Δροσος Γεωργιος

Εταιρεία Πυραύλων και Διαστήματος Energia Πριν από 5️⃣5️⃣ χρόνια, το πρώτο διαστημικό σπίτι, ο σταθμός Salyut, εμφανίστηκε σε τροχιά. Προηγουμένως, οι άνθρωποι πετούσαν στο διάστημα μόνο για σχετικά σύντομες αποστολές, αλλά τώρα επρόκειτο να ζήσουν και να εργαστούν πραγματικά εκεί. 🔘️ Στις 19 Απριλίου 1971, εκτοξεύτηκε ο πρώτος τροχιακός σταθμός στην ιστορία της κοσμοναυτικής. Το πρώτο Salyut έγινε το θεμέλιο για μια ολόκληρη γενιά σταθμών. Στους Salyut εγκαταστάθηκε αργότερα το δεύτερο λιμάνι πρόσδεσης - για το διαστημόπλοιο Progress. Λίγα στοιχεία για το πρώτο Salyut ️ ⚪ Το όνομα άλλαξε, αλλά η επιγραφή παρέμεινε. Αρχικά, ο σταθμός είχε προγραμματιστεί να ονομαστεί "Zarya". Σύμφωνα με μια θεωρία, η Κίνα είχε ήδη εκτοξεύσει έναν δορυφόρο με παρόμοιο όνομα. Σε κάθε περίπτωση, το όνομα άλλαξε γρήγορα σε "Salyut". Δεν υπήρχε χρόνος για να ξαναβάψει το διαστημόπλοιο των 20 τόνων. Έτσι, το πρώτο Salyut πέταξε με τη λέξη "Zarya" χαραγμένη στο πλάι του. ⚪ Κατασκευάστηκε σε λιγότερο από ενάμιση χρόνο. Από την έναρξη του έργου μέχρι την έναρξή του, πέρασαν λίγο λιγότερο από 16 μήνες! Οι μηχανικοί και οι εργάτες εργάζονταν όλο το εικοσιτετράωρο, επτά ημέρες την εβδομάδα. Τα εξαρτήματα μερικές φορές κατασκευάζονταν απευθείας από τα σκίτσα των σχεδιαστών. ⚪ Είχε "δάπεδο", "τοίχους" και "οροφή". Ο χρησιμοποιήσιμος όγκος του σταθμού ήταν 100 κυβικά μέτρα. Για να διασφαλιστεί ότι οι κοσμοναύτες παρέμεναν προσανατολισμένοι στη μικροβαρύτητα, το εσωτερικό χωρίστηκε οπτικά σε ζώνες: τα πάνελ για το "δάπεδο", καθώς και για τη δεξιά και την αριστερή πλευρά, είχαν διαφορετικά χρώματα. Το πρώτο Salyut παρέμεινε στο διάστημα μόνο για 175 ημέρες, μετά τις οποίες τέθηκε εκτός τροχιάς πάνω από τον Ειρηνικό Ωκεανό. Αλλά αυτό το έργο άνοιξε το δρόμο για τον σταθμό Mir, τον ISS και όλες τις σύγχρονες επανδρωμένες διαστημικές πτήσεις. https://vk.com/rsc_energia?w=wall-167742670_24350

Οι ΗΠΑ ξεκινούν άμεσα την προσπάθεια παραγωγής πυρηνικής ενέργειας στο Διάστημα Ο Λευκός Οίκος εξέδωσε οδηγίες σε αρμόδιους φορείς για ανάπτυξη πυρηνικών αντιδραστήρων σε τροχιά αλλά και τη Σελήνη. Εν μέσω ενεργειακής κρίσης αποτέλεσμα του πολέμου στο Ιράν η κυβέρνηση Τραμπ επαναφέρει στο προσκήνιο τη δημιουργία πυρηνικής ενέργειας στο Διάστημα εκδίδοντας επικαιροποιημένες οδηγίες προς τις ομοσπονδιακές υπηρεσίες μετά την ιστορική αποστολή Artemis 2.Η κίνηση αυτή αποσκοπεί στο να διασφαλίσει ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες θα παραμείνουν μπροστά από την Κίνα στη νέα διαστημική κούρσα η οποία θα καθορίσει ποια δύναμη θα θέσει τους κανόνες στο μέλλον καθώς οι δύο υπερδυνάμεις σχεδιάζουν μόνιμες επανδρωμένες βάσεις στη Σελήνη και προχωρούν προς την αποστολή στον Άρη με διαστημόπλοια που θα χρησιμοποιούν πυρηνική ενέργεια.Η πυρηνική ενέργεια θεωρείται απαραίτητη για τη διαβίωση και την εργασία στη Σελήνη καθώς δεν υπάρχει συνεχής πρόσβαση σε ηλιακή ενέργεια και οι σεληνιακές νύχτες διαρκούν περίπου 14,5 ημέρες της Γης. Οι πυρηνικοί αντιδραστήρες μπορούν να τοποθετηθούν σε μόνιμα σκιερά σημεία και να παρέχουν συνεχή παραγωγή ενέργειας.Οι οδηγίες της κυβέρνησης καλούν τα Υπουργεία Ενέργειας και Άμυνας, το Γραφείο Επιστήμης και Τεχνολογικής Πολιτικής του Λευκού Οίκου και τη NASA να ξεκινήσουν βήματα για την ασφαλή ανάπτυξη πυρηνικών αντιδραστήρων σε τροχιά ήδη από το 2028 και την αποστολή τους στη Σελήνη έως το 2030 σύμφωνα με εκτελεστικό διάταγμα του Δεκεμβρίου. Ο διοικητής της NASA Τζάρεντ Άιζακμαν δήλωσε ότι έχει έρθει η ώρα οι Ηνωμένες Πολιτείες να προχωρήσουν στην ανάπτυξη πυρηνικής ενέργειας στο Διάστημα. Το σχέδιο Οι οδηγίες προβλέπουν ότι η NASA και το Υπουργείο Άμυνας θα διοργανώσουν διαγωνισμούς σχεδιασμού για την άμεση επίδειξη αντιδραστήρων χαμηλής έως μέσης ισχύος ως προετοιμασία για την ανάπτυξη πιο ισχυρών συστημάτων μέσα στην επόμενη δεκαετία.Μέσα στον επόμενο μήνα η NASA καλείται να ξεκινήσει πρόγραμμα ανάπτυξης αντιδραστήρα επιφανειακής σχάσης ικανό να παρέχει τουλάχιστον 40 κιλοβάτ συνεχούς και αξιόπιστης ενέργειας στη Σελήνη. Παράλληλα, θα εξεταστεί και τεχνολογία πυρηνικής ηλεκτρικής πρόωσης, όπου ο αντιδραστήρας παράγει ηλεκτρική ενέργεια και ώση για διαστημόπλοια.Εντός 60 ημερών το Υπουργείο Ενέργειας θα αξιολογήσει κατά πόσο η πυρηνική βιομηχανία είναι έτοιμη να κατασκευάσει έως και τέσσερις διαστημικούς αντιδραστήρες μέσα σε πέντε χρόνια συμπεριλαμβανομένου του σχεδιασμού της παραγωγής εξαρτημάτων και της διάθεσης καυσίμου.Το Γραφείο Επιστήμης και Τεχνολογικής Πολιτικής θα καταρτίσει έναν οδικό χάρτη μέσα σε 90 ημέρες, εντοπίζοντας τα βασικά εμπόδια για την υλοποίηση αυτών των στόχων. Σύμφωνα με τις οδηγίες υπάρχει στόχος ανάπτυξης και αποστολής αντιδραστήρα μέσης ισχύος στο Διάστημα έως το 2031 εφόσον υπάρξει η απαραίτητη χρηματοδότηση. Οι προβλέψεις Η χρήση πυρηνικής ενέργειας στο Διάστημα δεν είναι κάτι καινούργιο εφαρμόζεται ήδη από τη δεκαετία του 1960. Επίσης η προσπάθεια για την ανάπτυξη διαστημικών αντιδραστήρων διαρκεί χρόνια ενώ το 2018 η NASA και το Υπουργείο Ενέργειας είχαν ήδη παρουσιάσει επιτυχημένα ένα σχετικό σύστημα.Ωστόσο, ορισμένοι ειδικοί θεωρούν ότι οι πρόσφατοι στόχοι είναι υπερβολικά φιλόδοξοι για τα προβλεπόμενα χρονικά πλαίσια. Ο αναλυτής εθνικής ασφάλειας και ειδικός στα πυρηνικά Τζόσεφ Σιριντσιόνε έχει εκφράσει την άποψη ότι η υλοποίηση ενός πυρηνικού αντιδραστήρα στη Σελήνη μπορεί να χρειαστεί έως και 20 χρόνια.Από την άλλη πλευρά η Δρ. Μπχάβια Λαλ, πρώην στέλεχος της NASA, εκτιμά ότι είναι εφικτή η ανάπτυξη ενός τέτοιου αντιδραστήρα έως το 2030 με κόστος περίπου 3 δισεκατομμύρια δολάρια. Σε κάθε περίπτωση, η NASA στοχεύει στην πρώτη προσεδάφιση της αποστολής Artemis στη Σελήνη το 2028. Καλλιτεχνική απεικόνιση πυρηνικών αντιδραστήρων σχάσης στη Σελήνη. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2099808/oi-ipa-xekinoyn-amesa-tin-prospatheia-paragogis-pyrinikis-energeias-sto-diastima/

