Δροσος Γεωργιος

Αστροναύτες της NASA και του ESA ξεκινούν διαστημικό περίπατο για την ανταλλαγή κεραίας υψηλής ταχύτητας. Ο αστροναύτης της NASA, Ανίλ Μενόν, και η αστροναύτης της ESA (Ευρωπαϊκός Οργανισμός Διαστήματος), Σόφι Αντενό, ξεκίνησαν έναν διαστημικό περίπατο στις 8:29 π.μ. EDT έξω από τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό για να αντικαταστήσουν μια κεραία διαστήματος-εδάφους στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό.Ο διαστημικός περίπατος μεταδίδεται μέσω ποικίλων πλατφορμών. Μάθετε πού μπορείτε να παρακολουθήσετε online: https://www.nasa.gov/liveΟ Μένον είναι το μέλος 1 του πληρώματος του διαστημικού περιπάτου, φορώντας τη στολή με τις κόκκινες ρίγες. Ο Αντενό είναι το μέλος 2 του πληρώματος, φορώντας τη στολή χωρίς διακριτικά.Μάθετε περισσότερα για τις δραστηριότητες του διαστημικού σταθμού ακολουθώντας το ιστολόγιο του διαστημικού σταθμού , @space_station στο X, καθώς και τους λογαριασμούς του ISS στο Facebook και στο Instagram . https://www.nasa.gov/blogs/spacestation/2026/08/18/nasa-esa-astronauts-begin-spacewalk-to-swap-high-speed-antenna/ Οι αστροναύτες Anil Menon της NASA και Sophie Adenot της ESA φωτογραφίζονται να εκπαιδεύονται για έναν διαστημικό περίπατο στο Εργαστήριο Ουδέτερης Πλευστότητας του Διαστημικού Κέντρου Johnson στο Χιούστον του Τέξας.

Curiosity Blog, Sols 4975-4981: Χρόνια πολλά για την 14η επέτειο προσγείωσης. Ημερομηνία σχεδιασμού για τη Γη: Παρασκευή, 7 Αυγούστου 2026 Αυτή η εβδομάδα ήταν πολύ ξεχωριστή για την ομάδα του Curiosity εδώ στη Γη, καθώς γιορτάσαμε την 14η επέτειο προσεδάφισης. Θυμάμαι ακόμα να παρακολουθώ την προετοιμασία για τη φάση εισόδου στο "Eyes on the Solar System" και μετά δεν θυμάμαι πολλά μέχρι που άκουσα τα λόγια, "Είμαστε ασφαλείς στον Άρη". Ήμουν απλώς πολύ αγχωμένος και νευρικός, αλλά μου αρέσει να ξαναζώ τις στιγμές κάθε χρόνο που γιορτάζουμε μια ακόμη (Γήινη) χρονιά στον Άρη. Αν θέλετε να τα θυμάστε όλα, μπορείτε να μεταβείτε στο διαδραστικό εργαλείο της NASA "Eyes on the Solar System" χρησιμοποιώντας το μενού και να βρείτε το Mars Science Laboratory Rover στη λίστα των διαστημοπλοίων. Το Curiosity εκτοξεύτηκε στις 26 Νοεμβρίου 2011, 15:02 UTC. Μπορείτε να γυρίσετε το ρολόι πίσω σε εκείνη την ημέρα καθώς το διαστημόπλοιο φεύγει από τη Γη και να το ακολουθήσετε καθώς σταδιακά κατευθύνεται προς την τροχιά του Άρη, όπου συναντά τον Άρη ακριβώς την κατάλληλη στιγμή. Το Curiosity προσεδαφίστηκε στις 6 Αυγούστου 2012, 05:17 UTC. Η μεγάλη στιγμή για μένα, ωστόσο, είναι να δω τη χαρά και τους εορτασμούς στην αίθουσα ελέγχου μετά την προσεδάφιση. Έχω παρακολουθήσει αυτό το βίντεο περισσότερες φορές από όσες μπορώ να μετρήσω. Είναι απλά πολύ καλό για να μην το θυμάμαι: Η περιέργεια προσγειώθηκε - NASA Science .Αλλά τι κάναμε εκείνη την πολύ ξεχωριστή εβδομάδα που σηματοδότησε τη μετάβαση από το 14ο στο 15ο έτος; Φυσικά, όλα κύλησαν όπως συνήθως για το ρόβερ, ενώ πολλοί από εμάς ανταλλάξαμε αναμνήσεις και θαυμάσαμε αυτά που έχουμε ανακαλύψει μέχρι σήμερα. Αν σας ενδιαφέρει τι ακριβώς έκανε το Curiosity τη στιγμή που σηματοδότησε την επέτειο της προσεδάφισης, σας καλύπτουμε — με τη βοήθεια της ομάδας επιστήμης και μηχανικής στο JPL στην Πασαντίνα, μπορώ να σας πω ότι αυτό συνέβη την 49η ηλιακή ώρα στις 19:47 LMST στον Άρη, και εκείνη ακριβώς τη στιγμή ο βραχίονας του ρόβερ αναπτύχθηκε στον στόχο «Tunas Khasa» κάνοντας μια μέτρηση APXS.Το ρόβερ συνέχισε την πορεία του προς το Όρος Σαρπ, ερευνώντας τα διαφορετικά στρώματα των βράχων κατά μήκος της διαδρομής. Αυτή η ανάβαση μπορεί να είναι αρκετά απότομη και η έναρξη του σχεδίου της Δευτέρας δεν ήταν διαφορετική. Κάποια στιγμή την περασμένη Παρασκευή, η κλίση του ρόβερ ήταν 24 μοίρες. Αλλά οι μηχανικοί γνωρίζουν ακριβώς τι μπορεί να κάνει το Curiosity, οπότε φτάσαμε με ασφάλεια στην προγραμματισμένη τοποθεσία μας τη Δευτέρα. Σε αυτή την πρώτη στάση της εβδομάδας, το APXS μέτρησε τους «Τούνας Κάσα» και «Βιγιαρίκα», οι οποίοι απεικονίστηκαν επίσης με το Mars Hand Lens Imager (MAHLI). Περισσότερη χημεία προέκυψε από την ChemCam που διερεύνησε τους στόχους «Λάγκο Ρουπάνκο» και «Τσουλίπα Πούντα». Η ChemCam χρησιμοποίησε επίσης το Remote Micro Imager για να αποκτήσει εικόνες υψηλής ανάλυσης από στόχους ενδιαφέροντος. Αναζητούμε συγκεκριμένα την διαστρωμάτωση, έναν όρο που χρησιμοποιούν οι γεωλόγοι για να περιγράψουν τα στρώματα βράχων που γέρνουν και τέμνονται μεταξύ τους, και πώς τα διαφορετικά στρώματα των βράχων σχετίζονται μεταξύ τους. Η Mastcam είχε πέντε διαφορετικά μωσαϊκά στο σχέδιο, ερευνώντας στόχους στο κοντινό πεδίο και κοιτάζοντας και στην απόσταση. Οι στόχοι κυμαίνονται από στρώματα βράχων στα τοιχώματα που αποτελούν τους λόφους γύρω από το ρόβερ έως στόχους βραχώδους υποστρώματος στο κοντινό πεδίο. Το "La Linea" είναι μια επιφάνεια που εμφανίζει σημάδια διάβρωσης, και το "Tiraque" δίνει πληροφορίες για την στρωματοποίηση του βραχώδους υποστρώματος, για να αναφέρουμε μόνο δύο από τους στόχους του Mastcam. Φυσικά, η μελλοντική κατεύθυνση κίνησης και ο μελλοντικός χώρος εργασίας απεικονίστηκαν επίσης μετά την κίνηση. Εκτός από την επιστήμη, υπήρχαν και κάποιες δραστηριότητες "καθαριότητας" στο σχέδιο. Αυτές ήταν μια δραστηριότητα καθαρισμού της στήλης SAM και εικόνες MAHLI του αισθητήρα REM UV. Είναι σημαντικό να παρακολουθείτε και αυτά τα πράγματα!Η διαδρομή των 14 μέτρων μας έφερε στην ιδανική θέση μπροστά σε ένα από αυτά τα πολύ ξεχωριστά μέρη, όπου όχι μόνο συναντώνται δύο διαφορετικά στρώματα βράχων, αλλά και όπου οι διασταυρούμενοι βράχοι περικόπτονται από άλλα στρώματα. Είναι αυτά τα ξεχωριστά μέρη που μας επιτρέπουν – ένα προς ένα – να ενώσουμε τα κομμάτια του παζλ, δείχνοντας τι συνέβη εδώ πριν από δισεκατομμύρια χρόνια. Ένα πράγμα είναι σαφές: περιλάμβανε άνεμο, πολύ άνεμο, αλλά και λίγο νερό. Καθώς αυτή η τοποθεσία είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσα, θα μείνουμε εδώ μέχρι τη Δευτέρα και θα περάσουμε δύο κύκλους σχεδιασμού σε αυτήν την τοποθεσία.Την Παρασκευή σχεδιάσαμε δύο APXS σε ένα βραχώδες υπόστρωμα μπροστά μας – έχοντας κατά νου δύο άλλα που θα σχεδιάσουν οι συνάδελφοί μας τη Δευτέρα. Οι δύο στόχοι είναι το "Salar de Gorbea" και το "Uriondo". Το MAHLI καταγράφει αυτά τα δύο, αλλά έχει επίσης ένα μωσαϊκό στο σχέδιο που είναι ένα από τα μεγαλύτερα που έχω δει ποτέ. Βρίσκεται στον στόχο "Tres Morros", ο οποίος αποτελεί ένα εξαιρετικό παράδειγμα για το πώς ακριβώς συναντώνται αυτά τα διαφορετικά στρώματα βράχων. Η ομάδα ανυπομονεί να δει τις εικόνες υψηλής ανάλυσης του MAHLI και να εξετάσει κάθε λεπτομέρεια που είναι ορατή σε αυτές. Το Mastcam ήταν επίσης πολύ απασχολημένο, ερευνώντας αντιπροσωπευτικές εμφανίσεις στο κοντινό πεδίο και πιο μακριά. Στόχοι που πρέπει να προσέξουμε ιδιαίτερα είναι η "Laguna Del Eulogio" και η "Laguna de Pozuelo", καθώς απεικονίζουν εμφανίσεις που σχετίζονται με τις αλλαγές στα στρώματα βράχων και πιο μπροστά σε έναν λόφο που ονομάζεται Mishe Mokwa. Ίσως θυμάστε το τελευταίο από πολλές προηγούμενες αναφορές, καθώς οδηγούσαμε κατά μήκος και γύρω από αυτό, και χρησιμοποιούσαμε επαναλαμβανόμενες εικόνες για να έχουμε στερεοσκοπικές εικόνες, αλλά και να κατανοήσουμε διαφορετικές πτυχές της στρωματογραφίας (τον τρόπο που στρωματοποιούνται οι βράχοι). Η ChemCam εξετάζει τον στόχο "Rio Tranquilo", ο οποίος είναι ένας οζώδης στόχος, πιθανώς δίνοντας πληροφορίες για το μέρος του περιβάλλοντος που σχημάτισε αυτούς τους βράχους που σχετίζεται με το νερό. Ο άλλος στόχος της ChemCam είναι ο "Rio Juncalito", ο οποίος είναι ένας στόχος με διασταυρούμενα στρώματα. Η ChemCam έχει επίσης δύο RMI στο σχέδιο, ο ένας στοχεύει προς τα εμπρός προς το Valle Grande και ο άλλος κοιτάζει προς το Mishe Mokwa.Και τα δύο σχέδια περιλαμβάνουν ένα πλούσιο σύνολο περιβαλλοντικής παρακολούθησης. Υπάρχουν πολλές έρευνες για τον διάβολο της σκόνης, παράλληλα με μετρήσεις της ατμοσφαιρικής αδιαφάνειας και παρακολούθηση του ανέμου. Ψάχνουμε επίσης για σύννεφα, και φυσικά το όργανο RAD μετρά ενεργά το περιβάλλον ακτινοβολίας. Σπάνια αναφέρεται εδώ, επειδή βρίσκεται ήσυχα στη θέση του μέσα στο ρόβερ, κοιτάζοντας τον ουρανό και παρακολουθώντας την ακτινοβολία - για όλα αυτά τα 14 χρόνια, και στην πραγματικότητα λίγο περισσότερο, επειδή ήταν το πρώτο όργανο που ενεργοποιήθηκε μετά την εκτόξευση και είχε ήδη ξεκινήσει την παρακολούθησή του κατά τη φάση της πλεύσης προς τον Άρη. Χρόνια πολλά για την 14η επέτειο προσγείωσης, Curiosity! https://science.nasa.gov/blog/curiosity-blog-sols-4975-4981-happy-14th-landing-anniversary/ Το ρόβερ Curiosity της NASA για τον Άρη έλαβε αυτήν την εικόνα, του ενσωματωμένου οργάνου APXS που μετρά τον στόχο "Tunas Khasa", χρησιμοποιώντας την μπροστινή κάμερα αποφυγής κινδύνου (Front Hazcam). Το Curiosity κατέγραψε την εικόνα την 4976η ηλιακή ακτινοβολία — την 4.976η ημέρα του Άρη της αποστολής του Mars Science Laboratory — στις 03:01:56 UTC.

