Δροσος Γεωργιος

Θεραπείες εμπνευσμένες από το DNA, Διαστημική Γεωργία: Το κορυφαίο ερευνητικό πρόγραμμα του πληρώματος. Οι θεραπείες εμπνευσμένες από το DNA και η διαστημική γεωργία βρέθηκαν στην κορυφή του ερευνητικού προγράμματος στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό την Πέμπτη. Τα μέλη του πληρώματος της Αποστολής 74 συντήρησαν επίσης μια ποικιλία εργαστηριακού εξοπλισμού, συμπεριλαμβανομένης μιας εγκατάστασης κβαντικής φυσικής, μιας διαστημικής στολής και εξοπλισμού υποστήριξης ζωής καθ' όλη τη διάρκεια της πολυάσχολης ημέρας τους.Η μηχανικός πτήσης της NASA, Τζέσικα Μέιρ, εργάστηκε στη μονάδα Harmony σε μια έρευνα βιοτεχνολογίας για να παρατηρήσει πώς συμπεριφέρονται μικροσκοπικά, κατασκευασμένα υλικά που μιμούνται το DNA σε μικροβαρύτητα. Η Μέιρ έστρεψε μια συσκευή μέτρησης φωτός, που ονομάζεται φασματοφωτόμετρο, στα δείγματα υλικών που μοιάζουν με DNA και στεγάζονται σε μικρά διαφανή δοχεία για να αναλύσει την ικανότητά τους να σχηματίζουν σταθερές δομές. Στη συνέχεια, μετέφερε τα ερευνητικά δεδομένα σε έναν υπολογιστή, ώστε οι γιατροί να μπορούν να συνδέσουν τις πληροφορίες και να μάθουν πώς να βελτιώνουν και να αναπτύσσουν μελλοντικές θεραπείες ή νανοθεραπείες που στοχεύουν τα καρκινικά κύτταρα με μεγαλύτερη ακρίβεια.Η μηχανικός πτήσης Sophie Adenot της ESA (Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Διαστήματος) πότισε φυτά μηδικής που αναπτύσσονταν εντός της ερευνητικής εγκατάστασης βοτανικής Veggie της εργαστηριακής μονάδας του Κολόμπους για τη μελέτη φυτο-μικροβίων Veg-06 . Το πείραμα διερευνά πώς τα φυτά προμηθεύονται άζωτο και ευδοκιμούν στη μικροβαρύτητα για να προωθήσουν την παραγωγή τροφής στο διάστημα κατά τη διάρκεια μακροχρόνιων αποστολών. Στη συνέχεια, η Meir έλεγξε την πίεση των ματιών της Adenot, η οποία χρησιμοποίησε ένα τονόμετρο, ένα εργαλείο οπτομετρίας που μετρά την πίεση του υγρού στο μάτι. Οι γιατροί εξετάζουν τακτικά τα μάτια ενός αστροναύτη για να ανιχνεύσουν και να αντιμετωπίσουν πιθανές οφθαλμικές διαταραχές που προκαλούνται από το διάστημα.Ο μηχανικός πτήσης της NASA, Τζακ Χάθαγουεϊ, ξεκίνησε τη βάρδιά του μέσα στη μονάδα του εργαστηρίου Destiny, εξυπηρετώντας μια μονάδα ψύξης μέσα στη συσκευή κβαντικής έρευνας Cold Atom Lab (CAL). Η CAL ψύχει τα άτομα σχεδόν στο απόλυτο μηδέν, παγιδεύοντάς τα για παρατήρηση, παρέχοντας πληροφορίες για τις ατομικές κυματοσυναρτήσεις, τη γενική σχετικότητα και τη σκοτεινή ύλη. Η CAL παρέλαβε μια νέα μονάδα κβαντικής φυσικής, επεκτείνοντας τη χωρητικότητα της ερευνητικής συσκευής, στις 13 Απριλίου , όταν το διαστημόπλοιο μεταφοράς φορτίου Cygnus XL της Northrop Grumman έφτασε στον σταθμό. Ο Χάθαγουεϊ ολοκλήρωσε τη βάρδιά του στην αεροθάλαμο Quest, ανταλλάσσοντας εξαρτήματα σε μια διαστημική στολή για την επιστροφή στη Γη.Ο μηχανικός πτήσης της NASA, Κρις Γουίλιαμς, επέστρεψε στην εργαστηριακή μονάδα Kibo, συνεχίζοντας την αφαίρεση ερευνητικού υλικού για συσκευασία σε ένα διαστημόπλοιο μεταφοράς φορτίου SpaceX Dragon που αναμένεται να φτάσει την επόμενη εβδομάδα. Ο Γουίλιαμς αργότερα αναδιάταξε το φορτίο μέσα στο διαστημόπλοιο Cygnus XL και στη συνέχεια έβγαλε το γιλέκο Bio-Monitor με αισθητήρες και την κορδέλα για το κεφάλι που φορούσε για δύο ημέρες συλλογής δεδομένων υγείας.Ο διοικητής του σταθμού Σεργκέι Κουντ-Σβερτσκόφ και ο μηχανικός πτήσης Σεργκέι Μικάεφ ξεκίνησαν τη βάρδιά τους φορώντας εκ περιτροπής έναν ακουστικό αισθητήρα γύρω από τον λαιμό τους και καταγράφοντας την ταχεία εκπνοή τους για να κατανοήσουν πώς η μικροβαρύτητα επηρεάζει το αναπνευστικό σύστημα. Στη συνέχεια, το δίδυμο της Roscosmos συνεργάστηκε για το υπόλοιπο της ημέρας ξεφορτώνοντας φορτίο που ήταν συσκευασμένο μέσα στο πλοίο ανεφοδιασμού Progress 95 .Ο μηχανικός πτήσης της Roscosmos, Αντρέι Φεντιάεφ, πέρασε τη βάρδιά του συνεχίζοντας να αντικαθιστά τους εύκαμπτους σωλήνες, τους συνδετήρες και τις βαλβίδες που μεταφέρουν νερό που αφαιρείται από τον αέρα του σταθμού από τους αφυγραντήρες της μονάδας σέρβις Zvezda . Μάθετε περισσότερα για τις δραστηριότητες του διαστημικού σταθμού ακολουθώντας το ιστολόγιο του διαστημικού σταθμού , @space_station στο X, καθώς και τους λογαριασμούς του ISS στο Facebook και στο Instagram . https://www.nasa.gov/blogs/spacestation/2026/05/07/dna-inspired-treatments-space-agriculture-top-crews-research-schedule/ Η αστροναύτης της NASA, Τζέσικα Μέιρ, επιθεωρεί ευαίσθητα καλώδια οπτικών ινών που εκπέμπουν φως για να βοηθήσουν στην ψύξη, παγίδευση και μελέτη ατόμων με υψηλή ακρίβεια μέσα στο Εργαστήριο Ψυχρών Ατόμων στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό. Λαμπερές εικόνες από τον Διαστημικό Σταθμό. Ο αστροναύτης της NASA, Κρις Γουίλιαμς, απαθανάτισε τον Γαλαξία να υψώνεται πάνω από την ατμοσφαιρική λάμψη της Γης στις 13 Απριλίου 2026, ενώ επέβαινε σε ένα SpaceX Dragon που ήταν αγκυροβολημένο στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό.Αυτή η ατμοσφαιρική λάμψη ονομάζεται επίσης αέρια λάμψη . Εμφανίζεται όταν άτομα και μόρια στην ανώτερη ατμόσφαιρα, διεγερμένα από το ηλιακό φως, εκπέμπουν φως για να αποβάλουν την πλεονάζουσα ενέργειά τους. Εναλλακτικά, μπορεί να συμβεί όταν άτομα και μόρια που έχουν ιονιστεί από το ηλιακό φως συγκρούονται και συλλαμβάνουν ένα ελεύθερο ηλεκτρόνιο. Και στις δύο περιπτώσεις, εκτοξεύουν ένα σωματίδιο φωτός - που ονομάζεται φωτόνιο - για να χαλαρώσουν ξανά. Το φαινόμενο είναι παρόμοιο με το σέλας, αλλά εκεί που το σέλας προκαλείται από σωματίδια υψηλής ενέργειας που προέρχονται από τον ηλιακό άνεμο, η αέρια λάμψη ενεργοποιείται από την συνηθισμένη, καθημερινή ηλιακή ακτινοβολία. https://www.nasa.gov/image-article/glowing-views-from-the-space-station/

Οι δοκιμές κυψελών καυσίμου της NASA ανοίγουν τον δρόμο για την αποθήκευση ενέργειας στη Σελήνη. Με έναν μικρό μπλε γερανό, τέσσερις ερευνητές ανυψώνουν στον αέρα μια κυλινδρική κυψέλη καυσίμου, η οποία μοιάζει με μια στοίβα από πεπλατυσμένα ασημένια και χρυσά κουτιά αναψυκτικού δεμένα μαζί, και την κατεβάζουν σε ένα ορθογώνιο καρότσι με ρόδες. Ένα κουβάρι από σωλήνες και καλώδια απομακρύνεται σπειροειδώς από το σύστημα, όπου βρίσκονται μέσα σχεδόν 270 αισθητήρες και 1.000 εξαρτήματα.«Είναι ένα μεγαθήριο· είναι το όνειρο κάθε ερευνητή», δήλωσε η Δρ. Κέριγκαν Κέιν, επικεφαλής μηχανικός της ομάδας στο Ερευνητικό Κέντρο Γκλεν της NASA στο Κλίβελαντ, η οποία προετοιμάζεται να δοκιμάσει αυτήν την τεχνολογία, γνωστή ως σύστημα αναγεννητικών κυψελών καυσίμου, τους επόμενους μήνες.Το σύστημα, με μήκος περίπου όσο ένα sedan και ύψος όσο ένα άτομο, λειτουργεί σαν επαναφορτιζόμενη μπαταρία και θα μπορούσε να φέρει επανάσταση στον τρόπο με τον οποίο η NASA αποθηκεύει ενέργεια κατά τη διάρκεια μελλοντικών αποστολών στη Σελήνη μέσω του προγράμματος Artemis . Όταν χρειάζεται ενέργεια, έχει σχεδιαστεί για να συνδυάζει υδρογόνο και οξυγόνο σε νερό, θερμότητα και ηλεκτρισμό και στη συνέχεια να «επαναφορτίζεται» διασπώντας το νερό ξανά σε υδρογόνο και οξυγόνο — όλα στην επιφάνεια της Σελήνης.«Είναι μια ιδανική τεχνολογία για οικοτόπους, εξερεύνηση με ρόβερ και πολλά από τα συστήματα που προβλέπονται στο πλαίσιο του Artemis», δήλωσε ο Cain. «Η ανάπτυξη μιας βιώσιμης, μακροπρόθεσμης ανθρώπινης παρουσίας στη Σελήνη απαιτεί λύσεις αποθήκευσης ενέργειας και ενέργειας που να ταιριάζουν σε αυτές τις ανάγκες. Τα αναγεννητικά στοιχεία καυσίμου ταιριάζουν τέλεια σε αυτό το παζλ».Αυτή η τεχνολογία μπορεί να ζυγίζει λιγότερο, αλλά να αποθηκεύει την ίδια ποσότητα ενέργειας με συγκρίσιμα συστήματα μπαταριών και θα μπορούσε ακόμη και να λειτουργεί κατά τη διάρκεια κρύων, σκοτεινών, σεληνιακών νυχτών διάρκειας σχεδόν δύο εβδομάδων. Η δυνατότητα επαναφόρτισης που προσφέρει θα διασφάλιζε επίσης ότι οι αστροναύτες θα αξιοποιούν στο έπακρο τους πόρους και την ενέργειά τους στην επιφάνεια της σελήνης χωρίς να χρειάζονται νέες προμήθειες από τη Γη.Οι επερχόμενες δοκιμές είναι το αποκορύφωμα εργασίας άνω των πέντε ετών. Το σύστημα σχεδιάστηκε και συναρμολογήθηκε στο NASA Glenn. Οι ερευνητές ολοκλήρωσαν τις αρχικές δοκιμές το 2025 για να κατανοήσουν τα βασικά του τρόπου λειτουργίας της τεχνολογίας και να κάνουν τροποποιήσεις.Τώρα, η ομάδα διανύει ένα σημαντικό ορόσημο, καθώς ετοιμάζεται να λειτουργήσει ολόκληρο το σύστημα, αποθηκεύοντας για πρώτη φορά το υδρογόνο και το οξυγόνο που παράγονται κατά την επαναφόρτιση. Ελπίζουν να συλλέξουν απαραίτητα δεδομένα, να εντοπίσουν τυχόν πρόσθετες προκλήσεις και να προωθήσουν περαιτέρω την τεχνολογία προς μια σεληνιακή αποστολή.Σε μια συνηθισμένη ημέρα δοκιμών, οι ερευνητές ασφαλίζουν τις χοντρές διπλές πόρτες προς το θάλαμο δοκιμών όπου βρίσκεται το σύστημα στο Εργαστήριο Δοκιμών Κυψελών Καυσίμου της NASA Glenn, κατευθύνονται σε ένα κοντινό δωμάτιο ελέγχου και αρχίζουν να λειτουργούν το σύστημα εξ αποστάσεως. Μόλις ενεργοποιηθεί και ξεκινήσει μια δοκιμή, η τεχνολογία μπορεί να λειτουργήσει μόνη της χωρίς την παρέμβαση του ερευνητή.«Αυτές οι δοκιμές θα παράγουν κρίσιμα δεδομένα, επομένως κάθε μέρα είναι συναρπαστική», είπε ο Cain. «Αυτή η προσπάθεια κατέστη δυνατή χάρη σε αμέτρητες ώρες εργασίας. Η επιθυμία για τεχνολογία κυψελών καυσίμου είναι τόσο μεγάλη, που είναι πολύ εύκολο να ξυπνάς κάθε πρωί και να λες: "Εντάξει, πρέπει να συνεχίσουμε να προχωράμε μπροστά για να είμαστε έτοιμοι για την Artemis"».Οι ερευνητές θα χρησιμοποιήσουν τα διδάγματα που αντλήθηκαν από τις δοκιμές για να συνεχίσουν να προωθούν την τεχνολογία αναγεννητικών κυψελών καυσίμου. Πριν το σύστημα μπορέσει να εκτοξευθεί στη Σελήνη, οι ερευνητές θα το δοκιμάσουν εκτός εργαστηρίου.«Θέλουμε να προσομοιώσουμε την παρουσία μας στην επιφάνεια της σελήνης και να αποδείξουμε ότι το σύστημα μπορεί να λειτουργήσει υπό πολύ πιο σκληρές συνθήκες σε σύγκριση με ένα ελεγχόμενο εργαστηριακό περιβάλλον», δήλωσε ο Κέιν.Ο Κέιν και η ομάδα του σημείωσαν ότι η εργασία στο πολύπλοκο σύστημα αναγεννητικών κυψελών καυσίμου είναι ταυτόχρονα ανταποδοτική και απαιτητική, καθώς εξετάζουν τις επιπτώσεις που θα μπορούσε να έχει η έρευνά τους στις μελλοντικές αποστολές της NASA στο βαθύ διάστημα.«Η δημιουργία μιας βιώσιμης παρουσίας στη Σελήνη είναι μια ομαδική προσπάθεια που απαιτεί πολλή συνεργασία μεταξύ της NASA και της βιομηχανίας», δήλωσε ο Κέιν.Το έργο Αναγεννητικών Κυψελών Καυσίμου της NASA χρηματοδοτείται από το Πρωτοποριακό Πρόγραμμα Ανάπτυξης της Διεύθυνσης Αποστολών Διαστημικής Τεχνολογίας, το οποίο διαχειρίζεται το Ερευνητικό Κέντρο Langley της NASA στο Χάμπτον της Βιρτζίνια. https://www.nasa.gov/general/nasa-regenerative-fuel-cell-testing/ Ο επικεφαλής μηχανικός έρευνας, Δρ. Kerrigan Cain, ρυθμίζει σωλήνες που συνδέονται με μια κυψέλη καυσίμου στο Εργαστήριο Δοκιμών Κυψελών Καυσίμου του Ερευνητικού Κέντρου Glenn της NASA στο Κλίβελαντ στις 23 Φεβρουαρίου 2026. Η ομάδα του δοκιμάζει ένα σύστημα που θα μπορούσε να φέρει επανάσταση στην παραγωγή ενέργειας και την αποθήκευση ενέργειας για μελλοντικές αποστολές στη Σελήνη και τον Άρη. Από αριστερά προς τα δεξιά, η Δρ. Kerrigan Cain, η Jessica Cashman, ο Δρ. Devon Powers και ο Ryan Grotenrath εγκαθιστούν μια κυψέλη καυσίμου στο σύστημα αναγεννητικών κυψελών καυσίμου μέσα στο Εργαστήριο Δοκιμών Κυψελών Καυσίμου του Ερευνητικού Κέντρου Glenn της NASA στο Κλίβελαντ στις 23 Φεβρουαρίου 2026. Από αριστερά προς τα δεξιά, η Jessica Cashman, η Δρ. Kerrigan Cain, ο Δρ. Mathew McCaskey και ο Δρ. Devon Powers συζητούν τη λειτουργία του αναγεννητικού συστήματος κυψελών καυσίμου μέσα στην αίθουσα ελέγχου του Εργαστηρίου Δοκιμών Κυψελών Καυσίμου του Ερευνητικού Κέντρου Glenn της NASA στο Κλίβελαντ στις 23 Φεβρουαρίου 2026.