Οι influencers τεχνητής νοημοσύνης επελαύνουν και αρχίζουν να βγάζουν χρήματα στο Διαδίκτυο. Οι AI δημιουργοί περιεχομένου στα social media έκαναν μαζικά την εμφάνιση τους στο μεγαλύτερο μουσικό φεστιβάλ. Το Coachella Valley Music and Arts Festival που ολοκληρώνεται στις 19 Απριλίου όπως συνήθως αποτελεί το απόλυτο μέρος για influencers που θέλουν να προβάλουν τις εντυπωσιακές εμπειρίες τους στο φεστιβάλ.Το Coachella είναι ένα από τα πιο διάσημα ετήσια μουσικά φεστιβάλ στον κόσμο το οποίο διεξάγεται κάθε Απρίλιο στο Indio της Καλιφόρνια. Περιλαμβάνει διάφορα είδη μουσικής όπως rock, pop, indie, hip hop και ηλεκτρονική, ενώ αποτελεί πολιτιστικό φαινόμενο που επηρεάζει έντονα τη μόδα και την ποπ κουλτούρα.Μια γρήγορη ματιά στα social media αρκεί για να δει κανείς ελκυστικά άτομα με λαμπερά ρούχα να ποζάρουν σε προσεκτικά στημένες φωτογραφίες με διασημότητες. Μόνο που κάποιοι από αυτούς τους δημιουργούς περιεχομένου δεν βρίσκονται πραγματικά εκεί. Δεν υπάρχουν καν έξω από τις οθόνες μας. Είναι δημιουργημένοι με εργαλεία τεχνητής νοημοσύνης.Η προσποίηση παρουσίας στο Coachella δεν είναι κάτι καινούργιο αφού ακόμη και πραγματικοί influencers το κάνουν τα τελευταία χρόνια αλλά η γενετική τεχνητή νοημοσύνη έχει εξελιχθεί τόσο που πλέον είναι πολύ πιο δύσκολο να ξεχωρίσει κανείς αυτούς τους ψηφιακούς «δημιουργούς» από τους πραγματικούς. Κάποιοι δηλώνουν ανοιχτά ότι πρόκειται για ψηφιακές περσόνες, χρησιμοποιώντας όρους όπως «digital creator», χωρίς όμως να είναι σαφές αν πρόκειται για άνθρωπο ή AI. Άλλοι δεν το δηλώνουν καθόλου, αλλά μπορούν να εντοπιστούν από οπτικές ασυνέπειες.Ο λογαριασμός Ammarathegoat φαίνεται να είναι ένα τέτοιο παράδειγμα, με πάνω από 170.000 ακόλουθους στο Instagram. Οι εικόνες δείχνουν έναν ψηφιακό χαρακτήρα να ποζάρει με μέλη της οικογένειας Καρντάσιαν/Τζένερ και άλλους γνωστούς δημιουργούς, με φόντο σκηνές από το Coachella. Δεν υπάρχει σαφής αναφορά σε AI όμως παραμορφώσεις στις εικόνες και τα βίντεο υποδηλώνουν ότι πρόκειται για τεχνητή δημιουργία.Ένας άλλος λογαριασμός, το Grannyspills που έχει συγκεντρώσει πάνω από 2 εκατομμύρια ακόλουθους, χρησιμοποιεί avatar φτιαγμένο με AI. Και εδώ η κίνηση στα βίντεο φαίνεται αφύσικη, ενώ οι εικόνες είναι υπερβολικά «τέλειες» ή παρουσιάζουν ασυνέπειες στο σώμα. Παρότι χαρακτηρίζεται ως «digital creator», η πληροφορία ότι είναι AI δεν είναι εμφανής.Παρατηρείται ότι λογαριασμοί με γυναικεία avatars συχνά αποφεύγουν να δηλώσουν ότι δεν είναι πραγματικοί άνθρωποι. Εξαίρεση αποτελεί η Lil Miquela μία από τις πιο γνωστές AI influencers που είχε εμφανιστεί και στο Coachella στο παρελθόν. Άλλοι λογαριασμοί όπως οι Miazelu και Anazelu με εκατοντάδες χιλιάδες ακόλουθους δημοσιεύουν εικόνες που μοιάζουν απόλυτα ρεαλιστικές αν και δηλώνουν μόνο στο προφίλ τους ότι είναι AI. Οι χορηγίες Είναι εύκολο να καταλάβει κανείς γιατί συμβαίνει αυτό. Το Coachella έχει χαρακτηριστεί «Ολυμπιακοί Αγώνες των Influencers» όπου δημιουργοί ανταγωνίζονται για χορηγίες, συνεργασίες και αύξηση κοινού. Η παρουσία διάσημων προσώπων σε αναρτήσεις βοηθά στην αύξηση της απήχησης και εκμεταλλεύεται τη δημοτικότητα των celebrities.Αυτό ισχύει ακόμη περισσότερο για λογαριασμούς που συνδέονται με πλατφόρμες συνδρομητικού περιεχομένου. Υπάρχουν περιπτώσεις όπου δημοσιεύονται εικόνες με καλλιτέχνες όπως ο Justin Bieber, χωρίς να είναι σαφές αν είναι αληθινές. Πολλοί χρήστες στα σχόλια δεν μπορούν να καταλάβουν τη διαφορά.Παράλληλα, AI influencers όπως η Nikki Bellini και η Fit_aitana εκμεταλλεύονται την τάση δημιουργώντας πειστικό περιεχόμενο από το φεστιβάλ χωρίς να βρίσκονται εκεί. Συχνά δεν γίνεται σαφής αναφορά ότι πρόκειται για τεχνητές δημιουργίες. Σε κάποιες περιπτώσεις, οι χρήστες είτε δεν αντιλαμβάνονται την απάτη είτε δεν τους ενδιαφέρει. Σχόλια όπως «φαίνεται να πέρασες τέλεια» δείχνουν ότι πολλοί αποδέχονται το περιεχόμενο ως αληθινό.Ακόμη και χωρίς εμπορικό σκοπό εικόνες που δημιουργούνται με AI εμφανίζονται στα hashtags του Coachella χωρίς καμία επισήμανση. Αντίθετα ορισμένοι ανδρικοί AI λογαριασμοί δηλώνουν ότι δεν είναι πραγματικοί αλλά κυρίως για να πουλήσουν εργαλεία δημιουργίας παρόμοιου περιεχομένου. Η παρουσία ψεύτικων influencers κάνει την εμπειρία των social media ακόμη πιο σκηνοθετημένη εκμεταλλευόμενη όσους δεν μπορούν να παρευρεθούν στο φεστιβάλ. Πλέον ακόμη και η παρακολούθηση από απόσταση συνοδεύεται από αμφιβολίες για το τι είναι πραγματικό.Με δεδομένο ότι ορισμένοι από αυτούς τους ψηφιακούς χαρακτήρες έχουν ήδη αποκτήσει σημαντική δημοτικότητα, είναι πιθανό η τάση αυτή να συνεχιστεί. Την ίδια στιγμή, εταιρείες δαπανούν τεράστια ποσά για να στείλουν πραγματικούς influencers στο Coachella— όμως η επένδυση σε ψηφιακές «πραγματικότητες» ίσως αποδειχθεί πολύ φθηνότερη χωρίς απαραίτητα να ενδιαφέρει αν το κοινό γνωρίζει την αλήθεια. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2099829/oi-influencers-technitis-noimosynis-epelaynoyn-kai-archizoyn-na-vgazoyn-chrimata-sto-diadiktyo/

Δεκάδες ανδροειδή έτρεξαν σε ημιμαραθώνιο (βίντεο) Κάποια κατάφεραν να ξεπεράσουν ανθρώπους που συμμετείχαν στη διοργάνωση. Δεκάδες ανδροειδή κατασκευασμένα στην Κίνα παρουσίασαν τη ραγδαία βελτίωση των αθλητικών τους ικανοτήτων καθώς προσπέρασαν ανθρώπινους δρομείς σε έναν ημιμαραθώνιο στο Πεκίνο την Κυριακή ενώ έναν χρόνο νωρίτερα υστερούσαν σημαντικά.Η πρώτη διοργάνωση πέρυσι είχε πολλά προβλήματα καθώς πολλά ρομπότ δυσκολεύονταν ακόμη και να ξεκινήσουν ενώ τα περισσότερα δεν κατάφεραν να τερματίσουν. Το ρομπότ που κατέκτησε την πρώτη θέση κατέγραψε χρόνο 2 ώρες και 40 λεπτά ξεπερνώντας με άνεση τους μηχανικούς του αντιπάλους αλλά με χρόνο υπερδιπλάσιο από τον νικητή των ανθρώπων στον κανονικό αγώνα.Η διαφορά με τη φετινή διοργάνωση ήταν εντυπωσιακή. Ο αριθμός των ρομπότ αυξήθηκε από 20 σε περισσότερα από 100 ενώ αρκετά από αυτά που διεκδικούσαν τις πρώτες θέσεις ήταν εμφανώς ταχύτερα από επαγγελματίες αθλητές στον ανθρώπινο αγώνα. Τα ρομπότ και οι άνθρωποι έτρεξαν σε παράλληλες διαδρομές για να αποφευχθούν συγκρούσεις.Το νικητήριο ρομπότ που αναπτύχθηκε από την Honor, γνωστή κινεζική εταιρεία κατασκευής smartphones, ολοκλήρωσε τη διαδρομή σε 50 λεπτά και 26 δευτερόλεπτα. Ωστόσο λίγο πριν τον τερματισμό το ανδροειδές χρειάστηκε βοήθεια για να σηκωθεί αφού προσέκρουσε σε προστατευτικό κιγκλίδωμα. Παρόλο που οι οικονομικά αξιοποιήσιμες εφαρμογές των ανδροειδών βρίσκονται ακόμη σε δοκιμαστικό στάδιο η επίδειξη των φυσικών τους δυνατοτήτων στον μαραθώνιο αναδεικνύει τη δυνατότητά τους να αλλάξουν ριζικά τομείς όπως οι επικίνδυνες εργασίες αλλά και οι στρατιωτικές επιχειρήσεις.Η Κίνα έχει θέσει ως στόχο να γίνει ηγέτιδα δύναμη σε αυτόν τον αναδυόμενο κλάδο και έχει εφαρμόσει ένα ευρύ φάσμα πολιτικών, από επιδοτήσεις έως έργα υποδομών, για την ενίσχυση των εγχώριων εταιρειών. Τον Φεβρουάριο το ετήσιο τηλεοπτικό πρόγραμμα της δημόσιας τηλεόρασης της Κίνας για το Φεστιβάλ της Άνοιξης — το πιο δημοφιλές στη χώρα — ανέδειξε την προσπάθεια της Κίνας να κυριαρχήσει στον τομέα των ανδροειδών και της βιομηχανίας του μέλλοντος.Στο πλαίσιο αυτό παρουσιάστηκε και μια εκτενής επίδειξη πολεμικών τεχνών, όπου πάνω από δώδεκα ανθρωποειδή ρομπότ της Unitree εκτέλεσαν σύνθετες κινήσεις μάχης με σπαθιά, κοντάρια και νουντσάκου, σε κοντινή απόσταση από παιδιά-ερμηνευτές. Το ανδροειδές που έκοψε το νήμα στον ημιμαραθώνιο στην Κίνα. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2099851/dekades-androeidi-etrexan-se-imimarathonio-vinteo/

