Δροσος Γεωργιος

Νέο πλήρωμα στο Διεθνή Διαστημικό Σταθμό. Δυο ρώσοι κοσμοναύτες και ένας αμερικανός αστροναύτης έφθασαν την Τρίτη το βράδυ στον ISSμε ρωσικό διαστημόπλοιο. Τρία νέα μέλη υποδέχτηκαν το βράδυ της Τρίτης οι αστροναύτες του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού. Η ρωσική υπηρεσία διαστήματος Roscosmos αναφέρει ότι το διαστημόπλοιο Soyuz MS-29 προσδέθηκε στον ISS περίπου τρεις ώρες μετά την απογείωσή του από το κοσμοδρόμιο Μπαϊκονούρ στο Καζακστάν.Το πλήρωμα της κατά σειρά 75ης αποστολής του σταθμού αποτελείται από τον ρώσο κοσμοναύτη Πιοτρ Ντούμπροφ, τη ρωσίδα κοσμοναύτισσα Άννα Κίκινα και τον Aμερικανό αστροναύτη Ανίλ Μένον.Στις 4:30 μ.μ. EDT, άνοιξε η καταπακτή μεταξύ του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού και του διαστημοπλοίου Soyuz MS-29. Ο αστροναύτης της NASA Anil Menon και οι κοσμοναύτες της Roscosmos, Pyotr Dubrov και Anna Kikina, εισήλθαν στον σταθμό, όπου θα περάσουν τους επόμενους οκτώ μήνες ζώντας και εργαζόμενοι πριν επιστρέψουν στη Γη τον Απρίλιο του 2027.Το διαστημόπλοιο έφτασε στη μονάδα Prichal του σταθμού στις 1:52 μ.μ. μετά την εκτόξευσή του στις 10:47 π.μ. (7:47 μ.μ. ώρα Μπαϊκονούρ) από το κοσμοδρόμιο του Μπαϊκονούρ στο Καζακστάν.Ο επικεφαλής της αμερικανικής υπηρεσίας διαστήματος NASA Τζάρεντ Άιζαξον ταξίδεψε στο Μπαϊκονούρ για την εκτόξευση, την οποία παρακολούθησε μαζί με τον ρώσο ομόλογό του Ντμίτρι Μπακάνοφ. Αυτή ήταν η πρώτη φορά τα τελευταία οκτώ χρόνια που επικεφαλής της NASA παρέστη σε εκτόξευση κοινής αμερικανορωσικής διαστημικής αποστολής στο Μπαϊκονούρ.Σύμφωνα με το ρωσικό πρακτορείο ειδήσεων TASS, οι κ.κ. Άιζαξον και Μπακάνοφ συμφώνησαν να παρατείνουν τη συνεργασία των δυο κρατών ως προς τις διαστημικές αποστολές μέχρι το 2030, κατά τη διάρκεια συζήτησής τους. Ο κ. Μπακάνοφ διαβεβαίωσε πως η διμερής συνεργασία θα συνεχιστεί με την αποστολή κοινών πληρωμάτων στον ISS ως το τέλος της επιχειρησιακής ζωής του.Στον ΔΔΣ συμμετέχουν, πέρα από τη NASA και τη Roscosmos, η Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Διαστήματος, καθώς και αυτές του Καναδά και της Ιαπωνίας. Παρότι η σχέση ανάμεσα στη Ρωσία και στη Δύση επιδεινώθηκε ραγδαία, έφτασε στο ναδίρ μετά την προσάρτηση της χερσονήσου της Κριμαίας το 2014 και τη στρατιωτική εισβολή στην Ουκρανία το 2022, ο ISS παραμένει ένα από τα ελάχιστα πεδία όπου η συνεργασία συνεχίζεται απρόσκοπτα. https://vk.com/rsc_energia?z=video-167742670_456239708%2Fcdb125ab1715416718%2Fpl_post_-167742670_24629 https://vk.com/rsc_energia?z=video-167742670_456239710%2F7c47a959175a50d66c%2Fpl_post_-167742670_24632 https://vk.com/rsc_energia?z=video-30315369_456244947%2Fed37f1447ba7afbf83%2Fpl_post_-167742670_24633 https://www.naftemporiki.gr/techscience/2137778/neo-pliroma-sto-diethni-diastimiko-stathmo/ Στην πρώτη σειρά από αριστερά, βρίσκονται τα νέα μέλη του πληρώματος της Αποστολής 74, Ανίλ Μένον της NASA, και οι κοσμοναύτες της Roscosmos, Πιότρ Ντουμπρόφ και Άννα Κίκινα. Στη δεύτερη σειρά, βρίσκονται οι κοσμοναύτες της Roscosmos, Αντρέι Φεντιάεφ, Σεργκέι Μικάεφ και Σεργκέι Κουντ-Σβερτσκόφ. Στο πίσω μέρος, βρίσκονται η Σόφι Αντενό της ESA και οι αστροναύτες της NASA, Τζακ Χάθαγουεϊ, Κρις Γουίλιαμς και Τζέσικα Μέιρ.

Το Perseverance Rover της NASA διαβάζει αρχεία αρχαίων προσκρούσεων στον Άρη. Το ρόβερ Perseverance Mars της NASA αποκάλυψε στοιχεία που αποδεικνύουν ότι μια στοίβα αρχαίου βράχου πάχους 75 μέτρων στο χείλος του κρατήρα Jezero σχηματίστηκε από επαναλαμβανόμενες πτώσεις αστεροειδών. Αναφέρεται ως το «μέλος Broom Point» από την επιστημονική ομάδα του ρόβερ, αυτή η ακολουθία στρωματοποιημένου βράχου είναι πιθανότατα άνω των 3,9 δισεκατομμυρίων ετών, καθιστώντας την ένα από τα παλαιότερα εδάφη που έχουν εξεταστεί ποτέ από ρόβερ του Άρη. Τα ευρήματα, που δημοσιεύθηκαν την Τετάρτη στο Journal of Geophysical Research: Planets , προσφέρουν μια ματιά σε ένα από τα πιο ταραχώδη κεφάλαια στην ιστορία του ηλιακού συστήματος. «Από τότε που έφυγε από το Jezero, το Perseverance εξερευνά ένα ολοκαίνουργιο σύνορο, τόσο γεωγραφικά όσο και γεωλογικά - ένα κεφάλαιο της εποχής του Άρη που προηγείται του ίδιου του κρατήρα», δήλωσε ο Ken Farley, αναπληρωτής επιστήμονας του έργου Perseverance στο Caltech στην Πασαντίνα της Καλιφόρνια. «Στη Γη, η πρώιμη γεωλογική μας ιστορία έχει ουσιαστικά διασπαστεί, παραμορφωθεί και σβηστεί από την τεκτονική των πλακών. Επειδή ο Άρης δεν διαθέτει τεκτονική πλακών για να ανακυκλώσει τον φλοιό του, αυτό το αρχαίο αρχείο παραμένει άθικτο, δίνοντάς μας μια σπάνια ματιά σε μια γεωλογική χρονική περίοδο που δεν υπάρχει στον δικό μας πλανήτη». Ανάγνωση μεταξύ στρώσεων Αφού ανέβηκε στο δυτικό χείλος του κρατήρα Jezero στα τέλη του 2024, η Perseverance άρχισε να εξετάζει τις γύρω τοποθεσίες με τα επιστημονικά της όργανα. Τα δεδομένα τους στο Broom Point αποκάλυψαν έξι ξεχωριστούς τύπους πετρωμάτων, συμπεριλαμβανομένων των βράχων - πετρωμάτων που αποτελούνται από γωνιώδη θραύσματα - που εναλλάσσονται με στρώματα λεπτόκοκκης, κονιοποιημένης σκόνης βράχου. Τα θραύσματα βράχου μέσα στα βράχη είναι γεμάτα με κοιλότητες φυσαλίδων αερίου, υποδεικνύοντας ότι κάποτε ήταν λιωμένα. Η παρουσία μικροσκοπικών, σκούρων, υαλωδών χαντρών μέσα στα στρώματα προσέφερε μια σημαντική ένδειξη για το πώς σχηματίστηκαν αυτοί οι βράχοι. Ενώ τα ηφαίστεια μπορούν να παράγουν παρόμοια υαλώδη σταγονίδια, σπάνια εμφανίζονται σε τόσο μεγάλη αφθονία, γεγονός που υποδεικνύει τις προσκρούσεις αστεροειδών ως τον κύριο αρχιτέκτονα. Στην πραγματικότητα, οι μεγαλύτερες χάντρες ανταγωνίζονται εκείνες που εκσφενδονίστηκαν από την πρόσκρουση του αστεροειδούς Chicxulub στη Γη, ο οποίος σκότωσε τους δεινόσαυρους. Η επανάληψη αυτών των διακριτών τύπων πετρωμάτων πολλές φορές σε όλη αυτή την πυκνή ακολουθία πετρωμάτων υποδεικνύει ότι συμβάντα κρούσης υψηλής ενέργειας συνέβησαν ξανά και ξανά σε αυτήν την περιοχή του πρώιμου Άρη. «Τα διαφορετικά στρώματα βράχων αποτελούν καταγραφή συγκρούσεων μεταβλητού μεγέθους που συμβαίνουν σε διαφορετικές αποστάσεις από το σημείο όπου συσσωρευόταν αυτή η αλληλουχία βράχων», δήλωσε ο Άλεξ Τζόουνς, διδακτορικός φοιτητής στην πλανητική γεωλογία στο Imperial College London και κύριος συγγραφέας της εργασίας. «Μερικές μεγάλες συγκρούσεις έλαβαν χώρα πολύ μακριά, μερικές μικρές συγκρούσεις κοντά. Όλα τα συντρίμμια τους κατέληξαν να προσγειωθούν εδώ, σχηματίζοντας αυτό το παχύ τμήμα βράχου». Ο τρόπος με τον οποίο σχηματίστηκαν αυτά τα στρώματα μπορεί να υποδηλώνει μια αλληλεπίδραση με νερό ή πάγο. Αρκετά από τα στρώματα μοιάζουν σαν να έχουν σχηματιστεί από γρήγορες ροές συντριμμιών που αγκαλιάζουν το έδαφος. Στη Γη, αυτές οι ισχυρές, ρευστοειδείς εξάρσεις μπορούν να συμβούν όταν λιωμένο πέτρωμα χτυπήσει νερό ή πάγο που αμέσως μετατρέπεται σε ατμό. Κοσμική γροθιά ένα-δύο Μερικά από τα στρώματα του Broom Point έχουν κλίση σε γωνίες που υπερβαίνουν τις 80 μοίρες — σχεδόν κάθετες — κάτι που είναι πολύ απότομο για να προκληθεί από την πρόσκρουση που δημιούργησε τον κρατήρα Jezero. Αντ' αυτού, οι επιστήμονες υποψιάζονται ότι ένα κοσμικό «χτύπημα δύο-τριών» διαμόρφωσε αυτό το τοπίο πολύ καιρό πριν. Πρώτον, μια κολοσσιαία πρόσκρουση αστεροειδούς δημιούργησε τη λεκάνη Isidis πλάτους 1.900 χιλιομέτρων, μια από τις μεγαλύτερες λεκάνες πρόσκρουσης στον Άρη, ανατρέποντας και γέρνοντας τα κάποτε επίπεδα στρώματα βράχων. Αργότερα, ένας δεύτερος αστεροειδής πιθανότατα χτύπησε, σχηματίζοντας τον κρατήρα Jezero, ο οποίος έχει διάμετρο 45 χιλιόμετρα. Αυτή η δεύτερη πρόσκρουση έσπασε και ανύψωσε τα ήδη κεκλιμένα βράχια στους δραματικούς σχηματισμούς που βλέπει το ρόβερ σήμερα. Για να προσδιορίσει ακριβώς πότε έλαβαν χώρα αυτά τα γεγονότα, η ομάδα Perseverance συνέλεξε δύο δείγματα πυρήνα, τα οποία ονομάστηκαν «Bell Island» και «Main River». Εάν μια μελλοντική αποστολή τα επιστρέψει στη Γη, η εργαστηριακή χρονολόγηση θα μπορούσε να προσδιορίσει πότε και πόσο συχνά συμβαίνουν οι συγκρούσεις στον πρώιμο Άρη - και, κατ' επέκταση, στη νεογέννητη Γη, της οποίας το δικό της πρώιμο αρχείο συγκρούσεων έχει σβηστεί από δισεκατομμύρια χρόνια τεκτονικής πλακών. «Κατά τη διάρκεια αυτής της βίαιης εποχής, δεν έπεφτε βροχή ή χιόνι από τον ουρανό, αλλά ένα σχεδόν συνεχές μπαράζ από λιωμένα σταγονίδια βράχων και κονιοποιημένη σκόνη που εκτοξεύτηκε από τις προσκρούσεις αστεροειδών», είπε ο Τζόουνς. «Αν μπορούσαμε να προσδιορίσουμε τις ηλικίες αυτών των στρωμάτων, θα ήταν σαν να διαβάζαμε μια κοσμική μετεωρολογική αναφορά πριν από 4 δισεκατομμύρια χρόνια». Περισσότερα για την Επιμονή Το Εργαστήριο Αεριώθησης της NASA στη Νότια Καλιφόρνια, το οποίο διαχειρίζεται για τον οργανισμό από το Caltech, κατασκεύασε και διαχειρίζεται τις λειτουργίες του ρόβερ Perseverance για λογαριασμό της Διεύθυνσης Επιστημονικών Αποστολών του οργανισμού στην Ουάσινγκτον, στο πλαίσιο του χαρτοφυλακίου του Προγράμματος Εξερεύνησης του Άρη της NASA. Το Κρατικό Πανεπιστήμιο της Αριζόνα ηγείται των λειτουργιών του οργάνου Mastcam-Z του ρόβερ, σε συνεργασία με την Malin Space Science Systems στο Σαν Ντιέγκο, για τον σχεδιασμό, την κατασκευή, τις δοκιμές και τη λειτουργία των καμερών. Το SuperCam ηγείται από το Εθνικό Εργαστήριο Los Alamos στο Νέο Μεξικό, όπου αναπτύχθηκε η Μονάδα Σώματος του οργάνου. Το όργανο SHERLOC (Σάρωση Κατοικήσιμων Περιβαλλόντων με Raman και Φωταύγεια για Οργανικές και Χημικές Ουσίες) του ρόβερ κατασκευάστηκε στο NASA JPL και η κάμερα WATSON (Ευρυγώνιος Τοπογραφικός Αισθητήρας για Λειτουργίες και Μηχανική) κατασκευάστηκε στα Malin Space Science Systems. Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με την Επιμονή της NASA, επισκεφθείτε τη διεύθυνση: https://science.nasa.gov/mission/mars-2020-perseverance Το Perseverance της NASA τράβηξε αυτή τη σέλφι στο "Witch Hazel Hill" στο χείλος του κρατήρα Jezero στις 10 Μαΐου 2025. Η μικρή σκοτεινή τρύπα στο βράχο μπροστά από το ρόβερ είναι η γεώτρηση που έγινε όταν το ρόβερ συνέλεξε το δείγμα "Bell Island". Η μικρή δέσμη σκόνης αριστερά από το κέντρο και κάτω από τη γραμμή του ορίζοντα είναι ένας διάβολος σκόνης. Το ρόβερ Perseverance της NASA κατέγραψε τα δικά του ίχνη κατεβαίνοντας από το χείλος του κρατήρα Jezero. Τα φωτεινά πετρώματα που εκτείνονται από τη μέση αριστερά έως τη μέση δεξιά της εικόνας, ένας σχηματισμός που ονομάζεται «μέλος Broom Point», είναι πιθανότατα άνω των 3,9 δισεκατομμυρίων ετών, γεγονός που τα καθιστά από τα παλαιότερα εδάφη που έχουν εξεταστεί ποτέ από ρόβερ του Άρη. Αυτός ο τροχιακός χάρτης δείχνει την πορεία που ακολούθησε το Perseverance Mars rover της NASA από το σημείο προσεδάφισής του το 2021 στον κρατήρα Jezero μέχρι την τοποθεσία "Broom Point" στα μέσα του 2025.

