ενός σωματιδίου δείγματος και τα δεδομένα εισάγονται σε μια δημόσια βάση δεδομένων. Η ομάδα του Ryan χρησιμοποίησε τα δεδομένα αξονικής τομογραφίας ακτίνων Χ για προσομοιώσεις σε υπολογιστή που μοντελοποιούν τη ροή θερμότητας και τη θερμική αδράνεια. Όταν κλιμακώθηκαν στο μέγεθος ενός ογκόλιθου, τα αποτελέσματα της θερμικής αδράνειας συμφωνούσαν με αυτά που είχε μετρήσει το διαστημόπλοιο στον αστεροειδή.Ενώ κάποτε οι επιστήμονες περίμεναν ότι οι ογκόλιθοι του Bennu θα ήταν εξαιρετικά πορώδεις και αφράτοι, ίσως ακόμη και σπογγώδεις, η ανάλυση του δείγματος αποκάλυψε κάτι απροσδόκητο.«Αποδεικνύεται ότι είναι κι αυτοί πραγματικά ραγισμένοι, και αυτό ήταν το κομμάτι που έλειπε από το παζλ», είπε ο Ράιαν.Ο Ρον Μπαλούζ, επιστήμονας στο Εργαστήριο Εφαρμοσμένης Φυσικής του Πανεπιστημίου Τζονς Χόπκινς στο Λόρελ του Μέριλαντ, και δεύτερος συγγραφέας της εργασίας, δήλωσε ότι αυτή η εργασία μεταμορφώνει τον τρόπο με τον οποίο οι επιστήμονες ερμηνεύουν τη δομή ενός αστεροειδούς με βάση τις θερμικές του ιδιότητες που φαίνονται από τη Γη.«Μπορούμε επιτέλους να βασίσουμε την κατανόησή μας για τις παρατηρήσεις με τηλεσκόπια των θερμικών ιδιοτήτων ενός αστεροειδούς αναλύοντας αυτά τα δείγματα από τον ίδιο αστεροειδή», δήλωσε ο Ballouz.Το Κέντρο Διαστημικών Πτήσεων Goddard της NASA παρείχε τη συνολική διαχείριση της αποστολής, τη μηχανική συστημάτων, καθώς και την ασφάλεια και τη διασφάλιση της αποστολής για το OSIRIS-REx. Ο Dante Lauretta του Πανεπιστημίου της Αριζόνα, στο Τούσον, είναι ο κύριος ερευνητής. Το πανεπιστήμιο ηγείται της επιστημονικής ομάδας και του σχεδιασμού επιστημονικής παρατήρησης και της επεξεργασίας δεδομένων της αποστολής. Η Lockheed Martin Space στο Λίτλτον του Κολοράντο κατασκεύασε το διαστημόπλοιο και παρείχε τις πτητικές λειτουργίες. Η Goddard και η KinetX Aerospace ήταν υπεύθυνες για την πλοήγηση του διαστημοπλοίου OSIRIS-REx. Η επιμέλεια του OSIRIS-REx πραγματοποιείται στο Διαστημικό Κέντρο Johnson της NASA στο Χιούστον. Οι διεθνείς συνεργασίες σε αυτήν την αποστολή περιλαμβάνουν το όργανο OSIRIS-REx Laser Altimeter από την CSA (Καναδική Υπηρεσία Διαστήματος) και την επιστημονική συνεργασία δειγμάτων αστεροειδών με την αποστολή Hayabusa2 της JAXA (Ιαπωνική Υπηρεσία Αεροδιαστημικής Εξερεύνησης). Το OSIRIS-REx είναι η τρίτη αποστολή στο Πρόγραμμα Νέων Συνόρων της NASA, το οποίο διαχειρίζεται το Κέντρο Διαστημικών Πτήσεων Marshall της NASA στο Χάντσβιλ της Αλαμπάμα, για τη Διεύθυνση Επιστημονικών Αποστολών του οργανισμού στην Ουάσινγκτον. Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με την αποστολή OSIRIS-REx, επισκεφθείτε τη διεύθυνση: https://www.nasa.gov/osiris-rex Ο Scott Eckley, επιστήμονας ακτίνων Χ στην Επιστήμη Έρευνας και Εξερεύνησης Αστροϋλικών (ARES) του Διαστημικού Κέντρου Johnson της NASA, επιδεικνύει τη διαδικασία τοποθέτησης ενός δοχείου που περιέχει ένα κομμάτι υλικού αστεροειδούς σε μια μηχανή υπολογιστικής τομογραφίας ακτίνων Χ (XCT). Οι σαρώσεις XCT επιτρέπουν στους ερευνητές να απεικονίζουν σωματίδια μέσα από αεροστεγή δοχεία και να απεικονίζουν το σχήμα και την εσωτερική δομή ενός βράχου χωρίς να καταστρέφουν το δείγμα. Πίστωση: NASA/Robert Markowitz

Το Parker Solar Probe της NASA κάνει την 27η περιστροφή γύρω από τον Ήλιο Το Parker Solar Probe της NASA ολοκλήρωσε την 27η στενή προσέγγιση του στον Ήλιο στις 11 Μαρτίου, ισοφαρίζοντας για άλλη μια φορά την απόσταση ρεκόρ των 3,8 εκατομμυρίων μιλίων (6,2 εκατομμυρίων χιλιομέτρων) από την ηλιακή επιφάνεια. Η διέλευση επέτρεψε στο διαστημόπλοιο να πραγματοποιήσει μετρήσεις του ηλιακού ανέμου και της ηλιακής δραστηριότητας, συμβάλλοντας στην κατανόησή μας για το πώς αλλάζει η ατμόσφαιρα του Ήλιου καθ' όλη τη διάρκεια του ηλιακού κύκλου.Το ανθεκτικό διαστημόπλοιο έκανε έλεγχο πτήσης με τους ελεγκτές πτήσης στο Εργαστήριο Εφαρμοσμένης Φυσικής Johns Hopkins (APL) στο Laurel του Μέριλαντ — όπου σχεδιάστηκε και κατασκευάστηκε επίσης το Parker Solar Probe — στις 14 Μαρτίου, μεταδίδοντας έναν τόνο φάρου που υποδείκνυε ότι τα συστήματά του λειτουργούσαν κανονικά. Πετώντας με μεγάλη ταχύτητα σε μια τροχιά γύρω από τον Ήλιο που περιόριζε τις επικοινωνίες με τη Γη, το Parker ήταν εκτός επαφής και λειτουργούσε αυτόνομα, όπως είχε προγραμματιστεί, για περίπου ένα μήνα πριν και κατά τη διάρκεια της πλησιέστερης προσέγγισης.Κατά τη διάρκεια αυτής της ηλιακής συνάντησης, από τις 6 έως τις 16 Μαρτίου, τα τέσσερα πακέτα επιστημονικών οργάνων του Parker συνέλεξαν δεδομένα από το εσωτερικό της ατμόσφαιρας του Ήλιου, ή αλλιώς κορώνας. Ο Parker θα αρχίσει να επιστρέφει λεπτομερή τηλεμετρία σχετικά με την κατάστασή του στις 17 Μαρτίου, με τη μετάδοση επιστημονικών δεδομένων για αυτήν την ηλιακή συνάντηση να έχει προγραμματιστεί να ξεκινήσει την επόμενη ημέρα.