Κολοσσιαίος κοσμικός ποταμός αλλάζει την τροχιά πλανητών σε τριπλό αστρικό σύστημα. Επίγεια συστοιχία τηλεσκοπίων αποκαλύπτει ένα εντυπωσιακό σπάνιο διαστημικό σκηνικό. Ένας τεράστιος «ποταμός» αερίου έγειρε τον δίσκο σχηματισμού πλανητών γύρω από ένα σπάνιο σύστημα τριών άστρων.Ένας σπάνιος δίσκος σχηματισμού πλανητών γύρω από ένα νεαρό σύστημα τριών άστρων στον αστερισμό του Ωρίωνα έχει ανατραπεί από έναν ποταμό αερίου μήκους πάνω από 1,6 τρισεκατομμύρια χιλιόμετρα. Η ανακάλυψη έγινε με τη βοήθεια της συστοιχίας ραδιοτηλεσκοπίων ALMA στη Χιλή και ενδέχεται να εξηγεί γιατί οι αστρονόμοι ανακαλύπτουν πλανήτες των οποίων οι τροχιές είναι δραματικά εκτός ευθυγράμμισης με τους άξονες περιστροφής των άστρων τους.Το GW Orionis είναι ένα τριπλό σύστημα που αποτελείται από τρία άστρα προ-κύριας ακολουθίας. Αυτό σημαίνει ότι τα άστρα βρίσκονται ακόμη στη διαδικασία σχηματισμού και δεν έχουν ξεκινήσει ακόμη τις αντιδράσεις σύντηξης υδρογόνου στους πυρήνες τους. Τα άστρα βρίσκονται περίπου 1,300 έτη φωτός μακριά, στον μοριακό δακτύλιο σχηματισμού άστρων Lambda Orionis, στον αστερισμό του Ωρίωνα.Η ύπαρξη ενός δίσκου αερίου και σκόνης που σχηματίζει πλανήτες και περιβάλλει και τα τρία άστρα ενός συστήματος είναι εξαιρετικά σπάνια. Ακόμη πιο παράξενο είναι ότι ο συγκεκριμένος δίσκος αποτελείται από τρεις δακτυλίους με διαφορετικά προσανατολισμένες τροχιές.«Προηγούμενες μελέτες του GW Orionis έδειξαν ότι ο εσωτερικός, ο μεσαίος και ο εξωτερικός δακτύλιος δεν είναι ευθυγραμμισμένοι μεταξύ τους, με κάθε δακτύλιο να έχει διαφορετική κλίση» δήλωσε η Μαρία Γκαλογουέι υποψήφια διδάκτορας στο Πανεπιστήμιο της Φλόριντα και επικεφαλής της έρευνας. Ένας εξωτερικός δακτύλιος που έχει «γείρει» Ο εξωτερικός δακτύλιος, ένας από τους μεγαλύτερους που έχουν παρατηρηθεί ποτέ γύρω από νεαρό άστρο, είναι αυτός που παρουσιάζει τη μεγαλύτερη απόκλιση.Μέχρι τώρα οι επιστήμονες θεωρούσαν ότι ένας αόρατος γίγαντας αερίου ο οποίος είχε δημιουργήσει ένα κενό ανάμεσα στον μεσαίο και τον εξωτερικό δακτύλιο ίσως προκαλούσε τη διαταραχή του εξωτερικού δακτυλίου. Τώρα όμως οι ερευνητές ανακάλυψαν την πραγματική αιτία: ένα τεράστιο «ποταμό» αερίου που εισέρχεται από το περιβάλλον μοριακό νέφος και διαταράσσει τον εξωτερικό δακτύλιο.Η ανταλλαγή στροφορμής (περιστροφικής ενέργειας) μεταξύ του αερίου και του δίσκου παραμορφώνει το δακτύλιο και τον κάνει να γέρνει. Ο δίσκος γύρω από το GW Orionis αποτελείται από τρεις δακτυλίους με ακτίνες περίπου 6,7 δισ. χλμ., 28 δισ. χλμ. και 51 δισ. χλμ. από το κέντρο του στενού τριπλού συστήματος. Ο τεράστιος ποταμός αερίου Το ρεύμα αερίου που γέρνει τον εξωτερικό δακτύλιο εντοπίστηκε χάρη σε νέες παρατηρήσεις του ALMA. Τέτοια ρεύματα θεωρείται ότι αποτελούν έναν από τους τρόπους με τους οποίους αναπτύσσονται τα άστρα, μεταφέροντας ύλη προς τα νεογέννητα άστρα.Το ρεύμα αποτελείται κυρίως από μοριακό υδρογόνο. Επειδή όμως το μοριακό υδρογόνο δεν είναι ορατό στα ραδιοφωνικά μήκη κύματος, οι ερευνητές αναζήτησαν μόρια μονοξειδίου του άνθρακα τα οποία μπορούν να ανιχνευθούν από το ALMA. Το μήκος του ρεύματος είναι εκπληκτικό: εκτείνεται σε περίπου 0,2 έτη φωτός, δηλαδή περίπου 12,600 αστρονομικές μονάδες ή 1,9 τρισεκατομμύρια χιλιόμετρα.«Όταν η ομάδα μας μοντελοποίησε την εισροή αυτού του ρεύματος διαπιστώσαμε ότι η γωνία με την οποία προσκρούει στον δίσκο ευθυγραμμίζεται στενά με τον εξωτερικό δακτύλιο» δήλωσε η Σπιέτσμα. Οι ερευνητές πιστεύουν ότι το ρεύμα έχει ήδη κάνει το μεγαλύτερο μέρος της δουλειάς που απαιτούνταν για να γείρει ο εξωτερικός δακτύλιος.Σήμερα η στροφορμή του είναι μικρότερη από εκείνη του δίσκου. «Στο παρελθόν πιθανότατα είχε μεγαλύτερη στροφορμή, και αυτό επέτρεψε στον δίσκο να αποκτήσει διαφορετικό προσανατολισμό» αναφέρουν οι ερευνητές. Ίσως εξηγεί και τους «παράξενους» πλανήτες Η ανακάλυψη του ρεύματος μπορεί να λύσει όχι μόνο το μυστήριο του τι έγειρε τον δίσκο του GW Orionis. Στο ηλιακό μας σύστημα όλοι οι πλανήτες περιφέρονται γύρω από τον Ήλιο περίπου στο ίδιο επίπεδο, το εκλειπτικό επίπεδο, το οποίο είναι ευθυγραμμισμένο με τον ισημερινό και την κατεύθυνση περιστροφής του Ήλιου.Οι περισσότεροι εξωπλανήτες κινούνται με παρόμοιο τρόπο. Ωστόσο οι αστρονόμοι έχουν ανακαλύψει και πλανήτες με πολύ έντονα κεκλιμένες ή ακόμη και ανάδρομες τροχιές σαν κάποια ισχυρή δύναμη να έχει ανατρέψει τον προσανατολισμό των τροχιών τους. Με την ανακάλυψη του ρεύματος στο GW Orionis οι αστρονόμοι ίσως βρήκαν τη φύση μιας τέτοιας δύναμης.«Αν αυτά τα ρεύματα είναι συνηθισμένα, τότε μπορούμε να εξηγήσουμε φυσικά γιατί οι πλανήτες δεν καταλήγουν απαραίτητα σε πολύ τακτοποιημένα συστήματα. Μπορεί να έχουν πολύ πιο τυχαίους προσανατολισμούς» σημειώνουν οι ερευνητές που αναγνωρίζουν ότι πρόκειται για ένα συμπέρασμα που ίσως είναι πρόωρο καθώς βασίζεται στην ανακάλυψη ενός μόνο δίσκου σχηματισμού πλανητών που επηρεάζεται με αυτόν τον τρόπο.Γι’ αυτό το επόμενο βήμα είναι να αναζητήσουν περισσότερα τέτοια συστήματα. «Αυτό που χρειαζόμαστε τώρα είναι μια συστηματική έρευνα νεαρών άστρων για να δούμε πόσα διαθέτουν τέτοια ρεύματα και πόσα όχι. Αυτό θα μας δείξει πόσο σημαντικά είναι στη διαμόρφωση των πλανητικών συστημάτων» εξηγεί η Σπιέτσμα. Καλλιτεχνική απεικόνιση του γιγάντιου ρεύματος αερίου στον αστρικό δίσκο. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2151068/kolossiaios-kosmikos-potamos-allazei-tin-trochia-planiton-se-triplo-astriko-systima/

Προϊστορικοί γιγαντοκροκόδειλοι σκορπούσαν τρόμο στην Αμερική. Είχαν μήκος έξι μέτρα, βάρος περίπου δύο τόνων και κυνηγούσαν μεγάλα φυτοφάγα ζώα. Παλαιοντολόγοι ανακάλυψαν τις πρώτες άμεσες φυσικές ενδείξεις ότι τεράστιοι προϊστορικοί κροκόδειλοι κυνηγούσαν μεγάλα φυτοφάγα θηλαστικά ζώα στη σημερινή Κολομβία πριν από περίπου 12 εκατομμύρια χρόνια.«Υπήρχε τόσο μεγάλη αφθονία διαθέσιμης λείας ώστε οι θηρευτές θηλαστικών δεν θα μπορούσαν να την καταναλώσουν όλη. Η νέα μας μελέτη δείχνει ότι οι κροκοδειλόμορφοι ήταν ιδιαίτερα σημαντικοί θηρευτές της περιοχής ειδικά όταν επρόκειτο για το κυνήγι μεγάλων θηραμάτων» δήλωσε ο Δρ. Όσκαρ Γουίλσον μεταδιδακτορικός ερευνητής στο Πανεπιστήμιο του Ελσίνκι.Ο Γουίλσον και οι συνεργάτες του από την Κολομβία, τη Γαλλία, την Αργεντινή, τον Καναδά και τις Ηνωμένες Πολιτείες ανέλυσαν τέσσερα απολιθωμένα οστά που ανήκαν σε τρία είδη μεγάλων οπληφόρων θηλαστικών τα οποία ζούσαν κάποτε στην περιοχή La Venta της Κολομβίας.Τα δείγματα ανήκουν στα Pericotoxodon platignathus ένα συγγενή αρχαίων νοτιοαμερικανικών οπληφόρων με μέγεθος περίπου αντίστοιχο ενός ρινόκερου και σε δύο φυτοφάγα θηλαστικά που έμοιαζαν με ελέφαντες τα Xenastrapotherium kraglievichi και Granastrapotherium snorki.Οι ερευνητές εκτιμούν ότι τα ζώα αυτά ζύγιζαν περίπου 600 έως 1,800 κιλά. Και τα τέσσερα δείγματα — ένα κρανίο, ένα οστό του ποδιού και δύο οστά γνάθου — φέρουν χαρακτηριστικά σημάδια κυκλικά και διχοτομημένα τραύματα από δαγκώματα καθώς και περιοχές με θρυμματισμένο οστό, τα οποία είναι συμβατά με το δάγκωμα ενός τεράστιου κροκοδειλόμορφου ζώου.Ο πιθανότερος θηρευτής ήταν ο Purussaurus, ένα τεράστιο εξαφανισμένο είδος καϊμάν (υδρόβιος αλιγάτορας) που μπορούσε να ξεπεράσει τα 6 μέτρα μήκος και να ζυγίζει περίπου δύο τόνους γεγονός που το καθιστά ένα από τα μεγαλύτερα κροκοδειλόμορφα όντα που έχουν υπάρξει ποτέ. Η δύναμη Ορισμένες από τις δυνάμεις δαγκώματος που απαιτούνταν για να δημιουργηθούν οι οπές στα οστά πλησίαζαν ή ξεπερνούσαν τα 40.000 newtons ανά δόντι. Οι τιμές αυτές συμφωνούν σε γενικές γραμμές με προηγούμενες εκτιμήσεις για τη δύναμη του δαγκώματος του Purussaurus.Ένα οστό γνάθου που ανήκε στο Xenastrapotherium έφερε και ένα δεύτερο διαφορετικό σύνολο σημαδιών: μια σειρά από παράλληλες αυλακώσεις, τις οποίες οι ερευνητές αποδίδουν σε ένα μικρότερο, χερσαίο συγγενικό είδος κροκοδείλου, το Langstonia huilensis. Οι επιστήμονες ερμηνεύουν αυτό το εύρημα ως ένδειξη ότι το μικρότερο είδος παραμόνευε μέχρι να… γευματίσει ο Purussaurus για να καταναλώσει στη συνέχεια τα αποφάγια του. Πώς κυνηγούσαν τα γιγάντια ερπετά; Τα περισσότερα σημάδια από δαγκώματα εντοπίστηκαν στα κεφάλια και τις γνάθους των ζώων. Το μοτίβο αυτό θυμίζει τον τρόπο με τον οποίο σύγχρονοι κροκόδειλοι όπως ο κροκόδειλος του θαλασσινού νερού και ο κροκόδειλος του Νείλου ακολουθούν τακτική αιφνιδιασμού και αρπαγής μεγάλων θηραμάτων.Τα ευρήματα ενισχύουν προηγούμενες θεωρητικές μελέτες που υποστήριζαν ότι στην αρχαία Νότια Αμερική όπου τα μεγάλα σαρκοφάγα θηλαστικά ήταν σχετικά σπάνια σε σύγκριση με άλλες ηπείρους γιγάντιοι κροκοδειλόμορφα όντα και άλλα ερπετά είχαν αναλάβει τον οικολογικό ρόλο που σήμερα καταλαμβάνουν αλλού ζώα όπως τα λιοντάρια, οι λύκοι και οι αρκούδες.Ο Purussaurus και άλλοι θηρευτές πιθανότατα αποτελούσαν σημαντικούς ρυθμιστές των πληθυσμών μεγάλων φυτοφάγων στα υγροτοπικά οικοσυστήματα του Μειόκαινου. «Η συχνότητα των σημαδιών που πιθανότατα προκλήθηκαν από τον Purussaurus υποδηλώνει ότι ήταν ένας σημαντικός θηρευτής σε αυτά τα τροπικά οικοσυστήματα» δήλωσε ο Δρ. Ουίλσον. Καλλιτεχνική απεικόνιση του αρχαίου τεράστιου κροκόδειλου να επιτίθεται σε μεγάλα ζώα. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2151030/proistorikoi-gigantokrokodeiloi-skorpoysan-tromo-stin-ameriki/