Δείτε το εκπληκτικό «συντριβάνι» μιας μαύρης τρύπας με πίδακες ισχύος δέκα χιλιάδων άστρων σαν τον Ήλιο Δημιουργούνται «εξωτικοί» άνεμοι που εκτοξεύουν απίστευτες ποσότητες ύλης με ασύλληπτη ταχύτητα. Η τεράστια ισχύς των μαύρων τρυπών αποκαλύφθηκε καθώς διεθνής ερευνητική ομάδα πραγματοποίησε τις πρώτες ακριβείς μετρήσεις ενός μακρινού κοσμικού «κενού». Χρησιμοποιώντας ένα ραδιοτηλεσκόπιο που σαρώνει ολόκληρο τον πλανήτη κατέγραψαν τους «χορευτικούς πίδακες» που εκτοξεύονται από μια μαύρη τρύπα σε απόσταση 7.000 ετών φωτός από τη Γη.Αυτοί οι πίδακες απελευθερώνουν ενέργεια ισοδύναμη με την ισχύ 10.000 Ήλιων και κινούνται με ταχύτητα 150.000 χιλιομέτρων ανά δευτερόλεπτο σχεδόν τη μισή ταχύτητα του φωτός. Ωστόσο, αυτά τα εντυπωσιακά «συντριβάνια» υπερθερμασμένης ύλης χρησιμοποιούν μόλις περίπου το 10% της ενέργειας που απορροφά η μαύρη τρύπα καθώς «τρέφεται».Οι ανακαλύψεις αυτές προέρχονται από ένα διπλό αστρικό σύστημα που ονομάζεται Cygnus X–1, το οποίο περιλαμβάνει ένα υπερμεγέθες άστρο και μια μαύρη τρύπα. Το υπερμεγέθες άστρο δημιουργεί εξαιρετικά ισχυρούς αστρικούς ανέμους, εκτοξεύοντας 100 εκατομμύρια φορές περισσότερη μάζα ανά δευτερόλεπτο από τον Ήλιο μας, με ταχύτητες τρεις έως τέσσερις φορές μεγαλύτερες.Αυτοί οι άνεμοι είναι τόσο ισχυροί που λυγίζουν τους πίδακες κατά περίπου δύο μοίρες όπως ο άνεμος που παρασύρει το νερό ενός σιντριβανιού. Σύμφωνα με τον καθηγητή Τζέημς Μίλερ Τζόουνς από το Πανεπιστήμιο Curtin στην Αυστραλία επειδή γνωρίζουν πόσο ισχυρός είναι ο αστρικός άνεμος μπορούν να υπολογίσουν τη δύναμη που ασκεί στον πίδακα και έτσι να προσδιορίσουν την ισχύ του. Το φαινόμενο Οι μαύρες τρύπες είναι από τα πιο παράξενα και μυστηριώδη αντικείμενα στο Σύμπαν με ύλη τόσο πυκνή ώστε ούτε το φως δεν μπορεί να διαφύγει από τη βαρυτική τους έλξη. Παρόλο που απορροφούν φως δημιουργούν ταυτόχρονα εντυπωσιακές εκρήξεις ενέργειας με τη μορφή πιδάκων.Καθώς η ύλη έλκεται προς τη μαύρη τρύπα, περιστρέφεται γύρω της σαν νερό που κατεβαίνει σε αποχέτευση επιταχυνόμενη σε ταχύτητες που πλησιάζουν την ταχύτητα του φωτός. Καθώς αυτή η ύλη σπειροειδώς κατευθύνεται προς τη μαύρη τρύπα μεταφέρει μαζί της μαγνητικά πεδία τα οποία όταν «συστρέφονται» συμβάλλουν στην εκτόξευση των πιδάκων.Οι πίδακες από τις μεγαλύτερες μαύρες τρύπες μπορούν να εκτείνονται σε αποστάσεις πολλών ετών φωτός μεταφέροντας τεράστια ποσά ενέργειας στο περιβάλλον τους. Η κατανόηση της πραγματικής ισχύος αυτών των πιδάκων είναι κρίσιμη για τον υπολογισμό του ρυθμού με τον οποίο μια μαύρη τρύπα τρέφεται και αναπτύσσεται.Οι επιστήμονες μπορούν να εκτιμήσουν πόσο γρήγορα «καταναλώνει» ύλη μια μαύρη τρύπα μετρώντας τις ακτίνες Χ που εκπέμπονται από την ύλη που πέφτει μέσα της, αλλά πρέπει επίσης να γνωρίζουν πόση ύλη εκτοξεύεται μέσω των πιδάκων. Συνδυάζοντας αυτές τις μετρήσεις, οι αστρονόμοι μπορούν να υπολογίσουν τον «ενεργειακό προϋπολογισμό» της μαύρης τρύπας κάτι σαν καταμέτρηση θερμίδων αλλά για μια μαύρη τρύπα. Οι φυσαλίδες Για πολλά χρόνια οι επιστήμονες μπορούσαν να μετρούν μόνο τη μέση ενέργεια των πιδάκων σε χρονικές κλίμακες δεκάδων χιλιάδων ετών. Αυτό γινόταν παρατηρώντας πώς οι πίδακες δημιουργούν «φυσαλίδες» στα γύρω αέρια, όμως η μέθοδος αυτή δεν ήταν ιδιαίτερα ακριβής. Η νέα μέτρηση επιτρέπει πλέον τον ακριβή προσδιορισμό του ποσοστού της ενέργειας που μετατρέπεται σε πίδακες.Αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό, επειδή οι θεωρίες για τις μαύρες τρύπες υποστηρίζουν ότι οι φυσικοί νόμοι που τις διέπουν είναι ίδιοι ανεξάρτητα από το μέγεθός τους. Έτσι, μια τόσο ακριβής μέτρηση μπορεί να αποτελέσει σημείο αναφοράς για μελλοντικές μελέτες, είτε πρόκειται για μαύρες τρύπες με μάζα πέντε φορές είτε πέντε δισεκατομμύρια φορές μεγαλύτερη από αυτή του Ήλιου.Αυτό θα βοηθήσει τους επιστήμονες να κατανοήσουν καλύτερα πώς το Σύμπαν έφτασε στη σημερινή του μορφή. Οι πίδακες από υπερμεγέθεις μαύρες τρύπες παίζουν καθοριστικό ρόλο στη δημιουργία πλανητών, άστρων και γαλαξιών.Σε ορισμένες περιπτώσεις μπορούν ακόμη και να δημιουργήσουν τεράστιες «φυσαλίδες» αερίου μεγαλύτερες από ολόκληρους γαλαξίες επηρεάζοντας δραστικά την εξέλιξή τους. Σύμφωνα με τον επικεφαλής της μελέτης Δρ. Στιβ Ρατζ Πραμπού από το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης αυτή η διαδικασία γνωστή ως «ανατροφοδότηση», είναι κρίσιμη για τη ρύθμιση της ανάπτυξης και της εξέλιξης των γαλαξιών.Μέχρι σήμερα, στις προσομοιώσεις του Σύμπαντος, οι επιστήμονες έπρεπε να υποθέτουν πόσο αποδοτικές είναι οι μαύρες τρύπες στη μετατροπή της ενέργειας σε πίδακες. Η νέα αυτή μελέτη παρέχει την πρώτη άμεση παρατηρησιακή μέτρηση αυτής της αποδοτικότητας, προσφέροντας μια πολύ πιο σταθερή βάση για μελλοντικές έρευνες. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2099799/deite-to-ekpliktiko-syntrivani-mias-mayris-trypas-me-pidakes-ischyos-deka-chiliadon-astron-san-ton-ilio/

Voyager 1: Σχεδόν μία ημέρα φωτός μακριά από τη Γη. Νέα παράταση ζωής για το ιστορικό διαστημόπλοιο της NASA Το Voyager 1, που εκτοξεύτηκε το 1977, είναι το πιο απομακρυσμένο διαστημόπλοιο από τον πλανήτη μας. Δεν πρόκειται να συναντήσει κάποιο άστρο στα επόμενα 40.000 χρόνια, μέχρις ότου πλησιάσει σε απόσταση 1,6 έτη φωτός το άστρο Gliese 445, που βρίσκεται στην κατεύθυνση του αστερισμού της Καμηλοπάρδαλης. Αν και δεν σημαίνει κάτι ιδιαίτερο, σύμφωνα με τους επιστήμονες της NASA, το Voyager 1 αναμένεται ότι το φθινόπωρο του 2026 θα φτάσει σε απόσταση ακριβώς μιάς ημέρας φωτός(*) από τη Γη. Επιπλέον, για κάθε μέρα που περνάει τα Voyager 1 και 2, τα παλαιότερα διαστημικά σκάφη που βρίσκονται ακόμα σε λειτουργία, σπάνε ρεκόρ … γιατί απλώς και μόνο συνεχίζουν να λειτουργούν!Σύμφωνα με ανακοίνωση της NASA, ένα από τα όργανα του Voyager 1 απενεργοποιήθηκε για εξοικονόμηση ενέργειας.Οι μηχανικοί στο Εργαστήριο Αεριώθησης (JPL) της NASA έστειλαν εντολές για να απενεργοποιήσουν ένα όργανο στο Voyager 1, το διαστημόπλοιο που μαζί με το δίδυμο του σκάφος Voyager 2 γράφουν ιστορία ταξιδεύοντας στο διαστρικό κενό έχοντας εγκαταλείψει το ηλιακό μας σύστημα.Για να συνεχίσουν να λειτουργούν τα δύο σκάφη οι μηχανικοί της αποστολής απενεργοποιούν σταδιακά κάποια από τα όργανα τους. Αυτήν τη φορά σειρά ήταν ένα όργανο που ονομάζεται πείραμα χαμηλής ενέργειας φορτισμένων σωματιδίων (Low-energy Charged Particles – LECP). Το διαστημόπλοιο που λειτουργεί με πυρηνική ενέργεια έχει αρχίσει να ξεμένει από ισχύ και η απενεργοποίηση του LECP θεωρείται ο καλύτερος τρόπος για να συνεχίσει να λειτουργεί.Το LECP λειτουργούσε σχεδόν αδιάκοπα από την εκτόξευση του Voyager 1 το 1977. Μετρά σωματίδια χαμηλής ενέργειας όπως ιόντα, ηλεκτρόνια και κοσμικές ακτίνες που προέρχονται από το ηλιακό μας σύστημα και τον γαλαξία. Το όργανο έχει προσφέρει κρίσιμα δεδομένα για τη δομή του διαστρικού μέσου, ανιχνεύοντας κύματα πίεσης και περιοχές με διαφορετική πυκνότητα σωματιδίων στο Διάστημα πέρα από την ηλιόσφαιρα, μια «γιγαντιαία φυσαλίδα» προστατευτικού πλάσματος (ιονισμένου αερίου) που προέρχεται από τον Ήλιο. Τα δύο Voyager είναι τα μόνα διαστημόπλοια που βρίσκονται αρκετά μακριά από τη Γη ώστε να παρέχουν αυτές τις πληροφορίες.Όπως και το Voyager 2, το Voyager 1 βασίζεται σε μια ραδιοϊσοτοπική θερμοηλεκτρική γεννήτρια, μια συσκευή που μετατρέπει τη θερμότητα από τη διάσπαση του πλουτωνίου σε ηλεκτρική ενέργεια. Και τα δύο σκάφη χάνουν περίπου 4 watt ισχύος κάθε χρόνο. Μετά από σχεδόν μισό αιώνα στο Διάστημα τα περιθώρια ενέργειας έχουν μειωθεί δραματικά αναγκάζοντας τους μηχανικούς να εξοικονομούν ενέργεια απενεργοποιώντας θερμαντήρες και όργανα ενώ παράλληλα πρέπει να διασφαλίζεται ότι τα σκάφη δεν θα ψυχθούν τόσο ώστε να παγώσουν οι γραμμές καυσίμου.Κατά τη διάρκεια ενός προγραμματισμένου ελιγμού περιστροφής στις 27 Φεβρουαρίου τα επίπεδα ισχύος του Voyager 1 έπεσαν απροσδόκητα. Οι μηχανικοί γνώριζαν ότι οποιαδήποτε επιπλέον πτώση θα μπορούσε να ενεργοποιήσει το σύστημα προστασίας από χαμηλή τάση το οποίο θα απενεργοποιούσε αυτόματα εξαρτήματα για την προστασία του σκάφους απαιτώντας στη συνέχεια μια χρονοβόρα και επικίνδυνη διαδικασία επαναφοράς.Η ομάδα του Voyager έπρεπε να δράσει πρώτη. «Αν και η απενεργοποίηση ενός επιστημονικού οργάνου δεν είναι η προτιμώμενη επιλογή, είναι η καλύτερη διαθέσιμη λύση. Το Voyager 1 εξακολουθεί να διαθέτει δύο ενεργά επιστημονικά όργανα, ένα που καταγράφει κύματα πλάσματος και ένα που μετρά μαγνητικά πεδία. Συνεχίζουν να λειτουργούν άριστα, στέλνοντας δεδομένα από μια περιοχή του διαστήματος που κανένα άλλο ανθρώπινο κατασκεύασμα δεν έχει εξερευνήσει. Η ομάδα παραμένει προσηλωμένη στο να διατηρήσει και τα δύο Voyager σε λειτουργία για όσο το δυνατόν περισσότερο» δήλωσε ο Καρίμ Μπανταρουντίν διευθυντής της αποστολής Voyager στο JPL. Η απενεργοποίηση Η επιλογή του επόμενου οργάνου προς απενεργοποίηση δεν έγινε βιαστικά. Πριν από χρόνια, οι επιστημονικές και μηχανικές ομάδες των Voyager συμφώνησαν στη σειρά με την οποία θα απενεργοποιούνται τμήματα του σκάφους, ώστε να συνεχιστεί η αποστολή και η μοναδική επιστημονική της συμβολή. Από τα 10 όργανα που διαθέτει κάθε σκάφος τα επτά έχουν ήδη απενεργοποιηθεί. Για το Voyager 1 το LECP ήταν το επόμενο στη λίστα. Η ομάδα είχε ήδη απενεργοποιήσει το αντίστοιχο όργανο στο Voyager 2 τον Μάρτιο του 2025.Δεδομένου ότι το Voyager 1 βρίσκεται σε απόσταση άνω των 25 δισεκατομμυρίων χιλιομέτρων από τη Γη οι εντολές για την απενεργοποίηση του οργάνου χρειάζονται περίπου 23 ώρες για να φτάσουν στο σκάφος ενώ η ίδια η διαδικασία διαρκεί περίπου 3 ώρες και 15 λεπτά. Ένα μέρος του LECP — ένας μικρός κινητήρας που περιστρέφει τον αισθητήρα για σάρωση προς όλες τις κατευθύνσεις — θα παραμείνει ενεργό. Καταναλώνει ελάχιστη ισχύ (0,5 watt) και η διατήρησή του αυξάνει τις πιθανότητες να ενεργοποιηθεί ξανά το όργανο στο μέλλον αν βρεθεί επιπλέον ενέργεια.Οι μηχανικοί εκτιμούν ότι η απενεργοποίηση του LECP θα προσφέρει στο Voyager 1 περίπου έναν χρόνο επιπλέον λειτουργίας. Στο μεταξύ εργάζονται πάνω σε μια πιο φιλόδοξη λύση εξοικονόμησης ενέργειας για τα δύο Voyager, που ονομάζεται «Big Bang». Η ιδέα είναι να αντικατασταθεί ταυτόχρονα μια ομάδα ενεργοβόρων συστημάτων (απενεργοποιώντας ορισμένα και αντικαθιστώντας τα με χαμηλότερης κατανάλωσης) ώστε το σκάφος να παραμένει αρκετά ζεστό και να συνεχίσει να συλλέγει επιστημονικά δεδομένα.Η ομάδα θα εφαρμόσει πρώτα το σχέδιο αυτό στο Voyager 2, το οποίο διαθέτει λίγο περισσότερη ενέργεια και βρίσκεται πιο κοντά στη Γη, καθιστώντας το ασφαλέστερη επιλογή για δοκιμή. Οι δοκιμές έχουν προγραμματιστεί για τον Μάιο και τον Ιούνιο του 2026. Αν όλα πάνε καλά, η ίδια διαδικασία θα εφαρμοστεί και στο Voyager 1, όχι νωρίτερα από τον Ιούλιο. Αν αποδειχθεί επιτυχής, υπάρχει πιθανότητα να ενεργοποιηθεί ξανά το LECP στο Voyager 1. πηγή: https://www.naftemporiki.gr/techscience/2099610/nea-paratasi-zois-gia-to-voyager-1-poy-egkateleipse-to-iliako-mas-systima/ – https://science.nasa.gov/blogs/voyager/2026/04/17/nasa-shuts-off-instrument-on-voyager-1-to-keep-spacecraft-operating/ (*) Μία ημέρα φωτός ισούται με 25.902.068.371,2 χιλιόμετρα Μπορείτε να δείτε την απόσταση του Voyager 1 (και του Voyager 2) από την Γη οποιαδήποτε στιγμή θελήσετε πατώντας ΕΔΩ: mission/voyager https://science.nasa.gov/mission/voyager/where-are-voyager-1-and-voyager-2-now/