Οι παρατηρήσεις του Parker για τον ηλιακό άνεμο και τα ηλιακά φαινόμενα, όπως οι στεφανιαίες εκτινάξεις μάζας και οι συνέπειες των εκλάμψεων, είναι κρίσιμες για την προώθηση της κατανόησης της ανθρωπότητας για τον Ήλιο και τα φαινόμενα που προκαλούν διαστημικά καιρικά φαινόμενα υψηλής ενέργειας που θέτουν σε κίνδυνο τους αστροναύτες, τους δορυφόρους, τα αεροπορικά ταξίδια, ακόμη και τα δίκτυα ηλεκτρικής ενέργειας στη Γη. Η κατανόηση της θεμελιώδους φυσικής του διαστημικού καιρού επιτρέπει πιο αξιόπιστη πρόβλεψη της ασφάλειας των αστροναυτών κατά τη διάρκεια μελλοντικών αποστολών στο βαθύ διάστημα στη Σελήνη και τον Άρη.Το Parker ισοφάρισε επίσης την ταχύτητα ρεκόρ των 430.000 μιλίων ανά ώρα (687.000 χιλιομέτρων ανά ώρα) - ένα σημείο που, όπως και η απόσταση από τον Ήλιο, σημειώθηκε κατά τη διάρκεια μιας στενής προσέγγισης στις 24 Δεκεμβρίου 2024 και ισοφαρίστηκε κατά τη διάρκεια πτήσεων του 2025 στις 22 Μαρτίου, 19 Ιουνίου, 16 Σεπτεμβρίου και 13 Δεκεμβρίου.Το Parker εκτοξεύτηκε τον Αύγουστο του 2018. Εκείνη την εποχή, ο Ήλιος βρισκόταν κοντά στο ελάχιστο του 11ετούς κύκλου δραστηριότητάς του. Το 2024, εκπρόσωποι της NASA, της Εθνικής Υπηρεσίας Ωκεανών και Ατμόσφαιρας (NOAA) και της διεθνούς Επιτροπής Πρόβλεψης Ηλιακού Κύκλου ανακοίνωσαν ότι ο Ήλιος έχει φτάσει στην ηλιακή μέγιστη περίοδο. Οι 27 συναντήσεις του Parker με τον Ήλιο αντικατοπτρίζουν αυτή την αλλαγή με την πάροδο του χρόνου, λαμβάνοντας δείγματα από την ατμόσφαιρα του Ήλιου από ήρεμες έως πολύ ενεργές περιόδους. Το Parker Solar Probe θα παραμείνει σε αυτήν την τροχιά γύρω από τον Ήλιο και θα συνεχίσει να κάνει παρατηρήσεις στη φθίνουσα φάση της ηλιακής δραστηριότητας.Τα επόμενα βήματα για την αποστολή στα τέλη του 2026 και μετά βρίσκονται επίσημα υπό αξιολόγηση από τη NASA.Το Parker Solar Probe αναπτύχθηκε στο πλαίσιο του προγράμματος «Ζώντας με ένα Αστέρι» (LWS) της NASA για την εξερεύνηση πτυχών του συστήματος Ήλιου-Γης που επηρεάζουν άμεσα τη ζωή και την κοινωνία. Το πρόγραμμα LWS διαχειρίζεται από το Κέντρο Διαστημικών Πτήσεων Goddard του οργανισμού στο Γκρίνμπελτ του Μέριλαντ, για τη Διεύθυνση Επιστημονικών Αποστολών της NASA στην Ουάσινγκτον. Το Johns Hopkins APL διαχειρίζεται το Parker Solar Probe για τη NASA και σχεδίασε, κατασκεύασε και λειτουργεί την αποστολή. https://science.nasa.gov/blogs/parker-solar-probe/2026/03/16/nasas-parker-solar-probe-makes-27th-swing-around-the-sun/ Εταιρεία Πυραύλων και Διαστήματος Energia Ενημέρωση προβλέψεων μαγνητικών καταιγίδων: Το Progress MS-33 θα παραδώσει ένα νέο όργανο στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό (ISS). Το φορτηγό πλοίο θα μεταφέρει επιστημονικό εξοπλισμό για το νέο