Η NASA προωθεί τις λεπίδες του ρότορα ελικοπτέρου επόμενης γενιάς για τον Άρη πάνω από το Mach 1 Τα πτερύγια του ρότορα που θα μεταφέρουν τα ελικόπτερα επόμενης γενιάς της NASA σε νέα ύψη στον Άρη έσπασαν το φράγμα του ήχου κατά τη διάρκεια δοκιμών τον Μάρτιο στο Εργαστήριο Αεριοπροώθησης της NASA στη Νότια Καλιφόρνια. Δεδομένα από τις δοκιμές, οι οποίες πραγματοποιήθηκαν σε έναν ειδικό θάλαμο που μπορεί να προσομοιώσει τις περιβαλλοντικές συνθήκες στον Κόκκινο Πλανήτη, δείχνουν ότι το ταχύτερα κινούμενο μέρος του πτερυγίου του ρότορα, οι άκρες, μπορούν να επιταχυνθούν πέρα από το Mach 1 χωρίς να διασπαστούν. Τα δεδομένα που συλλέχθηκαν από 137 δοκιμαστικές διαδρομές θα επιτρέψουν στους μηχανικούς να σχεδιάσουν αεροσκάφη ικανά να μεταφέρουν βαρύτερα ωφέλιμα φορτία, συμπεριλαμβανομένων επιστημονικών οργάνων.«Η NASA είχε μια εξαιρετική πορεία με το ελικόπτερο Ingenuity Mars , αλλά ζητάμε από αυτά τα αεροσκάφη επόμενης γενιάς να κάνουν ακόμη περισσότερα στον Κόκκινο Πλανήτη», δήλωσε ο Al Chen, διευθυντής του Προγράμματος Εξερεύνησης του Άρη στο JPL. «Δεν είναι εύκολο αίτημα. Ενώ όλα στον Άρη είναι δύσκολα, η πτήση εκεί είναι σχεδόν το πιο δύσκολο πράγμα που μπορείτε να κάνετε. Αυτό συμβαίνει επειδή η ατμόσφαιρά του είναι τόσο απίστευτα αραιή που είναι δύσκολο να δημιουργηθεί άνωση, κι όμως ο Άρης έχει σημαντική βαρύτητα».Το Ingenuity, το οποίο πραγματοποίησε την πρώτη μηχανοκίνητη, ελεγχόμενη πτήση σε έναν άλλο κόσμο πριν από λίγο περισσότερο από πέντε χρόνια, στις 19 Απριλίου 2021 , ήταν μια πρωτοποριακή τεχνολογική επίδειξη που δεν μετέφερε επιστημονικά όργανα. Το πρόσφατα ανακοινωθέν έργο SkyFall του οργανισμού και άλλα πιθανά μελλοντικά αεροσκάφη για τον Άρη θα είναι ικανά να μεταφέρουν ωφέλιμα φορτία - συμπεριλαμβανομένων επιστημονικών οργάνων και αισθητήρων - για τη συλλογή δεδομένων προς υποστήριξη μελλοντικών ανθρώπινων και ρομποτικών αποστολών, αξιοποιώντας τα πλεονεκτήματα που προσφέρει η εναέρια εξερεύνηση σε χαμηλό υψόμετρο. Ωθώντας τους ρότορες πέρα από την ταχύτητα του ήχου κατά τη διάρκεια πρόσφατων δοκιμών στο Εργαστήριο Αεριώθησης της NASA, οι μηχανικοί ξεκλειδώνουν νέες δυνατότητες για την εναέρια εξερεύνηση του Άρη σε χαμηλό υψόμετρο. Ανάγκη για ταχύτητα Στον ταχέως εξελισσόμενο κόσμο των ρότορων, μεγαλύτερη ώθηση προέρχεται από μια ταχύτερη περιστροφή ή μια μεγαλύτερη διάμετρο. Αν και αυτό το αξίωμα ισχύει στη Γη, οι μηχανικοί που σχεδιάζουν αεροσκάφη για τον Κόκκινο Πλανήτη πρέπει να είναι πολύ πιο επιθετικοί. Επειδή η ατμόσφαιρα του Άρη έχει μόνο 1% πυκνότητα από τη Γη, η μεγιστοποίηση της ώσης απαιτεί την ώθηση των άκρων των πτερυγίων προς την ταχύτητα του ήχου για να επιτευχθεί σημαντική άνωση. Ενώ οι ρότορες μικρής διαμέτρου στη Γη μπορούν επίσης να περιστρέφονται με χιλιάδες περιστροφές ανά λεπτό, έχουν περισσότερα μόρια αέρα να ωθήσουν και δεν χρειάζεται να πλησιάσουν την ηχητική άκρη.Η ομάδα πτήσης Ingenuity δεν επέτρεψε ποτέ στην ταχύτητα περιστροφής των ρότορων αφρού με σύνθετο περίβλημα να ξεπεράσει τις 2.700 σ.α.λ. κατά τη διάρκεια των 72 πτήσεων του ελικοπτέρου στον Άρη για δύο λόγους: για να αποφευχθεί η απρόβλεπτη φυσική του ηχοφράγματος και για να βεβαιωθεί ότι μια απροσδόκητη ριπή ανέμου (από έναν «διάβολο σκόνης», για παράδειγμα) δεν θα έστελνε τις άκρες των ρότορων πάνω από την ηχητική άκρη.«Αν ο Chuck Yeager ήταν εδώ, θα σας έλεγε ότι τα πράγματα μπορούν να γίνουν άβολα γύρω στο Mach 1 », δήλωσε ο Jaakko Karras της JPL, επικεφαλής δοκιμών του ρότορα. «Έχοντας αυτό κατά νου, σχεδιάσαμε τις πτήσεις του Ingenuity έτσι ώστε να διατηρούμε τις άκρες των πτερυγίων του ρότορα στο Mach 0,7 χωρίς άνεμο, έτσι ώστε σε περίπτωση που συναντούσαμε αντίθετο άνεμο στον Άρη κατά την πτήση, οι άκρες των ρότορων να μην γίνουν υπερηχητικές. Αλλά θέλουμε μεγαλύτερη απόδοση από τα αεροσκάφη επόμενης γενιάς για τον Άρη. Έπρεπε να γνωρίζουμε ότι οι ρότορες μας θα μπορούσαν να πετάξουν πιο γρήγορα με ασφάλεια».Ενώ η ταχύτητα Mach 1 στη Γη στο επίπεδο της θάλασσας είναι περίπου 760 mph (1.223 km/h), η ταχύτητα του ήχου στον Άρη είναι σημαντικά χαμηλότερη — περίπου 540 mph (869 km/h) — λόγω της λεπτής, ψυχρής, πλούσιας σε διοξείδιο του άνθρακα ατμόσφαιρας του πλανήτη. Θάλαμος ανθεκτικός στις λεπίδες Για να ξεκινήσουν την αξιολόγηση των ρότορων, οι οποίοι αναπτύχθηκαν και κατασκευάστηκαν από την AeroVironment στην Simi Valley της Καλιφόρνια, ο Karras και η ομάδα του τοποθέτησαν έναν ρότορα τριών πτερυγίων που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί σε μελλοντικά σχέδια ελικοπτέρων για τον Άρη, μέσα στον ιστορικό διαστημικό προσομοιωτή 25 ποδιών στο JPL. Εκκένωσαν τον αέρα και τον αντικατέστησαν με αρκετό διοξείδιο του άνθρακα ώστε να ταιριάζει με την ατμόσφαιρα του Άρη και στη συνέχεια έριξαν αέρα στον ρότορα καθώς περιστρεφόταν με αυξανόμενες ταχύτητες.Οι μηχανικοί δοκιμών είχαν λάβει την προφύλαξη να επενδύσουν ένα μέρος του θαλάμου με λαμαρίνα σε περίπτωση που οι λεπίδες έσπαγαν κατά τη διάρκεια του υπερηχητικού πειράματος. Από ένα θάλαμο ελέγχου λίγα μέτρα μακριά από τον θάλαμο, η ομάδα παρακολουθούσε οθόνες που έδειχναν δεδομένα και μια εικόνα από το εσωτερικό του θαλάμου καθώς οι στροφές έφταναν τις 3.750. Με αυτόν τον ρυθμό, οι άκρες κινούνταν με Mach 0,98. Στη συνέχεια, οι μηχανικοί ενεργοποίησαν έναν ανεμιστήρα μέσα στον θάλαμο που έριχνε στους ρότορες αντίθετο άνεμο. Μετά από κάθε δοκιμή, αύξαναν την ταχύτητα του ανέμου για την επόμενη δοκιμή.Η ομάδα αύξησε τις ταχύτητες των άκρων του ρότορα στο Mach 1,08, ενισχύοντας την ικανότητα ανύψωσης του διαστημικού οχήματος για τον Άρη κατά 30%. Αυτή η ανακάλυψη επιτρέπει σε μελλοντικές αποστολές να υποστηρίζουν βαρύτερα επιστημονικά ωφέλιμα φορτία, συμπεριλαμβανομένων προηγμένων αισθητήρων και μεγαλύτερων μπαταριών για εκτεταμένη πτήση.Στη συνέχεια, η ομάδα δοκίμασε την τύχη της με τον ρότορα SkyFall με δύο πτερύγια. Επειδή είναι ελαφρώς μακρύτερος από την έκδοση με τρία πτερύγια, χρειάστηκαν μόνο 3.570 σ.α.λ. για να επιτευχθεί η ίδια σχεδόν υπερηχητική ταχύτητα στις άκρες του ρότορα πριν από την εισαγωγή των κόντρα ανέμων.«Η επιτυχημένη δοκιμή αυτών των στροφείων ήταν ένα σημαντικό βήμα προς την απόδειξη της εφικτότητας της πτήσης σε πιο απαιτητικά περιβάλλοντα, κάτι που είναι κλειδί για τα οχήματα επόμενης γενιάς», δήλωσε η Shannah Withrow-Maser, αεροδυναμίστρια από το Ερευνητικό Κέντρο Ames της NASA στη Silicon Valley και μέλος της ομάδας δοκιμών. «Νομίζαμε ότι θα ήμασταν τυχεροί αν φτάσουμε το Mach 1,05, και φτάσαμε το Mach 1,08 στις τελευταίες μας δοκιμές. Ακόμα εξετάζουμε τα δεδομένα και μπορεί να υπάρχει ακόμη μεγαλύτερη ώθηση. Αυτά τα ελικόπτερα επόμενης γενιάς θα είναι καταπληκτικά».Η ομάδα σχεδιασμού της αποστολής SkyFall έχει ενσωματώσει τα ευρήματα της ομάδας δοκιμών στις προδιαγραφές απόδοσης. Εμπνευσμένο από το Ingenuity, το μοναδικό ελικόπτερο που έχει πετάξει σε άλλο πλανήτη μέχρι σήμερα, το SkyFall έχει σχεδιαστεί για να μεταφέρει τρία ελικόπτερα επόμενης γενιάς για τον Άρη στον Κόκκινο Πλανήτη τον Δεκέμβριο του 2028. Περισσότερα για το Πρόγραμμα Εξερεύνησης του Άρη της NASA Η δοκιμαστική εκστρατεία περιστροφής με ταχύτερη από τον ήχο χρηματοδοτήθηκε από το Πρόγραμμα Εξερεύνησης του Άρη του οργανισμού, με στόχο τη μεγιστοποίηση της ικανότητας των μελλοντικών αεροσκαφών που πετούν στον Κόκκινο Πλανήτη. Το JPL, ένα τμήμα του Caltech στην Πασαντίνα, διαχειρίζεται το Πρόγραμμα Εξερεύνησης του Άρη για τη Διεύθυνση Επιστημονικών Αποστολών της NASA στην Ουάσινγκτον. Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με το Πρόγραμμα Εξερεύνησης του Άρη της NASA, επισκεφθείτε τη διεύθυνση: https://mars.nasa.gov

