Δροσος Γεωργιος

Η αστροναύτης Τζέσικα Μέιρ βοηθά με ενημερώσεις υλικού για το εργαστήριο ψυχρών ατόμων της NASA. Η αστροναύτης της NASA, Τζέσικα Μέιρ, επιθεωρεί οπτικές ίνες κατά την εγκατάσταση ενημερώσεων υλικού στο Εργαστήριο Cold Atom Lab, ή CAL, του οργανισμού, στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό στις 8 Μαΐου 2026.Με μέγεθος περίπου όσο ένα μίνι ψυγείο και λειτουργία από τη Γη, το CAL ψύχει τα άτομα σε θερμοκρασίες κάτω από τους -459 βαθμούς Φαρενάιτ (-273,15 βαθμούς Κελσίου), τόσο κοντά στο απόλυτο μηδέν που σχηματίζουν ένα μεγάλο κβαντικό αντικείμενο που ονομάζεται συμπύκνωμα Bose-Einstein (BEC) - μια πέμπτη κατάσταση της ύλης που διαφέρει από τα στερεά, τα υγρά, τα αέρια και το πλάσμα. Σε ένα BEC, οι επιστήμονες μπορούν να παρατηρήσουν τις κβαντικές ιδιότητες των ατόμων σε μια κλίμακα ορατή με γυμνό μάτι. Για παράδειγμα, τα άτομα και τα σωματίδια μερικές φορές συμπεριφέρονται σαν στερεά αντικείμενα και μερικές φορές συμπεριφέρονται σαν κύματα, μια κβαντική ιδιότητα που ονομάζεται «δυϊσμός κύματος-σωματιδίου».Υπό τη διαχείριση του Caltech στην Πασαντίνα, το Εργαστήριο Αεριοπροώθησης της NASA σχεδίασε, κατασκεύασε και λειτουργεί το Εργαστήριο Ψυχρών Ατόμων, το οποίο χρηματοδοτείται από το τμήμα Βιολογικών και Φυσικών Επιστημών (BPS) της Διεύθυνσης Επιστημονικών Αποστολών της NASA στα κεντρικά γραφεία του οργανισμού στην Ουάσινγκτον. Το τμήμα BPS πρωτοπορεί στις επιστημονικές ανακαλύψεις και επιτρέπει την εξερεύνηση χρησιμοποιώντας διαστημικά περιβάλλοντα για τη διεξαγωγή ερευνών που δεν είναι δυνατές στη Γη. Η μελέτη βιολογικών και φυσικών φαινομένων υπό ακραίες συνθήκες επιτρέπει στους ερευνητές να προωθήσουν τις βασικές επιστημονικές γνώσεις που απαιτούνται για να πάνε πιο μακριά και να παραμείνουν περισσότερο στο διάστημα, ωφελώντας παράλληλα τη ζωή στη Γη.  Για να μάθετε περισσότερα σχετικά με το Cold Atom Lab, επισκεφθείτε τη διεύθυνση: https://coldatomlab.jpl.nasa.gov/ Το SpaceX Dragon έπεσε στον Ειρηνικό, ολοκληρώνοντας την αποστολή μεταφοράς φορτίου. Στις 5:11 π.μ. PDT (8:11 π.μ. EDT), το μη επανδρωμένο διαστημόπλοιο SpaceX Dragon προσγειώθηκε στα ανοικτά των ακτών της Καλιφόρνια κοντά στο Όσιανσαϊντ, σηματοδοτώντας την επιστροφή της 34ης αποστολής εμπορικών υπηρεσιών ανεφοδιασμού της SpaceX στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό για τη NASA.Το Dragon αποσυνδέθηκε στις 12:25 μ.μ. EDT στις 16 Ιουνίου , μεταφέροντας δείγματα που θα μπορούσαν να διαμορφώσουν τη μελλοντική εξερεύνηση του διαστήματος και τη ζωή στη Γη. Η έρευνα που επιστρέφει περιλαμβάνει βιογραφικά στοιχεία οργάνων και χόνδρινων ιστών, δεδομένα για τη βελτίωση της κρυογονικής αποθήκευσης καυσίμων για μελλοντικές διαστημικές αποστολές και υλικά εμπνευσμένα από το DNA για την ανάπτυξη νέων θεραπειών για τον καρκίνο. Το υλικό που επιστρέφει περιλαμβάνει μια συσκευή οφθαλμικής απεικόνισης που χρησιμοποιείται για την παρακολούθηση της υγείας των ματιών των μελών του πληρώματος, ένα απορροφητικό στρώμα που φιλτράρει ίχνη ρύπων από τον αέρα της καμπίνας και μια αντλία διαχωρισμού από το διαμέρισμα αποβλήτων και υγιεινής.Το διαστημόπλοιο έφτασε στον διαστημικό σταθμό στις 17 Μαΐου, αφού είχε εκτοξευθεί δύο ημέρες νωρίτερα με έναν πύραυλο Falcon 9 από το Διαστημικό Συγκρότημα Εκτόξευσης 40 στον Διαστημικό Σταθμό Ακρωτηρίου Κανάβεραλ στη Φλόριντα. Μάθετε περισσότερα για τις δραστηριότητες του διαστημικού σταθμού ακολουθώντας το ιστολόγιο του διαστημικού σταθμού , @space_station στο X, καθώς και τους λογαριασμούς του ISS στο Facebook και στο Instagram . https://www.nasa.gov/blogs/spacestation/2026/06/17/spacex-dragon-splashes-down-in-pacific-completes-cargo-mission/ 16 Ιουνίου 2026: Διαμόρφωση του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού. Πέντε διαστημόπλοια είναι σταθμευμένα στον διαστημικό σταθμό, συμπεριλαμβανομένων του SpaceX Crew-12 Dragon, του Cygnus XL της Northrop Grumman, του πλοίου πληρώματος Soyuz MS-28 και των πλοίων ανεφοδιασμού Progress 94 και 95.

Το James Webb εντόπισε τις καιρικές συνθήκες στον εξωπλανήτη όπου βρέχει ρουμπίνια και ζαφείρια (βίντεο) Πρόκειται για ένα από τους πιο εξωτικούς πλανήτες που γνωρίζουμε στο Σύμπαν. Φανταστείτε έναν κόσμο όπου η πρόγνωση καιρού προβλέπει ανέμους που πνέουν με ταχύτητα 18.000 χιλιομέτρων την ώρα και νυχτερινές βροχές από υγρό μέταλλο, ρουμπίνια και ζαφείρια.Αυτή είναι η χαοτική πραγματικότητα που έχουν συνθέσει οι αστρονόμοι για τον WASP-121b, έναν «υπερθερμό Δία» που συγκαταλέγεται ανάμεσα στους πιο ακραίους εξωπλανήτες που έχουν ανακαλυφθεί. Ο αέριος γίγαντας περιφέρεται γύρω από το άστρο του σε τόσο μικρή απόσταση ώστε ένα «έτος» εκεί διαρκεί μόλις 30,5 ώρες. Βρίσκεται τόσο κοντά στο άστρο του που αν πλησίαζε λίγο ακόμη η βαρυτική έλξη θα άρχιζε να τον διαλύει. Οι ισχυρές παλιρροϊκές δυνάμεις του άστρου έχουν παραμορφώσει τον πλανήτη μετατρέποντάς τον από σφαιρικό σε σχήμα που θυμίζει μπάλα αμερικανικού ποδοσφαίρου.Οι θερμοκρασίες στην πλευρά που βλέπει μόνιμα το άστρο είναι αρκετά υψηλές ώστε να εξατμίζουν μέταλλα, ενώ προηγούμενες μελέτες είχαν δείξει ότι στην ψυχρότερη νυχτερινή πλευρά ο σίδηρος μπορεί να συμπυκνώνεται και να πέφτει σαν βροχή. Αστρονόμοι που χρησιμοποίησαν το διαστημικό τηλεσκόπιο James Webb πρόσθεσαν ένα ακόμη κομμάτι στο μετεωρολογικό προφίλ αυτού του κόσμου. Οι ατμοσφαιρικές διαφορές Παρακολουθώντας ανεπαίσθητες μεταβολές στο φως του άστρου καθώς αυτό περνούσε μέσα από την ατμόσφαιρα του WASP-121b κατά τη διέλευσή του μπροστά από το άστρο του, οι ερευνητές εντόπισαν διαφορές μεταξύ των ατμοσφαιρικών συνθηκών της αυγής και του σούρουπου.«Με την πρωτοφανή ποιότητα των παρατηρήσεών του το James Webb μας προσφέρει τις πιο λεπτομερείς εικόνες μακρινών πλανητών μέχρι σήμερα. Μετρώντας πώς μεταβάλλεται η απορρόφηση του αστρικού φωτός καθώς ο WASP-121b περιστρέφεται, εξετάζουμε την ατμόσφαιρά του γεωγραφικό μήκος προς γεωγραφικό μήκος» δήλωσε ο Σίριλ Γκαπ από το Ινστιτούτο Αστρονομίας Μαξ Πλανκ στη Γερμανία, επικεφαλής της μελέτης που δημοσιεύεται στην επιθεώρηση «Nature Astronomy».Οι παρατηρήσεις δείχνουν ότι η απογευματινή ζώνη του πλανήτη — η περιοχή που απομακρύνεται από το φως της ημέρας — είναι θερμότερη από την αντίστοιχη πρωινή. Το εύρημα συμφωνεί με την ύπαρξη εξαιρετικά ισχυρών ανέμων που μεταφέρουν θερμότητα από την υπέρθερμη ημερήσια πλευρά προς τη ψυχρότερη νυχτερινή.Επειδή ο WASP-121b είναι παλιρροϊκά κλειδωμένος στο άστρο του, το ένα ημισφαίριο κοιτάζει μόνιμα προς το άστρο, ενώ το άλλο παραμένει συνεχώς στο σκοτάδι. Ωστόσο κατά τη διάρκεια της διέλευσης ο πλανήτης περιστρέφεται αρκετά ώστε διαφορετικές περιοχές της ατμόσφαιράς του να γίνονται ορατές από το James Webb. Οι πλευρές Αναλύοντας πώς μεταβαλλόταν το ατμοσφαιρικό σήμα με τον χρόνο η ομάδα του Γκαπ διαπίστωσε ότι η απογευματινή πλευρά απορροφούσε ελαφρώς περισσότερο αστρικό φως από την πρωινή. Εντοπίστηκαν επίσης μεταβολές στα σήματα των υδρατμών και του μονοξειδίου του άνθρακα οι οποίες ερμηνεύονται ως ενδείξεις διαφορών θερμοκρασίας στην ατμόσφαιρα.Η θερμότερη απογευματινή πλευρά φαίνεται να είναι αρκετά καυτή ώστε να διασπά τα μόρια νερού στα ανώτερα στρώματα της ατμόσφαιρας. Αντίθετα η ψυχρότερη πρωινή πλευρά ίσως καλύπτεται εν μέρει από σύννεφα αποτελούμενα από πυριτικά ορυκτά αν και οι επιστήμονες επισημαίνουν ότι απαιτούνται πιο εξελιγμένα μοντέλα για να επιβεβαιωθεί η παρουσία τους.Τα νέα ευρήματα προστίθενται σε ένα συνεχώς αυξανόμενο σύνολο μελετών που αποκαλύπτουν τις βίαιες καιρικές συνθήκες του WASP-121b. Πρόσφατα δεδομένα από το Πολύ Μεγάλο Τηλεσκόπιο (VLT) στη Χιλή είχαν ήδη αποκαλύψει πολύπλοκα στρώματα ανέμων και ισχυρά αεριωθούμενα ρεύματα που εκτείνονται σε μεγάλο μέρος του πλανήτη.Παλαιότερες παρατηρήσεις με το διαστημικό τηλεσκόπιο Hubble είχαν επίσης δείξει ότι μαγνήσιο και σίδηρος διαφεύγουν από την ατμόσφαιρα του πλανήτη πιθανότατα εξαιτίας της έντονης υπεριώδους ακτινοβολίας του άστρου του. Η νέα τεχνική που ανέπτυξε η ομάδα θα μπορούσε στο μέλλον να εφαρμοστεί και σε άλλους υπερθερμούς πλανήτες επιτρέποντας στους αστρονόμους να συγκρίνουν τις ατμοσφαιρικές συνθήκες σε ένα ευρύτερο δείγμα μακρινών κόσμων. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2125285/to-james-webb-entopise-tis-kairikes-synthikes-ston-exoplaniti-opoy-vrechei-roympinia-kai-zafeiria-vinteo/

H πρώτη λεπτομερής εικόνα ενός πίδακα ύλης που ξεπηδά από κολοσσιαία μαύρη τρύπα. Αποκαλύπτονται μηχανισμοί και κοσμικά φαινόμενα στα πιο μυστηριώδη αντικείμενα του Σύμπαντος. Αστρονόμοι με τη βοήθεια του διαστημικού τηλεσκοπίου Χ Chandra απέκτησαν την πιο λεπτομερή εικόνα μέχρι σήμερα ενός πίδακα ύλης που εκτοξεύεται από μια μαύρη τρύπα.Πρόκειται για την υπερμεγέθη μαύρη τρύπα στο κέντρο του γαλαξία Μεσιέ 87 (M87) η οποία έγραψε το όνομα της στην ιστορία το 2019 όταν έγινε η πρώτη μαύρη τρύπα που απεικονίστηκε ποτέ από την ανθρωπότητα.Η M87 βρίσκεται περίπου 55 εκατομμύρια έτη φωτός από τη Γη και τροφοδοτείται αδιάκοπα από αέριο και σκόνη που πέφτουν προς το εσωτερικό της. Καθώς συμβαίνει αυτό, μέρος της ύλης κατευθύνεται προς τους πόλους της μαύρης τρύπας η οποία έχει μάζα 6,5 δισεκατομμύρια φορές μεγαλύτερη από εκείνη του Ήλιου. Η ύλη αυτή εκτοξεύεται με ταχύτητες που πλησιάζουν την ταχύτητα του φωτός, σχηματίζοντας ισχυρούς πίδακες που εκτείνονται για χιλιάδες έτη φωτός.Οι πίδακες της M87 έχουν απεικονιστεί και στο παρελθόν σε άλλα μήκη κύματος, όπως στο ορατό και στο υπέρυθρο φως, όμως αυτή είναι η πιο λεπτομερής παρατήρησή τους στις ακτίνες Χ. Οι νέες εικόνες αποκάλυψαν μια πολύπλοκη ροή υλικού μέσα στους πίδακες, ροή που αποδείχθηκε πιο δυναμική από ό,τι είχε παρατηρηθεί προηγουμένως.«Μπορούσαμε ήδη να δούμε μεταβολές στον πίδακα, αλλά ποτέ με αυτό το επίπεδο λεπτομέρειας στις ακτίνες Χ. Δομές που παλαιότερα φαίνονταν συγχωνευμένες μπορούν πλέον να διακριθούν, επιτρέποντάς μας να παρακολουθήσουμε καλύτερα την εξέλιξη του πίδακα μέσα από περισσότερα από δέκα χρόνια παρατηρήσεων» δήλωσε η Καμίγ Πουατρά υποψήφια διδάκτορας στη Σχολή Επιστημών και Μηχανικής του Πανεπιστημίου Laval και επικεφαλής της μελέτης. Οι «ψευδοταχύτητες» Ορισμένες δομές στους πίδακες φάνηκαν να κινούνται με ταχύτητες πέντε φορές μεγαλύτερες από την ταχύτητα του φωτός. Φυσικά αυτό δεν είναι πραγματικά δυνατό καθώς σύμφωνα με τη θεωρία της ειδικής σχετικότητας του Άλμπερτ Αϊνστάιν τίποτα που διαθέτει μάζα δεν μπορεί να κινηθεί με την ταχύτητα του φωτός ή ταχύτερα.Αυτή η λεγόμενη «υπερφωτεινή κίνηση» δεν αποτελεί ανατροπή των νόμων της φυσικής αλλά μια οπτική ψευδαίσθηση που δημιουργείται όταν η ύλη κινείται σχεδόν με την ταχύτητα του φωτός προς την κατεύθυνση της Γης. Οι παρατηρήσεις του Chandra αποτελούν σημαντικό βήμα για την κατανόηση της φυσικής των πιδάκων και του τρόπου με τον οποίο τα σωματίδια που τους αποτελούν επιταχύνονται σε τόσο υψηλές ταχύτητες και ενέργειες.Επιπλέον επειδή οι πίδακες αυτοί αποτελούν τον μηχανισμό μέσω του οποίου οι υπερμεγέθεις μαύρες τρύπες επιστρέφουν ενέργεια στο περιβάλλον τους τα νέα δεδομένα μπορούν να βοηθήσουν τους επιστήμονες να κατανοήσουν καλύτερα πώς αυτοί οι κοσμικοί γίγαντες επηρεάζουν την εξέλιξη των γαλαξιών που τους φιλοξενούν.«Τα αποτελέσματα αυτά αποδεικνύουν πόσο μοναδικά ισχυρό παραμένει το Chandra για την παρακολούθηση της εξέλιξης ακραίων φαινομένων σε μεγάλες χρονικές κλίμακες. Μας βοηθούν να κατανοήσουμε καλύτερα πώς η ενέργεια που απελευθερώνεται κοντά σε μια υπερμεγέθη μαύρη τρύπα μεταφέρεται μέσω του πίδακά της και καταλήγει να επηρεάζει τον περιβάλλοντα γαλαξία» αναφέρει ο Γκέριτ Σέλενμπεργκερ, αστροφυσικός στο Κέντρο Αστροφυσικής Χάρβαρντ Σμιθσόνιαν. Η εικόνα του πίδακα από τη μαύρη τρύπα Μ87. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2125205/h-proti-leptomeris-eikona-enos-pidaka-ylis-poy-xepida-apo-kolossiaia-mayri-trypa/