πείραμα "Ήλιος-Τεραχέρτζ", που αναπτύχθηκε από το Ινστιτούτο Φυσικής Lebedev. Το νέο τηλεσκόπιο θα παρατηρήσει τον Ήλιο στην περιοχή των τεραχέρτζ για πρώτη φορά. Αυτός ο τύπος ακτινοβολίας απορροφάται από τους υδρατμούς στην ατμόσφαιρα του πλανήτη. Για να τον "δει", το όργανο πρέπει να εκτοξευθεί σε τροχιά γύρω από τη Γη. Ο εξοπλισμός θα εγκατασταθεί έξω από τον ISS κατά τη διάρκεια ενός διαστημικού περιπάτου. Γιατί είναι απαραίτητο αυτό; Αυτός ο τύπος ακτινοβολίας παρατηρείται στην αρχή των ηλιακών εκλάμψεων. Οι επιστήμονες ελπίζουν ότι το νέο όργανο θα βοηθήσει στη βελτίωση των υπαρχόντων μοντέλων ηλιακής δραστηριότητας και, κατά συνέπεια, στην καλύτερη πρόβλεψη μαγνητικών καταιγίδων. Ο κύριος στόχος είναι η ακριβέστερη πρόβλεψη του "διαστημικού καιρού". Άλλωστε, επηρεάζει συχνά τα ηλεκτρονικά, συμπεριλαμβανομένου του εξοπλισμού επικοινωνιών και πλοήγησης. Ωστόσο, τα δεδομένα που λαμβάνονται από τον Ήλιο μας θα μας βοηθήσουν επίσης να κατανοήσουμε τη φύση των πιο μακρινών αστεριών. Σίγουρα θα μοιραστούμε περισσότερες λεπτομέρειες σχετικά με το πείραμα αργότερα. https://vk.com/rsc_energia?w=wall-167742670_24135

Τεράστιοι ελέφαντες ζούσαν στην Ευρώπη και τους κυνηγούσαν οι Νεάντερταλ. Σημαντικά ευρήματα που δείχνουν τη ζωή στην ήπειρο μας πριν την έλευση του σύγχρονου ανθρώπου. Είναι γνωστό ότι οι Νεάντερταλ ζούσαν στην ευρωπαϊκή ήπειρο για δεκάδες ή και εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια πριν κάνουν την εμφάνιση τους οι πρόγονοι μας. Νέα ευρήματα δείχνουν ότι οι Νεάντερταλ κυνηγούσαν πολύ μεγάλους ελέφαντες που ζούσαν τότε στην ήπειρο μας.Οι ελέφαντες του είδους Palaeoloxodon antiquus ήταν τα μεγαλύτερα χερσαία θηλαστικά της Πλειστόκαινης περιόδου στην Ευρώπη. Χημικά στοιχεία που διατηρήθηκαν στα δόντια των ελεφάντων από την τοποθεσία Neumark-Nord στη Γερμανία ηλικίας 125,000 ετών δείχνουν ότι αυτά τα τεράστια ζώα ταξίδευαν εκατοντάδες χιλιόμετρα και ότι οι Νεάντερταλ ίσως τα κυνηγούσαν σκόπιμα εκεί.«Ήταν ένα εμβληματικό είδος των μεσοπαγετωδών οικοσυστημάτων της Ευρώπης και συνυπήρχε με τους Νεάντερταλ κατά τις θερμότερες περιόδους» εξηγεί η Έλενα Αρμαρόλι από το Πανεπιστήμιο της Μόντενα και Ρέτζιο Εμίλια.