Το διαστημόπλοιο Webb της NASA ανακαλύπτει κρυμμένο πλανήτη σε διάσημο αστρικό σύστημα. Αστρονόμοι που χρησιμοποιούν το διαστημικό τηλεσκόπιο James Webb της NASA ανακάλυψαν έναν γιγάντιο πλανήτη έξω από το ηλιακό μας σύστημα, που ονομάζεται εξωπλανήτης, κρυμμένος μέσα σε ένα από τα πιο εντατικά μελετημένα πλανητικά συστήματα στον γαλαξία μας.Το νεαρό, κοντινό αστέρι Βήτα Πικτόρις ήταν ήδη γνωστό ότι φιλοξενεί δύο γιγάντιους πλανήτες: τον Βήτα Πικτόρις b, έναν από τους πρώτους εξωπλανήτες που έχουν ποτέ απεικονιστεί άμεσα, και τον Βήτα Πικτόρις c. Ο πρόσφατα εντοπισμένος Βήτα Πικτόρις d τον καθιστά μόλις το δεύτερο πλανητικό σύστημα που είναι γνωστό ότι περιέχει τουλάχιστον τρεις απεικονισμένους πλανήτες. Σε αντίθεση με τον Βήτα Πικτόρις b και c, ωστόσο, ο Βήτα Πικτόρις d ανακαλύφθηκε όχι αναγνωρίζοντας ένα φωτεινό σημείο φωτός, αλλά ανιχνεύοντας το μοναδικό χημικό αποτύπωμα της ατμόσφαιράς του, μια τεχνική που θα μπορούσε να μεταμορφώσει την αναζήτηση κόσμων γύρω από άλλα αστέρια.«Αυτή η ανακάλυψη προσθέτει ένα ακόμη κομμάτι σε ένα ήδη συναρπαστικό πλανητικό σύστημα», δήλωσε ο Aidan Gibbs, επικεφαλής συγγραφέας μιας νέας μελέτης που δημοσιεύθηκε την Τετάρτη στο Astrophysical Journal Letters και μεταδιδακτορικός ερευνητής στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στο Σαν Ντιέγκο. «Ο Βήτα Πικτόρις έχει χρησιμεύσει εδώ και καιρό ως εργαστήριο για την κατανόηση του πώς σχηματίζονται και εξελίσσονται τα πλανητικά συστήματα και τώρα έχουμε έναν άλλο πλανήτη που μας βοηθά να πούμε αυτή την ιστορία». Γνώριμο σύστημα, νέα έκπληξη Βρίσκεται 63 έτη φωτός από τη Γη και περίπου 23 εκατομμυρίων ετών, το Beta Pictoris είναι ένα κοντινό σύστημα στον Γαλαξία μας που προσφέρει μια σπάνια ματιά στις αλληλεπιδράσεις μεταξύ νεογέννητων πλανητών και του δίσκου σκόνης και συντριμμιών που άφησε πίσω του ο σχηματισμός τους. Η ομάδα εκτιμά ότι ο νεοανακαλυφθείς Βήτα Πικτόρις d πιθανότατα έχει τουλάχιστον διπλάσια μάζα από τον Δία, καθιστώντας τον τον μικρότερο από τους τρεις γνωστούς γιγάντιους πλανήτες στο σύστημα. Η μοντελοποίηση υποδηλώνει ότι πιθανότατα περιστρέφεται γύρω από το άστρο του με περίπου 30 αστρονομικές μονάδες , συγκρίσιμη με την περιοχή που καταλαμβάνει ο Ποσειδώνας στο δικό μας ηλιακό σύστημα. Είναι η ευρύτερη τροχιά από τους τρεις γνωστούς πλανήτες, αλλά εξακολουθεί να βρίσκεται μέσα στην εσωτερική άκρη του δίσκου των συντριμμιών.Αν και οι αστρονόμοι δεν έψαχναν για έναν άλλο πλανήτη με τον Webb, ο Beta Pictoris d αναδύθηκε ενώ η ομάδα χρησιμοποιούσε τον NIRSpec (Φασματογράφο Εγγύς Υπερύθρου) του τηλεσκοπίου για να μελετήσει την ατμόσφαιρα του Beta Pictoris b. Συγκεκριμένα, χρησιμοποίησαν τη Μονάδα Ολοκληρωμένου Πεδίου του NIRSpec, η οποία λαμβάνει τόσο μια εικόνα όσο και ένα φάσμα από κάθε pixel σε μια εικόνα.«Δεν ψάχναμε για έναν νέο πλανήτη», είπε ο Γκιμπς. «Προσπαθούσαμε να κατανοήσουμε έναν πλανήτη που ήδη γνωρίζαμε ότι υπήρχε. Στη συνέχεια, αυτό το αποκαλυπτικό σήμα εμφανίστηκε στα δεδομένα εκεί που δεν το περιμέναμε».Αυτό το σήμα ήταν μια σειρά από κορυφές και κοιλότητες μέσα στα φασματοσκοπικά δεδομένα , όπου η ομάδα ανέμενε να δει ένα ομαλό φάσμα από το φως που ανακλάται από τη σκόνη. Ήταν ένα χαρακτηριστικό μοτίβο γραμμών απορρόφησης μονοξειδίου του άνθρακα, απλωμένες σαν γραμμωτός κώδικας, ένα αναμενόμενο χαρακτηριστικό στις ατμόσφαιρες γιγάντιων πλανητών.Επειδή η φασματοσκοπία δεν αποκαλύπτει μόνο τη χημική σύνθεση, αλλά και την κίνηση ενός αντικειμένου, η ομάδα μπόρεσε επίσης να εξαγάγει την ακτινική ταχύτητα από τα δεδομένα. Η ομάδα διαπίστωσε ότι η ταχύτητα, η θέση και η ευθυγράμμιση του πλανήτη με τον δίσκο των συντριμμιών ήταν όλα σύμφωνα με κάτι που περιστρέφεται γύρω από τον Βήτα Πικτόρι και όχι με ένα αστέρι υποβάθρου ή καφέ νάνο με μονοξείδιο του άνθρακα στην ατμόσφαιρά του.«Υπήρχε μια απροσδόκητη φωτεινή πηγή φωτός εντός της απεικόνισης της Μονάδας Ολοκληρωμένου Πεδίου, αλλά έχουμε μάθει να μην εμπιστευόμαστε τις φωτεινές κηλίδες στις εικόνες», δήλωσε ο Jean-Baptiste Ruffio, ερευνητής στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στο Σαν Ντιέγκο και κύριος ερευνητής των πρώτων παρατηρήσεων Webb όπου έγινε η ανακάλυψη. «Μπορεί να είναι αντικείμενα από όργανα ή άλλες δομές στον δίσκο των συντριμμιών. Λαμβάνοντας ένα φάσμα ταυτόχρονα με την εικόνα, καταφέραμε να επιβεβαιώσουμε γρήγορα τις υποψίες μας».Οι επακόλουθες παρατηρήσεις με το MIRI (Μεσαίο Υπέρυθρο Όργανο) του Webb μέσω ενός αιτήματος διακριτικού χρόνου του διευθυντή ανίχνευσαν υδρατμούς και μεθάνιο, επιβεβαιώνοντας περαιτέρω την ταυτότητα του πλανήτη, παρέχοντας παράλληλα μια πιο πλούσια εικόνα της ατμόσφαιρας του πλανήτη.Σε αντίθεση με την παραδοσιακή απεικόνιση, η φασματοσκοπική προσέγγιση επέτρεψε στους ερευνητές να εντοπίσουν τον πλανήτη και να αρχίσουν να μελετούν την ατμόσφαιρά του από την πρώτη κιόλας παρατήρηση. «Ένα φάσμα περιέχει μια απίστευτη ποσότητα πληροφοριών», είπε ο Ruffio. «Δεν μαθαίνεις απλώς ότι κάτι είναι πλανήτης. Αμέσως αρχίζεις να μαθαίνεις για τη θερμοκρασία, τη χημεία και την κίνησή του».Μια ξεχωριστή μελέτη απεικόνισης με επικεφαλής τον Ben Sutlieff του Πανεπιστημίου του Εδιμβούργου και τον Markus Bonse του Ευρωπαϊκού Νότιου Αστεροσκοπείου συμπληρώνει τα ευρήματα της ομάδας με δεδομένα από το Πολύ Μεγάλο Τηλεσκόπιο του Ευρωπαϊκού Νότιου Αστεροσκοπείου και την κάμερα NIRCam (Κάμερα Εγγύς Υπερύθρου) του Webb και επιβεβαίωσε ανεξάρτητα την ύπαρξη του Beta Pictoris d. Βλέποντας μέσα από την κοσμική ομίχλη Ο Βήτα Πικτόρις d παρέμεινε κρυμμένος για χρόνια επειδή βρίσκεται μέσα σε έναν από τους φωτεινότερους δίσκους συντριμμιών που είναι γνωστοί.Ο σκονισμένος δίσκος λειτουργεί σαν ομίχλη, διασκορπίζοντας το φως από το άστρο, καθιστώντας δύσκολη τη διάκριση των πλανητών από τις γύρω δομές με τις συμβατικές τεχνικές απεικόνισης. Η φασματοσκοπική μέθοδος της ομάδας με τον Webb αγνόησε αποτελεσματικά αυτή τη σκόνη, απομονώνοντας μόνο τις στενές μοριακές υπογραφές που είναι μοναδικές για μια πλανητική ατμόσφαιρα.Οι επιστήμονες λένε ότι η παρουσία του πλανήτη μπορεί να εξηγήσει γιατί ο διάσημος δίσκος συντριμμιών έχει τόσο έντονα καθορισμένη εσωτερική άκρη και άλλες αινιγματικές δομές. Στην πραγματικότητα, οι αστρονόμοι είχαν ήδη προβλέψει την ύπαρξη ενός πλανήτη όπως ο Βήτα Πικτόρις d για να εξηγήσουν την ασυνήθιστη δομή του δίσκου.Πέρα από την επέκταση της κατανόησής μας για τον Βήτα Πικτορίς, η ανακάλυψη καταδεικνύει έναν ισχυρό νέο τρόπο για την εύρεση εξωπλανητών.Αυτός είναι ο πρώτος πλανήτης που έχει απεικονιστεί άμεσα και ανακαλύφθηκε κυρίως μέσω φασματοσκοπίας μέτριας ανάλυσης, δείχνοντας ότι οι αστρονόμοι μπορούν να αναγνωρίσουν κόσμους σε σύνθετα περιβάλλοντα μέσω των ατμοσφαιρικών τους δακτυλικών αποτυπωμάτων αντί να βασίζονται αποκλειστικά στην παραδοσιακή κορωνογραφική απεικόνιση.Οι ερευνητές σχεδιάζουν να συνεχίσουν να αναλύουν τις παρατηρήσεις του Webb για να προσδιορίσουν καλύτερα τη θερμοκρασία, τη σύνθεση της ατμόσφαιρας και την τροχιά του πλανήτη, παρέχοντας μια ακόμη πιο λεπτομερή εικόνα ενός από τα πιο εμβληματικά πλανητικά συστήματα της αστρονομίας.Το Διαστημικό Τηλεσκόπιο James Webb είναι το κορυφαίο διαστημικό επιστημονικό παρατηρητήριο στον κόσμο. Το Webb λύνει μυστήρια στο ηλιακό μας σύστημα, κοιτάζοντας πέρα από μακρινούς κόσμους γύρω από άλλα αστέρια και διερευνώντας τις μυστηριώδεις δομές και την προέλευση του σύμπαντός μας και τη θέση μας σε αυτό. Το Webb είναι ένα διεθνές πρόγραμμα με επικεφαλής τη NASA με τους εταίρους της, την ESA (Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Διαστήματος) και την CSA (Καναδική Υπηρεσία Διαστήματος). Για να μάθετε περισσότερα για τον Webb, επισκεφθείτε: https://science.nasa.gov/webb Αυτή η καλλιτεχνική ιδέα δείχνει το σύστημα Beta Pictoris με τον ανακαλυφθέντα γιγάντιο εξωπλανήτη Beta Pictoris d στα δεξιά. Έχει την ευρύτερη τροχιά από τους τρεις γνωστούς εξωπλανήτες εντός του συστήματος. Οι ερευνητές χρησιμοποίησαν τη Μονάδα Ολοκληρωμένου Πεδίου NIRSpec (Φασματογράφος Εγγύς Υπερύθρου) στο Διαστημικό Τηλεσκόπιο James Webb της NASA για να χαρτογραφήσουν το χημικό περιεχόμενο του συστήματος Beta Pictoris. Ως αποτέλεσμα, ανακάλυψαν έναν τρίτο πλανήτη, τον Beta Pictoris d, σε τροχιά γύρω από το νεαρό άστρο. Ο πρόσφατα ανακαλυφθείς τρίτος πλανήτης σε τροχιά γύρω από τον Βήτα Πικτόρις, ο Βήτα Πικτόρις d, φαίνεται σε ανακατασκευασμένες εικόνες από το NIRSpec (Φασματογράφο Εγγύς Υπερύθρου) του Διαστημικού Τηλεσκοπίου James Webb της NASA.

Ιστολόγιο Curiosity, Sols 4947-4953: Ο κρατήρας Gale τότε και τώρα. Ημερομηνία σχεδιασμού για τη Γη: Παρασκευή, 10 Ιουλίου 2026 Το Curiosity είχε ένα επιτυχημένο τριήμερο και μπήκε σε αυτήν την εβδομάδα έτοιμοι να εξερευνήσουμε κι άλλα. Κινούμαστε αρκετά γρήγορα μέσα από διαφορετικές χαρτογραφημένες «μονάδες» ή ξεχωριστές γεωλογικές περιοχές ενδιαφέροντος, επισκεπτόμενοι μια διαφορετική σε κάθε μία από τις τρεις στάσεις μας αυτή την εβδομάδα. Το έδαφος γύρω μας μπορεί να μας δώσει ενδείξεις για το παρελθόν περιβάλλον του κρατήρα Gale, και οι γεωλόγοι μπορούν να εξετάσουν τις διαφορετικές συνθέσεις και εμφανίσεις αυτού που μπορεί να μοιάζει με συνηθισμένους βράχους σε εμάς τους υπόλοιπους, για να συμπεράνουν πώς σχηματίστηκε και τροποποιήθηκε από το περιβάλλον του στο μακρινό παρελθόν. Και οι τρεις στάσεις μας αυτή την εβδομάδα περιελάμβαναν επιστήμη επαφής με τα MAHLI και APXS, καθώς και αναλύσεις σύνθεσης με το όργανο ChemCam LIBS. Οι Mastcam και ChemCam συνέχισαν επίσης να μελετούν το ευρύτερο πλαίσιο αυτής της περιοχής με απεικόνιση μεσαίων και μεγαλύτερων αποστάσεων των βραχωδών λόφων και άλλων σχηματισμών που βλέπουμε γύρω μας. Ανάμεσα στα διαφορετικά στρώματα και υφές του βραχώδους υποβάθρου υπάρχουν χαρακτηριστικά που σχηματίστηκαν από κάποια παλαιότερη διάβρωση και εξετάσαμε επίσης διαφορετικά παραδείγματα αυτών κατά τη διάρκεια της εβδομάδας. Ενώ κάθε βράχος που επιλέγει να εξετάσει το Curiosity είναι ξεχωριστός (γι' αυτό και τους δίνουμε όλους ονόματα!), δύο ξεχώρισαν ιδιαίτερα αυτή την εβδομάδα. Και οι δύο χώροι εργασίας της Δευτέρας και της Τετάρτης περιείχαν βράχους που ήταν πιο σκούροι από αυτούς γύρω τους , επομένως μπορεί να έχουν μεταφερθεί από αλλού ή ακόμη και να είναι μετεωρίτες. Για να βοηθήσουμε στην κατανόηση της ιστορίας τους, στράφηκαμε στο LIBS για να εξετάσουμε τις συνθέσεις τους. Φυσικά, δεν μας ενδιαφέρει μόνο να εξερευνήσουμε το παρελθόν του Άρη — μας ενδιαφέρει και το παρόν περιβάλλον του. Καθώς πλησιάζουμε στο τέλος του έτους στον Άρη, διανύοντας το καλοκαίρι στον κρατήρα Gale και κοιτάζοντας προς το φθινόπωρο, η ατμόσφαιρα σχεδόν φαίνεται να ηρεμεί. Η αλλαγή του έτους στον Άρη μας βλέπει να μεταβαίνουμε από την εποχή της σκόνης πίσω στην εποχή των συννεφιών, επομένως παρακολουθούμε στενά τόσο τη σκόνη όσο και τα σύννεφα. Αυτή η εποχή του χρόνου είναι η τελευταία ανάσα της εποχής της σκόνης, αυτό που ονομάζουμε εποχή καταιγίδων "C", όταν μπορούν να σχηματιστούν μεσαίου μεγέθους, περιφερειακές καταιγίδες σκόνης. Παρακολουθούμε λοιπόν για σημάδια αυτών τόσο με την Mastcam όσο και με την Navcam. Εκτός από την απεικόνιση σκόνης και νεφών, εμείς — όπως πάντα — έχουμε την αξιόπιστη σουίτα οργάνων REMS που προσθέτουν στο καθημερινό μας μετεωρολογικό αρχείο του κρατήρα Gale με τακτικές μετρήσεις. https://science.nasa.gov/blog/curiosity-blog-sols-4947-4953-gale-crater-then-and-now/ Το ρόβερ Curiosity της NASA για τον Άρη τράβηξε αυτήν την εικόνα κοιτάζοντας βόρεια μέσα από τον σκονισμένο αέρα του κρατήρα Gale προς το αμυδρό χείλος του κρατήρα. Το Curiosity χρησιμοποίησε την αριστερή κάμερα πλοήγησης στις 8 Ιουλίου 2026 — 4948η ηλιακή ώρα, ή 4.948η ημέρα του Άρη της αποστολής του Mars Science Laboratory — στις 04:57:40 UTC.

