Δροσος Γεωργιος

Έρευνα DNA σε σταθμό που προωθεί θεραπείες για τον καρκίνο, ακτινοθεραπεία. Την Τετάρτη , στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό βρισκόταν σε εξέλιξη περισσότερη έρευνα βιοτεχνολογίας , αξιοποιώντας το περιβάλλον μικροβαρύτητας για να ενισχύσει τις γνώσεις σχετικά με τις ιδιότητες του DNA και των νανοϋλικών που μοιάζουν με DNA. Το πλήρωμα της Αποστολής 74 ολοκλήρωσε επίσης την εγκατάσταση μιας προηγμένης συσκευής άσκησης και δοκίμασε ένα σετ νέων γυαλιών εικονικής πραγματικότητας, ενώ παράλληλα συνέχισε την αποσυσκευασία ενός αμερικανικού διαστημοπλοίου μεταφοράς φορτίου.Οι μηχανικοί πτήσης Chris Williams της NASA και Sophie Adenot της ESA (Ευρωπαϊκής Διαστημικής Υπηρεσίας) ενώθηκαν στην εργαστηριακή μονάδα Kibo , επεξεργάζοντας δείγματα γενετικών υλικών για το πείραμα DNA Nano Therapeutics-3 . Η έρευνα διερευνά τεχνικές συναρμολόγησης εμπνευσμένες από το DNA ως τρόπο παρασκευής θεραπειών ή νανοθεραπειών όπως η χημειοθεραπεία και η ανοσοθεραπεία, για την εξόντωση των καρκινικών κυττάρων και την ενεργοποίηση του ανοσοποιητικού συστήματος. Τα παραγόμενα δείγματα θα αναλυθούν πρώτα στο τροχιακό φυλάκιο με ένα φασματοφωτόμετρο και στη συνέχεια θα επιστραφούν στη Γη για περαιτέρω ανάλυση.Η μηχανικός πτήσης της NASA, Τζέσικα Μέιρ, ξεκίνησε τη βάρδιά της αλλάζοντας επιστημονικό υλικό μέσα στο BioLab της εργαστηριακής μονάδας του Κολόμπους , ένα θερμοκοιτίδα που υποστηρίζει την έρευνα σχετικά με τις επιπτώσεις της μικροβαρύτητας σε μικρούς οργανισμούς. Οι εργασίες επιστημονικής συντήρησης υποστηρίζουν την έρευνα Lux in Space , η οποία παρατηρεί πώς το DNA που έχει υποστεί βλάβη από την διαστημική ακτινοβολία επιδιορθώνεται. Ενώ εργαζόταν ακόμα μέσα στο Κολόμπους, η Μέιρ έλεγξε και εξασφάλισε τις συνδέσεις τροφοδοσίας για τη νέα Ευρωπαϊκή Συσκευή Ενισχυμένης Εξερεύνησης Άσκησης , ή E4D. Το E4D δοκιμάζεται για την ικανότητά του να υποστηρίζει προπονήσεις πληρώματος σε αποστολές στη Σελήνη, τον Άρη και αλλού. Τέλος, η Μέιρ εξέτασε το Σύστημα Ελέγχου Όρασης της Νεβάδα , μια οθόνη εικονικής πραγματικότητας τοποθετημένη στο κεφάλι που μετρά την οπτική λειτουργία του αστροναύτη για την προστασία της όρασης στο διάστημα.Ο μηχανικός πτήσης της NASA, Τζακ Χάθαγουεϊ, εργάστηκε καθ' όλη τη διάρκεια της Τετάρτης υποστηρίζοντας τους συναδέλφους του στο επιστημονικό έργο και στη συνέχεια συνέχισε με τις μεταφορές φορτίου και τη διαχείριση ιατρικού αποθέματος. Αρχικά ενεργοποίησε το Life Science Glovebox της Kibo , επιτρέποντας στους Williams και Adenot να εργαστούν στη μελέτη θεραπείας DNA και στη συνέχεια φωτογράφισε τη Meir καθώς αυτή άλλαζε εξοπλισμό στο BioLab. Στη συνέχεια, ο Χάθαγουεϊ αποσυσκεύασε περισσότερο φορτίο από το πλοίο ανεφοδιασμού Cygnus XL της Northrop Grumman και στη συνέχεια ξαναγέμισε την Ανθρώπινη Ερευνητική Μονάδα του εργαστηρίου Columbus με ιατρικό εξοπλισμό, όπως κιτ σωλήνων αίματος, βελόνες, ηλεκτρόδια και γάντια.Δουλεύοντας μαζί στο τμήμα Roscosmos του τροχιακού σταθμού, οι μηχανικοί πτήσης Sergei Mikaev και Andrey Fedyaev συμμετείχαν σε μια αξιολόγηση φυσικής κατάστασης. Ο Mikaev έκανε πετάλι σε έναν κύκλο άσκησης ενώ ήταν συνδεδεμένος με αισθητήρες που μετρούσαν την καρδιακή του δραστηριότητα, ενώ ο Fedyaev τον βοηθούσε. Στη συνέχεια, ο Fedyaev δοκίμασε τη λειτουργία του διαδρόμου της μονάδας εξυπηρέτησης Zvezda και στη συνέχεια εργάστηκε στο τροχιακό υδραυλικό σύστημα της μονάδας επιστήμης Nauka .Αργότερα, ο Μικάεφ ενώθηκε με τον διοικητή του σταθμού Σεργκέι Κουντ-Σβερτσκόφ και άρχισε να ρυθμίζει το υλικό προσομοίωσης που θα βοηθήσει το δίδυμο να προετοιμαστεί για την αυτοματοποιημένη συνάντηση και πρόσδεση της αποστολής φορτίου Progress 95 που έχει προγραμματιστεί για τις 8 μ.μ. EDT τη Δευτέρα 27 Απριλίου . Ο Κουντ-Σβερτσκόφ εργάστηκε επίσης μέσα στη μονάδα Zarya, αντικαθιστώντας τις μονάδες μπαταριών στο σύστημα τροφοδοσίας της. Μάθετε περισσότερα για τις δραστηριότητες του διαστημικού σταθμού ακολουθώντας το ιστολόγιο του διαστημικού σταθμού , @space_station στο X, καθώς και τους λογαριασμούς του ISS στο Facebook και στο Instagram . https://www.nasa.gov/blogs/spacestation/2026/04/22/dna-research-on-station-promoting-cancer-therapies-radiation-repair/ Ο αστροναύτης της NASA, Κρις Γουίλιαμς, διαμορφώνει ερευνητικό υλικό μέσα σε μια φορητή θήκη γαντιών για μια βιοτεχνολογική έρευνα που διερευνά πώς τα βακτήρια επηρεάζουν τον καρδιακό ιστό στο περιβάλλον μικροβαρύτητας. Βιοτεχνολογική έρευνα σε σταθμούς που ενημερώνουν για προηγμένες θεραπείες για τον καρκίνο και την καρδιά. Η βιοτεχνολογική έρευνα επέστρεψε στο πρόγραμμα στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό την Πέμπτη, καθώς το πλήρωμα της Αποστολής 74 διεξήγαγε δύο καρδιακές μελέτες, διερεύνησε θεραπείες για τον καρκίνο και επέδειξε ένα αυτοσυντηρούμενο σύστημα υποστήριξης της ζωής.Η μηχανικός πτήσης της NASA, Τζέσικα Μέιρ, επεξεργάστηκε δείγματα καρδιακών βλαστοκυττάρων και βακτηρίων που προκαλούν πνευμονία χρησιμοποιώντας μια φορητή θήκη γαντιών μέσα στη μονάδα Harmony . Οι παρατηρήσεις σε μικροβαρύτητα μπορεί να δώσουν στους γιατρούς μια σαφέστερη κατανόηση του πώς οι κυτταρικοί και μοριακοί μηχανισμοί των μολυσματικών ασθενειών βλάπτουν τον καρδιακό ιστό. Οι γνώσεις αυτές θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε προηγμένες θεραπείες για καρδιακές παθήσεις εντός και εκτός Γης.Οι κοσμοναύτες της Roscosmos, Σεργκέι Κουντ-Σβερτσκόφ, Σεργκέι Μικάγιεφ και Αντρέι Φεντιάγιεφ, ενώθηκαν στην αρχή της βάρδιάς τους και μελέτησαν πώς συμπεριφέρεται μια καρδιά που βρίσκεται σε ηρεμία σε συνθήκες έλλειψης βαρύτητας. Κατά τη διάρκεια των πειραμάτων, ένα μέλος του πληρώματος βοηθά ένα άλλο μέλος του πληρώματος φορώντας αισθητήρες θώρακος και άκρων που μετρούν την καρδιακή βιοηλεκτρική δραστηριότητα. Τα αποτελέσματα θα βοηθήσουν τους γιατρούς να ενημερώσουν πώς μια μακροπρόθεσμη διαστημική πτήση επηρεάζει την ανθρώπινη καρδιά.Στη συνέχεια, οι Kud-Sverchkov και Sergei Mikaev εκπαιδεύτηκαν για την επερχόμενη άφιξη του πλοίου ανεφοδιασμού Progress 95, η οποία αναμένεται να καθελκύσει στις 6:21 μ.μ. EDT το Σάββατο και να δέσει στο πίσω λιμάνι της μονάδας εξυπηρέτησης Zvezda στις 8 μ.μ. τη Δευτέρα. Ο Fedyaev κατέγραψε τις προμήθειες που ήταν αποθηκευμένες σε ιατρικά κιτ και στη συνέχεια συνέλεξε δείγματα αέρα σε όλο το τμήμα Roscosmos του τροχιακού σταθμού για ανάλυση.Οι μηχανικοί πτήσης Jack Hathaway της NASA και Sophie Adenot της ESA (Ευρωπαϊκής Διαστημικής Υπηρεσίας) συνεργάστηκαν μέσα στην εργαστηριακή μονάδα Kibo , κατασκευάζοντας νανοϋλικά εμπνευσμένα από το DNA για τη θεραπεία του καρκίνου και άλλων χρόνιων ασθενειών. Το δίδυμο εργάστηκε μέσα στο γάντι Life Science Glovebox της Kibo, εκμεταλλευόμενο το περιβάλλον μικροβαρύτητας, για να βελτιώσει την παραγωγή ανοσοθεραπειών και χημειοθεραπειών που ωφελούν την ανθρώπινη υγεία.Η Χάθαγουεϊ επίσης συνεργαζόταν με τον μηχανικό πτήσης της NASA, Κρις Γουίλιαμς, στην επεξεργασία δειγμάτων μικροφυκών σπιρουλίνας μέσα σε έναν θερμοκοιτίδα ελεγχόμενης θερμοκρασίας που βρίσκεται στις Πειραματικές Εγκαταστάσεις Κυτταρικής Βιολογίας του Kibo . Οι επιστήμονες διερευνούν τρόπους καλλιέργειας σπιρουλίνας και σχεδιασμού βιολογικών συστημάτων που μπορούν να παράγουν τροφή και να ανακυκλώνουν αέρα για μελλοντικές αποστολές στο βαθύ διάστημα.Ο Γουίλιαμς νωρίτερα στη βάρδιά του, ενώθηκε με τη Μέιρ και τη βοήθησε να ελέγξει και να ασφαλίσει τις συνδέσεις ρεύματος στη νέα Ευρωπαϊκή Συσκευή Ενισχυμένης Εξερεύνησης Άσκησης , ή E4D. Η E4D δοκιμάζεται για την ικανότητά της να υποστηρίζει προπονήσεις πληρώματος σε αποστολές στη Σελήνη, τον Άρη και αλλού. Μάθετε περισσότερα για τις δραστηριότητες του διαστημικού σταθμού ακολουθώντας το ιστολόγιο του διαστημικού σταθμού , @space_station στο X, καθώς και τους λογαριασμούς του ISS στο Facebook και στο Instagram . https://www.nasa.gov/blogs/spacestation/2026/04/23/biotech-research-on-station-informing-advanced-cancer-and-heart-treatments/ Οι αστροναύτες της NASA, Κρις Γουίλιαμς και Τζέσικα Μέιρ, αφαιρούν και αντικαθιστούν εξαρτήματα της Ευρωπαϊκής Συσκευής Ενισχυμένης Εξερεύνησης Άσκησης (E4D) για να διασφαλίσουν την ακριβή κίνηση, ευθυγράμμιση και μακροπρόθεσμη απόδοση του συστήματος σε συνθήκες μικροβαρύτητας. Roscosmos Το Progress MS-34 θα παραδώσει πάνω από 2.500 κιλά φορτίου στον ISS Το φορτίο περιλαμβάνει: • καύσιμα για τον ανεφοδιασμό του σταθμού· • τρόφιμα για το πλήρωμα· • πόσιμο νερό· • προϊόντα υγιεινής· • οξυγόνο για την ατμόσφαιρα του ISS. ▶️ Το φορτίο περιλαμβάνει επίσης μια νέα στολή διαστημικού περιπάτου Orlan ISS No. 8. Αυτά τα πειράματα θα περιλαμβάνουν επίσης εξοπλισμό και αναλώσιμα για τα ακόλουθα: • "Εικονικό" (χρησιμοποιώντας γυαλιά εικονικής πραγματικότητας και συσκευές που παρακολουθούν τις αντιδράσεις του σώματος, δοκιμάζουν πώς η έλλειψη βαρύτητας επηρεάζει την όραση, το αιθουσαίο σύστημα και τον χωρικό προσανατολισμό)· • "Νευροανοσία" (μελετά τις επιπτώσεις του στρες στο ανοσοποιητικό και το νευρικό σύστημα)· • "Διόρθωση" (ερευνά την απώλεια οστικής μάζας κατά τη διάρκεια της διαστημικής πτήσης)· • "Βιοαποικοδόμηση" (δοκιμάζει τον τρόπο με τον οποίο οι μικροοργανισμοί επηρεάζουν τα υλικά μέσα στον ISS)· • "Διαχωρισμός" (έρευνα και βελτίωση μεθόδων αναγέννησης νερού) Soyuz-2.1a με τον Progress MS-34 στην εξέδρα εκτόξευσης του Μπαϊκονούρ Ο πύραυλος αφαιρέθηκε και τοποθετήθηκε σε κάθετη θέση στην εξέδρα εκτόξευσης. Εκτόξευση: 26 Απριλίου https://vk.com/rsc_energia?z=video-167742670_456239681%2Fedeb552014e6b62ffe%2Fpl_post_-167742670_24414 https://vk.com/roscosmos?w=wall-30315369_612885 https://vk.com/roscosmos?w=wall-30315369_613051