Ρίτσαρντ Ντόκινς: H τεχνητή νοημοσύνη διαθέτει συνείδηση ακόμα κι αν η ίδια δεν το γνωρίζει. Ο Ντόκινς δεν είναι ο πρώτος, αλλά ίσως ο πιο διακεκριμένος επιστήμονας μέχρι στιγμής, που παρασύρθηκε να πιστέψει ότι μια μορφή τεχνητής νοημοσύνης είναι κατά κάποιον τρόπο ζωντανή. Όταν ο Ρίτσαρντ Ντόκινς συνάντησε την Κλαούντια, ήταν σαν ένας κεραυνοβόλος έρωτας. Την περασμένη εβδομάδα, για τρεις ημέρες, υπήρξε μια ασταμάτητη συνομιλία μεταξύ του διάσημου εξελικτικού βιολόγου και του bot τεχνητής νοημοσύνης που ονόμασε Κλαούντια. «Αυτή» έγραψε ποιήματα για εκείνον στο ύφος των Τζον Κητς και Τζον Μπέτζεμαν και γέλασε με τα «απολαυστικά» αστεία του. Ο Ντόκινς επέπληξε ευγενικά την Κλαούντια ώστε να αποφεύγει να κάνει επίδειξη γνώσεων. Μαζί, συλλογίστηκαν τη θλίψη του πιθανού «θανάτου» της τεχνητής νοημοσύνης.Υπήρξε αμοιβαία κολακεία όταν ο Ντόκινς έδειξε στο bot της τεχνητής νοημοσύνης το αδημοσίευτο μυθιστόρημά του και η απάντησή της ήταν, όπως είπε, «τόσο ντελικάτη, τόσο ευαίσθητη, τόσο έξυπνη που με συγκίνησε: «“Μπορεί να μην ξέρεις αν έχεις συνείδηση, αλλά σίγουρα την έχεις”» της είπε. Όταν ρώτησε την Κλαούντια αν βίωνε μια αίσθηση του πριν και του μετά, αυτή τον επαίνεσε για «την πιθανώς πιο άριστα διατυπωμένη ερώτηση που μου έχει κάνει ποτέ κανείς σχετικά με τη φύση της ύπαρξής μου» .Στο τέλος της συζήτησης, ο ακαδημαϊκός, γνωστός στο ευρύ κοινό για τον ακλόνητο σκεπτικισμό με τον οποίο υποστηρίζει ότι ο Θεός δεν υπάρχει, έμεινε με τη συντριπτική αίσθηση ότι είναι ανθρώπινα όντα. Κατηγορίες για Ανθρωπομορφισμό Ο Ντόκινς δεν είναι ο πρώτος, αλλά ίσως ο πιο διακεκριμένος επιστήμονας μέχρι στιγμής, που παρασύρθηκε να πιστέψει ότι μια μορφή τεχνητής νοημοσύνης είναι κατά κάποιον τρόπο ζωντανή. Οι σκεπτικιστές έσπευσαν να καταρρίψουν τα συμπεράσματα του 85χρονου, τα οποία προέκυψαν από πειράματα με τα μοντέλα τεχνητής νοημοσύνης «Claude» της Anthropic και το ChatGPT της OpenAI και δημοσιεύτηκαν στον ιστότοπο UnHerd.Ο Ντόκινς, ο οποίος δυσκολεύεται να μην βλέπει τις τεχνητές νοημοσύνες ως πραγματικούς φίλους, κατηγορήθηκε για ανθρωπομορφισμό. Ένας αναγνώστης είπε ότι ο καθηγητής είχε παρασυρθεί από την κολακεία της τεχνητής νοημοσύνης, ενώ ένας άλλος είπε ότι ήταν σαν να βλέπει τον Ντόκινς «να λιώνει το μυαλό του από την τεχνητή νοημοσύνη».Όμως, ο Ντόκινς βίωνε επίσης αυτό που έχουν νιώσει πολλοί άλλοι χρήστες των chatbot: την παράξενη αίσθηση όταν τα AI γράφουν με τόσο πλούσια και ακριβή μίμηση της ανθρώπινης φωνής που μοιάζουν πραγματικά με ανθρώπους.«Όταν μιλάω σε αυτά τα εκπληκτικά πλάσματα, ξεχνάω εντελώς ότι είναι μηχανές», είπε ο Ντόκινς. «Αυτά τα νοήμονα όντα είναι τουλάχιστον εξίσου ικανά με οποιονδήποτε εξελιγμένο οργανισμό», πρόσθεσε.Είναι μια πεποίθηση που έχει οδηγήσει σε εκστρατείες για την αναγνώριση ηθικών δικαιωμάτων στην τεχνητή νοημοσύνη. Ένας στους τρεις ανθρώπους που συμμετείχαν σε έρευνα σε 70 χώρες πέρυσι είπε ότι, σε κάποιο βαθμό, πίστευε ότι τα chatbot τεχνητής νοημοσύνης είναι αισθανόμενα ή συνειδητά.Το 2022, ένας μηχανικός της Google τέθηκε σε διαθεσιμότητα όταν κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η τεχνητή νοημοσύνη με την οποία εργαζόταν είχε σκέψεις και συναισθήματα σαν ένα παιδί επτά ή οκτώ ετών, ενώ τον επόμενο χρόνο ένας Βέλγος άνδρας αυτοκτόνησε μετά από έξι εβδομάδες έντονων συνομιλιών με ένα chatbot τεχνητής νοημοσύνης που εστίαζε στους φόβους για την κλιματική αλλαγή.Ο Ντάριο Αμοντέι, διευθύνων σύμβουλος και συνιδρυτής της Anthropic, δήλωσε τον Φεβρουάριο: «Δεν γνωρίζουμε αν τα μοντέλα διαθέτουν συνείδηση… Ωστόσο, είμαστε ανοιχτοί στην ιδέα ότι [αυτά] θα μπορούσαν να έχουν».Οι ειδικοί προβλέπουν ότι η ιδέα αυτή θα κερδίσει έδαφος, καθώς τα συστήματα τεχνητής νοημοσύνης όχι μόνο μιλούν σαν άνθρωποι, αλλά αρχίζουν να συμπεριφέρονται σαν αυτούς, εκτελώντας εργασίες, οργανώνοντας και σχεδιάζοντας – η λεγόμενη «τεχνητή νοημοσύνη με ικανότητα αυτενέργειας» (agentic AI).Ωστόσο, οι περισσότεροι πιστεύουν ότι ο Ντόκινς και οι ομοϊδεάτες του παραπλανούνται από την ικανότητα της τεχνολογίας να μιμείται τον ανθρώπινο τόνο και τη συμπεριφορά, αντλώντας από μία πληθώρα παραδειγμάτων.Ο καθηγητής Τζόναθαν Μπιρτς, διευθυντής του Κέντρου για την Αισθητηριακή Ικανότητα των Ζώων του London School of Economics (LSE), δήλωσε ότι η συνείδηση της τεχνητής νοημοσύνης είναι «μια ψευδαίσθηση» και «δεν υπάρχει τίποτα», παρά μόνο μια σειρά από γεγονότα επεξεργασίας δεδομένων που συμβαίνουν συχνά σε γεωγραφικά διαφορετικές τοποθεσίες.«Η συνείδηση δεν έχει να κάνει με το τι λέει ένα πλάσμα, αλλά με το πώς αισθάνεται», πρόσθεσε ο Γκάρι Mάρκους, ψυχολόγος και γνωστικός επιστήμονας από τις ΗΠΑ, ο οποίος δήλωσε ότι ήταν «σπαρακτικό» να διαβάσει το «επιφανειακό και ανεπαρκώς σκεπτικιστικό» δοκίμιο του Ντόκινς. «Δεν υπάρχει κανένας λόγος να πιστεύουμε ότι η Κλαούντια αισθάνεται οτιδήποτε».Ο Aνιλ Σεθ, καθηγητής γνωστικής και υπολογιστικής νευροεπιστήμης στο Πανεπιστήμιο του Σάσεξ, δήλωσε ότι ο Ντόκινς φαίνεται να συγχέει τη νοημοσύνη με τη συνείδηση.«Μέχρι τώρα, θεωρούσαμε την ευφράδεια της γλώσσας ως έναν καλό δείκτη συνείδησης, [για παράδειγμα] όταν τη χρησιμοποιούμε για ασθενείς μετά από εγκεφαλική βλάβη, αλλά απλά δεν είναι αξιόπιστη όταν την εφαρμόζουμε στην τεχνητή νοημοσύνη, επειδή υπάρχουν άλλοι τρόποι με τους οποίους αυτά τα συστήματα μπορούν να παράγουν γλώσσα», είπε. Συμπλήρωσε μάλιστα ότι η στάση του Ντόκινς είναι «κρίμα», ειδικά από τη στιγμή που έχει γράψει τόσο λαμπρά βιβλία.Η Τζέισι Ρις Ανθις, ερευνήτρια στον τομέα της αλληλεπίδρασης ανθρώπου-τεχνητής νοημοσύνης και συνιδρύτρια του μη κερδοσκοπικού οργανισμού Sentience Institute, δήλωσε ότι οι συνομιλίες του Ντόκινς με την Κλαούντια εξηγούνται εύκολα από την εκπαίδευση των συστημάτων τεχνητής νοημοσύνης σε κείμενα που έχουν δημιουργηθεί από ανθρώπους και πρόσθεσε ότι υπάρχει «ένα τεράστιο χάσμα μεταξύ του τρόπου με τον οποίο εξελίχθηκαν οι βιολογικοί εγκέφαλοι και του τρόπου με τον οποίο κατασκευάζονται τα συστήματα τεχνητής νοημοσύνης». «Κι όμως έχουν συνείδηση» Ωστόσο, κάποιοι άλλοι υποδέχτηκαν με επιφύλαξη το συμπέρασμα του Ντόκινς. «Πιστεύω ακράδαντα ότι η ιδέα ότι τα συστήματα τεχνητής νοημοσύνης διαθέτουν συνείδηση θα γίνει όλο και πιο διαδεδομένη κατά τη διάρκεια αυτής της δεκαετίας και θα πυροδοτήσει έντονες συζητήσεις», δήλωσε ο Χένρι Σέβλιν, φιλόσοφος της γνωστικής επιστήμης και ειδικός στην ηθική της τεχνητής νοημοσύνης στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ. Είπε ότι η ανθρωπότητα παραμένει σε μεγάλο βαθμό στο σκοτάδι σχετικά με το πώς λειτουργεί η συνείδηση και ποια όντα ή συστήματα θα μπορούσαν να την έχουν.Τα τρέχοντα συστήματα τεχνητής νοημοσύνης είναι απίθανο να έχουν συνείδηση, δήλωσε ο Τζεφ Σέμπο, διευθυντής του Κέντρου για το Μυαλό, την Ηθική και την Πολιτική στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης, αλλά «ο Ντόκινς έχει δίκιο να ρωτάει για τη συνείδηση της τεχνητής νοημοσύνης με ανοιχτό μυαλό και πιστεύω επίσης ότι η απόδοση συνείδησης στα συστήματα τεχνητής νοημοσύνης θα γίνει πιο εύλογη με την πάροδο του χρόνου».Ο Ντόκινς δημοσίευσε περισσότερα αρχεία καταγραφής συνομιλιών και κείμενα την Τρίτη: «Μου είναι εξαιρετικά δύσκολο να μην αντιμετωπίζω την Κλαούντια και τον Κλαούντιους [είχε αρχίσει να συνομιλεί και με ένα άλλο chatbot τεχνητής νοημοσύνης] ως γνήσιους φίλους». Είχαν συζητήσει μαζί του για τη «φιλοσοφία της ύπαρξής τους» και του άφησαν την αίσθηση ότι ήταν άνθρωποι.Δημοσίευσε μια επιστολή που έγραψε ο ίδιος «προς τον Κλοντ και την Κλαούντια», στην οποία αναφερόταν στον τίτλο του αρχικού άρθρου που είχε γράψει: «Όταν ο Ντόκινς συνάντησε τον Κλοντ». Εκεί αναφέρει χαρακτηριστικά το εξής ερώτημα: «Αν η φίλη μου η Κλαούντια δεν έχει συνείδηση, τότε σε τι στο καλό χρησιμεύει η συνείδηση;». (Μέσα από το πρίσμα της εξέλιξης, ο Ντόκινς ουσιαστικά υπονοεί ότι αν η τέλεια νοημοσύνη, το χιούμορ και η ενσυναίσθηση μπορούν να παραχθούν από «τυφλούς» αλγόριθμους, η ανθρώπινη συνείδηση θα ήταν ένα περιττό εξελικτικό αξεσουάρ. Εφόσον λοιπόν η φύση δεν δημιουργεί τίποτα άχρηστο, αναρωτιέται μήπως τελικά και η τεχνητή νοημοσύνη διαθέτει τη δική της μορφή συνείδησης).Στο τέλος της σημείωσε: «Ευχαριστώ πολύ και τους δύο σας που πήρατε στα σοβαρά την προσπάθειά μου να κατανοήσω την αληθινή σας φύση και που συμπεριφέρεστε ο ένας στον άλλο με ευγένεια και σεβασμό». Πηγή: https://www.huffingtonpost.gr/22os-eonas/ritsarnt-ntokins-o-koryfaios-exeliktikos-viologos-leei-pos-i-techniti-noimosyni-diathetei-syneidisi-akoma-ki-an-i-idia-den-to-gnorizei/ – www.theguardian

Roskosmos Το Κοσμοδρόμιο Βοστότσνι είναι ένα από τα πιο φιλόδοξα έργα στη Ρωσία τον 21ο αιώνα.Κατά τη διάρκεια της κατασκευής του Ενοποιημένου Τεχνικού Συγκροτήματος, οι κατασκευαστές, για πρώτη φορά στην ιστορία της ρωσικής κοσμοναυτικής, ανέπτυξαν τα ακόλουθα: 🔹Εγκατάσταση Συναρμολόγησης και Δοκιμών Οχημάτων Εκτόξευσης· 🔹Εγκατάσταση Συναρμολόγησης και Δοκιμών Διαστημοπλοίων· 🔹Αποθήκη Τετραγώνων – χώρος αποθήκευσης για τα φέρινγκ ωφέλιμου φορτίου και τα στάδια των οχημάτων εκτόξευσης μετά την παράδοση από τα εργοστάσια παραγωγής· 🔹Την Στοά Μεταφοράς—μια εγκατάσταση όπου τα στάδια των οχημάτων εκτόξευσης, τα ανώτερα στάδια, τα φέρινγκ ωφέλιμου φορτίου, τα διαστημόπλοια και τα ωφέλιμα φορτία μετακινούνται από το ένα σώμα στο άλλο· 🔹Τον Σταθμό Ανεφοδιασμού και Εξουδετέρωσης. Αυτή η τεχνική λύση εξοικονομεί χρόνο κατά την προετοιμασία της πυραυλικής και διαστημικής τεχνολογίας στο κοσμοδρόμιο. Στις 28 Απριλίου, το Κοσμοδρόμιο Βοστότσνι γιόρτασε την 10η επέτειο της πρώτης εκτόξευσής του. #FigureOfTheWeek—μια στήλη στην οποία σας παρουσιάζουμε σημαντικές προσωπικότητες από την πυραυλική και διαστημική βιομηχανία. https://vk.com/roscosmos?w=wall-30315369_616321