Anthropic: Προσλαμβάνει ειδικούς για να αποτρέψει το τέλος του κόσμου…που φοβάται ότι μπορεί να προκαλέσει η ίδια. 32 νέες καλοπληρωμένες θέσεις εργασίας στην κορυφαία εταιρεία ΑΙ αποκαλύπτουν τους εφιάλτες της εποχής της τεχνητής νοημοσύνης Δεν το κρύβει. Φοβάται την ίδια της την τεχνολογία. Και τώρα προσλαμβάνει ειδικούς με μισθούς εκατοντάδων χιλιάδων δολαρίων για να εμποδίσουν την τεχνητή νοημοσύνη να χρησιμοποιηθεί για την καταστροφή.Ο λόγος για την Anthropic που αναζητεί εκείνους που θα βάλουν φρένο στην κατασκευή εκρηκτικών, την ανάπτυξη πυρηνικών όπλων, τη διάπραξη κυβερνοεπιθέσεων και ακόμη και την προετοιμασία επιθέσεων με εκατομμύρια θύματα.Σύμφωνα με τον ιστότοπο Axios.com οι αγγελίες εργασίας της εταιρείας μοιάζουν περισσότερο με κατάλογο παγκόσμιων απειλών παρά με συνηθισμένες θέσεις σε μια εταιρεία τεχνολογίας.Συνολικά, η Anthropic αναζητεί προσωπικό για 32 ρόλους που έχουν έναν κοινό στόχο: να εντοπίζουν έγκαιρα πώς μπορεί κάποιος να εκμεταλλευτεί τα συστήματα τεχνητής νοημοσύνης για να προκαλέσει πραγματική καταστροφή. Από τα εκρηκτικά έως τα πυρηνικά όπλα. Η εταιρεία προσλαμβάνει αναλυτές με εξειδίκευση στα χημικά και τα εκρηκτικά, στα πυρηνικά και ραδιολογικά όπλα, στις οικονομικές απάτες, στο κυβερνοέγκλημα και σε άλλες μορφές κακόβουλης χρήσης της τεχνητής νοημοσύνης.Σε μία από τις αγγελίες αναφέρεται ότι ο υποψήφιος θα έχει «κρίσιμο ρόλο στην προστασία από την κατάχρηση συστημάτων τεχνητής νοημοσύνης για ραδιολογικές και πυρηνικές βλάβες».Με απλά λόγια, οι νέοι εργαζόμενοι θα πρέπει να σκέφτονται σαν εκείνους που προσπαθούν να παρακάμψουν τα φίλτρα ασφαλείας, να αποσπάσουν επικίνδυνες πληροφορίες από τα μοντέλα και να τα χρησιμοποιήσουν για την κατασκευή όπλων ή την εκτέλεση επιθέσεων. Μισθοί που αγγίζουν τις 300.000 δολάρια Η Anthropic είναι διατεθειμένη να πληρώσει ακριβά αυτή την τεχνογνωσία. Οι αμοιβές για αρκετές από τις συγκεκριμένες θέσεις κινούνται από τα μέσα έως τα υψηλά επίπεδα των 200.000 δολαρίων ετησίως.Το ύψος των μισθών δείχνει πόσο σοβαρά αντιμετωπίζουν πλέον οι εταιρείες τεχνητής νοημοσύνης τον κίνδυνο τα ισχυρότερα μοντέλα τους να μετατραπούν σε εργαλεία στα χέρια εγκληματιών, τρομοκρατικών οργανώσεων ή κρατικών μηχανισμών.Εκπρόσωπος της Anthropic δήλωσε ότι βασική προϋπόθεση της υπεύθυνης ανάπτυξης είναι να διασφαλίζεται ότι τα μοντέλα δεν παρέχουν δυνητικά επικίνδυνες πληροφορίες.Όπως εξήγησε, η εταιρεία προσλαμβάνει συστηματικά ειδικούς σε ευαίσθητους τομείς, ανθρώπους που γνωρίζουν τόσο τη φύση των απειλών όσο και τον τρόπο με τον οποίο η τεχνητή νοημοσύνη μπορεί να τις ενισχύσει. Να βρουν τις αδυναμίες πριν κυκλοφορήσει το μοντέλο Οι ειδικοί αυτοί δεν περιορίζονται στον προγραμματισμό. Το έργο τους είναι να δοκιμάζουν τα συστήματα πριν κυκλοφορήσουν, να επιχειρούν να παρακάμψουν τους μηχανισμούς ασφαλείας και να εντοπίζουν κενά που θα μπορούσαν να εκμεταλλευτούν κακόβουλοι χρήστες.Η εταιρεία υποστηρίζει ότι απασχολεί ήδη εκατοντάδες εργαζομένους που ασχολούνται αποκλειστικά με ζητήματα ασφάλειας. Οι ομάδες αυτές πραγματοποιούν διαρκείς δοκιμές πίεσης στα μοντέλα και διορθώνουν τις αδυναμίες που εντοπίζουν.Για τον λόγο αυτόν, οι θέσεις απαιτούν πραγματική εμπειρία σε πεδία όπως η βιολογία, η πυρηνική τεχνολογία, τα εκρηκτικά και η κυβερνοασφάλεια. Δεν αρκεί κάποιος να γνωρίζει πώς λειτουργεί ένα μοντέλο τεχνητής νοημοσύνης. Πρέπει να καταλαβαίνει πώς μπορεί να χρησιμοποιηθεί στον πραγματικό κόσμο για να προκαλέσει βλάβη.Ο διευθύνων σύμβουλος της Anthropic, Ντάριο Αμοντέι, έχει επανειλημμένα προειδοποιήσει ότι η τεχνητή νοημοσύνη μπορεί να ενισχύσει δραματικά τις δυνατότητες κακόβουλων δρώντων.Σε κείμενό του τον Ιανουάριο είχε χαρακτηρίσει τις βιολογικές επιθέσεις ως ένα από τα πιο ανησυχητικά σενάρια. Όπως είχε γράψει, δεν θεωρεί βέβαιο ότι μια τέτοια επίθεση θα πραγματοποιηθεί αμέσως μόλις γίνει τεχνικά εφικτή. Εκτιμά, όμως, ότι όσο αυξάνεται ο αριθμός των ανθρώπων με πρόσβαση σε ισχυρά μοντέλα και όσο περνούν τα χρόνια, μεγαλώνει και ο κίνδυνος μιας μεγάλης επίθεσης με εκατομμύρια θύματα.Η Anthropic έχει δεχθεί συχνά κριτική ότι υιοθετεί υπερβολικά καταστροφολογική στάση απέναντι στην τεχνητή νοημοσύνη. Ωστόσο, οι νέες προσλήψεις δείχνουν ότι η εταιρεία δεν περιορίζεται στις προειδοποιήσεις. Επενδύει μεγάλα ποσά για να αντιμετωπίσει τους κινδύνους που η ίδια περιγράφει. Η ρήξη με το Πεντάγωνο Στις αρχές του έτους, η Anthropic συγκρούστηκε με το αμερικανικό υπουργείο Άμυνας σχετικά με την πιθανή χρήση της τεχνολογίας της σε συστήματα μαζικής παρακολούθησης και αυτόνομα όπλα.Η διαφωνία αυτή ανέδειξε ένα από τα πιο δύσκολα ερωτήματα γύρω από την τεχνητή νοημοσύνη: ποιος αποφασίζει πώς μπορούν να χρησιμοποιηθούν τα ισχυρότερα μοντέλα, ιδίως όταν το κράτος, ο στρατός και οι ιδιωτικές εταιρείες έχουν διαφορετικές προτεραιότητες. Και η OpenAI αναζητεί ειδικούς για βιολογικούς κινδύνους Η Anthropic δεν είναι η μόνη εταιρεία που ενισχύει τις ομάδες ασφαλείας της. Η OpenAI αναζητεί επίσης ερευνητή με ειδίκευση στους βιολογικούς και χημικούς κινδύνους, προσφέροντας ετήσιο βασικό μισθό από 295.000 έως 445.000 δολάρια.Καθώς τα μοντέλα γίνονται ισχυρότερα, οι μεγαλύτερες εταιρείες του κλάδου προσπαθούν να προλάβουν κινδύνους που μέχρι πρόσφατα έμοιαζαν περισσότερο με σενάρια επιστημονικής φαντασίας. Οι εταιρείες γράφουν μόνες τους τους κανόνες Το πρόβλημα είναι ότι η τεχνογνωσία μετακινείται ολοένα περισσότερο προς τον ιδιωτικό τομέα και λιγότερο προς τις κυβερνήσεις και τις δημόσιες αρχές.Σε συνδυασμό με την απουσία ενός συνεκτικού διεθνούς ρυθμιστικού πλαισίου, αυτό σημαίνει ότι οι ίδιες οι εταιρείες που κατασκευάζουν τα πιο ισχυρά μοντέλα είναι εκείνες που καλούνται να αποφασίσουν ποιοι κίνδυνοι είναι αποδεκτοί, ποια φίλτρα είναι επαρκή και ποια χρήση πρέπει να απαγορεύεται.Η μεγάλη αντίφαση είναι πλέον προφανής: οι εταιρείες τεχνητής νοημοσύνης αναπτύσσουν συστήματα που υπόσχονται να αλλάξουν τον κόσμο και ταυτόχρονα προσλαμβάνουν στρατιές ειδικών για να διασφαλίσουν ότι αυτά τα ίδια συστήματα δεν θα χρησιμοποιηθούν για να τον καταστρέψουν. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2137967/anthropic-proslamvanei-eidikoys-gia-na-apotrepsei-to-telos-toy-kosmoy-poy-fovatai-oti-mporei-na-prokalesei-i-idia/

Μπορεί ο θάνατος ενός άστρου να γεννήσει ένα νέο Σύμπαν; Ανατρεπτική μελέτη για το τι μπορεί να προκαλέσει η καταστροφή ενός τεράστιου άστρου. Μια νέα μελέτη υποστηρίζει ότι η κατάρρευση ενός τεράστιου άστρου θα μπορούσε να οδηγήσει στη δημιουργία ενός μικροσκοπικού διαστελλόμενου Σύμπαντος αντί για μια μαύρη τρύπα.Το αντικείμενο που θα προέκυπτε γνωστό ως «βαρυάστρο» θα απέφευγε τόσο τη μοναδικότητα όσο και τον ορίζοντα γεγονότων που κάνουν τις μαύρες τρύπες τόσο μυστηριώδεις. Τα μεγάλης μάζας άστρα παράγουν φως και θερμότητα μέσω της πυρηνικής σύντηξης στον πυρήνα τους. Η διαδικασία αυτή δημιουργεί εξωτερική πίεση, η οποία εξισορροπεί τη βαρυτική έλξη που τείνει να τα συμπιέσει.Όταν όμως ένα εξαιρετικά μεγάλης μάζας άστρο εξαντλήσει τα πυρηνικά του καύσιμα, αυτή η υποστηρικτική πίεση εξαφανίζεται. Η βαρύτητα κυριαρχεί και προκαλεί την κατάρρευση του άστρου προς το εσωτερικό του, μέχρι να φτάσει σε αυτό που οι φυσικοί ονομάζουν «μοναδικότητα» (singularity), ένα σημείο όπου η ύλη συμπιέζεται σε ακραίο βαθμό.Παρότι οι μαύρες τρύπες θεωρούνται ευρέως το τελικό αποτέλεσμα αυτής της κατάρρευσης δημιουργούν σοβαρά επιστημονικά ερωτήματα. Πώς είναι δυνατόν η μάζα δισεκατομμυρίων Ήλιων να συμπιεστεί σε ένα και μόνο σημείο; Πώς μπορεί ο χωροχρόνος να αποκτήσει άπειρη καμπυλότητα στη μοναδικότητα;Σε αυτό το στάδιο, οι γνωστοί νόμοι της φυσικής παύουν να δίνουν αξιόπιστες απαντήσεις καθιστώντας αδύνατη την πρόβλεψη του τι συμβαίνει στη συνέχεια. Επιπλέον οι μαύρες τρύπες κρύβουν οτιδήποτε βρίσκεται πέρα από τον ορίζοντα γεγονότων τους πράγμα που σημαίνει ότι η ύλη η ενέργεια και ακόμη και το φως δεν μπορούν πλέον να παρατηρηθούν μόλις τον διασχίσουν.Λόγω αυτών των προβλημάτων ορισμένοι επιστήμονες έχουν εξετάσει το ενδεχόμενο οι μαύρες τρύπες να είναι στην πραγματικότητα διαφορετικού τύπου αντικείμενα. Η μυστηριώδης ενέργεια Μία από τις προτεινόμενες εναλλακτικές είναι το βαρυάστρο (gravastar) που αποτελεί συντομογραφία του όρου «βαρυτικό άστρο κενού» (gravitational vacuum star). Πρόκειται για υποθετικά υπερσυμπαγή αντικείμενα, τα οποία θα ήταν σχεδόν αδύνατο να παρατηρηθούν εξαιτίας της εξαιρετικά ισχυρής βαρύτητάς τους.Σε αντίθεση με τις μαύρες τρύπες, τα βαρυάστρα θα περιείχαν συνηθισμένη ύλη στα εξωτερικά τους στρώματα, ενώ το εσωτερικό τους θα ήταν γεμάτο με σκοτεινή ενέργεια. Αυτή η μυστηριώδης μορφή ενέργειας θα δημιουργούσε εξωτερική πίεση που θα αντιστάθμιζε τη βαρυτική κατάρρευση.Έτσι, τα βαρυάστρα θα μπορούσαν να έχουν σχεδόν την ίδια μάζα και πυκνότητα με τις μαύρες τρύπες, χωρίς όμως να διαθέτουν ούτε μοναδικότητα ούτε ορίζοντα γεγονότων. Παρόλο που τα βαρυάστρα αποτελούν εδώ και χρόνια αντικείμενο θεωρητικού ενδιαφέροντος, ένα βασικό ερώτημα παρέμενε αναπάντητο: πώς θα μπορούσαν να σχηματιστούν στην πραγματικότητα;Οι θεωρητικοί φυσικοί Ντάνιελ Τζαμπόλσκι και Λουτσιάνο Ρετζόλα ανέπτυξαν τώρα αυτό που περιγράφουν ως την πρώτη δυναμική λύση των εξισώσεων της Γενικής Θεωρίας της Σχετικότητας του Άλμπερτ Αϊνστάιν η οποία εξηγεί πώς ένα άστρο που καταρρέει θα μπορούσε να μετατραπεί σε βαρυάστρο.Σύμφωνα με τη μελέτη τους κατά τη διάρκεια της κατάρρευσης ενός τεράστιου άστρου θα μπορούσε να δημιουργηθεί ένα μικροσκοπικό Σύμπαν μέσα στην ίδια την καταρρέουσα ύλη.Οι ερευνητές υποστηρίζουν ότι αυτή η διαδικασία θα έμοιαζε με τη Μεγάλη Έκρηξη η οποία γέννησε το (δικό μας) Σύμπαν. Όπως πιστεύεται ότι η σκοτεινή ενέργεια προκαλεί τη διαστολή του Σύμπαντός μας έτσι και σε αυτή την περίπτωση θα τροφοδοτούσε τη διαστολή του νέου μικροσκοπικού Σύμπαντος.Καθώς αυτό το μικρό Σύμπαν διαστέλλεται ασκεί πίεση προς τα έξω αντιστεκόμενο στη βαρυτική κατάρρευση του άστρου. Η αντίθετη αυτή δύναμη θα μπορούσε να σταματήσει την κατάρρευση πριν σχηματιστεί μια μαύρη τρύπα. Τελικά δημιουργείται μια ισορροπία ανάμεσα στο διαστελλόμενο μικροσκοπικό Σύμπαν και στην καταρρέουσα αστρική ύλη. Αυτή η ισορροπία οδηγεί στη δημιουργία ενός σταθερού βαρυάστρου. Η εξήγηση Σύμφωνα με τους ερευνητές, η λύση αυτή προσφέρει για πρώτη φορά μια εξήγηση σε ένα πρόβλημα που απασχολεί τους επιστήμονες εδώ και περίπου 25 χρόνια: πώς θα μπορούσαν τα βαρυάστρα να προκύψουν από την κατάρρευση συνηθισμένης ύλης.«Η Μεγάλη Έκρηξη του αναδυόμενου σύμπαντος μπορεί να συμβεί όταν το άστρο έχει ήδη καταρρεύσει σχεδόν μέχρι το σημείο όπου θα γινόταν μαύρη τρύπα. Η συμπεριφορά της ύλης υπό τόσο ακραίες συνθήκες συμπίεσης παραμένει σε μεγάλο βαθμό άγνωστη, αφήνοντας ανοιχτό το ενδεχόμενο να εμφανίζονται νέα φυσικά φαινόμενα. Είναι πιο εύκολο να φανταστεί κανείς ότι η Μεγάλη Έκρηξη συμβαίνει μόνο σε ένα πολύ προχωρημένο στάδιο, όταν η ύλη έχει ήδη συμπιεστεί σε ακραίο βαθμό, δημιουργώντας έτσι νέα φυσικά φαινόμενα» λέει η Τζαμπόλσκι. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2137814/mporei-o-thanatos-enos-astroy-na-gennisei-ena-neo-sympan/

ΗΠΑ: Πώληση-ρεκόρ ενός σκελετού T-Rex έναντι 50,1 εκατομμυρίων δολαρίων (Φωτό) Το ακριβότερο απολίθωμα δεινόσαυρου που έχει ποτέ πουληθεί Ένας σκελετός Τυραννόσαυρου Ρεξ (T-Rex), με το προσωνύμιο «Γκας», πουλήθηκε σήμερα έναντι του ποσού των 50,1 εκατομμυρίων δολαρίων, κατά τη διάρκεια μιας δημοπρασίας που οργανώθηκε από τον οίκο Sotheby’s στη Νέα Υόρκη κι έγινε έτσι το ακριβότερο απολίθωμα δεινόσαυρου που έχει ποτέ πουληθεί.Πρόκειται για έναν από τους πιο ολοκληρωμένους σκελετούς T-Rex στον κόσμο, με 183 απολιθωμένα οστά. Ανακαλύφθηκε το 2021 σε ένα ράντσο στη Νότια Ντακότα.Ο «Γκας» έζησε κατά τη διάρκεια της Μααστριχτιανής Περιόδου, πριν από περίπου 66-72 εκατομμύρια χρόνια, μια περίοδο που χαρακτηρίστηκε από θερμό κλίμα, υψηλή στάθμη των θαλασσών και τεράστιες παράκτιες πεδιάδες που πλημμύριζαν συχνά.Ο σκελετός έχει μήκος 11,6 μέτρα, γεγονός που τον καθιστά ως έναν από τους μεγαλύτερους που έχουν ποτέ ανακαλυφθεί. Είναι ολοκληρωμένος σε ποσοστό περίπου 63%.Αυτή η δημοπρασία, όπου πλειοδότησε ένας ανώνυμος αγοραστής, καταδεικνύει την ανάπτυξη της αγοράς απολιθωμάτων δεινοσαύρων, μια τάση που επικρίνεται από ορισμένους παλαιοντολόγους, οι οποίοι εκφράζουν τη λύπη τους για το γεγονός ότι αυτά τα δείγματα καταλήγουν σε ιδιωτικές συλλογές.«Οι ΗΠΑ είναι η μοναδική χώρα στον κόσμο όπου απολιθώματα αυτού του είδους θεωρούνται ιδιωτική περιουσία», είχε δηλώσει στο Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων (AFP) πριν από τη δημοπρασία η Κασσάνδρα Χάτον, υπεύθυνη των τμημάτων Επιστημών και Φυσικής Ιστορίας του Sotheby’s.Το προηγούμενο ρεκόρ για ένα απολίθωμα που πουλήθηκε σε δημοπρασία ήταν εκείνο του «Apex», ενός Στεγόσαυρου, που αγοράστηκε έναντι 44,6 εκατομμυρίων δολαρίων το 2024 από τον δισεκατομμυριούχο Κεν Γκρίφιν. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2137726/ipa-polisi-rekor-enos-skeletoy-t-rex-enanti-501-ekatommyrion-dolarion-foto/