Ναι, το Σύμπαν έχει πατήσει γκάζι προς τον θάνατό του Νέα ευρήματα επιβεβαιώνουν την επιταχυνόμενη διαστολή του Σύμπαντος. Εξετάζοντας εκ νέου δεδομένα που αφορούν έναν συγκεκριμένο τύπο αστρικής έκρηξης, μια ομάδα ερευνητών ανακοίνωσε ότι επιβεβαίωσε τη μακροχρόνια αποδεκτή άποψη πως το Σύμπαν διαστέλλεται με επιταχυνόμενο ρυθμό.Τα αποτελέσματα της μελέτης αντικρούουν έρευνα που δημοσιεύθηκε το 2025 και κατέληγε στο συμπέρασμα ότι η κοσμική διαστολή δεν επιταχύνεται πλέον, ένα εύρημα που αμφισβητούσε τη βασική κατανόηση που έχουμε για το Σύμπαν.«Το Σύμπαν εξακολουθεί να επιταχύνεται. Υπάρχουν ακόμη πολλά που δεν γνωρίζουμε και ανυπομονούμε να ανακαλύψουμε, αλλά πιστεύουμε ότι βρισκόμαστε στον σωστό δρόμο» δήλωσε ο αστροφυσικός Μπρόντι Πόποβιτς από το Πανεπιστήμιο του Σαουθάμπτον στην Αγγλία, ένας από τους επικεφαλής της μελέτης που δημοσιεύθηκε στην επιθεώρηση «Monthly Notices of the Royal Astronomical Society».Τα συμπεράσματα της μελέτης στην οποία συμμετείχαν και δύο κάτοχοι βραβείου Νόμπελ βασίστηκαν σε παρατηρήσεις δύο διαφορετικών συνόλων δεδομένων που αφορούν έναν τύπο αστρικής έκρηξης γνωστό ως υπερκαινοφανής τύπου Ia, προκειμένου να υπολογιστούν οι τεράστιες κοσμικές αποστάσεις.Αυτοί οι υπερκαινοφανείς προκαλούν την καταστροφή ενός λευκού νάνου, δηλαδή του πυκνού υπολείμματος ενός άστρου μικρής ή μεσαίας μάζας που έχει ολοκληρώσει τον κύκλο ζωής του.Οι υπερκαινοφανείς τύπου Ia έχουν αποδειχθεί ιδιαίτερα χρήσιμοι για τη μελέτη της δομής του Σύμπαντος επειδή όλα αυτά τα φαινόμενα εμφανίζουν περίπου την ίδια εγγενή φωτεινότητα. Η φωτεινότητα που παρατηρούμε από τη Γη μεταβάλλεται ανάλογα με την απόσταση: είναι μεγαλύτερη όταν βρίσκονται πιο κοντά και μικρότερη όταν βρίσκονται πιο μακριά. Έτσι λειτουργούν ως κοσμικά σημεία αναφοράς για τη μέτρηση αποστάσεων.Μετρώντας τη φωτεινότητα αυτών των υπερκαινοφανών όπως φαίνονται από τη Γη οι επιστήμονες μπορούν να υπολογίσουν τον ρυθμό διαστολής του Σύμπαντος και πώς αυτός έχει μεταβληθεί με την πάροδο του χρόνου. Επειδή το φως χρειάζεται χρόνο για να ταξιδέψει στο Διάστημα η παρατήρηση μακρινών αντικειμένων ισοδυναμεί με ένα ταξίδι στο παρελθόν.Η Μεγάλη Έκρηξη πριν από περίπου 13,8 δισεκατομμύρια χρόνια σηματοδότησε τη γέννηση του Σύμπαντος το οποίο από τότε συνεχίζει να διαστέλλεται. Το 1998 οι επιστήμονες ανακοίνωσαν ότι αυτή η διαστολή επιταχύνεται αποδίδοντας το φαινόμενο σε μια αόρατη δύναμη την οποία η επιστημονική κοινότητα έχει ονομάσει «σκοτεινή ενέργεια». Η σύσταση Το περιεχόμενο του Σύμπαντος αποτελείται από τη συνηθισμένη ύλη — άστρα, πλανήτες, αέρια, σκόνη και όλα τα γνωστά υλικά της Γης — καθώς και από σκοτεινή ύλη και σκοτεινή ενέργεια. Η συνηθισμένη ύλη αντιπροσωπεύει περίπου το 5% του συνόλου. Η σκοτεινή ύλη, η οποία γίνεται αντιληπτή μέσω των βαρυτικών επιδράσεών της στους γαλαξίες και τα άστρα, αντιστοιχεί περίπου στο 27%. Η σκοτεινή ενέργεια αποτελεί σύμφωνα με την κρατούσα θεωρία περίπου το 68% του Σύμπαντος.Οι συγγραφείς της μελέτης του 2025, η οποία δημοσιεύθηκε στην ίδια επιθεώρηση με τη νέα έρευνα, είχαν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η σκοτεινή ενέργεια εξασθενεί και ότι έχει σταματήσει να επιταχύνει τη διαστολή του Σύμπαντος.«Οι υπερκαινοφανείς τύπου Ia αποτελούν το σημαντικότερο εργαλείο για τη μέτρηση της ιστορίας της διαστολής του Σύμπαντος και παρείχαν τις πρώτες αποδείξεις, το 1998, ότι η κοσμική διαστολή επιταχύνεται εξαιτίας της σκοτεινής ενέργειας», δήλωσε ο αστροφυσικός Άνταμ Ρις από το Πανεπιστήμιο Τζονς Χόπκινς στο Μέριλαντ, συν-συγγραφέας της νέας μελέτης και κάτοχος του Βραβείου Νόμπελ Φυσικής το 2011 για τη συν-ανακάλυψη της επιταχυνόμενης διαστολής του Σύμπαντος. Το τέλος του Σύμπαντος Από το σύνολο των θεωριών για το τέλος του Σύμπαντος έχουν ξεχωρίσει τρεις. Η πρώτη θεωρία αναφέρει ότι η επιταχυνόμενη διαστολή του Σύμπαντος οδηγεί σταδιακά στην ψύξη του. Η θεωρία που ονομάστηκε «Μεγάλη Ψύξη» λέει ότι οι γαλαξίες θα απομακρύνονται ολοένα και περισσότερο ο ένας από τον άλλον κάτι που θα οδηγήσει στο να παγώσουν και να σβήσουν μετατρέποντας το Σύμπαν σε ένα απόλυτα σκοτεινό και ψυχρό κόσμο.Η δεύτερη θεωρία που έχει ονομαστεί «Μεγάλη Σχάση», αναφέρει ότι αυτή η διαστολή τεντώνει το Σύμπαν με αποτέλεσμα στο τέλος αυτό να «σκιστεί» και να καταστραφεί. Η τρίτη θεωρία ονομάζεται «Μεγάλη Σύνθλιψη» και υποστηρίζει πώς όταν κάποια στιγμή η διαστολή σταματήσει η βαρύτητα θα υποχρεώσει το Σύμπαν να καταρρεύσει και να αυτοκαταστραφεί δημιουργώντας όμως ταυτόχρονα τις συνθήκες για την εκδήλωση μιας νέας Μεγάλης Έκρηξης από την οποία θα προκύψει ένα καινούργιο Σύμπαν. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2125190/nai-to-sympan-echei-patisei-gkazi-pros-ton-thanato-toy/

Κάμερες στα βάθη του Αμαζονίου εντόπισαν το «σκύλο φάντασμα» Πρόκειται για το πιο μυστηριώδες κυνοειδές είδος στον κόσμο. Κάμερες που είναι τοποθετημένες στα βάθη των δασών του Αμαζονίου στη Βολιβία και το Περού κατέγραψαν εικόνες ενός αινιγματικού αιλουροειδούς ζώου που έχει αποκτήσει το παρατσούκλι «σκύλος-φάντασμα» και οι ειδικοί το χαρακτηρίζουν «σχεδόν μυθικό πλάσμα».Υπάρχουν ελάχιστες άμεσες παρατηρήσεις αυτού του ζώου στη φύση και έχει διαπιστωθεί ότι διαθέτει εξαιρετικά οξεία ακοή του και ισχυρή όσφρηση χαρακτηριστικά που του επιτρέπουν να έχει αυτή την άκρως μυστικοπαθή συμπεριφορά.Οι κάμερες που έχουν τοποθετηθεί στα δάση του Αμαζονίου προσφέρουν τώρα πολύτιμες πληροφορίες για τη ζωή αυτού του μυστηριώδους θηρευτή. Οι φωτογραφίες αποκαλύπτουν ότι το ζώο διαθέτει πυκνό και σκούρο τρίχωμα, με αποχρώσεις που κυμαίνονται από μαυριδερό γκρι έως κοκκινοκάστανο. Έχει μεγάλο κεφάλι με πολύ μικρά και στρογγυλεμένα αυτιά, κοντά πόδια και μακριά πυκνή ουρά.Το είδος διαθέτει επίσης μερικώς μεμβρανώδη πέλματα χαρακτηριστικό μοναδικό μεταξύ των σκύλων του Αμαζονίου. «Το πιο εντυπωσιακό εύρημα ήταν ότι, παρά το γεγονός πως πρόκειται για ένα σχεδόν μυθικό ζώο αυτοί οι σκύλοι είναι πολύ πιο πολυάριθμοι απ’ ό,τι φανταζόμασταν» αναφέρει η επιστημονική ομάδα που μελέτησε τις εικόνες και έκανε τη σχετική δημοσίευση στην επιθεώρηση «Neotropical Biology and Conservation».Σε διάστημα 25 ετών οι ερευνητές συγκέντρωσαν συστηματικά 500 καταγραφές του είδους και πραγματοποίησαν 34 εντατικές έρευνες με κάμερες που είναι τοποθετημένες σε διάφορα σημεία στα δάση κυρίως της Βολιβίας. Με περισσότερες από 594 φωτογραφίες η έρευνα αποτελεί τη μεγαλύτερη συλλογή επιβεβαιωμένων καταγραφών αυτού του είδους.Σύμφωνα με τους επιστήμονες, η έρευνα αποτελεί «ένα εξαιρετικό παράδειγμα του πώς οι τεχνολογίες διατήρησης και η απομακρυσμένη παρακολούθηση — στην προκειμένη περίπτωση η εντατική χρήση μόνιμα τοποθετημένων καμερών — μπορούν να προσφέρουν σημαντικά δεδομένα για ένα από τα λιγότερο γνωστά είδη των τροπικών δασών του Αμαζονίου». Η ανατροπή Τα δεδομένα των καμερών δείχνουν επίσης ότι το είδος δεν είναι τόσο σπάνιο όσο φοβούνταν οι επιστήμονες. Ζει στα βαθιά δάση με πυκνότητα περίπου 15 ατόμων ανά 100 τετραγωνικά χιλιόμετρα.Αυτό υποδηλώνει ότι αυτό το αιλουροειδές έχει περισσότερο πληθυσμό από μεγαλύτερους θηρευτές όπως οι ιαγουάροι αλλά λιγότερο από μεσαίου μεγέθους σαρκοφάγα όπως οι οσελότοι. Οι πρόσφατες καταγραφές δείχνουν επίσης ότι το ζώο είναι κυρίως ημερόβιο με τη δραστηριότητά του να κορυφώνεται μεταξύ 6 το πρωί και 12 το μεσημέρι.Φαίνεται ότι έχει εξειδικευτεί στη ζωή σε δάση των υψωμάτων, μακριά από ποτάμια, γεγονός που εξηγεί σε μεγάλο βαθμό γιατί παρέμενε σχεδόν αόρατο στους ανθρώπους. Αυτό σημαίνει επίσης ότι η διατήρηση του είδους εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τη δημιουργία και την αποτελεσματική διαχείριση προστατευόμενων περιοχών.«Η σημαντικότερη στρατηγική διαχείρισης είναι η προστασία των δασών του Αμαζονίου για την οποία η δημιουργία και η αποτελεσματική διαχείριση προστατευόμενων περιοχών αποτελούν το βασικότερο στοιχείο σε συνδυασμό με τη βιώσιμη διαχείριση των εδαφών των αυτόχθονων πληθυσμών» κατέληξαν οι επιστήμονες. Στην εικόνα το μυστηριώδες αιλουροειδές σε δάσος της Βολιβίας. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2125196/kameres-sta-vathi-toy-amazonioy-entopisan-to-skylo-fantasma/