Η NASA στοχεύει στις αρχές Σεπτεμβρίου για την εκτόξευση του Ρωμαϊκού Διαστημικού Τηλεσκοπίου. Η ομάδα του Διαστημικού Τηλεσκοπίου Nancy Grace Roman της NASA στοχεύει τώρα στην εκτόξευση στις αρχές Σεπτεμβρίου 2026, πριν από τη δέσμευση του οργανισμού για πτήση το αργότερο μέχρι τον Μάιο του 2027.«Η επιταχυνόμενη ανάπτυξη του Roman είναι μια πραγματική ιστορία επιτυχίας για το τι μπορούμε να επιτύχουμε όταν οι δημόσιες επενδύσεις, η θεσμική εμπειρογνωμοσύνη και η ιδιωτική επιχείρηση συνεργάζονται για να αναλάβουν τις σχεδόν αδύνατες αποστολές που αλλάζουν τον κόσμο», δήλωσε ο διοικητής της NASA, Jared Isaacman, ο οποίος ανακοίνωσε την ενημέρωση σε συνέντευξη Τύπου στις 21 Απριλίου στο Κέντρο Διαστημικών Πτήσεων Goddard του οργανισμού στο Greenbelt του Μέριλαντ.Ο Ρόμαν θα συνδυάσει ένα μεγάλο οπτικό πεδίο με ευκρινή υπέρυθρη όραση για να ερευνήσει βαθιές, τεράστιες εκτάσεις του ουρανού. Ενώ η αποστολή σχεδιάστηκε με γνώμονα τη σκοτεινή ενέργεια, τη σκοτεινή ύλη και τους εξωπλανήτες, η πρωτοφανής παρατηρησιακή ικανότητα του Ρόμαν θα προσφέρει πρακτικά απεριόριστες ευκαιρίες στους αστρονόμους να εξερευνήσουν κάθε είδους κοσμικά θέματα.Μέχρι το τέλος της πενταετούς κύριας αποστολής του, το Roman αναμένεται να έχει συγκεντρώσει ένα αρχείο δεδομένων 20.000 terabyte. Οι επιστήμονες μπορούν να το αξιοποιήσουν για να εντοπίσουν και να μελετήσουν 100.000 εξωπλανήτες, εκατοντάδες εκατομμύρια γαλαξίες, δισεκατομμύρια αστέρια και σπάνια αντικείμενα και φαινόμενα — συμπεριλαμβανομένων και ορισμένων που οι αστρονόμοι δεν έχουν ξαναδεί.Ο Ρόμαν θα εκτοξευθεί με έναν πύραυλο SpaceX Falcon Heavy από το Launch Complex 39A στο Διαστημικό Κέντρο Κένεντι της NASA στη Φλόριντα. Η NASA και η SpaceX θα μοιραστούν περισσότερες πληροφορίες σχετικά με μια συγκεκριμένη ημερομηνία εκτόξευσης και ο οργανισμός θα συνεχίσει να μοιράζεται ενημερώσεις σχετικά με τις προετοιμασίες πριν από την εκτόξευση, καθώς θα γίνονται διαθέσιμες νέες πληροφορίες.Το Ρωμαϊκό Διαστημικό Τηλεσκόπιο Nancy Grace διαχειρίζεται στο Κέντρο Διαστημικών Πτήσεων Goddard της NASA, με τη συμμετοχή του Εργαστηρίου Αεριώθησης της NASA και του Caltech/IPAC στη Νότια Καλιφόρνια, του Ινστιτούτου Επιστήμης Διαστημικών Τηλεσκοπίων (STScI) στη Βαλτιμόρη και επιστημόνων από διάφορα ερευνητικά ιδρύματα. Για να μάθετε περισσότερα για τη ρωμαϊκή αποστολή, επισκεφθείτε: https://nasa.gov/roman Το διαστημικό τηλεσκόπιο Nancy Grace Roman της NASA φωτογραφίζεται στο μεγαλύτερο καθαρό δωμάτιο του Κέντρου Διαστημικών Πτήσεων Goddard του οργανισμού στο Greenbelt του Μέριλαντ. Το παρατηρητήριο βρίσκεται σε καλό δρόμο για την παράδοση στο σημείο εκτόξευσης στο Διαστημικό Κέντρο Kennedy της NASA στη Φλόριντα τον Ιούνιο και την εκτόξευση στις αρχές Σεπτεμβρίου.

Ερευνητές δημιούργησαν ρομποτάκια με δικό τους νευρικό σύστημα. Η εξέλιξη αυτή υπόσχεται επανάσταση στη συνθετική βιολογία και την αναγεννητική ιατρική. Έκαναν την εμφάνιση τους neurobots που αποτελούν xenobots με νευρώνες τα οποία παρουσιάζουν αυτο-οργανωμένα νευρικά συστήματα και πιο σύνθετες συμπεριφορές αποκαλύπτοντας νέες γνώσεις για το πώς η βιολογία δημιουργεί λειτουργικές δομές.Το 2020 ερευνητές στο Πανεπιστήμιο Tufts δημιούργησαν μικροσκοπικές ζωντανές δομές, γνωστές ως xenobots, χρησιμοποιώντας κύτταρα βατράχου. Αυτοί οι μικροοργανισμοί μπορούσαν να κινούνται στο νερό, να αυτο-επιδιορθώνονται και ακόμη και να συλλέγουν ελεύθερα κύτταρα για να σχηματίζουν νέα xenobots.Τώρα επιστήμονες από το Tufts και το Wyss Institute προχώρησαν ένα βήμα παραπέρα, εισάγοντας νευρικά κύτταρα σε αυτά τα βιολογικά «μηχανήματα». Οι αναβαθμισμένες εκδοχές, που ονομάζονται neurobots, μπορούν να αποκτούν διαφορετικά σχήματα και να εμφανίζουν νέα μοτίβα κίνησης. Τα ευρήματα δημοσιεύτηκαν στην επιθεώρηση Advanced Science.H έρευνα αποτελεί μέρος μιας ευρύτερης προσπάθειας κατανόησης του τρόπου με τον οποίο ομάδες κυττάρων οργανώνονται σε πολύπλοκες δομές υπό ασυνήθιστες συνθήκες. Αυτή η γνώση θα μπορούσε να υποστηρίξει εξελίξεις στη συνθετική βιολογία και την αναγεννητική ιατρική. Δημιουργία ζωντανών συστημάτων Η ομάδα ξεκίνησε με κύτταρα από πρώιμα έμβρυα του αφρικανικού βατράχου Xenopus laevis. Όταν πρόδρομα κύτταρα δέρματος απομονώνονται και τοποθετούνται σε τρυβλίο οργανώνονται φυσικά σε μικρές σφαιρικές δομές με μικροσκοπικές τριχοειδείς προεκτάσεις που ονομάζονται κροσσοί (cilia).Η συντονισμένη κίνηση αυτών των κροσσών επιτρέπει στους xenobots να «κολυμπούν». Είναι πλήρως βιολογικοί οργανισμοί, χωρίς γενετική τροποποίηση ή τεχνητό σκελετό. Μπορούν να αυτοθεραπεύονται και να επιβιώνουν για περίπου 9–10 ημέρες χρησιμοποιώντας τα θρεπτικά αποθέματα των εμβρυϊκών κυττάρων. Προσθήκη νευρώνων Για τη δημιουργία των neurobots οι επιστήμονες εισήγαγαν ομάδες πρόδρομων νευρικών κυττάρων στο εσωτερικό των αναπτυσσόμενων βιοδομών. Τα κύτταρα αυτά εξελίχθηκαν σε νευρώνες και ανέπτυξαν διακλαδώσεις (άξονες και δενδρίτες) που απλώθηκαν στο εσωτερικό και προς την επιφάνεια.«Θέλαμε να δούμε τι θα συμβεί αν δώσουμε σε αυτά τα βιολογικά συστήματα τα “υλικά” για να δημιουργήσουν ένα νευρικό σύστημα» αναφέρει ο Μάικλ Λέβιν, εκ των επικεφαλής της ερευνητικής ομάδας. Οι ερευνητές λένε ότι η έρευνα στοχεύει στην κατανόηση των βασικών αρχών με τις οποίες σχηματίζονται τα νευρικά συστήματα: «Μπορούμε να “χτίσουμε” ένα νευρικό σύστημα από το μηδέν; Τι συμβαίνει όταν οι νευρώνες τοποθετούνται σε ένα εντελώς νέο περιβάλλον;» Νευρική δραστηριότητα και αλλαγές στη συμπεριφορά Μικροσκοπικές παρατηρήσεις έδειξαν ότι οι νευρώνες ανέπτυξαν βασικά χαρακτηριστικά φυσικών νευρικών συστημάτων, όπως συνάψεις, άξονες και δενδρίτες. Με τεχνικές απεικόνισης ασβεστίου επιβεβαιώθηκε ότι ήταν ηλεκτρικά ενεργοί και σχημάτιζαν απλά νευρωνικά δίκτυα. Η προσθήκη νευρώνων προκάλεσε σημαντικές αλλαγές: * Τα neurobots ήταν μεγαλύτερα και πιο επιμήκη * Κινούνταν πιο ενεργά * Εμφάνιζαν επαναλαμβανόμενα μοτίβα κίνησης αντί για απλές τροχιές Για να εξετάσουν τη λειτουργία των νευρωνικών δικτύων οι ερευνητές χρησιμοποίησαν μια ουσία που επηρεάζει τη νευρική δραστηριότητα. Η αντίδραση των neurobots ήταν διαφορετική από εκείνη των απλών xenobots, γεγονός που δείχνει ότι τα νευρικά δίκτυα επηρεάζουν άμεσα τη συμπεριφορά. Η γονιδιακή δραστηριότητα και οι μελλοντικές δυνατότητες Οι ερευνητές παρατήρησαν επίσης απροσδόκητη ενεργοποίηση γονιδίων. Εκτός από γονίδια που σχετίζονται με τον εγκέφαλο, εντοπίστηκαν και γονίδια που συνδέονται με την όραση και την αντίληψη φωτός.Αυτό ανοίγει το ενδεχόμενο οι neurobots να αποκτήσουν στο μέλλον ικανότητα αντίδρασης στο φως. «Αν προσπαθούμε να δημιουργήσουμε κάτι νέο με τη βιολογία, πρέπει πρώτα να κατανοήσουμε πώς τα ίδια τα κύτταρα λύνουν προβλήματα. Ίσως αυτοί οι οργανισμοί ενεργοποιούν τμήματα του γονιδιώματος που θα μπορούσαν να είναι χρήσιμα για νέες λειτουργίες στο μέλλον. Αν ζούσαν περισσότερο, θα μπορούσαν άραγε να αναπτύξουν φωτοϋποδοχείς; Είναι ένα συναρπαστικό ερώτημα που διερευνούμε» λένε οι ερευνητές. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2101744/ereynites-dimioyrgisan-rompotakia-me-diko-toys-neyriko-systima/ Ρομπότ νίκησε ελίτ παίκτες στο πινγκ πονγκ (βίντεο) Σημαντικό επίτευγμα στον τομέα της ρομποτικής. Ρομποτικό σύστημα βασισμένο σε τεχνητή νοημοσύνη που ανέπτυξε η Sony AI αποδείχτηκε ικανό να ξεπεράσει σε επιδόσεις κορυφαίους παίκτες πινγκ πονγκ εξέλιξη που κρίνεται ως ιδιαίτερα σημαντική στην προσπάθεια να δημιουργηθούν ρομπότ και ειδικά ανδροειδή που να μιμούνται πιστά τις ανθρώπινες κινήσεις.Το πινγκ πονγκ είναι ένα ιδιαίτερα απαιτητικό άθλημα για τα ρομπότ, καθώς απαιτεί γρήγορες αντιδράσεις με ελάχιστες καθυστερήσεις στην επεξεργασία, όπως και ακριβή πρόβλεψη της τροχιάς της μπάλας. Σε προηγούμενες έρευνες, ρομποτικά συστήματα προσπάθησαν να αντιμετωπίσουν αυτές τις προκλήσεις, αλλά συχνά δοκιμάζονταν απέναντι ακόμα και σε αρχάριους και ερασιτέχνες παίκτες. Η ερευνητική ομάδα της Sony AI δημιούργησε ένα αυτόνομο ρομποτικό σύστημα με την ονομασία Ace που μπορεί να ανταγωνιστεί κορυφαίους παίκτες πινγκ πονγκ. Αποτελείται από ένα σύστημα ανίχνευσης υψηλής ταχύτητας που χρησιμοποιεί ένα δίκτυο καμερών, ένα σύστημα ελέγχου βασισμένο σε Τεχνητή Νοημοσύνη και έναν ρομποτικό βραχίονα υψηλής ταχύτητας με οκτώ αρθρώσεις. Το Ace αξιολογήθηκε σε μια σειρά αγώνων που διεξήχθησαν σύμφωνα με τους κανόνες του ιαπωνικού επαγγελματικού πρωταθλήματος πινγκ πονγκ.Στους διαγωνιζόμενους συμμετείχαν επτά παίκτες: πέντε παίκτες ελίτ (ο καθένας με πάνω από δέκα χρόνια ενεργού εμπειρίας στο πινγκ πονγκ και μέσο όρο 20 ωρών προπόνησης την εβδομάδα) και δύο επαγγελματίες, οι Μινάμι Άντο και Κακέρου Σόνε, που αγωνίζονται στο ιαπωνικό επαγγελματικό πρωτάθλημα. Το ρομποτικό σύστημα κέρδισε τρεις από τους πέντε αγώνες εναντίον των παικτών ελίτ, αλλά έχασε και τους δύο αγώνες εναντίον των επαγγελματιών αν και κέρδισε ένα σετ εναντίον ενός επαγγελματία.Το ρομποτικό σύστημα επέδειξε ένα ευρύ φάσμα δεξιοτήτων, όπως η ικανότητα να χειρίζεται τις περιστροφές, να κερδίζει πόντους με διάφορους τύπους περιστροφών και όχι απλώς με πιο γρήγορα χτυπήματα, καθώς και να αντιδρά γρήγορα σε ασυνήθιστα χτυπήματα. Τα ευρήματα αποτελούν, σύμφωνα με τους ερευνητές, ένα σημαντικό ορόσημο για τα συστήματα τεχνητής νοημοσύνης που ανταγωνίζονται τους ανθρώπους σε περίπλοκες, διαδραστικές εργασίες του πραγματικού κόσμου. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2101903/rompot-nikise-elit-paiktes-sto-pingk-pongk-vinteo/