Πρόκληση Μεθοδολογίας Δεδομένων Ανθρώπινης Έρευνας NASA Artemis II Το Πρόγραμμα Ανθρώπινης Έρευνας (HRP) της NASA χρησιμοποιεί έρευνα για την ανάπτυξη μεθόδων για την προστασία της υγείας και της απόδοσης των αστροναυτών στο διάστημα. Υποστηρίζοντας τους στόχους της NASA για μακροπρόθεσμες αποστολές στην επιφάνεια της Σελήνης και την ανθρώπινη εξερεύνηση του Άρη, το HRP χρησιμοποιεί εγκαταστάσεις επίγειας έρευνας, τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό και αναλογικά περιβάλλοντα για την παρακολούθηση της ανθρώπινης υγείας στο βαθύ διάστημα. Η αποστολή Artemis II της NASA ήταν η πρώτη επανδρωμένη αποστολή κοντά στη Σελήνη από την αποστολή Apollo 17 τον Δεκέμβριο του 1972. Η αποστολή μετέφερε τέσσερις αστροναύτες στο διαστημόπλοιο Orion σε μια τροχιά προς το βαθύ διάστημα - μακρύτερα από ό,τι έχει φτάσει ποτέ ο άνθρωπος στο παρελθόν - σηματοδοτώντας ένα καθοριστικό ορόσημο στην ιστορία της ανθρώπινης εξερεύνησης. Για πρώτη φορά σε περισσότερο από μισό αιώνα, οι άνθρωποι βίωσαν όλες τις φυσιολογικές και ψυχολογικές συνθήκες του διαστημικού ταξιδιού πέρα από τη χαμηλή τροχιά της Γης, συμπεριλαμβανομένου ενός περιβάλλοντος με διαστημική ακτινοβολία, της απομόνωσης και του περιορισμού ενός νέου διαστημικού σκάφους και των λειτουργικών απαιτήσεων ενός προφίλ δοκιμαστικής αποστολής. Για το HRP, το Artemis II αντιπροσωπεύει μια αναντικατάστατη ερευνητική ευκαιρία. Τα δεδομένα που συλλέγονται από το τετραμελές πλήρωμα θα επεκτείνουν ένα υπάρχον σύνολο γνώσεων που έχει δημιουργηθεί κυρίως από αποστολές σε χαμηλή τροχιά γύρω από τη Γη, επεκτείνοντάς το στο περιβάλλον του βαθέος διαστήματος. Θα παρέχουν άμεσες μετρήσεις για το πώς το ανθρώπινο σώμα ανταποκρίνεται σε συνθήκες που η επίγεια προσομοίωση δεν μπορεί να αναπαράγει πλήρως. Το μοναδικό σύνολο δεδομένων θα παρουσιάσει επίσης μια βαθιά αναλυτική πρόκληση. Αν και το μέγεθος του δείγματος είναι μόνο τέσσερα άτομα, τα δεδομένα θα καλύπτουν πολλαπλά φυσιολογικά συστήματα, μορφές δεδομένων και χρονικά σημεία. Αυτός ο συνδυασμός επιδιώκει να αντιμετωπίσει η Πρόκληση Μεθοδολογίας Δεδομένων Ανθρώπινης Έρευνας Artemis II της NASA. Βραβείο: Συνολικά βραβεία αξίας 25.000 δολαρίων Ημερομηνία Έναρξης Πρόκλησης: 30 Μαρτίου 2026 Ημερομηνία λήξης υποβολής: 5 Ιουνίου 2026 Για περισσότερες πληροφορίες, επισκεφθείτε τη διεύθυνση: https://hrpdatachallenge.org/

Η NASA CubeSat ξεκινάει αποστολή για τη μελέτη των ραδιοκυμάτων στο διάστημα. Η τελευταία μικρή δορυφορική αποστολή της NASA βρίσκεται τώρα σε τροχιά μελετώντας πώς τα φυσικά και τα ανθρωπογενή ραδιοκύματα ταξιδεύουν από την επιφάνεια της Γης στο διάστημα, βοηθώντας τους επιστήμονες να κατανοήσουν και να προβλέψουν καλύτερα τις αλλαγές στο διαστημικό περιβάλλον κοντά στη Γη.Η αποστολή Κλιματολογία της Ανθρωπογενούς και Φυσικής Δραστηριότητας Κυμάτων VLF στο Διάστημα (CANVAS) εκτοξεύτηκε στις 7 Απριλίου με πύραυλο Minotaur IV από το Διαστημικό Συγκρότημα Εκτόξευσης 8 στη Βάση Διαστημικών Δυνάμεων Vandenberg στην Καλιφόρνια, στο πλαίσιο της αποστολής S29A (STP-S29A) του Προγράμματος Διαστημικών Δοκιμών του Υπουργείου Πολέμου των ΗΠΑ.Η NASA εξασφάλισε στον CANVAS μια διαδρομή μέσω της Πρωτοβουλίας Εκτόξευσης CubeSat (CSLI) του οργανισμού. Ο CANVAS CubeSat είναι ένας μικρός δορυφόρος σχεδιασμένος για τη μέτρηση ραδιοκυμάτων πολύ χαμηλής συχνότητας (VLF) σε χαμηλή τροχιά γύρω από τη Γη, τα οποία παράγονται από κεραυνούς και επίγειους πομπούς. Η δουλειά του είναι να μετρήσει πόση από αυτή την ενέργεια που παράγεται από το έδαφος διέρχεται από την ιονόσφαιρα - το ανώτερο τμήμα της ατμόσφαιρας της Γης, γεμάτο με ηλεκτρικά φορτισμένα σωματίδια - και φτάνει στη μαγνητόσφαιρα. Ποσοτικοποιώντας την ενέργεια VLF που διεισδύει προς τα πάνω, ο CANVAS παρέχει μια κρίσιμη σύνδεση μεταξύ αυτού που παρατηρούν οι επιστήμονες στο έδαφος και αυτού που μπορούν να μετρήσουν στο διάστημα.Τα κύματα πολύ χαμηλής συχνότητας στη μαγνητόσφαιρα της Γης μπορούν να «ωθήσουν» την τροχιά των παγιδευμένων ηλεκτρονίων υψηλής ενέργειας, μερικές φορές προκαλώντας την έκλυσή τους από τις ζώνες ακτινοβολίας και την ατμόσφαιρα. Η κατανόηση του τρόπου με τον οποίο οι κεραυνοί και οι επίγειοι πομποί διαμορφώνουν αυτούς τους πληθυσμούς ηλεκτρονίων βοηθά στη βελτίωση των μοντέλων διαστημικού καιρού. Η αποστολή CANVAS μετατρέπει τις ακριβείς μετρήσεις αυτών των κυμάτων σε πρακτικές γνώσεις σχετικά με το διαστημικό περιβάλλον, με εφαρμογές που περιλαμβάνουν την προστασία των υποδομών στο διάστημα και στο έδαφος, καθώς και την ενημέρωση των επιχειρήσεων διαστημοπλοίων και πληρωμάτων.Κατά τη διάρκεια του επόμενου έτους, το CANVAS θα χρησιμοποιήσει δύο όργανα για τη διεξαγωγή της επιστήμης του: ένα μαγνητόμετρο τριών αξόνων πηνίου αναζήτησης και έναν αισθητήρα ηλεκτρικού πεδίου AC δύο αξόνων. Με αυτά τα όργανα, μαζί με έναν ενσωματωμένο επεξεργαστή που αναλύει τα δεδομένα που συλλέγονται, το CANVAS θα είναι σε θέση να προσδιορίσει την ισχύ και την κατεύθυνση των κυμάτων VLF που παράγονται από κεραυνούς. Συγκρίνοντας την κατεύθυνση και τον χρονισμό κάθε κεραυνού με το Παγκόσμιο Δίκτυο Αστραπών, το CANVAS θα επιτρέψει κλιματολογικές μελέτες για το πώς τα κύματα VLF που παράγονται από κεραυνούς διαδίδονται μέσω της ιονόσφαιρας.Η NASA επέλεξε το CANVAS, έναν δορυφόρο CubeSat 4U που αναπτύχθηκε από το Πανεπιστήμιο του Κολοράντο στο Μπόλντερ, το 2021 μέσω του CSLI, για να αντιμετωπίσει πτυχές των στόχων του οργανισμού σχετικά με την επιστήμη, την τεχνολογική ανάπτυξη ή την εκπαίδευση. Η πρωτοβουλία παρέχει ευκαιρίες εκτόξευσης για επιλεγμένες αποστολές ως μια οικονομική οδό για τη διεξαγωγή επιστημονικών ερευνών και τεχνολογικών επιδείξεων στο διάστημα, επιτρέποντας έτσι σε φοιτητές, καθηγητές και διδακτικό προσωπικό να αποκτήσουν πρακτική εμπειρία στο σχεδιασμό, την ανάπτυξη και την κατασκευή υλικού πτήσης.Το Πρόγραμμα Υπηρεσιών Εκτόξευσης της NASA , με έδρα το Διαστημικό Κέντρο Κένεντι του οργανισμού στη Φλόριντα, διαχειρίζεται το CSLI και εκτόξευσε το CANVAS ως ωφέλιμο φορτίο στον STP-S29A στο πλαίσιο της ομάδας εκτόξευσης Εκπαιδευτικής Εκτόξευσης Νανοδορυφόρων (ELaNa) 55. https://www.nasa.gov/blogs/smallsatellites/2026/04/16/nasa-cubesat-begins-mission-to-study-radio-waves-in-space/ Ένας πύραυλος Northrop Grumman Minotaur IV εκτοξεύει την αποστολή S29A (STP-S29A) του Προγράμματος Δοκιμών Διαστήματος του Υπουργείου Πολέμου στις 7 Απριλίου 2026, από το Διαστημικό Συγκρότημα Εκτόξευσης 8 στη Βάση Διαστημικής Δύναμης Vandenberg στην Καλιφόρνια. Η αποστολή STP-S29A μετέφερε σε τροχιά μια ποικιλία φορτίων DoW, Διαστημικής Δύναμης των ΗΠΑ και ακαδημαϊκών ιδρυμάτων, συμπεριλαμβανομένου ενός ωφέλιμου φορτίου για την Πρωτοβουλία Εκτόξευσης CubeSat της NASA.