Roscosmos Το Soyuz MS-29 εκτοξεύτηκε στον ISS Στις 5:47:43 μ.μ. ώρα Μόσχας, το διαστημόπλοιο Soyuz απογειώθηκε από την Εξέδρα 31. Το πλήρωμα περιλάμβανε τους Πιότρ Ντουμπρόφ, Άννα Κίκινα και Ανίλ Μένον. Το διαστημόπλοιο εισήχθη στην καθορισμένη τροχιά του, διαχωρίστηκε από το τρίτο στάδιο του πυραύλου και ανέπτυξε τις κεραίες και τα ηλιακά του πάνελ—όλα σε τάξη! ▪Αναμένουμε σύνδεση με τον σταθμό στις 8:56 μ.μ. ώρα Μόσχας Συντονιστείτε στην εκπομπή στις 8:35 μ.μ. ώρα Μόσχας https://vk.com/roscosmos?w=wall-30315369_622656 Roscosmos Το επανδρωμένο διαστημόπλοιο Soyuz MS-29 έφτασε στον σταθμό. Σήμερα στις 8:52:23 μ.μ. ώρα Μόσχας, το Soyuz MS-29 προσδέθηκε στη μονάδα Prichal του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού. Μέλη πληρώματος: 👩‍🚀 Κοσμοναύτης της Roscosmos Pyotr Dubrov 👩‍🚀 Κοσμοναύτης της Roscosmos Anna Kikina 👩‍🚀 Αστροναύτης της NASA Anil Menon Το επόμενο στάδιο της αποστολής είναι το άνοιγμα των καταπακτών και η μεταφορά του πληρώματος στον ISS. https://vk.com/roscosmos?w=wall-30315369_622864 https://vk.com/roscosmos?z=video-30315369_456244940%2Fcdcbab84f4bd204bda%2Fpl_post_-30315369_621478 https://vk.com/roscosmos?z=video-30315369_456244941%2F078d7ea429728d63c9%2Fpl _post_-30315369_621478 Περιμένοντας τους συναδέλφους: Ο κοσμοναύτης της Roscosmos, Σεργκέι Κουντ-Σβερτσκόφ, επιδεικνύει τις προετοιμασίες σε τροχιά για να συναντήσει το πλήρωμα του ISS-75 Ο Σεργκέι Κουντ-Σβερτσκόφ κατέγραψε ένα βίντεο που δείχνει τις εγκαταστάσεις των συναδέλφων κοσμοναυτών Ο Πιότρ Ντουμπρόφ και η Άννα Κίκινα στον σταθμό. https://vk.com/roscosmos?z=video-30315369_456244944%2Fe67ee60380eeed31ac%2Fpl_post_-30315369_622698 https://vk.com/roscosmos?z=video-30315369_456244945%2Fb98f3d75dfd8b5b566%2Fpl_post_-30315369_622698 Η Αποστολή 74 Παραμένει Απασχολημένη και Περιμένει την Άφιξη του Νέου Πληρώματος της Τρίτης. Η Αποστολή 74 είναι έτοιμη να καλωσορίσει τρία νέα μέλη πληρώματος στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό, τα οποία μετρούν αντίστροφα για την εκτόξευσή τους με το διαστημόπλοιο Soyuz MS-29. Η τριάδα, που αποτελείται από τον αστροναύτη της NASA Anil Menon και τους κοσμοναύτες της Roscosmos Pyotr Dubrov και Anna Kikina, θα εκτοξευθεί στις 10:47 π.μ. EDT την Τρίτη από το Κοσμοδρόμιο του Μπαϊκονούρ στο Καζακστάν και θα δέσει στη μονάδα Prichal στις 1:56 μ.μ. την ίδια ημέρα. Περίπου δύο ώρες αργότερα, οι καταπακτές θα ανοίξουν και το νέο πλήρωμα θα εισέλθει στο τροχιακό φυλάκιο, ξεκινώντας επίσημα μια ερευνητική αποστολή οκτώμισι μηνών.Εν τω μεταξύ, οι επτά κάτοικοι του εργαστηρίου σε τροχιά ξεκίνησαν την εβδομάδα γεμάτη με συνεχή συντήρηση και ανθρώπινη έρευνα. Σύντομα θα χωριστούν όταν τρία μέλη του πληρώματος, τα οποία βρίσκονται σε τροχιά γύρω από τη Γη από τις 27 Νοεμβρίου 2025 , αναχωρήσουν από τον διαστημικό σταθμό δύο εβδομάδες μετά την άφιξη του νέου πληρώματος.Οι μηχανικοί πτήσης της NASA, Τζέσικα Μέιρ και Τζακ Χάθαγουεϊ, πέρασαν τη Δευτέρα εστιάζοντας στη συντήρηση του εξοπλισμού. Η Μέιρ άλλαξε μπαταρίες στον εξοπλισμό διαστημικών περιπάτων μέσα στον αεροθάλαμο Quest και στη συνέχεια επιθεώρησε και καθάρισε την Ευρωπαϊκή Συσκευή Ενισχυμένης Εξερεύνησης Άσκησης που βρίσκεται στην εργαστηριακή μονάδα του Κολόμπους . Η Χάθαγουεϊ επισκεύασε τον εξοπλισμό μέσα στον αεροθάλαμο της εργαστηριακής μονάδας Kibo για να καταστεί δυνατή η επερχόμενη εγκατάσταση εξωτερικού ερευνητικού εξοπλισμού .Η μηχανικός πτήσης Sophie Adenot της ESA (Ευρωπαϊκής Διαστημικής Υπηρεσίας) εργάστηκε επίσης μέσα στο Kibo, εγκαθιστώντας τον εξοπλισμό ενδοφλέβιας παραγωγής υγρών – Mini στο ντουλαπάκι του Life Science, για να δείξει πώς το πόσιμο νερό μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την παρασκευή αλατούχου διαλύματος για τη θεραπεία ιατρικών παθήσεων κατά τη διάρκεια διαστημικής πτήσης. Στη συνέχεια, έθεσε σε λειτουργία και εξέτασε τον αναλυτή αερίων ανωμαλιών που ελέγχει την ατμόσφαιρα του σταθμού για επιβλαβή αέρια.Ο μηχανικός πτήσης της NASA, Κρις Γουίλιαμς, καθάρισε τα δωμάτια του πληρώματος που βρίσκονται στην αριστερή πλευρά της μονάδας Unity . Καθάρισε το σύστημα εξαερισμού και τους αισθητήρες ροής αέρα και στη συνέχεια επισκεύασε περιοχές από όπου μπορεί να διαρρεύσει σκόνη και υπολείμματα. Ο Γουίλιαμς ετοιμάζεται επίσης να επιστρέψει στη Γη με τους κοσμοναύτες της Roscosmos, Σεργκέι Κουντ-Σβερτσκόφ και Σεργκέι Μικάεφ, αμέσως μετά την άφιξη του νέου πληρώματος. Πέρασε ένα μέρος της βάρδιάς του τη Δευτέρα εξετάζοντας το φορτίο και τα προσωπικά αντικείμενα που θα συσκευάσει μέσα στο διαστημόπλοιο Soyuz MS-28 για το ταξίδι της επιστροφής.Οι Kud-Sverchkov και Sergei Mikaev άρχισαν επίσης να οργανώνουν τα αντικείμενα επιστροφής που θα πάρουν πίσω στη Γη μέσα στο Soyuz MS-28. Οι κοσμοναύτες ξεκίνησαν τη βάρδιά τους μετρώντας την αρτηριακή τους πίεση για μια μακροχρόνια καρδιακή μελέτη. Στη συνέχεια, συνέχισαν να δοκιμάζουν τη στολή αρνητικής πίεσης στο κάτω μέρος του σώματος, η οποία μπορεί να αντισταθμίσει τις επιπτώσεις της μικροβαρύτητας και να διευκολύνει την προσαρμογή στη βαρύτητα της Γης μετά από μια μακροχρόνια διαστημική πτήση.Ο μηχανικός πτήσης της Roscosmos, Αντρέι Φεντιάεφ, ξεκίνησε τη βάρδιά του κάνοντας συντήρηση των εξαρτημάτων υποστήριξης ζωής, συμπεριλαμβανομένης της γεννήτριας οξυγόνου Elektron στη μονάδα σέρβις Zvezda . Στη συνέχεια, ο Φεντιάεφ έλεγξε τη λειτουργικότητα του εξοπλισμού βίντεο και ολοκλήρωσε τη βάρδιά του με τους Meir, Hathaway και Adenot, τους συναδέλφους του στο SpaceX Crew-12 , και εξέτασε τις διαδικασίες ασφαλείας του διαστημοπλοίου Dragon. Μάθετε περισσότερα για τις δραστηριότητες του διαστημικού σταθμού ακολουθώντας το ιστολόγιο του διαστημικού σταθμού , @space_station στο X, καθώς και τους λογαριασμούς του ISS στο Facebook και στο Instagram . https://www.nasa.gov/blogs/spacestation/2026/07/13/expedition-74-stays-busy-and-awaits-tuesdays-new-crew-arrival/ Από αριστερά, ο αστροναύτης της NASA, Ανίλ Μένον, και οι κοσμοναύτες της Roscosmos, Άννα Κίκινα και Πιότρ Ντουμπρόφ, συμμετέχουν σε εκπαιδευτική συνεδρία στο Διαστημικό Κέντρο Τζόνσον στο Χιούστον του Τέξας, ενόψει της επερχόμενης αποστολής τους στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό.