Η «σπάνια» Αίτνα πονοκεφαλιάζει τους γεωλόγους. Το πιο ενεργό ηφαίστειο της Ευρώπης δεν μπορεί να αναλυθεί από κανένα γεωλογικό μοντέλο και αναζητούνται απαντήσεις για το σχηματισμό και τη λειτουργία του. Μια νέα έρευνα αναφέρει ότι η Αίτνα σχηματίζεται από θύλακες μάγματος βαθιά στον μανδύα της Γης γεγονός που ίσως την κατατάσσει σε μια σπάνια κατηγορία «petit-spot» ηφαιστείων και όχι στα συνηθισμένα τεκτονικά ή ηφαίστεια θερμών σημείων.Η Αίτνα που βρίσκεται στη Σικελία είναι το πιο ενεργό ηφαίστειο της Ευρώπης. Παρ’ όλα αυτά οι επιστήμονες δυσκολεύονται εδώ και χρόνια να εξηγήσουν πώς ακριβώς σχηματίστηκε καθώς κανένα υπάρχον γεωλογικό μοντέλο δεν καλύπτει πλήρως την προέλευσή του.Το ηφαίστειο έχει ηλικία άνω των 500.000 ετών και υψώνεται πάνω από 3.000 μέτρα στην ανατολική ακτή της Σικελίας. Εκρήγνυται πολλές φορές τον χρόνο γεγονός που το καθιστά ένα από τα πιο μελετημένα ηφαίστεια στον κόσμο αλλά και ένα από τα πιο μυστηριώδη ως προς τη δημιουργία του.Σύμφωνα με νέα μελέτη από το Πανεπιστήμιο της Λωζάνης, σε συνεργασία με το Ιταλικό Ινστιτούτο Γεωφυσικής και Ηφαιστειολογίας (INGV) στην Κατάνια, η Αίτνα ίσως σχηματίστηκε με έναν διαφορετικό μηχανισμό από τους γνωστούς. Πώς σχηματίζονται συνήθως τα ηφαίστεια Τα ηφαίστεια δημιουργούνται όταν πετρώματα στον μανδύα λιώνουν και σχηματίζουν μάγμα, το οποίο ανεβαίνει στην επιφάνεια. Υπάρχουν τρεις βασικοί τρόποι: Στα όρια τεκτονικών πλακών, όπου αυτές απομακρύνονται και επιτρέπουν στο μάγμα να ανέβει.Σε ζώνες καταβύθισης, όπου μια πλάκα βυθίζεται κάτω από άλλη, δημιουργώντας εκρηκτικά ηφαίστεια όπως το Φούτζι στην ΙαπωνίαΣε «θερμά σημεία» όπου θερμό υλικό ανεβαίνει μέσα από τον μανδύα σχηματίζοντας νησιωτικά συμπλέγματα όπως η Χαβάη Γιατί η Αίτνα είναι διαφορετική Η Αίτνα δεν ταιριάζει πλήρως σε καμία από αυτές τις κατηγορίες. Αν και βρίσκεται κοντά σε ζώνη καταβύθισης, η χημική σύσταση της λάβας της μοιάζει περισσότερο με αυτή των ηφαιστείων θερμών σημείων χωρίς όμως να υπάρχει τέτοιο σημείο στην περιοχή. Η νέα μελέτη προτείνει ότι το μάγμα της δεν δημιουργείται λίγο πριν τις εκρήξεις αλλά προέρχεται από μικρές ποσότητες μάγματος που ήδη υπάρχουν στον ανώτερο μανδύα περίπου 80 χιλιόμετρα κάτω από την επιφάνεια.Το μάγμα αυτό ανεβαίνει προς τα πάνω σε «εκρήξεις», λόγω πολύπλοκων τεκτονικών δυνάμεων που σχετίζονται με τη σύγκρουση της αφρικανικής και της ευρασιατικής πλάκας. Καθώς η πλάκα λυγίζει κοντά στη ζώνη καταβύθισης δημιουργούνται ρωγμές μέσα από τις οποίες το μάγμα ανεβαίνει, σαν υγρό που πιέζεται μέσα από σφουγγάρι. Μια νέα κατηγορία: τα «petit-spot» ηφαίστεια Οι ερευνητές προτείνουν ότι η Αίτνα μπορεί να ανήκει σε μια τέταρτη, λιγότερο γνωστή κατηγορία ηφαιστείων που ονομάζονται «petit-spot». Αυτά ανακαλύφθηκαν το 2006 και είναι μικρά υποθαλάσσια ηφαίστεια που αποδεικνύουν την ύπαρξη θύλακων μάγματος κοντά στην κορυφή του μανδύα.«Η μελέτη μας δείχνει ότι η Αίτνα μπορεί να σχηματίστηκε μέσω ενός μηχανισμού παρόμοιου με αυτόν των petit-spot ηφαιστείων» εξηγεί ο Σεμπαστιέν Πιλέτ, επικεφαλής της έρευνας. Αυτό είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακό, γιατί τέτοιοι μηχανισμοί είχαν μέχρι τώρα παρατηρηθεί μόνο σε πολύ μικρά ηφαίστεια, ενώ η Αίτνα είναι ένα τεράστιο στρωματοηφαίστειο. Τι σημαίνει αυτό για την επιστήμη Τα ευρήματα αλλάζουν τον τρόπο με τον οποίο οι επιστήμονες αντιλαμβάνονται τον σχηματισμό ηφαιστείων παγκοσμίως. Αναλύοντας δείγματα πετρωμάτων από την Αίτνα, οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι η χημική σύσταση της λάβας παραμένει σχετικά σταθερή εδώ και περίπου 500.000 χρόνια, παρά τις αλλαγές στις τεκτονικές συνθήκες.Αυτό υποδηλώνει ότι η πηγή του μάγματος βρίσκεται σταθερά στον ανώτερο μανδύα και ότι οι αλλαγές στη δραστηριότητα του ηφαιστείου σχετίζονται κυρίως με τις κινήσεις των τεκτονικών πλακών. Συνολικά, η μελέτη ενισχύει την ιδέα ότι η δραστηριότητα της Αίτνας συνδέεται με τον μηχανισμό «petit-spot», ανοίγοντας νέους δρόμους για την κατανόηση των ηφαιστείων και των γεωλογικών διεργασιών της Γης. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2101789/i-spania-aitna-ponokefaliazei-toys-geologoys/

Ανακαλύφθηκε άγνωστο είδος δεινοσαύρων που αποτελεί χαμένο κρίκο στην εξέλιξη τους. Συνδέει την πρώτη γενιά δεινοσαύρων με τις επόμενες ρίχνοντας φως στην εξελικτική και γεωγραφική τους πορεία. Δύο παλαιοντολόγοι μελετώντας απολιθώματα ανακάλυψαν ένα δεινόσαυρο που ανήκει σε ένα νέο είδος δεινοσαύρου και προσφέρει σπάνιες πληροφορίες για μια ελάχιστα κατανοητή φάση στην ιστορία των δεινοσαύρων.Ο δεινόσαυρος που έλαβε την επιστημονική ονομασία «Ptychotherates bucculentus» περιπλανιόταν στον πλανήτη μας πριν από περίπου 201 εκατομμύρια χρόνια στην ύστερη Τριαδική περίοδο. Ονομάστηκε Ptychotherates bucculentus και προσφέρει σπάνιες πληροφορίες για μια ελάχιστα κατανοητή φάση στην ιστορία των δεινοσαύρων.«Οι δεινόσαυροι εμφανίστηκαν στο Καρνιανό στάδιο (237 έως 227 εκατομμύρια χρόνια πριν) στο πρώιμο τμήμα της Ύστερης Τριαδικής περιόδου, και στη συνέχεια διαχωρίστηκαν σε τρεις εξελικτικές γραμμές που επέζησαν στην Ιουρασική περίοδο: Ορνιθίσχια, Θερόποδα και Σαυροποδόμορφα. Σχεδόν όλα τα πρώιμα απολιθώματα δεινοσαύρων προέρχονται από τα νότια γεωγραφικά πλάτη της Παγγαίας (όπως η σημερινή Βραζιλία, Αργεντινή, Ζιμπάμπουε και Ινδία), ενώ σε χαμηλότερα γεωγραφικά πλάτη (όπως τα νοτιοδυτικά των ΗΠΑ και το Μαρόκο) υπάρχουν ελάχιστα ή καθόλου διαγνωστικά απολιθώματα της ίδιας ηλικίας» αναφέρουν οι παλαιοντολόγοι του Virginia Tech, Σίμπα Σριβαστάνα και Στέρλινγκ Νεσμπιτ. Η ανακάλυψη Τα απολιθωμένα κατάλοιπα του Ptychotherates bucculentus ένα σχεδόν πλήρες κρανίο με ακέραιο εγκέφαλο και μεγάλο μέρος της οροφής του κρανίου βρέθηκαν το 1982 στο λατομείο Coelophysis στο βόρειο Νέο Μεξικό.Το κρανίο έχει μήκος περίπου 22 εκατοστά και δείχνει έναν δεινόσαυρο με σχετικά ψηλό και στενό κεφάλι. «Το κρανίο δείχνει ότι το είδος είχε μεγάλα ζυγωματικά, ευρύ κρανιακό θάλαμο και πιθανότατα κοντό και βαθύ ρύγχος. Ήταν η πρώτη φορά που παρατηρήθηκαν αυτά τα χαρακτηριστικά σε πρώιμους δεινοσαύρους, γεγονός που δείχνει ότι εξελίσσονταν συνεχώς» αναφέρουν οι ερευνητές.Το Ptychotherates bucculentus ανήκει σε μία από τις αρχαιότερες οικογένειες σαρκοφάγων δεινοσαύρων, τους Ερρεράσαυρους. Το είδος σχετίζεται στενά με δύο άλλους δεινοσαύρους της Τριαδικής περιόδου: τον Tawa hallae και τον Chindesaurus bryansmalli. Αυτά τα ζώα αποτελούν μέρος μιας νέας ομάδας που ονομάζεται Μορφοράπτορες η οποία παρουσιάζει συνδυασμό ανατομικών χαρακτηριστικών τόσο από πιο πρωτόγονους δεινοσαύρους όσο και από μεταγενέστερα θηρόποδα .«Μέσω ανατομικής σύγκρισης με άλλους τριαδικούς αρχοσαύρους και φυλογενετικών αναλύσεων υποστηρίζουμε ότι το Ptychotherates bucculentus αποτελεί νέο ταξινομικό είδος σαυρίσχιου δεινοσαύρου, στενά συγγενικό με το Tawa hallae. Πιο γενικά το κατατάσσουμε στην ομάδα των Μορφοραπτόρων η οποία είναι γνωστή αποκλειστικά από ανώτερα τριαδικά στρώματα των νοτιοδυτικών Ηνωμένων Πολιτειών».Μέχρι πρόσφατα, οι επιστήμονες πίστευαν ότι στο τέλος της Τριαδικής περιόδου οι πρώιμες γραμμές σαρκοφάγων δεινοσαύρων είχαν ήδη εξαφανιστεί και είχαν αντικατασταθεί από πιο εξελιγμένα θηρόποδα. Ωστόσο η παρουσία του Ptychotherates bucculentus δείχνει ότι ορισμένες από αυτές τις ομάδες επιβίωσαν πολύ περισσότερο από ό,τι πιστευόταν τουλάχιστον σε περιοχές χαμηλού γεωγραφικού πλάτους της αρχαίας υπερηπείρου Παγγαίας.«Το Ptychotherates bucculentus βρέθηκε σε πετρώματα που πιθανόν χρονολογούνται λίγο πριν από τη μεγάλη εξαφάνιση στο τέλος της Τριαδικής περιόδου — και δεν έχει βρεθεί κανένα άλλο μέλος της οικογένειάς του μετά από αυτό, γεγονός που ίσως δείχνει ότι αυτή η ομάδα εξαφανίστηκε εξαιτίας εκείνης της μαζικής εξαφάνισης. Αυτό μας αναγκάζει να επανεξετάσουμε τον αντίκτυπο της εξαφάνισης στο τέλος της Τριαδικής περιόδου ως ένα γεγονός που δεν εξάλειψε μόνο τους ανταγωνιστές των δεινοσαύρων, αλλά και ορισμένες μακροχρόνιες γραμμές των ίδιων των δεινοσαύρων. Επειδή δεν έχουν βρεθεί άλλοι herrerasaurians τόσο αργά στην Τριαδική περίοδο αλλού, η περιοχή που σήμερα είναι τα νοτιοδυτικά των ΗΠΑ ίσως αποτέλεσε το τελευταίο τους καταφύγιο και το σημείο της τελικής τους επιβίωσης» εξηγούν οι ερευνητές. Καλλιτεχνική απεικόνιση του νέου είδους στον κόσμο των δεινοσαύρων. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2101701/anakalyfthike-agnosto-eidos-deinosayron-poy-apotelei-chameno-kriko-stin-exelixi-toys/ Μαϊμούδες αυτοθεραπεύουν τις στομαχικές διαταραχές τρώγοντας χώμα, Βοηθά όπως φαίνεται στην αποκατάσταση της ισορροπίας του μικροβιώματος τους μετά από κατανάλωση... ανθρώπινων σνακ. Οι μαϊμούδες που ζουν σε τουριστική περιοχή του Γιβραλτάρ τρώνε χώμα για να ανακουφίσουν τις στομαχικές διαταραχές που τους προκαλεί η υπερβολική κατανάλωση αλμυρών και γλυκών σνακ από τους παραθεριστές. Αυτό διαπίστωσε έρευνα με επικεφαλής επιστήμονες από το Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ.Οι περίπου 230 μακάκοι που ζουν στο Γιβραλτάρ, ο μοναδικός πληθυσμός που ζει σε ελεύθερη φύση στην Ευρώπη, έχουν παρατηρηθεί επιστημονικά να κάνουν γεωφαγία που αποτελεί την πρακτική της σκόπιμης κατάποσης χώματος. Η παρατήρησή τους έγινε για συνολικά 98 ημέρες μεταξύ του καλοκαιριού του 2022 και του καλοκαιριού του 2024. Όπως εντοπίστηκε τα ζώα που έρχονται σε επαφή με τουρίστες τρώνε πολύ περισσότερο χώμα ενώ τα ποσοστά γεωφαγίας είναι ακόμα πιο υψηλά κατά την περίοδο αιχμής των διακοπών.Οι μακάκοι καταναλώνουν βότανα, φύλλα, σπόρους και περιστασιακά έντομα. Επίσης, οι τοπικές αρχές τούς φροντίζουν παρέχοντάς τους καθημερινά φρούτα, λαχανικά και νερό σε καθορισμένους σταθμούς σίτισης. Απαγορεύεται στους επισκέπτες να ταΐζουν τις μαϊμούδες, ωστόσο πολλοί το κάνουν, ενώ και τα ζώα συχνά κλέβουν σνακ. Κατά τη διάρκεια της παρατήρησης διαπιστώθηκε ότι σχεδόν το ένα πέμπτο της συνολικής τροφής που κατανάλωσαν οι μακάκοι ήταν πρόχειρο φαγητό από τουρίστες.Οι επιστήμονες πιστεύουν ότι σνακ, όπως η σοκολάτα, τα πατατάκια, το ψωμί, τα μπισκότα και τα παγωτά διαταράσσουν τη σύνθεση του μικροβιώματος του εντέρου στα ζώα. Η κατανάλωση χώματος μπορεί να βοηθήσει στην επαναφορά της ισορροπίας στο στομάχι των πιθήκων παρέχοντας βακτήρια και μέταλλα που δεν υπάρχουν στο πρόχειρο φαγητό και είναι πιθανό να καταπραΰνει ή να αποτρέπει τον ερεθισμό που προκαλείται από την υπερβολική κατανάλωση ζάχαρης και λίπους. Ένας μακάκος του Γιβραλτάρ ετοιμάζεται να φάει ένα μπισκότο. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2101706/maimoydes-aytotherapeyoyn-tis-stomachikes-diataraches-trogontas-choma/