Roscosmos Εποχή Γαλαξιών: Κοιτάζοντας πέρα από τον Γαλαξία Τώρα είναι η ιδανική στιγμή για να παρατηρήσουμε τους κοσμικούς μας γείτονες. Η εποχή των γαλαξιών είναι μια ευκαιρία να δούμε πόσο ποικιλόμορφο είναι το Σύμπαν. Ακόμα και σε απόσταση εκατομμυρίων ετών φωτός, κάθε γαλαξίας έχει τον δικό του χαρακτήρα και ιστορία: 🔹 M94 (Γαλαξίας Μάτι Κροκοδείλου) Το κύριο χαρακτηριστικό του είναι ένας φωτεινός, συμπαγής πυρήνας και μια ασυνήθιστη διπλή δομή: η εσωτερική περιοχή παράγει ενεργά αστέρια, ενώ η εξωτερική περιοχή φαίνεται πιο γαλήνια. 🔹 M64 (Μαύρο Μάτι) Πήρε το όνομά του από τη σκοτεινή λωρίδα σκόνης που διασχίζει τον φωτεινό πυρήνα - σαν μια κοσμική "μώλωπα". Αυτός ο γαλαξίας παρουσιάζει αντίθετα περιστρεφόμενο αέριο και αστέρια - ένδειξη μιας αρχαίας σύγκρουσης. 🔹 M63 (Ηλίανθος) Ένας σπειροειδής γαλαξίας με "χαλαρή" δομή των βραχιόνων του. Δεν έχει σαφώς καθορισμένες συμμετρικές γραμμές, αλλά φαίνεται ζωντανός και δυναμικός - σαν μια κοσμική δίνη στην οποία σχηματίζονται συνεχώς νέα αστέρια. Εξοπλισμός: Τηλεσκόπιο TAL-200K NPZ, κάμερα ASI533MC Pro, βάση AM5, φίλτρο κοπής UV και IR. https://vk.com/roscosmos?w=wall-30315369_612024

Αρχίζει ο άνθρωπος να μιμείται την τεχνητή νοημοσύνη; Αντιστρέφεται η σχέση ανθρώπου και μηχανής και είμαστε εμείς που φαίνεται να μπαίνουμε σε φάση άκριτου και παθητικού επηρεασμού από αυτήν.Σε κάθε εποχή ο άνθρωπος αναζητά πρότυπα. Από την παιδική ηλικία ακόμη μαθαίνουμε μέσα από τη μίμηση: γονείς, δάσκαλοι, φίλοι, αλλά και δημόσια πρόσωπα ή ιστορικές φιγούρες λειτουργούν ως οδηγοί για τη διαμόρφωση της προσωπικότητάς μας.Η ίδια η διαδικασία της κοινωνικοποίησης βασίζεται σε αυτή τη μίμηση, καθώς χωρίς αυτήν, η μετάδοση αξιών, γνώσεων και συμπεριφορών θα ήταν σχεδόν αδύνατη. Είναι ο μηχανισμός μέσα από τον οποίο χτίζεται η ανθρώπινη προσωπικότητα.Τα πρότυπα που έχουμε δεν είναι απαραίτητα τέλεια ούτε πάντοτε συνειδητά επιλεγμένα. Πολλές φορές είναι εκείνα τα πρόσωπα που με τον έναν ή τον άλλον τρόπο μας επηρεάζουν ή συσχετιζόμαστε μαζί τους σε καθημερινή βάση ή σε μία μόνο στιγμή. Συχνά μάλιστα η επιρροή αυτή δεν προκύπτει από το σύνολο της προσωπικότητάς τους αλλά από κάποιο ή κάποια συγκεκριμένα χαρακτηριστικά που μας εντυπωσιάζουν ή μας εκφράζουν.Η επιλογή προτύπων βασίζεται συνήθως σε συγκεκριμένα κριτήρια. Οι αξίες που εκφράζει ένα πρόσωπο, τα επιτεύγματά του, η δυνατότητα ταύτισης, ο τρόπος ζωής και η αυθεντικότητά του αποτελούν κάποιους από τους βασικούς άξονες επιλογής. Παράλληλα η γνώση και η εξειδίκευση που έχει αυτό το πρόσωπο σε ένα συγκεκριμένο αντικείμενο λειτουργούν ως ισχυροί παράγοντες επιρροής, καθώς τείνουμε να εμπιστευόμαστε και να μιμούμαστε όσους θεωρούμε «ειδικούς».Ωστόσο στην πράξη δεν μιμούμαστε ποτέ κάποιον ολοκληρωτικά. Επιλέγουμε επιμέρους στοιχεία, τα προσαρμόζουμε και τα ενσωματώνουμε στη δική μας ταυτότητα. Αυτή ακριβώς η διαδικασία καθιστά τη μίμηση δημιουργική και όχι μηχανική. Η διαδικασία αυτή ξεκινά ασυνείδητα μέσα από το περιβάλλον και σταδιακά γίνεται συνειδητή. Η ώριμη μίμηση δεν είναι αντιγραφή αλλά δημιουργική επεξεργασία: μίμηση, προσαρμογή και τελικά προσωπική διαμόρφωση. Με άλλα λόγια το πρότυπο δεν αντικαθιστά την προσωπικότητα αλλά λειτουργεί ως αφετηρία για την ανάπτυξή της.Στη σύγχρονη εποχή ωστόσο εμφανίζεται ένα νέο δεδομένο που μεταβάλλει αυτή τη διαχρονική σχέση: η τεχνητή νοημοσύνη. Αυτή δεν μιμείται τον άνθρωπο με την έννοια της πρόθεσης ή της κατανόησης. Δεν «θέλει» να γίνει ανθρώπινη ούτε διαθέτει συνείδηση ή εμπειρία. Αυτό που κάνει είναι να αναγνωρίζει και να αναπαράγει μοτίβα μέσα από τεράστιους όγκους δεδομένων που έχει πρόσβαση. Η «ανθρώπινη» μορφή των απαντήσεων της είναι αποτέλεσμα στατιστικής επεξεργασίας και όχι ουσιαστικής κατανόησης ή συνειδητής μίμησης.Κι όμως παρά αυτή τη θεμελιώδη διαφορά αναδύεται ένα παράδοξο: ενώ η τεχνητή νοημοσύνη λειτουργεί βάσει μοτίβων που προέρχονται από τον άνθρωπο ο άνθρωπος αρχίζει σταδιακά να επηρεάζεται από τον τρόπο λειτουργίας της. Η μίμηση αποκτά πλέον μια αντίστροφη κατεύθυνση.Το φαινόμενο αυτό δεν είναι θεωρητικό καθώς γίνεται ήδη αισθητό στην καθημερινότητα. Στον λόγο παρατηρείται μια τάση προς μεγαλύτερη δομή σαφήνεια και ουδετερότητα εις βάρος της αυθόρμητης και συναισθηματικής έκφρασης, γίνεται πιο άδειος από προσωπικότητα, η αυθόρμητη σκέψη υποχωρεί μπροστά στην ανάγκη για άμεσες τακτοποιημένες απαντήσεις. Στη σκέψη ενισχύεται η αναζήτηση της «σωστής» απάντησης αντί της διερεύνησης και της δημιουργικής αμφισβήτησης. Στη λήψη αποφάσεων αυξάνεται η εμπιστοσύνη σε συστήματα που παρέχουν έτοιμες λύσεις συχνά χωρίς να εξετάζεται η διαδικασία που οδήγησε σε αυτές. Ο κίνδυνος Σε αυτό το σημείο αναδεικνύεται και το κύριο ερώτημα της εποχής μας: Υπάρχει ο κίνδυνος ο άνθρωπος να αρχίσει να μιμείται την τεχνητή νοημοσύνη; Από τη στιγμή που η τεχνητή νοημοσύνη παράγει απαντήσεις βασισμένες σε μοτίβα ανθρώπινης σκέψης, είναι πιθανό ο άνθρωπος να αρχίσει να σκέφτεται βάσει αυτών των μοτίβων, περιορίζοντας τη δική του κρίση και αυθεντικότητα.Η τάση αυτή ενισχύεται και από έναν ακόμη παράγοντα: την ευκολία. Η τεχνητή νοημοσύνη προσφέρει άμεσες, οργανωμένες και πειστικές απαντήσεις γεγονός που μειώνει την ανάγκη προσωπικής αναζήτησης και προσπάθειας. Όταν όμως, η γνώση αποκτάται χωρίς κόπο υπάρχει ο κίνδυνος να μην κατανοείται σε βάθος. Όταν κάποιος συνηθίζει να λαμβάνει έτοιμες απαντήσεις σταδιακά παύει να παράγει τις δικές του. Όταν εμπιστεύεται ένα σύστημα επειδή «ακούγεται σωστό», σταματά να εξετάζει αν είναι πράγματι σωστό.Ο κίνδυνος δεν είναι ότι ο άνθρωπος θα μετατραπεί σε μηχανή. Είναι πιο λεπτός και βαθύτερος: η σταδιακή μετατόπιση της αυθεντίας. Όταν οι απαντήσεις ενός συστήματος γίνονται αποδεκτές χωρίς κριτική επεξεργασία τότε η τεχνητή νοημοσύνη παύει να είναι εργαλείο και αρχίζει να λειτουργεί ως σημείο αναφοράς. Με άλλα λόγια δεν χρησιμοποιούμε πλέον την τεχνολογία αλλά αφήνουμε την τεχνολογία να καθορίζει τον τρόπο που σκεφτόμαστε. Χωρίς να το αντιληφθεί μετατοπίζει την αυθεντία από τη δική του κρίση σε έναν αλγόριθμο.Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε τρεις βασικές συνέπειες: αποδυνάμωση της κριτικής σκέψης, απώλεια της αυθεντικής έκφρασης και αυξανόμενη εξάρτηση από εξωτερικές πηγές γνώσης. Η μίμηση σε αυτή την περίπτωση, δεν είναι πλέον δημιουργική αλλά παθητική, καθώς δεν οδηγεί σε εξέλιξη, αλλά σε αναπαραγωγή. Δεν θα γίνει ο άνθρωπος μηχανή. Αλλά θα αρχίσει να σκέφτεται σαν μηχανή: προβλέψιμα, επιφανειακά, χωρίς ρίσκο, χωρίς αμφιβολία. Δηλαδή χωρίς τα βασικά χαρακτηριστικά που ορίζουν την ανθρώπινη σκέψη.Ωστόσο η επιρροή της τεχνητής νοημοσύνης δεν είναι μονοδιάστατα αρνητική. Η σαφήνεια, η οργάνωση της σκέψης και η αναλυτική προσέγγιση που χαρακτηρίζουν τα συστήματα αυτά μπορούν να λειτουργήσουν ως πολύτιμα εργαλεία βελτίωσης. Υπό αυτή την έννοια η «μίμηση» ορισμένων στοιχείων της μπορεί να συμβάλει στη διαύγεια και την αποτελεσματικότητα της ανθρώπινης σκέψης.Το κρίσιμο στοιχείο είναι η συνειδητή χρήση: η αξιοποίηση χωρίς υποκατάσταση. Η τεχνητή νοημοσύνη πρέπει να λειτουργεί ως μέσο ενίσχυσης της σκέψης όχι ως αντικατάστασή της.Η σχέση ανθρώπου και τεχνητής νοημοσύνης είναι αμφίδρομη αλλά όχι συμμετρική. Η μηχανή λειτουργεί βάσει μοτίβων που της παρέχονται. Ο άνθρωπος όμως, διαθέτει κρίση, εμπειρία, αξίες και κυρίως συνείδηση. Αν ο άνθρωπος παραιτηθεί από αυτά τότε δεν είναι η τεχνητή νοημοσύνη που «ανεβαίνει» στο επίπεδό του αλλά ο ίδιος που περιορίζει το δικό του.Ίσως λοιπόν η μεγαλύτερη πρόκληση της εποχής μας να μην είναι τεχνολογική αλλά βαθιά ανθρώπινη. Σε έναν κόσμο γεμάτο έτοιμες απαντήσεις η ικανότητα να θέτουμε ερωτήματα, να αμφισβητούμε και να δημιουργούμε αποκτά ακόμη μεγαλύτερη αξία. Η σκέψη δεν είναι απλώς εύρεση απαντήσεων αλλά διαδικασία αναζήτησης.Σε τελική ανάλυση, το ζήτημα δεν είναι αν θα επηρεαστούμε από την τεχνητή νοημοσύνη, αυτό είναι ήδη δεδομένο. Το πραγματικό διακύβευμα είναι αν θα παραμείνουμε ενεργοί δημιουργοί της σκέψης μας ή αν θα περιοριστούμε σε παθητικούς αναπαραγωγούς μοτίβων. Η μίμηση υπήρξε πάντοτε εργαλείο εξέλιξης. Σήμερα καλούμαστε να την επαναπροσδιορίσουμε με επίγνωση, κριτική σκέψη και, πάνω απ’ όλα, με ευθύνη απέναντι στον ίδιο μας τον εαυτό.Η σκέψη δεν είναι προϊόν. Είναι διαδικασία. Και αν ο άνθρωπος εγκαταλείψει αυτή τη διαδικασία τότε δεν χρειάζεται να τον αντικαταστήσει καμία μηχανή. Θα το έχει ήδη κάνει μόνος του. * Ο Γεράσιμος Τζιβράς είναι προγραμματιστής, καθηγητής στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση και υποψήφιος διδάκτορας του Τμήματος Πληροφορικής και Τηλεπικοινωνιών του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου, με αντικείμενο τις Προσαρμοστικές Διεπαφές Χρήστη. Η ερευνητική του εργασία επικεντρώνεται στη μοντελοποίηση της προβλεπτικής συμπεριφοράς χρηστών και στον δυναμικό επανασχεδιασμό διεπαφών με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης με στόχο τη δημιουργία πιο προσωποποιημένων και λειτουργικών εμπειριών χρήσης. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2099586/archizei-o-anthropos-na-mimeitai-tin-techniti-noimosyni/