Εκτοξεύτηκε αυτόνομο εργαστήριο για τη μελέτη πρωτεϊνών που προκαλούν σοβαρές ασθένειες. Αξιοποιεί τα πλεονεκτήματα της μικροβαρύτητας για να αναδείξει πιθανά φάρμακα για Αλτσχάιμερ, Πάρκινσον και καρκίνο. Η βρετανική νεοφυής εταιρεία διαστημικής βιοτεχνολογίας Mass Balance εκτόξευσε την πρώτη της αποστολή στο Διάστημα με πύραυλο Falcon 9 της SpaceX. Η αποστολή, με την ονομασία MB-X1 είναι ένα πολύ μικρού μεγέθους αυτόνομο εργαστήριο που αξιοποιεί τα πλεονεκτήματα της μικροβαρύτητας για τη μελέτη πρωτεϊνών που προκαλούν ασθένειες.Πρόκειται για την πρώτη δοκιμή της πλατφόρμας MB-X, η οποία έχει στόχο να παράγει δεδομένα για την εκπαίδευση μοντέλων τεχνητής νοημοσύνης που θα μπορούν να εντοπίζουν νέους υποψήφιους φαρμακευτικούς στόχους για ασθένειες που σχετίζονται με τη γήρανση όπως η νόσος Αλτσχάιμερ, η νόσος Πάρκινσον και ορισμένες μορφές καρκίνου.«Απαλλαγμένο από τους περιορισμούς της βαρύτητας, το MB-X1 αποτελεί το πρώτο βήμα για την αντιμετώπιση σημαντικών ανεκπλήρωτων αναγκών σε ασθένειες που μέχρι σήμερα θεωρούνται εξαιρετικά δύσκολο να αντιμετωπιστούν με φάρμακα, όπως το Αλτσχάιμερ και ο καρκίνος» ανέφερε η Mass Balance.Το MB-X1 είναι μια μονάδα επεξεργασίας μεγέθους περίπου όσο μια γροθιά η οποία περιλαμβάνει χημικές ουσίες, αισθητήρες και συστήματα ελέγχου. Η πλατφόρμα MB-X επικεντρώνεται στις λεγόμενες μη δομημένες ή εγγενώς άτακτες πρωτεΐνες οι οποίες, σύμφωνα με τον διευθύνοντα σύμβουλο και συνιδρυτή της εταιρείας Τόμπι Κολ αποτελούν μία από τις μεγαλύτερες προκλήσεις της σύγχρονης φαρμακευτικής έρευνας. «Αυτές οι πρωτεΐνες δεν έχουν σταθερή τρισδιάστατη δομή γεγονός που τους επιτρέπει να επιτελούν πολλές σημαντικές λειτουργίες. Όταν όμως δυσλειτουργούν μπορούν να προκαλέσουν πλήθος ασθενειών» εξηγεί.Η συνεχής μεταβολή της δομής τους καθιστά ιδιαίτερα δύσκολη την ανάπτυξη φαρμάκων που θα μπορούν να τις στοχεύσουν αποτελεσματικά. Η ομάδα της Mass Balance εκτιμά ότι οι συνθήκες μικροβαρύτητας στο Διάστημα μπορούν να προσφέρουν μοναδικές δυνατότητες για τη μελέτη αυτών των πρωτεϊνών.«Αποτελούν έναν από τους μεγαλύτερους “εφιάλτες” στην ανακάλυψη νέων φαρμάκων. Αν μπορέσουμε να συμβάλουμε, έστω και λίγο, στην αντιμετώπιση του Αλτσχάιμερ ή ορισμένων μορφών καρκίνου αξιοποιώντας δεδομένα που συλλέγονται στο Διάστημα, τότε αξίζει κάθε προσπάθεια» αναφέρει ο Κολ.Οι επόμενες αποστολές της πλατφόρμας MB-X θα πραγματοποιούν πειράματα με αυτές τις δύσκολες πρωτεΐνες σε τροχιά γύρω από τη Γη και θα μεταδίδουν τα δεδομένα σε εργαστήρια στη Γη. Η Mass Balance σκοπεύει να δημιουργήσει μια μεγάλη βάση δεδομένων, η οποία θα χρησιμοποιηθεί για την εκπαίδευση του ιδιόκτητου μοντέλου τεχνητής νοημοσύνης SpaceFold AI. Σύμφωνα με τον Toby Call, τα δεδομένα αυτά θα μπορούσαν επίσης να αξιοποιηθούν για την ανάπτυξη ακόμη πιο προηγμένων μοντέλων τεχνητής νοημοσύνης στο μέλλον.Το MB-X1 αναμένεται να ενεργοποιηθεί μέσα στις επόμενες εβδομάδες και να παραμείνει σε τροχιά για αρκετούς μήνες. Η εταιρεία, η οποία μέχρι σήμερα έχει χρηματοδοτήσει τη δραστηριότητά της αποκλειστικά με ίδια κεφάλαια, σχεδιάζει νέα εκτόξευση μέχρι το τέλος του έτους ή ακόμη και περισσότερες αποστολές εφόσον εξασφαλίσει την απαραίτητη χρηματοδότηση. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2137289/ektoxeytike-aytonomo-ergastirio-gia-ti-meleti-proteinon-poy-prokaloyn-sovares-astheneies/ Όλα έτοιμα για την εκτόξευση του βελτιωμένου σούπερ πυραύλου και του διαστημοπλοίου της SpaceX Πρόκειται για την 13η δοκιμή του Super Heavy και του Starship που έχουν υποστεί τροποποιήσεις από την τελευταία τους πτήση. Η αρμόδια κρατική υπηρεσία των ΗΠΑ έδωσε το πράσινο φως στην SpaceX, τη διαστημική εταιρεία του Ελον Μασκ, για να πραγματοποιήσει μια νέα δοκιμή του γιγάντιου πυραυλικού συστήματος της με το οποίο θέλει να ανοίξει μια νέα εποχή στη διαστημική βιομηχανία αλλά και την παρουσία του ανθρώπου μακριά από τη Γη.Ο πύραυλος Super Heavy είναι ο μεγαλύτερος που έχει κατασκευαστεί μέχρι σήμερα και υπόσχεται επανάσταση στη διαστημική βιομηχανία αφού θα μπορεί να μεταφέρει μεγαλύτερα φορτία από αυτά που μεταφέρουν οι σημερινοί πύραυλοι και σε μεγαλύτερες αποστάσεις από αυτές που το κάνουν οι σημερινοί πύραυλοι με σχετικά χαμηλό κόστος αφού είναι επαναχρησιμοποιούμενος.Στον πύραυλο τοποθετείται σε κάθε δοκιμή το σκάφος Starship που σχεδιάστηκε για να μεταφέρει φορτία αλλά και 100 επιβάτες στο Διάστημα με τον Μασκ να υποστηρίζει ότι με αυτό το σκάφος θα δημιουργήσει μια μεγάλη ανθρώπινη αποικία στον Άρη τα επόμενα 25 χρόνια. Τόσο ο πύραυλος όσο και το σκάφος προορίζονται και για επανδρωμένες αποστολές στη Σελήνη.Μετά την εξασφάλιση της άδειας η SpaceX όρισε ως ημερομηνία εκτόξευσης του πυραύλου την Πέμπτη 16 Ιουλίου αν δεν υπάρξει κάποιο τεχνικό ή άλλο απρόοπτο (π.χ. καιρικές συνθήκες) που θα οδηγήσουν σε αναβολή. Σύμφωνα με την εταιρεία όπως συνέβη και σε όλες τις προηγούμενες περιπτώσεις ο πύραυλος που θα εκτοξευτεί καθώς και το σκάφος έχουν υποστεί όλες τις απαραίτητες αναβαθμίσεις και τροποποιήσεις βάση των συμπερασμάτων και μελετών της προηγούμενης δοκιμής καθώς και των σχετικών υποδείξεων που έχει κάνει η αρμόδια αμερικανική υπηρεσία με στόχο όλα να πάνε καλά και η δοκιμή να είναι απόλυτα πετυχημένη και να ανοίξει ο δρόμος για να ξεκινήσουν κανονικά τα δρομολόγια. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2137298/ola-etoima-gia-tin-ektoxeysi-toy-veltiomenoy-soyper-pyrayloy-kai-toy-diastimoploioy-tis-spacex/ Εντοπίστηκε άγνωστη μέχρι σήμερα «χωματερή» διαστημικών σκουπιδιών που απειλεί πολλούς σημαντικούς δορυφόρους. Ειδικοί κάνουν λόγο για ένα… ναρκοπέδιο που πρέπει να εξουδετερωθεί γρήγορα. Ερευνητές εντόπισαν μέχρι πρότινος αόρατα διαστημικά σκουπίδια που κυκλοφορούν ανεξέλεγκτα στη περιοχή της αποκαλούμενης γεωσύγχρονης τροχιάς όπου βρίσκονται εκατοντάδες δορυφόροι.Γεωσύγχρονη τροχιά ονομάζεται η τροχιά ενός δορυφόρου γύρω από τη Γη η οποία έχει περίοδο ακριβώς 23 ώρες, 56 λεπτά και 4 δευτερόλεπτα (μία αστρική ημέρα). Επειδή ο χρόνος αυτός ταυτίζεται με την περιστροφή της Γης ο δορυφόρος ολοκληρώνει μία περιστροφή στον ίδιο ακριβώς χρόνο που χρειάζεται η Γη για να κάνει μία πλήρη περιστροφή γύρω από τον άξονά της.Οι ερευνητές εντόπισαν αυτά τα διαστημικά σκουπίδια επανεξετάζοντας δεδομένα από παλαιότερη έρευνα για τα υπολείμματα των κάθε είδους διαστημικών αντικειμένων που στέλνει η ανθρωπότητα έξω από τη Γη. Με τον όρο «διαστημικά σκουπίδια» χαρακτηρίζεται οτιδήποτε από μεγάλα αντικείμενα όπως δορυφόροι εκτός λειτουργίας ως διαφόρων μεγεθών κομμάτια διαστημικών σκαφών ή δορυφόρων που έχουν αποσπαστεί από αυτούς για διαφόρους λόγους. Τα αντικείμενα αυτά κινούνται σε τροχιά γύρω από τη Γη και σε πολλές περιπτώσεις έρχονται σε σύγκρουση μεταξύ τους δημιουργώντας επιπλέον αριθμό διαστημικών σκουπιδιών.Ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Διαστήματος εκτιμά ότι υπάρχουν περί τα 130 εκατ. διαστημικά σκουπίδια με διάμετρο μέχρι ένα εκατοστό και περίπου 35 χιλιάδες με διάμετρο ως και δέκα εκατοστά τα οποία είναι και τα πιο επικίνδυνα αφού αν χτυπήσουν κάποιο σκάφος που κινείται έξω από τη Γη ή κάποιον από τους διαστημικούς σταθμούς που είναι σε λειτουργία αυτή την στιγμή μπορούν να προκαλέσουν ανεπανόρθωτη ζημιά θέτοντας σε κίνδυνο τις αποστολές και τους αστροναύτες.«Τα διαστημικά σκουπίδια στη γεωσύγχρονη τροχιά αποτελούν ένα πιθανό ναρκοπέδιο. Κανείς σώφρων άνθρωπος δεν θα έμπαινε σε ένα πραγματικό ναρκοπέδιο χωρίς ανιχνευτή ναρκών. Αντίστοιχα κανείς δεν θα έπρεπε να εκτοξεύει έναν δορυφόρο σε γεωσύγχρονη τροχιά χωρίς να έχει προηγηθεί μια επαρκής καταγραφή των διαστημικών σκουπιδιών εκεί» δήλωσε ο Στιούαρτ Ιβς συν-συγγραφέας της μελέτης και σύμβουλος της εταιρείας SJE Space. Η μέθοδος Οι ερευνητές εντόπισαν τα μέχρι πρότινος αόρατα διαστημικά σκουπίδια επανεξετάζοντας δεδομένα από παλαιότερη έρευνα για τέτοια αντικείμενα η οποία είχε πραγματοποιηθεί με το τηλεσκόπιο Isaac Newton διαμέτρου 2,54 μέτρων που βρίσκεται στη Λα Πάλμα των Καναρίων Νήσων.Τα δεδομένα αναλύθηκαν εκ νέου με τη βοήθεια νέων αλγορίθμων επεξεργασίας εικόνας οι οποίοι κατάφεραν να διακρίνουν πολύ μικρότερα και ασθενέστερα θραύσματα από όσα ήταν δυνατό να εντοπιστούν μέχρι σήμερα στη μακρινή γεωστατική τροχιά.«Η τεχνική της “τυφλής στοίβαξης” αποτελεί μια εξαιρετικά ισχυρή μέθοδο για τη βελτίωση της ευαισθησίας των αστρονομικών δεδομένων. Η μέθοδος εξετάζει πολλαπλές πιθανές τροχιές μέσα σε μια ακολουθία εικόνων κατά μήκος των οποίων θα μπορούσαν να κινούνται κρυμμένα αντικείμενα και συνδυάζει τις εικόνες ώστε αυτά να ξεχωρίσουν από τον οπτικό “θόρυβο”. Το συγκεκριμένο έργο αποτελεί μια επιτυχημένη εφαρμογή αυτής της τεχνικής σε πραγματικές συνθήκες» δήλωσε ο Μπεν Κουκ ερευνητής του Κέντρου Επίγνωσης του Διαστημικού Περιβάλλοντος του βρετανικού Πανεπιστημίου του Warwick και συν-συγγραφέας της μελέτης. Η ανακάλυψη Οι ερευνητές εντόπισαν συνολικά 25 ίχνη διαστημικών σκουπιδιών που είχαν διαφύγει από την αρχική ανάλυση των εικόνων ενώ το 80% αυτών προερχόταν από αντικείμενα που ήταν μέχρι σήμερα εντελώς άγνωστα.Το εύρημα προκαλεί ιδιαίτερη ανησυχία καθώς τα διαστημικά σκουπίδια σε τόσο μεγάλα υψόμετρα συμπεριφέρονται διαφορετικά από εκείνα που βρίσκονται σε χαμηλότερες τροχιές γύρω από τη Γη. Σε ύψος περίπου 36,000 χιλιομέτρων η ατμόσφαιρα της Γης είναι πρακτικά ανύπαρκτη με αποτέλεσμα να μην υπάρχει αεροδυναμική αντίσταση που θα επιβράδυνε τα θραύσματα και θα τα οδηγούσε τελικά να καούν κατά την επανείσοδο τους στην ατμόσφαιρα.«Τα διαστημικά σκουπίδια που βρίσκονται κοντά στη γεωστατική ζώνη είναι ιδιαίτερα ανησυχητικά. Βρίσκονται πολύ μακριά από τη Γη αρκετά πάνω από την ατμόσφαιρά της γι’ αυτό και τα μικρά αντικείμενα είναι εξαιρετικά αμυδρά και δύσκολα στον εντοπισμό. Επιπλέον οποιοδήποτε νέο θραύσμα δημιουργηθεί εκεί θα παραμείνει ουσιαστικά για πάντα σε τροχιά» δήλωσε ο Τζέημς Μπλέικ επίσης ερευνητής του Πανεπιστημίου του Warwick και συν-συγγραφέας της μελέτης. Οι κίνδυνοι Ενώ οι χαμηλές τροχιές γύρω από τη Γη καθαρίζουν σταδιακά λόγω της ατμοσφαιρικής αντίστασης στις μεγαλύτερες αποστάσεις η συγκέντρωση διαστημικών απορριμμάτων θα συνεχίζει να αυξάνεται διαρκώς καθιστώντας τη λειτουργία των δορυφόρων ολοένα και πιο δύσκολη και επικίνδυνη.Παράλληλα οι δορυφόροι που βρίσκονται στη γεωστατική τροχιά είναι συνήθως πολύ μεγαλύτεροι, ακριβότεροι και σχεδιασμένοι για αποστολές μεγάλης διάρκειας σε αντίθεση με τους δορυφόρους των μεγάλων σμηνών (π.χ. Starlink) που λειτουργούν σε χαμηλή γήινη τροχιά. Πολλοί από αυτούς διαθέτουν ηλιακά πάνελ με άνοιγμα που ξεπερνά τα 30 μέτρα και μπορούν να υποστούν σοβαρές ζημιές ακόμη και από σύγκρουση με ένα πολύ μικρό κομμάτι διαστημικών απορριμμάτων.«Τα κομμάτια διαστημικών σκουπιδιών μπορούν να κινούνται μεταξύ τους με σχετικές ταχύτητες αρκετών χιλιομέτρων το δευτερόλεπτο. Οι ενέργειες που αναπτύσσονται σε μια τέτοια σύγκρουση είναι τεράστιες και ακόμη και ένα πολύ μικρό θραύσμα μπορεί να προκαλέσει σοβαρές ζημιές σε έναν εξαιρετικά ακριβό δορυφόρο. Για αυτό ακόμη και τα πιο μικρά αντικείμενα έχουν μεγάλη σημασία»Οι ερευνητές σκοπεύουν τώρα να αναλύσουν επιπλέον εικόνες που έχουν συλλεχθεί από άλλα τηλεσκόπια σε όλο τον κόσμο ώστε να αποκτήσουν μια πληρέστερη εικόνα για την πραγματική έκταση της ρύπανσης από διαστημικά σκουπίδια στη γεωστατική τροχιά. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2137348/entopistike-agnosti-mechri-simera-chomateri-diastimikon-skoypidion-poy-apeilei-polloys-simantikoys-doryforoys/

Πτήσεις με ελικόπτερο στη Γιούτα δοκιμάζουν την αποστολή DAVINCI της NASA στην Αφροδίτη. Πριν η NASA στείλει τον ανιχνευτή καθόδου DAVINCI (Deep Atmosphere Venus Investigation of Noble gass, Chemistry, and Imaging) στην πυκνή ατμόσφαιρα της Αφροδίτης, οι επιστήμονες πρέπει να επιβεβαιώσουν ότι οι κάμερες και τα όργανά του μπορούν να κάνουν τη δουλειά. Κατά τη διάρκεια της 60λεπτης καθόδου του στην Αφροδίτη, ο ανιχνευτής θα καταγράψει εικόνες, θα μετρήσει την ατμοσφαιρική χημεία και θα εξερευνήσει το περιβάλλον ενός κόσμου που κανείς δεν έχει δει από κοντά με αυτόν τον τρόπο.Για να προετοιμαστεί, μια ομάδα επιστημόνων και μηχανικών του DAVINCI ταξίδεψε στο Νησί Κρατέρ της Γιούτα στα τέλη Ιουνίου. Εκεί, προσομοίωσαν το μέρος της απεικόνισης της καθόδου της Αφροδίτης μέσω αργών, σχεδόν κάθετων καταβάσεων με ελικόπτερο από υψόμετρα έως και 18.000 πόδια, για να βεβαιωθούν ότι θα μπορούσαν να μετρήσουν τα τοπία χρησιμοποιώντας μόνο οπτικές και υπέρυθρες εικόνες που λήφθηκαν κατά την καθοδήγησή τους.Η επιφάνεια της Αφροδίτης δεν είναι καλά κατανοητή. Προηγούμενα διαστημόπλοια που έφτασαν στην επιφάνεια εντόπισαν μόνο μικρά κομμάτια εδάφους, ενώ τα τροχιακά σκάφη στην Αφροδίτη εξοπλισμένα με ραντάρ έδωσαν στους επιστήμονες ευρείες εικόνες του πλανήτη. Ο ανιχνευτής DAVINCI θα προσπαθήσει να συμπληρώσει τις λεπτομέρειες μεταξύ αυτών των μικρο και μακρο κλίμακων, καθώς ανιχνεύει τα αέρια στην ατμόσφαιρα της Αφροδίτης και τραβάει εικόνες ενώ βυθίζεται προς την επιφάνεια μιας ορεινής περιοχής που ονομάζεται Άλφα Περιοχή. Αυτές οι εικόνες από μόνες τους θα πρέπει να αποκαλύψουν τόσο την τραχιά τοπογραφία του πλανήτη όσο και τη χημική σύνθεση των πετρωμάτων του.Το σύστημα απεικόνισης ήταν το αστέρι των δοκιμών πάνω από το Νησί του Κρατήρα. Οι επιστήμονες του DAVINCI έπρεπε να αποδείξουν ότι μπορούσαν να συνδυάσουν εκατοντάδες φωτογραφίες που τραβήχτηκαν από το φορτίο του ελικοπτέρου για να χαρτογραφήσουν το τοπίο και τους τύπους βράχων γύρω από την περιοχή. Εάν οι χάρτες του DAVINCI ταίριαζαν με τους επίσημους τοπογραφικούς και γεωλογικούς χάρτες της Γεωλογικής Υπηρεσίας των ΗΠΑ, η ομάδα θα μπορούσε να εμπιστευτεί τον ανιχνευτή ότι θα έκανε το ίδιο και στην Αφροδίτη.Το Νησί του Κρατήρα είναι ένα σύμπλεγμα βουνών στη βόρεια Γιούτα, που υψώνεται περίπου μισό μίλι στον ουρανό πάνω από τις γειτονικές αλυκές. Το ορεινό σύμπλεγμα κάποτε περιβαλλόταν από νερό, εξ ου και η λέξη «νησί» στο όνομά του. Το Νησί του Κρατήρα είναι το πιο κοντινό στην Αφροδίτη πράγμα στη Γη που μπόρεσε να βρει η ομάδα DAVINCI αφού έψαξε σε όλο τον κόσμο για βασικά γεωλογικά χαρακτηριστικά που πιστεύουν ότι μπορεί να υπάρχουν στην Άλφα Περιοχή, την οποία οι επιστήμονες πιστεύουν ότι θα μπορούσε να είναι μια αρχαία ήπειρος που πιθανώς σχηματίστηκε από νερό.Η γνώση της σύνθεσης των πετρωμάτων στο Άλφα Περιοχή θα μπορούσε να βοηθήσει στην απάντηση των μεγαλύτερων ερωτημάτων των επιστημόνων σχετικά με την Αφροδίτη, συμπεριλαμβανομένου του εάν ο γειτονικός μας πλανήτης είχε κάποτε ωκεανούς και ηπείρους σαν τη Γη.Το Νησί του Κρατήρα παρείχε επίσης ποικιλία. Ορισμένες περιοχές ταιριάζουν με τα προβλεπόμενα σχήματα και τις κλίσεις του εδάφους του Άλφα Περιοχής, ενώ άλλες περιέχουν διαφορετικά ορυκτά που οι υπέρυθρες κάμερες της ομάδας δοκιμών μπόρεσαν να διακρίνουν. Άλλες πάλι προσέφεραν μια ποικιλία μεγεθών βράχων, από ογκόλιθους μέχρι θραύσματα μεγέθους μπάλας του μπέιζμπολ, που βοήθησαν την ομάδα να ελέγξει εάν οι κάμερες μπορούσαν να διακρίνουν χαρακτηριστικά που θα συναντήσει ο ανιχνευτής DAVINCI στην Αφροδίτη.Οι δοκιμές, που διεξήχθησαν εντός του περιορισμένου εναέριου χώρου της Πολεμικής Αεροπορίας των ΗΠΑ, περιελάμβαναν 10 πτήσεις ελικοπτέρων σε επτά γεωλογικές τοποθεσίες. Με κάθε πτήση, το ελικόπτερο ανέβαινε στον ουρανό και στη συνέχεια κατέβαινε στην επιφάνεια για σχεδόν 40 λεπτά, καθώς το σύστημα κάμερας τραβούσε φωτογραφίες.Το ελικόπτερο μετέφερε ένα μεταλλικό καλάθι με όργανα που κρεμόταν από ένα καλώδιο 50 ποδιών. Μέσα στο καλάθι υπήρχαν εννέα όργανα, συμπεριλαμβανομένων υπέρυθρων καμερών και αισθητήρων πίεσης και θερμοκρασίας που προσομοίωναν αυτά που θα πετάξουν με τον ανιχνευτή Αφροδίτης, καθώς και μονάδες GPS, γυροσκόπια και ένα μαγνητόμετρο για την παρακολούθηση της θέσης και της κίνησης του καλαθιού. Τα δεδομένα αναφοράς από τον πραγματικό κόσμο από τους αισθητήρες βοήθησαν να προσδιοριστεί εάν οι ερευνητές ερμήνευαν σωστά τις εικόνες, κάτι που είναι σημαντικό επειδή οι εικόνες κατάβασης θα είναι τα μόνα δεδομένα που θα έχουν οι επιστήμονες για να ανακατασκευάσουν, με εξαιρετική λεπτομέρεια, το τοπίο του Άλφα Περιοχής.Πίσω στο στρατόπεδο βάσης μεταξύ των πτήσεων, οι ειδικοί απεικόνισης κατέβασαν κάθε παρτίδα εικόνων και χρησιμοποίησαν προσαρμοσμένο και εμπορικό λογισμικό για να τις μετατρέψουν σε τρισδιάστατους χάρτες που δείχνουν την τοπογραφία και τους τύπους πετρωμάτων της περιοχής.Συνολικά, η ομάδα DAVINCI συνέλεξε τρία terabytes πληροφοριών κατά τη διάρκεια της τριήμερης εκστρατείας. Τώρα, πίσω στο Κέντρο Διαστημικών Πτήσεων Goddard της NASA στο Γκρίνμπελτ του Μέριλαντ, η ομάδα θα αφιερώσει μήνες σε πρόσθετη ανάλυση, βελτιώνοντας τους χάρτες της για να συλλέξει περισσότερες λεπτομέρειες από αυτούς.Μέχρι την τελευταία ημέρα της ερευνητικής εκστρατείας, η ομάδα είχε καταφέρει να βρει αυτό που ήθελε. Από τον ξηρό πυθμένα της λίμνης της Γιούτα μέχρι τις κορυφογραμμές της, οι επιστήμονες μπόρεσαν να αναδημιουργήσουν το τοπίο λεπτομερώς χρησιμοποιώντας μόνο τις εικόνες που αποκτήθηκαν. Αυτές οι ανακατασκευές ταίριαζαν με παρόμοιους χάρτες της περιοχής που δημιουργήθηκαν εδώ και πολλά χρόνια από γεωλόγους της πολιτείας της Γιούτα, δίνοντας στην ομάδα DAVINCI την πεποίθηση ότι η εκστρατεία απεικόνισης θα αποκαλύψει επίσης τη γεωλογία του Άλφα Περιοχής.Οι επιστήμονες επιβεβαίωσαν επίσης ότι οι υπέρυθρες εικόνες μπορούσαν να διακρίνουν βασικούς τύπους πετρωμάτων, όπως εκείνους που είναι πλούσιοι σε πυρίτιο, από άλλους που κυριαρχούνται από σίδηρο, κάτι που αποτελεί κρίσιμη δυνατότητα για τη διερεύνηση της ιστορίας του νερού στην Αφροδίτη και της γεωλογικής εξέλιξης του πλανήτη.Για τους ανθρώπους που ηγούνται της προσπάθειας, η δοκιμή σηματοδότησε ένα άλμα προς τα εμπρός. Όταν εκτοξευθεί το DAVINCI, οι επιστήμονες θα είναι βέβαιοι ότι ο ανιχνευτής μπορεί να συλλέξει τις πληροφορίες που χρειάζονται, εν μέρει χάρη σε ένα κομμάτι της ερήμου της Γιούτα που, για λίγες ημέρες, αντιπροσώπευε την Αφροδίτη στη Γη. https://science.nasa.gov/blogs/planetary-expeditions/2026/07/14/utah-helicopter-flights-test-nasas-davinci-mission-to-venus/ Ένα ελικόπτερο της Πολεμικής Αεροπορίας των ΗΠΑ πετούσε στον περιορισμένο χώρο πάνω από το νησί Κρατέρ της Γιούτα, μεταφέροντας ένα καλάθι με εννέα όργανα κατά τη διάρκεια μιας σειράς δοκιμών (23-25 Ιουνίου 2026) ενός πρωτοτύπου του συστήματος κάμερας που μια μέρα θα πετάξει στον ανιχνευτή DAVINCI της NASA προς την Αφροδίτη. Αυτή η κινούμενη εικόνα, που δημιουργήθηκε με τη συνένωση 37 υπέρυθρων εικόνων, δείχνει μια κάθοδο πάνω από το νησί του κρατήρα στη Γιούτα, κατά τη διάρκεια μιας δοκιμής στις 24 Ιουνίου 2026 του συστήματος κάμερας που μια μέρα θα πετάξει στην αποστολή DAVINCI της NASA στην Αφροδίτη. Οι εικόνες καταγράφηκαν με μια κάμερα Malin Space Science Systems συντονισμένη στα μήκη κύματος εγγύς υπέρυθρου που θα χρησιμοποιήσει το DAVINCI για να δει μέσα από τα πυκνά σύννεφα της Αφροδίτης και να καταγράψει εικόνες της περιοχής Άλφα Περιοχής καθώς ο ανιχνευτής κατεβαίνει προς την επιφάνεια του πλανήτη. Νησί Κρατέρ στη Γιούτα, με οροσειρές που μπορεί να μοιάζουν με αυτές της Αφροδίτης. Αυτή η περιοχή ήταν ο τόπος μιας σειράς δοκιμών (23-25 Ιουνίου 2026) του συστήματος κάμερας που κάποια μέρα θα πετάξει στην αποστολή DAVINCI της NASA στην Αφροδίτη. Ο Μπρεντ Μπος, ερευνητής φυσικός στο Κέντρο Διαστημικών Πτήσεων Γκόνταρντ της NASA στο Γκρίνμπελτ του Μέριλαντ, κάνει έναν προ-πτητικό έλεγχο ενός καλαθιού οργάνων πριν από μία από τις 10 δοκιμαστικές πτήσεις μεγάλου υψομέτρου στο Νησί Κρέιτερ της Γιούτα. Αυτή η περιοχή ήταν ο τόπος μιας σειράς δοκιμών (23-25 Ιουνίου 2026) του συστήματος κάμερας που κάποια μέρα θα πετάξει στον ανιχνευτή της αποστολής DAVINCI της NASA στην Αφροδίτη. Στη φωτογραφία απεικονίζονται ο Jim Garvin της DAVINCI (από αριστερά προς τα δεξιά), κύριος ερευνητής της αποστολής, η Erika Kohler, αναπληρώτρια κύρια ερευνήτρια, και ο Matthew Mullin, μηχανικός διαστημικών λέιζερ, οι οποίοι αξιολογούν τα δεδομένα πτήσης σε πραγματικό χρόνο για να προσαρμόσουν τις μελλοντικές δοκιμές τους στα διδάγματα που αντλήθηκαν από κάθε πτήση. Οι ερευνητές βρίσκονται σε μια περιοχή του Crater Island στη Γιούτα, η οποία ήταν ο τόπος μιας σειράς δοκιμών (23-25 Ιουνίου 2026) του συστήματος κάμερας που κάποια μέρα θα πετάξει στον ανιχνευτή της αποστολής DAVINCI της NASA στην Αφροδίτη. Μια προκαταρκτική τρισδιάστατη άποψη των κορυφογραμμών στο νησί Crater της Γιούτα, όπως μετρήθηκαν από την δοκιμαστική εκστρατεία του συστήματος απεικόνισης DAVINCI στις 23-25 Ιουνίου 2026. Τα χρώματα προστέθηκαν για να διακριθούν οι τύποι πετρωμάτων, τους οποίους η ομάδα DAVINCI προσπαθεί να προσδιορίσει. Προς το παρόν, οι επιστήμονες γνωρίζουν ότι οι ματζέντα περιοχές είναι πλούσιες σε πυρίτιο, ενώ οι σκούρες μπλε έχουν υψηλότερη περιεκτικότητα σε σίδηρο. Η ένθετη εικόνα κάτω δεξιά είναι μια άποψη της περιοχής από ελικόπτερο.