Εντοπίστηκαν τρεις γιγάντιες μαύρες τρύπες σε ένα «χορό θανάτου» Πρόκειται για μια εντυπωσιακή διαδικασία συγχώνευσης που θα οδηγήσει σε ένα κολοσσιαίο κοσμικό αντικείμενο. Μια τριάδα υπερμεγέθων μαύρων τρυπών έχει εμπλακεί σε μια βαρυτική αλληλεπίδραση η οποία πιθανότατα θα οδηγήσει σταδιακά στη συγχώνευσή τους δημιουργώντας τελικά μια πρωτοφανούς μεγέθους μελανή οπή.Οι επιστήμονες εντόπισαν τις μαύρες τρύπες σε ένα γαλαξία τόσο μακρινό ώστε το φως του χρειάστηκε 12,5 δισεκατομμύρια χρόνια για να φτάσει μέχρι εμάς. Αυτό σημαίνει ότι τον βλέπουμε όπως ήταν λιγότερο από 1,3 δισεκατομμύρια χρόνια μετά τη Μεγάλη Έκρηξη, το μυστηριώδες φαινόμενο από το οποίο προέκυψε το Σύμπαν.Η ανακάλυψη προσφέρει ισχυρές ενδείξεις ότι ένας από τους τρόπους με τους οποίους οι μαύρες τρύπες κατάφεραν να αποκτήσουν τόσο τεράστιες μάζες τόσο γρήγορα στο πρώιμο Σύμπαν ήταν μέσω συγχωνεύσεων.«Αυτή είναι η πρώτη ένδειξη για την ύπαρξη τριών ενεργών μαύρων τρυπών μέσα σε έναν και μόνο γαλαξία στο μακρινό Σύμπαν. Υποδηλώνει ότι οι διαδικασίες στο πρώιμο Σύμπαν ήταν ιδιαίτερα αποτελεσματικές στο να φέρνουν τις υπερμεγέθεις μαύρες τρύπες κοντά μεταξύ τους ανοίγοντας το δρόμο για τις συγχωνεύσεις μαύρων τρυπών που αναμένουμε να ανιχνεύσουμε με μελλοντικά παρατηρητήρια βαρυτικών κυμάτων» δήλωσε η Χάνα Ούμπλερ αστρονόμος στο Ινστιτούτο Εξωγήινης Φυσικής Μαξ Πλανκ στη Γερμανία, επικεφαλής της μελέτης. Ένας γαλαξίας από το πολύ μακρινό παρελθόν Ο γαλαξίας που φιλοξενεί τις μαύρες τρύπες έχει την ονομασία J0148-4214 και βρίσκεται τόσο μακριά ώστε το πανίσχυρο διαστημικό τηλεσκόπιο James Webb Space Telescope με το οποίο πραγματοποιήθηκε η ανακάλυψη δεν μπορούσε να δει απευθείας τις τρεις μαύρες τρύπες.Αντί γι’ αυτό η μονάδα Integrated Field Spectroscopy του οργάνου NIRSpec του JWST μέτρησε την κίνηση αερίου υδρογόνου που περιστρέφεται με πολύ μεγάλη ταχύτητα γύρω από τις μαύρες τρύπες μέσα στους δίσκους προσαύξησης που τις περιβάλλουν. «Τα δεδομένα του James Webb μάς επέτρεψαν όχι μόνο να εντοπίσουμε τις τρεις μαύρες τρύπες αλλά και να εκτιμήσουμε τις μάζες τους, τους ρυθμούς προσαύξησης ύλης και τη συνολική αστρική μάζα του γαλαξία», δήλωσε ο Τζιοβάνι Ματζολάρι του Ινστιτούτου Εξωγήινης Φυσικής Μαξ Πλανκ.Οι ερευνητές υπολογίζουν ότι ο γαλαξίας έχει συνολική αστρική μάζα περίπου 1,3 δισεκατομμυρίων Ήλιων ενώ οι μαύρες τρύπες αντιπροσωπεύουν σημαντικό μέρος αυτής. Οι τρεις μαύρες τρύπες Δύο από τις μαύρες τρύπες βρίσκονται στο κέντρο του J0148-4214 και απέχουν μεταξύ τους περίπου 620 έτη φωτός. Η μία έχει τεράστια μάζα, περίπου 80 εκατομμύρια φορές τη μάζα του Ήλιου. Η δεύτερη είναι πολύ μικρότερη, με μάζα περίπου 600,000 ηλιακές μάζες. Παρά το μικρότερο μέγεθός της, όμως, αναπτύσσεται με εκπληκτικά γρήγορο ρυθμό, συσσωρεύοντας αέριο με ρυθμό μεγαλύτερο από το όριο Eddington.Το όριο Eddington είναι, θεωρητικά, ο μέγιστος ρυθμός με τον οποίο μπορεί να πέφτει ύλη προς μια μαύρη τρύπα. Αν ο ρυθμός γίνει μεγαλύτερος ο δίσκος προσαύξησης γίνεται τόσο πυκνός και θερμός ώστε η ακτινοβολία του εκτοξεύει μέρος της ύλης προς τα έξω περιορίζοντας έτσι την περαιτέρω «τροφοδότηση» της μαύρης τρύπας.Αυτό σημαίνει ότι η μικρότερη μαύρη τρύπα πιθανότατα δεν θα μπορέσει να διατηρήσει για πολύ αυτόν τον εξαιρετικά γρήγορο ρυθμό ανάπτυξης προτού η αρνητική ανάδραση σταματήσει την ξέφρενη συσσώρευση ύλης. Η τρίτη μαύρη τρύπα βρίσκεται περίπου 5,500 έτη φωτός από το κέντρο του J0148-4214 και έχει μάζα περίπου 2 εκατομμύρια φορές μεγαλύτερη από τη μάζα του Ήλιου.Αυτό αντιστοιχεί περίπου στο μισό της μάζας της υπερμεγέθους μαύρης τρύπας στο κέντρο του δικού μας γαλαξία, του Τοξότη Α*. Οι επιστήμονες θεωρούν ότι αυτή η τρίτη μαύρη τρύπα και πιθανώς και η δεύτερη μπορεί να έφτασε στον J0148-4214 μέσω συγχωνεύσεων γαλαξιών.«Τα αποτελέσματα είναι εξαιρετικά συναρπαστικά. Υποδηλώνουν ότι οι συγχωνεύσεις μαύρων τρυπών μπορεί να αποτελούν έναν επιπλέον και γρήγορο δρόμο για την ταχεία ανάπτυξή τους στο πρώιμο Σύμπαν» δήλωσε ο Ρομπέρτο Μαγιολένο του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ. Οι συγχωνεύσεις δημιουργούν βαρυτικά κύματα Οι συγχωνεύσεις μαύρων τρυπών προκαλούν εκρήξεις βαρυτικών κυμάτων. Τα σημερινά ανιχνευτικά συστήματα μεταξύ των οποίων το LIGO στις ΗΠΑ, το Virgo στην Ιταλία και το KAGRA στην Ιαπωνία μπορούν να ανιχνεύσουν τα υψηλής συχνότητας και μικρού μήκους κύματος βαρυτικά κύματα που παράγονται από τη συγχώνευση μαύρων τρυπών αστρικής μάζας, δηλαδή μαύρων τρυπών που σχηματίζονται από ορισμένες εκρήξεις σουπερνόβα.Για την ανίχνευση των πολύ μεγαλύτερου μήκους κύματος και χαμηλότερης συχνότητας βαρυτικών κυμάτων που θα δημιουργούσαν οι συγχωνεύσεις υπερμεγέθων μαύρων τρυπών, όπως αυτές του J0148-4214, απαιτείται ένα διαστημικό ανιχνευτικό σύστημα με τεράστια απόσταση μεταξύ των επιμέρους διαστημοπλοίων. Για αυτόν τον σκοπό ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Διαστήματος (ESA) σχεδιάζει την αποστολή LISA — Laser Interferometer Space Antenna.Αν όλα εξελιχθούν σύμφωνα με το σχέδιο το LISA θα εκτοξευθεί και θα λειτουργήσει στα μέσα της δεκαετίας του 2030. Θα αποτελείται από τρία διαστημόπλοια σε τριγωνικό σχηματισμό, με κάθε πλευρά του τριγώνου να έχει μήκος περίπου 2,5 εκατομμύρια χιλιόμετρα. Τα τρία διαστημόπλοια θα στέλνουν ακτίνες λέιζερ το ένα προς το άλλο και θα αναζητούν απειροελάχιστες μεταβολές στον χρόνο που χρειάζονται οι ακτίνες για να διανύσουν την απόσταση μεταξύ τους ενδείξεις ότι έχει περάσει ένα βαρυτικό κύμα. Η επιφύλαξη Υπάρχει, ωστόσο μια σημαντική επιφύλαξη σχετικά με τον J0148-4214. Η τρίτη μαύρη τρύπα μπορεί να μην βρίσκεται σε τροχιά σύγκρουσης με τις άλλες δύο. Αντίθετα ενδέχεται να κατευθύνεται προς την έξοδο από τον γαλαξία. Πρόκειται ουσιαστικά για το κλασικό «πρόβλημα των τριών σωμάτων»: πώς αλληλεπιδρούν μεταξύ τους τρία αντικείμενα που περιφέρονται το ένα γύρω από το άλλο;Μια πιθανότητα είναι ότι οι δύο μικρότερες μαύρες τρύπες έφτασαν στον J0148-4214 ως δυαδικό ζεύγος. Καθώς πλησίαζαν τη μαύρη τρύπα των 80 εκατομμυρίων ηλιακών μαζών, η μεγαλύτερη μαύρη τρύπα μπορεί να «άρπαξε» τη μαύρη τρύπα των 600.000 ηλιακών μαζών, ενώ ταυτόχρονα αντάλλαξε στροφορμή με τη μαύρη τρύπα των 2 εκατομμυρίων ηλιακών μαζών, εκτοξεύοντάς την με πολύ μεγάλη ταχύτητα προς τα έξω.Ένα παρόμοιο φαινόμενο παρατηρείται και στο δικό μας γαλαξία με τα λεγόμενα υπερταχέα άστρα, τα οποία κινούνται με τεράστιες ταχύτητες και εγκαταλείπουν τον γαλαξία.Τα άστρα αυτά αποτελούσαν κάποτε μέρος ενός διπλού αστρικού συστήματος που πλησίασε υπερβολικά τον Sagittarius A*, τη μαύρη τρύπα στο κέντρο του Γαλαξία μας. Το ένα άστρο του ζεύγους παγιδεύτηκε από τη μαύρη τρύπα, ενώ το άλλο εκτοξεύτηκε προς τα έξω.Προς το παρόν, οι επιστήμονες δεν μπορούν να μετρήσουν την κατεύθυνση κίνησης της τρίτης μαύρης τρύπας στον J0148-4214. Επομένως, δεν μπορούν να επιβεβαιώσουν αν τελικά θα συγχωνευθεί με τις άλλες δύο ή αν θα διαφύγει από το γαλαξία. Αν πράγματι διαφύγει, είναι πιθανό να περιπλανιέται μόνη και αόρατη στον διαγαλαξιακό χώρο ακόμη και σήμερα 12,5 δισεκατομμύρια χρόνια αργότερα. Οι ερευνητές έδωσαν στη δημοσιότητα μια εικόνα όπου εμφανίζονται οι τρεις τεράστιες μαύρες τρύπες. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2151011/entopistikan-treis-giganties-mayres-trypes-se-ena-choro-thanatoy/

Χαρτογραφήθηκε το DNA ενός εκ των δύο ανθοφόρων φυτών της Ανταρκτικής. Το επίτευγμα μπορεί να ανοίξει το δρόμο σε δημιουργία νέων ανθεκτικών σε ακραία καιρικά φαινόμενα καλλιεργειών. Μια ομάδα με επικεφαλής Χιλιανούς ερευνητές δημιούργησε τον πληρέστερο μέχρι σήμερα γενετικό χάρτη ενός από τα μόλις δύο ανθοφόρα φυτά που αναπτύσσονται φυσικά στην Ανταρκτική γεγονός που ενδέχεται να συμβάλει στην ανάπτυξη καλλιεργειών ανθεκτικών σε ακραία καιρικά φαινόμενα τα οποία κάνουν ολοένα και πιο συχνά την εμφάνιση τους στον πλανήτη εξαιτίας της κλιματικής αλλαγής.Το Colobanthus quitensis έχει προσελκύσει εδώ και καιρό το επιστημονικό ενδιαφέρον επειδή μπορεί να επιβιώνει στις εξαιρετικά χαμηλές θερμοκρασίες, στην έλλειψη νερού και στα υψηλά επίπεδα υπεριώδους ακτινοβολίας της Ανταρκτικής, μιας από τις ψυχρότερες και ξηρότερες περιοχές του πλανήτη.Καθώς οι θερμοκρασίες ρεκόρ και οι εκτεταμένες ξηρασίες έχουν εντείνει σε πολλές περιοχές του κόσμου τη συζήτηση για το πώς μπορεί να προσαρμοστεί η γεωργία οι ερευνητές δήλωσαν ότι πλέον μπορούν να εξετάσουν κατά πόσο τα χαρακτηριστικά του φυτού θα μπορούσαν να μεταφερθούν σε γεωργικές καλλιέργειες μέσω τεχνικών γονιδιακής επεξεργασίας.Η μελέτη, που δημοσιεύθηκε στην επιθεώρηση «Genome Biology and Evolution» του Oxford University Press, συγκέντρωσε και τα 40 τμήματα σε κλίμακα χρωμοσωμάτων που αποτελούν το γενετικό σχέδιο του φυτού στο πλαίσιο ενός προγράμματος που ονομάζεται Polarix.«Καταφέραμε να προσδιορίσουμε την αλληλουχία και να συναρμολογήσουμε ολόκληρο το γονιδίωμα. Η ιδέα δεν είναι να δημιουργήσουμε διαγονιδιακά φυτά. Η ιδέα είναι να επεξεργαστούμε το γονιδίωμα ενός φυτού με διατροφική αξία» δήλωσε ο Εντουάρντο Κάστρο αναπληρωτής ερευνητής στο Cape Horn International Center της Χιλής κύριος συγγραφέας της.Ο εντοπισμός μεμονωμένων γονιδίων γίνεται ευκολότερος όταν έχει χαρτογραφηθεί ένα γονιδίωμα, όμως η διαδικασία μπορεί να απαιτήσει χρόνο. Αφού ολοκληρωθεί αυτό το στάδιο ο Κάστρο εκτιμά ότι οι επιστήμονες ενδέχεται να χρειαστούν πέντε έως δέκα χρόνια για την ανάπτυξη εμπορικών εφαρμογών.Μια ερευνητική ομάδα από την Καλιφόρνια υποστήριξε τους Χιλιανούς επιστήμονες οι οποίοι δήλωσαν ότι η εργασία τους βασίστηκε σε προηγούμενες προσπάθειες του Korea Polar Research Institute. Η προηγούμενη έρευνα είχε δημιουργήσει μόνο μια μερική εκδοχή του γονιδιώματος και δεν είχε δημοσιευθεί. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2151010/chartografithike-to-dna-enos-ek-ton-dyo-anthoforon-fyton-tis-antarktikis/