Οι πιθανότητες να ζήσετε 50 χρόνια είναι πολύ μικρές … υποστηρίζει ο νομπελίστας θεωρητικός φυσικός David Gross O David Gross είναι ένας από τους κορυφαίους αμερικανούς θεωρητικούς φυσικούς. Βραβεύθηκε με το Νόμπελ Φυσικής το 2004 για την ανακάλυψη της «ασυμπτωτικής ελευθερίας» στην θεωρία της ισχυρής αλληλεπίδρασης. Υπήρξε ένας από τους πρωτοπόρους στην θεωρία των χορδών. Δίδαξε για σχεδόν 30 χρόνια στο Πανεπιστήμιο του Πρίνστον. Το 1997 μετακόμισε στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας, Σάντα Μπάρμπαρα για να αναλάβει τη διεύθυνση του διάσημου Ινστιτούτου Θεωρητικής Φυσικής Kavli. Διηύθυνε το ινστιτούτο μέχρι το 2012 και παραμένει εκεί ως μόνιμος καθηγητής. Είναι ένας επιστήμονας με έντονη δημόσια παρουσία, που ασκεί συχνά κριτική στην παγκόσμια γεωπολιτική αστάθεια, προωθεί την επιστημονική συνεργασία μεταξύ των εθνών και προειδοποιεί σταθερά για τους κινδύνους των πυρηνικών όπλων.Ο φυσικός David Gross, με αφορμή την βράβευσή του με το Ειδικό Βραβείο Breakthrough στην Θεμελιώδη Φυσική (ύψους 3 εκατ. δολαρίων), έδωσε συνέντευξη στο Live Science, σχετικά με το μέλλον της φυσικής, για να καταλήξει σε μια σοκαριστική προειδοποίηση για το μέλλον της ανθρωπότητας.Το αρχικό θέμα της συνέντευξης αφορούσε την προσπάθεια των φυσικών να ενοποιήσουν την βαρύτητα με τις άλλες τρεις θεμελιώδεις δυνάμεις της φύσης (ηλεκτρομαγνητισμό, ισχυρή και ασθενή πυρηνική δύναμη) σε μια ενιαία «Θεωρία των Πάντων» διαμέσου προσεγγίσεων όπως η θεωρία των χορδών.Όταν ρωτήθηκε αν πιστεύει ότι σε 50 χρόνια θα έχουμε καταφέρει να διατυπώσουμε μια τέτοια ενοποιημένη θεωρία, έδωσε μια απρόσμενη απάντηση: Το μεγαλύτερο εμπόδιο δεν είναι οι ερευνητικές δυσκολίες, αλλά το γεγονός ότι η ανθρωπότητα πιθανότατα δεν θα επιβιώσει για άλλα 50 χρόνια ώστε να το δει. Ο Gross πιστεύει ότι με τα σημερινά δεδομένα, υπάρχει περίπου 2% πιθανότητα να ξεσπάσει πυρηνικός πόλεμος κάθε χρόνο. Χρησιμοποιώντας μαθηματικά αντίστοιχα με αυτά που υπολογίζουν τον χρόνο ημιζωής των ραδιενεργών υλικών, εκτιμά ότι το «προσδόκιμο ζωής» της ανθρωπότητας, πριν αυτοκαταστραφεί, είναι μόλις περίπου 35 χρόνια. Μάλιστα, θεωρεί την πρόβλεψη αυτή «συντηρητική εκτίμηση».Αν η πιθανότητα να συμβεί πυρηνικός πόλεμος σε ένα έτος είναι P=0,02, τότε η πιθανότητα να μην συμβεί και να επιβιώσουμε είναι: P(επιβίωσης) = 1 – 0,02 = 0,98. Έτσι η πιθανότητα να επιβιώσει η ανθρωπότητα στα επόμενα x διαδοχικά έτη, ισούται με: P(επιβίωσης για x έτη) = (0,98)x. Μπορούμε να υπολογίσουμε στα πόσα χρόνια η πιθανότητα επιβίωσης γίνεται μικρότερη από 50% λύνοντας την εξίσωση (0,98)x = 0,5, απ’ όπου προκύπτει x~35 χρόνια. Δηλαδή μετά από 35 χρόνια είναι πλέον πιο πιθανό να έχει συμβεί η καταστροφή παρά να μην έχει συμβεί. Επιπλέον, αν οποιοδήποτε γεγονός (στην περίπτωσή μας μια πυρηνική καταστροφή) έχει πιθανότητα P=0,02 να συμβεί κατά την διάρκεια ενός έτους, τότε ο μέσος χρόνος αναμονής μέχρι να συμβεί η καταστροφή ισούται 1/P=50 έτη.Ο David Gross δικαιολογεί αυτή την απαισιοδοξία επισημαίνοντας τον «τρελό κόσμο» στον οποίο ζούμε σήμερα: Οι συνθήκες ελέγχου των στρατηγικών όπλων που προσέφεραν μια σχετική ασφάλεια μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου έχουν καταρρεύσει. Παράλληλα, βλέπουμε μια νέα κούρσα εξοπλισμών, πολέμους στην Ευρώπη και την Μέση Ανατολή, καθώς και επικίνδυνες εντάσεις μεταξύ χωρών που διαθέτουν πυρηνικά όπλα.Προσθέτει επιπλέον ότι αν τα πυρηνικά όπλα δεν εξαλειφθούν, υπάρχει πάντα ο μελλοντικός κίνδυνος μια Τεχνητή Νοημοσύνη να αποφασίσει μόνη της την πυροδότησή τους σε 100 χρόνια από τώρα. Ουσιαστικά, στη συνέντευξή του δίνει μια αυστηρή προειδοποίηση: ότι η επιστημονική πρόοδος δεν έχει κανένα νόημα αν η ανθρωπότητα δεν καταφέρει πρώτα να διαχειριστεί τις αυτοκαταστροφικές της τάσεις. Διαβάστε ολόκληρη τη συνέντευξη του David Gross με τίτλο «‘The chances of you living 50 years are very small’: Theoretical physicist explains why humanity likely won’t survive to see all the forces unified» ΕΔΩ: https://www.livescience.com/space/cosmology/the-chances-of-you-living-50-years-are-very-small-theoretical-physicist-explains-why-humanity-likely-wont-survive-to-see-all-the-forces-unified

Πλήρωμα μελετά τη βιοτεχνολογία την Τρίτη για την προώθηση της υγείας και της διαστημικής οικονομίας. Η βιοτεχνολογική έρευνα που αποσκοπεί στην προώθηση της ανθρώπινης υγείας και της διαστημικής οικονομίας κατέκλυσε το επιστημονικό πρόγραμμα στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό την Τρίτη. Τα μέλη του πληρώματος της Αποστολής 74 εξερεύνησαν επίσης τη διαστημική φυσική, ενημέρωσαν το λογισμικό ρομποτικής και διεξήγαγαν μια άσκηση έκτακτης ανάγκης.Τα βλαστοκύτταρα του αίματος και τα νανοϋλικά εμπνευσμένα από το DNA ήταν τα κυρίαρχα ερευνητικά θέματα στο τροχιακό φυλάκιο, καθώς οι ειδικευόμενοι στο εργαστήριο βοήθησαν τους γιατρούς στο έδαφος να εξερευνήσουν νέες μεθόδους για τη θεραπεία παθήσεων που προκαλούνται από το διάστημα και ασθενειών που σχετίζονται με τη Γη. Τα νέα πειράματα παραδόθηκαν στο διαστημόπλοιο μεταφοράς φορτίου Cygnus XL της Northrop Grumman στις 13 Απριλίου και στη συνέχεια εγκαταστάθηκαν και ενεργοποιήθηκαν μέσα στον διαστημικό σταθμό λίγο αργότερα.Οι μηχανικοί πτήσης Sophie Adenot της ESA (Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Διαστήματος) και Jack Hathaway της NASA συνεργάστηκαν την Τρίτη για την επεξεργασία δειγμάτων βλαστοκυττάρων αίματος, με σκοπό να μάθουν πώς να κατασκευάζουν μεγαλύτερο αριθμό βλαστοκυττάρων κλινικής ποιότητας στο διάστημα. Τα αποτελέσματα μπορεί να οδηγήσουν σε βελτιωμένα χαρακτηριστικά των βλαστοκυττάρων, γεγονός που ενδεχομένως θα οδηγήσει σε βελτιωμένες θεραπείες για αιματολογικές ασθένειες και καρκίνο, καθώς και σε επέκταση των ευκαιριών για το διαστημικό εμπόριο. Η Hathaway επίσης ενεργοποίησε το φθορίζον μικροσκόπιο KERMIT στην εργαστηριακή μονάδα Destiny , ώστε οι επιστήμονες στο έδαφος να μπορούν να δουν από απόσταση πώς η μικροβαρύτητα επηρεάζει τα βλαστοκύτταρα του αίματος.Στη συνέχεια, το δίδυμο συνεργάστηκε με τους μηχανικούς πτήσης της NASA, Τζέσικα Μέιρ και Κρις Γουίλιαμς , και έστησαν το πείραμα DNA Nano Therapeutics-3 μέσα στο γάντι Life Science Glovebox της εργαστηριακής μονάδας Kibo . Η μελέτη βιοτεχνολογίας διερευνά τη μίμηση της συναρμολόγησης DNA για την κατασκευή νανοθεραπειών σε μικροβαρύτητα, βελτιώνοντας ενδεχομένως τις θεραπείες ασθενών στη Γη και ωφελώντας την οικονομία του διαστήματος.Αργότερα, η Meir ρύθμισε και ενεργοποίησε τον Βιοαναλυτή της Καναδικής Διαστημικής Υπηρεσίας και στη συνέχεια δοκίμασε την ερευνητική συσκευή που αναλύει τις μοριακές και κυτταρικές ιδιότητες μιας ποικιλίας βιολογικών δειγμάτων. Στη συνέχεια, έγχυσε αέριο σε υλικό πειράματος που ήταν εγκατεστημένο μέσα στο Microgravity Science Glovebox του Destiny για μια μελέτη φυσικής που διερευνά μεθόδους μακροχρόνιας αποθήκευσης κρυογονικών υγρών για καύσιμα διαστημοπλοίων και συστήματα υποστήριξης ζωής.Ο Γουίλιαμς ξεκίνησε τη βάρδιά του με τον διοικητή του σταθμού Σεργκέι Κουντ-Σβερτσκόφ και τον μηχανικό πτήσης Σεργκέι Μικάεφ, και οι δύο κοσμοναύτες της Roscosmos, να εξασκούνται σε μια άσκηση έκτακτης αναχώρησης μέσα στο διαστημόπλοιο Soyuz MS-28 . Το τρίο εκπαιδεύτηκε για τη διαδικασία εκκένωσης σε έναν προσομοιωτή καθόδου, ενώ οι ελεγκτές αποστολής της Roscosmos στο έδαφος παρακολουθούνταν σε πραγματικό χρόνο.Στη συνέχεια, ο Kud-Sverchkov έκανε τζόκινγκ στον διάδρομο της μονάδας εξυπηρέτησης Zvezda , ενώ ήταν συνδεδεμένος με αισθητήρες που μετρούσαν την καρδιακή του δραστηριότητα για ένα τακτικό προγραμματισμένο τεστ φυσικής κατάστασης. Ο Mikaev συμπλήρωσε ένα ερωτηματολόγιο που βοήθησε τους ερευνητές να κατανοήσουν πώς συνεργάζονται τα διεθνή πληρώματα, κάτι που ενδεχομένως θα οδηγούσε σε βελτιωμένες τεχνικές προπόνησης.Ο μηχανικός πτήσης της Roscosmos, Αντρέι Φεντιάεφ, εργάστηκε μέσα στην επιστημονική μονάδα Nauka, εγκαθιστώντας νέο λογισμικό σε έναν φορητό υπολογιστή για βελτιωμένο έλεγχο του ευρωπαϊκού ρομποτικού βραχίονα. Ο δύο φορές κάτοικος του διαστημικού σταθμού εργάστηκε επίσης καθ' όλη τη διάρκεια της Τρίτης, συντηρώντας τα συστήματα υδραυλικών εγκαταστάσεων και εξαερισμού σε όλο το τμήμα της Roscosmos του εργαστηρίου σε τροχιά. Μάθετε περισσότερα για τις δραστηριότητες του διαστημικού σταθμού ακολουθώντας το ιστολόγιο του διαστημικού σταθμού , @space_station στο X, καθώς και τους λογαριασμούς του ISS στο Facebook και στο Instagram . https://www.nasa.gov/blogs/spacestation/2026/04/21/crew-studies-biotech-on-tuesday-to-advance-health-and-space-economy/ Οι μηχανικοί πτήσης της Αποστολής 74, Σόφι Αντενό και Κρις Γουίλιαμς, συνεργάζονται μέσα στην εργαστηριακή μονάδα Κολόμπους του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού για να εγκαταστήσουν και να ενεργοποιήσουν νέο ερευνητικό εξοπλισμό. Roscosmos Πρόοδος εκτόξευσης φορτίου MS-34 – 26 Απριλίου Η Κρατική Επιτροπή ενέκρινε την απομάκρυνση και εγκατάσταση του διαστημοπλοίου Soyuz και του φορτηγού πλοίου στην εξέδρα εκτόξευσης Baikonur στις 23 Απριλίου. https://vk.com/roscosmos?w=wall-30315369_612863