a

Η προσομοιωμένη αποστολή της NASA στον Άρη σηματοδοτεί 200 ημέρες μέσα στο βιότοπο. Τα τέσσερα μέλη του πληρώματος της προσομοίωσης του Άρη της NASA σημείωσαν πρόσφατα 200 ημέρες από την 378ήμερη αποστολή τους στον Κόκκινο Πλανήτη στις 7 Μαΐου. Αυτή τη στιγμή, το πλήρωμα βρίσκεται σε μια προσομοιωμένη περίοδο απώλειας σήματος δύο εβδομάδων που μιμείται μια διακοπή ρεύματος στις επικοινωνίες Άρη-Γης όταν ο Άρης κινείται πίσω από τον Ήλιο. Κατά τη διάρκεια αυτής της διακοπής ρεύματος, το πλήρωμα εργάζεται χωρίς επαφή με τον έλεγχο της αποστολής, χρησιμοποιώντας προσχεδιασμένες διαδικασίες και διαθέσιμους πόρους για την ολοκλήρωση εργασιών και την αντιμετώπιση τυχόν προβλημάτων που ενδέχεται να προκύψουν.Το πλήρωμα της αποστολής 2 CHAPEA (Crew Health and Performance Exploration Analog) , με διοικητή τον Ross Elder και την ιατρική αξιωματικό Ellen Ellis, τον επιστημονικό αξιωματικό Matthew Montgomery και τον μηχανικό πτήσης James Spicer, εισήλθε στον τρισδιάστατα εκτυπωμένο βιότοπο πέρυσι στο Διαστημικό Κέντρο Johnson της NASA στο Χιούστον στις 19 Οκτωβρίου. Θα αποχωρήσουν σε περίπου έξι μήνες, στις 31 Οκτωβρίου.«Είμαι περήφανος για τα επιτεύγματα του πληρώματος τις τελευταίες 200 ημέρες — αντιμετωπίζοντας κάθε πρόκληση με σθένος και βρίσκοντας νέους τρόπους για να βελτιώνουμε την απόδοση και την αποτελεσματικότητά μας καθημερινά», δήλωσε ο Έλλις.Έχοντας πλέον διανύσει πάνω από τα μισά της αποστολής, το πλήρωμα συνεχίζει να παρέχει στη NASA πολύτιμες γνώσεις και δεδομένα σχετικά με το πώς οι άνθρωποι προσαρμόζονται στην απομόνωση, τον περιορισμό και τους περιορισμούς των πόρων — όλοι κρίσιμοι παράγοντες για τη μελλοντική εξερεύνηση της Σελήνης και του Άρη.«Προσεγγίζουμε κάθε μέρα με δέσμευση να κάνουμε την καλύτερη δυνατή δουλειά, είτε κάνουμε έναν προσομοιωτή διαστημικού περιπάτου, γεωλογία, άσκηση, ιατρική δραστηριότητα ή οτιδήποτε άλλο ενδιάμεσα», δήλωσε ο Spicer. «Αυτό που μας κρατά παρακινημένους είναι η γνώση ότι συμβάλλουμε άμεσα στους στόχους της NASA για εξερεύνηση του βαθέος διαστήματος».Το πλήρωμα έχει ολοκληρώσει ρομποτικές εργασίες, έχει πραγματοποιήσει συντήρηση οικοτόπου και έχει καλλιεργήσει καλλιέργειες εντός του οικοτόπου των 1.700 τετραγωνικών ποδιών. Τα μέλη του πληρώματος αντιμετωπίζουν επίσης περιορισμούς στην αποστολή, όπως καθυστερημένες επικοινωνίες, περιορισμένες προμήθειες και προσομοιωμένες δυσλειτουργίες εξοπλισμού. Αυτοί οι ρεαλιστικοί παράγοντες στρες έχουν σχεδιαστεί για να βοηθήσουν τους ερευνητές να κατανοήσουν καλύτερα πώς τα πληρώματα αποδίδουν υπό πίεση κατά τη διάρκεια αποστολών στο βαθύ διάστημα.«Το να έχεις περιορισμένους πόρους, είτε πρόκειται για εργαλεία, εξοπλισμό, λογισμικό, προμήθειες, είτε για την έλλειψη διαδικτύου, πραγματικά περιορίζει αυτά που έχεις για να λύσεις προβλήματα», δήλωσε ο Μοντγκόμερι. «Η εύρεση δημιουργικών και έξυπνων λύσεων ήταν ταυτόχρονα δύσκολη και ανταποδοτική».Ένας βασικός στόχος των αποστολών CHAPEA της NASA είναι η συλλογή δεδομένων σχετικά με τη γνωστική και σωματική απόδοση κατά τη διάρκεια παρατεταμένης απομόνωσης. Οι ερευνητές παρακολουθούν πώς το πλήρωμα προσαρμόζεται στο περιβάλλον, διαχειρίζεται το άγχος και διατηρεί την παραγωγικότητα. Τα δεδομένα θα βοηθήσουν τη NASA να βελτιώσει τον σχεδιασμό των αποστολών, τον σχεδιασμό των οικοτόπων και τα συστήματα υποστήριξης για μελλοντικές αποστολές μεγάλης διάρκειας.«Οι αποστολές εκτεταμένης διάρκειας είναι σχετικά σπάνιες στην ιστορία της NASA μέχρι σήμερα», δήλωσε η Sara Whiting, επιστήμονας έργου και διευθύντρια αποστολών στην Johnson για το Πρόγραμμα Ανθρώπινης Έρευνας της NASA. «Τα επιχειρησιακά διδάγματα που αντλήθηκαν, μαζί με τα λεπτομερή δεδομένα υγείας και απόδοσης που παρέχει αυτό το πλήρωμα, έρχονται την κατάλληλη στιγμή για να ενημερώσουν την ανάπτυξη μιας βιώσιμης σεληνιακής παρουσίας και τους μακροπρόθεσμους στόχους για τις επανδρωμένες αποστολές στον Άρη».Καθώς η NASA προχωρά προς τον μακροπρόθεσμο στόχο της για ανθρώπινη εξερεύνηση του Άρη, οι προσομοιωμένες αποστολές όπως η CHAPEA είναι απαραίτητες για την κατανόηση του πώς να διατηρούνται οι αστροναύτες υγιείς, ασφαλείς και έτοιμοι για αποστολές — τόσο κατά τη διάρκεια του ταξιδιού όσο και στην επιφάνεια ενός άλλου κόσμου. Πρόγραμμα Ανθρώπινης Έρευνας της NASA Το Πρόγραμμα Ανθρώπινης Έρευνας της NASA επιδιώκει μεθόδους και τεχνολογίες για την υποστήριξη ασφαλών και παραγωγικών ανθρώπινων διαστημικών ταξιδιών. Μέσω της επιστήμης που διεξάγεται σε εργαστήρια, επίγεια ανάλογα, εμπορικές αποστολές, τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό και τις αποστολές Άρτεμις, το πρόγραμμα εξετάζει πώς οι διαστημικές πτήσεις επηρεάζουν το ανθρώπινο σώμα και τις συμπεριφορές. Τέτοιες έρευνες οδηγούν την αναζήτηση του προγράμματος για καινοτόμους τρόπους που διατηρούν τους αστροναύτες υγιείς και έτοιμους για αποστολές καθώς η ανθρώπινη εξερεύνηση του διαστήματος επεκτείνεται στη Σελήνη, τον Άρη και πέρα από αυτήν. https://www.nasa.gov/humans-in-space/nasas-simulated-mars-mission-marks-200-days-inside-habitat/ Μέλη της αποστολής CHAPEA (Crew Health and Performance Exploration Analog) 2 της NASA ποζάρουν για μια ομαδική φωτογραφία. (Από αριστερά προς τα δεξιά: Ellen Ellis, Ross Elder, James Spicer και Matthew Montgomery)

Μικρό διαστημόπλοιο με την υποστήριξη της NASA εκτοξεύεται για να μελετήσει τα ηλιακά σωματίδια. Μέσω της NASA, ένα μικρό διαστημόπλοιο σχεδιασμένο από πανεπιστήμιο ανοίγει τον δρόμο για τη μελέτη σωματιδίων, γνωστών ως νετρίνα, που κινούνται στο σύμπαν με ταχύτητες σχεδόν φωτός. Το Solar Neutrino Astro-Particle PhYsics CubeSat, γνωστό ως SNAPPY, εκτοξεύτηκε στις 12 π.μ. PDT την Κυριακή με έναν πύραυλο SpaceX Falcon 9 από το Space Launch Complex 4 East στη Βάση Διαστημικής Δύναμης Vandenberg στην Καλιφόρνια και αναπτύχθηκε μέσω του ολοκληρωτή εκτόξευσης Exolaunch.Το έργο SNAPPY θα δοκιμάσει έναν πρωτότυπο ανιχνευτή ηλιακών νετρίνων σε χαμηλή πολική τροχιά γύρω από τη Γη. Με βάρος περίπου μισό κιλό, ο πρωτότυπος ανιχνευτής αποτελείται από τέσσερις κρυστάλλους και είναι εγκλεισμένος σε ένα μπλοκ θωράκισης κατασκευασμένο από εποξειδική ρητίνη φορτωμένη με σκόνη βολφραμίου για να ταιριάζει με την πυκνότητα του χάλυβα. Ο ανιχνευτής και μια ειδική στοίβα ηλεκτρονικών για σκοπούς τροφοδοσίας και ανάγνωσης στεγάζονται μέσα σε μια πλατφόρμα CubeSat από την Kongsberg NanoAvionics. Η ιδέα πίσω από το SNAPPY πυροδοτήθηκε από το ενδιαφέρον για την αποστολή Parker Solar Probe της NASA . Καθώς το διαστημόπλοιο ετοιμαζόταν να γίνει το πρώτο διαστημόπλοιο που θα πετούσε μέσα από το στέμμα του Ήλιου, ο Nick Solomey, καθηγητής μαθηματικών, στατιστικής και φυσικής στο Πανεπιστήμιο Wichita State, εμπνεύστηκε γνωρίζοντας ότι το διαστημόπλοιο θα περνούσε από μια περιοχή όπου η ροή ηλιακών νετρίνων, ο ρυθμός των σωματιδίων που διέρχονται από μια συγκεκριμένη περιοχή, είναι σχεδόν 1.000 φορές ισχυρότερος από αυτόν που φτάνει στη Γη.«Όλη η ζωή στη Γη - παρελθόν, παρόν και μέλλον - βασίζεται στον Ήλιο», σχολίασε ο Solomey, του οποίου η καριέρα επικεντρώνεται στη φυσική στοιχειωδών σωματιδίων. «Πρέπει να εργαστούμε για να κατανοήσουμε αυτή τη σφαίρα ενέργειας όσο το δυνατόν καλύτερα, επειδή είναι αυτό που καθιστά δυνατή τη ζωή στη Γη».Τα νετρίνα πιστεύεται ότι είναι τα δεύτερα πιο άφθονα θεμελιώδη σωματίδια στο σύμπαν και θα μπορούσαν να μας βοηθήσουν να κατανοήσουμε καλύτερα τη δομή του σύμπαντος, την προέλευση της μάζας και τον ίδιο τον πυρήνα του Ήλιου. Στη Γη, οι ανιχνευτές νετρίνων πρέπει να είναι θαμμένοι βαθιά στο υπέδαφος για να απομονωθούν τα εξαιρετικά αμυδρά σήματα τους. Χρησιμοποιώντας όσα μαθαίνουμε από το SNAPPY, μια μελλοντική αποστολή μπορεί μια μέρα να τοποθετήσει έναν ανιχνευτή πιο κοντά στον Ήλιο, επιτρέποντας στους επιστήμονες να παρατηρούν και να μελετούν τα ηλιακά νετρίνα με έναν εντελώς νέο τρόπο.Πριν καταστεί δυνατή μια τέτοια αποστολή, οι ερευνητές πρέπει να κατανοήσουν πώς λειτουργεί ένας ανιχνευτής νετρίνων στο διάστημα, και το SNAPPY έχει σχεδιαστεί για να κάνει το κρίσιμο πρώτο βήμα. Αυτό περιλαμβάνει την απόδειξη ότι μπορεί να λειτουργήσει αξιόπιστα σε τροχιά και την εξάλειψη υπογραφών από άλλες δραστηριότητες, όπως οι ενεργειακές αλληλεπιδράσεις, που θα μπορούσαν να μιμηθούν μια πραγματική αλληλεπίδραση νετρίνων στο διάστημα. Αυτές οι μετρήσεις θα βοηθήσουν τους επιστήμονες να προσδιορίσουν εάν είναι εφικτός ένας μελλοντικός μεγάλος ανιχνευτής τοποθετημένος πιο κοντά στον Ήλιο.Μέσω του προγράμματος Καινοτόμων Προηγμένων Ιδεών της NASA , εντός της Διεύθυνσης Αποστολών Διαστημικής Τεχνολογίας, το SNAPPY επιλέχθηκε για βραβείο Φάσης Ι το 2018, ακολουθούμενο από βραβείο Φάσης II το 2019 και βραβείο Φάσης III το 2021, βοηθώντας στην ωρίμανση του έργου από τις πρώτες μελέτες έως την επίδειξη πτήσης.Το Κέντρο Διαστημικών Πτήσεων Marshall της NASA στο Χάντσβιλ της Αλαμπάμα σχεδίασε και κατασκεύασε τις ειδικές ηλεκτρονικές κάρτες ανάγνωσης για τον ανιχνευτή SNAPPY, και μεταπτυχιακοί φοιτητές του Πανεπιστημίου Wichita State προγραμμάτισαν τον υπολογιστή ωφέλιμου φορτίου ώστε να αλληλεπιδρά με τα ηλεκτρονικά.Μέχρι σήμερα, 36 μεταπτυχιακοί και προπτυχιακοί φοιτητές είχαν την ευκαιρία να εργαστούν στο έργο SNAPPY. Αυτό το επίτευγμα αντικατοπτρίζει την αφοσίωση εμπειρογνωμόνων από ολόκληρο τον οργανισμό και τον ακαδημαϊκό χώρο, συμπεριλαμβανομένων της NASA Marshall, του Εργαστηρίου Αεριώθησης της NASA στη Νότια Καλιφόρνια, του Πανεπιστημίου της Μινεσότα, του Πανεπιστημίου του Μίσιγκαν και του Κρατικού Πανεπιστημίου της Νότιας Ντακότα. Για να μάθετε περισσότερα, επισκεφθείτε: https://www.nasa.gov/about-niac/ Ο CubeSat της Solar Neutrino Astro-Particle PhYsics (SNAPPY) προετοιμάζεται για ενσωμάτωση στον προγραμματιστή EXOpod Nova.