Η «κρύα σταγόνα» στον ωκεανό που προμηνύει δυσοίωνο κλιματικό σοκ – Νέα μελέτη. Τι έδειξαν νέες αναλύσεις για την πτώση της θερμοκρασίας στην ψυχρή μάζα στον Βόρειο Ατλαντικό Στον Βόρειο Ατλαντικό Ωκεανό, νότια της Γροιλανδίας και της Ισλανδίας, μια μεγάλη θαλάσσια έκταση παρουσιάζει μια παράδοξη συμπεριφορά. Ενώ ο υπόλοιπος ωκεανός θερμαίνεται, η συγκεκριμένη περιοχή ψυχραίνεται. Νέα μελέτη ισχυρίζεται ότι δίνει την απάντηση στο μυστήριο, το οποίο αποτελεί δυσοίωνη ένδειξη ότι ο πλανήτης προσεγγίζει ένα από τα πιο ανησυχητικά σημεία καμπής της κλιματικής αλλαγής.Η συγκεκριμένη θαλάσσια ζώνη —γνωστή ως «κρύα σταγόνα» ή «τρύπα θέρμανσης»— έχει καταγράψει πτώση της θερμοκρασίας κατά σχεδόν 1 βαθμό Κελσίου από το 1900.Οι επιστήμονες εξέταζαν επί μακρόν αν η ανωμαλία οφείλεται σε απώλεια θερμότητας από την επιφάνεια του ωκεανού λόγω μεταβολών στους ανέμους και στα σύννεφα, ή αν αποτελεί ένδειξη αποδυνάμωσης του κρίσιμου συστήματος ωκεάνιων ρευμάτων που μεταφέρει τη θερμότητα. Η νέα έρευνα καταλήγει στο δεύτερο συμπέρασμα, αποτυπώνοντας ένα ανησυχητικό μέλλον. Το AMOC Η Ατλαντική Μεσημβρινή Ανατρεπτική Κυκλοφορία, γνωστή ως AMOC, λειτουργεί σαν ένας τεράστιος ωκεάνιος ιμάντας μεταφοράς ζεστού νερού από τις τροπικές περιοχές στο Βόρειο Ημισφαίριο. Η αποδυνάμωση αυτού ακριβώς του συστήματος είναι που δημιουργεί την «κρύα σταγόνα»: καθώς η ανθρωπογενής υπερθέρμανση του πλανήτη λιώνει τους πάγους, τεράστιες ποσότητες γλυκού νερού χύνονται στον ωκεανό.Αυτό διαταράσσει την ευαίσθητη ισορροπία θερμότητας και αλατότητας, επιβραδύνει το ρεύμα και διακόπτει τη μεταφορά ζέστης προς τον βορρά.Αυτή η διακοπή της θερμότητας αφήνει πίσω της ένα εμφανές αποτύπωμα: την «κρύα σταγόνα». Καθώς το ρεύμα δεν μπορεί πλέον να τροφοδοτήσει την περιοχή με ζεστό νερό, η συγκεκριμένη θαλάσσια μάζα αρχίζει να ψυχραίνεται. Δεν είναι επιφανειακό γεγονός Για την καλύτερη κατανόηση αυτού του φαινομένου, οι ερευνητές συνδύασαν κλιματικά μοντέλα με δεδομένα ωκεάνιας θερμότητας από όργανα μέτρησης και δορυφόρους.Η ανάλυση έδειξε ότι η πτώση της θερμοκρασίας στην ψυχρή μάζα δεν περιορίζεται στην επιφάνεια, γεγονός που αποδεικνύει τη σύνδεσή της με το βαθύ ωκεάνιο ρεύμα. Η ψύξη επεκτείνεται σε μεγάλο βάθος, εκεί όπου οι ατμοσφαιρικές συνθήκες, όπως οι άνεμοι και τα σύννεφα, έχουν ελάχιστη επίδραση, επιβεβαιώνοντας ότι η ρίζα του προβλήματος βρίσκεται αποκλειστικά στην εξασθένηση της AMOC.Όλες οι ενδείξεις υποδεικνύουν την καταλυτική επίδραση της AMOC. Η μεταβολή της κυκλοφορίας διαφοροποιεί τη μεταφορά της ωκεάνιας θερμότητας, οδηγώντας στην ψύξη της συγκεκριμένης υδάτινης μάζας, σύμφωνα με τον Στέφαν Ράμστορφ, συντάκτη της μελέτης και καθηγητή Φυσικής των Ωκεανών στο Πανεπιστήμιο του Πότσνταμ της Γερμανίας.Παράλληλα, υπάρχουν πολλά ακόμη στοιχεία που πιστοποιούν την εξασθένηση της AMOC, ανεξάρτητα από την παρουσία της «κρύας σταγόνας».Ορισμένες έρευνες υποδηλώνουν, μάλιστα, ότι το σύστημα ρευμάτων βρίσκεται σήμερα στο πιο αδύναμο σημείο των τελευταίων χιλίων ετών. Παγκόσμια καταστροφή Η διακοπή της λειτουργίας της AMOC θα αποτελούσε παγκόσμια καταστροφή. Θα προκαλούσε επιταχυνόμενη άνοδο της στάθμης της θάλασσας στην ανατολική ακτή των ΗΠΑ, θα βύθιζε την Ευρώπη σε συνθήκες πολικού ψύχους κατά τον χειμώνα και θα μετατόπιζε τους μουσώνες στην Αφρική, προκαλώντας παρατεταμένες ξηρασίες. https://www.naftemporiki.gr/green/climate/2125109/i-krya-stagona-ston-okeano-poy-prominyei-dysoiono-klimatiko-sok-nea-meleti/ Συναγερμός για ισχυρό Ελ Νίνιο: Το Περού ήδη σε επιφυλακή – Οι επιστήμονες βλέπουν ακραία φαινόμενα. Το Περού αναβάθμισε την πρόβλεψη από «μέτρια» σε «ισχυρή» ένταση, ενώ οι ειδικοί προειδοποιούν ότι το φαινόμενο μπορεί να εξελιχθεί σε ένα από τα ισχυρότερα των τελευταίων δεκαετιώνΑυξάνονται οι ανησυχίες των επιστημόνων για το κλιματικό φαινόμενο Ελ Νίνιο, καθώς οι αρχές του Περού αναβάθμισαν την εκτιμώμενη έντασή του σε «ισχυρή», προβλέποντας ότι θα διαρκέσει έως και το πρώτο τρίμηνο του 2027.Η εξέλιξη αυτή ενισχύει τις εκτιμήσεις ότι η επόμενη χρονιά ενδέχεται να καταγράψει νέα παγκόσμια ρεκόρ θερμοκρασίας, με τις επιπτώσεις να γίνονται αισθητές σε πολλές περιοχές του πλανήτη. Τι είναι το Ελ Νίνιο και γιατί ανησυχεί τους επιστήμονες Το Ελ Νίνιο είναι ένα φυσικό κλιματικό φαινόμενο που προκαλεί ασυνήθιστη αύξηση της θερμοκρασίας των επιφανειακών υδάτων στον κεντρικό και ανατολικό Ειρηνικό Ωκεανό, κοντά στον Ισημερινό. Η μεταβολή αυτή επηρεάζει τα ατμοσφαιρικά συστήματα σε ολόκληρο τον πλανήτη, μεταβάλλοντας τα πρότυπα των ανέμων, των βροχοπτώσεων και των θερμοκρασιών.Αν και κάθε επεισόδιο έχει τα δικά του χαρακτηριστικά, οι συνέπειες είναι συνήθως παρόμοιες: ξηρασίες σε περιοχές του Αμαζονίου, της Ινδονησίας και της Αυστραλίας, διαταραχές στους μουσώνες της Ινδίας και σημαντικές μεταβολές στις βροχοπτώσεις σε πολλές τροπικές περιοχές. Αναβαθμισμένη προειδοποίηση από το Περού Η Εθνική Διυπηρεσιακή Επιτροπή για τη Μελέτη του Ελ Νίνιο (ENFEN) ανακοίνωσε ότι το φαινόμενο αναμένεται να εκδηλωθεί από τον Ιούνιο του 2026 έως τον Μάρτιο του 2027, με «υψηλή πιθανότητα» να αποκτήσει ισχυρή ένταση μεταξύ Νοεμβρίου και Δεκεμβρίου.Σύμφωνα με τη συντονίστρια της επιτροπής, Γρίνια Άβαλος, οι επιπτώσεις είναι ήδη ορατές στις ακτές του Περού, όπου καταγράφονται ασυνήθιστα υψηλές θερμοκρασίες τόσο στη θάλασσα όσο και στην ξηρά.Όπως εξήγησε, το Περού συγκαταλέγεται στις χώρες που πλήττονται περισσότερο από το Ελ Νίνιο, καθώς οι έντονες βροχοπτώσεις και η παρατεταμένη ζέστη μπορούν να προκαλέσουν σοβαρές ζημιές σε υποδομές, οικονομικές δραστηριότητες και παράκτιες κοινότητες. Ο φόβος για νέο παγκόσμιο ρεκόρ θερμοκρασίας Το Ελ Νίνιο συνήθως κορυφώνεται προς το τέλος του έτους. Ωστόσο, η θερμότητα που συσσωρεύεται στους ωκεανούς αποδεσμεύεται αργά, με αποτέλεσμα οι μεγαλύτερες επιπτώσεις στις παγκόσμιες θερμοκρασίες να γίνονται συχνά αισθητές την επόμενη χρονιά.Για τον λόγο αυτό, ολοένα και περισσότεροι κλιματολόγοι εκτιμούν ότι το 2027 θα μπορούσε να εξελιχθεί στη θερμότερη χρονιά που έχει καταγραφεί ποτέ, εφόσον το φαινόμενο εξελιχθεί σύμφωνα με τα σημερινά σενάρια. Ένα από τα ισχυρότερα φαινόμενα των τελευταίων δεκαετιών; Σύμφωνα με την αμερικανική Υπηρεσία Ωκεανών και Ατμόσφαιρας (NOAA), το Ελ Νίνιο άρχισε να διαμορφώνεται ήδη από τον Μάιο. Η υπηρεσία εκτιμά ότι η πιθανότητα να αποκτήσει «πολύ ισχυρή» ένταση μεταξύ Νοεμβρίου και Ιανουαρίου φτάνει το 63%.Οι ειδικοί δεν αποκλείουν το ενδεχόμενο το φαινόμενο να εξελιχθεί σε ένα από τα ισχυρότερα που έχουν καταγραφεί από το 1950, όταν ξεκίνησε η συστηματική παρακολούθησή του.Οι φόβοι αυτοί ενισχύονται και από την πρόσφατη εμπειρία του Περού. Το προηγούμενο ισχυρό επεισόδιο Ελ Νίνιο, το 2023, προκάλεσε εκτεταμένες καταστροφές στη χώρα και στοίχισε τη ζωή σε τουλάχιστον 99 ανθρώπους, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία. https://www.naftemporiki.gr/green/climate/2125164/synagermos-gia-ischyro-el-ninio-to-peroy-idi-se-epifylaki-oi-epistimones-vlepoyn-akraia-fainomena/

Μετρώντας τον χρόνο χωρίς ρολόι. O φυσικός Giovanni Barontini από το Πανεπιστήμιο του Μπέρμιγχαμ κατασκεύασε ένα «μίνι‑σύμπαν» για να μετρήσει τον χρόνο χωρίς ρολόι και να κάνει ένα βήμα προς την απάντηση ενός από τα μεγαλύτερα ερωτήματα της επιστήμης: «Τι είναι ο χρόνος;». Δημοσιεύοντας τα ευρήματά του στο Physical Review Research (arxiv.org), ο Barontini δείχνει πώς μπορεί να μετρηθεί η ροή του χρόνου χωρίς την χρήση εξωτερικού ρολογιού. Τα νέα ευρήματα αναδεικνύουν ένα επιστημονικό μοντέλο στο οποίο μια μορφή χρόνου αναδύεται από το ίδιο το πείραμα.Ορισμένες θεωρίες της φυσικής, όπως η εξίσωση Wheeler–DeWitt, υποστηρίζουν ότι στο πιο θεμελιώδες επίπεδο το σύμπαν δεν περιέχει έναν «ενσωματωμένο» χρόνο, αλλά υπάρχει ως μια ενιαία, αμετάβλητη κβαντική κατάσταση, στην οποία όλα περιγράφονται ως μία ενιαία κβαντική κατάσταση. Η προσέγγιση αυτή αντιμετωπίζει το σύμπαν ως ένα σύνολο χωρίς εξωτερικό ρολόι, και κάθε αίσθηση χρόνου πρέπει να προκύπτει από τις εσωτερικές σχέσεις μεταξύ των μερών του. Πώς λειτουργεί το μίνι‑σύμπαν Ο Barontini χρησιμοποίησε ένα νέφος από 24.000 άτομα Ρουβιδίου-87, κοντά στο απόλυτο μηδέν, σε θερμοκρασίες μερικών νανο-Κέλβιν (δισεκατομμυριοστών του βαθμού Κέλβιν), για να δημιουργήσει ένα ερμητικά κλειστό κβαντικό σύστημα που μιμείται ένα απλό «σύμπαν». H κατάσταση των σωματιδίων είναι γνωστή ως συμπύκνωμα Bose-Einstein. Το νέφος των ατόμων παγιδεύτηκε και ο χώρος του χωρίστηκε με ένα λεπτό φράγμα που σχηματίστηκε από δύο δέσμες λέιζερ διαφορετικών συχνοτήτων, δημιουργώντας μια παρατηρούμενη («φωτεινή») και μια μη παρατηρούμενη («σκοτεινή») περιοχή.Ο «φωτεινός» τομέας διαστέλλεται και καταρρέει επανειλημμένα, βιώνοντας κάτι σαν την Μεγάλη Έκρηξη και την Μεγάλη Σύνθλιψη, ένα υποθετικό σενάριο στο οποίο η διαστολή του σύμπαντος τελικά αντιστρέφεται. Το πείραμα επιτρέπει την ανακατασκευή της ακολουθίας γεγονότων από το εσωτερικό του ίδιου του μίνι‑σύμπαντος, χωρίς καμία αναφορά σε εξωτερικό εργαστηριακό ρολόι.Το πείραμα δείχνει ότι είναι δυνατόν ο χρόνος να αναδυθεί από τις αλλαγές που συμβαίνουν μέσα σε ένα κβαντικό σύστημα, αντί να υπάρχει ως κάτι εξωτερικό που «κυλά» ανεξάρτητα. Το «μίνι‑σύμπαν» έδειξε ότι ο «χρόνος» μπορεί να δημιουργηθεί από την αταξία των ατόμων (εντροπία) και από την συμπεριφορά τους μέσα σε ένα σύστημα. Τα άτομα μπορούσαν να κινούνται μεταξύ των «φωτεινών» και «σκοτεινών» περιοχών, αλλά το σύστημα κατά τα άλλα ήταν απομονωμένο από τον έξω κόσμο. Ο εντροπικός χρόνος στην πράξη Όσο η κατανομή των ατόμων στον φωτεινό τομέα μεταβαλλόταν (καθώς εισέρχονταν ή εξέρχονταν από αυτόν), αλλάζοντας τη συνολική αταξία, το σύστημα «προχωρούσε προς τα εμπρός στον χρόνο». Όταν αυτή η «αταξία» παρέμενε σταθερή, ο εντροπικός χρόνος ουσιαστικά σταματούσε. Ο Barontini ονόμασε την διαδικασία «εντροπικό χρόνο», αφού διαπίστωσε ότι αυτή η μορφή χρόνου: ● Ρέει προς μία συνεπή κατεύθυνση, δίνοντας ένα σαφές «βέλος του χρόνου». ● Τοποθετεί σωστά τα γεγονότα σε χρονολογική σειρά, ακόμη και σε ένα σύστημα που διαστέλλεται και συστέλλεται σαν ένα μίνι-σύμπαν. ● Επιταχύνεται ή επιβραδύνεται ανάλογα με το πώς (και πόσο γρήγορα) μεταβάλλεται η εντροπία. Σύμφωνα με τον Barontini: Σε ορισμένες θεωρίες του σύμπαντος, ιδιαίτερα στην κβαντική βαρύτητα, ο χρόνος δεν εμφανίζεται ως ενσωματωμένο χαρακτηριστικό. Ωστόσο, στην καθημερινή ζωή, ο χρόνος κυλά από το παρελθόν προς το μέλλον. Γιατί να συμβαίνει αυτό, όταν οι βασικότεροι νόμοι της φυσικής λειτουργούν με τον ίδιο τρόπο προς τα εμπρός και προς τα πίσω;Η μελέτη αυτή παρέχει τα πρώτα ελεγχόμενα πειραματικά στοιχεία ότι ο ‘χρόνος’ μπορεί να οριστεί από τις αλλαγές μέσα σε ένα σύστημα και όχι ως προς ένα εξωτερικό ‘ρολόι’ που χτυπά. Προσφέρει νέα εικόνα για την φύση του χρόνου στην κβαντική βαρύτητα, η οποία θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για την περιγραφή της δυναμικής εξίσου αποτελεσματικά με τον συμβατικό χρόνο.Η μελέτη δείχνει επίσης ότι η εξίσωση Schrödinger μπορεί να επαναδιατυπωθεί ως προς τον εντροπικό χρόνο(*), επιτρέποντας προβλέψεις για το πώς το «νέφος πιθανότητας» ενός κβαντικού συστήματος μεταβάλλεται με τον χρόνο. Το πείραμα αντιμετωπίζει ένα παλαιό ερώτημα στη φυσική: σε ορισμένες θεωρίες του σύμπαντος δεν υπάρχει ενσωματωμένο «ρολόι», οπότε πώς μπορεί κανείς να διακρίνει τι έρχεται «πριν» και τι «μετά» χωρίς εξωτερικό χρόνο;Ο Barontini έδειξε ότι το σύστημα ακολουθεί τις τυπικές εξισώσεις της κβαντικής φυσικής και ότι βαθιά ερωτήματα για τη φύση του χρόνου, που συνήθως συζητούνται μόνο σε θεωρίες για το σύμπαν ως σύνολο, μπορούν να εξεταστούν σε ελεγχόμενα εργαστηριακά πειράματα. Το πείραμα προσφέρει ένα ισχυρό πεδίο δοκιμών για ιδέες στην κβαντική κοσμολογία και τη βαρύτητα, πράγμα που σημαίνει ότι ιδέες σχετικές με το αρχέγονο σύμπαν μπορούν πλέον να ελεγχθούν πειραματικά στο εργαστήριο.