Νύχτα και (Γη) Μέρα. Αυτή η εικόνα, που δημοσιεύτηκε για τον εορτασμό της Ημέρας της Γης, δείχνει τον τερματισμό - τη γραμμή μεταξύ νύχτας και ημέρας - στη Γη. Οι αστροναύτες του Artemis II κατέγραψαν αυτήν την άποψη στις 2 Απριλίου 2026, κατά τη διάρκεια του ταξιδιού τους στη Σελήνη. Η επιστήμη της NASA βελτιώνει τη ζωή στη Γη καθημερινά. Ο οργανισμός παρέχει πληροφορίες για τον πλανήτη μας, οι οποίες μπορούν να συλλεχθούν μόνο από το διάστημα, για να βοηθήσουν τους υπεύθυνους λήψης αποφάσεων να θέσουν αξιοποιήσιμες πληροφορίες από δορυφόρους. Επιπλέον, οι παρατηρήσεις της NASA για τη Γη και οι τεχνολογίες που αναπτύσσει ο οργανισμός παρέχουν τα θεμέλια που απαιτούνται για την εξερεύνηση και τη διατήρηση της ανθρώπινης ζωής στη Σελήνη, τον Άρη και αλλού. Κατεβάστε την αφίσα της φετινής Ημέρας της Γης.