Η κρυφή διάσταση του χρόνου. Μια θεωρία με δύο χρονικές διαστάσεις υπόσχεται να λύσει το μεγαλύτερο μυστήριο της κβαντικής φυσικής Η κβαντική μηχανική πολλές φορές φαίνεται παράξενη επειδή περιλαμβάνει φαινόμενα όπως η λεγόμενη «στοιχειωμένη δράση από απόσταση». Ένας φυσικός πρότεινε ένα μαθηματικό μοντέλο σύμφωνα με το οποίο η παράξενη συμπεριφορά της κβαντικής φυσικής ίσως μπορεί να εξηγηθεί αν το σύμπαν διαθέτει τρεις διαστάσεις χώρου και δύο διαστάσεις χρόνου. Αυτή η ιδέα εισάγεται για να εξηγήσει γιατί «η κβαντική φυσική φαίνεται μερικές φορές να δρα ταχύτερα από το φως». Στην καρδιά της κβαντικής φυσικής βρίσκεται ένα φαινόμενο που ονομάζεται κβαντική σύμπλεξη. Τι είναι η κβαντική σύμπλεξη(*) [quantum entanglement]; Είναι ένα κβαντικό φαινόμενο όπου δύο ή περισσότερα σωματίδια συνδέονται με τέτοιο τρόπο ώστε η κατάσταση του ενός σωματιδίου να συνδέεται και να εξαρτάται από την κατάσταση του άλλου, ακόμα κι αν βρίσκονται σε πολύ μεγάλη απόσταση το ένα από το άλλο. Αν μετρήσουμε μια ιδιότητα του ενός από δύο «συν-πλεγμένα» μεταξύ τους σωματίδια, τότε γνωρίζουμε αμέσως και την αντίστοιχη ιδιότητα του άλλου. Το πιο εντυπωσιακό είναι ότι ακόμα κι αν τα δύο σωματίδια βρίσκονται σε τεράστια απόσταση μεταξύ τους, η μέτρηση του ενός επηρεάζει ακαριαία το άλλο. Το γεγονός αυτό φαίνεται να παραβιάζει το ανώτατο όριο της ταχύτητας του φωτός που επιβάλλει η θεωρία της σχετικότητας του Αϊνστάιν. Όμως δεν το κάνει. Διότι το φαινόμενο της κβαντικής σύμπλεξης δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την ακαριαία διάδοση πληροφορίας. Το φαινόμενο της κβαντικής σύμπλεξης χρησιμοποιείται στην ανάπτυξη των κβαντικών υπολογιστών.Οι συσχετίσεις σε μεγάλες αποστάσεις δεν είναι από μόνες τους μυστηριώδεις. Αυτό που κάνει την κβαντική σύμπλεξη ξεχωριστή είναι ότι, πριν γίνει η μέτρηση, τα σωματίδια δεν είχαν καμία απολύτως καθορισμένη ιδιότητα. Μόνο αν μετρήσετε το ένα σωματίδιο, το άλλο αποκτά επίσης ακαριαία μια ιδιότητα, η οποία πρέπει να ταιριάζει με την ιδιότητα του πρώτου σωματιδίου. Κι αυτό συμβαίνει ταχύτερα από το φως. Αν κάποιος υποστηρίξει ότι τα σωματίδια έχουν ήδη τις ιδιότητες πριν τα μετρήσουμε, τότε αυτό απλώς δεν συμφωνεί με τα πειράματα.Η κβαντική σύμπλεξη εμπεριέχει αυτό που ο Αϊνστάιν ονόμασε «στοιχειωμένη δράση από απόσταση». Η κβαντική σύμπλεξη είναι απλώς ένας τρόπος για να αποκαλυφθεί αυτή η δράση που δεν είναι απλά ταχύτερη από το φως. είναι ακαριαία. Ένας απλός τρόπος για να εξηγηθεί αυτό είναι να αποδεχτούμε ότι οι διαδικασίες που εξελίσσονται ταχύτερα από το φως είναι πράγματι δυνατές. Τότε όμως πρέπει να είμαστε έτοιμοι να αντιμετωπίσουμε ένα σωρό άλλα προβλήματα.Υπενθυμίζεται πως, μπορεί μεν η κβαντική σύμπλεξη να φαίνεται ότι παραβιάζει το ανώτατο όριο της ταχύτητας του φωτός που επιβάλλει η θεωρία της σχετικότητας του Αϊνστάιν, όμως δεν μας επιτρέπει να στείλουμε καμία πληροφορία ταχύτερα από το φως. Τούτο συμβαίνει επειδή δεν μπορούμε να προβλέψουμε ποιο θα είναι το αποτέλεσμα της μέτρησης. Γνωρίζουμε μόνο ότι τα αποτελέσματα θα είναι συσχετισμένα. Και δεν μπορούμε να στείλουμε ένα σήμα κάνοντας απλώς μια μέτρηση.Αν λοιπόν αποδεχτούμε μια πραγματικά «στοιχειωμένη» δράση ταχύτερη από το φως, τότε γιατί δεν μπορούμε να τη χρησιμοποιήσουμε για την αποστολή πληροφοριών; Κι εδώ έρχεται ο Marco Pettini, ο συγγραφέας μιας νέας μελέτης με την ιδέα ότι η κβαντική φυσική κάνει χρήση μιας δεύτερης διάστασης του χρόνου.Ο γνωστός χωροχρόνος του Αϊνστάιν έχει τρεις διαστάσεις χώρου και μία διάσταση χρόνου. Ο Pettini προτείνει να προσθέσουμε άλλη μία διάσταση χρόνου. Το θέμα τώρα είναι ότι ένα σωματίδιο που ταξιδεύει στην δεύτερη διάσταση του χρόνου μπορεί να μην χρησιμοποιεί καθόλου την οικεία μας χρονική διάσταση. Για εμάς, μπορεί να ταξιδεύει κάπου αλλού ακαριαία.Για να εξηγήσει γιατί παρατηρούμε αυτό το φαινόμενο μόνο κατά την διαδικασία της μέτρησης, ο συγγραφέας εισάγει ένα κρυφό πεδίο που ζει σε αυτόν τον πενταδιάστατο χωροχρόνο: Το πεδίο αυτό συνδέει μόνο τα συνμπλεκόμενα σωματίδια. Αν μετρήσετε το ένα σωματίδιο, αυτό ενημερώνει το άλλο. Όμως, δεν μπορείτε να χρησιμοποιήσετε την συσκευή μέτρησης για να επιβάλετε νέες πληροφορίες στο πεδίο. Το μόνο παρατηρήσιμο αποτέλεσμα που παίρνετε στο τέλος είναι ότι τα συνμπλεκόμενα σωματίδια συσχετίζονται όπως θα έπρεπε, αλλά δεν μπορείτε να κάνετε τίποτα άλλο με αυτό το πεδίο.Το πιο ενδιαφέρον είναι ότι αυτή η θεωρία δεν κάνει ακριβώς τις ίδιες προβλέψεις με την συνηθισμένη κβαντική μηχανική. Ο συγγραφέας προτείνει ένα πείραμα με δύο ανεξάρτητες πηγές ζευγών συνμπλεκόμενων φωτονίων. Η καθιερωμένη κβαντική μηχανική μας λέει ότι τα αποτελέσματα του πρώτου πειράματος δεν θα έπρεπε να έχουν καμία σχέση με το δεύτερο. Αν η δεύτερη διάσταση χρόνου διαθέτει όντως αυτό το κρυφό πεδίο, τότε τα πειράματα θα έπρεπε να έχουν μια μικροσκοπική πρόσθετη συσχέτιση η οποία εξαρτάται από την απόσταση.Δεν είναι η πρώτη φορά που ένας φυσικός προτείνει επιπλέον διαστάσεις χρόνου. Ο λόγος που δεν έχετε ακούσει πολλά για αυτές τις ιδέες είναι ότι δημιουργούν επιπλέον προβλήματα: μπορούν να κάνουν το κενό του σύμπαντος ασταθές ή μπορούν να προκαλέσουν παράδοξα ταξιδιών στον χρόνο και καταστρέφουν εντελώς την θεωρία της γενικής σχετικότητας.Η εν λόγω εργασία αφήνει πολλά προβλήματα αναπάντητα. Ωστόσο, πρόκειται για μια πραγματικά νέα ιδέα που εντάσσεται σε αυτό που ονομάζεται «πέρα από την κβαντική φυσική»: την αναζήτηση μιας βαθύτερης εξήγησης για τα κβαντικά φαινόμενα. (*) Μια πιο τεχνική περιγραφή της κβαντικής σύμπλεξης από τον Στέφανο Τραχανά: Κβαντική ΣύμπλεξηDownload https://physicsgg.me/wp-content/uploads/2024/09/01-kvantikh-symplexis.pdf διαβάστε περισσότερες λεπτομέρειες: 1. Two Dimensions of Time Explain Quantum Physics, Physicist Argues – https://backreaction.blogspot.com/2026/08/two-dimensions-of-time-explain-quantum.html 2. Quantum Entanglement Beyond Kinematics: A Dynamical Hypothesis in (3,2)-Dimensional Spacetime – https://arxiv.org/abs/2606.12457

Αστροναύτες της NASA και του ESA έτοιμοι για τον διαστημικό περίπατο ανταλλαγής κεραιών της Τρίτης. Το πλήρωμα της Αποστολής 75 έχει ολοκληρώσει τις προετοιμασίες και οι υπεύθυνοι της αποστολής πρόκειται να κάνουν έναν διαστημικό περίπατο για να αντικαταστήσουν μια κεραία υψηλής ταχύτητας έξω από τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό την Τρίτη. Εν τω μεταξύ, υπήρχε ακόμα χρόνος στο ερευνητικό πρόγραμμα της Δευτέρας για καρδιακή έρευνα, δοκιμές τεχνητής νοημοσύνης και παρατηρήσεις της Γης.Δύο μηχανικοί πτήσης του σταθμού, ένας από τη NASA και ένας από την ESA (Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Διαστήματος), έχουν προγραμματίσει να θέσουν τις διαστημικές τους στολές σε λειτουργία μπαταρίας στις 8:35 π.μ. EDT την Τρίτη, σηματοδοτώντας την έναρξη ενός προγραμματισμένου διαστημικού περιπάτου έξιμιση ωρών. Ο αστροναύτης της NASA, Anil Menon , και η αστροναύτης της ESA, Sophie Adenot, θα βγουν από τον αεροθάλαμο Quest στο κενό του διαστήματος και θα αντικαταστήσουν μια παλιά κεραία δεδομένων και επικοινωνιών υψηλής ταχύτητας με μια εφεδρική στο τμήμα Z1 truss του τροχιακού σταθμού. Το δίδυμο θα αλλάξει τις κεραίες μεταξύ της Z1 και μιας εξωτερικής πλατφόρμας αποθήκευσης και θα κάνει τις ευαίσθητες ηλεκτρικές συνδέσεις και συνδέσεις δεδομένων για να ενεργοποιήσει την εφεδρική κεραία.Ο Μένον και ο Αντενό ξεκίνησαν τη βάρδιά τους τη Δευτέρα προετοιμάζοντας τα εργαλεία διαστημικού περιπάτου και επιθεωρώντας τα σχοινιά ασφαλείας τους μέσα στο Quest. Στη συνέχεια, ακολούθησε μια ανασκόπηση των διαδικασιών, κατά την οποία ο Μένον θα χρησιμοποιεί τον ρομποτικό βραχίονα Canadarm2, ενώ ο Αντενό θα είναι δεμένος στο τροχιακό φυλάκιο. Στη συνέχεια, οι αστροναύτες ολοκλήρωσαν την προετοιμασία των διαστημικών τους στολών και τη διαμόρφωση του εσωτερικού του αεροφράκτη.Ο μηχανικός πτήσης Τζακ Χάθαγουεϊ και η διοικητής του σταθμού Τζέσικα Μέιρ θα παρακολουθούν τους διαστημικούς περιπατητές και θα χειρίζονται τον Canadarm2 από το εσωτερικό του σταθμού την Τρίτη. Η Χάθαγουεϊ και η Μέιρ συνεργάστηκαν τη Δευτέρα και μελέτησαν τις εξωτερικές διαμορφώσεις κάμερας και φωτισμού που θα χρησιμοποιήσουν κατά τη διάρκεια των ρομποτικών επιχειρήσεων. Στη συνέχεια, το δίδυμο ενώθηκε με τους Μενόν και Αντενό μετά το μεσημεριανό γεύμα και συνομίλησαν με τους ελεγκτές αποστολής για να συζητήσουν τις διαδικασίες ασφαλείας των διαστημικών περιπάτων και τους βελτιστοποιημένους ρομποτικούς ελιγμούς.Οι άλλοι τρεις συνάδελφοι του διαστημικού σταθμού, οι κοσμοναύτες Αντρέι Φεντιάεφ, Πιότρ Ντουμπρόφ και Άννα Κίκινα, ξεκίνησαν την εβδομάδα εργασίας τους σε ένα ευρύ φάσμα επιστημονικών πειραμάτων και συντήρησης εργαστηρίου για τη Roscosmos.Ο Φεντιάεφ ξεκίνησε μια 24ωρη συνεδρία τη Δευτέρα φορώντας αισθητήρες και χειροπέδες για να παρακολουθεί άνετα τον καρδιακό ρυθμό και την αρτηριακή του πίεση ενώ εργαζόταν και κοιμόταν. Στη συνέχεια, ο Φεντιάεφ έκανε δοκιμές χρησιμοποιώντας εργαλεία τεχνητής νοημοσύνης για να μεταγράψει τις αναφορές του πληρώματος για έλεγχο στη Γη.Ο Fedyaev συνεργάστηκε επίσης με τον Dubrov και αντικατέστησε τα τροχιακά υδραυλικά εξαρτήματα στην επιστημονική μονάδα Nauka . Το δίδυμο τελικά εγκατέστησε μια εξειδικευμένη κάμερα για να καταγράφει αυτόματα εικόνες πολλαπλών μηκών κύματος των ορόσημων της Γης κατά τη διάρκεια της βάρδιας ύπνου του πληρώματος. Μεταξύ της υποστήριξης ζωής και των επιστημονικών εργασιών, ο Dubrov φόρτωσε το πλοίο ανεφοδιασμού Progress 94 με σκουπίδια και απαρχαιωμένο εξοπλισμό πριν από την αναχώρηση του φορτηγού σκάφους τον Σεπτέμβριο.Η Κίκινα αφιέρωνε κυρίως τη βάρδιά της στη συντήρηση της υποστήριξης ζωής και στην απογραφή του υλικού που ήταν αποθηκευμένο σε όλο το τμήμα Roscosmos του σταθμού. Τελικά, έστησε μια ακόμη κάμερα παρατήρησης της Γης για μια αυτοματοποιημένη νυχτερινή συνεδρία για να φωτογραφίσει ηφαίστεια και νησιά σε όλη την περιοχή Ασίας-Ειρηνικού. Μάθετε περισσότερα για τις δραστηριότητες του διαστημικού σταθμού ακολουθώντας το ιστολόγιο του διαστημικού σταθμού , @space_station στο X, καθώς και τους λογαριασμούς του ISS στο Facebook και στο Instagram . https://www.nasa.gov/blogs/spacestation/2026/08/17/nasa-esa-astronauts-ready-for-tuesdays-antenna-swap-spacewalk/ Οι αστροναύτες Anil Menon της NASA και Sophie Adenot της ESA ποζάρουν για τα επίσημα πορτρέτα τους στο Διαστημικό Κέντρο Johnson στο Χιούστον του Τέξας. Roscosmos GIRD-09: Επέτειος της εκτόξευσης του πρώτου εγχώριου υβριδικού πυραύλου προωθητικού Η 17η Αυγούστου 1933 σηματοδοτεί την αρχή της ιστορίας της ρωσικής πυραυλικής βιομηχανίας. Ήταν αυτή την ημέρα που ο πρώτος σοβιετικός πυραύλος υγρού προωθητικού, ο GIRD-09, εκτοξεύτηκε σε ένα πεδίο δοκιμών κοντά στο χωριό Ναχαμπίνο κοντά στη Μόσχα. Ο πύραυλος μήκους 2,4 μέτρων εκτοξεύτηκε στις 17 Αυγούστου 1933. Πέρασε μόνο 18 δευτερόλεπτα στον αέρα, φτάνοντας σε υψόμετρο 400 μέτρων. Αλλά για την Ομάδα Μελέτης της Αεριοπροώθησης, ήταν ένας θρίαμβος 📎 Το GIRD σημαίνει Ομάδα Μελέτης Αντιδραστικής Προώθησης. Δημιουργήθηκε τον Σεπτέμβριο του 1931 με τη συμμετοχή του Φρίντριχ Ζάντερ και του μελλοντικού θρυλικού σχεδιαστή Σεργκέι Κορόλεφ. Στα τέλη του 1932, υπό την ηγεσία του τελευταίου, ξεκίνησε η ανάπτυξη του GIRD-09 και του κινητήρα του, βασισμένη σε ένα σχέδιο του Μιχαήλ Τιχονράβοφ. 🔹GIRD-09 ή απλά Πύραυλος 09 Μέσα σε λίγους μήνες, τα σχέδια προετοιμάστηκαν και τέθηκαν σε παραγωγή. Ο πύραυλος έλαβε την επίσημη ονομασία GIRD-09 ή απλώς Rocket 09. Από τον Απρίλιο έως τον Αύγουστο του 1933, πραγματοποιήθηκαν δύο δωδεκάδες δοκιμαστικές εκτοξεύσεις του κινητήρα 09 — και έφτασε σε τέτοια τελειότητα που μπορούσε να εγκατασταθεί στον πύραυλο για δοκιμές πτήσης. 🔹 Στις 17 Αυγούστου 1933, εκτοξεύτηκε ο GIRD-09. Κατά τη διάρκεια της πτήσης των 18 δευτερολέπτων, ο πύραυλος έφτασε σε υψόμετρο περίπου 400 μέτρων. Αν και μια δυσλειτουργία εμπόδισε τον GIRD-09 να φτάσει στο προβλεπόμενο υψόμετρο, ήταν ένας θρίαμβος. Για πρώτη φορά στην ΕΣΣΔ, αποκτήθηκε πρακτική εμπειρία σε ολόκληρο τον κύκλο λειτουργίας πυραύλων υγρού προωθητικού, συμπεριλαμβανομένων των τότε πολύπλοκων λειτουργιών με υγρό οξυγόνο σε συνθήκες πεδίου. ➡️ Τι είναι το υβριδικό καύσιμο; Αυτό σημαίνει ότι χρησιμοποιούνται συστατικά προωθητικού σε διαφορετικές καταστάσεις συσσωμάτωσης: τις περισσότερες φορές, ένα υγρό οξειδωτικό και ένα στερεό καύσιμο. ➡️️ Στην περίπτωση του GIRD-09, αυτά ήταν υγρό οξυγόνο και ζελατινώδης βενζίνη (αναμεμειγμένη με κολοφώνιο). ➡️ Η αναζήτηση κατάλληλου καυσίμου ήταν... εκρηκτική. Ο χώρος που διατέθηκε στο GIRD για ανάπτυξη ήταν το υπόγειο ενός κτιρίου κατοικιών. Τελικά, μια προσπάθεια δημιουργίας ενός αναφλεκτήρα με βάση το στρόντιο και το χλωρικό κάλιο κυριολεκτικά σόκαρε τους κατοίκους. Το κρουστικό κύμα από την έκρηξη του θαλάμου άφησε άναυδο μερικούς από τους δοκιμαστές, ενώ στα διαμερίσματα από πάνω, οτιδήποτε κρεμόταν χαλαρά ή βρισκόταν στο πάτωμα έπεσε στο έδαφος. Κατά την έξοδο από το υπόγειο, η ομάδα GIRD συνάντησε ένα θυμωμένο πλήθος και έπρεπε να ειδοποιηθεί η αστυνομία. Η εκτόξευση του GIRD-09 παρείχε πολύτιμη εμπειρία σε επιχειρήσεις πεδίου, κυρίως με υγρό οξυγόνο, όπου προέκυψαν πολλές δυσκολίες λόγω της χαμηλής θερμοκρασίας (γύρω στους -183°C και κάτω). Μέχρι το φθινόπωρο, οι μηχανικοί είχαν εκτοξεύσει με επιτυχία τον πρώτο εγχώρια παραγόμενο πύραυλο χρησιμοποιώντας υγρά προωθητικά. Οι σχεδιαστές προσπάθησαν να αποφύγουν ένα πολύπλοκο σύστημα τροφοδοσίας εξαρτημάτων. Το οξυγόνο εισήλθε στον θάλαμο καύσης υπό τη δική του πίεση, η οποία παράγεται από την εξάτμισή του σε μια κλειστή δεξαμενή. Το καύσιμο τοποθετήθηκε απευθείας στον θάλαμο καύσης σε μια ειδική σχάρα. Ενενήντα χρόνια έχουν περάσει από εκείνη την αυγουστιάτικη μέρα. Αλλά μέχρι σήμερα τα σύγχρονα οχήματα εκτόξευσης Soyuz-2 και Angara οφείλουν τις εκτοξεύσεις τους. Ευχαριστούμε τα Αρχεία της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών για το υλικό που παρείχε. https://vk.ru/roscosmos?w=wall-30315369_625758