Η προσέγγιση θα μπορούσε να επεκταθεί(**) σε πιο σύνθετα συστήματα, επιτρέποντας ενδεχομένως στους ερευνητές να διερευνήσουν την φυσική της Μεγάλης Έκρηξης και της Μεγάλης Σύνθλιψης. Θα μπορούσε επίσης να χρησιμοποιηθεί για την προσομοίωση μαύρων οπών στο εργαστήριο ή για την δοκιμή ανταγωνιστικών θεωριών σχετικά με το πώς αναδύεται ο χρόνος στο σύμπαν. διαβάστε περισσότερες λεπτομέρειες: Testing the problem of time with cold atoms – https://journals.aps.org/prresearch/abstract/10.1103/1h9j-df4k (*) Ο εντροπικός χρόνος ορίζεται σύμφωνα με την εξίσωση: , όπου ο εντροπικός χρόνος, ο αναδυόμενος χρόνος που «βιώνει» ή καταγράφει το σύστημα καθώς εξελίσσεται ακολουθώντας μια συγκεκριμένη φυσική διαδρομή λ (η διαδοχή των καταστάσεων που ακολουθεί το σύστημα κατά την εξέλιξή του), σ μια αυθαίρετη μονάδα εντροπικού χρόνου kB η σταθερά του Boltzmann S η εντροπία του παρατηρήσιμου φωτεινού τομέα του συστήματος φ ένα μακροσκοπικό μέγεθος του συστήματος (όπως π.χ. η θέση του κέντρου μάζας ή η πυκνότητα των ατόμων) η οποία μεταβάλλεται και αναλαμβάνει τον ρόλο του «ρολογιού» του συστήματος (παρατηρείστε το απόλυτο ). (**) Ο Barontini γράφει στην δημοσίευσή του την εξίσωση Σρέντιγκερ συναρτήσει του εντροπικού χρόνου. Ακολουθώντας την ίδια συλλογιστική μπορούμε να γράψουμε (σαν άσκηση) τον 2ο νόμο του Νεύτωνα συναρτήσει του αναδυόμενου εντροπικού χρόνου ως: . Η πειραματική επιβεβαίωση του Barontini, ότι ο χρόνος «αναδύεται» μέσα από την εντροπία μας, μας θυμίζει – χωρίς να έχει άμεση σχέση -, τον Erik Verlinde και την επαναστατική του ιδέα ότι και και η βαρύτητα «αναδύεται» από την εντροπία. Διαβάστε σχετικά: Μια νέα θεωρία για την βαρύτητα εξηγεί την σκοτεινή ύλη. https://physicsgg.me/2016/11/09/μια-νέα-θεωρία-για-την-βαρύτητα-εξηγεί/ https://physicsgg.me/2026/06/17/μετρώντας-τον-χρόνο-χωρίς-ρολόι/

Το Κβαντικό Εργαστήριο της NASA στον Διαστημικό Σταθμό αναβαθμίζεται σε ψυχρές συνθήκες. Οι αστροναύτες στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό έχουν θέσει σε λειτουργία το πρόσφατα αναβαθμισμένο Εργαστήριο Ψυχρού Ατόμου της NASA, μια μοναδική εγκατάσταση που έχει σχεδιαστεί για να βελτιώσει τον τρόπο με τον οποίο οι επιστήμονες εξερευνούν τις θεμελιώδεις λειτουργίες της ύλης και αναπτύσσουν νέες κβαντικές τεχνολογίες. Αξιοποιώντας το μοναδικό περιβάλλον της μικροβαρύτητας στο διάστημα, το εργαστήριο μπορεί να επιτύχει πρωτοποριακή επιστήμη που είναι αδύνατο να εφαρμοστεί οπουδήποτε αλλού.Η κβαντική επιστήμη είναι η μελέτη της ύλης στις μικρότερες κλίμακες, όπως άτομα, ηλεκτρόνια και μεμονωμένα σωματίδια φωτός. Ενώ είναι εύκολο να φανταστούμε τα άτομα ως μπάλες μπιλιάρδου που αναπηδούν η μία πάνω στην άλλη, εμφανίζουν επίσης κυματοειδή συμπεριφορά, μπορούν να υπάρχουν ταυτόχρονα σε δύο μέρη ταυτόχρονα και μπορεί ακόμη και να διέρχονται το ένα μέσα από το άλλο.Με μέγεθος περίπου όσο ένα μίνι ψυγείο και λειτουργώντας από τη Γη, το Εργαστήριο Ψυχρού Ατόμου ψύχει άτομα σε θερμοκρασίες κάτω από τους μείον 459 βαθμούς Φαρενάιτ (μείον 237 βαθμούς Κελσίου). Σε αυτό το ακραίο κρύο, λίγο πάνω από το απόλυτο μηδέν, τα άτομα σχηματίζουν ένα μεγάλο κβαντικό αντικείμενο που ονομάζεται συμπύκνωμα Bose-Einstein, ή BEC, μια συλλογή κυμάτων ύλης που αποτελεί μια πέμπτη κατάσταση της ύλης πέρα από τα στερεά, τα υγρά, τα αέρια και το πλάσμα. Αυτό το αντικείμενο ακολουθεί τους κανόνες της κβαντομηχανικής παρά το γεγονός ότι είναι πολύ μεγαλύτερο από τα υποατομικά σωματίδια, και η μικροβαρύτητα της χαμηλής τροχιάς της Γης βοηθά τα κύματα να γίνουν ακόμη μεγαλύτερα.«Στις πιο χαμηλές θερμοκρασίες, η ύλη συμπεριφέρεται δραστικά διαφορετικά από οτιδήποτε έχουμε βιώσει», δήλωσε ο Jason Williams, επιστήμονας του έργου για το Εργαστήριο Ψυχρού Ατόμου στο Εργαστήριο Αεριοπροώθησης της NASA στη Νότια Καλιφόρνια, το οποίο κατασκεύασε την εγκατάσταση. «Η κυματοειδής φύση της ύλης κυριαρχεί και η υπερψυχρή ύλη μπορεί να συμπεριφερθεί με τρόπους που δεν είναι μόνο απροσδόκητοι, αλλά που επιτρέπουν επίσης εξαιρετικά ακριβείς μετρήσεις του χρόνου, της βαρύτητας και της κίνησης. Το εργαστήριο διαθέτει πολλά εργαλεία - ειδικά με αυτήν την τελευταία αναβάθμιση - που μας επιτρέπουν να διερευνήσουμε τη φύση του σύμπαντος».Το έργο υποστηρίζει πέντε διεθνείς ομάδες που μελετούν τη θεμελιώδη φυσική. Επίσης, δοκιμάζει την ετοιμότητα για το διάστημα κβαντικών εργαλείων που θα μπορούσαν να υποστηρίξουν μελλοντικές αποστολές επιστήμης της Γης και εξερεύνησης του διαστήματος. Πώς λειτουργεί Η καρδιά του Εργαστηρίου Ψυχρού Ατόμου είναι ένα πολύπλοκο σύνολο οργάνων που ονομάζεται επιστημονική ενότητα. Μια αναβαθμισμένη ενότητα εκτοξεύτηκε στις 11 Απριλίου στο πλαίσιο μιας αποστολής Εμπορικών Υπηρεσιών Επαναεφοδιασμού στον διαστημικό σταθμό , επιτρέποντας νέα είδη πειραμάτων.Για κάθε πείραμα, μια λωρίδα μεταλλικού ρουβιδίου ή καλίου θερμαίνεται έως και στους 400°C — αρκετά υψηλή θερμοκρασία για να σχηματίσει ένα αέριο μέσα στον θάλαμο κενού της εγκατάστασης. Στη συνέχεια, λέιζερ συντονισμένα σε συγκεκριμένες συχνότητες εκτοξεύονται στο αέριο, αποστραγγίζοντας την ενέργεια από αυτά τα άτομα και ψύχοντάς τα επιβραδύνοντάς τα. Μόλις αυτό το αέριο ολοκληρώσει το στάδιο ψύξης με λέιζερ, μια μαγνητική παγίδα συλλαμβάνει και συγκρατεί το αέριο στη θέση του. Μέσω μιας σειράς πολύπλοκων τεχνικών, το εργαστήριο μειώνει περαιτέρω την ενέργεια ενός νέφους ατόμων, φέρνοντάς το κοντά σε ακινησία και μεγιστοποιώντας τον χρόνο του σε μικροβαρύτητα.Ενώ υπάρχουν εγκαταστάσεις για τη μελέτη υπερψυχρών αερίων στη Γη, το Εργαστήριο Ψυχρού Ατόμου μπορεί να μελετήσει κβαντικά αέρια σε μικροβαρύτητα για μεγαλύτερα χρονικά διαστήματα και σε ακόμη χαμηλότερες θερμοκρασίες. Η διεξαγωγή αυτών των πειραμάτων σε χαμηλή βαρύτητα επιτρέπει στους επιστήμονες να μελετήσουν μεγαλύτερα κβαντικά κύματα που αλληλεπιδρούν επίσης για μεγαλύτερα χρονικά διαστήματα με τη βαρύτητα. Για να αξιοποιήσει αυτά τα οφέλη, το Εργαστήριο Ψυχρού Ατόμου ουσιαστικά συρρικνώνει ένα εργαστήριο ατομικής φυσικής, συνήθως στο μέγεθος ενός ολόκληρου δωματίου γεμάτου με λέιζερ και επιτραπέζιους καθρέφτες, ώστε να χωράει μέσα σε μια βάση πειραμάτων στον διαστημικό σταθμό.«Ως το πρώτο έργο για τη δημιουργία συμπυκνωμάτων Bose-Einstein σε τροχιά, αποδεικνύουμε ότι μπορούμε να κάνουμε την κβαντική τεχνολογία να λειτουργεί αξιόπιστα στο διάστημα», δήλωσε ο Ethan Elliott, αναπληρωτής επιστήμονας έργου για το Cold Atom Lab στο JPL. «Τον προηγούμενο αιώνα, υπήρξε μια κβαντική επανάσταση που οδήγησε σε λέιζερ, κινητά τηλέφωνα και μαγνητικές τομογραφίες για ιατρική απεικόνιση. Εκτελούμε κβαντική 2.0 - άμεσο χειρισμό μεγάλων κβαντικών καταστάσεων - και ελπίζουμε για παρόμοια κέρδη στην κβαντική τεχνολογία προωθώντας αυτήν την επιστήμη σε τροχιά».Η τελευταία αναβάθμιση είναι η τέταρτη από τότε που το Εργαστήριο Ψυχρού Ατόμου έφτασε στον διαστημικό σταθμό το 2018. Οι βασικές βελτιώσεις περιλαμβάνουν μια νέας σχεδίασης μαγνητική παγίδα που αλλάζει το σχήμα των κβαντικών νεφών αερίου, επιτρέποντας στους επιστήμονες να δοκιμάσουν διαφορετικές ιδιότητες που σχετίζονται με τα άτομά τους. Η αναβάθμιση περιλαμβάνει επίσης επανασχεδιασμένες μεταλλικές λωρίδες που λειτουργούν ως πηγές για αυτά τα νέφη αερίου.«Είναι το πιο κοντινό πράγμα που έχουμε στον έλεγχο των ορίων του κβαντικού κόσμου», δήλωσε ο Kamal Oudrhiri, διευθυντής έργου του Εργαστηρίου Cold Atom στο JPL, αναφερόμενος σε αυτές τις χαμηλές θερμοκρασίες. «Αυτή η νέα αναβάθμιση ωθεί αυτό το όριο ακόμη περισσότερο».Η αναβάθμιση, πρόσθεσε ο Oudrhiri, «καταδεικνύει την ικανότητα της NASA να διατηρήσει την ηγετική θέση των ΗΠΑ στις κβαντικές τεχνολογίες που βασίζονται στο διάστημα, ενώ παράλληλα ωριμάζει τα μελλοντικά κβαντικά όργανα, όπως τα συμβολόμετρα ύλης-κύματος για θεμελιώδεις αποστολές φυσικής, εντοπισμό θέσης, πλοήγηση, χρονισμό και ανίχνευση βαρύτητας της Γης, της Σελήνης και πέραν αυτής». Περισσότερα για το Εργαστήριο Ψυχρού Ατόμου Υπό τη διαχείριση του Caltech στην Πασαντίνα, το JPL σχεδίασε, κατασκεύασε και λειτουργεί το Εργαστήριο Ψυχρού Ατόμου, το οποίο χρηματοδοτείται από το τμήμα Βιολογικών και Φυσικών Επιστημών της Διεύθυνσης Επιστημονικών Αποστολών της NASA στα κεντρικά γραφεία του οργανισμού στην Ουάσινγκτον. Το τμήμα πρωτοπορεί στις επιστημονικές ανακαλύψεις και επιτρέπει την εξερεύνηση χρησιμοποιώντας διαστημικά περιβάλλοντα για τη διεξαγωγή ερευνών που δεν είναι δυνατές στη Γη. Η μελέτη βιολογικών και φυσικών φαινομένων υπό ακραίες συνθήκες επιτρέπει στους ερευνητές να προωθήσουν τις βασικές επιστημονικές γνώσεις που απαιτούνται για να πάνε πιο μακριά και να παραμείνουν περισσότερο στο διάστημα, ωφελώντας παράλληλα τη ζωή στη Γη.  Για να μάθετε περισσότερα σχετικά με το Cold Atom Lab, επισκεφθείτε τη διεύθυνση: https://nasa.gov/cold-atom-laboratory/ Η αστροναύτης Τζέσικα Μέιρ επιθεωρεί οπτικές ίνες κατά την εγκατάσταση ενημερώσεων υλικού στο Εργαστήριο Ψυχρού Ατόμου (COL) της NASA, ή CAL, στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό στις 8 Μαΐου 2026. Με μέγεθος περίπου όσο ένα μίνι ψυγείο, το CAL επιτρέπει στους ερευνητές να εξερευνήσουν την κβαντική φυσική. Ο Δράκος αποσυνδέεται για να επιστρέψει τα επιστημονικά πειράματα στη Γη. Στις 12:25 μ.μ. EDT, το μη επανδρωμένο διαστημόπλοιο SpaceX Dragon αποσυνδέθηκε από την εμπρόσθια θύρα της μονάδας Harmony του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού μετά από εντολή των ελεγκτών εδάφους της SpaceX. Οι ελεγκτές πτήσης καθυστέρησαν ελαφρώς την αποσύνδεση για να ενεργοποιήσουν ξανά έναν αισθητήρα πλοήγησης και να αποκαταστήσουν την πλήρη πλεονασμό πριν από την αναχώρηση.Ο Dragon θα επανεισέλθει στην ατμόσφαιρα της Γης την Τετάρτη 17 Ιουνίου, προτού καταρρεύσει στα ανοικτά των ακτών της Καλιφόρνια περίπου στις 5:08 π.μ. PDT. Η NASA δεν θα μεταδώσει ζωντανά την κατάρρευση, αλλά θα δημοσιεύσει ενημερώσεις στο ιστολόγιο του διαστημικού σταθμού της .Μάθετε περισσότερα για τις δραστηριότητες του διαστημικού σταθμού ακολουθώντας το ιστολόγιο του διαστημικού σταθμού , @space_station στο X, καθώς και τους λογαριασμούς του ISS στο Facebook και στο Instagram . Λάβετε τις τελευταίες πληροφορίες από τη NASA κάθε εβδομάδα. Εγγραφείτε εδώ . https://lp.constantcontactpages.com/su/G246xLa/nasanews Το διαστημόπλοιο μεταφοράς φορτίου SpaceX Dragon λίγο μετά την αποδέσμευσή του από την μπροστινή θύρα του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού στη μονάδα Harmony.