Ιστολόγιο Curiosity, Sols 4867-4872: Επίχυση άμμου στον κρατήρα Antofagasta και εύρεση του επόμενου στόχου μας για γεώτρηση. Ημερομηνία σχεδιασμού για τη Γη: Παρασκευή, 17 Απριλίου 2026 Στις αρχές της εβδομάδας, το Curiosity έφτασε ακριβώς στο χείλος του κρατήρα «Antofagasta», διαμέτρου 10 μέτρων . Ο κρατήρας φαινόταν φρέσκος και βαθύς όπως ελπίζαμε, με ένα ωραίο, καλά καθορισμένο χείλος που δεν φαινόταν πολύ διαβρωμένο, αλλά ο πυθμένας του αποδείχθηκε γεμάτος με σκούρο κυματιστό αμμώδες υλικό που κάλυπτε τα πιο ενδιαφέροντα στρώματα βράχων. Υπήρχαν μερικές εκθέσεις βράχων ακριβώς πάνω από το κάλυμμα άμμου που φαινόταν σαν να ήταν αρκετά βαθιές ώστε να προστατεύονται από την διαστημική ακτινοβολία μεταξύ της στιγμής που εναποτέθηκαν τα ιζήματά τους και της πρόσκρουσης που σχημάτισε τον κρατήρα, αλλά η προσέγγιση αυτών από το χείλος θα είχε θέσει το ρόβερ σε τόσο αδέξια γωνία που δεν θα μπορούσαμε να παραδώσουμε το δείγμα στα όργανα. Είναι πιθανό να μπορούσαμε να βρεθούμε σε καλύτερη θέση τοποθετώντας το ρόβερ στο κυματιστό γέμισμα του κρατήρα, αλλά η πιθανότητα το ρόβερ να κολλήσει σε όλη αυτή την άμμο το έκανε πολύ υψηλό κίνδυνο. Εξετάσαμε επίσης τα κοντινά μπλοκ σε περίπτωση που θα μπορούσαν να ήταν εκτοξευμένα από τον κρατήρα, αλλά επειδή όλα τα βράχια που ήταν ορατά στο τοίχωμα του κρατήρα έμοιαζαν πολύ μεταξύ τους, δεν υπήρχε καλός τρόπος να καταλάβουμε ποια εκτοξευόμενα μπλοκ μπορεί να προέρχονταν από τα βαθύτερα στρώματα του κρατήρα. Εξαιτίας αυτού, η ομάδα αποφάσισε να μην επιχειρήσει γεωτρήσεις μέσα ή γύρω από τον κρατήρα.Ευτυχώς, ο χώρος εργασίας του ρόβερ ήταν πλούσιος με ενδιαφέροντες στόχους σε βραχώδες υπόστρωμα, συμπεριλαμβανομένων πολυγωνικών χαρακτηριστικών. Σχεδιάσαμε λεπτομερή απεικόνιση του κρατήρα και των κοντινών λόφων, μαζί με γεωχημεία APXS, κοντινή απεικόνιση MAHLI και γεωχημεία ChemCam LIBS των πετρωμάτων που φέρουν πολύγωνα στο χείλος του κρατήρα. Το σχέδιο ολοκληρώθηκε με τις συνεχιζόμενες παρατηρήσεις μας για το σημερινό περιβάλλον του Άρη, συμπεριλαμβανομένης της παρακολούθησης για δραστηριότητα σκόνης-διαβόλου και τακτικών μετρήσεων της ατμοσφαιρικής αδιαφάνειας και των νεφών.Εν τω μεταξύ, με την απόφαση να μην κάνουμε γεωτρήσεις στην Αντοφαγάστα, ξεκινήσαμε τον σχεδιασμό της επόμενης εκστρατείας γεώτρησης! Για να σχεδιάσουμε τη στρατηγική μας σε αυτό το τμήμα των στρωματοποιημένων θειικών στρωμάτων μετά την εξόρυξη, εξετάζουμε την εκτεθειμένη στρωμάτωση στους λόφους από πάνω μας καθώς οδηγούμε μέσα από το "Valle Grande". Με βάση αυτές τις παρατηρήσεις, τα μέλη της ομάδας έχουν χαρτογραφήσει μια διαδοχή ποικίλων στυλ εναπόθεσης και επιπέδων διαγενετικής δραστηριότητας. Καθώς ανεβαίνουμε νότια, το ρόβερ θα φτάσει σε αυτά τα στρώματα βράχων ένα προς ένα. Έχει περάσει αρκετός καιρός από τότε που τρυπήσαμε τα στρωματοποιημένα θειικά πετρώματα έξω από τις χαρακτηριστικές περιοχές της μονάδας σχηματισμού θειικών πετρωμάτων και της κοιλάδας Gediz. Η τελευταία "τυπική" γεώτρηση στρωματοποιημένων θειικών πετρωμάτων ήταν η εκστρατεία "Mineral King" τον Φεβρουάριο/Μάρτιο του 2024, πάνω από 150 μέτρα (492 πόδια) χαμηλότερα σε υψόμετρο. Έτσι, για την επόμενη εκστρατεία γεώτρησης, ο στόχος μας είναι να μετρήσουμε ένα αντιπροσωπευτικό δείγμα βράχου από τα στρώματα ακριβώς πάνω από τα πετρώματα. Ο χώρος εργασίας του Sol 4870 αποδείχθηκε ότι είχε ένα αντιπροσωπευτικό μπλοκ με δυνατότητα διάτρησης ακριβώς μπροστά από το ρόβερ, επομένως έχουμε σχεδιάσει την προκαταρκτική γεωχημεία APXS, MAHLI και ChemCam στον πιθανό στόχο γεώτρησης, την «Ατακάμα», εκτός από ορισμένες μετρήσεις σε γύρω μπλοκ για λόγους πληρότητας. Εάν τα αποτελέσματα φαίνονται καλά, θα προχωρήσουμε με τη δοκιμή προφόρτισης στο επόμενο σχέδιο και αναμένουμε με ανυπομονησία ένα νέο σύνολο δεδομένων γεώτρησης στον Άρη. https://science.nasa.gov/blog/curiosity-blog-sols-4867-4872-sand-fill-in-antofagasta-crater-and-finding-our-next-drill-target/ Το ρόβερ Curiosity της NASA για τον Άρη έλαβε αυτήν την εικόνα χρησιμοποιώντας την κάμερα δεξιάς πλοήγησης στις 13 Απριλίου 2026 — 4865η ηλιακή ώρα, ή 4.865η ημέρα του Άρη της αποστολής του Mars Science Laboratory, στις 21:36:04 UTC. Το Curiosity της NASA ανακάλυψε οργανικά μόρια που δεν είχαν ξαναδεί στον Άρη. Μετά από χρόνια εργαστηριακής εργασίας, τα αποτελέσματα είναι τα εξής: Ένα πέτρωμα που τρύπησε και ανέλυσε το ρόβερ Curiosity Mars της NASA το 2020 περιλαμβάνει την πιο ποικίλη συλλογή οργανικών μορίων που έχει βρεθεί ποτέ στον Κόκκινο Πλανήτη. Από τα 21 μόρια που περιέχουν άνθρακα και εντοπίστηκαν στο δείγμα, επτά από αυτά ανιχνεύθηκαν για πρώτη φορά στον Άρη.Οι επιστήμονες δεν έχουν κανέναν τρόπο να γνωρίζουν εάν αυτά τα οργανικά μόρια δημιουργήθηκαν από βιολογικές ή γεωλογικές διεργασίες — και οι δύο οδοί είναι πιθανές — αλλά η ανακάλυψή τους ανανέωσε την επιβεβαίωση ότι ο αρχαίος Άρης είχε την κατάλληλη χημεία για να υποστηρίξει ζωή. Επιπλέον, τα μόρια αυτά προστίθενται σε μια αυξανόμενη λίστα ενώσεων που είναι γνωστό ότι διατηρούνται σε βράχους ακόμη και μετά από δισεκατομμύρια χρόνια έκθεσης στον Άρη σε ακτινοβολία, η οποία μπορεί να διασπάσει αυτά τα μόρια με την πάροδο του χρόνου.Τα ευρήματα παρουσιάζονται λεπτομερώς σε μια νέα δημοσίευση που δημοσιεύθηκε την Τρίτη στο Nature Communications.Το δείγμα βράχου, με το παρατσούκλι « Mary Anning 3 » από μια Αγγλίδα συλλέκτρια απολιθωμάτων και παλαιοντολόγο, συλλέχθηκε σε ένα μέρος του Όρους Σαρπ που καλύπτεται από λίμνες και ρυάκια πριν από δισεκατομμύρια χρόνια. Αυτή η όαση υπερχείλισε και στέγνωσε πολλές φορές στο αρχαίο παρελθόν του πλανήτη, εμπλουτίζοντας τελικά την περιοχή με αργιλικά ορυκτά, τα οποία είναι ιδιαίτερα καλά στη διατήρηση οργανικών ενώσεων - μορίων που περιέχουν άνθρακα, τα οποία αποτελούν τα δομικά στοιχεία της ζωής και βρίσκονται σε όλο το ηλιακό σύστημα.Μεταξύ των πρόσφατα αναγνωρισμένων μορίων είναι ένας ετεροκυκλικός δακτύλιος αζώτου, ένας δακτύλιος ατόμων άνθρακα που περιλαμβάνει άζωτο. Αυτό το είδος μοριακής δομής θεωρείται προκάτοχος του RNA και του DNA, δύο νουκλεϊκών οξέων που είναι βασικά για τις γενετικές πληροφορίες.«Αυτή η ανίχνευση είναι αρκετά σημαντική επειδή αυτές οι δομές μπορούν να είναι χημικοί πρόδρομοι για πιο σύνθετα μόρια που περιέχουν άζωτο», δήλωσε η επικεφαλής συγγραφέας της εργασίας, Amy Williams του Πανεπιστημίου της Φλόριντα στο Gainesville. «Οι ετερόκυκλοι του αζώτου δεν έχουν βρεθεί ποτέ πριν στην επιφάνεια του Άρη ούτε έχουν επιβεβαιωθεί σε μετεωρίτες του Άρη».Μια άλλη συναρπαστική ανακάλυψη ήταν το βενζοθειοφαίνιο, ένα μόριο που περιέχει άνθρακα και θείο και έχει βρεθεί σε πολλούς μετεωρίτες. Αυτοί οι μετεωρίτες, μαζί με τα οργανικά μόρια που περιέχουν, θεωρείται από ορισμένους επιστήμονες ότι έσπειραν την πρεβιοτική χημεία σε όλο το πρώιμο ηλιακό σύστημα. Χημεία του Άρη Η νέα εργασία συμπληρώνει την περσινή ανακάλυψη των μεγαλύτερων οργανικών μορίων που ανακαλύφθηκαν ποτέ στον Άρη: υδρογονάνθρακες μακράς αλυσίδας, συμπεριλαμβανομένων των δεκανίου, ενδεκανίου και δωδεκανίου.«Αυτό είναι το Curiosity και η ομάδα μας στα καλύτερά τους. Χρειάστηκαν δεκάδες επιστήμονες και μηχανικοί για να εντοπίσουν αυτήν την τοποθεσία, να τρυπήσουν το δείγμα και να κάνουν αυτές τις ανακαλύψεις με το φοβερό μας ρομπότ», δήλωσε ο επιστήμονας του έργου της αποστολής, Ashwin Vasavada του Εργαστηρίου Αεριώθησης της NASA στη Νότια Καλιφόρνια. «Αυτή η συλλογή οργανικών μορίων αυξάνει για άλλη μια φορά την πιθανότητα ότι ο Άρης προσέφερε ένα σπίτι για ζωή στο αρχαίο παρελθόν».Και τα δύο σύνολα ευρημάτων έγιναν με ένα εξελιγμένο μίνι εργαστήριο που ονομάζεται Ανάλυση Δείγματος στον Άρη ( SAM ), το οποίο βρίσκεται στην κοιλιά του Curiosity. Ένα τρυπάνι στο άκρο του ρομποτικού βραχίονα του ρόβερ κονιορτοποιεί ένα προσεκτικά επιλεγμένο δείγμα βράχου σε σκόνη και στη συνέχεια το ρίχνει στο SAM, όπου ένας φούρνος υψηλής θερμοκρασίας θερμαίνει το υλικό, απελευθερώνοντας αέρια που τα όργανα στο εργαστήριο αναλύουν για να αποκαλύψουν τη σύνθεση του βράχου.Επιπλέον, το SAM μπορεί να εκτελέσει «υγρή χημεία», ρίχνοντας δείγματα σε ένα μικρό κύπελλο διαλύτη. Οι αντιδράσεις που προκύπτουν μπορούν να διασπάσουν μεγαλύτερα μόρια που θα ήταν δύσκολο να ανιχνευθούν και να ταυτοποιηθούν διαφορετικά. Ενώ το όργανο διαθέτει πολλά τέτοια κύπελλα, μόνο δύο περιέχουν υδροξείδιο του τετραμεθυλαμμωνίου (TMAH), ένα ισχυρό διάλυμα που προορίζεται για δείγματα υψηλότερης αξίας. Το δείγμα Mary Anning 3 ήταν το πρώτο που εκτέθηκε σε TMAH.Για να επαληθεύσουν τις αντιδράσεις του TMAH με απόκοσμα υλικά, οι συγγραφείς της εργασίας δοκίμασαν επίσης την τεχνική στη Γη με ένα κομμάτι του μετεωρίτη Murchison, ενός από τους πιο μελετημένους μετεωρίτες όλων των εποχών. Πάνω από 4 δισεκατομμύρια χρόνια, ο Murchison περιέχει οργανικά μόρια που είχαν διασπαρθεί σε όλο το πρώιμο ηλιακό σύστημα. Ένα δείγμα Murchison που εκτέθηκε σε TMAH διαπιστώθηκε ότι διασπά πολύ μεγαλύτερα μόρια σε μερικά από αυτά που παρατηρήθηκαν στο Mary Anning 3, συμπεριλαμβανομένου του βενζοθειοφαινίου. Αυτό το αποτέλεσμα επιβεβαιώνει ότι τα μόρια του Άρη που βρέθηκαν στο Mary Anning 3 θα μπορούσαν να έχουν δημιουργηθεί από την αποικοδόμηση ακόμη πιο σύνθετων ενώσεων σχετικών με τη ζωή.Το Curiosity χρησιμοποίησε πρόσφατα το δεύτερο και τελευταίο κύπελλο TMAH του, ενώ εξερευνούσε κυματοειδείς κορυφογραμμές , οι οποίες σχηματίστηκαν από αρχαία υπόγεια ύδατα. Η ομάδα της αποστολής θα αναλύσει αυτά τα αποτελέσματα για μια μελλοντική εργασία με αξιολόγηση από ομότιμους. Πρωτοπόροι για μελλοντικές αποστολές Κατασκευασμένος από το Κέντρο Διαστημικών Πτήσεων Goddard της NASA στο Γκρίνμπελτ του Μέριλαντ, ο SAM βασίζεται σε μεγαλύτερα, εμπορικά εργαστηριακά όργανα. Η ενσωμάτωση ενός τόσο πολύπλοκου εξοπλισμού στο ρόβερ απαιτούσε από τους μηχανικούς να τον συρρικνώσουν δραματικά και να αναπτύξουν έναν τρόπο λειτουργίας με λιγότερη ενέργεια. Οι επιστήμονες έπρεπε να μάθουν πώς να θερμαίνουν τον φούρνο του SAM πιο αργά σε μεγαλύτερα χρονικά διαστήματα, προκειμένου να διεξάγουν ορισμένα από αυτά τα πειράματα.«Ήταν ένα κατόρθωμα και μόνο το να καταλάβουμε πώς να διεξάγουμε αυτό το είδος χημείας για πρώτη φορά στον Άρη», δήλωσε ο Charles Malespin, κύριος ερευνητής του οργάνου στη NASA Goddard και συν-συγγραφέας της μελέτης. «Αλλά τώρα που έχουμε κάποια εξάσκηση, είμαστε έτοιμοι να διεξάγουμε παρόμοια πειράματα σε μελλοντικές αποστολές».Στην πραγματικότητα, η NASA Goddard έχει παράσχει διάφορα εξαρτήματα, συμπεριλαμβανομένου του φασματόμετρου μάζας, για μια έκδοση επόμενης γενιάς του SAM, που ονομάζεται Mars Organic Molecular Analyzer, για το ρόβερ Rosalind Franklin του Άρη της ESA (Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Διαστήματος). Ένα παρόμοιο όργανο, το Dragonfly Mass Spectrometer, θα εξερευνήσει τον δορυφόρο του Κρόνου, τον Τιτάνα, στο ελικοφόρο Dragonfly της NASA. Και τα δύο όργανα θα είναι σε θέση να εκτελούν υγρή χημεία με τον διαλύτη TMAH. Περισσότερα για την Περιέργεια Το Curiosity κατασκευάστηκε από την JPL, η οποία διαχειρίζεται από το Caltech στην Πασαντίνα της Καλιφόρνια. Η JPL ηγείται της αποστολής εκ μέρους της Διεύθυνσης Επιστημονικών Αποστολών της NASA στην Ουάσινγκτον, στο πλαίσιο του χαρτοφυλακίου του Προγράμματος Εξερεύνησης του Άρη της NASA. Για να μάθετε περισσότερα για το Curiosity, επισκεφθείτε: https://science.nasa.gov/mission/msl-curiosity Το ρόβερ Curiosity Mars της NASA τράβηξε αυτή τη σέλφι στις 25 Οκτωβρίου 2020, αφού έκανε γεωτρήσεις σε ένα δείγμα βράχου από ένα σημείο με το παρατσούκλι «Mary Anning». Μετά από χρόνια εκτεταμένης ανάλυσης, το δείγμα αποκάλυψε τη μεγαλύτερη ποικιλία οργανικών μορίων που έχει βρεθεί ποτέ στον Άρη. Η κάμερα Mastcam του Curiosity κατέγραψε αυτό το μωσαϊκό στις 3 Φεβρουαρίου 2019, μιας περιοχής στο Όρος Sharp με πολλά αργιλώδη πετρώματα που σχηματίστηκαν όταν υπήρχαν λίμνες και ρυάκια πριν από δισεκατομμύρια χρόνια. Το δείγμα «Mary Anning 3» βρέθηκε σε αυτήν την περιοχή εμπλουτισμένη με άργιλο. Αυτό είναι ένα σχολιασμένο κοντινό πλάνο τριών οπών που άνοιξε το Curiosity της NASA σε βράχο του Άρη σε μια τοποθεσία με το παρατσούκλι «Mary Anning» τον Οκτώβριο του 2020. Το δείγμα όπου το ρόβερ βρήκε έναν ποικίλο αριθμό οργανικών μορίων προήλθε από το «Mary Anning 3». (Ένα κοντινό σημείο με το παρατσούκλι «Mary Anning 2» παρέμεινε αχρησιμοποίητο.)

Μια φρέσκια ματιά στο Νεφέλωμα του Καρκίνου. Αυτή η παρατήρηση από το Διαστημικό Τηλεσκόπιο Hubble της NASA, που δημοσιεύθηκε στις 23 Μαρτίου 2026, δίνει μια απαράμιλλη, λεπτομερή ματιά στις συνέπειες μιας σουπερνόβα και στο πώς αυτή έχει εξελιχθεί κατά τη διάρκεια της μακράς ζωής του τηλεσκοπίου.Το Hubble κατέγραψε την περίπλοκη νηματοειδή δομή του νεφελώματος, καθώς και την σημαντική προς τα έξω κίνηση αυτών των νηματίων σε διάστημα 25 ετών, με ρυθμό 3,4 εκατομμυρίων μιλίων ανά ώρα.Μάθετε περισσότερα για το Νεφέλωμα του Καρκίνου. https://science.nasa.gov/missions/hubble/nasas-hubble-revisits-crab-nebula-to-track-25-years-of-expansion/ Αυτή η εικόνα που κατέγραψε το Διαστημικό Τηλεσκόπιο Hubble της NASA από το Νεφέλωμα του Καρκίνου, σε συνδυασμό με προηγούμενες παρατηρήσεις του και εκείνες άλλων τηλεσκοπίων, επιτρέπει στους αστρονόμους να μελετήσουν πώς το υπόλειμμα σουπερνόβα διαστέλλεται και εξελίσσεται με την πάροδο του χρόνου.