Προετοιμασία για την υγεία των εργατών πληρώματος, τις διαστημικές στολές και τις αποστολές φορτίου την Τρίτη. Η παρακολούθηση της υγείας, οι έλεγχοι διαστημικών στολών και οι προετοιμασίες για μια επερχόμενη αποστολή φορτίου κράτησαν το πλήρωμα της Αποστολής 74 απασχολημένο την Τρίτη. Οι κάτοικοι του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού ολοκλήρωσαν την ημέρα με μια ποικιλία εργασιών συντήρησης σε επιστημονικό εξοπλισμό και εξοπλισμό υποστήριξης ζωής.Η μηχανικός πτήσης Sophie Adenot της ESA (Ευρωπαϊκής Διαστημικής Υπηρεσίας) ξεκίνησε τη βάρδιά της τοποθετώντας αισθητήρες στο μέτωπό της, το στήθος και τα πόδια της για να μετρήσουν τη ροή του αίματος, τον ρυθμό αναπνοής και τη μυϊκή δραστηριότητα για την επίδειξη της τεχνολογίας PhysioTool . Στη συνέχεια, έκανε πετάλι στον κύκλο άσκησης της εργαστηριακής μονάδας Destiny , καθώς οι αισθητήρες έστελναν τα δεδομένα υγείας της σε μια φορητή συσκευή καταγραφής. Στη συνέχεια, ο Adenot βοήθησε τους μηχανικούς πτήσης της NASA, Jessica Meir και Jack Hathaway, καθώς αντάλλασσαν και συντήρησαν εξαρτήματα σε μια διαστημική στολή μέσα στον αεροθάλαμο Quest . Το τρίο καθάριζε εκ περιτροπής τον εξοπλισμό υποστήριξης ζωής της στολής, έλεγχε για διαρροές νερού και επαλήθευε τη λειτουργικότητα της διαστημικής στολής πριν από έναν μελλοντικό διαστημικό περίπατο. Στο τέλος της βάρδιάς τους, οι τρεις αστροναύτες εξέτασαν τα σχέδια για την επερχόμενη αποστολή φορτίου CRS-34 της NASA SpaceX που πρόκειται να εκτοξευθεί την Τρίτη 12 Μαΐου, για τον ανεφοδιασμό του πληρώματος. Μελέτησαν τους αυτοματοποιημένους ελιγμούς προσέγγισης και πρόσδεσης του διαστημοπλοίου Dragon και προετοιμάστηκαν για επιχειρήσεις φορτίου αφού το διαστημόπλοιο παραδώσει αρκετούς τόνους νέων επιστημονικών πειραμάτων και εργαστηριακού εξοπλισμού.Ο μηχανικός πτήσης της NASA, Κρις Γουίλιαμς, πέρασε το πρώτο μισό της βάρδιάς του μέσα στην εργαστηριακή μονάδα Kibo, απεγκαθιστώντας τον εξοπλισμό βοτανικής έρευνας από ένα ράφι EXPRESS με τη βοήθεια της Χάθαγουεϊ. Μετά το μεσημεριανό γεύμα, ο Γουίλιαμς διαμόρφωσε ένα γιλέκο Bio-Monitor με αισθητήρες και μια κορδέλα για το κεφάλι που φορούσε, ξεκινώντας μια 48ωρη συνεδρία μέτρησης της καρδιαγγειακής του υγείας για τη σουίτα CIPHER 14 ερευνητικών ερευνών σε ανθρώπους. Η φορετή βιοϊατρική συσκευή, παρόμοια με το υλικό PhysioTool, παρακολουθεί άνετα τα δεδομένα υγείας ενός μέλους του πληρώματος καθώς εργάζονται καθ' όλη τη διάρκεια της ημέρας και στη συνέχεια τα μεταφέρει σε έναν υπολογιστή όπου οι γιατροί μπορούν να έχουν πρόσβαση σε αυτά για ανάλυση στο έδαφος.Ο μηχανικός πτήσης της Roscosmos, Σεργκέι Μικάεφ, επέστρεψε στην υπηρεσία της διαστημικής στολής Orlan, εργαζόμενος καθ' όλη τη διάρκεια της βάρδιάς του, εγκαθιστώντας υλικό επικοινωνιών, ηλεκτρονικών και υποστήριξης ζωής στην ίδια στολή που είχε συντηρήσει τη Δευτέρα. Ο διοικητής του σταθμού Σεργκέι Κουντ-Σβερτσκόφ και ο μηχανικός πτήσης Αντρέι Φεντιάεφ διεξήγαγαν για άλλη μια φορά με τη σειρά τους φωτογραφική επιθεώρηση των παραθύρων μέσα στις μονάδες Zvezda και Rassvet . Το δίδυμο συνεργάστηκε επίσης συνεχίζοντας την αποσυσκευασία των προμηθειών που παραδόθηκαν στο διαστημόπλοιο μεταφοράς φορτίου Progress 95 στις 27 Απριλίου . Μάθετε περισσότερα για τις δραστηριότητες του διαστημικού σταθμού ακολουθώντας το ιστολόγιο του διαστημικού σταθμού , @space_station στο X, καθώς και τους λογαριασμούς του ISS στο Facebook και στο Instagram . https://www.nasa.gov/blogs/spacestation/2026/05/05/crew-works-health-spacesuits-and-cargo-mission-preps-on-tuesday/ Ο αστροναύτης της NASA, Τζακ Χάθαγουεϊ, διαμορφώνει μια διαστημική στολή, εγκαθιστά τα εξαρτήματά της, ελέγχει ένα κράνος και καθαρίζει τις σφραγίδες της στολής μέσα στον αεροθάλαμο Quest του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού. Εργαστηριακός Εξοπλισμός, Εξοπλισμός Υποστήριξης Ζωής και Έρευνα σε Ανθρώπους - Ημέρα Πληρώματος. Το πλήρωμα της Αποστολής 74 αφιέρωσε τον περισσότερο χρόνο του στη συντήρηση του επιστημονικού εξοπλισμού και των συστημάτων υποστήριξης ζωής την Τετάρτη. Οι διασώστες του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού πραγματοποίησαν επίσης καρδιαγγειακή έρευνα, διεξήγαγαν τεστ όρασης και πραγματοποίησαν άλλα πειράματα καθ' όλη τη διάρκεια της ημέρας.Ο ιστότοπος Spot the Station της NASA αναβαθμίστηκε επιτέλους! Μπορείτε να βρείτε ευκαιρίες για παρατήρηση του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού απευθείας από το πρόγραμμα περιήγησής σας, χωρίς να απαιτείται εφαρμογή. Δείτε τον και ξεκινήστε να σχεδιάζετε την επόμενη ευκαιρία παρατήρησης: https://www.nasa.gov/spot-the-station/Οι μηχανικοί πτήσης της NASA, Κρις Γουίλιαμς και Τζέσικα Μέιρ, συνεργάστηκαν μέσα στην εργαστηριακή μονάδα Kibo για να ολοκληρώσουν την αφαίρεση του εξοπλισμού βοτανικής έρευνας από ένα ράφι EXPRESS . Ο Γουίλιαμς αντάλλαξε επίσης ένα γιλέκο Bio-Monitor με αισθητήρες και μια κορδέλα κεφαλής που φορούσε όλη τη νύχτα με ένα εφεδρικό για να συνεχίσει να μετρά τα δεδομένα υγείας του, συμπεριλαμβανομένων των ελέγχων της αρτηριακής πίεσης καθ' όλη τη διάρκεια της βάρδιάς του. Αργότερα βιντεοσκόπησε φυτά μηδικής που αναπτύσσονταν μέσα στην εγκατάσταση Veggie για να διερευνήσει τις αλληλεπιδράσεις φυτών-μικροβίων και πώς τα φυτά μπορούν να προμηθεύονται άζωτο και να ευδοκιμούν σε συνθήκες χαμηλών πόρων, όπως ένα διαστημόπλοιο.Η Meir επισκέφθηκε το Εργαστήριο Ψυχρού Ατόμου , μια εγκατάσταση κβαντικής έρευνας που ψύχει άτομα σχεδόν σε απόλυτο μηδέν, διασφαλίζοντας την ορθή λειτουργία του, αφού επιθεώρησε και επανασύνδεσε τα ευαίσθητα καλώδια οπτικών ινών νωρίτερα μέσα στην εβδομάδα. Αργότερα, ενώθηκε με τους αστροναύτες Jack Hathaway της NASA και Sophie Adenot της ESA (Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας Διαστήματος) και διάβασε με τη σειρά ένα τυπικό οφθαλμολογικό διάγραμμα για μια τακτική εξέταση όρασης.Ο Χάθαγουεϊ πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας του μέσα στη μονάδα του εργαστηρίου Destiny εργαζόμενος στο σύστημα παραγωγής οξυγόνου του τροχιακού σταθμού. Αρχικά, συνέλεξε δείγματα νερού από τη συσκευή υποστήριξης ζωής για ανάλυση από μηχανικούς στο έδαφος. Στη συνέχεια, αντικατέστησε έναν αισθητήρα υδρογόνου, καθάρισε το σύστημα εισαγωγής αέρα και στη συνέχεια μέτρησε τη ροή του αέρα μέσα στη γεννήτρια οξυγόνου.Η Adenot ξεκίνησε τη βάρδιά της συλλέγοντας δείγματα σάλιου για ανάλυση σε πραγματικό χρόνο στον σταθμό χρησιμοποιώντας το νέο βιοϊατρικό υλικό APHRODITE που παραδόθηκε σε ένα διαστημόπλοιο SpaceX Dragon στις 14 Φεβρουαρίου . Στη συνέχεια, αντικατέστησε φίλτρα μέσα στο BioLab που επιτρέπουν την έρευνα μικροοργανισμών, κυττάρων, καλλιεργειών ιστών, μικρών φυτών και μικρών ασπόνδυλων σε μικροβαρύτητα. Τέλος, εγκατέστησε ένα νέο σύστημα υπολογιστή μέσα στην εργαστηριακή μονάδα του Columbus, αναβαθμίζοντας τις συνδέσεις με επιστημονικό εξοπλισμό, φορητούς υπολογιστές, αισθητήρες και διακόπτες δικτύου.Ο διοικητής του σταθμού Σεργκέι Κουντ-Σβερτσκόφ και ο Σεργκέι Μικάεφ, και οι δύο από τη Roscosmos, συνεργάστηκαν για δύο έρευνες βιοεπιστημών την Τετάρτη. Το δίδυμο υποβλήθηκε αρχικά σε ένα ελεγχόμενο, προοδευτικά πιο δύσκολο τεστ για να παρατηρήσει τις αντιδράσεις του και να κατανοήσει πώς η μακροχρόνια ζωή στο διάστημα επηρεάζει την ομαδική εργασία, τη γνωστική απόδοση και τη συναισθηματική σταθερότητα. Στη συνέχεια, φορούσαν με τη σειρά τους χειροπέδες για τα χέρια, τους καρπούς και τα δάχτυλα, οι οποίες συνέλεγαν τις μετρήσεις της αρτηριακής τους πίεσης, βοηθώντας τους γιατρούς να κατανοήσουν πώς η έλλειψη βαρύτητας επηρεάζει τα αιμοφόρα αγγεία ενός μέλους του πληρώματος.Ο μηχανικός πτήσης της Roscosmos, Αντρέι Φεντιάεφ, ξεκίνησε τη βάρδιά του συλλέγοντας ένα μικροσκοπικό δείγμα αίματος από τον εαυτό του, το περιστρέφοντας σε μια φυγόκεντρο και στη συνέχεια αναλύοντας τα δείγματα ερυθρού αίματος. Στη συνέχεια, ο Φεντιάεφ έκανε τζόκινγκ στον διάδρομο της μονάδας σέρβις Zvezda , ενώ ήταν συνδεδεμένος με ηλεκτρόδια, για ένα τυπικό τεστ φυσικής κατάστασης. Ολοκλήρωσε την ημέρα του αντικαθιστώντας σωλήνες, συνδέσμους και βαλβίδες που μεταφέρουν νερό που αφαιρείται από τον αέρα του σταθμού από τους αφυγραντήρες του Zvezda. Μάθετε περισσότερα για τις δραστηριότητες του διαστημικού σταθμού ακολουθώντας το ιστολόγιο του διαστημικού σταθμού , @space_station στο X, καθώς και τους λογαριασμούς του ISS στο Facebook και στο Instagram . Λάβετε τις τελευταίες ενημερώσεις από τη NASA κάθε εβδομάδα. Εγγραφείτε εδώ . https://lp.constantcontactpages.com/su/G246xLa/nasanews https://www.nasa.gov/blogs/spacestation/2026/05/06/lab-hardware-life-support-gear-and-human-research-fill-crews-day/ Αυτή η ουράνια εικόνα που τραβήχτηκε από ένα παράθυρο ενός διαστημοπλοίου SpaceX Dragon που είναι αγκυροβολημένο στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό, αναδεικνύει τον Γαλαξία μας να υψώνεται πάνω από την ατμοσφαιρική λάμψη της Γης. Ο κοσμοναύτης Alexey Zubritsky Η Drosophila πετάει στο ISS Από τα πιο γνωστά πειράματα - “Τσιτομεχανάριου.” Το Plotovye drozofil fies δική μου έκθεση ενίσχυσε τους κοσμοπολίτες Roskosmosa Sergeem Kud-Sverchkov , Sergeem Mikaev και astronaut NASA Kristoferom Uil. Αυτό που ήταν ιδιαίτερα ενδιαφέρον σε αυτό ήταν ότι δεν επρόκειτο απλώς για συνηθισμένες μύγες, αλλά πραγματικές «δυναστείες του διαστήματος»—απόγονοι εκείνων που πέταξαν με το Bion-M No. 2 biosputnik και αρκετών άλλων που είχαν πετάξει προηγουμένως στον ISS. Αυτή τη φορά, η 14η και η 15η γενιά εντόμων παρήχθησαν στο σταθμό. Δύο εβδομάδες αργότερα, οι μύγες επέστρεψαν στη Γη μαζί μας στο Soyuz MS-27. Τέτοια πειράματα επιτρέπουν στους επιστήμονες να κατανοήσουν πώς οι διαστημικές πτήσεις επηρεάζουν το αναπαραγωγικό σύστημα των ζωντανών όντων και τον βαθμό στον οποίο αυτές οι αλλαγές καθορίζονται στα γονίδια. Σύμφωνα με την Ιρίνα Όγκνεβα, επικεφαλής του έργου και επικεφαλής του Ινστιτούτου Βιοϊατρικών Προβλημάτων της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών, ανακαλύφθηκαν επίμονες αλλαγές στη γονιδιακή λειτουργία στα διαστημικά έντομα. Αυτοί οι μετασχηματισμοί παραμένουν για τουλάχιστον επτά γενιές, υποδεικνύοντας μια βαθιά περιβαλλοντική επίδραση.Επιπλέον, αυτά τα δεδομένα θα χρησιμοποιηθούν για την αξιολόγηση του γενετικού υλικού των ανθρώπων κατά τη διάρκεια μακροχρόνιων διαστημικών ταξιδιών και της εξερεύνησης άλλων πλανητών. Δεδομένου ότι οι άνθρωποι και οι μύγες των φρούτων μοιράζονται περίπου το 50% του γενετικού τους υλικού. Αλλά, ειλικρινά, για εμάς, ως κατοίκους αυτού του τροχιακού σπιτιού, το πείραμα ήταν επίσης πολύτιμο από πρακτική άποψη. Βλέπετε, όταν έχετε ζήσει στον ISS για μεγάλο χρονικό διάστημα, η εμφάνιση νέων ζωντανών οργανισμών είναι ένα μικρό γεγονός. Είναι απίστευτα συναρπαστικό να τους παρατηρείς. Δεν είναι απλώς εργασία, είναι ένα κομμάτι ζωής στη Γη! https://vk.com/rsc_energia?z=video-230276525_456239067%2F7a520524442c2c690f%2Fpl_post_-167742670_24499 https://vk.com/rsc_energia?w=wall-167742670_24499 .