Ιστολόγιο περιέργειας, Sols 4941-4947: (Καρφιτσώστε) Ρίγες την 4η Ιουλίου. Ημερομηνία σχεδιασμού για τη Γη: Πέμπτη, 2 Ιουλίου 2026 Το Curiosity πέρασε την εβδομάδα που προηγήθηκε των διακοπών της 4ης Ιουλίου πλησιάζοντας ένα γεωλογικό όριο μεταξύ μιας πολύ ομαλής αλλά κάπως αμμώδους περιοχής και ενός πιο τραχιού βραχώδους υποστρώματος. Αφήνοντας πίσω το πολυγωνικό έδαφος, το ρόβερ έφτασε στην πρώτη τοποθεσία της εβδομάδας στο Ηλιακό Σολ 4939 και, στο επόμενο ηλιοστάσιο, 4940, αναζήτησε ουράνια σώματα με Navcam και πραγματοποίησε παρατήρηση με φασματοσκοπία λέιζερ AEGIS ChemCam και απεικόνιση με Mastcam ενός στόχου που είχε επιλεγεί από το ρόβερ. Δυστυχώς, δεν υπήρχαν μεγάλοι βράχοι κατάλληλοι για επαφή με το DRT σε αυτή τη στάση του ρόβερ. Στο Sol 4941, η κάμερα MAHLI απεικόνισε τα «Malpartida» και «Pico del Tunari», τα οποία είναι και τα δύο ανοιχτόχρωμα θραύσματα βράχου, και η APXS πραγματοποίησε φασματοσκοπία ακτίνων Χ σε αυτά για να προσδιορίσει τη σύνθεσή τους. Η ChemCam χρησιμοποίησε ενεργή φασματοσκοπία λέιζερ για να εξαλείψει το ανοιχτόχρωμο θραύσμα βράχου «Kunturiri», ενώ η «Mecoyita», ένας σκουρόχρωμος «επιπλέων» βράχος, ο οποίος φαίνεται να έχει μεταφερθεί σε αυτήν την περιοχή από αλλού, παρατηρήθηκε παθητικά. Η ChemCam χρησιμοποίησε επίσης την τηλεσκοπική κάμερα RMI για να μελετήσει ιζηματογενή στρώματα στη βάση του λόφου Cordillera. Η Mastcam έλαβε αρκετές ψηφιδωτές εικόνες σε μια κορυφογραμμή από θραύσματα άμμου και βράχου που ονομάστηκε «Sitajana». Στο επόμενο ηλιοστάσιο, 4942, το Mastcam συνέχισε τη μελέτη του «Sitajana» και το ChemCam RMI έλαβε περισσότερες εικόνες του λόφου Cordillera. Το Navcam τράβηξε μια ταινία cloud suprahorizon και μια ταινία dust-devil. Τέλος, το ChemCam έλαβε φασματοσκοπία λέιζερ του σκοτεινού θραύσματος του βραχώδους υποβάθρου «Toconce» με εικόνες τεκμηρίωσης από το Mastcam. Το Mastcam απεικόνισε επίσης τη «Sierra Vicuña Mackenna» για να μελετήσει έναν μερικώς ακάλυπτο βράχο που αποβάλλει άμμο σε μια περιοχή με μικρούς κυματισμούς αμμόλοφων. Το απόγευμα του Ηλίου 4942, το Curiosity οδήγησε περίπου 36 πόδια (περίπου 11 μέτρα) στην άκρη της γεωλογικής επαφής και τράβηξε πανοραμικά ψηφιδωτά μετά την οδήγηση με Navcam και Mastcam. Αυτές οι εικόνες αποκάλυψαν ένα πεδίο εκτεθειμένων βραχωδών εξάρσεων με όμορφα ριγέ στρώματα . Πραγματοποιήθηκε παρατήρηση με Navcam AEGIS για την επιλογή ενός στόχου φασματοσκοπίας λέιζερ ChemCam από το σκάφος. Αυτός ο στόχος εδάφους και βράχου παρατηρήθηκε από το ChemCam με τεκμηρίωση Mastcam στο Ηλιακό 4943. Επιπλέον, το Navcam πραγματοποίησε μια ταινία σκόνης-διαβόλου και το Mastcam πραγματοποίησε μια παρατήρηση ατμοσφαιρικής σκόνης.Για το Sol 4944, επιλέχθηκαν δύο γειτονικοί στόχοι ελαφρού βραχώδους υποβάθρου, οι «Laguna Fea» και «Laguna Lejia», για βούρτσισμα DRT, απεικόνιση MAHLI και φασματοσκοπία ακτίνων Χ APXS για τον προσδιορισμό της σύνθεσης. Η φασματοσκοπία λέιζερ ChemCam θα στοχεύσει το πιο σκοτεινό χείλος του βραχώδους υποβάθρου «Hornillos», με συνοδευτική τεκμηρίωση Mastcam. Η έρευνα του «Hornillos» θα περιλαμβάνει λεπτομερή απεικόνιση από το MAHLI, αλλά κρίθηκε ότι ήταν πολύ τραχιά για βούρτσισμα DRT. Το Mastcam θα τραβήξει ένα μεγάλο μωσαϊκό εικόνων στο πεδίο της ριγέ εμφάνισης βραχώδους υποβάθρου «Cerro Castillo», καθώς και ένα μικρότερο μωσαϊκό μιας κοντινής κοιλότητας. Η τηλεσκοπική κάμερα RMI ChemCam θα στοχεύσει ένα σκοτεινό στρώμα στον λόφο Cordillera, το οποίο φαίνεται να ρίχνει σκοτεινούς ογκόλιθους. Η Navcam θα τραβήξει μια ταινία dust-devil και μια ταινία suprahorizon cloud.Την ηλιακή ακτινοβολία 4945, το ChemCham θα πραγματοποιήσει φασματοσκοπία λέιζερ της «Λαγούνα Λετζία» με τεκμηρίωση εικόνων Mastcam, και η τηλεσκοπική κάμερα ChemCam RMI θα μελετήσει μια άλλη περιοχή στη βάση του λόφου Κορδιγιέρα, όπου η θέση μεγάλων πετρών στην πλαγιά υποδηλώνει ότι οι διεργασίες πάγου μπορεί να έπαιξαν ρόλο. Θα πραγματοποιηθεί επίσης μια έρευνα dust-devil με Navcam και μια μελέτη απεικόνισης σκόνης με Mastcam. Το απόγευμα, θα πραγματοποιηθεί μια έρευνα dust-devil με Navcam, παρατήρηση ζενίθ και ταινία suprahorizon cloud, καθώς και μια παρατήρηση σκόνης με Mastcam και μια μωσαϊκή εικόνα 20x4 του λόφου Mishe Mokwa. Κατά τη διάρκεια της νύχτας, θα πραγματοποιηθεί μια ατμοσφαιρική παρατήρηση APXS που θα διαρκέσει πολλές ώρες.Κατά τη διάρκεια της Ηλιακής Ακτινοβολίας 4945, το ChemCam θα πραγματοποιήσει φασματοσκοπία λέιζερ του στόχου «La Puntilla» με συνοδευτική απεικόνιση Mastcam, ακολουθούμενη από μια παθητική παρατήρηση του ουρανού ChemCam. Στη συνέχεια, το Curiosity θα οδηγήσει περίπου 17 μέτρα προς έναν μεγάλο, σκοτεινό βράχο στο βάθος, ο οποίος μπορεί να είναι μετεωρίτης, και θα κάνει απεικονίσεις μετά την οδήγηση και ουρανοξύστες Navcam.Το επόμενο πρωί, θα υπάρξει μια ατμοσφαιρική παρατήρηση που θα περιλαμβάνει μια ταινία ζενίθ με Navcam, μια ταινία με υπερορίζοντα σύννεφα και παρατήρηση σκόνης από την οπτική επαφή, καθώς και μια παρατήρηση σκόνης «ταυ» με Mastcam. https://science.nasa.gov/blog/curiosity-blog-sols-4941-4947-pinstripes-on-the-fourth-of-july/ Το ρόβερ Curiosity της NASA για τον Άρη έλαβε αυτήν την εικόνα του βραχώδους υποβάθρου «Cerro Castillo» με τον στόχο «Hornillos» στο κάτω κέντρο. Το Curiosity χρησιμοποίησε την αριστερή κάμερα πλοήγησης την 1η Ιουλίου 2026 — 4942η ηλιακή ώρα, ή 4.942η ημέρα του Άρη της αποστολής του Mars Science Laboratory — στις 23:50:44 UTC.