Η NASA Webb και το Hubble αποκαλύπτουν την ιστορία ενός λειψάνου από τον σχηματισμό του Γαλαξία μας. Ερευνητές που χρησιμοποιούν δύο από τα πιο ισχυρά αστεροσκοπεία της ανθρωπότητας - τα διαστημικά τηλεσκόπια James Webb και Hubble της NASA - έχουν αποδείξει οριστικά ότι το Terzan 5 δεν είναι ένα σφαιρωτό αστρικό σμήνος όπως είχε ταξινομηθεί κάποτε, προσφέροντας νέα εικόνα για το πώς οι γαλαξίες όπως το δικό μας σχηματίζονται και εξελίσσονται με την πάροδο του χρόνου. Ένα σφαιρωτό αστρικό σμήνος συνήθως έχει μόνο έναν αρχαίο αστρικό πληθυσμό. Νέα δεδομένα όχι μόνο επιβεβαιώνουν την ύπαρξη δύο διακριτών πληθυσμών αστεριών στο Terzan 5, αλλά παρέχουν επίσης στοιχεία για δύο πιο πρόσφατους γύρους σχηματισμού αστεριών. Αν και βρίσκεται μέσα στο πυκνό εξόγκωμα του Γαλαξία μας, την κεντρική, σφαιρική περιοχή του γαλαξία μας με τα παλαιότερα αστέρια, το Terzan 5 ήταν αρκετά ογκώδες για να διατηρήσει την ξεχωριστή του ταυτότητα, ενώ συστήματα ελαφρύτερου βάρους εξαπλώθηκαν και αναμίχθηκαν για να σχηματίσουν το εξόγκωμα δισεκατομμύρια χρόνια πριν. Είναι σαν ένας σβόλος σε ένα κατά τα άλλα καλά αναμεμειγμένο μείγμα κέικ.«Οι νέες παρατηρήσεις του Webb στο εγγύς υπέρυθρο, σε συνδυασμό με τις αρχειακές παρατηρήσεις του Hubble, μας έχουν δώσει μια πολύ πιο σαφή εικόνα της ιστορίας του Terzan 5», δήλωσε η Giorgia Zullo, επικεφαλής της έρευνας και διδακτορική φοιτήτρια στο Πανεπιστήμιο της Μπολόνια στην Ιταλία.Αυτά τα αποτελέσματα παρουσιάστηκαν σε συνέντευξη Τύπου την Τρίτη στο πλαίσιο της 248ης συνάντησης της Αμερικανικής Αστρονομικής Εταιρείας στην Πασαντίνα και δημοσιεύθηκαν στο Astronomy & Astrophysics. Τέσσερις γενιές αστεριών Ανακαλύφθηκε το 1968 από τον αστρονόμο Αζόπ Τερζάν, το Τερζάν 5 μοιάζει με ένα σφαιρωτό σμήνος από πολλές απόψεις. Ωστόσο, το 2009 ανακαλύφθηκε ότι αυτό το σύστημα φιλοξενεί δύο ξεχωριστούς πληθυσμούς αστεριών. Το 2016 το Hubble παρείχε την πρώτη εκτίμηση της ηλικίας τους, δείχνοντας ότι το ένα σχηματίστηκε πριν από περίπου 12 δισεκατομμύρια χρόνια - καθώς ο ίδιος ο Γαλαξίας σχηματιζόταν - και το άλλο πριν από περίπου 5 δισεκατομμύρια χρόνια, λίγο πριν αρχίσει να σχηματίζεται η Γη. Αυτό υποδείκνυε μια πιο σύνθετη ιστορία από ένα τυπικό σφαιρωτό σμήνος.Η μελέτη του Terzan 5 περιπλέκεται από την τοποθεσία του σε μια περιοχή του γαλαξία μας γεμάτη με αστέρια και σε μεγάλο βαθμό κρυμμένη από σκόνη. Εδώ παρενέβη ο Webb. Η υπέρυθρη θέα του επέτρεψε στην ερευνητική ομάδα να κοιτάξει μέσα από τη σκόνη και να καταγράψει πολύ περισσότερα αστέρια, και πιο αμυδρά αστέρια, από την προηγούμενη εργασία. Μετρώντας τα χρώματα και τη φωτεινότητα των αστεριών, οι αστρονόμοι μπορούν να τα ταξινομήσουν σε πληθυσμούς διαφορετικών ηλικιών και χημικών συστατικών.Ο Webb μπόρεσε να μετρήσει αυτές τις βασικές ιδιότητες για κάθε άστρο εντός του οπτικού πεδίου στον ουρανό — τόσο για τα άστρα εντός του Terzan 5 όσο και για άσχετα άστρα στο προσκήνιο. Για να απομονώσει τα άστρα του Terzan 5, η ομάδα βασίστηκε στην ισχύ και τη μακροζωία του Hubble. Ο 12ετής διαχωρισμός επέτρεψε στην ομάδα να μετρήσει πολύ μικρές κινήσεις μεμονωμένων άστρων, γνωστές ως ιδιοκινήσεις , για να προσδιορίσει ποια άστρα ανήκουν στο Terzan 5 και ποια αποτελούν μέρος της διόγκωσης του Γαλαξία μας.Συνδυάζοντας δεδομένα από το Webb και το Hubble, οι ερευνητές βρήκαν ισχυρές ενδείξεις για δύο ακόμη αστρικούς πληθυσμούς, έναν που σχηματίστηκε πριν από 3,8 δισεκατομμύρια χρόνια και έναν άλλο μόλις πριν από 2,5 δισεκατομμύρια χρόνια. Ήταν επίσης σε θέση να προσδιορίσουν τις ηλικίες των προηγουμένως γνωστών αστρικών πληθυσμών με πρωτοφανή ακρίβεια, διαπιστώνοντας ότι σχηματίστηκαν πριν από 12,5 δισεκατομμύρια και 4,7 δισεκατομμύρια χρόνια.Με τις προηγουμένως γνωστές δύο γενιές αστεριών, οι αστρονόμοι δεν μπορούσαν να αποκλείσουν την πιθανότητα ο Terzan 5 να αλληλεπίδρασε με ένα άλλο αντικείμενο, όπως ένα σφαιρωτό σμήνος ή ένα γιγάντιο μοριακό νέφος, εμπλουτίζοντας με νέο αέριο και σκόνη που πυροδότησαν έναν δεύτερο γύρο σχηματισμού αστεριών. Με τέσσερις αστρικές γενιές, αυτές οι εξηγήσεις αποκλείονται.Μετρήσεις της αστρικής σύνθεσης των πληθυσμών Terzan 5 που έγιναν στο Αστεροσκοπείο WM Keck και στο Πολύ Μεγάλο Τηλεσκόπιο του Ευρωπαϊκού Νότιου Αστεροσκοπείου υποδεικνύουν επίσης πολύ διαφορετικούς πληθυσμούς. «Μαζί με τις ηλικίες αυτών των πληθυσμών, το σμήνος διατηρεί ένα απολιθωμένο αρχείο προοδευτικού εμπλουτισμού βαρέων στοιχείων από σουπερνόβα», δήλωσε ο συν-συγγραφέας R. Michael Rich, ερευνητής αστρονόμος στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στο Λος Άντζελες.Ο Τερζάν 5 σχημάτισε πολλαπλές γενιές αστεριών επειδή ήταν σε θέση να διατηρήσει τις απαραίτητες πρώτες ύλες. Υπάρχουν ενδείξεις ισχυρών εκρήξεων σουπερνόβα στον Τερζάν 5 που δημιούργησαν βαρύτερα στοιχεία, τα οποία παρασύρθηκαν από τις επόμενες γενιές αστεριών. Σε συστήματα ελαφρύτερου βάρους, η δύναμη των ίδιων των εκρήξεων θα μπορούσε να έχει εκτοξεύσει τα προκύπτοντα στοιχεία, καθώς και να έχει σαρώσει τα υπολείμματα αερίου και σκόνης. Ο πρόγονος του Τερζάν 5 είχε αρκετή μάζα για να διατηρήσει τις εκτοξεύσεις αυτών των αστεριών, επιτρέποντας στο σχηματισμό νέων γενεών αστεριών σε διάστημα δισεκατομμυρίων ετών. «Θραύσμα απολιθώματος εξογκώματος» Τα αποτελέσματα δείχνουν ότι το Terzan 5 είναι πιθανότατα το υπόλειμμα ενός πολύ πιο ογκώδους αστρικού συστήματος που σχηματίστηκε αρχικά πριν από 12,5 δισεκατομμύρια χρόνια. Το Terzan 5 είναι εξαιρετικό επειδή επέζησε - και ποτέ δεν συγχωνεύτηκε ή δεν «αναμίχθηκε» πλήρως με το εξόγκωμα του Γαλαξία μας. «Για κάποιο λόγο, αυτή η ιδιόμορφη συστάδα αστεριών σχηματίστηκε ξεχωριστά από το εξόγκωμα και δεν καταστράφηκε καθώς σχηματίστηκε το ίδιο το εξόγκωμα», δήλωσε ο Francesco R. Ferraro, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Μπολόνια και κύριος ερευνητής των παρατηρήσεων του Webb. «Το Terzan 5 είναι αυτό που τώρα ονομάζουμε θραύσμα απολιθώματος εξόγκωσης επειδή μοιάζει με τις αρχέγονες συστάδες που συνέβαλαν στο σχηματισμό του εξογκώματος».Μέχρι σήμερα, υπάρχει ένα ακόμη γνωστό κοσμικό αντικείμενο όπως το Terzan 5. Το Liller 1 ήταν το δεύτερο που αναταξινομήθηκε από σφαιρωτό αστρικό σμήνος σε θραύσμα απολιθώματος εξογκώματος. Περιέχει επίσης πολλαπλές γενιές αστεριών. Μπορεί να υπάρχουν περισσότερα αντικείμενα σαν αυτό. Μεταξύ 40 και 50 επιπλέον σφαιρωτά σμήνη που περιστρέφονται μέσα στην εξογκώματα θα εξεταστούν από την ομάδα του Ferraro για να προσδιοριστεί εάν οι αστρικοί πληθυσμοί τους είναι όλοι ίδιοι, όπως τα σφαιρωτά σμήνη, ή έχουν αρκετές γενιές, όπως τα θραύσματα απολιθωμάτων εξογκώματος. Πιθανές παραλληλίες για τον σχηματισμό γαλαξιών κοντά και μακριά Τελικά, αυτή η έρευνα μπορεί να βελτιώσει όσα γνωρίζουμε για το πώς σχηματίζονται οι κεντρικές εξογκώσεις των γαλαξιών σε διάστημα εκατοντάδων εκατομμυρίων ετών. «Με βάση παρατηρήσεις και εις βάθος προσομοιώσεις, πιστεύουμε ότι οι γαλαξίες στο πρώιμο σύμπαν είχαν τεράστιους δίσκους αερίου που κατακερματίστηκαν σε συστάδες και σχημάτισαν αστέρια. Αυτές οι συστάδες μετανάστευσαν στο κέντρο των γαλαξιών και πολλές συγχωνεύθηκαν για να σχηματίσουν τις εξογκώσεις τους», δήλωσε η Barbara Lanzoni, συν-συγγραφέας και αναπληρώτρια καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο της Μπολόνια. Για παράδειγμα, η Webb έχει αναδείξει αρκετά παραδείγματα «συσταδοποιημένων» γαλαξιών που σχηματίζονταν ενεργά όταν το σύμπαν ήταν μόνο μερικών εκατοντάδων εκατομμυρίων ετών, όπως οι συστάδες στον γαλαξία Firefly Sparkle . «Ο Terzan 5 μπορεί να παρέχει άμεσες ενδείξεις που μπορούν να βοηθήσουν στην εξήγηση του πώς σχηματίστηκαν οι εξογκώσεις σε γαλαξίες σε όλο το σύμπαν», δήλωσε η Lanzoni.Το Διαστημικό Τηλεσκόπιο James Webb είναι το κορυφαίο διαστημικό επιστημονικό παρατηρητήριο στον κόσμο. Το Webb λύνει μυστήρια στο ηλιακό μας σύστημα, κοιτάζοντας πέρα από μακρινούς κόσμους γύρω από άλλα αστέρια και διερευνώντας τις μυστηριώδεις δομές και την προέλευση του σύμπαντός μας και τη θέση μας σε αυτό. Το Webb είναι ένα διεθνές πρόγραμμα με επικεφαλής τη NASA με τους εταίρους της, την ESA (Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Διαστήματος) και την CSA (Καναδική Υπηρεσία Διαστήματος).Το Διαστημικό Τηλεσκόπιο Hubble λειτουργεί για πάνω από τρεις δεκαετίες και συνεχίζει να κάνει πρωτοποριακές ανακαλύψεις που διαμορφώνουν τη θεμελιώδη κατανόησή μας για το σύμπαν. Το Hubble είναι ένα έργο διεθνούς συνεργασίας μεταξύ της NASA και της ESA (Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας Διαστήματος). Το Κέντρο Διαστημικών Πτήσεων Goddard της NASA στο Γκρίνμπελτ του Μέριλαντ διαχειρίζεται το τηλεσκόπιο και τις λειτουργίες της αποστολής. Η Lockheed Martin Space, με έδρα το Ντένβερ, υποστηρίζει επίσης τις λειτουργίες της αποστολής στο Goddard. Το Ινστιτούτο Επιστήμης Διαστημικών Τηλεσκοπίων στη Βαλτιμόρη, το οποίο λειτουργεί από τον Σύνδεσμο Πανεπιστημίων για την Έρευνα στην Αστρονομία, διεξάγει επιστημονικές δραστηριότητες Hubble για τη NASA. Για να μάθετε περισσότερα για τον Webb, επισκεφθείτε: https://science.nasa.gov/webb Για να μάθετε περισσότερα για το Hubble, επισκεφθείτε τη διεύθυνση: https://science.nasa.gov/hubble Νέες παρατηρήσεις από το Webb σε συνδυασμό με πολλαπλές παρατηρήσεις από το Hubble αποδεικνύουν ότι το Terzan 5 είναι ένα αυτοτελές, αυτοπλουτιζόμενο αστρικό σύστημα που περιέχει έως και τέσσερις διακριτούς αστρικούς πληθυσμούς. Περιστρέφεται μέσα στην κεντρική διόγκωση του Γαλαξία μας. Κάντε ζουμ στο Terzan 5, ένα αστρικό σμήνος που βρίσκεται μέσα στην πυκνοκατοικημένη κεντρική περιοχή του Γαλαξία μας, γνωστή ως εξόγκωμα. Η σκηνή ξεκινά με μια επίγεια εικόνα του εξογκώματος του Γαλαξία μας και μεγεθύνεται και κυκλώνει το Terzan 5, καταλήγοντας με τη σύνθετη εικόνα του αστρικού συστήματος από τα διαστημικά τηλεσκόπια James Webb και Hubble.