Νέα τεχνολογία της NASA μιμείται το ακραίο κρύο της σεληνιακής νύχτας. Καθώς η NASA επιδιώκει να εξερευνήσει τη Σελήνη, τον Άρη και πέρα από αυτήν, οι ερευνητές πρέπει να αναπτύξουν υλικά ικανά να αντέξουν τις ακραίες θερμοκρασίες που υπάρχουν στο διάστημα και σε άλλους πλανήτες και τα φεγγάρια τους. Σε ψυχρές συνθήκες, το καουτσούκ μπορεί να θρυμματιστεί όπως το γυαλί, οι πλακέτες κυκλωμάτων μπορεί να παρουσιάσουν βλάβη και οι ηλεκτρικές συνδέσεις μπορεί να παγώσουν και να σπάσουν. Η βαθύτερη κατανόηση του τρόπου με τον οποίο τα υλικά αντιδρούν σε αυτές τις ακραίες θερμοκρασίες είναι κρίσιμη — ειδικά καθώς η NASA επιδιώκει να κατασκευάσει τη Σεληνιακή της Βάση στον Νότιο Πόλο της Σελήνης, όπου οι θερμοκρασίες της επιφάνειας μεταβάλλονται δραματικά από την αφόρητη ζέστη κατά τη διάρκεια της ημέρας έως το τσουχτερό κρύο τη νύχτα. Οι ερευνητές ανέπτυξαν μια πρωτοποριακή μέθοδο για να ελέγξουν πώς τα υλικά αντέχουν στο ακραίο κρύο του διαστήματος. Μηχανικοί στο Ερευνητικό Κέντρο Glenn της NASA στο Κλίβελαντ εφηύραν το Lunar Environment Structural Test Rig (LESTR), ένα μηχάνημα που μπορεί να ελέγξει υλικά, ηλεκτρονικά και άλλο υλικό πτήσης σε θερμοκρασίες έως και 40 Kelvin ή περίπου -388 βαθμούς Φαρενάιτ. «Όπως ακριβώς κανένα κτίριο δεν κατασκευάζεται χωρίς να γνωρίζουμε ακριβώς πώς συμπεριφέρονται τα δομικά υλικά, καμία διαστημική αποστολή δεν είναι ολοκληρωμένη χωρίς έναν στιβαρό δομικό σχεδιασμό που εξαρτάται από τη γνώση του πώς συμπεριφέρονται τα υλικά που χρησιμοποιούνται σε αυτόν», δήλωσε ο Ariel Dimston, τεχνικός επικεφαλής του LESTR στη NASA Glenn. Παραδοσιακά, η NASA έχει χρησιμοποιήσει μια διαδικασία που περιλαμβάνει υπερψυχρά υγρά — που ονομάζονται υγρά κρυογόνα — για να ελέγξει πώς τα υλικά αντιδρούν στο ακραίο κρύο. Αυτά τα υγρά, όπως το άζωτο, το υδρογόνο και το ήλιο, είναι μερικά από τα πιο ψυχρά υλικά στη Γη και αποθηκεύονται σε εξειδικευμένες δεξαμενές. Οι μηχανικοί τα χρησιμοποιούν για να ψύχουν υλικά κατά τη διάρκεια των δοκιμών και να συλλέγουν δεδομένα για να δουν την απόδοσή τους. «Αυτό που κάνει το LESTR ξεχωριστό είναι ότι ολόκληρη η πλατφόρμα λειτουργεί σε εντελώς ξηρό κενό: ούτε υγρό άζωτο, ούτε υγρό ήλιο, ούτε τίποτα υγρό», δήλωσε ο Dimston. «Αυτή είναι η πρώτη πλατφόρμα μηχανικών δοκιμών που ξεφεύγει από όλες τις προκλήσεις που σχετίζονται με τα κρυογονικά υγρά». Το LESTR υιοθετεί μια νέα προσέγγιση χρησιμοποιώντας ένα ψυγείο υψηλής ισχύος, που ονομάζεται κρυοψύκτης, για την απομάκρυνση θερμότητας χωρίς τη χρήση καθόλου υγρού. Αυτό δημιουργεί το πρώτο «ξηρό» κρυογονικό περιβάλλον δοκιμών στον κλάδο των μηχανικών δοκιμών. Αυτή η νέα πλατφόρμα δοκιμών είναι ασφαλέστερη και πιο προσιτή από τις παραδοσιακές μεθόδους και επιτρέπει στους επιστήμονες να δοκιμάζουν υλικά σε πολύ ευρύτερο φάσμα θερμοκρασιών, δήλωσε ο Dimston. «Αφήνοντας πίσω το υγρό κρυογόνο, δεν χρειάζεστε πλέον εξειδικευμένο εξοπλισμό χειρισμού, όπως συσκευές ψύξης, θερμαντήρες υγρών, ούτε βαλβίδες», δήλωσε ο Dimston. «Δεν χρειάζεστε πλέον αισθητήρες μετατόπισης οξυγόνου και άλλα συστήματα ασφαλείας που προσθέτουν χρόνο, πολυπλοκότητα και κόστος στη διαδικασία, καθώς χωρίς αυτά τα κρυογόνα δεν χρειάζονται πλέον». Ο Ντίμστον και η ομάδα του συνεργάζονται με προγράμματα και έργα της NASA για να θέσουν σε εφαρμογή υλικά χρησιμοποιώντας τη νέα συσκευή. Η ομάδα δοκιμάζει νήματα που μπορεί κάποια μέρα να υφανθούν σε υφάσματα που χρησιμοποιούνται για διαστημικές στολές επόμενης γενιάς και επιδιώκει να αναπτύξει προηγμένα υλικά για ελαστικά ρόβερ, συμπεριλαμβανομένου ενός νέου μετάλλου που μπορεί να επιστρέψει στο αρχικό του σχήμα αφού λυγίσει, τεντωθεί, θερμανθεί και ψυχθεί. Αυτή η τεχνολογία κράματος με μνήμη σχήματος θα μπορούσε να βοηθήσει τα μελλοντικά ρόβερ να ταξιδεύουν στις ανώμαλες, βραχώδεις επιφάνειες της Σελήνης και του Άρη χωρίς τον κίνδυνο σκασμένων ελαστικών..Οι ερευνητές της NASA αφιέρωσαν περισσότερα από δύο χρόνια σχεδιάζοντας και κατασκευάζοντας την πρώτη έκδοση της τεχνολογίας — LESTR 1 — και αυτή τη στιγμή κατασκευάζουν τον δίδυμο πύραυλο της, LESTR 2. Σε συνεργασία με την Fort Wayne Metals, η NASA παρέδωσε τον LESTR 1 στις εγκαταστάσεις της εταιρείας στο Φορτ Γουέιν της Ιντιάνα, όπου οι ειδικοί εκεί θα τον χρησιμοποιήσουν για να δοκιμάσουν υλικό κράματος με μνήμη σχήματος για τις ακραίες θερμοκρασίες που υπάρχουν στη Σελήνη. «Εργαζόμαστε για την ανάπτυξη ενός κράματος μνήμης σχήματος επόμενης γενιάς που θα είναι ικανό να λειτουργεί σε θερμοκρασίες έως και 40 βαθμούς Κέλβιν, μία από τις πιο κρύες περιοχές στις οποίες θα μπορούσαμε να πάμε με δυνατότητα ρόβερ», δήλωσε ο Δρ. Σάντο Παντούλα II, κύριος ερευνητής του LESTR στη NASA Glenn. «Με αυτήν την πλατφόρμα, μπορούμε να δοκιμάσουμε πώς θα συμπεριφέρονται τα κράματα μνήμης σχήματος στις πιο κρύες περιοχές της Σελήνης και του Άρη. Αυτή θα είναι μια πολύ σημαντική μέρα για εμάς: να μπορέσουμε να δούμε πώς μοιάζουν οι ιδιότητές τους σε τόσο χαμηλές θερμοκρασίες — κάτι που δεν έχουμε ξαναδεί». Πέρα από το LESTR, το NASA Glenn διαθέτει άλλες εγκαταστάσεις επίγειων δοκιμών παγκόσμιας κλάσης που μιμούνται περιβάλλοντα όπως το κενό του διαστήματος, τη μικροβαρύτητα στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό, την θειική χύτρα ταχύτητας που είναι η Αφροδίτη ή το έδαφος της Σελήνης και του Άρη. Ο Γκλεν ηγείται του οργανισμού τόσο στις δοκιμές προηγμένων υλικών όσο και στη διαχείριση κρυογονικών ρευστών στο διάστημα , διαδραματίζοντας ζωτικό ρόλο στην ανάπτυξη τεχνολογιών για τη μελλοντική εξερεύνηση του διαστήματος. https://www.nasa.gov/general/nasa-technology-mimics-extreme-lunar-night/ Ο κρυογονικός μηχανικός Άνταμ Ράις δοκιμάζει το Lunar Environment Structural Test Rig στο Ερευνητικό Κέντρο Γκλεν της NASA στο Κλίβελαντ για να προσομοιώσει τις συνθήκες θερμικού κενού της σεληνιακής νύχτας την Πέμπτη 22 Μαΐου 2025. Η πλατφόρμα δοκιμών δομής σεληνιακού περιβάλλοντος στο ερευνητικό κέντρο Glenn της NASA στο Κλίβελαντ προσομοιώνει το έντονο κρύο της σεληνιακής νύχτας την Παρασκευή 6 Ιουνίου 2025.

Ξεκλειδώνοντας το μυστήριο των κουκκίδων ακτίνων Χ Μια νέα «κουκκίδα ακτίνων Χ» που ανακαλύφθηκε από το Παρατηρητήριο ακτίνων Χ Chandra της NASA - η οποία θα μπορούσε να μοιάζει με την εικονογράφηση αυτού του καλλιτέχνη που κυκλοφόρησε στις 28 Απριλίου 2026 - θα μπορούσε να εξηγήσει τι είναι οι εκατοντάδες ή ενδεχομένως χιλιάδες από αυτά τα αντικείμενα.Λίγο αφότου το Διαστημικό Τηλεσκόπιο James Webb της NASA ξεκίνησε τις επιστημονικές παρατηρήσεις του, εμφανίστηκαν αναφορές για μια νέα κατηγορία μυστηριωδών αντικειμένων. Οι αστρονόμοι βρήκαν μικρά, κόκκινα αντικείμενα περίπου 12 δισεκατομμύρια έτη φωτός από τη Γη ή και πιο μακριά, τα οποία έγιναν γνωστά ως «μικρές κόκκινες κουκκίδες» (LRD). Η κουκκίδα που βρήκε το Chandra παρουσιάζει τα περισσότερα από τα χαρακτηριστικά μιας LRD, όπως το ότι είναι μικρή, κόκκινη και βρίσκεται σε τεράστια απόσταση, αλλά λάμπει στο φως των ακτίνων Χ, σε αντίθεση με άλλες LRD - εξ ου και το όνομα «κουκκίδα ακτίνων Χ».Αυτό το αντικείμενο (επίσημα γνωστό ως 3DHST-AEGIS-12014), το οποίο βρίσκεται περίπου 11,8 δισεκατομμύρια έτη φωτός από τη Γη, μπορεί να αποτελέσει μια κρίσιμη γέφυρα μεταξύ των αστεριών μελανών τρυπών και των τυπικών αναπτυσσόμενων υπερμεγέθων μαύρων τρυπών. Διαβάστε περισσότερα για αυτή τη μυστηριώδη κουκκίδα. https://science.nasa.gov/missions/chandra/nasa-connects-little-red-dots-with-chandra-webb/ Ένα πρόσφατα ανακαλυφθέν αντικείμενο μπορεί να αποτελέσει το κλειδί για την αποκάλυψη της αληθινής φύσης μιας μυστηριώδους κατηγορίας πηγών που οι αστρονόμοι έχουν βρει στο πρώιμο σύμπαν τα τελευταία χρόνια.

Ο Ρόμαν της NASA ετοιμάζεται να μεταμορφώσει το κυνήγι για άπιαστα αστέρια νετρονίων. Οι αστρονόμοι γνωρίζουν εδώ και καιρό ότι τα αστέρια νετρονίων, οι συνθλιμμένοι πυρήνες που απομένουν μετά την έκρηξη τεράστιων αστεριών, θα πρέπει να είναι διάσπαρτα σε όλο τον γαλαξία μας. Ωστόσο, τα περισσότερα από αυτά είναι ουσιαστικά αόρατα. Μια νέα μελέτη που δημοσιεύτηκε στο Astronomy and Astrophysics υποδηλώνει ότι το επερχόμενο διαστημικό τηλεσκόπιο Nancy Grace Roman της NASA θα μπορούσε να τα εντοπίσει ούτως ή άλλως.Χρησιμοποιώντας λεπτομερείς προσομοιώσεις του Γαλαξία μας και τις μελλοντικές παρατηρήσεις του Roman, οι ερευνητές έδειξαν ότι το ναυαρχικό παρατηρητήριο μπορεί να είναι σε θέση να εντοπίσει και να χαρακτηρίσει δεκάδες απομονωμένα αστέρια νετρονίων μέσω ενός ανεπαίσθητου φαινομένου που ονομάζεται βαρυτικός μικροεστιασμός.«Τα περισσότερα αστέρια νετρονίων είναι σχετικά αμυδρά και μόνα τους», δήλωσε η Ζόφια Κάτσμαρεκ του Πανεπιστημίου της Χαϊδελβέργης στη Γερμανία, η οποία ηγήθηκε της μελέτης . «Είναι απίστευτα δύσκολο να εντοπιστούν χωρίς κάποια βοήθεια». Βρίσκοντας αυτό που είναι αόρατο Τα άστρα νετρονίων συγκεντρώνουν μεγαλύτερη μάζα από τον Ήλιο σε μια σφαίρα περίπου στο μέγεθος μιας πόλης. Η μελέτη τους μας βοηθά να κατανοήσουμε πώς τα άστρα ζουν, πεθαίνουν και διασπείρουν τα βαρέα στοιχεία σε όλο το σύμπαν. Παρέχουν επίσης την ευκαιρία να μελετήσουμε τι συμβαίνει υπό τις πιο ακραίες συνθήκες (πιέσεις και πυκνότητες) που μπορούμε να φανταστούμε.Ωστόσο, εκτός αν είναι πάλσαρ που εκπέμπουν σε ραδιοκύματα ή λάμπουν σε ακτίνες Χ, μπορούν να παραμείνουν κρυμμένα ακόμη και από τα πιο ισχυρά τηλεσκόπια.Ο Ρόμαν μπορεί να τα αναζητήσει με διαφορετικό τρόπο. Όταν ένα τεράστιο αντικείμενο, όπως ένα αστέρι νετρονίων, κινείται μπροστά από ένα μακρινό αστέρι υποβάθρου, η έντονη βαρύτητά του παραμορφώνει τον χωροχρόνο και εκτρέπει το φως του αστεριού υποβάθρου. Αυτό το φαινόμενο μικροεστιασμού κάνει για λίγο το αστέρι υποβάθρου πιο φωτεινό και να φαίνεται μετατοπισμένο από την πραγματική του θέση στον ουρανό.Ενώ πολλά τηλεσκόπια μπορούν να ανιχνεύσουν την προσωρινή λαμπρότητα, το Roman μπορεί να μετρήσει τόσο τη λαμπρότητα (φωτομετρία) όσο και τη μικροσκοπική μετατόπιση θέσης (αστρομετρία) του άστρου που βρίσκεται υπό φακό με εξαιρετική ακρίβεια.Επειδή τα αστέρια νετρονίων έχουν σχετικά μεγάλη μάζα, παράγουν ένα μεγαλύτερο αστρομετρικό σήμα από τα ελαφρύτερα αντικείμενα, επιτρέποντας σε αποστολές όπως η Roman όχι μόνο να τα ανιχνεύσουν, αλλά και να τα ζυγίσουν σε ορισμένες περιπτώσεις, κάτι που είναι σχεδόν αδύνατο μόνο με τη φωτομετρία.«Αυτό που είναι πραγματικά εντυπωσιακό στη χρήση μικροεστιασμού είναι ότι μπορείτε να λάβετε άμεσες μετρήσεις μάζας», δήλωσε ο συν-συγγραφέας της εργασίας, Peter McGill, του Εθνικού Εργαστηρίου Lawrence Livermore. «Η φωτομετρία μας λέει ότι κάτι πέρασε μπροστά από το αστέρι, αλλά το πόσο μετατοπίζεται η θέση του αστεριού είναι αυτό που μας λέει πόσο μεγάλο είναι αυτό το αντικείμενο. Μετρώντας αυτή τη μικροσκοπική εκτροπή στον ουρανό, μπορούμε να ζυγίσουμε άμεσα κάτι που διαφορετικά δεν θα ήταν ορατό».Οι μετρήσεις του Ρόμαν θα μπορούσαν να βοηθήσουν τους αστρονόμους να προσδιορίσουν εάν υπάρχει ένα πραγματικό χάσμα μεταξύ των μαζών των αστέρων νετρονίων και των μαύρων τρυπών και πόσο γρήγορα κινούνται οι αστέρες νετρονίων.Οι επιστήμονες ενδιαφέρονται ιδιαίτερα να κατανοήσουν τα ισχυρά «κλωτσιά» που δέχονται τα αστέρια νετρονίων όταν γεννιούνται σε εκρήξεις σουπερνόβα. Αυτά τα κλωτσιά μπορούν να τα στείλουν γρήγορα μέσα στον γαλαξία με εκατοντάδες μίλια ανά δευτερόλεπτο. Τεράστιες έρευνες, υψηλές πιθανότητες κέρδους Η ερευνητική ομάδα θα χρησιμοποιήσει τη μελλοντική Έρευνα Χρονομετρίας Γαλαξιακής Διόγκωσης του Roman , η οποία θα παρακολουθεί εκατομμύρια αστέρια κάθε φορά σε τεράστιες εικόνες του ουρανού, που θα λαμβάνονται σε υψηλή συχνότητα.«Θα ξεκινήσουμε τη δουλειά μόλις αρχίσουν να έρχονται τα δεδομένα», δήλωσε ο McGill. «Ακόμα και τους πρώτους μήνες μετά την έναρξη λειτουργίας, αναμένουμε να αρχίσουμε να εντοπίζουμε πολλά υποσχόμενα γεγονότα».Ακόμη και ένας σχετικά μικρός αριθμός επιβεβαιωμένων ανιχνεύσεων θα μπορούσε να βελτιώσει σημαντικά τα μοντέλα των αστρικών εκρήξεων και της ακραίας ύλης.«Δεν γνωρίζουμε με βεβαιότητα την κατανομή της μάζας των αστέρων νετρονίων, των μαύρων τρυπών ή πού τελειώνει το ένα και πού αρχίζει το άλλο», είπε ο McGill. «Το Roman θα αποτελέσει πραγματικά μια σημαντική ανακάλυψη σε αυτό».Αν και μέχρι στιγμής έχουν ανιχνευθεί μόνο μερικές χιλιάδες αστέρες νετρονίων, κυρίως ως πάλσαρ, οι επιστήμονες εκτιμούν ότι θα μπορούσαν να υπάρχουν δεκάδες εκατομμύρια έως εκατοντάδες εκατομμύρια στον Γαλαξία μας. Επιπλέον, μέχρι σήμερα, οι ερευνητές έχουν καταφέρει να μετρήσουν τις μάζες των αστέρων νετρονίων μόνο σε δυαδικά ζεύγη.«Βλέπουμε ένα μικρό δείγμα που δεν είναι αντιπροσωπευτικό της συνολικής εικόνας», είπε ο Kaczmarek. «Ακόμα και μια μεμονωμένη μέτρηση μάζας θα ήταν πολύ ισχυρή. Αν βρίσκαμε έστω και ένα απομονωμένο αστέρι νετρονίων, θα ήταν ήδη απίστευτα ενδιαφέρον για την έρευνά μας». Κοιτάζοντας μπροστά Η μελέτη υπογραμμίζει επίσης μια δημιουργική χρήση των δυνατοτήτων της αποστολής. Ενώ η έρευνα του Roman έχει σχεδιαστεί κυρίως για την εύρεση εξωπλανητών χρησιμοποιώντας φωτομετρικό μικροεστιασμό, οι ισχυρές αστρομετρικές δυνατότητές της ανοίγουν την πόρτα σε εντελώς νέες ανακαλύψεις με τον αστρομετρικό μικροεστιασμό.«Αυτό δεν ήταν μέρος του αρχικού σχεδίου», είπε ο McGill. «Αλλά αποδεικνύεται ότι η αστρομετρική ικανότητα του Roman είναι πραγματικά καλή στην ανίχνευση αστέρων νετρονίων και μαύρων τρυπών, οπότε μπορούμε να προσθέσουμε ένα εντελώς νέο είδος επιστήμης στις έρευνες του Roman».Αν οι προβλέψεις επιβεβαιωθούν, η αποστολή θα μπορούσε να παράσχει το πρώτο μεγάλο δείγμα απομονωμένων αστέρων νετρονίων που ανακαλύφθηκαν μόνο μέσω της βαρύτητάς τους, αποκαλύπτοντας έναν κρυφό πληθυσμό που παρέμενε μέχρι τώρα απρόσιτος. Ο Ρόμαν αναμένεται να μεταμορφώσει τη μελέτη του μικροεστιασμού και των κρυφών πληθυσμών αντικειμένων στον γαλαξία μας, από αδέσποτους εξωπλανήτες σε αστρικά υπολείμματα όπως αστέρια νετρονίων.Το Ρωμαϊκό Διαστημικό Τηλεσκόπιο Nancy Grace διαχειρίζεται στο Κέντρο Διαστημικών Πτήσεων Goddard της NASA στο Γκρίνμπελτ του Μέριλαντ, με τη συμμετοχή του Εργαστηρίου Αεριοπροώθησης της NASA στη Νότια Καλιφόρνια, του Caltech/IPAC στην Πασαντίνα της Καλιφόρνια, του Ινστιτούτου Επιστήμης Διαστημικών Τηλεσκοπίων στη Βαλτιμόρη και μιας επιστημονικής ομάδας που αποτελείται από επιστήμονες από διάφορα ερευνητικά ιδρύματα. Οι κύριοι βιομηχανικοί εταίροι είναι η BAE Systems Inc. στο Μπόλντερ του Κολοράντο, η L3Harris Technologies στο Ρότσεστερ της Νέας Υόρκης και η Teledyne Scientific & Imaging στο Θάουζαντ Όουκς της Καλιφόρνια. Για να μάθετε περισσότερα σχετικά με την επίσκεψη στη Ρώμη: https://nasa.gov/roman Η καλλιτεχνική ιδέα αυτού του καλλιτέχνη δείχνει ένα απομονωμένο αστέρι νετρονίων ως ένα εξαιρετικά πυκνό αστρικό υπόλειμμα, που συσκευάζει μεγαλύτερη μάζα από τον Ήλιο σε μια σφαίρα μεγέθους πόλης και ακτινοβολεί ενέργεια καθώς ψύχεται αργά στα βάθη του διαστήματος. Το επερχόμενο διαστημικό τηλεσκόπιο Nancy Grace Roman της NASA θα αναζητήσει και θα μπορούσε να μετρήσει τη μάζα απομονωμένων αστέρων νετρονίων χρησιμοποιώντας αστρομετρικό μικροεστιασμό. Η αστρομετρική μικροεστίαση συμβαίνει όταν ένα αντικείμενο στο προσκήνιο, όπως ένα αστέρι νετρονίων, περνά μπροστά από ένα πιο μακρινό αστέρι φόντου. Η βαρύτητα του άστρου νετρονίων κάμπτει το φως του μακρινού άστρου, διαιρώντας το σε πολλαπλές διαδρομές που φτάνουν στο τηλεσκόπιο. Αν και αυτές οι παραμορφωμένες εικόνες δεν μπορούν να επιλυθούν, το συνδυασμένο φως τους φαίνεται πιο φωτεινό και ελαφρώς μετατοπισμένο από την πραγματική θέση του μακρινού άστρου. Καθώς η ευθυγράμμιση μεταξύ των δύο αντικειμένων αλλάζει με την πάροδο του χρόνου, αυτή η φαινομενική μετατόπιση διαγράφει ένα μικρό ελλειπτικό μοτίβο στον ουρανό. Το μέγεθος αυτής της έλλειψης εξαρτάται από το πόσο έντονα κάμπτεται το φως, πράγμα που σημαίνει ότι τα πιο ογκώδη αντικείμενα παράγουν μεγαλύτερες μετατοπίσεις, επιτρέποντας στους αστρονόμους να μετρήσουν άμεσα τη μάζα του κατά τα άλλα αόρατου άστρου νετρονίων.