Η NASA Challenge δοκιμάζει σχέδια τροχών για κινητικότητα στη Σελήνη. Καθώς η NASA προετοιμάζεται να εγκαταστήσει τη Σεληνιακή Βάση , η προώθηση της κινητικότητας στην επιφάνεια θα είναι το κλειδί για να βοηθήσει τα πληρώματα και τα ρομποτικά συστήματα να ταξιδέψουν μακρύτερα στην επιφάνεια της Σελήνης. Για να βοηθήσει στην προώθηση αυτής της δυνατότητας, το Rock and Roll with NASA Challenge κάλεσε δημόσιους καινοτόμους να σχεδιάσουν και να κατασκευάσουν τροχούς σεληνιακού ρόβερ επόμενης γενιάς. Πέντε ομάδες από 128 υποβολές και 49 χώρες προκρίθηκαν στην τελική φάση του διαγωνισμού, όπου δοκίμασαν τα πρωτότυπά τους στις 31 Ιουλίου στο Διαστημικό Κέντρο Τζόνσον της NASA στο Χιούστον. Η πρόκληση αναζητούσε ελαφρούς, ανθεκτικούς και κλιμακωτούς τροχούς που θα μπορούσαν να υποστηρίξουν μεγαλύτερες σεληνιακές επιφανειακές επιχειρήσεις. Τα σχέδια έπρεπε επίσης να είναι αρκετά εύκαμπτα ώστε να απορροφούν τις κρούσεις, να διατηρούν την πρόσφυση σε υψηλότερες ταχύτητες και να αντέχουν στο σκληρό σεληνιακό περιβάλλον. «Κάθε επιπλέον χιλιόμετρο που μπορεί να διανύσει αξιόπιστα ένα ρόβερ θα επεκτείνει την απόσταση που μπορούμε να εξερευνήσουμε, τις επιστημονικές μας επιτυχίες και τις υποδομές που μπορούμε να κατασκευάσουμε», δήλωσε ο Ed Herrera, μηχανικός ρομποτικής στην Johnson και συν-επικεφαλής του έργου πρόκλησης. Η NASA Johnson χρησιμοποιεί πρωτότυπα εδάφους για να δοκιμάσει τεχνολογίες κινητικότητας, ενώ οχήματα σεληνιακού εδάφους θα παραδοθούν στην επιφάνεια της Σελήνης μέσω της πρωτοβουλίας Commercial Lunar Payload Services . Για την πρόκληση, οι τροχοί τοποθετήθηκαν στο MicroChariot, ένα δοκιμαστικό ρόβερ 45 κιλών, και υποβλήθηκαν σε μια σειρά μαθημάτων στο Johnson's Rock Yard για να αξιολογηθεί η απόδοσή τους σε διαφορετικούς τύπους εδάφους. «Το crowdsourcing μας δίνει την ευκαιρία να κοιτάξουμε πέρα από τις παραδοσιακές προσεγγίσεις για το σχεδιασμό σεληνιακών τροχών», δήλωσε ο Herrera. «Όσο περισσότερες τεχνολογίες τροχών μπορούμε να αναπτύξουμε και να κατανοήσουμε, τόσο περισσότερες επιλογές έχουμε για να καλύψουμε τις ανάγκες διαφορετικών οχημάτων, εδαφών και αποστολών στη Σελήνη και τον Άρη». Αυτές οι ιδέες αντικατοπτρίστηκαν σε πέντε σαφώς διαφορετικά σχέδια. Ο σεληνιακός τροχός μεταβλητής ευκαμψίας HTR, που δημιουργήθηκε από την Hellenic Technology of Robotics SA, χρησιμοποιεί ένα εσωτερικό σύστημα σχεδιασμένο να μεταβάλλει την ακαμψία του τροχού ανάλογα με το έδαφος και τις ανάγκες του οχήματος. Η ομάδα προσάρμοσε την τεχνολογία που ανέπτυσσε για επίγειους τροχούς για περίπου μια δεκαετία. Ο τροχός Hiper που δημιουργήθηκε από την Hyperbola χρησιμοποιεί τεντωμένα καλώδια και μια οδοντωτή δομή που παρέχει ελατηριωτή συμπεριφορά, επιτρέποντάς του να κάμπτεται χωρίς να βασίζεται σε παραδοσιακές ακτινικές ακτίνες. Ο εύκαμπτος τροχός τιτανίου Huff Helo, που δημιουργήθηκε από την Huff Helo Inc., χρησιμοποιεί διαμορφωμένο μεταλλικό φύλλο τιτανίου ως δομή και ελατήριο. Κατά τη διάρκεια των δοκιμών, η ομάδα διαπίστωσε ότι η αντοχή του σχεδιασμού έκανε επίσης τον τροχό πιο άκαμπτο, με αποτέλεσμα να αναπηδά πάνω από ορισμένα εμπόδια αντί να προσαρμόζεται στο έδαφος. Η ρόδα Payne Aviation Wheel, που δημιουργήθηκε από την Deborah και τον Craige Payne, εμπνεύστηκε από την αεροπορία και την ιστορία. Ο σχεδιαστής της, μηχανικός αεροσκαφών, συνδύασε μια πνευματική προσέγγιση με ιδέες από τα πρώτα σχέδια ελαστικών αυτοκινήτων. Η νικητήρια ιδέα των ελαστικών Scotch Pad προήλθε από τον Αυστραλό μηχανολόγο μηχανικό Daniel Bloomfield και τον γιο του Isaac Bloomfield. Το πρωτότυπο τους χρησιμοποιεί μια δομή ελαστικού βασισμένη σε Nomex, η οποία στηρίζεται γύρω από μια πλήμνη αλουμινίου. Το μαλακό υλικό επιτρέπει στο ελαστικό να παραμορφώνεται ανάλογα με το έδαφος, ενώ η εσωτερική στήριξη το βοηθά να διατηρεί το σχήμα του. Μια επεξεργασμένη εξωτερική επιφάνεια από εποξειδική ρητίνη και κορούνδιο ενσωματώθηκε για βελτίωση της πρόσφυσης. Οι δοκιμές στο Rock Yard κατέδειξαν επίσης γιατί διαφορετικά εδάφη μπορεί να απαιτούν διαφορετικές προσεγγίσεις. Τα χαλαρά υλικά μπορούν να επηρεάσουν την πρόσφυση, ενώ οι βράχοι και οι πλαγιές θέτουν διαφορετικές απαιτήσεις στους τροχούς, όπως η σταθερότητα του οχήματος. Καθώς η εξερεύνηση της σελήνης επεκτείνεται, διαφορετικά οχήματα θα απαιτούν διαφορετικούς συνδυασμούς ταχύτητας, ικανότητας φόρτωσης, ανθεκτικότητας και απόδοσης εδάφους. Η αναζήτηση αυτής της ποικιλίας ήταν μέρος της πρόκλησης σχεδιασμού. Οι επιλογές σχεδιασμού έδωσαν στους μηχανικούς διαφορετικές τεχνολογίες προς εξέταση και ενδεχομένως προς εξέλιξη. «Αυτή η πρόκληση έφερε νέες ιδέες εκτός των παραδοσιακών βιομηχανιών και μας βοήθησε να εντοπίσουμε τεχνολογίες τροχών που μπορεί να είναι κατάλληλες για επιφανειακές επιχειρήσεις μεγαλύτερης διάρκειας», δήλωσε ο Lucien Junkin, μηχανικός ρομποτικής στην Johnson και συν-επικεφαλής του έργου πρόκλησης. Η επόμενη φάση θα μπορούσε να αξιολογήσει τον τρόπο με τον οποίο οι τροχοί αντιδρούν σε σκόνη, κενό και ακραίες θερμοκρασίες που μοιάζουν με σεληνιακή σκόνη στους θαλάμους θερμικού κενού του Johnson. Οι μηχανικοί θα μπορούσαν επίσης να αξιολογήσουν τα σχέδια σε μεγαλύτερες αποστάσεις και σε διαφορετικά μεγέθη και φορτία. «Η κινητικότητα είναι το κλειδί για όλα όσα θέλουμε να κάνουμε στη Σελήνη», είπε ο Junkin. «Όσο πιο μακριά θέλουμε να εξερευνήσουμε, τόσο περισσότερο χρειάζεται να προωθήσουμε τις τεχνολογίες τροχών που μπορούν να μας φέρουν εκεί». Το Κοινό Έργο Ρομποτικής του Κλάδου Τεχνολογίας Ρομποτικών Συστημάτων εντός της Διεύθυνσης Μηχανικών του Johnson διεξήγαγε τον διαγωνισμό Rock and Roll with NASA. Το Κέντρο Αριστείας για Συνεργατική Καινοτομία της NASA, μέρος του Προγράμματος Βραβείων, Προκλήσεων και Πληθοπορισμού εντός της Διεύθυνσης Αποστολών Έρευνας και Τεχνολογίας, διαχειρίστηκε τη σύμβαση της πρόκλησης. Φοιτητές στην Ακαδημία Ρομποτικής της NASA βοήθησαν στην προετοιμασία του υλικού και στην υποστήριξη του διαγωνισμού, ενώ μηχανικοί από το Ερευνητικό Κέντρο Glenn της NASA στο Κλίβελαντ υποστήριξαν τις αξιολογήσεις των εννοιών και των προτάσεων. Η HeroX διαχειρίστηκε την πρόκληση εκ μέρους της NASA. https://www.nasa.gov/centers-and-facilities/johnson/nasa-challenge-tests-wheel-designs-for-moon-base-mobility/ Μηχανικοί της NASA, φοιτητές της Ακαδημίας Ρομποτικής της NASA και ομάδες από το Rock and Roll with NASA Challenge ποζάρουν με τα πρωτότυπα των τροχών στο Διαστημικό Κέντρο Johnson της NASA, Rock Yard, στο Χιούστον, στις 31 Ιουλίου 2026. Το πρωτότυπο του σεληνιακού τροχού Huff Helo δοκιμάζεται στο Rock Yard του Διαστημικού Κέντρου Johnson. Οι φοιτητές της Ακαδημίας Ρομποτικής της NASA πλοηγούνται στο πρωτότυπο ελαστικό Scotch Pad του σεληνιακού τροχού που είναι τοποθετημένο στο ρόβερ MicroChariot στο Johnson's Rock Yard. Η νικήτρια ομάδα Scotch Pad Tyres ποζάρει με το πρωτότυπο και το MicroChariot στο Johnson's Rock Yard. Το πρωτότυπο του HTR Variable Flex Lunar Wheel βρίσκεται δίπλα στο όχημα εξερεύνησης του διαστήματος της NASA στο Johnson's Rock Yard.