Τα αρχαιολογικά ευρήματα δείχνουν ότι οι Νεάντερταλ χρησιμοποιούσαν τους ελέφαντες ως τροφή και αξιοποιούσαν τα οστά τους για την κατασκευή εργαλείων. Ωστόσο μέχρι πρόσφατα υπήρχε αμφιβολία αν οι Νεάντερταλ κυνηγούσαν τους ελέφαντες ή απλώς εκμεταλλεύονταν όσους είχαν πεθάνει από διάφορες αιτίες. «Ταξιδιωτικό ημερολόγιο» μέσα στα δόντια Στη νέα μελέτη που δημοσιεύθηκαν στην επιθεώρηση «Science Advances» οι επιστήμονες ανέλυσαν γομφίους από τέσσερις ελέφαντες της περιοχής Neumark-Nord. Χρησιμοποιώντας ισοτοπική ανάλυση στροντίου διαπίστωσαν ότι τα ζώα είχαν ζήσει σε διαφορετικές περιοχές της Ευρώπης και μερικά είχαν διανύσει έως και 300 χιλιόμετρα. «Μπορούμε να παρακολουθήσουμε τις μετακινήσεις τους σαν να έχουμε ένα ταξιδιωτικό ημερολόγιο αποτυπωμένο στα δόντια τους» λέει η Αρμαρόλι.Οι ερευνητές λένε ότι τα ευρήματα βοηθούν στην κατανόηση των περιοχών όπου ζούσαν οι ελέφαντες και του τρόπου με τον οποίο χρησιμοποιούσαν το περιβάλλον. Οι ερευνητές εντόπισαν 3 αρσενικούς ελέφαντες και 1 θηλυκό. Δύο αρσενικά εμφάνιζαν ισοτοπικές ενδείξεις που δεν ταίριαζαν με τη γεωλογία της περιοχής, κάτι που δείχνει ότι περιπλανιούνταν σε μεγαλύτερες αποστάσεις όπως συμβαίνει και με τους σύγχρονους ελέφαντες. Απόδειξη οργανωμένου κυνηγιού Τα ευρήματα υποδεικνύουν ότι οι Νεάντερταλ δεν σκότωναν τους ελέφαντες τυχαία αλλά πιθανόν οργάνωναν συστηματικό κυνήγι. «Όλα δείχνουν οργανωμένο κυνήγι, όπου ακόμη και τόσο μεγάλα θηράματα στοχοποιούνταν σκόπιμα» λέει η Αρμαρόλι. Αυτό σημαίνει ότι οι Νεάντερταλ γνώριζαν καλά το περιβάλλον, συνεργάζονταν μεταξύ τους και σχεδίαζαν εκ των προτέρων.Η μελέτη αποτελεί επίσης σημαντική μεθοδολογική πρόοδο. Για πρώτη φορά χρησιμοποιήθηκε η ανάλυση πρωτεϊνών για να καθοριστεί το φύλο των ζώων από πρωτεΐνες στο σμάλτο των δοντιών. Καλλιτεχνική απεικόνιση των ελεφάντων που ζούσαν στην Ευρώπη. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2086679/terastioi-elefantes-zoysan-stin-eyropi-kai-toys-kynigoysan-oi-neantertal/

Κινέζοι επιστήμονες δημιούργησαν ένα νέο ρολόι που μπορεί να επανακαθορίσει το χρόνο. Υποστηρίζουν ότι μπορεί να υπάρξει επαναπροσδιορισμός του δευτερολέπτου. Κινέζοι επιστήμονες κατασκεύασαν ένα ρολόι τόσο ακριβές που θα μπορούσε να οδηγήσει σε επαναπροσδιορισμό του δευτερολέπτου και στη δημιουργία ενός υπερακριβούς παγκόσμιου προτύπου χρόνου.Το νέο οπτικό ρολόι είναι τόσο ακριβές ώστε χάνει ή κερδίζει λιγότερο από ένα δευτερόλεπτο σε περίπου 30 δισεκατομμύρια χρόνια. Αυτό σημαίνει ότι αν λειτουργούσε για περισσότερο από διπλάσιο χρόνο από την ηλικία του Σύμπαντος θα είχε απόκλιση μόλις ενός δευτερολέπτου σύμφωνα με ερευνητές του Πανεπιστημίου Επιστήμης και Τεχνολογίας της Κίνας.