H αποτυχία της Apple στη τεχνητή νοημοσύνη αιτία της αλλαγής ηγεσίας. Ο Τιμ Κουκ αποχωρεί από τον τεχνολογικό κολοσσό εξαιτίας της αργής υλοποίησης συστημάτων ΑΙ. Στελέχη και αναλυτές της βιομηχανίας της τεχνολογίας αποκάλυψαν αυτό που θεωρούν ως τον πραγματικό λόγο της αποχώρησης του Τιμ Κουκ από την Apple.Μετά από 15 χρόνια στη θέση του διευθύνοντος συμβούλου ο Κουκ θα παραδώσει τη σκυτάλη στον Τζον Τέρνους, τον σημερινό επικεφαλής μηχανικής υλικού ο οποίος εργάζεται στην εταιρεία εδώ και 25 χρόνια. Σύμφωνα με ειδικούς ο πραγματικός λόγος της «αιφνιδιαστικής» αποχώρησης του Cook μπορεί να είναι η απογοητευτική πορεία του συστήματος τεχνητής νοημοσύνης της Apple, το Apple Intelligence.Το σύστημα ανακοινώθηκε το 2024 με μεγάλες προσδοκίες και παρουσιάστηκε από την εταιρεία ως «ένα νέο κεφάλαιο στην καινοτομία της Apple». Ωστόσο, σύντομα δέχθηκε έντονη κριτική λόγω της αργής υλοποίησης, των περιορισμένων δυνατοτήτων και της απουσίας προηγμένων λειτουργιών τεχνητής νοημοσύνης.Σύμφωνα με αναλυτές και ανθρώπους του χώρου τα στελέχη της Apple άρχισαν να αμφιβάλλουν αν ο 65χρονος CEO μπορούσε να οδηγήσει την εταιρεία στην εποχή της τεχνητής νοημοσύνης. Η Ρεμπέκα Κρουκ επικεφαλής της εταιρείας τεχνολογικών συμβούλων MSQ DX δήλωσε ότι οι αποτυχίες της Apple στον τομέα της AI αποτελούσαν σταθερό σημείο πίεσης με τους αναλυτές να ρωτούν επανειλημμένα αν η εταιρεία είναι έτοιμη για ένα μέλλον πέρα από το iPhone.Ο Τιμ Κουκ δεν αποχωρεί πλήρως από την Apple καθώς θα παραμείνει ως εκτελεστικός πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου διαχειριζόμενος κυρίως τις γεωπολιτικές σχέσεις της εταιρείας. Μετά από μια μεταβατική περίοδο μέσα στο καλοκαίρι ο Τζον Τέρνους θα αναλάβει πλήρως τα καθήκοντα του CEO. Η Apple υποστηρίζει ότι αυτή η αλλαγή αποτελεί μέρος ενός μακροχρόνιου σχεδίου διαδοχής, ωστόσο αρκετοί ειδικοί διαφωνούν και θεωρούν την εξέλιξη απρόσμενη.Ο Νταν Άιβς επικεφαλής έρευνας τεχνολογίας στη Wedbush Securities χαρακτήρισε την αποχώρηση του Κουκ «σοκαριστική» και νωρίτερη από το αναμενόμενο επισημαίνοντας ότι η Apple βρίσκεται σε κρίσιμη φάση αναδιάρθρωσης της στρατηγικής της στην τεχνητή νοημοσύνη. Ένας βασικός παράγοντας φαίνεται να ήταν η αυξανόμενη πίεση προς την Apple να παρουσιάσει μια επιτυχημένη στρατηγική στον τομέα της AI.Στα τέλη του 2024 η Apple παρουσίασε το Apple Intelligence, το οποίο ο Cook χαρακτήρισε «το επόμενο μεγάλο βήμα». Ωστόσο, πριν ακόμη από την κυκλοφορία, είχε δεχθεί κριτική για την έμφαση σε αποτυχημένα hardware πρότζεκτ όπως το Apple Vision Pro αντί για επενδύσεις στην τεχνητή νοημοσύνη.Το Apple Intelligence τελικά δεν ανταποκρίθηκε στις προσδοκίες. Σημαντικές λειτουργίες, όπως μια βελτιωμένη έκδοση του Siri με AI, δεν υλοποιήθηκαν, ενώ η κυκλοφορία στην Ευρώπη καθυστέρησε λόγω νομικών ζητημάτων με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Ο νέος CEO Ο Τζον Τέρνους είναι σήμερα επικεφαλής μηχανικής υλικού. Από τότε που εντάχθηκε στην Apple το 2001, έχει συμβάλει στην ανάπτυξη σχεδόν όλων των βασικών προϊόντων της εταιρείας, από τα iPhone μέχρι τα AirPods, ενώ είχε σημαντικό ρόλο και στην ανάπτυξη των ιδιόκτητων επεξεργαστών της Apple.Σε ηλικία 50 ετών βρίσκεται περίπου στην ίδια φάση καριέρας με τον Κουκ όταν ανέλαβε τη θέση του CEO κάτι που θεωρείται ότι εξασφαλίζει σταθερή ηγεσία για την επόμενη δεκαετία. Υπάρχει αυξανόμενη πεποίθηση ότι ο Τέρνους είναι καταλληλότερος για να οδηγήσει την Apple στη νέα εποχή της τεχνητής νοημοσύνης.Παρά την αποχώρησή του ο Τιμ Κουκ αφήνει πίσω του μια εντυπωσιακή κληρονομιά έχοντας αυξήσει την αξία της Apple από περίπου 350 δισεκατομμύρια δολάρια σε 4 τρισεκατομμύρια και σχεδόν τετραπλασιάζοντας τα ετήσια έσοδα της εταιρείας. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2101272/h-apotychia-tis-apple-sti-techniti-noimosyni-aitia-tis-allagis-igesias/

Ανακαλύφθηκε αρχαίος ξάδερφος των κροκόδειλων με πανίσχυρα σαγόνια. Ζούσε πριν από 210 εκατ. έτη στο σημερινό Νέο Μεξικό στις ΗΠΑ. Αξονικές τομογραφίες ενός δείγματος δεκαετιών από το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας Yale Peabody αποκάλυψαν ένα νέο είδος κροκοδειλόμορφου όντος με κοντό ρύγχος και ασυνήθιστα ισχυρά σαγόνια προσφέροντας ένα σπάνιο «στιγμιότυπο» οικολογικής εξειδίκευσης στην Ύστερη Τριαδική περίοδο.Το είδος Eosphorosuchus lacrimosa ζούσε πριν από περίπου 210 εκατομμύρια χρόνια κοντά σε ποτάμια και λίμνες στη σημερινή περιοχή του Νέου Μεξικού στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ήταν ένα γρήγορο αρπακτικό με μεγάλα πίσω πόδια και μικρότερα πιο λεπτά μπροστινά άκρα. Διέθετε επίσης κοντό ρύγχος, ιδιαίτερα ενισχυμένο κρανίο και ανεπτυγμένους μύες σιαγόνων ιδανικούς για να δαγκώνει δυνατά μεγάλα θηράματα.«Αυτό δείχνει τη διαφοροποίηση των πρώιμων κροκοδειλόμορφων στην αρχή της Εποχής των Ερπετών. Κατά την Ύστερη Τριαδική περίοδο υπήρχαν δύο μεγάλες “δυναστείες” ερπετών που ανταγωνίζονταν για κυριαρχία: από τη μία η γραμμή που οδήγησε στους κροκόδειλους και τους αλιγάτορες και από την άλλη εκείνη που οδήγησε στα πουλιά, τα οποία είναι δεινόσαυροι» δήλωσε ο Δρ. Μπαρτ Μπουλάρ παλαιοντολόγος στο Πανεπιστήμιο Γέιλ και στο Μουσείο Yale Peabody.«Οι δεινόσαυροι τότε ήταν λεπτά, ελαφριά ζώα που κινούνταν στα δύο πόδια, ενώ οι πρόγονοι των κροκοδείλων ήταν γρήγοροι, τετράποδοι θηρευτές, χαμηλόσωμοι και πιο στιβαροί παρόμοιοι με τσακάλια ή μεγάλα σκυλιά» λέει ο Μπουλάρι. Το βασικό απολίθωμα του Eosphorosuchus lacrimosa περιλαμβάνει τμήματα του κρανίου, της κάτω γνάθου, σπονδύλους, άκρα και στοιχεία θωράκισης. Ανασκάφηκε το 1948 στο Ghost Ranch στο Νέο Μεξικό και ήταν γνωστό στην επιστήμη για περίπου 75 χρόνια χωρίς όμως να έχει μελετηθεί πλήρως ή ταυτοποιηθεί. Η εξελικτική γραμμή Η φυλογενετική ανάλυση των ερευνητών τοποθετεί το Eosphorosuchus lacrimosa κοντά στη βάση της εξελικτικής γραμμής των κροκοδειλόμορφων, έξω από μια ομάδα που περιλαμβάνει το συγγενικό είδος Hesperosuchus agilis. Αυτό δείχνει ότι τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του εμφανίστηκαν πολύ νωρίς στην εξέλιξη αυτής της ομάδας.Σημαντικό είναι επίσης ότι τα απολιθώματα του Eosphorosuchus lacrimosa βρέθηκαν μαζί με εκείνα του Hesperosuchus agilis. Η συνύπαρξη αυτών των δύο μορφών υποδηλώνει ότι ακόμη και οι πρώιμοι κροκοδειλόμορφοι είχαν ήδη αρχίσει να μοιράζονται οικολογικές «θέσεις», εξειδικευόμενοι σε διαφορετικούς τρόπους διατροφής.«Το Eosphorosuchus lacrimosa είναι ένα από τα λίγα καλά διατηρημένα πρώιμα συγγενικά είδη των κροκοδείλων, και η συνύπαρξή του με το Hesperosuchus agilis αντιπροσωπεύει την αυγή της λειτουργικής διαφοροποίησης στη γραμμή που οδήγησε στους σύγχρονους κροκόδειλους. Εκτός από τη μοναδική ανατομία και την ιστορία διατήρησής του, το δείγμα δείχνει πόσο σημαντικές είναι οι συλλογές μουσείων, καθώς μπορούν ακόμη να αποκαλύπτουν νέα στοιχεία για την ιστορία της ζωής» δήλωσε η Μιράντα Μαργκούλις Ονούμα διδακτορική φοιτήτρια στο Γέιλ.Οι ερευνητές τονίζουν ότι η ανακάλυψη είναι ιδιαίτερα σημαντική επειδή προσφέρει μια εικόνα ενός αρχαίου οικοσυστήματος με πλούσια βιοποικιλότητα, όπου συγγενικά είδη είχαν ήδη διαφοροποιήσει τους ρόλους τους, εξελίσσοντας εξειδικευμένες διατροφικές προσαρμογές. Αριστερά στην καλλιτεχνική απεικόνιση είναι το άγνωστο μέχρι σήμερα κροκοδειλόμορφο είδος που βρίσκεται μαζί με ένα άλλο είδος πάνω από το νεκρό δεινόσαυρο. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2101241/anakalyfthike-archaios-xaderfos-ton-krokodeilon-me-panischyra-sagonia/