Το Hubble λύνει το μυστήριο της συγχώνευσης από τα πρώτα χρόνια του Γαλαξία μας. Ο γαλαξίας μας, ο Γαλαξίας μας, μεγάλωσε στο τρέχον μέγεθός του εν μέρει καταναλώνοντας μικρότερους γαλαξίες. Τώρα, νέα δεδομένα από το διαστημικό τηλεσκόπιο Hubble της NASA δείχνουν οριστικά στοιχεία για έναν νάνο γαλαξία που συγχωνεύεται με τον νεαρό γαλαξία μας στις πρώτες φάσεις της εξέλιξής του. Αυτό το εύρημα επεκτείνει τις γνώσεις μας για την ιστορία του γαλαξία μας 1,8 δισεκατομμύρια χρόνια πιο πίσω στο χρόνο από ό,τι πριν. Τα αποτελέσματα δημοσιεύθηκαν τη Δευτέρα στο περιοδικό Nature Astronomy . Ο Γαλαξίας μας σήμερα είναι ένας τεράστιος σπειροειδής γαλαξίας που φιλοξενεί εκατοντάδες δισεκατομμύρια αστέρια. Ωστόσο, ο γαλαξίας μας δεν ήταν πάντα τόσο μεγάλος. Έχει μεγαλώσει σχηματίζοντας νέα αστέρια από τα νέφη αερίων του, καθώς και συλλέγοντας αστέρια, αέριο και σκοτεινή ύλη από άλλους γαλαξίες μέσω συγχωνεύσεων.Η πιο πρόσφατη μαζική συγχώνευση στην ιστορία του γαλαξία μας έλαβε χώρα με τον νάνο γαλαξία Τοξότη, ξεκινώντας πριν από 6 δισεκατομμύρια χρόνια και συνεχίζοντας μέχρι σήμερα. Κοιτάζοντας πίσω στο ακόμη πιο μακρινό παρελθόν, οι ερευνητές έμαθαν ότι ο Γαλαξίας μας κατανάλωσε έναν άλλο νάνο γαλαξία που ονομάζεται Γαία-Λουκάνικο-Εγκέλαδος πριν από 10 δισεκατομμύρια χρόνια. Αυτή η αρχαία συγχώνευση επηρέασε σε μεγάλο βαθμό τη δομή του αστρικού δίσκου του γαλαξία μας. Άλλες, μικρότερες συγχωνεύσεις συνέβησαν μεταξύ αυτών των δύο.Αλλά η ιστορία του γαλαξία μας δεν σταματά εκεί. Τόσο οι παρατηρήσεις όσο και οι προσομοιώσεις έχουν υποδείξει ότι μια άλλη μεγάλη συγχώνευση προηγήθηκε αυτών των δύο, αν και οι λεπτομέρειες του γεγονότος έχουν συζητηθεί έντονα. Τώρα, το Hubble αποκάλυψε οριστικά στοιχεία για μια προηγούμενη συγχώνευση που συνέβη περίπου 11,8 δισεκατομμύρια χρόνια πριν, ή μόλις 2 δισεκατομμύρια χρόνια μετά τη Μεγάλη Έκρηξη.«Το σπίτι μας είναι ο Γαλαξίας μας, αλλά δεν γνωρίζουμε πώς χτίστηκε το σπίτι μας», δήλωσε ο Davide Massari, επικεφαλής συγγραφέας του Αστεροσκοπείου Αστροφυσικής και Διαστημικής Επιστήμης της Μπολόνια στην Ιταλία. «Σε αυτή την εργασία ανακαλύπτουμε από πού προήλθε η πρώτη σημαντική παρτίδα τούβλων: ένας νάνος γαλαξίας που ονομάζουμε LKH». Κοσμικοί αρχαιολογικοί χώροι Τεράστιες αστρονομικές έρευνες και ακριβή δεδομένα από διαστημόπλοια όπως η αποστολή Gaia του ESA (Ευρωπαϊκού Οργανισμού Διαστήματος) έχουν συμβάλει καθοριστικά στην αποτύπωση της ιστορίας του γαλαξία μας. Όσο πιο πίσω στην ιστορία του γαλαξία μας προσπαθούν να ψάξουν οι επιστήμονες, τόσο πιο δύσκολο γίνεται να καταλάβουν τι συνέβη. Όταν ο γαλαξίας μας ήταν νέος, ήταν μικρότερος και πολύ πιο κοντά σε μέγεθος από τους γαλαξίες με τους οποίους συγκρούστηκε. Ήταν επίσης πιο χαοτικός και είναι πιθανό τα σημάδια των συγχωνεύσεων να έχουν σβηστεί εδώ και δισεκατομμύρια χρόνια.Σε αυτό το σκοτεινό παρελθόν έριξε μια ματιά το Hubble. Οι ερευνητές χρησιμοποίησαν το Hubble για να μελετήσουν μερικά από τα σφαιρωτά σμήνη του Γαλαξία μας: τεράστιες, περίπου σφαιρικές συλλογές από δεκάδες χιλιάδες έως μερικά εκατομμύρια αστέρια. Τα σφαιρωτά σμήνη περιέχουν μερικά από τα παλαιότερα αστέρια στον γαλαξία μας και μπορούν να λειτουργήσουν ως κοσμικοί αρχαιολογικοί χώροι που διατηρούν αστέρια από άλλους γαλαξίες που έχει συλλέξει ο Γαλαξίας μας.«Χάρη στην υψηλή ανάλυση και το βάθος της απεικόνισης του Hubble, μπορέσαμε να μετρήσουμε την ηλικία και την περιεκτικότητα σε μέταλλα αυτών των σμηνών με πρωτοφανή ακρίβεια», δήλωσε η Chiara Zerbinati, συν-συγγραφέας της μελέτης, Πανεπιστήμιο της Μπολόνια στην Ιταλία. «Σε συνδυασμό με μετρήσεις από τη Γαία, αυτό κατέστησε δυνατή τη διάκριση ενός πληθυσμού σφαιρωτών σμηνών που είναι διαφορετικοί από τους άλλους. Αυτά είναι τα σμήνη που γεννήθηκαν στο LKH και μας λένε πότε αυτός ο γαλαξίας καταβροχθίστηκε από τον δικό μας και πόσο μαζικός ήταν».Η ομάδα ανέλυσε τις παρατηρήσεις του Hubble για 39 σφαιρωτά σμήνη στα εσωτερικά 20.000 έτη φωτός του γαλαξία μας, όπου θα έπρεπε να διατηρηθούν στοιχεία για τις αρχαιότερες συγχωνεύσεις. Αναμένουν ότι αυτό το δείγμα θα περιείχε σφαιρωτά σμήνη που σχηματίστηκαν μέσα στον νεαρό γαλαξία του Γαλαξία, καθώς και εκείνα που συλλέχθηκαν από τον νάνο γαλαξία Γαία-Λουκάνικο-Εγκέλαδο πριν από περίπου 10 δισεκατομμύρια χρόνια.Χρησιμοποιώντας τις ευαίσθητες παρατηρήσεις του Hubble για να προσδιορίσουν την ακριβή ηλικία κάθε σμήνους και τη σχετική μεταλλικότητα - την αφθονία στοιχείων βαρύτερων από το ήλιο - προσδιόρισαν ότι υπήρχε ένας τρίτος πληθυσμός σφαιρωτών σμηνών στις εσωτερικές περιοχές του γαλαξία μας. Η ομάδα διαπίστωσε ότι αυτά τα σμήνη είναι παλαιότερα από την ομάδα που συλλέχθηκε κατά τη συγχώνευση Γαίας-Λουκάνικου-Εγκέλαδου, αλλά νεότερα από εκείνα που δημιουργήθηκαν στον Γαλαξία, ανεξάρτητα από την περιεκτικότητά τους σε μέταλλα. Αυτά τα σμήνη, επομένως, προήλθαν από μια ξεχωριστή και ακόμη παλαιότερη συγχώνευση - στην οποία ο γαλαξίας Γαλαξίας απορρόφησε έναν νάνο γαλαξία που περιείχε περίπου 500 εκατομμύρια φορές τη μάζα του Ήλιου σε αστέρια, ένα σημαντικό κλάσμα της μάζας του γαλαξία μας εκείνη την εποχή. Ονόμασαν αυτόν τον νάνο γαλαξία Χαμηλής ενέργειας-Κράκεν-Ηρακλής, ή LKH, προς τιμήν τριών προηγούμενων ερευνητικών εργασιών που υποστήριξαν την ιδέα μιας συγχώνευσης νωρίς στην ιστορία του γαλαξία μας. Μια τόσο μεγάλη συγχώνευση τόσο νωρίς στον σχηματισμό του Γαλαξία μας έχει βαθιές επιπτώσεις στην εξέλιξη του γαλαξία μας. «Ορισμένες προηγούμενες μελέτες έχουν υποστηρίξει ότι οι πρώτες φάσεις της εξέλιξης του γαλαξία μας καθορίστηκαν από αστέρια που γεννήθηκαν μόνο στον γαλαξία μας», λέει ο Massari. «Εδώ, έχουμε δείξει ότι πρέπει επίσης να ληφθούν υπόψη τα αστέρια που γεννήθηκαν σε εξωτερικούς γαλαξίες».Η ομάδα σχεδιάζει να συνεχίσει το έργο της για να ξετυλίξει την ιστορία του Γαλαξία μας μελετώντας τα σφαιρωτά σμήνη του, με στόχο να χαρακτηρίσει όλες τις μαζικές συγχωνεύσεις που έχει βιώσει ο γαλαξίας μας σε όλη την κοσμική ιστορία.«Το Hubble παρατηρεί σφαιρωτά σμήνη που δεν έχουν μελετηθεί ποτέ πριν, και αυτό θα μας βοηθήσει να χαρακτηρίσουμε τα γεγονότα συγχώνευσης που βρίσκονται πολύ πίσω στο χρόνο στην ιστορία του Γαλαξία μας», δήλωσε ο Fernando Aguado-Agelet, συν-συγγραφέας του Πανεπιστημίου του Vigo και του Πανεπιστημίου της La Laguna στην Ισπανία.Το Διαστημικό Τηλεσκόπιο Hubble λειτουργεί για περισσότερες από τρεις δεκαετίες και συνεχίζει να κάνει πρωτοποριακές ανακαλύψεις που διαμορφώνουν τη θεμελιώδη κατανόησή μας για το σύμπαν. Το Hubble είναι ένα έργο διεθνούς συνεργασίας μεταξύ της NASA και της ESA (Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας Διαστήματος). Το Κέντρο Διαστημικών Πτήσεων Goddard της NASA στο Γκρίνμπελτ του Μέριλαντ διαχειρίζεται το τηλεσκόπιο και τις λειτουργίες των αποστολών. Η Lockheed Martin Space υποστηρίζει επίσης τις λειτουργίες των αποστολών στο Goddard. Το Ινστιτούτο Επιστήμης Διαστημικών Τηλεσκοπίων στη Βαλτιμόρη, το οποίο λειτουργεί από τον Σύνδεσμο Πανεπιστημίων για την Έρευνα στην Αστρονομία, διεξάγει επιστημονικές επιχειρήσεις Hubble για τη NASA. https://science.nasa.gov/missions/hubble/hubble-solves-merger-mystery-from-milky-ways-early-years/ Πριν από περίπου 12 δισεκατομμύρια χρόνια, ένας νάνος γαλαξίας, γνωστός ως LKH, συγκρούστηκε με έναν νεαρό Γαλαξία και συγχωνεύτηκε μαζί του. Αυτή η καλλιτεχνική ιδέα απεικονίζει αυτή τη σύγκρουση. Το διαστημικό τηλεσκόπιο Hubble της NASA αποκάλυψε οριστικά στοιχεία αυτής της σύγκρουσης μελετώντας σφαιρωτά αστρικά σμήνη.

Μια Χρυσή Έκλειψη Στέμματος Εξήγηση: Αυτή η ολική ηλιακή έκλειψη δεν φάνηκε μόνο ποιητικά όμορφη αλλά και επιστημονικά ενδιαφέρουσα. Συνήθως το ηλιακό στέμμα φαίνεται λευκό, και σε ορισμένους παρατηρητές το στέμμα της ολικής ηλιακής έκλειψης της περασμένης εβδομάδας φαινόταν με αυτό το μαργαριταρένιο χρώμα . Αλλά αυτή τη φορά, οι παρατηρητές ολικής έκλειψης στην Ισπανία είδαν ένα στέμμα που φαινόταν ασυνήθιστα χρυσαφί. Για έναν λόγο, από την Ισπανία , το ολικό κύμα συνέβη όταν ο Ήλιος που έδυε ήταν κοντά στον ορίζοντα. Αυτό το χαμηλό, ηλιακό φως ταξιδεύει μέσα από μια μεγάλη ποσότητα αέρα που σκεδάζει το μπλε φως. Μια ασυνήθιστη ποσότητα καπνού στον αέρα από κοντινές δασικές πυρκαγιές λειτούργησε ως δεύτερο φίλτρο, σκεδάζοντας περαιτέρω τους υπόλοιπους μπλε τόνους και εμβαθύνοντας το ήδη χρυσό φως . Η εικόνα που προβλήθηκε με επεξεργασία HDR , πολλαπλών εκθέσεων, τραβήχτηκε από το Μπεναβέντε της Ισπανίας την περασμένη εβδομάδα. Ένα πράγμα που δεν φαινόταν χρυσό ήταν μια λαμπερή με υδρογόνο προεξοχή που αιωρούνταν πάνω από την αριστερή άκρη του Ήλιου -- το αρχικό φωτεινό ροζ χρώμα της επέζησε. Συλλογή: Ηλιακή έκλειψη του 2026 12 Αυγούστου, https://science.nasa.gov/image-article/apod-2026-august-17-a-golden-corona-eclipse/