Νέα παράταση ζωής για το Voyager 1 που εγκατέλειψε το ηλιακό μας σύστημα. Απενεργοποιήθηκε ένα από τα όργανα του για να συνεχίσει να λειτουργεί και να στέλνει δεδομένα. Οι μηχανικοί στο Εργαστήριο Αεριώθησης (JPL) της NASA έστειλαν εντολές για να απενεργοποιήσουν ένα όργανο στο Voyager 1, το διαστημόπλοιο που μαζί με το δίδυμο του σκάφος Voyager2 γράφουν ιστορία ταξιδεύοντας στο διαστρικό κενό έχοντας εγκαταλείψει το ηλιακό μας σύστημα.Για να συνεχίσουν τα λειτουργούν τα δύο σκάφη οι μηχανικοί της αποστολής απενεργοποιούν σταδιακά κάποια από τα όργανα τους. Αυτήν τη φορά σειρά ήταν ένα όργανο που ονομάζεται πείραμα χαμηλής ενέργειας φορτισμένων σωματιδίων (Low-energy Charged Particles – LECP). Το διαστημόπλοιο που λειτουργεί με πυρηνική ενέργεια έχει αρχίσει να ξεμένει από ισχύ και η απενεργοποίηση του LECP θεωρείται ο καλύτερος τρόπος για να συνεχίσει να λειτουργεί.Το LECP λειτουργούσε σχεδόν αδιάκοπα από την εκτόξευση του Voyager 1 το 1977. Μετρά σωματίδια χαμηλής ενέργειας όπως ιόντα, ηλεκτρόνια και κοσμικές ακτίνες που προέρχονται από το ηλιακό μας σύστημα και τον γαλαξία. Το όργανο έχει προσφέρει κρίσιμα δεδομένα για τη δομή του διαστρικού μέσου, ανιχνεύοντας κύματα πίεσης και περιοχές με διαφορετική πυκνότητα σωματιδίων στο Διάστημα πέρα από την ηλιόσφαιρα, μια «γιγαντιαία φυσαλίδα» προστατευτικού πλάσματος (ιονισμένου αερίου) που προέρχεται από τον Ήλιο. Τα δύο Voyager είναι τα μόνα διαστημόπλοια που βρίσκονται αρκετά μακριά από τη Γη ώστε να παρέχουν αυτές τις πληροφορίες.Όπως και το Voyager 2, το Voyager 1 βασίζεται σε μια ραδιοϊσοτοπική θερμοηλεκτρική γεννήτρια, μια συσκευή που μετατρέπει τη θερμότητα από τη διάσπαση του πλουτωνίου σε ηλεκτρική ενέργεια. Και τα δύο σκάφη χάνουν περίπου 4 watt ισχύος κάθε χρόνο. Μετά από σχεδόν μισό αιώνα στο Διάστημα τα περιθώρια ενέργειας έχουν μειωθεί δραματικά αναγκάζοντας τους μηχανικούς να εξοικονομούν ενέργεια απενεργοποιώντας θερμαντήρες και όργανα ενώ παράλληλα πρέπει να διασφαλίζεται ότι τα σκάφη δεν θα ψυχθούν τόσο ώστε να παγώσουν οι γραμμές καυσίμου.Κατά τη διάρκεια ενός προγραμματισμένου ελιγμού περιστροφής στις 27 Φεβρουαρίου τα επίπεδα ισχύος του Voyager 1 έπεσαν απροσδόκητα. Οι μηχανικοί γνώριζαν ότι οποιαδήποτε επιπλέον πτώση θα μπορούσε να ενεργοποιήσει το σύστημα προστασίας από χαμηλή τάση το οποίο θα απενεργοποιούσε αυτόματα εξαρτήματα για την προστασία του σκάφους απαιτώντας στη συνέχεια μια χρονοβόρα και επικίνδυνη διαδικασία επαναφοράς.Η ομάδα του Voyager έπρεπε να δράσει πρώτη. «Αν και η απενεργοποίηση ενός επιστημονικού οργάνου δεν είναι η προτιμώμενη επιλογή, είναι η καλύτερη διαθέσιμη λύση. Το Voyager 1 εξακολουθεί να διαθέτει δύο ενεργά επιστημονικά όργανα, ένα που καταγράφει κύματα πλάσματος και ένα που μετρά μαγνητικά πεδία. Συνεχίζουν να λειτουργούν άριστα, στέλνοντας δεδομένα από μια περιοχή του διαστήματος που κανένα άλλο ανθρώπινο κατασκεύασμα δεν έχει εξερευνήσει. Η ομάδα παραμένει προσηλωμένη στο να διατηρήσει και τα δύο Voyager σε λειτουργία για όσο το δυνατόν περισσότερο» δήλωσε ο Καρίμ Μπανταρουντίν διευθυντής της αποστολής Voyager στο JPL. Η απενεργοποίηση Η επιλογή του επόμενου οργάνου προς απενεργοποίηση δεν έγινε βιαστικά. Πριν από χρόνια, οι επιστημονικές και μηχανικές ομάδες των Voyager συμφώνησαν στη σειρά με την οποία θα απενεργοποιούνται τμήματα του σκάφους, ώστε να συνεχιστεί η αποστολή και η μοναδική επιστημονική της συμβολή. Από τα 10 όργανα που διαθέτει κάθε σκάφος τα επτά έχουν ήδη απενεργοποιηθεί. Για το Voyager 1 το LECP ήταν το επόμενο στη λίστα. Η ομάδα είχε ήδη απενεργοποιήσει το αντίστοιχο όργανο στο Voyager 2 τον Μάρτιο του 2025.Δεδομένου ότι το Voyager 1 βρίσκεται σε απόσταση άνω των 25 δισεκατομμυρίων χιλιομέτρων από τη Γη οι εντολές για την απενεργοποίηση του οργάνου χρειάζονται περίπου 23 ώρες για να φτάσουν στο σκάφος ενώ η ίδια η διαδικασία διαρκεί περίπου 3 ώρες και 15 λεπτά. Ένα μέρος του LECP — ένας μικρός κινητήρας που περιστρέφει τον αισθητήρα για σάρωση προς όλες τις κατευθύνσεις — θα παραμείνει ενεργό. Καταναλώνει ελάχιστη ισχύ (0,5 watt) και η διατήρησή του αυξάνει τις πιθανότητες να ενεργοποιηθεί ξανά το όργανο στο μέλλον αν βρεθεί επιπλέον ενέργεια.Οι μηχανικοί εκτιμούν ότι η απενεργοποίηση του LECP θα προσφέρει στο Voyager 1 περίπου έναν χρόνο επιπλέον λειτουργίας. Στο μεταξύ εργάζονται πάνω σε μια πιο φιλόδοξη λύση εξοικονόμησης ενέργειας για τα δύο Voyager, που ονομάζεται «Big Bang». Η ιδέα είναι να αντικατασταθεί ταυτόχρονα μια ομάδα ενεργοβόρων συστημάτων (απενεργοποιώντας ορισμένα και αντικαθιστώντας τα με χαμηλότερης κατανάλωσης) ώστε το σκάφος να παραμένει αρκετά ζεστό και να συνεχίσει να συλλέγει επιστημονικά δεδομένα.Η ομάδα θα εφαρμόσει πρώτα το σχέδιο αυτό στο Voyager 2, το οποίο διαθέτει λίγο περισσότερη ενέργεια και βρίσκεται πιο κοντά στη Γη, καθιστώντας το ασφαλέστερη επιλογή για δοκιμή. Οι δοκιμές έχουν προγραμματιστεί για τον Μάιο και τον Ιούνιο του 2026. Αν όλα πάνε καλά, η ίδια διαδικασία θα εφαρμοστεί και στο Voyager 1, όχι νωρίτερα από τον Ιούλιο. Αν αποδειχθεί επιτυχής, υπάρχει πιθανότητα να ενεργοποιηθεί ξανά το LECP στο Voyager 1. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2099610/nea-paratasi-zois-gia-to-voyager-1-poy-egkateleipse-to-iliako-mas-systima/