Το Ρωμαϊκό Τηλεσκόπιο της NASA θα εντοπίσει μακρινές μαύρες τρύπες που καταστρέφουν αστέρια. Η προέλευση των υπερμεγέθων μαύρων τρυπών. Πώς σχηματίζονται και μεγαλώνουν οι μαύρες τρύπες στο κέντρο των γαλαξιών με την πάροδο του χρόνου; Για να απαντήσουν σε αυτό το ερώτημα, οι επιστήμονες πρέπει να ανιχνεύσουν και να μελετήσουν υπερμεγέθεις μαύρες τρύπες σε μεγάλες αποστάσεις, οι οποίες υπήρχαν πολύ νωρίτερα στην ιστορία του σύμπαντος. Νέα έρευνα δείχνει ότι το διαστημικό τηλεσκόπιο Nancy Grace Roman της NASA, το οποίο πρόκειται να εκτοξευθεί στις 30 Αυγούστου 2026, θα είναι σε θέση να ανιχνεύσει αυτές τις μακρινές, αρχαίες μαύρες τρύπες που υπήρχαν έως και 11 δισεκατομμύρια χρόνια πριν.Οι μαύρες τρύπες μελετώνται καλύτερα αναζητώντας το φως που εκπέμπεται από τον δίσκο συσσώρευσής τους — την ύλη που στροβιλίζεται γύρω τους πριν καταναλωθεί. Οι ελαφρύτερες υπερμεγέθεις μαύρες τρύπες είναι δύσκολο να παρατηρηθούν επειδή τείνουν να είναι λιγότερο φωτεινές λόγω μικρότερης συσσώρευσης. Αλλά περιστασιακά, καταστρέφουν και καταναλώνουν ένα ολόκληρο άστρο, λαμπρύνοντας ώστε να επισκιάσει ολόκληρο τον γαλαξία που τις φιλοξενεί — γνωστό ως συμβάν παλιρροιακής διαταραχής (TDE). Χαρακτηρίζοντας αυτόν τον πληθυσμό των πρώιμων υπερμεγέθων μαύρων τρυπών και τον τρόπο με τον οποίο εξελίσσονται και αναπτύσσονται για δισεκατομμύρια χρόνια, ο Roman θα παράσχει ενδείξεις για την τελική προέλευση αυτών των γιγάντων.«Το Ρωμαϊκό Διαστημικό Τηλεσκόπιο θα είναι μετασχηματιστικό για την επιστήμη των μεταβατικών φαινομένων», δήλωσε ο επικεφαλής συγγραφέας Μίτσελ Κάρμεν του Πανεπιστημίου Τζονς Χόπκινς, μεταπτυχιακός φοιτητής και ερευνητής του Εθνικού Ιδρύματος Επιστημών. «Χάρη στην υψηλή ευαισθησία του Ρωμαϊκού Διαστημικού Τηλεσκοπίου, μπορούμε να εντοπίσουμε πολλαπλά συμβάντα παλιρροιακής διαταραχής σε μεγαλύτερες αποστάσεις και σε νωρίτερους κοσμικούς χρόνους από ποτέ». Μια εργασία σχετικά με αυτήν την έρευνα δημοσιεύτηκε την Τρίτη στο The Astrophysical Journal . https://iopscience.iop.org/article/10.3847/1538-4357/ae7a49 Τεμαχίζοντας Αστέρια Η Έρευνα Χρονο-Ντόμαν Υψηλού Γεωγραφικού Πλάτους του Roman , μία από τις τρεις βασικές κοινοτικές έρευνες , είναι ιδιαίτερα κατάλληλη για την εύρεση και μελέτη Μεταβατικών Διακυμάνσεων (TDEs) στο πρώιμο σύμπαν. Αυτή η έρευνα θα καλύψει περίπου 18 τετραγωνικές μοίρες στον ουρανό, μια περιοχή που ισοδυναμεί με 90 πανσέληνους, με κανονικό ρυθμό. Επισκεπτόμενοι επανειλημμένα τις ίδιες περιοχές, οι αστρονόμοι μπορούν να βρουν μεγάλο αριθμό παροδικών γεγονότων όπως οι TDEs.Τα συμβάντα παλιρροιακής διαταραχής είναι φαινόμενα μοναδικά για τις ελαφρύτερες υπερμεγέθεις μαύρες τρύπες. Οι βαρύτερες μαύρες τρύπες που ζυγίζουν περισσότερο από 1 δισεκατομμύριο Ήλιους θα καταπιούν ολόκληρα τα εισερχόμενα αστέρια. Αλλά οι ελαφρύτερες μαύρες τρύπες, περίπου 100.000 έως 100 εκατομμύρια Ήλιους, μπορούν να καταστρέψουν ένα αστέρι πριν το καταναλώσουν, δημιουργώντας έναν φάρο που λαμπρύνεται σε διάστημα μερικών εβδομάδων πριν σταδιακά εξασθενίσει.Ο ρυθμός των TDE κυμαίνεται με την πάροδο του κοσμικού χρόνου. Προηγούμενη εργασία προέβλεψε ότι ο ρυθμός των TDE θα μειωνόταν με την αυξανόμενη απόσταση, επειδή οι περισσότερες νεαρές μαύρες τρύπες ήταν πολύ ελαφριές για να δημιουργήσουν μια TDE. Ωστόσο, αυτή η νέα έρευνα λαμβάνει υπόψη πολλούς παράγοντες που εξελίσσονται με την πάροδο του χρόνου, όπως η συχνότητα των συγχωνεύσεων γαλαξιών (και επομένως των μαύρων τρυπών), καθώς και ο αριθμός των αστεριών στον πυρήνα κάθε γαλαξία και το πόσο κοντά βρίσκονται μεταξύ τους.Ο Κάρμεν και οι συνάδελφοί του μοντελοποίησαν αυτά και άλλα φαινόμενα για να προβλέψουν πόσα γεγονότα παλιρροιακής διαταραχής θα μπορούσε να παρατηρήσει ο Ρόμαν, καθώς και άλλα αστεροσκοπεία όπως το επίγειο Αστεροσκοπείο Vera C. Rubin του Εθνικού Ιδρύματος Επιστημών-Τμήμα Ενέργειας και το Διαστημικό Τηλεσκόπιο James Webb της NASA . Η ομάδα προβλέπει ότι οι αστρονόμοι θα δουν τον ρυθμό των TDE να αυξάνεται καθώς ο Ρόμαν θα πραγματοποιεί έρευνες σε μεγαλύτερες αποστάσεις και νωρίτερα μέχρι το « κοσμικό μεσημέρι », περίπου 11 έως 12 δισεκατομμύρια χρόνια πριν, όταν ο σχηματισμός των αστεριών κορυφώθηκε σε όλο το σύμπαν, πριν μειωθεί ξανά. Συμπληρωματικές Παρατηρήσεις Ο Ρόμαν θα παρατηρήσει μήκη κύματος φωτός στο εγγύς υπέρυθρο. Το φως από μακρινές μετατοπίσεις προς το ερυθρό (TDEs) τεντώνεται σε μεγαλύτερα μήκη κύματος λόγω της διαστολής του σύμπαντος, ένα φαινόμενο γνωστό ως κοσμολογική μετατόπιση προς το ερυθρό . Ως αποτέλεσμα, ο Ρόμαν είναι εγγενώς βελτιστοποιημένος για να ανιχνεύει μετατοπίσεις προς το ερυθρό (TDEs) των οποίων το φως ταξίδεψε από 8 έως 11 δισεκατομμύρια χρόνια για να φτάσει σε εμάς.Το Αστεροσκοπείο Ρούμπιν θα σαρώσει επίσης μεγάλα τμήματα του ουρανού και θα εντοπίσει πολλά νέα TDE. Ωστόσο, θα παρατηρήσει το ορατό φως, γεγονός που το περιορίζει σε πιο κοντινά TDE από το Roman.Η έρευνα της ομάδας της Κάρμεν διαπιστώνει ότι ο Ρούμπιν θα ανιχνεύει χιλιάδες έως δεκάδες χιλιάδες TDE ετησίως. Ενώ ο Ρόμαν αναμένεται να εντοπίσει έως και 100 TDE ετησίως, αυτές οι μαύρες τρύπες θα είναι πολύ πιο μακρινές, εντός του πεδίου της κοσμικής ιστορίας που είναι πιο σημαντικό για τη διάκριση μεταξύ των σεναρίων προέλευσης των μαύρων τρυπών.«Απλώς μετρώντας τον αριθμό των TDE ως συνάρτηση της μετατόπισης προς το ερυθρό, μπορούμε να θέσουμε σημαντικούς περιορισμούς στον πληθυσμό των μαύρων τρυπών με μάζα εκατομμυρίων ηλιακών μαζών», δήλωσε η συν-συγγραφέας Suvi Gezari, αναπληρώτρια καθηγήτρια αστρονομίας στο Πανεπιστήμιο του Μέριλαντ. «Το Roman θα είναι μετασχηματιστικό, καθώς μπορεί να διερευνήσει συμβάντα παλιρροιακής διαταραχής σε μεγαλύτερες αποστάσεις, ώστε να μπορούμε να δούμε πώς εξελίσσεται ο ρυθμός των TDE με την πάροδο του χρόνου». Η προέλευση των υπερμεγέθων μαύρων τρυπών Οι αστρονόμοι έχουν παρατηρήσει πραγματικά γιγάντιες μαύρες τρύπες πολύ νωρίς στην ιστορία του σύμπαντος - τόσο νωρίς που οι θεωρίες δυσκολεύονται να εξηγήσουν πώς θα μπορούσαν να έχουν γίνει τόσο μεγάλες, τόσο γρήγορα. Πρέπει να ξεκίνησαν μικρότερες και να έχουν μεγαλώσει με την πάροδο του χρόνου, αλλά πόσο μικρότερες;Μια θεωρία, γνωστή ως «σπόροι φωτός», ξεκινά με μαύρες τρύπες που δημιουργούνται από τον θάνατο τεράστιων αστεριών. Τέτοιες μαύρες τρύπες μπορεί να ζυγίζουν έως και μερικές εκατοντάδες φορές το βάρος του Ήλιου μας. Αυτές οι μαύρες τρύπες στη συνέχεια θα συγχωνεύονταν με την πάροδο του χρόνου, καθώς και θα κατανάλωναν το περιβάλλον αέριο με εκπληκτικό ρυθμό. Σε αυτό το σενάριο, κάθε νεαρός γαλαξίας θα αναμενόταν να έχει μια τεράστια μαύρη τρύπα στο κέντρο του.Μια δεύτερη θεωρία, γνωστή ως «βαρείς σπόροι», υποδηλώνει ότι μια μαύρη τρύπα θα μπορούσε να γεννηθεί με πολύ μεγαλύτερη μάζα, έως και ένα εκατομμύριο φορές τον Ήλιο μας, μέσω μιας διαδικασίας όπως η άμεση κατάρρευση ενός νέφους αερίου . Αυτή η διαδικασία θα πρέπει να είναι λιγότερο συχνή, ωστόσο, γεγονός που θα είχε ως αποτέλεσμα οι υπερμεγέθεις μαύρες τρύπες να είναι πολύ πιο σπάνιες στους πρώιμους γαλαξίες.«Τα γεγονότα παλιρροιακής διαταραχής μας βοηθούν να διερευνήσουμε τον πληθυσμό των υπερμεγέθων μαύρων τρυπών φωτός, κάτι που μπορεί να μας βοηθήσει να διακρίνουμε μεταξύ αυτών των μοντέλων», δήλωσε η Κάρμεν.Τελικά, η καταμέτρηση των γεγονότων παλιρροιακής διαταραχής από τον Roman θα βοηθήσει τους ερευνητές να εντοπίσουν τις παγκόσμιες επιπτώσεις που επηρεάζουν τον πληθυσμό των μαύρων τρυπών με την πάροδο του χρόνου.Μόλις οι Ρόμαν και Ρούμπιν ξεκινήσουν τις τακτικές επιστημονικές επιχειρήσεις, η ομάδα ανυπομονεί να συγκρίνει τις προβλέψεις τους με τις πραγματικές ανιχνεύσεις που κάνουν αυτά τα αστεροσκοπεία.«Όπως ακριβώς ο Webb έχει μεταμορφώσει την κατανόησή μας για τους μακρινούς γαλαξίες με υψηλή μετατόπιση προς το ερυθρό, έτσι και ο Roman είναι έτοιμος να μεταμορφώσει την κατανόησή μας για τα μεταβατικά φαινόμενα με υψηλή μετατόπιση προς το ερυθρό», δήλωσε ο Gezari.Το Ρωμαϊκό Διαστημικό Τηλεσκόπιο Nancy Grace διαχειρίζεται στο Κέντρο Διαστημικών Πτήσεων Goddard της NASA στο Γκρίνμπελτ του Μέριλαντ, με τη συμμετοχή του Εργαστηρίου Αεριοπροώθησης της NASA στη Νότια Καλιφόρνια, του Caltech/IPAC στην Πασαντίνα της Καλιφόρνια, του Ινστιτούτου Επιστήμης Διαστημικών Τηλεσκοπίων στη Βαλτιμόρη και μιας επιστημονικής ομάδας που αποτελείται από επιστήμονες από διάφορα ερευνητικά ιδρύματα. Οι κύριοι βιομηχανικοί εταίροι είναι η BAE Systems, Inc. στο Μπόλντερ του Κολοράντο, η L3Harris Technologies στη Μελβούρνη της Φλόριντα και η Teledyne Scientific & Imaging στο Θάουζαντ Όουκς της Καλιφόρνια. https://www.nasa.gov/missions/roman-space-telescope/nasas-roman-telescope-will-spot-distant-black-holes-that-shred-stars/ Η καλλιτεχνική ιδέα αυτού του καλλιτέχνη απεικονίζει ένα άστρο σαν τον Ήλιο να καταστρέφεται από μια υπερμεγέθη μαύρη τρύπα — ένα φαινόμενο γνωστό ως συμβάν παλιρροιακής διαταραχής. Κατά τη διάρκεια αυτών των συμβάντων, η περιοχή γύρω από μια μαύρη τρύπα μπορεί να φωτίσει και να γίνει ορατή σε μεγάλες αποστάσεις. Το διαστημικό τηλεσκόπιο Nancy Grace Roman της NASA θα είναι σε θέση να εντοπίσει και να μελετήσει συμβάντα παλιρροιακής διαταραχής που συνέβησαν νωρίς στην ιστορία του σύμπαντος. Χαρακτηρίζοντας έναν παλαιότερο πληθυσμό υπερμεγέθων μαύρων τρυπών, οι αστρονόμοι μπορούν να μάθουν για την προέλευσή τους.

Εντοπίστηκαν για πρώτη φορά στο διαστρικό κενό δομικά υλικά της ζωής. Ενισχύεται τη θεωρία της εξωγήινης προέλευσης της ζωής στη Γη. Χρησιμοποιώντας τα ραδιοτηλεσκόπια Yebes και IRAM αστρονόμοι ανακάλυψαν στο μοριακό νέφος G+0.693-0.027 την ερυθρουλόζη, ένα σάκχαρο τεσσάρων ατόμων άνθρακα που απαντάται συνήθως στα σμέουρα και σε καλλυντικά μαυρίσματος.Τα σάκχαρα είναι απαραίτητα για τη ζωή καθώς αποτελούν τη βασική δομή του DNA και του RNA και λειτουργούν ως πηγή ενέργειας για τον μεταβολισμό. Ωστόσο, οι επιστήμονες δυσκολεύονται εδώ και πολλά χρόνια να εξηγήσουν πώς θα μπορούσαν να είχαν σχηματιστεί σε επαρκείς ποσότητες στην πρώιμη Γη. Τα εργαστηριακά πειράματα που προσομοιώνουν προβιοτικές συνθήκες παράγουν συνήθως μόνο ελάχιστες ποσότητες σακχάρων.Η ανίχνευση ριβόζης και γλυκόζης σε μετεωρίτες και σε δείγματα από τον αστεροειδή Bennu ενίσχυσε την υπόθεση ότι τουλάχιστον ένα μέρος των σακχάρων της Γης ίσως έφτασε από το Διάστημα. Μέχρι σήμερα, όμως κανένα πραγματικό σάκχαρο δεν είχε εντοπιστεί στο ίδιο το διαστρικό μέσο.«Τα σάκχαρα είναι θεμελιώδη βιομόρια καθώς λειτουργούν ως καύσιμα του μεταβολισμού ως βασικά δομικά στοιχεία των νουκλεϊκών οξέων και ως πολυμερή που χρησιμοποιούνται για δομικούς ή ενεργειακούς σκοπούς. Ένα βασικό ερώτημα στην έρευνα για την προέλευση της ζωής είναι πώς σχηματίστηκαν οι μονοσακχαρίτες στην αρχέγονη Γη, καθώς τα εργαστηριακά πειράματα υπό προβιοτικές συνθήκες παράγουν ανεπαρκείς συγκεντρώσεις», δήλωσε η Δρ. Ιζακσούν Χιμένεζ Σερά από το CSIC-INTA επικεφαλής της ερευνητής ομάδας. Η ανακάλυψη Χρησιμοποιώντας τα ραδιοτηλεσκόπια Yebes και IRAM, οι αστρονόμοι παρατήρησαν το μοριακό νέφος G+0.693−0.027, μια περιοχή πλούσια σε χημικές ενώσεις που βρίσκεται περίπου 27 χιλιάδες έτη φωτός μακριά από τη Γη κοντά στο κέντρο του γαλαξία μας. Εντόπισαν 12 ομάδες ραδιοεκπομπών που ταίριαζαν με το αναμενόμενο φασματικό αποτύπωμα της ερυθρουλόζης, ενός σακχάρου τεσσάρων ατόμων άνθρακα με χημικό τύπο C₄H₈O₄.«Η ερυθρουλόζη, με 14 άτομα στη δομή της, αποτελεί το μεγαλύτερο μη κυκλικό μόριο που έχει εντοπιστεί μέχρι σήμερα στο διαστρικό μέσο και το πρώτο μόριο που περιέχει τέσσερα άτομα οξυγόνου. Είναι επίσης το πρώτο σάκχαρο και το δεύτερο χειρόμορφο μόριο που έχει ανιχνευθεί στο διαστρικό μέσο. Η ανακάλυψή της δεν παρέχει μόνο άμεσες αποδείξεις ότι πολύπλοκα, χειρόμορφα μόρια μπορούν να σχηματιστούν σε διαστρικές συνθήκες, αλλά μας οδηγεί και σε ένα νέο επίπεδο χημικής πολυπλοκότητας στο Διάστημα, υποδηλώνοντας ότι και άλλα προβιοτικά — και πιθανώς χειρόμορφα — μόρια μπορούν επίσης να σχηματιστούν και να επιβιώσουν στις ακραίες συνθήκες του διαστρικού μέσου» αναφέρουν οι ερευνητές.Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι η ερυθρουλόζη είναι τουλάχιστον οκτώ φορές πιο άφθονη από σάκχαρα τριών ατόμων άνθρακα, όπως η γλυκεραλδεΰδη και η διυδροξυακετόνη, τα οποία δεν ανιχνεύθηκαν καθόλου στο ίδιο μοριακό νέφος, παρά την υψηλή ευαισθησία των παρατηρήσεων.Τα ευρήματα υποδηλώνουν ότι η ερυθρουλόζη μπορεί να σχηματίζεται από απλούστερα μόρια πάνω σε κόκκους διαστρικής σκόνης και στη συνέχεια να συμμετέχει στη δημιουργία πιο πολύπλοκων χημικών συστημάτων. «Αυτό το εύρημα ήταν απρόσμενο, καθώς η κυρίαρχη άποψη στην αστροχημεία είναι ότι τα διαστρικά μόρια αυξάνονται σε μέγεθος μέσω της διαδοχικής προσθήκης ατόμων άνθρακα» λέει η Δρ. Σερά.«Η ανακάλυψη της ερυθρουλόζης είναι ιδιαίτερα συναρπαστική, επειδή ανοίγει την προοπτική να εντοπιστούν στο Διάστημα και άλλα σάκχαρα, όπως η ριβόζη, που αποτελεί βασικό συστατικό του RNA, καθώς και άλλα σημαντικά μόρια που σχετίζονται με την προέλευση της ζωής» δήλωσε ο Δρ. Κάρλος Μπριόνες επίσης από το CSIC-INTA.Να σημειωθεί ότι η θεωρία για την εμφάνιση της ζωής στη Γη που ασπάζεται το μεγαλύτερο μέρος της επιστημονικής κοινότητας αναφέρει ότι τα δομικά της υλικά έφτασαν στον πλανήτη μας από το Διάστημα μέσω αστεροειδών, κομητών και άλλων διαστημικών σωμάτων που έπεφταν ασταμάτητα στον πλανήτη μας στο πρώιμο στάδιο της ύπαρξης του.Έχουν αναπτυχθεί και άλλες θεωρίες που αναφέρουν ότι η ζωή γεννήθηκε εντός του πλανήτη μας με πιθανότερο σημείο υδροθερμικές πηγές στα βάθη των αρχέγονων θαλασσών ενώ έχουν υποδειχθεί επίσης και σημεία όπως γούρνες με νερό κοντά σε ηφαίστεια. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2137610/entopistikan-gia-proti-fora-sto-diastriko-keno-domika-ylika-tis-zois/