Το Chandra της NASA ανακάλυψε απροσδόκητα πυροτεχνήματα μετά από αστρικές εκρήξεις. Οι συνέπειες μιας σουπερνόβα, μιας αστρικής έκρηξης, είναι συνήθως ένα αργά εξασθενημένο νέφος θερμού αερίου. Έτσι, όταν οι αστρονόμοι έστρεψαν το Παρατηρητήριο ακτίνων Χ Chandra της NASA προς τον κοντινό γαλαξία Messier 83 (M83), δεν περίμεναν να βρουν έναν πληθυσμό υπολειμμάτων σουπερνόβα ή τα συντρίμμια από αυτές τις εκρήξεις, που να δείχνουν δραματικές αλλαγές στη φωτεινότητά τους. Τα νέα αποτελέσματα παρουσιάστηκαν στη συνάντηση της Αμερικανικής Αστρονομικής Εταιρείας στην Πασαντίνα της Καλιφόρνια και δημοσιεύθηκαν στο The Astrophysical Journal.Ο γαλαξίας M83, που βρίσκεται περίπου 15 εκατομμύρια έτη φωτός από τη Γη, σχηματίζει άστρα με ταχύ ρυθμό. Οι ερευνητές ανέλυσαν 14 χρόνια δεδομένων του γαλαξία από το Chandra, που εκτείνονται από το 2000 έως το 2014.Χρησιμοποιώντας αυτό το εκτενές σύνολο δεδομένων, οι ερευνητές κατέγραψαν εκπληκτικές διακυμάνσεις στη φωτεινότητα των ακτίνων Χ πηγών που προηγουμένως είχαν αναγνωριστεί ως υπολείμματα υπερκαινοφανών. Οι ερευνητές ανέμεναν ότι τα υπολείμματα υπερκαινοφανών ηλικίας άνω του ενός αιώνα περίπου θα εξασθενούσαν σταδιακά στις ακτίνες Χ, αλλά δεν θα άλλαζαν δραματικά σε φωτεινότητα.Η ομάδα διαπίστωσε ότι περίπου οι μισές από τις 22 πηγές ακτίνων Χ που σχετίζονται με υπολείμματα σουπερνόβα στο δείγμα τους έδειξαν αλλαγές στη φωτεινότητα των ακτίνων Χ κατά τη διάρκεια των 14 ετών παρατηρήσεων - ένα αποτέλεσμα που ήταν εντελώς απροσδόκητο.«Γνωρίζαμε ότι οι μεμονωμένες πηγές ακτίνων Χ θα μπορούσαν να διαφέρουν δραματικά», δήλωσε η Άντρεα Πρέστγουιτς, του Καθολικού Πανεπιστημίου της Αμερικής, η οποία ηγήθηκε της μελέτης. «Αλλά η διαπίστωση ότι τόσα πολλά υπολείμματα σουπερνόβα συμπεριφέρονταν με αυτόν τον τρόπο ήταν μια πραγματική έκπληξη. Κάτι ασυνήθιστο συμβαίνει σε αυτά τα αντικείμενα. Ο εντοπισμός της αιτίας παραμένει μια πρόκληση, καθώς η απόσταση του M83 περιορίζει τη λεπτομέρεια που μπορούμε να παρατηρήσουμε».Ένα από τα 22 μεταβλητά υπολείμματα σουπερνόβα έχει μια απλή εξήγηση: ο SN 1957D, τα συντρίμμια ενός σουπερνόβα που παρατηρήθηκε για πρώτη φορά πριν από σχεδόν 70 χρόνια, συγκρούεται με το υλικό που περιβάλλει το σημείο της έκρηξης, παράγοντας τις παρατηρούμενες εκλάμψεις ακτίνων Χ. Αλλά αυτό δεν μπορεί να εξηγήσει το υπόλοιπο δείγμα. Δεν υπάρχουν στοιχεία που να υποδηλώνουν ότι και τα 22 υπολείμματα σχηματίστηκαν μέσα στον τελευταίο αιώνα. Κάτι άλλο πρέπει να καθοδηγεί τη μεταβλητότητα.Η πιο πιθανή εξήγηση είναι ότι η ομάδα έχει αποκαλύψει έναν πληθυσμό αστρικών επιζώντων αστέρων που επέζησαν από την καταστροφή του συνεργαζόμενου αστέρα τους σε μια έκρηξη σουπερνόβα. Σε αυτό το σενάριο, κάθε μεταβλητή πηγή ακτίνων Χ ξεκίνησε ως ένα ζεύγος ογκωδών αστέρων σε τροχιά το ένα με το άλλο. Το πιο ογκώδες αστέρι κατέρρευσε και εξερράγη ως σουπερνόβα, αφήνοντας πίσω του μια μαύρη τρύπα ή ένα εξαιρετικά πυκνό αστέρι νετρονίων. Ο συνοδός του επέζησε.«Ίσως αυτός ο γαλαξίας να περιέχει μια συλλογή από υπολείμματα σουπερνόβα, όπου ένα τεράστιο αστέρι επιβιώνει από το σουπερνόβα και κλειδώνεται σε τροχιά με μια μαύρη τρύπα ή ένα αστέρι νετρονίων», δήλωσε ο συν-συγγραφέας Michael McCollough του Κέντρου Αστροφυσικής | Harvard & Smithsonian (CfA). «Το αστέρι νετρονίων ή η μαύρη τρύπα μπορεί στη συνέχεια να αρχίσει να τραβάει υλικό από την επιφάνεια του τεράστιου αστεριού».Αυτό το υλικό που πέφτει υπερθερμαίνεται από την έντονη βαρυτική έλξη, παράγοντας τις ακτίνες Χ που ανιχνεύει το Chandra. Αυτοί οι τύποι συστημάτων, γνωστά ως δυαδικά συστήματα ακτίνων Χ υψηλής μάζας (HMXBs), είναι από τις πιο μεταβλητές πηγές ακτίνων Χ στο σύμπαν. Οι ερευνητές λένε ότι μπορεί να είναι η αιτία των μεταβολών που παρατηρούνται στα υπολείμματα σουπερνόβα του M83.Οι αστρονόμοι γνωρίζουν για τους HMXB εδώ και δεκαετίες, αλλά η διαφορά με αυτήν την ομάδα στον M83 είναι η σύνδεσή τους με υπολείμματα υπερκαινοφανών. Προηγουμένως, μόνο μια χούφτα υπολειμμάτων υπερκαινοφανών που σχετίζονται με HMXB είχαν εντοπιστεί σε παρατηρήσεις όλων των γαλαξιών. Είναι πρωτοφανές να βρεθούν περισσότεροι από 20 ισχυροί υποψήφιοι σε έναν μόνο γαλαξία.Οι συγγραφείς διαπίστωσαν ότι τα υπολείμματα μεταβλητών σουπερνόβα βρίσκονται σε περιοχές με υψηλότερες συγκεντρώσεις ογκωδών αστεριών από ό,τι σε άλλα μέρη του γαλαξία, αυξάνοντας τις πιθανότητες σύνδεσης μεταξύ των υπολειμμάτων και των HMXBs.Υπάρχει μια άλλη πιθανή εξήγηση: Αντί να τραβάει υλικό από ένα συνοδό αστέρι, η μαύρη τρύπα ή το αστέρι νετρονίων μπορεί να ανακτά μέρος του υλικού που εκτινάχθηκε προς τα έξω από την αρχική έκρηξη.«Αυτό θα μπορούσε να είναι ένα παράδειγμα κοσμικής ανακύκλωσης, όπου τα συντρίμμια από την έκρηξη πέφτουν πίσω στο ίδιο το αντικείμενο που δημιούργησε ο σουπερνόβα», δήλωσε ο συν-συγγραφέας Roy Kilgard του Πανεπιστημίου Wesleyan. «Και είναι πολύ πιθανό ότι και οι δύο εξηγήσεις παίζουν ρόλο - διαφορετικές πηγές στο δείγμα μας μπορεί να έχουν διαφορετική προέλευση».Αυτά τα αποτελέσματα δεν είναι μοναδικά για τον M83. Μια μελέτη παρακολούθησης του κοντινού γαλαξία σχηματισμού άστρων M51 από την Zoe Hoiland του Vassar College και του Kilgard αποκάλυψε έναν παρόμοιο πληθυσμό μεταβλητών πηγών ακτίνων Χ που σχετίζονται με υπολείμματα σουπερνόβα, υποδηλώνοντας ότι τέτοια συστήματα μπορεί να αποτελούν χαρακτηριστικό γαλαξιών που υφίστανται έντονο σχηματισμό άστρων.Τα δεδομένα του Chandra για τον M83 ξεκίνησαν με μεμονωμένες παρατηρήσεις το 2000 και το 2001, ακολουθούμενες από 10 παρατηρήσεις από το 2010 έως το 2011 και μια ακόμη παρατήρηση το 2014.Το Κέντρο Διαστημικών Πτήσεων Marshall της NASA στο Χάντσβιλ της Αλαμπάμα διαχειρίζεται το πρόγραμμα Chandra. Το Κέντρο Ακτίνων Χ Chandra του Αστροφυσικού Παρατηρητηρίου Smithsonian ελέγχει τις επιστημονικές δραστηριότητες από το Κέιμπριτζ της Μασαχουσέτης και τις πτητικές λειτουργίες από το Μπέρλινγκτον της Μασαχουσέτης. Οπτική περιγραφή Αυτή η κυκλοφορία περιλαμβάνει μια σύνθετη εικόνα του κοντινού γαλαξία Messier 83 και σύντομα βίντεο timelapse με δύο περίεργα υπολείμματα σουπερνόβα κρυμμένα στο εσωτερικό τους.Στη σύνθετη εικόνα, ο Μεσιέ 83, ή M83, φαίνεται να έχει μια σπειροειδή δομή, όπως φαίνεται ευθεία. Στο κέντρο υπάρχει μια λαμπρή λευκή και κίτρινη λίμνη φωτός. Από αυτό το φως, σπειροειδείς βραχίονες από έντονα ροζ σύννεφα ξεπροβάλλουν σε φαρδιές, σαρωτικές καμάρες. Ο γαλαξίας καλύπτεται από μια αχνή γκρίζα ομίχλη και είναι γεμάτος με κόκκινες, πράσινες, μπλε, λευκές και κίτρινες κουκκίδες.Σε μια σχολιασμένη εκδοχή της σύνθετης εικόνας, δύο μικροσκοπικές κουκκίδες κάτω δεξιά στο κέντρο μας επισημαίνονται με λευκούς κύκλους. Αυτά είναι δύο από τα υπολείμματα σουπερνόβα που εξετάζουν οι ερευνητές. Κάθε ένα εξετάζεται περαιτέρω σε ξεχωριστό βίντεο timelapse.Σε μια περίοδο 14 ετών, από το 2000 έως το 2014, οι αστρονόμοι έστρεψαν το παρατηρητήριο ακτίνων Χ της NASA προς τον γαλαξία M83. Ανακάλυψαν ότι περίπου οι μισές από τις πηγές ακτίνων Χ που πιστεύεται ότι ήταν υπολείμματα υπερκαινοφανών, επακόλουθα αστρικών εκρήξεων, παρουσίαζαν δραματικές αλλαγές στη φωτεινότητα. Αυτό το αποτέλεσμα ήταν εντελώς απροσδόκητο.Αυτές οι αλλαγές στη φωτεινότητα επισημαίνονται στα βίντεο timelapse. Σε κάθε βίντεο, μια σειρά από στατικές εικόνες περνάει αστραπιαία, εστιάζοντας σε μία από τις δύο πηγές ακτίνων Χ που κάποτε θεωρούνταν υπολείμματα σουπερνόβα. Στα βίντεο, οι πηγές ακτίνων Χ εμφανίζονται ως φωτεινές μπλε σταγόνες με λαμπερούς πυρήνες. Αλλά σε κάθε εικόνα, που λαμβάνεται με διαφορά μηνών ή ετών, τα σχήματα αλλάζουν, όπως και η ένταση του μπλε χρώματος και η φωτεινότητα του πυρήνα. Παρουσιάζοντας τις ουσιαστικά διαφορετικές εικόνες των ίδιων αντικειμένων η μία μετά την άλλη σε γρήγορη διαδοχή, δημιουργούνται σύντομα βίντεο timelapse.Η πιο πιθανή εξήγηση για τις αλλαγές στη φωτεινότητα είναι ότι η ομάδα έχει αποκαλύψει έναν πληθυσμό αστρικών επιζώντων, άστρων που επέζησαν από την καταστροφή ενός συνεργάτη σε τροχιά σε μια έκρηξη σουπερνόβα. Υλικό έλκεται από το επιζών αστέρι στη μαύρη τρύπα ή το αστέρι νετρονίων που σχηματίστηκε στον σουπερνόβα, μια διαδικασία που είναι γνωστό ότι προκαλεί γρήγορες αλλαγές στη φωτεινότητα των ακτίνων Χ. Διαβάστε περισσότερα από το Παρατηρητήριο ακτίνων Χ Chandra της NASA Για να μάθετε περισσότερα για την αποστολή Chandra της NASA, επισκεφθείτε τη διεύθυνση: https://science.nasa.gov/chandra https://chandra.si.edu Γαλαξίας M83 σε ακτίνες Χ και οπτικό φως. Αυτή είναι μια σύνθετη εικόνα του γαλαξία M51 που συνδυάζει δεδομένα από το Παρατηρητήριο ακτίνων Χ Chandra της NASA (μωβ) με οπτικά δεδομένα (κόκκινο, πράσινο και μπλε) που λήφθηκαν με επίγεια τηλεσκόπια από μια ομάδα αστροφωτογράφων. Ένας εκπληκτικά μεγάλος αριθμός πηγών ακτίνων Χ που σχετίζονται με υπολείμματα υπερκαινοφανών στον M51 δείχνει μεγάλες αλλαγές στη φωτεινότητα, παρόμοιες με τη συμπεριφορά που παρατηρείται στον M83.