Μπορεί να «κληρονομήσαμε» τη σκοτεινή ύλη από ένα Σύμπαν που υπήρχε πριν το δικό μας. Νέα επαναστατική κοσμολογική θεωρία για τη λειτουργία του Σύμπαντος. Μια από τις θεωρίες που έχουν διατυπωθεί είναι ότι υπάρχει ένας κοσμολογικός μηχανισμός που παράγει αέναα Σύμπαντα. Γεννιέται δηλαδή ένα Σύμπαν όπως αυτό στο οποίο υπάρχουμε εμείς τώρα το οποίο κάποια στιγμή πεθαίνει, εξαφανίζεται και την θέση του παίρνει ένα καινούργιο. Βρετανός επιστήμονας αναφέρει σε μελέτη του ότι η μυστηριώδης σκοτεινή ύλη είναι προϊόν μαύρων τρυπών που… ξέμειναν από το προηγούμενο Σύμπαν στο δικό μας.Οι αστρονόμοι πιστεύουν ότι η σκοτεινή ύλη αποτελεί περίπου το 27 % της μάζας του σύμπαντος και λειτουργεί σαν «βαρυτική κόλλα» που συγκρατεί τους γαλαξίες. Οι περισσότεροι επιστήμονες θεωρούν ότι πρόκειται για ένα άγνωστο σωματίδιο το οποίο δεν απορροφά ούτε αντανακλά το φως.Μια νέα όμως θεωρία προτείνει ότι η σκοτεινή ύλη μπορεί να αποτελείται από αρχαίες μαύρες τρύπες που υπήρχαν πριν από τη Μεγάλη Έκρηξη. Αυτές οι μαύρες τρύπες ήταν απομεινάρια από ένα άλλο Σύμπαν και είναι πολύ μικρές, με τεράστια πυκνότητα, και τελείως αόρατες εκτός από τη βαρυτική τους έλξη.Σύμφωνα με τον καθηγητή Ενρίκε Γκαθτανιάγκα από το Πανεπιστήμιο του Πόρτσμουθ αυτό τις καθιστά τους βασικούς υπόπτους στην αναζήτηση της σκοτεινής ύλης. Το κλειδί σε αυτή την τολμηρή πρόταση είναι η ιδέα ότι πριν από το Σύμπαν μας υπήρχε ένα προηγούμενο και ότι η Μεγάλη Έκρηξη δεν ήταν η αρχή των πάντων αλλά η μετάβαση από εκείνο το Σύμπαν στο δικό μας.Ο καθηγητής Γκαθτανιάγκα λέει: «Η ιδέα είναι ότι η σκοτεινή ύλη μπορεί να μην είναι ένα νέο σωματίδιο αλλά ένας πληθυσμός μαύρων τρυπών που σχηματίστηκαν σε μια προηγούμενη φάση κατάρρευσης και ανάκαμψης του Σύμπαντος.» Η μυστηριώδης ουσία που ονομάζουμε σκοτεινή ύλη σύμφωνα με αυτή τη θεωρία μπορεί στην πραγματικότητα να αποτελείται από μαύρες τρύπες ενός άλλου Σύμπαντος.Η πιο κοινά αποδεκτή θεωρία σήμερα λέει ότι το Σύμπαν ξεκίνησε ως ένα σημείο άπειρης πυκνότητας, μια «μοναδικότητα». Αυτό το σημείο διαστάλθηκε ραγδαία σε μια φάση γνωστή ως «πληθωρισμός» της οποίας τα υπολείμματα ενέργειας μπορούμε ακόμα να παρατηρήσουμε ως το Κοσμικό Μικροκυματικό Υπόβαθρο (CMB) που είναι η θερμική ακτινοβολία-απόηχος από τη Μεγάλη Έκρηξη η οποία διαπερνά ολόκληρο το Σύμπαν.Ωστόσο ορισμένοι επιστήμονες απορρίπτουν την έννοια της μοναδικότητας, καθώς οι άπειρα πυκνές συνθήκες που προϋποθέτει φαίνεται να καταρρέουν απέναντι στους θεμελιώδεις νόμους της φυσικής. Για να παρακάμψει αυτό το πρόβλημα, ο καθηγητής Γκαθτανιάγκα προτείνει ότι ίσως ζούμε σε ένα «αναπηδών» Σύμπαν.Σύμφωνα με αυτήν την άποψη το Σύμπαν κατέρρευσε προς τα μέσα στο τέλος της προηγούμενης φάσης του, φτάνοντας σε ένα εξαιρετικά αλλά όχι άπειρα πυκνό σημείο. Όταν η πυκνότητα έφτασε σε ένα κρίσιμο όριο συνέβη μια «αναπήδηση» και το Σύμπαν άρχισε πάλι να διαστέλλεται δημιουργώντας τον κόσμο που γνωρίζουμε σήμερα. «Η Μεγάλη Έκρηξη αντιστοιχεί σε μια αναπήδηση από μια προηγούμενη φάση κατάρρευσης όχι στην απόλυτη αρχή των πάντων. Είναι η αρχή της διαστολής που παρατηρούμε, αλλά όχι απαραίτητα η αρχή του χρόνου» δήλωσε ο Γκαθτανιάγκα στη Daily Mail. Οι μαύρες τρύπες Αν αυτή η θεωρία ισχύει τότε η Μεγάλη Έκρηξη δεν ήταν η απαρχή του Σύμπαντος, αλλά απλώς η μετάβαση από την κατάρρευση ενός προηγούμενου Σύμπαντος στο τωρινό. Οι μαύρες τρύπες του προηγούμενου θα μπορούσαν να έχουν επιβιώσει από τη μετάβαση και σήμερα να αποτελούν τη σκοτεινή ύλη.Αυτό που κάνει την ιδέα σημαντική είναι ότι σύμφωνα με τον Γκαθτανιάγκα οι μαύρες τρύπες θα μπορούσαν πράγματι να έχουν επιβιώσει από την κατάρρευση. Δηλαδή οι μαύρες τρύπες που δημιουργήθηκαν από τους καταρρέοντες γαλαξίες του προηγούμενου Σύμπαντος μπορεί να επιπλέουν ακόμη μέσα στο δικό μας σήμερα.«Αυτές οι “απομεινάριες” μαύρες τρύπες θα επιβίωναν στη φάση διαστολής που παρατηρούμε σήμερα και θα συμπεριφέρονταν ακριβώς όπως η σκοτεινή ύλη: θα αλληλεπιδρούσαν βαρυτικά, αλλά δεν θα εξέπεμπαν φως». Αν και η ιδέα φαίνεται τραβηγμένη λύνει μερικά δύσκολα προβλήματα της τρέχουσας θεωρίας αφού δεν χρειάζεται να εξηγηθεί μια άπειρη πυκνότητα ούτε να υποτεθεί η ύπαρξη κάποιου άγνωστου σωματιδίου για τη σκοτεινή ύλη.Επιπλέον, η θεωρία των απομειναρίων μαύρων τρυπών ίσως εξηγεί και μια από τις πιο αινιγματικές ανακαλύψεις του διαστημικού τηλεσκοπίου James Webb. Καθώς το τηλεσκόπιο παρατηρούσε το πρώιμο Σύμπαν εντόπισε μια ομάδα πολύ φωτεινών κόκκινων σημείων μόλις μερικές εκατοντάδες εκατομμύρια χρόνια μετά τη Μεγάλη Έκρηξη.Οι επιστήμονες πιστεύουν ότι πρόκειται για ταχύτατα αναπτυσσόμενες μαύρες τρύπες που ίσως εξελιχθούν σε υπερμεγέθεις μαύρες τρύπες στους πυρήνες των γαλαξιών. Η ύπαρξη αυτών των «απομειναρίων» μαύρων τρυπών θα μπορούσε να εξηγήσει τις μυστηριώδεις «μικρές κόκκινες κουκκίδες» που παρατήρησε το James Webb τόσο λίγο μετά τη Μεγάλη Έκρηξη. Η σημερινή μας κατανόηση του Σύμπαντος δεν μπορεί να εξηγήσει πώς μπόρεσαν να γίνουν τόσο μεγάλες τόσο γρήγορα. Αν όμως υπήρχαν ήδη από την αρχή, θα είχαν σημαντικό προβάδισμα για να φτάσουν στα μεγέθη που βλέπουμε.Ο καθηγητής Γκαθτανιάγκα αναγνωρίζει ότι απαιτείται ακόμη πολλή δουλειά για να επιβεβαιωθεί η ιδέα του. Οι επιστήμονες θα χρειαστεί να τη δοκιμάσουν με δεδομένα από το υπόβαθρο βαρυτικών κυμάτων και με ακριβείς μετρήσεις του Κοσμικού Μικροκυματικού Υποβάθρου. «Το βασικό ερώτημα είναι ποια ιδέα ταιριάζει καλύτερα με τις παρατηρήσεις και αυτό μπορούμε να το εξετάσουμε» λέει. Αν όμως αποδειχθεί ότι αυτή η θεωρία είναι σωστή θα μπορούσε να λύσει ταυτόχρονα δύο από τα μεγαλύτερα μυστήρια της σύγχρονης κοσμολογίας. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2099582/mporei-na-klironomisame-ti-skoteini-yli-apo-ena-sympan-poy-ypirche-prin-to-diko-mas/

Ποιά είναι η αλήθεια για την αντιβαρύτητα; Η έννοια της αντιβαρύτητας αναφέρεται στην υποθετική ύπαρξη κάποιου φυσικού νόμου αντίθετου της βαρύτητας – στην ύπαρξη μιας νέας δύναμης που απωθεί την ύλη. Δεν έχει σχέση με την εξουδετέρωση της βαρυτικής δύναμης από τις ήδη γνωστές δυνάμεις, όπως π.χ. η άνωση ή οι ηλεκτρομαγνητικές δυνάμεις (βλέπε «Η φυσική της υπεραγώγιμης αιώρησης«), https://physicsgg.me/2021/01/08/η-φυσική-της-υπεραγώγιμης-αιώρησης/ ούτε βέβαια με τις ‘συνθήκες έλλειψης βαρύτητας’ που επικρατούν π.χ. στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό.Η έννοια της αντιβαρύτητας είναι το αγαπημένο παιδί της επιστημονικής φαντασίας και της τερατολογίας των UFO. Όμως, πρόκειται για μια ιδέα που διερευνάται σοβαρά και από επιστήμονες. Η σκοτεινή ενέργεια για παράδειγμα λειτουργεί ως αντιβαρύτητα προκαλώντας την επιταχυνόμενη διαστολή του σύμπαντος. Όσο περισσότερο διαστέλλεται το σύμπαν, τόσο περισσότερη γίνεται η σκοτεινή ενέργεια αναγκάζοντας το σύμπαν να διαστέλλεται ακόμα πιο γρήγορα.Αφήνοντας κατά μέρος την κοσμολογία, μπορούμε να βρούμε γήινα πειράματα στο CERN και στο Fermilab, όπου διερευνούν πιθανές συνδέσεις μεταξύ αντιύλης και αντιβαρύτητας. Τα πειράματα AEgIS και Αlpha ψάχνουν μεταξύ άλλων και για τον αν η αντιύλη υπακούει στην βαρύτητα όπως η ύλη. Στο βίντεο που ακολουθεί, ο Don Lincoln του Fermilab διαχωρίζει την σχετική με την αντιβαρύτητα σοβαρή επιστημονική έρευνα, από την απάτη και την παραπληροφόρηση: https://el.wikipedia.org/wiki/Αρχή_της_ισοδυναμίας Ίσως, για την αντιύλη, η βαρυτική μάζα να είναι η αρνητική της αδρανειακής μάζας. Και τότε θα μπορούσε η αντιύλη να «πέφτει» προς τα πάνω. Όμως, τον Σεπτέμβριο του 2023, το πείραμα ALPHA-g στο CERN δημοσίευσε τα αποτελέσματά του στο περιοδικό Nature [Observation of the effect of gravity on the motion of antimatter – διαβάστε σχετικά: Η ελεύθερη πτώση ενός «μήλου αντιύλης»]. https://physicsgg.me/2023/09/28/η-ελεύθερη-πτώση-ενός-μήλου-αντιύλης/ Μέτρησαν την βαρυτική μάζα του αντιυδρογόνου και απέδειξαν οριστικά ότι η αντιύλη πέφτει προς τα κάτω, υπακούοντας κανονικά στη βαρύτητα της Γης. Αλλά ακόμα κι αν τα πειράματα του CERN είχαν βρει ότι η αντιύλη πέφτει προς τα πάνω, αυτό δεν θα μας βοηθούσε στο να φτιάξουμε ασπίδες βαρύτητας στο σπίτι μας. Η αντιύλη είναι εξαιρετικά επικίνδυνη όταν έρχεται σε επαφή με την κανονική ύλη και εξωφρενικά δύσκολο να παραχθεί, και αυτό θα ίσχυε ακόμα και με πολύ προηγμένη τεχνολογία. https://physicsgg.me/2021/04/23/ποιά-είναι-η-αλήθεια-για-την-αντιβαρύτ/