Προς τη «νησίδα σταθερότητας» των υπερβαρέων στοιχείων του περιοδικού πίνακα. Ο περιοδικός πίνακας των χημικών στοιχείων μεγαλώνει συνεχώς γιατί οι φυσικοί παράγουν όλο και πιο βαρείς ατομικούς πυρήνες. Οι βαρείς πυρήνες τείνουν να είναι πολύ βραχύβιοι, αλλά σύμφωνα με μια πολύ ενδιαφέρουσα παλιά εικασία από κάποιον ατομικό αριθμό και πέρα οι βαρύτεροι πυρήνες θα γίνουν στην πραγματικότητα ξανά πιο σταθεροί. Το μεγάλο ερώτημα ήταν το πόσο ακριβώς βαρείς πρέπει να είναι οι πυρήνες για να συμβεί αυτό. Οι φυσικοί πλησιάζουν τώρα σε αυτούς τους σταθερούς, αποκαλούμενους «μαγικούς» πυρήνες, και σε μια πρόσφατη δημοσίευση [From Spin to Pseudospin Symmetry: The Origin of Magic Numbers in Nuclear Structure], μια ομάδα ερευνητών αναφέρει ότι επιτέλους ανακάλυψε ακριβώς τον λόγο που ορισμένοι πυρήνες είναι πιο σταθεροί από άλλους.Το μέχρι στιγμής βαρύτερο στοιχείο που προστέθηκε στον περιοδικό πίνακα είναι το Ογκανέσιο (Oganesson), το οποίο έχει ατομικό αριθμό 118. Το μόνο επιβεβαιωμένο ισότοπό του, το ογκανέσιο-294, έχει διάρκεια ζωής περίπου 0.89 χιλιοστά του δευτερολέπτου (milliseconds). Η παραγωγή βαρύτερων πυρήνων είναι κάπως ένα εξειδικευμένο ενδιαφέρον, ακόμη και μέσα σε ένα ήδη εξειδικευμένο πεδίο όπως η πυρηνική φυσική. Υπάρχουν μόνο τρία εξειδικευμένα εργαστήρια στον κόσμο, ένα στην Ιαπωνία, ένα στη Γερμανία και ένα στη Ρωσία που παράγουν υπερβαρείς πυρήνες συγκρούοντας ήδη μεγάλους πυρήνες μεταξύ τους, ελπίζοντας ουσιαστικά ότι θα κολλήσουν.Το Ογκανέσιο ανακαλύφθηκε για πρώτη φορά το 2002 στη Ρωσία και πήρε το όνομά του από τον Ρώσο φυσικό Yuri Oganessian. Αργότερα επιβεβαιώθηκε από τα άλλα εργαστήρια και προστέθηκε επίσημα στον περιοδικό πίνακα το 2015. Εν τω μεταξύ όμως, τα πειράματα έχουν βρει πειραματικές ενδείξεις για πυρήνες με ατομικό αριθμό 119 και 120, αν και δεν έχουν ακόμη επιβεβαιωθεί. Αυτό είναι συναρπαστικό επειδή υπάρχουν ορισμένες προβλέψεις που λένε ότι κάπου γύρω στον ατομικό αριθμό 120, μπορεί να ξεκινήσει η «νήσος της σταθερότητας», δηλαδή οι ατομικοί πυρήνες μπορεί να έχουν και πάλι μεγαλύτερη διάρκεια ζωής. Το πόσο ακριβώς θα ζουν παραμένει αρκετά ασαφές· οι εκτιμήσεις κυμαίνονται από δευτερόλεπτα έως λεπτά.Η πρόσφατη δημοσίευση μάς δίνει τελικά μια καλή θεωρητική ερμηνεία του γιατί ακριβώς ορισμένοι πυρήνες είναι πιο σταθεροί από άλλους. Για να καταλάβετε τι έκαναν, πρέπει πρώτα να γνωρίζετε ότι οι ατομικοί πυρήνες έχουν ενεργειακά επίπεδα, ακριβώς όπως και τα ηλεκτρόνια γύρω από έναν πυρήνα. Όσο περισσότερα νετρόνια και πρωτόνια προσθέτετε στον πυρήνα, τόσο περισσότερα ενεργειακά επίπεδα γεμίζετε. Ονομάζεται πυρηνικό μοντέλο «φλοιών» και είναι παρόμοιο με το μοντέλο των ηλεκτρονικών φλοιών (στιβάδων) για τα άτομα. Τώρα, σε συγκεκριμένες τιμές, υπάρχουν κενά στο ενεργειακό φάσμα. Αυτό είναι σαν οι στιβάδες των ηλεκτρονίων να είναι «γεμάτες» σε κάποιο σημείο. Και αν υπάρχει ένα τέτοιο κενό, αυτό ουσιαστικά σημαίνει ότι είναι δύσκολο για έναν τέτοιο πυρήνα να διασπαστεί. Αυτοί οι πυρήνες είναι τότε ιδιαίτερα σταθεροί. Το ερώτημα είναι απλώς πού βρίσκονται αυτά τα κενά στο ενεργειακό φάσμα.Στην πυρηνική φυσική οι αριθμοί 2, 8, 20, 28, 50, 82, 126 ονομάζονται μαγικοί. Και οι πυρήνες των οποίων ο αριθμός των πρωτονίων (Ζ) ή των νετρονίων (Ν) είναι 2, 8, 20, 28, 50, 82, 126 ονομάζονται μαγικοί. Οι μαγικοί πυρήνες παρουσιάζουν ασυνήθιστα μεγάλη ενέργεια σύνδεσης και γι αυτό είναι πιο άφθονοι από άλλους πυρήνες με παρόμοιους μαζικούς αριθμούς. Όμως υπάρχουν και οι διπλά μαγικοί πυρήνες των οποίων και ο αριθμός των πρωτονίων (Ζ) και ο αριθμός των νετρονίων (Ν) είναι μαγικοί αριθμοί. Τέτοια διπλά μαγικά ισότοπα είναι τα: και . (Φωτ. 1)Η έκφραση «μαγικοί πυρήνες» χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά από τον Eugene Wigner https://en.wikipedia.org/wiki/Eugene_Wigner και αντανακλούσε την μη κατανόηση της προέλευσής τους ή την έλλειψη εμπιστοσύνης στο πυρηνικό μοντέλο των φλοιών της Goeppert-Mayer, πριν την δεκαετία του 1950.Γνωρίζουμε ότι αν ένας πυρήνας περιέχει δύο, οκτώ, είκοσι, είκοσι οκτώ (και ούτω καθεξής) πρωτόνια ή νετρόνια, τείνει να είναι πολύ πιο σφιχτά δεμένος και να διασπάται λιγότερο εύκολα. Αυτοί οι αριθμοί ονομάζονται «μαγικοί αριθμοί». Αυτοί οι μαγικοί αριθμοί δεν εμφανίζονται μόνο στις ιδιότητες των πυρηνικών ισοτόπων, αλλά παίζουν επίσης ρόλο στο ποιοι πυρήνες παράγονται και σε ποιες ποσότητες κατά την διάρκεια εκρήξεων υπερκαινοφανών αστέρων (σουπερνόβα). Το ζήτημα είναι ότι οι θεωρητικοί φυσικοί δυσκολεύονται να εξηγήσουν γιατί ακριβώς αυτοί οι αριθμοί είναι μαγικοί. Το μοντέλο των φλοιών είναι αυτό που οι φυσικοί ονομάζουν «φαινομενολογικό» μοντέλο. Που σημαίνει ότι υπάρχουν κάποιες παραμέτρους οι οποίες προσδιορίζονται βάσει πειραματικών μετρήσεων. Αυτό λειτουργεί πολύ καλά όταν πρόκειται για παρεμβολή (interpolation). Το πρόβλημα είναι ότι δεν μπορούμε να εμπιστευτούμε την προέκταση (extrapolation). Και αυτό είναι ακριβώς που θέλουμε να κάνουμε· θέλουμε να μάθουμε πού βρίσκονται οι επόμενοι μαγικοί αριθμοί, πού βρίσκεται η «νήσος της σταθερότητας», όπως την ονομάζουν οι πυρηνικοί φυσικοί. Αυτή η νήσος της σταθερότητας έχει μετατοπιστεί πολλές φορές την τελευταία δεκαετία, ένα σίγουρο σημάδι ότι τα φαινομενολογικά μοντέλα δεν επαρκούν για αυτή την αποστολή.Οι συγγραφείς της νέας έρευνας προτείνουν τώρα έναν πραγματικά κομψό, από πρώτες αρχές (ab initio) υπολογισμό. Ξεκίνησαν με ένα μοντέλο πρωτονίων και νετρονίων που αλληλεπιδρούν με τρόπο που συνάδει με τις συμμετρίες της ισχυρής πυρηνικής δύναμης. Όμως, ο άμεσος υπολογισμός της πυρηνικής δομής από αυτές τις δυνάμεις είναι εξαιρετικά περίπλοκος. Έτσι, απλοποιούν αυτές τις εξισώσεις δίνοντας ιδιαίτερη προσοχή στο πώς αλληλεπιδρούν τα νουκλεόνια (τα σωματίδια του πυρήνα) ανά τρία, και πώς το συνδυασμένο σπιν τους συμβάλλει στο ενεργειακό φάσμα. Κι αυτό ταιριάζει αρκετά καλά με τις παρατηρήσεις! Στην εργασία τους δεν έχουν υπολογίσει ακριβώς πού βρίσκεται η νήσος της σταθερότητας με τους επόμενους «μαγικούς πυρήνες», αλλά αυτό είναι μάλλον το επόμενο προφανές βήμα που θα κάνουν.Φανταστείτε αν κάποια μέρα καταφέρουμε να παράγουμε υπερβαρείς πυρήνες που θα είναι πραγματικά ή σχεδόν σταθεροί. Αυτοί θα μας επέτρεπαν να δημιουργήσουμε εντελώς νέα είδη υλικών που απλά δεν υπάρχουν στη φύση – αν και κάτι τέτοιο αγγίζει τα όρια της επιστημονικής φαντασίας. Γιαυτό οι περισσότεροι φυσικοί θα σας έλεγαν ότι αυτό δεν είναι δυνατό. Αλλά, αν δεν κατανοούμε πλήρως την θεωρία της πυρηνικής δομής, πώς ξέρουμε αν είναι δυνατό ή όχι; Σε κάθε περίπτωση, το μόνο σίγουρο είναι πως αν οι φυσικοί βρουν ποτέ τη νήσο σταθερότητας, οι καθηγητές χημείας θα χρειαστούν έναν πολύ μεγαλύτερο περιοδικό πίνακα! διαβάστε περισσότερες λεπτομέρειες: 1. This Calculation Could Change The Periodic Table – https://backreaction.blogspot.com/2026/04/this-calculation-could-change-periodic.html 2. Αποκαλύπτοντας την πυρηνική μαγεία https://physicsgg.me/2026/02/07/αποκαλύπτοντας-την-πυρηνική-μαγεία/

Το διαστημόπλοιο φορτίου Roscosmos Progress 93 αναχωρεί από τον σταθμό. Το μη επανδρωμένο διαστημόπλοιο Roscosmos Progress 93 αποσυνδέθηκε από τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό στις 6:08 μ.μ. EDT τη Δευτέρα, κάνοντας οπισθοχώρηση για έναν ελιγμό εκτός τροχιάς και μια προγραμματισμένη καταστροφική επανείσοδο στην ατμόσφαιρα της Γης για την απόρριψη των σκουπιδιών που φόρτωσε το πλήρωμα.Το διαστημόπλοιο εκτοξεύτηκε τον Σεπτέμβριο του 2025 με πύραυλο Soyuz από το κοσμοδρόμιο του Μπαϊκονούρ στο Καζακστάν, μεταφέροντας περίπου τρεις τόνους τροφίμων, καυσίμων και προμηθειών για το πλήρωμα του διαστημικού σταθμού. Μετά από ένα διήμερο ταξίδι, έφτασε στο εργαστήριο σε τροχιά και προσδέθηκε αυτόματα στο πίσω λιμάνι της μονάδας υπηρεσιών Zvezda του σταθμού . Μάθετε περισσότερα για τις δραστηριότητες του σταθμού ακολουθώντας τα @NASASpaceOps και @space_station στο X, καθώς και τους λογαριασμούς του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού στο Facebook και το Instagram . https://www.nasa.gov/blogs/spacestation/2026/04/20/roscosmos-progress-93-cargo-spacecraft-departs-station/ 20 Απριλίου 2026: Διαμόρφωση του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού. Τέσσερα διαστημόπλοια είναι σταθμευμένα στον διαστημικό σταθμό, συμπεριλαμβανομένου του SpaceX Crew-12 Dragon, του Cygnus XL της Northrop Grumman, του πλοίου πληρώματος Soyuz MS-28 και του πλοίου ανεφοδιασμού Progress 94.

Οι έξι βαθμοί διαχωρισμού των ανθρώπων ισχύουν και στα social media. Ένα απλό μοτίβο φαίνεται να συνδέει δισεκατομμύρια χρήστες των κοινωνικών δικτύων. Η θεωρία των έξι βαθμών διαχωρισμού (six degrees of separation) υποστηρίζει ότι κάθε άνθρωπος στον πλανήτη μπορεί να συνδεθεί με οποιονδήποτε άλλον μέσω μιας αλυσίδας γνωριμιών που δεν υπερβαίνει τα έξι άτομα. Νέα έρευνα δείχνει ότι αυτό ίσως δεν είναι απλώς μια κοινωνική σύμπτωση αλλά ένα αναπόφευκτο χαρακτηριστικό των ανθρώπινων δικτύων που εφαρμόζεται και στα social media.Οι περισσότεροι το έχουν ζήσει. Αναφέρεις ένα όνομα και κάποιος λέει: «Ξέρω κάποιον που τον ξέρει». Παρά το ότι ο κόσμος έχει δισεκατομμύρια ανθρώπους συχνά συνδεόμαστε με λίγα μόνο «βήματα». Για δεκαετίες αυτή η ιδέα συνοψίζεται ως «έξι βαθμοί διαχωρισμού». Τώρα οι ερευνητές υποστηρίζουν ότι πρόκειται για κάτι βαθύτερο.Η έννοια έγινε γνωστή το 1967 όταν ο ψυχολόγος του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ Στάνλει Μίλιγκραμ πραγματοποίησε ένα έξυπνο πείραμα. Έστειλε επιστολές σε τυχαία άτομα στις μεσοδυτικές ΗΠΑ ζητώντας τους να τις προωθήσουν σε έναν συγκεκριμένο άνθρωπο στη Βοστώνη. Ο κανόνας ήταν ότι μπορούσαν να τις δώσουν μόνο σε κάποιον που γνώριζαν προσωπικά κατά προτίμηση πιο κοντά στον παραλήπτη.Δεν έφτασαν όλες οι επιστολές στον προορισμό τους στην πραγματικότητα οι περισσότερες όχι. Όμως όσες έφτασαν αποκάλυψαν κάτι εντυπωσιακό: χρειάστηκαν κατά μέσο όρο περίπου έξι βήματα ή «χειραψίες» για να συνδεθούν αποστολέας και παραλήπτης. Έτσι γεννήθηκε η ιδέα του «μικρού κόσμου». Οι διαδικτυακοί βαθμοί διαχωρισμού Παρόλο που το πείραμα είχε περιορισμούς, μεταγενέστερες μελέτες το επιβεβαίωσαν. Έρευνες σε χρήστες του Facebook δείχνουν ότι οι άνθρωποι απέχουν συνήθως πέντε έως έξι συνδέσεις. Παρόμοια μοτίβα εμφανίζονται σε δίκτυα email, συνεργασίες ηθοποιών, επιστημονικές συνεργασίες και πλατφόρμες μηνυμάτων. Σε πολύ διαφορετικά συστήματα, εμφανίζονται σταθερά μικρές αποστάσεις.Γιατί συμβαίνει αυτό; Σύμφωνα με μελέτη που δημοσιεύθηκε στην επιθεώρηση «Physical Review X» η απάντηση βρίσκεται στον τρόπο με τον οποίο δημιουργούμε σχέσεις.Σε κάθε κοινωνικό δίκτυο οι άνθρωποι προσπαθούν να βελτιώσουν τη θέση τους. Δεν αρκεί να έχουν πολλές γνωριμίες σημασία έχει να έχουν τις σωστές που τους τοποθετούν σε σημαντικά σημεία του δικτύου. Για παράδειγμα κάποιος που συνδέει διαφορετικές ομάδες έχει μεγαλύτερη πρόσβαση σε πληροφορίες και επιρροή. Η ισορροπία Ωστόσο, οι σχέσεις έχουν κόστος. Απαιτούν χρόνο και προσπάθεια. Έτσι, οι άνθρωποι συνεχώς προσαρμόζουν το κοινωνικό τους δίκτυο: δημιουργούν νέες σχέσεις και αφήνουν άλλες να χαθούν. Αυτή η συνεχής ισορροπία διαμορφώνει τη συνολική δομή του δικτύου.Σύμφωνα με τους ερευνητές, αυτή η διαδικασία οδηγεί τελικά σε ένα σταθερό μοτίβο. Κάθε άτομο καταλήγει σε μια θέση που ισορροπεί την επιθυμία για επιρροή με τα όρια διατήρησης σχέσεων. Όταν αυτό μοντελοποιήθηκε μαθηματικά το αποτέλεσμα ήταν εντυπωσιακό: τα δίκτυα που προκύπτουν έχουν κατά μέσο όρο περίπου έξι βήματα απόσταση μεταξύ των ανθρώπων.Όπως εξηγεί ο καθηγητής Μπαρούκ Μπαρζέλ κάθε άτομο δρα ανεξάρτητα χωρίς να γνωρίζει τη συνολική δομή του δικτύου. Κι όμως, αυτή η ατομική συμπεριφορά διαμορφώνει ένα παγκόσμιο μοτίβο το φαινόμενο του «μικρού κόσμου» και τους έξι βαθμούς διαχωρισμού. Αυτές οι μικρές αποστάσεις δεν είναι απλώς ενδιαφέρουσες είναι καθοριστικές για το πώς λειτουργούν τα δίκτυα. Η γρήγορη διάδοση πληροφοριών, ιδεών και τάσεων οφείλεται στο ότι οι άνθρωποι βρίσκονται τόσο κοντά μεταξύ τους.Το ίδιο όμως ισχύει και για τις ασθένειες. Η πανδημία COVID έδειξε πόσο γρήγορα μπορεί να εξαπλωθεί ένας ιός σε παγκόσμιο επίπεδο. Μέσα σε λίγα μόνο βήματα μετάδοσης, μπορεί να φτάσει σε μακρινά μέρη του κόσμου. Ταυτόχρονα αυτή η διασύνδεση έχει και θετικά αποτελέσματα. Όπως σημειώνει ο Μπαρζέλ η ίδια η συνεργασία των επιστημόνων από έξι διαφορετικές χώρες για τη συγκεκριμένη έρευνα είναι ένα παράδειγμα των «έξι βαθμών» στην πράξη. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2100122/oi-exi-vathmoi-diachorismoy-ton-anthropon-ischyoyn-kai-sta-social-media/