Οι τεράστιες μαύρες τρύπες στα κέντρα γαλαξιών είναι εργοστάσια παραγωγής εκατομμυρίων πλανητών. Απρόσμενη ανακάλυψη που ανατρέπει όσα πιστεύαμε για τις συνθήκες που δημιουργούν οι μαύρες τρύπες. Μια ομάδα επιστημόνων έμεινε έκπληκτη όταν ανακάλυψε ότι οι φωτεινές και εξαιρετικά ταραχώδεις περιοχές των γαλαξιών, γνωστές ως ενεργοί γαλαξιακοί πυρήνες οι οποίοι τροφοδοτούνται από υπερμεγέθεις μαύρες τρύπες, ενδέχεται να αποτελούν γενέτειρες εκατομμυρίων πλανητών.Οι περιοχές αυτές είναι τόσο λαμπρές ώστε συχνά εκπέμπουν περισσότερο φως από όλα τα άστρα του γαλαξία τους μαζί. Οι ενεργοί γαλαξιακοί πυρήνες (AGN) σχηματίζονται όταν οι υπερμεγέθεις μαύρες τρύπες περιβάλλονται από τεράστιες ποσότητες αερίου και σκόνης που περιστρέφονται γύρω τους σε επίπεδους δίσκους προσαύξησης. Μέρος αυτής της ύλης καταλήγει σταδιακά στη μαύρη τρύπα ενώ άλλο μέρος διοχετεύεται προς τους πόλους της και εκτοξεύεται στο Διάστημα με τη μορφή πιδάκων πλάσματος που κινούνται σχεδόν με την ταχύτητα του φωτός.Η τεράστια βαρύτητα των κεντρικών μαύρων τρυπών οι οποίες έχουν μάζα εκατομμύρια ή και δισεκατομμύρια φορές μεγαλύτερη από τη μάζα του Ήλιου προκαλεί έντονη τριβή στο αέριο και τη σκόνη των δίσκων προσαύξησης κάνοντάς τους να ακτινοβολούν έντονα σε ολόκληρο το ηλεκτρομαγνητικό φάσμα.Η ανακάλυψη είναι ιδιαίτερα απροσδόκητη επειδή παρόλο που οι AGN είναι πλούσιοι σε αέριο και σκόνη δηλαδή τα βασικά συστατικά για τη δημιουργία πλανητών οι ακραίες και χαοτικές συνθήκες που επικρατούν στους δίσκους τους δεν θεωρούνταν κατάλληλες για πλανητογένεση.Ωστόσο στις εξωτερικές περιοχές αυτών των δίσκων οι θερμοκρασίες και οι συνθήκες φαίνεται να μοιάζουν με εκείνες των πρωτοπλανητικών δίσκων που περιβάλλουν νεαρά άστρα. Η διαπίστωση Για να εξετάσουν αυτή την πιθανότητα, οι ερευνητές δημιούργησαν ένα υπολογιστικό μοντέλο ενός υπερμεγέθους μαύρου τρύπου και του δίσκου προσαύξησης του, προσθέτοντας δεδομένα για τις συνθήκες που επικρατούν στις εξωτερικές περιοχές του δίσκου. Στη συνέχεια παρακολούθησαν πόσο γρήγορα συσσωρευόταν η σκόνη και πώς εξελίσσονταν οι νεοσχηματιζόμενοι πλανήτες κατά τη διάρκεια εκατομμυρίων ετών.«Ανακαλύψαμε ότι μπορούν να σχηματιστούν εκατομμύρια πλανήτες με μάζα παρόμοια ή μεγαλύτερη από του Δία σε αποστάσεις δεκάδων παρσέκ από υπερμεγέθεις μαύρες τρύπες που αποτελούν ενεργούς γαλαξιακούς πυρήνες», δήλωσε ο Μπουπέντρα Μίσχρα από το Πανεπιστήμιο του Κολοράντο (Μπόλντερ).Σύμφωνα με τον Μίσχρα πρόκειται για γιγάντιους πλανήτες πλούσιους σε σκόνη με μάζες μεγαλύτερες από εκείνη του Δία. Η εμφάνισή τους πιθανότατα θα θυμίζει τεράστιες «μπάλες λάβας». Ο ίδιος εξήγησε ότι οι δίσκοι γύρω από υπερμεγέθεις μαύρες τρύπες περιέχουν πολύ περισσότερο αέριο από τους πρωτοπλανητικούς δίσκους γύρω από άστρα όπως ο Ήλιος. Αυτό αυξάνει δραματικά τις δυνατότητες δημιουργίας πλανητών: αντί για λίγους κόσμους γύρω από ένα άστρο, θα μπορούσαν να σχηματίζονται εκατομμύρια πλανήτες γύρω από μία υπερμεγέθη μαύρη τρύπα.Ο μηχανισμός που θεωρείται υπεύθυνος για αυτή τη διαδικασία ονομάζεται «αστάθεια ροής». Μέσω αυτού σχηματίζονται μεγάλα νηματοειδή συμπλέγματα σκόνης τα οποία λειτουργούν ως φυτώρια πλανητών. Το αποτέλεσμα είναι η δημιουργία τεράστιων πληθυσμών πλανητών στις εξωτερικές περιοχές των δίσκων των AGN.Παρόλα αυτά οι πλανήτες αυτοί πιθανόν να μην παραμένουν εκεί για πάντα. Οι υπολογισμοί της ομάδας δείχνουν ότι οι πλανήτες είναι σταθεροί όμως με την πάροδο του χρόνου αναμένεται να μετακινηθούν σταδιακά προς μεγαλύτερες αποστάσεις από τη μαύρη τρύπα και τα όρια του δίσκου.«Μείναμε πραγματικά έκπληκτοι. Κάτι τέτοιο δεν είχε ποτέ προταθεί στο πλαίσιο των δίσκων των AGN με βάση το μοντέλο της αστάθειας ροής» δήλωσε ο Μίσχρα. Ο εντοπισμός Ο Μίσχρα και ο Βλαντίμιρ Λίρα από το Πανεπιστήμιο της Πολιτείας του Νέου Μεξικού ο οποίος θεωρείται διεθνώς κορυφαίος ειδικός στη δημιουργία πλανητών εντυπωσιάστηκαν ιδιαίτερα από τη μάζα και το μέγεθος των πλανητών που προέκυπταν από τα μοντέλα.Ο Μίσρα πρόσθεσε ότι οι εξωτερικές περιοχές των δίσκων των ενεργών γαλαξιακών πυρήνων παραμένουν ελάχιστα κατανοητές και ότι τα νέα αποτελέσματα ίσως συμβάλουν στην καλύτερη κατανόηση των κέντρων των ενεργών γαλαξιών.Η θεωρία βρίσκεται ακόμη σε πρώιμο στάδιο και η άμεση ανίχνευση πλανητών γύρω από υπερμεγέθεις μαύρες τρύπες θα αποτελούσε σημαντική επιβεβαίωση των συμπερασμάτων της ομάδας. Ένα πιθανό εργαλείο για την ανίχνευσή τους είναι ο βαρυτικός φακός, δηλαδή το φαινόμενο κατά το οποίο ένα μαζικό αντικείμενο παραμορφώνει και ενισχύει το φως ενός πιο απομακρυσμένου αντικειμένου που βρίσκεται πίσω του.«Η βαρυτική εστίαση ίσως βοηθήσει στον εντοπισμό συστάδων τέτοιων πλανητών στις εξωτερικές περιοχές των δίσκων των AGN. Ωστόσο η εύρεση ενός κατάλληλου συστήματος δεν είναι εύκολη και πιθανότατα θα απαιτήσει αρκετή τύχη. Πιστεύω ότι θα μπορέσουμε να ανιχνεύσουμε αυτούς τους πλανήτες, αλλά χρειάζεται να μελετήσουμε περαιτέρω το μοντέλο μας» ανέφερε ο Μίσρα. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2124693/oi-mayres-trypes-sta-kentra-galaxion-einai-ergostasia-paragogis-ekatommyrion-planiton/

Οι πρώτες εικόνες του καλικάντζαρου καρχαρία που ζει στις αβύσσους των ωκεανών (βίντεο) Για πρώτη φορά δημοσιεύονται εικόνες του πιο μυστηριώδους είδους καρχαρία στον κόσμο.Δόθηκε στη δημοσιότητα ένα βίντεο όπου ένας καρχαρίας γκόμπλιν εμφανίζεται στο φυσικό του περιβάλλον όχι μία αλλά δύο φορές.Ο καρχαρίας γκόμπλιν (Mitsukurina owstoni) γνωστός και ως καρχαρίας-ξωτικό ή καλικάντζαρος είναι ένα σπάνιο και μυστηριώδες είδος της αβύσσου. Ξεχωρίζει για το μακρύ, επίπεδο ρύγχος του και τα τρομακτικά σαγόνια του που προεξέχουν σαν σφεντόνα για να αρπάξουν τη λεία.Οι επιστήμονες εξέταζαν βίντεο που είχαν καταγραφεί το 2019 σε ένα υποθαλάσσιο όρος κοντά στο νησί Τζάρβις, όταν εντόπισαν το σπάνιο αυτό ζώο. Μια δεύτερη παρατήρηση πραγματοποιήθηκε κατά τη διάρκεια αποστολής στην Τάφρο της Τόνγκα το 2024. Μέχρι σήμερα αυτά τα πλάσματα είχαν παρατηρηθεί μόνο αφού πιάνονταν σε αλιευτικά αγκίστρια και μεταφέρονταν στην επιφάνεια, όπου σύντομα πέθαιναν.Με το μακρύ και χαρακτηριστικό ρύγχος του το είδος έχει ιδιαίτερα ασυνήθιστη εμφάνιση. Ένας ερευνητής αστειεύτηκε μάλιστα λέγοντας ότι έχει ένα πρόσωπο «που ούτε η μητέρα του δεν θα αγαπούσε».«Ο καρχαρίας-καλικάντζαρος είναι ένα χαρισματικό ζώο των μεγάλων θαλάσσιων βάθων και ποτέ δεν πίστευα ότι θα τον βλέπαμε ζωντανό. Δεν ήταν μόνο συναρπαστικό το γεγονός ότι τον είδαμε ζωντανό, αλλά και ότι το άτομο που παρατηρήθηκε στην Τάφρο της Τόνγκα βρισκόταν περίπου 700 μέτρα βαθύτερα από κάθε προηγούμενη καταγραφή, καθιστώντας τον τον βαθύτερα καταγεγραμμένο καρχαρία του είδους του. Κατά τη διάρκεια εκείνης της αποστολής καταγράψαμε περισσότερες από 50 ημέρες συνεχούς βιντεοσκόπησης σε βάθη από 800 έως 10.800 μέτρα και η συγκεκριμένη εμφάνιση διήρκεσε λίγο περισσότερο από 20 δευτερόλεπτα. Αυτό δείχνει πόσο δυσεύρετο είναι το είδος και πόσο ξεχωριστό είναι το γεγονός ότι καταγράφηκε δύο φορές στην ίδια μελέτη» δήλωσε ο καθηγητής Άλαν Τζέιμισον συν-συγγραφέας της μελέτης. Η καταγραφή Οι καρχαρίες-καλικάντζαροι θεωρούνται συχνά «ζωντανά απολιθώματα», καθώς αποτελούν το μοναδικό ζωντανό μέλος μιας εξελικτικής οικογένειας που υπάρχει εδώ και σχεδόν 125 εκατομμύρια χρόνια. Μέχρι τώρα είχαν παρατηρηθεί μόνο όταν έφταναν στην επιφάνεια. Ωστόσο, στη νέα μελέτη που πραγματοποιήθηκε από ερευνητές του Πανεπιστημίου της Χαβάης στη Μανόα και του Πανεπιστημίου της Δυτικής Αυστραλίας, το είδος καταγράφηκε δύο φορές στο φυσικό του περιβάλλον.Το 2019 ένα τηλεχειριζόμενο βαθυσκάφος κατέγραφε εικόνες γύρω από τον ύφαλο Κίνγκμαν, την ατόλη Παλμίρα και το νησί Τζάρβις, εντός του Εθνικού Θαλάσσιου Μνημείου των Απομακρυσμένων Νησιών του Ειρηνικού. Αφού πληροφορήθηκαν μια πιθανή εμφάνιση, οι ερευνητές εξέτασαν το υλικό και επιβεβαίωσαν ότι πράγματι επρόκειτο για καρχαρία-καλικάντζαρο.Το 2024 ακολούθησε η δεύτερη παρατήρηση στην Τάφρο της Τόνγκα. «Το να βλέπεις τον πιο εμβληματικό από όλους τους καρχαρίες των μεγάλων θαλάσσιων βάθων ζωντανό και υγιή στο φυσικό του περιβάλλον είναι μοναδική τιμή. Εντυπωσιάστηκα επίσης από το βάθος στο οποίο βρέθηκε το είδος. Η παρατήρηση στην πλαγιά της Τάφρου της Τόνγκα έγινε σχεδόν 700 μέτρα βαθύτερα από το μέγιστο γνωστό βάθος διαβίωσής του» λέει ο Άαρον Τζούντα επικεφαλής της μελέτης. Τα χαρακτηριστικά Ο καρχαρίας γκόμπλιν έχει μέγιστο μήκος περίπου 3,7 μέτρα. Τα αρσενικά έχουν βάρος περίπου 95 κιλά και τα θηλυκά περίπου 210 κιλά. Ζει στον Ατλαντικό, τον Ειρηνικός και τον Ινδικό Ωκεανό. Η διατροφή του αποτελείται από γαρίδες, καβούρια, μικρά ψάρια και κεφαλόποδα. Κινείται σε βάθη από 300 έως 1.300 μέτρα. Οι βιότοποι του είναι ηπειρωτικές πλαγιές, υποθαλάσσια φαράγγια και κορυφογραμμές όπου υπάρχει άφθονη λεία.Οι ερευνητές ελπίζουν ότι τα ευρήματα θα αναδείξουν πόσο μικρό μέρος των ωκεανών της Γης έχει εξερευνηθεί. «Είναι πραγματικά σημαντικό να συνεχίζουμε τη φυσιογνωστική έρευνα. Νέες ανακαλύψεις όπως αυτή αποδεικνύουν ότι υπάρχει ακόμη τεράστιο μέρος του βαθιού ωκεανού μας που παραμένει ανεξερεύνητο. Χάρη στη διευρυμένη πλέον γνωστή γεωγραφική κατανομή του καρχαρία-καλικάντζαρου, το είδος μπορεί να συμπεριληφθεί σε περιφερειακά σχέδια διαχείρισης και στους καταλόγους βιοποικιλότητας των χωρών, ενώ προηγουμένως δεν γνωρίζαμε καν ότι υπήρχε σε αυτές τις περιοχές» δήλωσε ο Τζούντα.«Έχουν πραγματικά τρομακτική εμφάνιση. Ούτε η μητέρα τους δεν θα αγαπούσε το πρόσωπό τους. Διαθέτουν αυτά τα παράξενα μακριά ρύγχη και εξαιρετικά ασυνήθιστες προεκτεινόμενες γνάθους. Όταν εντοπίζουν θήραμα με το ρύγχος τους, οι γνάθοι εκτινάσσονται προς τα εμπρός και το αρπάζουν. Είναι σαν να βγήκαν από ταινία τρόμου» ανέφερε ο καθηγητής Κάλουμ Μπράουν από το Πανεπιστήμιο Μακουάρι. Στην εικόνα ο καρχαρίας goblin όπως τον κατέγραψαν οι κάμερες εξερεύνησης των βυθών. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2124684/oi-protes-eikones-toy-kalikantzaroy-karcharia-poy-zei-stis-avyssoys-ton-okeanon-vinteo/ Ανακαλύφθηκαν σε σπήλαιο της Κίνας απολιθώματα του γιγαντοπίθηκου που είχε ύψος τρία μέτρα. Είναι το μεγαλύτερο είδος πρωτεύοντος θηλαστικού που γνωρίζουμε ότι υπήρξε στη Γη. Βαθιά μέσα σε ένα ασβεστολιθικό σπήλαιο στη νότια Κίνα παλαιοντολόγοι ανακάλυψαν ένα σύνολο δεκατριών απολιθωμένων δοντιών που ανήκουν στο Gigantopithecus blacki, το μεγαλύτερο είδος πρωτεύοντος θηλαστικού που είναι γνωστό ότι έζησε ποτέ.Η ανακάλυψη που δημοσιεύεται στην επιθεώρηση «Acta Anthropologica Sinica» καλύπτει ένα κενό στο απολιθωμένο αρχείο και προσφέρει νέα στοιχεία για το πώς το είδος ανταποκρίθηκε σε μια δραματική κλιματική αλλαγή πριν από 1,2 έως 0,7 εκατομμύρια χρόνια.Ο Gigantopithecus blacki είναι ένας εξαφανισμένος μεγάλος πίθηκος που κάποτε κατοικούσε στα πυκνά δάση της Νοτιοανατολικής Ασίας. Όπως υποδηλώνει το όνομά του, αυτό το πρωτεύον ήταν μεγαλύτερο από τους σύγχρονους γορίλες, φτάνοντας έως και τα 3 μέτρα ύψος και βάρος περίπου 540 κιλών.Το είδος έζησε από περίπου 2,3 εκατομμύρια χρόνια πριν έως την εξαφάνισή του πριν από περίπου 295.000 έως 215.000 χρόνια. O Gigantopithecus blacki περιγράφηκε για πρώτη φορά από τον Γερμανοολλανδό ανθρωπολόγο Gustav von Koenigswald το 1935 με βάση ένα απομονωμένο δόντι που βρήκε σε φαρμακείο του Χονγκ Κονγκ.Το απολιθωμένο υλικό του είδους αποτελείται από χιλιάδες δόντια και λίγα οστά γνάθου. «O Gigantopithecus blacki θεωρείται ότι ήταν το μεγαλύτερο είδος πρωτεύοντος θηλαστικού. Το απολιθωμένο αρχείο του συγκεντρώνεται κυρίως στην Πρώιμη Πλειστόκαινο περίοδο και ακολουθεί η Μέση Πλειστόκαινος, ενώ τα ευρήματα από τη μεταβατική περίοδο Πρώιμης-Μέσης Πλειστοκαίνου (1,2 έως 0,7 εκατομμύρια χρόνια πριν) παραμένουν σχετικά σπάνια» δήλωσε η παλαιοντολόγος Δρ. Γιανγιάν Γιάο από το Πανεπιστήμιο Shandong, το Παιδαγωγικό Πανεπιστήμιο Nanning και το Μουσείο Ανθρωπολογίας του Guangxi, επικεφαλής της ερευνητικής ομάδας. Η ανακάλυψη Οι παλαιοντολόγοι βρήκαν δεκατρία δόντια του Gigantopithecus blacki — κυνόδοντες, προγόμφιους και γομφίους από την άνω και κάτω γνάθο — στο Σπήλαιο Yanli 1 στην περιοχή Chongzuo της επαρχίας Guangxi της Κίνας. Τα απολιθώματα χρονολογούνται με ακρίβεια στη μεταβατική περίοδο Πρώιμης-Μέσης Πλειστοκαίνου, όταν το κλίμα της Γης έγινε ψυχρότερο, ξηρότερο και επηρεαζόταν περισσότερο από παγετωνικούς κύκλους.