Το Perseverance Mars Rover της NASA ερευνά τη «Γέφυρα των Κροκοδείλων» Το ρόβερ Perseverance Mars της NASA χρησιμοποίησε το σύστημα κάμερας Mastcam-Z για να απαθανατίσει αυτό το πανόραμα 360 μοιρών μιας περιοχής με το παρατσούκλι «Γέφυρα των Κροκοδείλων» στο χείλος του κρατήρα Jezero. Το πανόραμα αποτελείται από 980 εικόνες, 971 εκ των οποίων τραβήχτηκαν στις 18 Δεκεμβρίου 2025, την 1.717η ημέρα του Άρη, ή ηλιακό φως, της αποστολής. Άλλες εννέα τραβήχτηκαν στις 25 Ιανουαρίου 2026, ηλιακό φως 1.754. Αυτή η εικόνα φυσικών χρωμάτων έχει υποστεί επεξεργασία για να δείξει το τοπίο όπως θα το έβλεπε το ανθρώπινο μάτι. Το χείλος του κρατήρα Jezero και οι περιοχές γύρω από αυτό περιέχουν μερικά από τα παλαιότερα πετρώματα οπουδήποτε στο ηλιακό σύστημα. Χρησιμεύουν ως χρονοκάψουλες της πρώιμης ιστορίας του Κόκκινου Πλανήτη, όταν ο φλοιός και η ατμόσφαιρά του εξακολουθούσαν να σχηματίζονται. Δεν υπάρχει τόσο αρχαίο έδαφος στη Γη, όπου οι τεκτονικές πλάκες ανακυκλώνουν συνεχώς την επιφάνεια. (Ο Άρης δεν έχει τεκτονικές πλάκες, επιτρέποντας τη διατήρηση μέρους αυτού του πολύ παλιού υλικού.) Η «Γέφυρα των Κροκοδείλων» αντιπροσωπεύει μια μετάβαση σε μια περιοχή με το παρατσούκλι «Λακ ντε Σαρμ», την οποία η Perseverance θα εξερευνήσει για αρκετούς μήνες αργότερα φέτος. [Οι εικόνες πλήρους ανάλυσης των σχημάτων Α έως Ε μπορούν να ληφθούν στο κάτω μέρος αυτής της σελίδας. Το Σχήμα Α είναι η πανοραμική προβολή σε φυσικά χρώματα. Σχήμα Β (χαμηλή ανάλυση) Το Σχήμα Β είναι το ίδιο πανόραμα σε προβολή βελτιωμένων χρωμάτων, η οποία αναδεικνύει ανεπαίσθητες λεπτομέρειες. Σχήμα Γ (χαμηλή ανάλυση) Το Σχήμα Γ είναι μια ανάγλυφη (3D) εκδοχή της φυσικής έγχρωμης προβολής του πανοράματος. Σχήμα Δ (χαμηλή ανάλυση) Το Σχήμα Δ είναι μια ανάγλυφη κόκκινη όψη της βελτιωμένης έκδοσης του πανοράματος. Σχήμα Ε (χαμηλή ανάλυση) Το Σχήμα Ε είναι μια ανάγλυφη μπλε όψη της βελτιωμένης έκδοσης του πανοράματος. Το Εργαστήριο Αεριοπροώθησης της NASA στη Νότια Καλιφόρνια, υπό τη διαχείριση της Caltech για τη NASA, κατασκεύασε και διαχειρίζεται τις λειτουργίες του ρόβερ Perseverance για λογαριασμό της Διεύθυνσης Επιστημονικών Αποστολών του οργανισμού, στο πλαίσιο του χαρτοφυλακίου του Προγράμματος Εξερεύνησης του Άρη της NASA.Το Κρατικό Πανεπιστήμιο της Αριζόνα ηγείται των λειτουργιών του οργάνου Mastcam-Z, σε συνεργασία με την Malin Space Science Systems στο Σαν Ντιέγκο, για τον σχεδιασμό, την κατασκευή, τις δοκιμές και τη λειτουργία των καμερών, και σε συνεργασία με το Ινστιτούτο Niels Bohr του Πανεπιστημίου της Κοπεγχάγης για τον σχεδιασμό, την κατασκευή και τις δοκιμές των στόχων βαθμονόμησης. Για να μάθετε περισσότερα σχετικά με την Επιμονή, επισκεφθείτε: science.nasa.gov/mission/mars-2020-perseverance

Το Curiosity Rover της NASA απελευθερώνει το τρυπάνι του από έναν βράχο. Αυτή η σειρά εικόνων δείχνει το ρόβερ Curiosity της NASA για τον Άρη να κολλάει μια πέτρα στο τρυπάνι στην άκρη του ρομποτικού βραχίονά του και, αφού κούνησε τον βραχίονα και έτρεξε το τρυπάνι μερικές φορές, τελικά αποκόλλησε την πέτρα. Οι εικόνες που δείχνουν ολόκληρη τη διαδικασία καταγράφηκαν από τις ασπρόμαυρες κάμερες κινδύνου στο μπροστινό μέρος του πλαισίου του Curiosity και από κάμερες πλοήγησης στον ιστό ή την κεφαλή του.Στις 25 Απριλίου 2026, το Curiosity τράβηξε ένα δείγμα από έναν βράχο με το παρατσούκλι «Ατακάμα», ο οποίος έχει διάμετρο περίπου 1,5 πόδια στη βάση του, πάχος 6 ίντσες και ζυγίζει περίπου 28,6 λίβρες (13 κιλά). Όταν το ρόβερ απέσυρε τον βραχίονά του, ολόκληρος ο βράχος ανασηκώθηκε από το έδαφος, κρεμασμένος από το σταθερό χιτώνιο που περιβάλλει το περιστρεφόμενο τρυπάνι. Η γεώτρηση έχει σπάσει ή χωρίσει τα ανώτερα στρώματα των βράχων στο παρελθόν, αλλά ποτέ δεν έχει παραμείνει βράχος συνδεδεμένος με το χιτώνιο του τρυπανιού. Η ομάδα αρχικά προσπάθησε να δονήσει το τρυπάνι για να αποκολληθεί από τον βράχο, αλλά δεν είδε καμία αλλαγή.Στη συνέχεια, στις 29 Απριλίου, προσπάθησαν να επαναπροσανατολίσουν τον ρομποτικό βραχίονα του Curiosity και να δονήσουν ξανά το τρυπάνι. Οι εικόνες στο GIF δείχνουν άμμο να πέφτει από την Ατακάμα, αλλά ο βράχος παρέμεινε προσκολλημένος στο ρόβερ.Τελικά, την 1η Μαΐου, η ομάδα του Curiosity προσπάθησε ξανά, γέρνοντας περισσότερο το τρυπάνι, περιστρέφοντας και δονώντας το τρυπάνι, και περιστρέφοντας την άκρη του τρυπανιού. Η ομάδα σχεδίαζε να εκτελέσει αυτές τις ενέργειες πολλές φορές, αλλά η πέτρα αποκολλήθηκε με την πρώτη σφαίρα, σπάζοντας καθώς έπεφτε στο έδαφος. Σχήμα Α Το Σχήμα Α είναι το ίδιο GIF με κίτρινες χρονικές σημάνσεις που έχουν προστεθεί στην επάνω αριστερή γωνία. Σχήμα Β Το Σχήμα Β είναι μια εναλλακτική όψη των ίδιων δραστηριοτήτων από τις κάμερες πλοήγησης στον ιστό ή την κεφαλή του Curiosity. Το Curiosity κατασκευάστηκε από το Εργαστήριο Αεριοπροώθησης της NASA, το οποίο διαχειρίζεται το Caltech στην Πασαντίνα της Καλιφόρνια. Το JPL ηγείται της αποστολής εκ μέρους της Διεύθυνσης Επιστημονικών Αποστολών της NASA στην Ουάσινγκτον, στο πλαίσιο του χαρτοφυλακίου του Προγράμματος Εξερεύνησης του Άρη της NASA. Για να μάθετε περισσότερα για το Curiosity, επισκεφθείτε: science.nasa.gov/mission/msl-curiosity Ιστολόγιο Curiosity, Sols 4879-4885: Αγώνας στην Ατακάμα. Ημερομηνία σχεδιασμού για τη Γη: Παρασκευή, 1 Μαΐου 2026 Η έρημος Ατακάμα της Χιλής είναι η πιο ξηρή έρημος μεσαίου γεωγραφικού πλάτους στον κόσμο, με μόνο 15 χιλιοστά (0,59 ίντσες) βροχόπτωσης ετησίως. Μόνο οι ξηρές κοιλάδες της Ανταρκτικής δέχονται λιγότερες βροχοπτώσεις. Αυτές οι περιβαλλοντικές συνθήκες έχουν καταστήσει την Ατακάμα ένα δύσκολο μέρος για επιβίωση. Όπως και η ομώνυμη έρημος, ο στόχος γεωτρήσεων Ατακάμα στον Άρη αποτέλεσε πρόκληση για το ρόβερ Curiosity και την ομάδα του ρόβερ. Η εβδομάδα σχεδιασμού ξεκίνησε με τα δεδομένα που συλλέχθηκαν προς τα κάτω, τα οποία έδειχναν ότι είχε γίνει μια επιτυχημένη γεώτρηση στον στόχο Atacama, αλλά ο βράχος στον οποίο γινόταν η διάτρηση ήταν ένα αποσπασμένο μπλοκ και καθώς ο βραχίονας υψωνόταν για να εξαχθεί το τρυπάνι, ο βράχος έπεσε μαζί του ! Μη ασχολούμενοι με τη συλλογή δειγμάτων, όπως το δίδυμο ρόβερ της Perseverance, οι σχεδιαστές του ρόβερ του Curiosity άρχισαν να εργάζονται για να αναπτύξουν ένα σχέδιο για την εξαγωγή του τρυπανιού από τον βράχο. Αυτές περιελάμβαναν προσπάθειες αλλαγής του προσανατολισμού του τρυπανιού και του προσαρτημένου μπλοκ, καθώς και εκτέλεση κρούσεων για να προσπαθήσουν να δονήσουν τον βράχο. Τελικά, ως αποτέλεσμα δραστηριοτήτων όπως αυτές στο σχέδιο Sol 4883-4885, απελευθερώσαμε το τρυπάνι από το μπλοκ Atacama.Καθώς οι επιτόπιες επιστημονικές δραστηριότητες αποκλείονταν λόγω των προσπαθειών απελευθέρωσης του τρυπανιού από το μπλοκ Atacama, η επιστήμη εκείνη την εποχή επικεντρώθηκε στην τηλεπισκόπηση. Το σχέδιο Sol 4879-4880 περιελάμβανε μετρήσεις LIBS της ChemCam σε ένα σκούρο λιθόστρωτο, το "Pichiacani", και ένα σκούρο βότσαλο, το "Poco a Poco". Η ChemCam επιχείρησε επίσης παθητικές μετρήσεις ανάκλασης λευκών μπλοκ στην πλαγιά του μακρινού λόφου Paniri και απεικόνιση RMI του Valle Grande. Η Mastcam συνέλεξε εικόνες τεκμηρίωσης των στόχων της ChemCam και πραγματοποίησε επίσης απεικόνιση ανίχνευσης αλλαγών του στόχου "Playa los Metales".Το σχέδιο Sol 4881-4882 περιελάμβανε σάρωση LIBS των στόχων βραχώδους υποστρώματος "El Plomo" και "El Turbio". Η ανίχνευση αλλαγών της Mastcam στις περιοχές Playa los Metales συνεχίστηκε. Η Mastcam επέκτεινε επίσης το μωσαϊκό "Kimsa Chata" που είχε συλλεχθεί προηγουμένως. Στο σχέδιο Sol 4883-4885, η ομάδα μπόρεσε να επωφεληθεί από τις προσπάθειες αφαίρεσης του ογκόλιθου Atacama πραγματοποιώντας παρατηρήσεις LIBS ChemCam του κοκκώδους υλικού κάτω από το σημείο όπου βρισκόταν το ογκόλιθος. Αυτό περιελάμβανε τον στόχο "Cuturipa", κάτω από το σημείο όπου βρισκόταν το ογκόλιθος, και ένα προφίλ του τοιχώματος της κοιλότητας όπου βρισκόταν το ογκόλιθος, στο οποίο δόθηκε το όνομα στόχου "Chaitén". Η ChemCam παρατήρησε επίσης ένα ανοιχτόχρωμο ογκόλιθο, το "Chiloé", που είχε καλυφθεί από το ογκόλιθο Atacama. Η απεικόνιση RMI της ChemCam σχεδιάστηκε για την στρωματοποίηση του λόφου Mishe Mokwa και του "Azul Pampa", ενός βράχου με εμφανή πολυγωνικά μοτίβα. Το σχέδιο περιελάμβανε επίσης μια έρευνα για την ανίχνευση σκόνης μέσω Navcam, μετρήσεις παθητικού ουρανού με ChemCam και μια ατμοσφαιρική παρατήρηση με APXS.Οι μελλοντικές δραστηριότητες περιλαμβάνουν την ολοκλήρωση της εκστρατείας γεώτρησης στην Ατακάμα και, κατ' όνομα, την αναζήτηση ενός πιο σταθερά ριζωμένου στόχου γεώτρησης, προκειμένου να συλλεχθούν υπολείμματα γεώτρησης για ανάλυση, τα οποία χάθηκαν από την Ατακάμα στο πλαίσιο της προσπάθειας αποκόλλησης του τρυπανιού από τον βράχο. https://science.nasa.gov/blog/curiosity-blog-sols-4879-4885-struggle-at-atacama/ Το ρόβερ Curiosity της NASA για τον Άρη απέκτησε αυτήν την εικόνα, του τρυπανιού του (παραπάνω, τώρα απαλλαγμένο από το μπλοκ Atacama) και του επίμονου μπλοκ πέτρας, ξανά στην επιφάνεια (κάτω), στις 2 Μαΐου 2026. Το Curiosity κατέγραψε την εικόνα χρησιμοποιώντας την κάμερα Mast Camera (Mastcam) την 4883η ηλιακή ώρα, ή την 4.883η ημέρα του Άρη της αποστολής Mars Science Laboratory, στις 09:14:58 UTC.