Τα οπτικά ρολόγια μπορούν να μετρούν το χρόνο με ακρίβεια έως και 19 δεκαδικά ψηφία και αποτελούν τις πιο ακριβείς συσκευές μέτρησης χρόνου που υπάρχουν σήμερα. Μετρούν τον χρόνο χρησιμοποιώντας τη συχνότητα του φωτός που εκπέμπεται όταν τα ηλεκτρόνια μεταβαίνουν μεταξύ ενεργειακών επιπέδων στα άτομα.Τέτοια ρολόγια προσφέρουν εξαιρετικά ακριβή χρονικά πρότυπα για σύγχρονες τεχνολογίες όπως δορυφορική πλοήγηση, τηλεπικοινωνίες, μετρήσεις υψηλής ακρίβειας. Επίσης χρησιμοποιούνται για δοκιμές θεμελιωδών αρχών της φυσικής, την ανίχνευση βαρυτικών κυμάτων και την έρευνα για τη σκοτεινή ύλη. Ένα νέο επίπεδο ακρίβειας Μέχρι τώρα, οι επιστήμονες δεν είχαν καταφέρει να ξεπεράσουν το επίπεδο ακρίβειας 10⁻¹⁹ που αντιστοιχεί σε απόκλιση περίπου ενός δευτερολέπτου σε δεκάδες δισεκατομμύρια χρόνια. Με τη νέα αυτή επίδοση, ανοίγει ο δρόμος για μια σειρά από προηγμένες εφαρμογές, σύμφωνα με μελέτη που δημοσιεύθηκε στην επιθεώρηση «Metrologia».Το νέο ρολόι θα μπορούσε να επιτρέψει μετρήσεις της βαρύτητας και του υψομέτρου με ακρίβεια χιλιοστού, παρακολούθηση παραμορφώσεων του φλοιού της Γης, ανίχνευση αλλαγών στα υπόγεια ύδατα, πιο ακριβή παρακολούθηση ηφαιστειακής δραστηριότητας. Ο ορισμός Αρχικά το δευτερόλεπτο οριζόταν ως το 1/86.400 της ημέρας, κάτι που δεν ήταν αρκετά ακριβές για επιστημονικές εφαρμογές. Το 1967, με την εμφάνιση των ατομικών ρολογιών, το Διεθνές Σύστημα Μονάδων (SI) όρισε το δευτερόλεπτο ως 9,192,631,770 ταλαντώσεις του ατόμου καισίου-133. Ωστόσο τα οπτικά ρολόγια αποδείχθηκαν ακόμη πιο ακριβή αφήνοντας περιθώριο για βελτίωση. Ο επαναπροσδιορισμός και οι προοπτικές για το μέλλον Για να επαναπροσδιοριστεί επίσημα το δευτερόλεπτο απαιτείται η ύπαρξη τουλάχιστον τριών τέτοιων οπτικών ρολογιών με υψηλή ακρίβεια και σταθερότητα σε διαφορετικά ερευνητικά ιδρύματα. Ήδη δύο άλλα οπτικά ρολόγια έχουν φτάσει αυτό το επίπεδο, και καθώς περισσότερα τέτοια συστήματα αναπτύσσονται, οι προϋποθέσεις για τον νέο ορισμό του δευτερολέπτου ενδέχεται σύντομα να καλυφθούν.Με τα νέα, πιο ακριβή οπτικά ρολόγια ενδέχεται να καταστούν δυνατές νέες μέθοδοι ανίχνευσης της σκοτεινής ύλης μέσω της καταγραφής χαμηλής συχνότητας σημάτων που ίσως προκαλούνται από αλληλεπιδράσεις της. Η μελέτη αναφέρει ότι «η επίδοση αυτή πληροί την απαίτηση ακρίβειας 2 × 10⁻¹⁸ για τον επαναπροσδιορισμό του δευτερολέπτου στο SI και θα μπορούσε να οδηγήσει σε έρευνες σκοτεινής ύλης υψηλής ανάλυσης». https://www.naftemporiki.gr/techscience/2086574/kinezoi-epistimones-dimioyrgisan-ena-neo-roloi-poy-mporei-na-epanakathorisei-to-chrono/