Άστρο κοντά στη μαύρη τρύπα του γαλαξία μας «αιμορραγεί» με πρωτοφανή ρυθμό. Χάνει γιγάντιες ποσότητες ύλης προκαλώντας εντυπωσιακά κοσμικά φαινόμενα που παρατηρούν οι επιστήμονες. Νέες παρατηρήσεις από το διαστημικό τηλεσκόπιο James Webb δείχνουν ότι ένα άστρο κοντά στο κέντρο του γαλαξία μας χάνει τεράστιες ποσότητες ύλης με αποτέλεσμα το περίβλημά του να διαστέλλεται συνεχώς.Κοντά στη υπερμεγέθη μαύρη τρύπα στο κέντρο του γαλαξία μας, τον Τοξότη Α*, ένα… ώριμο άστρο εκτοξεύει τεράστιες ποσότητες αερίου και σκόνης στο Διάστημα. Οι παρατηρήσεις του άστρου που έχει λάβει την κωδική ονομασία IRS 3 δείχνουν ότι αυτό το υλικό έχει δημιουργήσει ένα εξαιρετικά μεγάλο περίβλημα, ενώ μέσα σε αυτό οι αστρονόμοι εντόπισαν μόρια νερού παρά το ακραίο περιβάλλον που επικρατεί γύρω από το γαλαξιακό κέντρο.Η έρευνα πραγματοποιήθηκε από ερευνητική ομάδα με επικεφαλής τον Δρ. Φλόριαν Πίβκερ από το Ινστιτούτο Αστροφυσικής του Πανεπιστημίου της Κολωνίας. Η ερευνητική ομάδα του Πίβκερ μελετά κοντινούς γαλαξίες και ερευνά την περιοχή γύρω από τον Τοξότη Α*. Το IRS 3 βρίσκεται περίπου 0,6 έτη φωτός από τον Τοξότη Α*. Το περίβλημα Το IRS 3 περιβάλλεται από ένα περίβλημα που εκτείνεται περίπου 10,000 αστρονομικές μονάδες από το άστρο. Μία αστρονομική μονάδα (AU) είναι η μέση απόσταση μεταξύ της Γης και του Ήλιου. Το διαστημόπλοιο Voyager 1, το πιο απομακρυσμένο από τη Γη ανθρώπινο κατασκεύασμα, θα χρειαζόταν περίπου 10,000 χρόνια για να διανύσει αυτή την απόσταση. Σε γαλαξιακή κλίμακα όμως το IRS 3 βρίσκεται εντυπωσιακά κοντά στη μαύρη τρύπα.Μεγάλα περιβλήματα μπορούν να σχηματιστούν γύρω από ώριμα άστρα όμως το IRS 3 είναι ασυνήθιστο επειδή δεν έχει εντοπιστεί άλλο παρόμοιο αντικείμενο στην άμεση περιοχή του παρά τα εκατομμύρια άστρα που βρίσκονται κοντά στον Τοξότη A*. Ο υπεράνεμος και το νερό Σε αντίθεση με προηγούμενες μελέτες ο Πίβκερ και οι συνεργάτες του κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι το άστρο βρίσκεται σε μια φάση που ονομάζεται «υπεράνεμος».Στην αστροφυσική ο όρος «υπεράνεμος» περιγράφει μια περίοδο εξαιρετικά γρήγορης απώλειας μάζας προς το τέλος της ζωής ενός μεγάλου άστρου. Κατά τη διάρκεια αυτής της φάσης, τεράστιες ποσότητες αερίου και σκόνης εκτοξεύονται στο περιβάλλον μέσα σε διάστημα αιώνων.Οι ερευνητές εκτιμούν ότι το IRS 3 χάνει υλικό με ρυθμό που αντιστοιχεί περίπου στη μάζα της Γης κάθε 18 ημέρες με αποτέλεσμα το περίβλημά του να διαστέλλεται συνεχώς. Αυτή η εξαιρετικά γρήγορη απώλεια μάζας βοηθά να εξηγηθεί τόσο το ασυνήθιστα μεγάλο μέγεθος όσο και η πυκνότητα του περιβλήματος.Ακόμη πιο απρόσμενα οι παρατηρήσεις του JWST αποκάλυψαν νερό μέσα στο περίβλημα. Προηγούμενες εκτιμήσεις θεωρούσαν ότι η έντονη ακτινοβολία που σχετίζεται με το Τοξότη A* και το περιβάλλον του θα καθιστούσε δύσκολη την επιβίωση μορίων τόσο κοντά στη μαύρη τρύπα.Η ανίχνευση δείχνει ότι το νερό μπορεί να παραμένει σταθερό μέσα στο υλικό που περιβάλλει το IRS 3 και υποδηλώνει ότι το άστρο εμπλουτίζει το περιβάλλον γύρω από τον Τοξότη A* με μοριακό υλικό συμπεριλαμβανομένων ενώσεων που συνδέονται με τα θεμελιώδη δομικά συστατικά της ζωής.Ερευνητές της ομάδας του καθηγητή Δρ. Λούκας Λαμπαντί στο Ινστιτούτο Αστροφυσικής αναπτύσσουν τώρα μια νέα γενιά οργάνων για το πολύ ισχυρό τηλεσκόπιο ELT στη χιλιανή έρημο Ατακάμα το οποίο αναμένεται να ξεκινήσει τη λειτουργία του τα επόμενα χρόνια. Με το όργανο METIS οι αστρονόμοι ελπίζουν να μελετήσουν με πολύ μεγαλύτερη λεπτομέρεια τη δομή και τη χημική σύσταση του τεράστιου περιβλήματος του IRS 3. Καλλιτεχνική απεικόνιση της μαύρης τρύπας στο κέντρο του γαλαξία μας και ένας δίσκος καυτού αερίου. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2150854/astro-konta-sti-mayri-trypa-toy-galaxia-mas-aimorragei-me-protofani-rythmo/

Ιπτάμενα μπαλάκια θα εξερευνήσουν το υπέδαφος και τα σπήλαια του Τιτάνα. Τα Aerobots υπόσχονται επανάσταση στη διαστημική εξερεύνηση αλλά και τις τεχνολογίες προώθησης σκαφών. Σφαιρικού σχήματος ιπτάμενα αντικείμενα που ονομάζονται «Aerobots» θα μπορούσαν κάποια μέρα να εξερευνήσουν σπήλαια στον Τιτάνα, τον μεγαλύτερο δορυφόρο του Κρόνου που οι επιστήμονες θεωρούν ότι βρίσκεται σε μια γεωατμοσφαιρική και χημική κατάσταση παρόμοια με αυτή στην οποία βρισκόταν η Γη στη βρεφική της ηλικία γεγονός που επιτρέπει να φωτίζονται και διάφορα χρήσιμα στοιχεία για την εξέλιξη του πλανήτη μας.Ο Τιτάνας είναι καλυμμένος με ποτάμια, λίμνες και θάλασσες υδρογονανθράκων όπως μεθάνιο και αιθάνιο καθώς και με ένα παράξενο ανάγλυφο που περιλαμβάνει υπόγειες καταβόθρες και σπήλαια. Κανένα ρομπότ τύπου ρόβερ δεν θα μπορούσε εύκολα να κινηθεί σε αυτό το έδαφος όμως ιπτάμενα οχήματα ίσως τα καταφέρουν καλύτερα.Μια νέα χρηματοδότηση στο πλαίσιο του προγράμματος Innovative Advanced Concepts (NIAC) της NASA έχει ως στόχο να δημιουργήσει μικρά ιπτάμενα οχήματα που θα μπορούσαν να εξερευνήσουν αυτά τα σπήλαια.Δεν είναι σαφές αν τα Aerobots — που ονομάζονται SPARK, από τα αρχικά του Solid-state Propulsion for Autonomous Reconnaissance of Karst («Προώθηση Στερεάς Κατάστασης για Αυτόνομη Αναγνώριση Καρστικών Περιοχών») θα είναι έτοιμα εγκαίρως για την αποστολή Dragonfly της NASA στον Τιτάνα δήλωσε ο επικεφαλής του προγράμματος Ντάνιελ Ντριου επίκουρος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Χαβάης στο Μανόα.Αυτό συμβαίνει επειδή το SPARK βρίσκεται μόλις στην αρχή μιας εννεάμηνης χρηματοδότησης Φάσης 1 και θα χρειαστεί τουλάχιστον να ολοκληρώσει και τη Φάση 2, διάρκειας έως δύο ετών, προτού η προοπτική μιας εκτόξευσης γίνει «πιο ρεαλιστική», σημείωσε.Η αποστολή Dragonfly έχει ως στόχο εκτόξευσης το 2028 αλλά αν η αποστολή καθυστερήσει θα δημιουργηθούν περισσότερες δυνατότητες για την προσθήκη νέων φορτίων ή πειραμάτων αργότερα στην αποστολή στην οποία ένα ειδικά σχεδιασμένο για τις συνθήκες του Τιτάνα drone θα ταξιδέψει στον Τιτάνα και θα τον εξερευνήσει. Κάποιοι ειδικοί έχουν διατυπώσει την άποψη ότι στον Τιτάνα θα μπορούσαν να δημιουργηθούν μεγάλες σε πληθυσμό αποικίες ανθρώπων. Τα Aerobots Όποτε όμως πραγματοποιηθεί η εκτόξευση ο Ντριου εκτιμά ότι το SPARK έχει καλές πιθανότητες να λειτουργήσει αποτελεσματικά στον Τιτάνα χάρη στους καινοτόμους ιοντικούς — δηλαδή ηλεκτρικούς — προωθητήρες του.Ο Ντριού δήλωσε ότι ο σχεδιασμός του θα μπορούσε να «προσφέρει αυτονομία, ευελιξία στους ελιγμούς, ανθεκτικότητα στις δύσκολες συνθήκες που επικρατούν σε θερμοκρασίες κοντά στο κρυογενικό επίπεδο (παγωμένες συνθήκες) και να ελαχιστοποιεί τη διατάραξη από το ρεύμα αέρα προς τα κάτω των επιστημονικά σημαντικών στρωμάτων υδρογονανθράκων».Ο Ντριου ότι το SPARK θα μπορούσε να αποτελέσει πρωτοπόρο στην εξερεύνηση σπηλαίων στον Τιτάνα αντίστοιχο με το ελικόπτερο Ingenuity στον Άρη, το οποίο πραγματοποίησε 72 πτήσεις περισσότερες από δεκαπλάσιες σε σχέση με όσες προβλεπόταν αρχικά να πραγματοποιήσει η αποστολή επίδειξης στον Κόκκινο Πλανήτη. Από τα ιοντικά προωθητικά συστήματα στα ιπτάμενα ρομπότ Ο Ντριου εργάζεται πάνω σε έναν συγκεκριμένο τύπο ιοντικών προωθητήρων, που ονομάζεται ηλεκτροϋδροδυναμική προώθηση (EHD) από την εποχή που έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια Μπέρκλι.Μελέτησε διάφορους σχεδιασμούς για ιπτάμενα οχήματα και ενδιαφέρθηκε ιδιαίτερα για τη δημιουργία ρομπότ που θα κινούν τα «φτερά» τους με τρόπο παρόμοιο με πραγματικούς οργανισμούς. Κατά τη διάρκεια της έρευνάς του ανακάλυψε σχεδόν τυχαία την κοινότητα των ερασιτεχνών που ασχολούνται με τις λεγόμενες συσκευές «lifter».«Αυτά τα πρωτότυπα αποτελούνται από τριγωνικά κομμάτια ξύλου μπάλσα, σύρμα μαγνήτη και αλουμινόχαρτο. Τα συνδέεις με τάση 40.000 βολτ από έναν μετασχηματιστή flyback που βγάζεις από έναν φούρνο μικροκυμάτων ή μια οθόνη CRT ή κάτι παρόμοιο, και μπορούν να αιωρούνται πάνω από το τραπέζι. Υπάρχουν πολλά παραδείγματα ανθρώπων που κατασκευάζουν τέτοιες συσκευές στο YouTube» λέει ο Ντριού.Περαιτέρω έρευνα στα αρχεία αποκάλυψε πρώιμα πειράματα και μελέτες της NASA και της Πολεμικής Αεροπορίας που ήταν παρόμοια με αυτά που κατασκεύαζαν οι ερασιτέχνες.Και συμπτωματικά το NIAC χρηματοδότησε μια άλλη ερευνητική ομάδα από το MIT η οποία ενδιαφερόταν να χρησιμοποιήσει την EHD προώθηση σε αεροσκάφη που θα πετούσαν στη Γη. Έτσι ο Ντριού θεώρησε ότι υπήρχε μια πολλά υποσχόμενη κατεύθυνση για έρευνα.«Με λίγα λόγια, πήρα αυτή την ιδέα και προχώρησα μαζί της. Έγραψα μια σειρά από επιστημονικές εργασίες στις οποίες δημιούργησα μικροκατασκευασμένα ιπτάμενα ρομπότ μεγέθους εκατοστών, τα οποία προωθούνταν από ατμοσφαιρικούς ιοντικούς προωθητήρες» εξηγεί ο Ντριού.Στα επιτεύγματά του πριν από τη χρηματοδότηση του NIAC περιλαμβάνονται, σύμφωνα με τον ίδιο, η πρώτη επίδειξη μικροκατασκευασμένων EHD ενεργοποιητών — μηχανικών διατάξεων — καθώς και άλλα πρωτοποριακά επιτεύγματα, όπως η απογείωση ενός «ιονοσκάφους» μεγέθους εκατοστών και, στη συνέχεια, η μεταφορά ενός ωφέλιμου φορτίου.«Πρόσφατα δημοσιεύσαμε τον σχεδιασμό και την απογείωση του πρώτου μικρο-hovercraft που προωθείται με ιόντα», πρόσθεσε αναφερόμενος σε μια εργασία στον διακομιστή προδημοσιεύσεων arXiv. Μπορεί να φαίνεται μια αρκετά εντυπωσιακή λίστα σημαντικών ορόσημων, αλλά στην πραγματικότητα δεν υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που εργάζονται πάνω σε αυτό το αντικείμενο. Κυρίως συναγωνίζομαι τον ίδιο μου τον εαυτό.» Οι εφαρμογές Με τη στήριξη του NIAC ο Ντριού ελπίζει τώρα να μελετήσει βαθύτερα τα πλεονεκτήματα της EHD προώθησης όπως η δυνατότητα κλιμάκωσής της, το γεγονός ότι είναι σχεδόν αθόρυβη και η απλότητά της. Εφόσον πρόκειται για σύστημα στερεάς κατάστασης, υπάρχουν λιγότερα εξαρτήματα που μπορούν να παρουσιάσουν προβλήματα.Οι εφαρμογές της τεχνολογίας θα μπορούσαν να επεκταθούν και πέρα από τον Τιτάνα. Πλήρως ηλεκτρικά αεροσκάφη, drones εσωτερικού χώρου και μικρά σμήνη ιπτάμενων ρομπότ είναι μερικές από τις πιθανές ιδέες.Ωστόσο, ο Drew προειδοποιεί ότι η χρησιμότητα της τεχνολογίας θα είναι περιορισμένη. «Η μεγάλη αδυναμία είναι ότι απλώς δεν είναι ιδιαίτερα αποδοτική», είπε σχετικά με την EHD προώθηση. Εκτός αν υπάρξει μια σημαντική τεχνολογική ανακάλυψη, θα είναι αδύνατο να ανταγωνιστεί πραγματικά τις πιο συμβατικές τεχνικές προώθησης, όπως οι έλικες και οι κινητήρες τζετ, στη συντριπτική πλειονότητα των εφαρμογών στη Γη». Τι θα εξετάσει η Φάση 1 Καθώς η Φάση 1 διαρκεί μόλις περίπου εννέα μήνες οι ερευνητές σχεδιάζουν να κινηθούν γρήγορα. Σκοπεύουν να σχεδιάσουν πειράματα να πραγματοποιήσουν μια «μελέτη συμβιβασμών» (trade study) για να καθορίσουν ποια υποσυστήματα πρέπει να έχουν προτεραιότητα σε τομείς όπως η τροφοδοσία με ενέργεια και να μοντελοποιήσουν ζητήματα όπως οι θερμικές επιδράσεις στο σύστημα ισχύος.«Πιστεύω ότι η ιδέα του “στεκόμαστε στους ώμους γιγάντων” είναι βαθιά ενσωματωμένη στην κουλτούρα του NIAC. Η σημαντικότερη συνεισφορά μας στο τέλος αυτής της διαδικασίας θα είναι μια ολοκληρωμένη, δημόσια έκθεση. Η αξιοποίηση παλαιότερων σχετικών εκθέσεων, καθώς και άλλων ανοιχτών ερευνητικών εργασιών στον τομέα, είναι κρίσιμη για να γίνει σωστά αυτή η δουλειά» αναφέρει ο Ντριου. Τα Aerobots υπόσχονται ενδελεχή εξερεύνηση στον Τιτάνα. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2150779/iptamena-mpalakia-tha-exereynisoyn-to-ypedafos-kai-ta-spilaia-toy-titana/