Διεισδύοντας στο εσωτερικό των κουάρκ. Σύμφωνα με αυτά που γνωρίζουμε μέχρι σήμερα για τον κόσμο μας, τα κουάρκ είναι θεμελιώδη σημειακά σωματίδια, δηλαδή δεν έχουν δομή – δεν αποτελούνται από μικρότερα σωματίδια. Σε μια πρόσφατη δημοσίευση από το πείραμα CMS (Compact Muon Solenoid) στο CERN περιγράφεται πώς μελετήθηκαν κουάρκ στην κλίμακα των 10-20 μέτρων για να ελεγχθεί η εν λόγω υπόθεση.Σ’ αυτή την κλίμακα, δεν εντοπίστηκαν στοιχεία για συστατικά σωματίδια, αλλά η ιστορία δείχνει ότι δομές που κάποτε θεωρούνταν θεμελιώδεις μπορούν να αποκαλύψουν βαθύτερα επίπεδα: η ύλη βρέθηκε να αποτελείται από μόρια, τα οποία στη συνέχεια διαπιστώθηκε ότι αποτελούνται από άτομα, τα οποία με τη σειρά τους βρέθηκε να αποτελούνται από έναν πυκνό πυρήνα που περιβάλλεται από ένα νέφος ηλεκτρονίων.Ο Ράδερφορντ ανακάλυψε τον πυρήνα εκτοξεύοντας μια δέσμη πυρήνων ηλίου πάνω σε έναν στόχο από φύλλο χρυσού. Αυτοί οι πυρήνες σκεδάστηκαν από τα άτομα χρυσού του φύλλου σε διάφορες γωνίες, τις οποίες στη συνέχεια μέτρησε ο Ράδερφορντ. Μελετώντας την κατανομή των γωνιών σκέδασης, κατάφερε να αποδείξει ότι τα άτομα περιείχαν έναν σημειακό πυρήνα στο κέντρο τους. Αυτό κατέστη δυνατό επειδή η δέσμη ηλίου στην πειραματική διάταξη είχε αρκετή ενέργεια για να διερευνήσει το εσωτερικό των ατόμων.Στη συνέχεια αποδείχθηκε ότι ο πυρήνας αποτελείται από πρωτόνια και νετρόνια, τα οποία με την σειρά τους αργότερα αποδείχθηκε ότι αποτελούνται από κουάρκ. Τα πειράματα του LHC, συμπεριλαμβανομένου του πειράματος CMS, συνεχίζουν τώρα αυτή την αναζήτηση, προκαλώντας συγκρούσεις σωματιδίων σε εξαιρετικά υψηλές ενέργειες για να διερευνήσουν την πιθανή εσωτερική δομή των κουάρκ.Όταν δύο δέσμες πρωτονίων συγκρούονται μέσα στον ανιχνευτή CMS, διασπώνται στα συστατικά τους κουάρκ. Αυτά τα εξερχόμενα κουάρκ μετατρέπονται σε δύο πίδακες σωματιδίων, που μπορούν να μετρηθούν και να χρησιμοποιηθούν για την ανακατασκευή της γωνίας σκέδασης μεταξύ των κουάρκ.Η κατανομή της γωνίας σκέδασης μεταξύ των δύο πιδάκων μπορεί να συγκριθεί με την κατανομή που θα αναμενόταν αν το κουάρκ ήταν πράγματι ένα σημειακό σωματίδιο. Τα πρόσφατα αποτελέσματα από την ομάδα των φυσικών του CMS δεν έδειξαν σημαντική απόκλιση από την κατανομή σκέδασης ενός σημειακού κουάρκ. Αυτό σημαίνει ότι τα κουάρκ δεν είναι πιθανό να είναι μεγαλύτερα από 10-20 μέτρα αν είναι σύνθετες δομές.Αυτή η εκτίμηση μεγέθους προκύπτει από τους περιορισμούς στην ενεργειακή κλίμακα στην οποία αποκαλύπτεται η «σύνθετη φύση» των κουάρκ. Για το μοντέλο αναφοράς της πρόσφατης δημοσίευσης του CMS, το οποίο υπέθετε ότι τα κουάρκ είναι σύνθετα, τα πρόσφατα αποτελέσματα έθεσαν το πιο αυστηρό όριο μέχρι σήμερα στα 37 TeV.Παρόμοια με τον τρόπο του Ράδερφορντ, ο οποίος κατάφερε να αποκαλύψει τα συστατικά του ατόμου μόνο επειδή η δέσμη των σωματιδίων του είχε αρκετή ενέργεια, η μελέτη συγκρούσεων σωματιδίων με υψηλότερες ενέργειες θα μπορούσε να μας βοηθήσει να εντοπίσουμε μικρότερες πιθανές δομές μέσα στα κουάρκ. Tα δεδομένα από την τρίτη περίοδο λειτουργίας του LHC και τον επερχόμενο LHC Υψηλής Φωτεινότητας θα μπορούσαν να βοηθήσουν στη μείωση των αβεβαιοτήτων σχετικά με τη μέτρηση της γωνίας σκέδασης, επιτρέποντάς μας να εντοπίσουμε ακόμη μικρότερες δομές και να συνεχίσουμε την αναζήτηση για τα μικρότερα δομικά στοιχεία της ύλης. Τα στοιχειώδη σωματίδια σύμφωνα με το Καθιερωμένο Πρότυπο. διαβάστε περισσότερες λεπτομέρειες: CMS looks deep inside quarks – https://home.cern/news/news/physics/cms-looks-deep-inside-quarks

Φυτά και σκουλήκια που ενημερώνουν για μελλοντικές αποστολές. Προετοιμασία πληρώματος για αναβαθμίσεις υπολογιστών. Η εβδομάδα στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό ολοκληρώθηκε με προηγμένη έρευνα βοτανικής και βιολογίας για την υποστήριξη πληρωμάτων σε μελλοντικές αποστολές στη Σελήνη, τον Άρη και αλλού . Το πλήρωμα της Αποστολής 74 συνέχισε επίσης την αποσυσκευασία ενός αμερικανικού φορτηγού σκάφους, διατηρώντας παράλληλα τη συντήρηση του τροχιακού σταθμού.Ο μηχανικός πτήσης της NASA, Κρις Γουίλιαμς, ξεκίνησε τη βάρδιά του, συλλέγοντας υλικό και δείγματα για τη μελέτη διαστημικής βοτανικής Veg-06 που διερευνά πώς αλληλεπιδρούν τα φυτά και τα μικρόβια σε συνθήκες μικροβαρύτητας . Στη συνέχεια, ο Γουίλιαμς ανάμειξε θρεπτικά συστατικά για τα δείγματα μηδικής και μικροβίων που φυλάσσονται στις εγκαταστάσεις Veggie της εργαστηριακής μονάδας του Κολόμπους . Τα αποτελέσματα μπορεί να προωθήσουν την ανάπτυξη τρόπων καλλιέργειας φυτών για τροφή σε μελλοντικές διαστημικές αποστολές.Η μηχανικός πτήσης της ESA (Ευρωπαϊκός Οργανισμός Διαστήματος), Sophie Adenot, εργάστηκε μέσα στη μονάδα Harmony , εγκαθιστώντας ερευνητικό εξοπλισμό και βιντεοσκοπώντας για να ξεκινήσει την εξερεύνηση του πώς η μικροβαρύτητα επηρεάζει την υγεία του εντέρου ενός αστροναύτη . Κατέγραψε στρογγυλά σκουλήκια να παρατηρούν πώς το σώμα τους και τα μικρόβια του εντέρου τους αλλάζουν στη μικροβαρύτητα. Τα αποτελέσματα μπορεί να οδηγήσουν στην ανάπτυξη προβιοτικών ή «ζωντανών φαρμάκων» για την προστασία της υγείας στις διαστημικές πτήσεις και τη θεραπεία ασθενειών και διαταραχών στη Γη.Στη συνέχεια, η Adenot και ο Williams ενώθηκαν με την μηχανικό πτήσης της NASA, Jessica Meir , και συνέχισαν να ξεπακετάρουν νέο επιστημονικό εξοπλισμό, προμήθειες πληρώματος και πολλά άλλα από το εσωτερικό του διαστημοπλοίου μεταφοράς εμπορευμάτων Cygnus XL της Northrop Grumman . Η Meir ξεκίνησε τη βάρδιά της στην εργαστηριακή μονάδα Kibo, γυρίζοντας περιεχόμενο για την JAXA (Ιαπωνική Υπηρεσία Αεροδιαστημικής Εξερεύνησης) με σκοπό την προώθηση της διαστημικής ευαισθητοποίησης και την εμπορευματοποίηση της χαμηλής τροχιάς της Γης.Ο μηχανικός πτήσης της NASA, Τζακ Χάθαγουεϊ, επικεντρώθηκε κυρίως στη συντήρηση του εργαστηρίου καθ' όλη τη διάρκεια της Παρασκευής. Ο Χάθαγουεϊ αντικατέστησε πρώτα τα φίλτρα στο συγκρότημα επεξεργασίας ούρων που βρίσκεται στο διαμέρισμα αποβλήτων και υγιεινής, ή αλλιώς μπάνιο, της μονάδας Tranquility . Στη συνέχεια, επιθεώρησε τα εξαρτήματα πρόσδεσης στα οποία είναι συνδεδεμένα τα διαστημόπλοια Cygnus XL και HTV-X1 της JAXA κατά τη διάρκεια των αποστολών τους στο τροχιακό φυλάκιο. Τέλος, εγκατέστησε προστατευτικούς δακτυλίους γύρω από βαλβίδες εξαερισμού στις μονάδες Unity και Tranquility και στη συνέχεια φωτογράφισε την εργασία του για ανάλυση.Οι κοσμοναύτες της Roscosmos, Σεργκέι Κουντ-Σβερτσκόφ και Σεργκέι Μικάγιεφ, βρέθηκαν για άλλη μια φορά μέσα στην μονάδα υπηρεσιών Zvezda , πραγματοποιώντας συντήρηση και επιθεωρήσεις καθ' όλη τη διάρκεια της Παρασκευής. Ο μηχανικός πτήσης Αντρέι Φεντιάγιεφ επιθεώρησε το σύστημα εξαερισμού που συνδέει το τμήμα Roscosmos του σταθμού με το τμήμα των ΗΠΑ και στη συνέχεια μέτρησε τη ροή του αέρα μεταξύ των δύο τμημάτων.Στο τέλος της ημέρας, και τα επτά μέλη του πληρώματος της Αποστολής 74 ενώθηκαν μεταξύ τους και εξέτασαν τις επερχόμενες αναβαθμίσεις υπολογιστών που είχαν προγραμματιστεί για το Σαββατοκύριακο. Οι διαμένοντες σε τροχιά θα αντικαταστήσουν πρώτα τους διακομιστές δικτύου και στη συνέχεια θα ενεργοποιήσουν τους νέους, πιο ισχυρούς φορητούς υπολογιστές τους. Ομάδες υποστήριξης στο έδαφος θα βοηθήσουν το πλήρωμα με τις ενημερώσεις λογισμικού, τις διαμορφώσεις δικτύου και άλλες τεχνικές μεταβάσεις. Μάθετε περισσότερα για τις δραστηριότητες του διαστημικού σταθμού ακολουθώντας το ιστολόγιο του διαστημικού σταθμού , @space_station στο X, καθώς και τους λογαριασμούς του ISS στο Facebook και στο Instagram . https://www.nasa.gov/blogs/spacestation/2026/04/17/plants-and-worms-informing-future-missions-crew-preps-for-computer-upgrades/ Οι μηχανικοί πτήσης της Αποστολής 74 (από αριστερά) Κρις Γουίλιαμς, Τζακ Χάθαγουεϊ, Σόφι Αντενότ και Τζέσικα Μέιρ βρίσκονται μέσα στον τρούλο του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού, περιμένοντας να παρατηρήσουν το ίχνος πλάσματος του διαστημοπλοίου Orion —με το πλήρωμα Artemis II επιβαίνοντος— καθώς επανέρχεται στην ατμόσφαιρα της Γης στις 10 Απριλίου 2026. Μοναδικές εικόνες από τη δημιουργία του πρώτου «γλυπτού» στο Διάστημα (βίντεο) Εντυπωσιακό σε σύλληψη και εκτέλεση καλλιτεχνικό πρότζεκτ έξω από τα σύνορα της Γης. Μια ομάδα καλλιτεχνών, επιστημόνων και κινηματογραφιστών γνωστή ως The Dorothy Project έστειλε μία «ανθρώπινη σιλουέτα» χιλιόμετρα πάνω από τη Γη στο πλαίσιο ενός καλλιτεχνικού εγχειρήματος.Η ομάδα συνεργάστηκε με την Taroni, μια ιταλική εταιρεία ύφανσης μεταξιού, για την «Mission Taroni», η οποία έχει στόχο να προκαλέσει στους θεατές το λεγόμενο “overview effect”, δηλαδή το δέος που βιώνουν οι αστροναύτες όταν βλέπουν τη Γη από το Διάστημα. Παράλληλα επιδιώκει να εξετάσει τη σχέση ανάμεσα στην τέχνη και την επιστήμη, προσκαλώντας μας να «ξανασκεφτούμε τη σχέση μας με τη δημιουργία» και να αναρωτηθούμε πώς, διαμορφώνοντας την ύλη, διαμορφώνουμε και τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τη ζωή και τον πλανήτη μας.Η ομάδα επισημαίνει ότι η τέχνη και η επιστήμη ήταν «άρρηκτα συνδεδεμένες» κατά την Αναγέννηση και ότι η Mission Taroni επιχειρεί να αναζωογονήσει αυτόν τον «χαμένο διάλογο» μεταξύ των δύο πεδίων. Για τη δημιουργία της αιωρούμενης φιγούρας, κατασκευάστηκε ένα ελαφρύ ανδρείκελο και τυλίχθηκε με μετάξι. Στη συνέχεια, προσαρτήθηκε σε αυτό ένα μετεωρολογικό μπαλόνι από βιοδιασπώμενο λάτεξ. Η καταγραφή έγινε με κάμερα Insta360, ενώ η κατασκευή είχε επικαλυφθεί με θερμική προστασία για να αντέχει την ηλιακή ακτινοβολία και τις χαμηλές θερμοκρασίες. Το μπαλόνι έφτασε περίπου στο ένα τρίτο της απόστασης προς το Διάστημα αγγίζοντας ύψος 30 χλμ.. Το ανδρείκελο μαζί με τα μεταξωτά υλικά ζύγιζε μόλις 700 γραμμάρια. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2099142/monadikes-eikones-apo-ti-dimioyrgia-toy-protoy-glyptoy-sto-diastima-vinteo/