Ο μύθος του Σισύφου στην Ατομική Φυσική. Το 1997 η Βασιλική Σουηδική Ακαδημία Επιστημών απένειμε το βραβείο Νόμπελ Φυσικής στους Steven Chu , Claude Cohen-Tannoudji και William D. Phillips για την ανάπτυξη μεθόδων ψύξης και παγίδευσης ατόμων με φως λέιζερ. Μια από αυτές τις μεθόδους ονομάστηκε ψύξη του Σισύφου γιατί η θεωρητική της ερμηνεία που βασίζεται στην Κβαντική Φυσική θυμίζει τον αρχαίο μύθο του Σισύφου.Το φως ασκεί μηχανική δράση στα υλικά αντικείμενα, γεγονός που σημαίνει ότι μπορεί να μεταβάλλει την θέση και την ταχύτητά τους. Αυτή η μηχανική δράση του φωτός αξιοποιείται στην ψύξη και παγίδευση ατόμων με λέιζερ, με σκοπό είτε την μείωση της διασποράς των ταχυτήτων σε μια συλλογή ατόμων (ψύξη) είτε τον περιορισμό των ατόμων σε έναν μικρό όγκο (παγίδευση).Μια σημαντική ανακάλυψη στο ζήτημα αυτό σημειώθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1980, όταν ο William Phillips ανέπτυξε νέες μεθόδους επιβράδυνσης μιας ταχείας ατομικής δέσμης. Το 1985, οι πρώτες αναφορές προήλθαν από πειράματα όπου η μέση ταχύτητα είχε μειωθεί από 1000 m/sec, σχεδόν στο μηδέν.Για να επιτευχθεί η παγίδευση, το φως πρέπει να προκαλέσει μια δύναμη που εξαρτάται από την θέση των ατόμων (σε αντίθεση με την ψύξη που απαιτεί μια δύναμη που εξαρτάται από την ταχύτητα). Έχουν σχεδιαστεί διαφορετικοί τύποι ατομικής παγίδας. Μία συχνά χρησιμοποιούμενη είναι η Μαγνητο-Οπτική Παγίδα (MOT). Σε μια MOT, η παγίδευση επιτυγχάνεται με τρία ζεύγη ακτίνων λέιζερ αντίθετης διάδοσης και ένα ανομοιογενές μαγνητικό πεδίο Οπτική μελάσα Το επόμενο σημαντικό επίτευγμα σημειώθηκε την ίδια χρονιά, όταν ο Steven Chu έψυξε άτομα και στις τρεις διαστάσεις, χρησιμοποιώντας την μέθοδο της ψύξης Doppler με τρία ζεύγη ακτίνων λέιζερ αντίθετης διάδοσης. Σε αυτή τη διάταξη, ένα άτομο, ανεξάρτητα από την κατεύθυνση της κίνησής του, υπόκειται σε μια δύναμη τριβής. Με αυτόν τον τρόπο, μειώνεται η διασπορά των ταχυτήτων (και κατ’ επέκταση η θερμοκρασία). Η δράση του φωτός λέιζερ στα άτομα είναι παρόμοια με αυτή ενός κολλώδους μέσου, γεγονός που οδήγησε στον όρο οπτική μελάσα.Οι πρώτες οπτικές μελάσες παρατηρήθηκαν το 1985 από τον Steve Chu και την ομάδα του στο Στάνφορντ. Πραγματοποίησαν μια γρήγορη μέτρηση της θερμοκρασίας των ατόμων και όλα έδειχναν να συμφωνούν με τις προβλέψεις της θεωρίας. Αλλά λίγα χρόνια αργότερα, η ομάδα του Bill Phillips στην Ουάσιγκτον πραγματοποίησε μια πολύ πιο ακριβή μέτρηση αυτής της θερμοκρασίας και παρήγαγε κάτι που είναι πολύ σπάνιο (δυστυχώς!) στην επιστήμη: το πείραμα προχώρησε πολύ καλύτερα από ό,τι προβλεπόταν – οι θερμοκρασίες που επιτεύχθηκαν ήταν τουλάχιστον δέκα φορές χαμηλότερες από τις προβλέψεις της θεωρίας.Στην πράξη, η ομάδα του Phillips μέτρησε την κατανομή της ταχύτητας των ατόμων και, όπως είναι γνωστό, η ταχύτητα και η θερμοκρασία συνδέονται στενά. Για να αποκτήσουν πρόσβαση σ’ αυτή την κατανομή, οι ερευνητές της Ουάσιγκτον άφησαν τα άτομα να «πέσουν» σβήνοντας όλες τις δέσμες λέιζερ που δημιουργούσαν την οπτική μελάσα, και μέτρησαν πώς το νέφος των ατόμων διαχεόταν καθώς τα άτομα του νέφους «έπεφταν» λόγω βαρύτητας. Έτσι παρατήρησαν ότι η θερμοκρασία του αερίου ήταν πολύ πιο χαμηλή – ότι δηλαδή το νέφος δεν διαχεόταν τόσο όσο προέβλεπε η θεωρία της ψύξης με το φαινόμενο Doppler.Στη συνέχεια, οι Jean Dalibard, Claud Cohen-Tannoudji, Yvan Castin, Klaus Moelmer και Kirstine Berg-Soerensen, διερωτήθηκαν πώς να εξηγήσουν αυτές τις εκπληκτικά χαμηλές θερμοκρασίες. Ξεκίνησαν από το γεγονός ότι τα άτομά μας, όταν είναι βυθισμένα σε μια οπτική μελάσα, μπορούν να προετοιμαστούν σε πολλές διαφορετικές θεμελιώδεις μαγνητικές υποστάθμες, δηλαδή με πολλούς διαφορετικούς προσανατολισμούς της μαγνητικής τους ροπής. Όταν λοιπόν το άτομο αλληλεπιδρά με ένα πεδίο φωτός, όλες αυτές οι υποστάθμες δεν συμπεριφέρονται με τον ίδιο τρόπο: η ενέργειά τους εξαρτάται από τη θέση τους στον χώρο και το φως δημιουργεί ένα περιοδικό τοπίο με «λόφους» και «κοιλάδες» δυναμικού. Έτσι, εκεί όπου μια υποστάθμη θεμελιώδους κατάστασης «βλέπει» μέγιστο (μια κορυφή) δυναμικού, μια άλλη μπορεί να βλέπει ελάχιστο (μια κοιλάδα δυναμικού).Αυτό που μπορούμε να δείξουμε είναι ότι, στις οπτικές μελάσες και υπό κατάλληλες πειραματικές συνθήκες, το άτομο «ανεβαίνει» περισσότερους λόφους από όσους «κατεβαίνει». Με άλλα λόγια, όταν το άτομο βρίσκεται σε μια θεμελιώδη υποστάθμη και έχει ανέβει έναν λόφο δυναμικού, το φως1 μπορεί να το μεταφέρει σε μια άλλη υποστάθμη, η οποία όμως βρίσκεται στο βάθος μιας κοιλάδας δυναμικού.2 Το άτομο αναγκάζεται έτσι να ανέβει εκ νέου έναν λόφο δυναμικού και, όταν περνάει από το μέγιστο, ξαναπέφτει στο βάθος μιας κοιλάδας δυναμικού, κ.λπ. Ουσιαστικά το άτομο περνάει τον χρόνο του σκαρφαλώνοντας λόφους δυναμικού3 και χάνοντας έτσι ενέργεια. Για τον λόγο αυτό ονόμασαν το φαινόμενο «φαινόμενο του Σίσυφου», παραπέμποντας στον ήρωα της ελληνικής μυθολογίας που καταδικάστηκε, για την ύβρη του, να σπρώχνει αενάως έναν βράχο από το βάθος μιας κοιλάδας μέχρι την κορυφή του βουνού.Καταλαβαίνουμε φυσικά ότι υπάρχει ένα όριο σ’ αυτή την ψύξη του Σίσυφου: όταν το άτομο δεν έχει πια αρκετή ενέργεια για να σκαρφαλώσει στον λόφο του δυναμικού που έχει μπροστά του, παραμένει παγιδευμένο στο βάθος της κοιλάδας. Έχουμε αποδείξει ότι οι θερμοκρασίες που πετυχαίνουμε με το φαινόμενο του Σισύφου είναι πολύ πιο χαμηλές από τις προβλεπόμενες με την ψύξη Doppler, εξηγώντας έτσι τα πειραματικά αποτελέσματα του Bill Phillips. Η θερμοκρασία στην οποία τα άτομα ψύχονται είναι αυτή που ονομάζουμε ενέργεια ανάκρουσης, είναι η κινητική ενέργεια που αποκτά το άτομο όταν απορροφά ή εκπέμπει ένα μόνο φωτόνιο. Αυτό επαληθεύθηκε πειραματικά στη συνέχεια από τον Jean Dalibard, τον Christophe Salomon και όλη την ομάδα τους.Επιπλέον μπορεί κανείς να αναρωτηθεί εάν αυτό το όριο της ενέργειας ανάκρουσης είναι το απόλυτο όριο. Η απάντηση είναι όχι, μπορούμε να τα καταφέρουμε ακόμα καλύτερα: μέσω μηχανισμών ψύξης όπου η ενέργεια του ατόμου είναι χαμηλότερη από την ενέργεια ανάκρουσης, όπως έδειξαν οι Claude Cohen-Tannoudji, Alain Aspect, Michele Leduc, Christophe Salomon, Jacob Reichel, για να μη μνημονεύσουμε μόνο τους Γάλλους. Σε κάθε περίπτωση, η ψύξη του Σίσυφου παραμένει η κυρίαρχη μέθοδος στα εργαστήρια διότι είναι απλή στην υλοποίησή της και αξιόπιστη. (1) Το άτομο χάνει με τον τρόπο αυτόν σταδιακά την κινητική του ενέργεια. (2) Μέσω της οπτικής άντλησης. (3) Στο ίδιο σημείο στον χώρο η νέα υποστάθμη έχει χαμηλότερη ενέργεια από την προηγούμενη. Πηγές: 1. The Nobel Prize in Physics 1997 – https://www.nobelprize.org/prizes/physics/1997/illustrated-information 2. Jean Dalibard, «Παγιδεύοντας τα άτομα», πρόλογος – μετάφραση Χαρά Πετρίδου, εκδόσεις εκκρεμές – https://www.ekkremes.gr/portal/my_pages/bookdetails.php?id=185 Οπτική μελάσα: Στην περιοχή όπου τέμνονται οι έξι δέσμες λέιζερ, τα άτομα κινούνται αργά σαν να βρίσκονταν σε ένα κολλώδες μέσο. Η ψύξη του Σισύφου είναι μια τεχνική λέιζερ ψύξης ατόμων, που πήρε το όνομά της από τον μύθο του Σισύφου. Όπως ο καταδικασμένος Σίσυφος ανέβαζε αιωνίως έναν βράχο στο βουνό, έτσι και τα άτομα «σκαρφαλώνουν» συνεχώς σε ενεργειακούς λόφους, χάνοντας ενέργεια σε κάθε ανάβαση.

Η πρώτη διαστημική εικόνα από την Ελλάδα για την άμεση ανίχνευση πυρκαγιών. Πρόκειται για μια θερμική τεχνολογία που θα χρησιμοποιήσει η Ελλάδα για την παρακολούθηση δασικών πυρκαγιών. Η Ελλάδα προχωρά προς τη δημιουργία ενός εθνικού συστήματος παρακολούθησης δασικών πυρκαγιών μέσω δορυφόρων και στο πλαίσιο αυτό η OroraTech που είναι πρωτοπόρος στις διαστημικές λύσεις για τον εντοπισμό πυρκαγιών ανακοινώνει την επιτυχή ενεργοποίηση του Ελληνικού Συστήματος Πυρόσβεσης (Hellenic Fire System).Λιγότερο από έναν μήνα μετά την εκτόξευση ο δορυφόρος απέστειλε την πρώτη θερμική εικόνα πάνω από τον ελληνικό εναέριο χώρο επιβεβαιώνοντας την επιχειρησιακή ετοιμότητα του συστήματος και θέτοντας τα θεμέλια για μια νέα εποχή στην παρακολούθηση και διαχείριση δασικών πυρκαγιών στην Ελλάδα.Μετά από δύο εβδομάδες απαιτητικών δοκιμών βαθμονόμησης η θερμική τεχνολογία της OroraTech απέδειξε στην πράξη την ετοιμότητά της. Το “διαστημικό μάτι” κατέγραψε με απόλυτη λεπτομέρεια το θερμικό αποτύπωμα του λεκανοπεδίου της Αθήνας και έξι νησιών του Αιγαίου (Άνδρος, Τήνος, Σκύρος, Χίος, Κέα και Κύθνος).Εντυπωσιακό είναι επίσης το γεγονός ότι το σύστημα κατάφερε να εντοπίσει θερμικά μοτίβα που δημιουργούνται από τις στροβιλώδεις ροές του αέρα πάνω από το Αιγαίο, επιβεβαιώνοντας το υψηλό επίπεδο τεχνολογικής υπεροχής της αποστολής.Το επίτευγμα αυτό επισφραγίζει την αποτελεσματικότητα της OroraTech και την υπεροχή των συστημάτων θερμικής ανίχνευσης που διαθέτει. Οι αισθητήρες έχουν σχεδιαστεί ώστε να παρέχουν εξαιρετικά ακριβείς μετρήσεις της θερμοκρασίας της επιφάνειας του εδάφους, δυνατότητες ανίχνευσης δασικών πυρκαγιών και ευρύτερα χερσαίων και θαλάσσιων θερμικών φαινομένων λειτουργώντας από Χαμηλή Περιγήινη Τροχιά (LEO) με μικρή καθυστέρηση στη μετάδοση δεδομένων και υψηλή συχνότητα επανεπίσκεψης των περιοχών παρατήρησης.«Η επίτευξη της πρώτης λήψης δεδομένων τόσο γρήγορα αποδεικνύει την ωριμότητα της τεχνολογίας μας και την εξαιρετική δουλειά των μηχανικών μας. Έχουμε αφιερώσει χρόνια στη βελτίωση των συστημάτων θερμικής ανίχνευσης, τα οποία προσφέρουν τόσο απαράμιλλη ποιότητα εικόνας όσο και κορυφαίες επιχειρησιακές επιδόσεις. Αυτό το ορόσημο καταδεικνύει την ικανότητά μας να θέτουμε γρήγορα σε λειτουργία προηγμένα διαστημικά συστήματα, παρέχοντας παράλληλα υψηλής ποιότητας θερμικά δεδομένα που απαιτούνται για την ανίχνευση δασικών πυρκαγιών, την περιβαλλοντική παρακολούθηση και την επιστημονική έρευνα» δήλωσε ο Μάρτιν Λάνγκερ Διευθύνων Σύμβουλος της OroraTech. Το ελληνικό σύστημα Το Ελληνικό Σύστημα Πυρόσβεσης αναπτύσσεται στο πλαίσιο της εθνικής επένδυσης της Ελλάδας για την ενίσχυση της ανθεκτικότητας έναντι των δασικών πυρκαγιών μέσω διαστημικών τεχνολογιών.Όταν τεθεί σε πλήρη λειτουργία ο αστερισμός δορυφόρων θα σαρώνει ολόκληρη την Ελλάδα δύο φορές την ημέρα παρέχοντας συνεχή θερμική παρακολούθηση για την υποστήριξη της ανίχνευσης δασικών πυρκαγιών της αντιμετώπισης έκτακτων αναγκών και των δραστηριοτήτων κλιματικής έρευνας.Το σύστημα θα παράγει επίσης πολύτιμα δεδομένα θερμοκρασίας της επιφάνειας του εδάφους για επιστήμονες και ερευνητές που μελετούν την περιβαλλοντική μεταβολή στην περιοχή της Μεσογείου. Το έργο υλοποιείται βάσει σύμβασης με τον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Διαστήματος (ESA), στο πλαίσιο του Ελληνικού Εθνικού Δορυφορικού Διαστημικού Προγράμματος. Το πρότζεκτ «Μικροδορυφόροι» υλοποιείται από το Υπουργείο Ψηφιακής Διακυβέρνησης και Τεχνητής Νοημοσύνης με την υποστήριξη του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Διαστήματος (ESA) στη διαχείριση και την υλοποίησή του. Το έργο αποτελεί μέρος του Εθνικού Σχεδίου Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας «Ελλάδα 2.0», το οποίο χρηματοδοτείται από τον Μηχανισμό Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας (RRF), το βασικό πρόγραμμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.Η OroraTech είναι παγκόσμια εταιρεία παροχής υπηρεσιών δεδομένων και ανάλυσης (Intelligence-as-a-Service) που αξιοποιεί θερμικά δεδομένα για τη βιωσιμότητα του πλανήτη.Η πλατφόρμα Wildfire Solution της εταιρείας στηρίζεται σε θερμικά δεδομένα υψηλής ανάλυσης από ιδιόκτητα και δημόσια δορυφορικά συστήματα. Παρέχει εικόνα της κατάστασης σε πραγματικό χρόνο, καθώς και προγνωστικές πληροφορίες. Η OroraTech ιδρύθηκε το 2018, εδρεύει στο Μόναχο της Γερμανίας και δραστηριοποιείται στη Βόρεια Αμερική, τη Νότια Αμερική, την Ευρώπη και την Ασία-Ειρηνικό. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2136871/i-proti-diastimiki-eikona-apo-tin-ellada-gia-tin-amesi-anichneysi-pyrkagion/