Έξυπνο δαχτυλίδι σε ρόλο μικροβιολογικού εργαστηρίου. Αναλύει τον μεταβολισμό, τη διατροφή, την άσκηση και την κατανάλωση αλκοόλ του κατόχου του. Τα αποκαλούμενα έξυπνα δαχτυλίδια τα οποία φορά κάποιος και καταγράφουν διάφορα δεδομένα υγείας έκαναν πέρυσι την εμφάνιση τους και δημιουργούνται πλέον νέα μοντέλα που διαθέτουν ολοένα και περισσότερες δυνατότητες.Μηχανικοί στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στο Σαν Ντιέγκο δημιούργησαν ένα πειραματικό έξυπνο δαχτυλίδι που αναλύει συνεχώς τον ιδρώτα από το δάχτυλο προκειμένου να παρακολουθεί διάφορα μόρια που σχετίζονται με τον μεταβολισμό, τη διατροφή, την άσκηση και την κατανάλωση αλκοόλ.Το δαχτυλίδι μπορεί να μετρά έως και τέσσερις βιοδείκτες ταυτόχρονα χρησιμοποιώντας εναλλάξιμους αισθητήρες σχεδιασμένους να ανιχνεύουν γλυκόζη, κετόνες, βιταμίνη C, ουρικό οξύ, γαλακτικό οξύ και αλκοόλ.Η τεχνολογία σηματοδοτεί μια αλλαγή σε σχέση με τις σωματικές μετρήσεις που συλλέγουν τις περισσότερες καταναλωτικά φορετές ηλεκτρονικές συσκευές. Τα υπάρχοντα έξυπνα δαχτυλίδια βασίζονται συνήθως σε σήματα όπως ο καρδιακός ρυθμός, η κίνηση και η θερμοκρασία του δέρματος, ενώ η νέα συσκευή έχει σχεδιαστεί για να καταγράφει μεταβολές σε χημικές πληροφορίες μέσα στο σώμα.«Τα εμπορικά έξυπνα δαχτυλίδια παρέχουν μόνο βιοφυσικές πληροφορίες, αλλά δεν διαθέτουν μοριακές πληροφορίες σχετικά με βιοχημικούς δείκτες, οι οποίες προσφέρουν βαθύτερες γνώσεις για την κατάσταση της υγείας ενός ατόμου», δήλωσε ο πρώτος συγγραφέας της μελέτης, Ταμόγκνα Σάχα μεταδιδακτορικός ερευνητής στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια.Οι ερευνητές περιγράφουν την τεχνολογία που ανέπτυξαν στην επιθεώρηση «Nature Communications» ως το πρώτο πλήρως ενσωματωμένο έξυπνο δαχτυλίδι που προορίζεται για τακτική βιοχημική παρακολούθηση. Συλλογή ιδρώτα χωρίς άσκηση Ένα από τα σημαντικότερα χαρακτηριστικά της συσκευής είναι ότι ο χρήστης δεν χρειάζεται να γυμναστεί ή να προκαλέσει σκόπιμα εφίδρωση. Τα δάχτυλα απελευθερώνουν συνεχώς μικρές ποσότητες υγρασίας ακόμη και όταν κάποιος βρίσκεται σε κατάσταση ηρεμίας. Το δαχτυλίδι συλλέγει αυτό το υγρό μέσω όσμωσης χρησιμοποιώντας μια τεχνική που ανέπτυξε ο Σάχα.Ένα μαλακό υλικό που ονομάζεται οσμωτική υδρογέλη δημιουργεί διαφορά πίεσης η οποία τραβά απαλά τον ιδρώτα μέσα από το δέρμα και σε ένα στενό κανάλι μεταφοράς υγρού. Η διαδικασία είναι ανώδυνη και θυμίζει τη φυσική μετακίνηση του νερού από το έδαφος προς τα φύλλα ενός φυτού.Στο εσωτερικό του δαχτυλιδιού μια ηλεκτροχημική συστοιχία αισθητήρων μετρά τα μόρια που έχουν συλλεχθεί στον ιδρώτα. Στη συνέχεια, τα ηλεκτρονικά σήματα μετατρέπονται σε εκτιμώμενες συγκεντρώσεις, χρησιμοποιώντας συντελεστές βαθμονόμησης που έχουν αναπτυχθεί για κάθε χρήστη ξεχωριστά.Αυτή η εξατομικευμένη βαθμονόμηση είναι σημαντική, επειδή η σύσταση του ιδρώτα και η σχέση μεταξύ των μετρήσεων του ιδρώτα και του αίματος μπορεί να διαφέρουν από άνθρωπο σε άνθρωπο. Παρακολούθηση του μεταβολισμού σε πραγματικό χρόνο Η δυνατότητα ταυτόχρονης παρακολούθησης πολλών μορίων μπορεί να αποκαλύψει μοτίβα που μια μεμονωμένη μέτρηση θα μπορούσε να χάσει. Η γλυκόζη και οι κετόνες για παράδειγμα παρέχουν διαφορετικές αλλά συνδεδεμένες πληροφορίες σχετικά με τον τρόπο με τον οποίο το σώμα λαμβάνει και χρησιμοποιεί ενέργεια.Η συνεχής παρακολούθηση θα μπορούσε να δείξει πώς μεταβάλλονται τα επίπεδα αυτά μετά τα γεύματα κατά τη νηστεία στη διάρκεια της άσκησης ή ως αντίδραση σε φαρμακευτική αγωγή.«Ένα δαχτυλίδι που καταγράφει δυναμικές μοριακές πληροφορίες σε πραγματικό χρόνο θα ήταν εξαιρετικά χρήσιμο για τη λήψη ενημερωμένων αποφάσεων σχετικά με την υγεία, τη διατροφή και τον τρόπο ζωής. Για παράδειγμα η δυνατότητα του δαχτυλιδιού να παρακολουθεί συνεχώς και ταυτόχρονα τη γλυκόζη και τις κετόνες θα μπορούσε να συμβάλει σημαντικά στη βέλτιστη δοσολογία ινσουλίνης για τη διαχείριση του διαβήτη» αναφέρει ο Τζόσεφ Βάνγκ, επικεφαλής του εργαστηρίου όπου δημιουργήθηκε το δαχτυλίδι.Σε δοκιμές στις οποίες συμμετείχαν υγιείς εθελοντές και άτομα με διαβήτη τύπου 1, οι μετρήσεις γλυκόζης από το δαχτυλίδι ακολούθησαν στενά τις μετρήσεις εμπορικών συσκευών συνεχούς παρακολούθησης γλυκόζης (CGM). Τα αποτελέσματα για τις κετόνες παρουσίασαν επίσης στενή συμφωνία με τις μετρήσεις εμπορικών μετρητών κετονών αίματος. Ένα πλήρες εργαστήριο πάνω σε ένα δάχτυλο Το δαχτυλίδι περιλαμβάνει ολόκληρο το σύστημα ανίχνευσης, χωρίς να χρειάζεται ξεχωριστό επίθεμα ή εξωτερική συσκευή ανάγνωσης. Το ένα τμήμα στεγάζει το σύστημα συλλογής ιδρώτα, το κανάλι μεταφοράς υγρού και τους αισθητήρες, ενώ το άλλο περιλαμβάνει την μπαταρία και την πλακέτα κυκλώματος. Τα αποτελέσματα μεταδίδονται ασύρματα σε εφαρμογή smartphone επιτρέποντας στον χρήστη να παρακολουθεί τις μεταβολές των βιοδεικτών με την πάροδο του χρόνου.Μια εύκαμπτη, επαναφορτιζόμενη μπαταρία οξειδίου ψευδαργύρου-αργύρου μπορεί να τροφοδοτεί το πρωτότυπο για έως και 12 ώρες μεταξύ των φορτίσεων. Η πλακέτα κυκλώματος είναι μικρότερη από ένα αμερικανικό νόμισμα των 25 σεντ, ενώ το εξωτερικό περίβλημα είναι κατασκευασμένο από πολυμερές που έχει δημιουργηθεί με 3D εκτύπωση.«Το γεγονός ότι όλο αυτό το σύστημα έχει ενσωματωθεί σε τόσο μικρό χώρο, μέσα στη μορφή ενός δαχτυλιδιού, είναι εκπληκτικό» λέει ο Βάνγκ. Στη φωτογραφία το έξυπνο δαχτυλίδι που αναλύει τον ιδρώτα του ατόμου που το φορά. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2150766/exypno-dachtylidi-se-rolo-mikroviologikoy-ergastirioy/

H SpaceX έκανε ρεκόρ με σχεδόν ταυτόχρονες εκτοξεύσεις μια εκ των οποίων απόρρητης αποστολής. Τέθηκαν σε τροχιά τηλεπικοινωνιακοί δορυφόροι καθώς και δορυφόροι που εκτελούν μυστικές υπηρεσίες για την αμερικανική κυβέρνηση. Η SpaceX συνεχίζει να καταρρίπτει ρεκόρ στις διαστημικές πτήσεις. Το βράδυ του Σαββάτου (15 Αυγούστου), η SpaceX κατέγραψε ακόμη ένα ρεκόρ, αυτή τη φορά για το μικρότερο χρονικό διάστημα μεταξύ δύο διαστημικών πτήσεων σε τροχιά: εκτόξευσε δύο πυραύλους Falcon 9 με διαφορά μόλις 38 λεπτών.Η εταιρεία του Έλον Μασκ πραγματοποιεί εκτοξεύσεις πολύ συχνότερα από οποιονδήποτε άλλο οργανισμό και διαχειρίζεται το μεγαλύτερο δορυφορικό σμήνος που έχει δημιουργηθεί ποτέ, το ευρυζωνικό δίκτυο Starlink, το οποίο αποτελείται από σχεδόν 11, 000 δορυφόρους (και ο αριθμός συνεχίζει να αυξάνεται).Η πρώτη εκτόξευση πραγματοποιήθηκε από τον Σταθμό Διαστημικών Δυνάμεων του Cape Canaveral στη Φλόριντα και μετέφερε οκτώ δορυφόρους σε χαμηλή γήινη τροχιά (LEO) για την εταιρεία τηλεπικοινωνιών Globalstar που εδρεύει στη Λουιζιάνα.Όλοι οι δορυφόροι αναπτύχθηκαν με επιτυχία αποσπώμενοι από τον πύραυλο σε διάστημα έξι λεπτών με τη διαδικασία να ξεκινά 56,5 λεπτά μετά την εκτόξευση όπως ανακοίνωσε η SpaceX μέσω των κοινωνικών δικτύων. Ενώ ο συγκεκριμένος Falcon 9 κατευθυνόταν προς τη χαμηλή γήινη τροχιά ένας δεύτερος πύραυλος εκτοξεύτηκε από τη Βάση Διαστημικών Δυνάμεων Vandenberg στις κεντρικές ακτές της Καλιφόρνιας.Γνωρίζουμε ελάχιστα για την αποστολή USSF-366 κάτι που δεν προκαλεί έκπληξη δεδομένου ότι είναι απόρρητη. Ωστόσο παρατηρητές των εκτοξεύσεων πυραύλων έχουν καταφέρει να εξαγάγουν ορισμένα συμπεράσματα από τις περιορισμένες διαθέσιμες πληροφορίες.«Πιθανότατα πρόκειται για μια ομάδα απόρρητων δορυφόρων σε χαμηλή γήινη τροχιά για κάποια υπηρεσία της αμερικανικής κυβέρνησης βασισμένων στην πλατφόρμα δορυφόρων Starshield της SpaceX, καθώς οι τοποθεσίες όπου αναμένεται να πέσουν τα τμήματα του πυραύλου ταιριάζουν απόλυτα με προηγούμενες εκτοξεύσεις της σειράς Starlink Group 15», έγραψε το NextSpaceflight.com.Το Starshield είναι ένα πρόγραμμα της SpaceX που χρησιμοποιεί τροποποιημένες εκδόσεις των δορυφόρων Starlink για αποστολές εθνικής ασφάλειας της αμερικανικής κυβέρνησης.Δεν είναι γνωστό πότε και πού το ανώτερο τμήμα του πυραύλου θα απελευθερώσει το/τα ωφέλιμο/α φορτίο/α της USSF-366. Η περιγραφή της αποστολής από τη SpaceX δεν αποκαλύπτει αυτές τις πληροφορίες. Η εταιρεία, μάλιστα, τερμάτισε τη ζωντανή μετάδοση λίγο μετά την προσγείωση του πρώτου σταδίου, κάτι που συνηθίζεται στις αποστολές εθνικής ασφάλειας. Επιτυχία Οι δύο αποστολές του Σαββάτου περιλάμβαναν επιτυχημένες προσγειώσεις πυραύλων. Το πρώτο στάδιο του Falcon 9 που εκτόξευσε την αποστολή της Globalstar επέστρεψε για προσγείωση στο Cape Canaveral περίπου οκτώ λεπτά μετά την εκτόξευση. Το πρώτο στάδιο του Falcon 9 της USSF-366, εν τω μεταξύ, επέστρεψε στη Γη περίπου 8,5 λεπτά μετά την εκτόξευσή του, προσγειωνόμενο στον Ειρηνικό Ωκεανό, πάνω στο πλοίο-πλωτή εξέδρα της SpaceX «Of Course I Still Love You».Οι δύο διαδοχικές εκτοξεύσεις του Σαββάτου ανέβασαν τον συνολικό αριθμό των εκτοξεύσεων Falcon 9 για το 2026 στις 96. Η συντριπτική πλειονότητα αυτών — περίπου 75% — ήταν αποστολές για το σμήνος δορυφόρων Starlink. Στιγμιότυπο από την εκτόξευση της απόρρητης αποστολής από την SpaceX στις 15 Αυγούστου. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2150528/h-spacex-ekane-rekor-me-schedon-taytochrones-ektoxeyseis-mia-ek-ton-opoion-aporritis-apostolis/