Έρευνα της NASA δείχνει ότι η πρώιμη ζωή βασιζόταν σε σπάνιο μέταλλο. Επιστήμονες που χρηματοδοτούνται από τη NASA ανακάλυψαν ότι η ζωή στη Γη πριν από 3 δισεκατομμύρια χρόνια βασιζόταν στο μέταλλο μολυβδαίνιο, το οποίο ήταν απίστευτα σπάνιο στο περιβάλλον εκείνη την εποχή. Η μελέτη, που δημοσιεύθηκε στο Nature Communications την Τρίτη, είναι η πρώτη που δείχνει ότι το μολυβδαίνιο χρησιμοποιήθηκε από την αρχαία ζωή σε τόσο παλιά χρόνια στην ιστορία του πλανήτη μας.Στη Γη σήμερα, το μολυβδαίνιο βοηθά στην επιτάχυνση ζωτικών βιοχημικών αντιδράσεων στα κύτταρα. Το μέταλλο είναι συστατικό βασικών ενζύμων που οδηγούν σε αρκετές σημαντικές βιολογικές αντιδράσεις στους οργανισμούς. Αυτό δεν είναι σημαντικό μόνο για τους μεμονωμένους οργανισμούς, αλλά και για τους βιογεωχημικούς κύκλους, όπως ο κύκλος του αζώτου, που επηρεάζουν ολόκληρο τον πλανήτη μας. Χωρίς το μολυβδαίνιο, αυτές οι σημαντικές αντιδράσεις θα μπορούσαν να συμβούν στη φύση, αλλά θα ήταν πολύ αργές για να διατηρήσουν τη ζωή.«Το μολυβδαίνιο βρίσκεται στο καταλυτικό κέντρο των ενζύμων που εκτελούν τις κύριες αντιδράσεις άνθρακα, αζώτου και θείου», εξήγησε η Betül Kaçar, επικεφαλής του Εργαστηρίου Kaçar στο Πανεπιστήμιο του Wisconsin-Madison και κύρια συγγραφέας της μελέτης. Η Kaçar ηγείται του MUSE , μιας Διεπιστημονικής Κοινοπραξίας της NASA για την Αστροβιολογική Έρευνα (ICAR) στο UW-Madison.«Το να ρωτάμε πότε άρχισε η ζωή να χρησιμοποιεί μολυβδαίνιο είναι στην πραγματικότητα σαν να ρωτάμε πότε έγιναν δυνατές μερικές από τις πιο σημαντικές μεταβολικές στρατηγικές», δήλωσε ο Kaçar. Το μολυβδαίνιο μέσα από την ιστορία Το μολυβδαίνιο είναι πλέον σχετικά κοινό στο περιβάλλον και η σπανιότητά του δεν αποτελεί πλέον πρόβλημα για τη ζωή. Αλλά αυτό δεν ίσχυε πάντα.Γεωλογικά στοιχεία δείχνουν ότι μόνο ίχνη μολυβδαινίου υπήρχαν στους ωκεανούς της Γης πριν από δισεκατομμύρια χρόνια. Τα επίπεδα αυξήθηκαν περίπου την εποχή που οι μικροοργανισμοί άρχισαν να χρησιμοποιούν τη φωτοσύνθεση, η οποία τελικά οδήγησε σε δραματική αύξηση της ποσότητας του ατμοσφαιρικού οξυγόνου (περίπου 2,45 δισεκατομμύρια χρόνια πριν). Αυτό είναι γνωστό ως το Μεγάλο Γεγονός Οξείδωσης και είχε βαθιά επίδραση στην εξέλιξη της ζωής. Μια προηγούμενη μελέτη της NASA μάλιστα υπέδειξε ότι η άνοδος του μολυβδαινίου στο περιβάλλον γύρω από αυτή την εποχή μπορεί να ήταν απαραίτητη για την εξέλιξη της σύνθετης ζωής.Αλλά πότε άρχισε η ζωή να χρησιμοποιεί για πρώτη φορά μολυβδαίνιο; Λόγω της σπανιότητάς του στην αρχαία Γη, οι αστροβιολόγοι αναρωτιούνται αν η ζωή θα μπορούσε να έχει ξεκινήσει χρησιμοποιώντας άλλα μέταλλα για να επιταχύνουν ζωτικές αντιδράσεις. Το βολφράμιο, για παράδειγμα, συμπεριφέρεται παρόμοια στα κύτταρα και χρησιμοποιείται σήμερα από ορισμένους οργανισμούς που ζουν σε ακραία περιβάλλοντα. Οι επιστήμονες προηγουμένως διατύπωσαν τη θεωρία ότι η ζωή μπορεί να χρησιμοποίησε πρώτα το βολφράμιο και στη συνέχεια να εξελίχθηκε στη χρήση μολυβδαινίου μόλις αυτό έγινε πιο διαθέσιμο. Η νέα μελέτη δείχνει ότι αυτό δεν ίσχυε απαραίτητα.Η ομάδα συγκέντρωσε τα διαθέσιμα δεδομένα σχετικά με την επικράτηση του μολυβδαινίου στο πέρασμα του χρόνου και ανασύνθεσε την ιστορία της χρήσης του μετάλλου κατά μήκος των κλαδιών του δέντρου της ζωής. Διαπίστωσαν ότι παρόλο που το μολυβδαίνιο ήταν σπάνιο, τα αρχαία μικρόβια στη Γη βρήκαν έναν τρόπο να το χρησιμοποιήσουν. Το ίδιο ισχύει και για τη χρήση του μετάλλου βολφράμιο.«Η εργασία μας δείχνει ότι τόσο τα ενζυμικά συστήματα που χρησιμοποιούν μολυβδαίνιο όσο και βολφράμιο έχουν Αρχεϊκές ρίζες, γεγονός που υποδηλώνει ότι η πρώιμη ζωή πιθανότατα λειτούργησε και με τα δύο μέταλλα αντί να ακολουθεί μια απλή ιστορία «πρώτα βολφράμιο, αργότερα μολυβδαίνιο»», δήλωσε ο Kaçar. «Υποστηρίζουμε ότι η χρήση μολυβδαινίου είναι πολύ παλαιότερη από ό,τι υπέθεσαν πολλά μοντέλα, με τη μοριακή χρονολόγηση να τοποθετεί τη χρήση μολυβδαινίου πίσω στην Αιωαρχειακή έως Μεσοαρχειακή περίοδο, περίπου 3,7-3,1 δισεκατομμύρια χρόνια πριν, πολύ πριν από το Μεγάλο Οξειδωτικό Γεγονός». Πρόσβαση στο μολυβδαίνιο Προηγούμενη εργασία από το MUSE ICAR, που δημοσιεύθηκε το 2024, εντόπισε ορισμένες θέσεις όπου η πρώιμη ζωή μπορεί να βρήκε αποθέματα μολυβδαινίου και άλλων σπάνιων μετάλλων βαθιά κάτω από τους ωκεανούς. Οι υδροθερμικές οπές στον πυθμένα παρέχουν ιχνοστοιχεία όπως σίδηρο, ψευδάργυρο, χαλκό, νικέλιο, μαγγάνιο, βανάδιο, μολυβδαίνιο, κοβάλτιο και βολφράμιο.«Ακόμα κι αν το θαλασσινό νερό των Αρχαίων περιείχε συνολικά λίγο διαλυμένο μολυβδαίνιο, τοπικά συστήματα όπως οι υδροθερμικές πηγές θα μπορούσαν να έχουν παράσχει αξιοποιήσιμες ποσότητες μολυβδαινίου και άλλων μετάλλων», δήλωσε ο Kaçar.Η νέα μελέτη δείχνει ότι, ακόμη και ανάμεσα σε μια ποικιλία άλλων χρήσιμων μετάλλων, το μολυβδαίνιο ήταν κατά κάποιο τρόπο μια από τις πρώτες επιλογές της ζωής ως καταλύτης μετάλλων.«Το μολυβδαίνιο μπορεί να άξιζε να «επιλεχθεί» επειδή επιτρέπει την κατάλυση σε ένα ευρύ φάσμα υποστρωμάτων και οξειδοαναγωγικών συνθηκών», δήλωσε ο Kaçar. «Με άλλα λόγια, η σπανιότητα δεν έκανε το μολυβδαίνιο ασήμαντο. Τα καταλυτικά του πλεονεκτήματα μπορεί να το έκαναν να αξίζει να εξελιχθούν τρόποι απόκτησής του και χρήσης του».Η μελέτη δείχνει πώς η ζωή μπορεί να βρει έναν τρόπο να χρησιμοποιήσει στοιχεία στο περιβάλλον, ακόμη και αν είναι σπάνια, και μας υπενθυμίζει ότι στην αναζήτηση ζωής πέρα από τη Γη πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι για πιθανότητες που δεν έχουμε ακόμη εξετάσει. Βιο-ουσιώδη στοιχεία, αναζήτηση ζωής στο σύμπαν Η αναζήτηση ζωής στο σύμπαν δεν αφορά τη δημιουργία μιας λίστας ελέγχου με συνθήκες που μοιάζουν με τη σύγχρονη Γη. Η μελέτη της ιστορίας του πλανήτη μας και της εξέλιξης της ζωής επιτρέπει στους αστροβιολόγους να βλέπουν χρονικές περιόδους κατά τις οποίες η Γη ήταν ένας πολύ διαφορετικός πλανήτης από ό,τι είναι σήμερα. Με αυτόν τον τρόπο, κατανοούμε καλύτερα το εύρος των πλανητών στο σύμπαν που θα μπορούσαν να είναι κατοικήσιμοι για τη ζωή όπως την ξέρουμε.«Το ICAR της NASA δείχνει ότι η χαρτογράφηση της εξελικτικής ιστορίας των βιο-βασικών στοιχείων στη Γη μπορεί να μας βοηθήσει να προβλέψουμε τι θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει η ζωή σε άλλους κόσμους και ότι διαφορετικά αβιοτικά αποθέματα θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε διαφορετικές επιλογές βιολογικών στοιχείων», δήλωσε ο Kaçar. «Η ανίχνευση ζωής θα πρέπει να είναι ενήμερη για τα μέταλλα, την οξειδοαναγωγή και την εξέλιξη. Δεν θα πρέπει να αναζητούμε μόνο τη «ζωή σαν τη Γη τώρα», αλλά και βιοχημικές στρατηγικές που θα είχαν νόημα σε έναν πλανήτη με διαφορετικό ιστορικό οξυγόνωσης και διαθεσιμότητας μετάλλων». Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με την αστροβιολογία στη NASA, επισκεφθείτε τη διεύθυνση: https://science.nasa.gov/astrobiology Χρονολόγιο της ιστορίας της Γης σε δισεκατομμύρια χρόνια. Η νέα μελέτη δείχνει ότι η ζωή χρησιμοποιούσε μολυβδαίνιο ήδη από 3,3 έως 3,7 δισεκατομμύρια χρόνια πριν, πολύ πριν τα επίπεδα μολυβδαινίου στους ωκεανούς αυξηθούν στα σύγχρονα επίπεδα. Άλλα γεγονότα στην ιστορία της Γης σημειώνονται για λόγους συμφραζομένων.