Η ηλικία τους δεν προσδιορίστηκε άμεσα από τα δόντια αλλά από τα απολιθώματα ζώων που βρέθηκαν μαζί τους. Οι ερευνητές αναγνώρισαν δείγματα από 30 είδη που ανήκουν σε 6 τάξεις ζώων, συμπεριλαμβανομένων συγγενών των ουρακοτάγκων, τίγρεων, νεφελωδών λεοπαρδάλεων, ταπίρων, ρινόκερων της Ιάβας, στεγόδοντων και ασιατικών ελεφάντων.Δύο είδη παντών αποδείχθηκαν ιδιαίτερα σημαντικά για τη χρονολόγηση: το Ailuropoda wulingshanensis, χαρακτηριστικό της ύστερης Πρώιμης Πλειστοκαίνου, και το Ailuropoda melanoleuca baconi, ένα υποείδος γιγάντιου πάντα χαρακτηριστικό της Μέσης Πλειστοκαίνου.Η συνύπαρξη των δύο ειδών αποτελεί ισχυρή ένδειξη ότι το κοίτασμα σχηματίστηκε ακριβώς κατά τη μετάβαση ανάμεσα στις δύο περιόδους. «Η πανίδα υποδεικνύει ηλικία που αντιστοιχεί στη μεταβατική περίοδο Πρώιμης-Μέσης Πλειστοκαίνου», ανέφεραν οι ερευνητές. Τα δόντια του Gigantopithecus blacki από το Σπήλαιο Yanli 1 φαίνεται επίσης να καταγράφουν μια εξελικτική αλλαγή που βρισκόταν σε εξέλιξη.Ορισμένα δείγματα διατηρούν το σχετικά μικρό μέγεθος δοντιών που παρατηρείται στους παλαιότερους πληθυσμούς, ενώ άλλα πλησιάζουν τα μεγαλύτερα μεγέθη που χαρακτηρίζουν τους μεταγενέστερους πληθυσμούς, μια τάση που πιθανότατα συνδέεται με διατροφικές προσαρμογές.«Συγκρίνοντας τις διαστάσεις των δοντιών με απολιθώματα Gigantopithecus από άλλες περιοχές, διαπιστώσαμε ότι ορισμένα δείγματα από το Yanli Cave 1 διατηρούν τα μικρότερα μεγέθη που είναι χαρακτηριστικά των πρώιμων πληθυσμών της Πρώιμης Πλειστοκαίνου. Ωστόσο, άλλα δείγματα προσεγγίζουν τα μεγαλύτερα μεγέθη που συναντώνται στους πληθυσμούς της ύστερης Πρώιμης Πλειστοκαίνου και της Μέσης Πλειστοκαίνου. Τα ευρήματα αυτά συμφωνούν με τη βιοχρονολογική εκτίμηση. Μετά τις ανακαλύψεις στα σπήλαια Queque και Zhanwang, επίσης στην περιοχή Chongzuo του Guangxi, το Yanli Cave 1 αποτελεί την τρίτη πιθανή τοποθεσία Gigantopithecus της μεταβατικής περιόδου Πρώιμης-Μέσης Πλειστοκαίνου και πιθανόν να προσφέρει κρίσιμα στοιχεία για την κατανόηση της εξέλιξης των δοντιών και των στρατηγικών προσαρμογής του είδους στις κλιματικές αλλαγές εκείνης της εποχής» ανέφεραν οι επιστήμονες. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2124704/anakalyfthikan-se-spilaio-tis-kinas-apolithomata-toy-gigantopithikoy-poy-eiche-ypsos-tria-metra/

Λαγοκέφαλος: Το τοξικό ψάρι που εξαπλώνεται στις ελληνικές θάλασσες – Τι πρέπει να κάνετε αν σας δαγκώσει. Από την Κρήτη και τα Δωδεκάνησα έως τον Σαρωνικό και την Εύβοια, ο λαγοκέφαλος έχει πάψει να είναι ένα σπάνιο φαινόμενο. Η παρουσία του συνδέεται με κινδύνους για την ανθρώπινη υγεία, μεγάλες ζημιές στην αλιεία και σοβαρές επιπτώσεις στα θαλάσσια οικοσυστήματα.Δεν είναι πλέον μια σπάνια είδηση από κάποιο απομακρυσμένο νησί του Αιγαίου. Ο λαγοκέφαλος έχει μετατραπεί σε μόνιμο κάτοικο των ελληνικών θαλασσών και η παρουσία του απασχολεί ολοένα και περισσότερο ψαράδες, λουόμενους, επιστήμονες και τοπικές κοινωνίες.Το ψάρι με την επιστημονική ονομασία Lagocephalus sceleratus θεωρείται ένα από τα πιο επιτυχημένα ξενικά είδη που έχουν εισβάλει στη Μεσόγειο. Προερχόμενο από τον τροπικό Ινδο-Ειρηνικό Ωκεανό, πέρασε στη Μεσόγειο μέσω της Διώρυγας του Σουέζ και εξαπλώθηκε με ταχύτατους ρυθμούς στις ελληνικές θάλασσες.Σήμερα, οι ειδικοί προειδοποιούν ότι το πρόβλημα δεν αφορά μόνο την αλιεία. Ο λαγοκέφαλος συνδέεται με σοβαρούς κινδύνους για τη δημόσια υγεία, ενώ η παρουσία του μεταβάλλει τις ισορροπίες των θαλάσσιων οικοσυστημάτων. Από τη Διώρυγα του Σουέζ στο Αιγαίο Ο λαγοκέφαλος αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα «Λεσσεψιανού μετανάστη», δηλαδή είδους που μετακινήθηκε από την Ερυθρά Θάλασσα στη Μεσόγειο μέσω της Διώρυγας του Σουέζ.Η πρώτη εμφάνισή του στις ελληνικές θάλασσες καταγράφηκε στις αρχές της δεκαετίας του 2000. Μέσα σε λίγα χρόνια εξαπλώθηκε σε ολόκληρη την ανατολική Μεσόγειο και πλέον έχει εγκατασταθεί μόνιμα σε πολλές περιοχές της χώρας.Αρχικά η παρουσία του ήταν ιδιαίτερα έντονη στην Κρήτη και στα Δωδεκάνησα. Σήμερα όμως οι αναφορές έχουν επεκταθεί σημαντικά βορειότερα.Η παρουσία του στον Νότιο Ευβοϊκό και στην Ανατολική Αττική θεωρείται πλέον επιβεβαιωμένη. Η σταδιακή εξάπλωσή του δημιουργεί ανησυχία τόσο για τις επιπτώσεις στην αλιεία όσο και για τις πιθανές επαφές με λουόμενους. Απειλή για τους ψαράδες Για τους επαγγελματίες αλιείς, ο λαγοκέφαλος έχει μετατραπεί σε έναν από τους μεγαλύτερους πονοκεφάλους των τελευταίων ετών.Οι ισχυρές σιαγόνες του μπορούν να καταστρέψουν δίχτυα και παραγάδια μέσα σε λίγα λεπτά. Συχνά τα αλιευτικά εργαλεία ανασύρονται κατεστραμμένα, ενώ τα ψάρια που έχουν παγιδευτεί σε αυτά έχουν ήδη καταναλωθεί ή ακρωτηριαστεί.Ταυτόχρονα, η έντονη παρουσία του λαγοκέφαλου επηρεάζει την αφθονία άλλων ειδών, διαταράσσοντας την ισορροπία των τοπικών οικοσυστημάτων και δυσκολεύοντας ακόμη περισσότερο το έργο των ψαράδων. Η νευροτοξίνη Ο λαγοκέφαλος δεν είναι επικίνδυνος μόνο για τα θαλάσσια οικοσυστήματα. Το είδος περιέχει μια εξαιρετικά ισχυρή νευροτοξίνη, την τετροδοτοξίνη, η οποία μπορεί να προκαλέσει σοβαρή δηλητηρίαση στον άνθρωπο.Η κατανάλωσή του ενδέχεται να οδηγήσει σε αναπνευστικές διαταραχές, κυκλοφορική ανεπάρκεια, μυϊκή παράλυση και, σε ακραίες περιπτώσεις, ακόμη και σε θάνατο.Το πρόβλημα είναι ότι η τοξίνη δεν κατανέμεται με τον ίδιο τρόπο σε όλα τα μέρη του σώματος του ψαριού. Για τον λόγο αυτό οι ειδικοί τονίζουν ότι κανένα μέρος του λαγοκέφαλου δεν θεωρείται ασφαλές για κατανάλωση. Η σύσταση είναι σαφής: ο λαγοκέφαλος δεν πρέπει να καταναλώνεται. Τι πρέπει να γνωρίζουν οι λουόμενοι Η αυξανόμενη παρουσία του είδους κοντά σε παραλίες και παράκτιες περιοχές έχει οδηγήσει τον Ελληνικό Ερυθρό Σταυρό στην έκδοση ειδικών οδηγιών προς το κοινό.Αν και το δάγκωμα του λαγοκέφαλου δεν μεταφέρει την τοξίνη στον άνθρωπο, οι σιαγόνες του είναι εξαιρετικά ισχυρές και μπορούν να προκαλέσουν βαθιά τραύματα και σοβαρή αιμορραγία.Οι ειδικοί συνιστούν ψυχραιμία σε περίπτωση συνάντησης με το ψάρι μέσα στο νερό και αποφυγή κάθε προσπάθειας επαφής ή σύλληψής του. Σε περίπτωση τραυματισμού από δάγκωμα, ο Ελληνικός Ερυθρός Σταυρός συστήνει: Άμεσο καθαρισμό του τραύματος με άφθονο καθαρό νερό και σαπούνι. Εφαρμογή σταθερής πίεσης με καθαρή γάζα ή πανί για τον περιορισμό της αιμορραγίας. Διατήρηση του τραυματισμένου μέλους σε ανυψωμένη θέση. Άμεση αναζήτηση ιατρικής βοήθειας, καθώς μπορεί να απαιτηθούν αντιτετανικός ορός, εξειδικευμένη φροντίδα ή ράμματα. Σε περίπτωση έντονης αιμορραγίας ή εάν το περιστατικό συμβεί σε απομακρυσμένη περιοχή, θα πρέπει να καλείτε αμέσως το ΕΚΑΒ (166) ή τον αριθμό έκτακτης ανάγκης 112. Ένα πρόβλημα που ήρθε για να μείνει Οι επιστήμονες θεωρούν ότι η πλήρης εξάλειψη του λαγοκέφαλου από τη Μεσόγειο είναι πλέον πρακτικά αδύνατη.Η αύξηση της θερμοκρασίας των θαλασσών, η διεύρυνση της εξάπλωσής του και η μεγάλη προσαρμοστικότητά του ευνοούν την εγκατάστασή του σε όλο και περισσότερες περιοχές.Αυτό σημαίνει ότι η Ελλάδα θα πρέπει να μάθει να διαχειρίζεται την παρουσία του, περιορίζοντας τις επιπτώσεις στην αλιεία, προστατεύοντας τη δημόσια υγεία και παρακολουθώντας στενά την εξέλιξη ενός φαινομένου που αποτελεί μία από τις πιο χαρακτηριστικές συνέπειες των αλλαγών που συντελούνται σήμερα στη Μεσόγειο. https://www.naftemporiki.gr/green/wildlife/2124786/lagokefalos-to-toxiko-psari-poy-exaplonetai-stis-ellinikes-thalasses-ti-prepei-na-kanete-an-sas-dagkosei/

Το πλήρωμα ετοιμάζει τον Δράκο για την αναχώρηση της Τρίτης και τις προετοιμασίες για τον διαστημικό περίπατο. Τα μέλη του πληρώματος της Αποστολής 74 φόρτωσαν τη Δευτέρα ένα διαστημόπλοιο μεταφοράς φορτίου SpaceX Dragon με ευαίσθητα επιστημονικά πειράματα και εργαστηριακό εξοπλισμό για την επιστροφή τους στη Γη. Οι κάτοικοι της τροχιάς διαμόρφωσαν επίσης εργαλεία διαστημικού περιπάτου και διεξήγαγαν καρδιολογικές έρευνες για να ξεκινήσουν την εβδομάδα στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό .Ένα διαστημόπλοιο μεταφοράς φορτίου SpaceX Dragon έχει προγραμματιστεί να αποσυνδεθεί από το μπροστινό λιμάνι της μονάδας Harmony στις 12:05 μ.μ. EDT την Τρίτη, ολοκληρώνοντας την παραμονή του στο τροχιακό εργαστήριο που ξεκίνησε στις 17 Απριλίου . Η NASA+ θα ξεκινήσει τη μετάδοση της αποσύνδεσης και της αναχώρησης του Dragon στις 11:45 π.μ. Η προσγείωση του Dragon στον Ειρηνικό Ωκεανό, με τη βοήθεια αλεξίπτωτου, την επόμενη μέρα δεν θα μεταδοθεί τηλεοπτικά.Οι αστροναύτες συνεργάζονται για τη μεταφορά φορητών επιστημονικών καταψυκτών φορτωμένων με κρίσιμα ερευνητικά δείγματα και εξοπλισμό συσκευασίας εργαστηρίου στο Dragon, μετά από ένα μήνα εντατικής έρευνας σε μια ποικιλία διαστημικών θεραπειών για την προστασία της ανθρώπινης υγείας. Οι καταψύκτες φιλοξενούν τα αποτελέσματα ερευνών σχετικά με την παραγωγή βλαστοκυττάρων , την εκτύπωση ιστού χόνδρου και άλλα, για τη θεραπεία μιας σειράς παθήσεων, από αιματολογικές ασθένειες, καρκίνους και τραυματισμούς χόνδρου. Γιατροί στο έδαφος θα αναλύσουν τα διατηρημένα δείγματα για να αποκτήσουν προηγμένες γνώσεις υγείας που δεν είναι εφικτές στο βαρυτικό περιβάλλον της Γης.Οι μηχανικοί πτήσης της NASA, Κρις Γουίλιαμς και Τζακ Χάθαγουεϊ, ξεκίνησαν τις εργασίες μεταφοράς φορτίου νωρίς τη Δευτέρα, συσκευάζοντας και ασφαλίζοντας τον εξοπλισμό του σταθμού μέσα στο Dragon για το ταξίδι της επιστροφής στη Γη. Στη συνέχεια, η μηχανικός πτήσης Σόφι Αντενό της ESA (Ευρωπαϊκής Διαστημικής Υπηρεσίας) εγκατέστησε τους καταψύκτες με δείγματα στο Dragon, όπου θα συνεχίσουν να λειτουργούν διατηρώντας τα βιοϊατρικά δείγματα για ανάκτηση στο έδαφος. Τέλος, η μηχανικός πτήσης της NASA, Τζέσικα Μέιρ, ολοκλήρωσε τη βάρδιά της Δευτέρας με περισσότερες επιστημονικές μεταφορές, στη συνέχεια καθάρισε και επιθεώρησε τις σφραγίδες καταπακτής στο λιμάνι του Harmony όπου είναι αγκυροβολημένο το Dragon.Εν τω μεταξύ, οι προετοιμασίες για έναν διαστημικό περίπατο που έχει προγραμματιστεί για τις 30 Ιουνίου για την αντικατάσταση μιας άρθρωσης του καρπού στον ρομποτικό βραχίονα Canadarm2 . Η Adenot ξεκίνησε τη βάρδιά της στην αεροθάλαμο Quest , φορτίζοντας μπαταρίες ιόντων λιθίου που τροφοδοτούν γάντια διαστημικής στολής, κάμερες κράνους και εργαλεία λαβής πιστολιού. Η Williams και η Meir ενώθηκαν κατά τη διάρκεια ενός διαλείμματος στις αποσκευές τους στο Dragon και επιθεώρησαν τα σχοινιά που ασφαλίζουν τους αστροναύτες στο εργαστήριο σε τροχιά κατά τη διάρκεια των διαστημικών περιπάτων.Ο διοικητής του σταθμού Σεργκέι Κουντ-Σβερτσκόφ και ο μηχανικός πτήσης Σεργκέι Μικάγιεφ, και οι δύο από τη Roscosmos, φορούσαν εκ περιτροπής μια σειρά από χειροπέδες στα χέρια, τους καρπούς και τα δάχτυλα, οι οποίες μετρούσαν πώς η ζωή στο διάστημα επηρεάζει την αρτηριακή τους πίεση. Στη συνέχεια, ο Κουντ-Σβερτσκόφ τοποθέτησε αισθητήρες ηλεκτροκαρδιογραφήματος στο στήθος του, οι οποίοι θα παρακολουθούν την καρδιακή του δραστηριότητα για 24 ώρες. Ο Μικάγιεφ έστρεψε την προσοχή του στις παρατηρήσεις της Γης, έστρεψε μια κάμερα έξω από ένα παράθυρο του σταθμού και φωτογράφισε αξιοθέατα σε όλο τον Ειρηνικό Ωκεανό, συμπεριλαμβανομένων νησιών και ηφαιστείων.Ο μηχανικός πτήσης Andrey Fedyaev ξεκίνησε τη βάρδιά του μεταφέροντας υγρά και απολυμαίνοντας δεξαμενές σε όλο το τμήμα Roscosmos του σταθμού. Ο Fedyaev ολοκλήρωσε τη βάρδιά του εργαζόμενος στη συντήρηση του συστήματος εξαερισμού και στον έλεγχο των συνθηκών φωτισμού του σταθμού και των επιπέδων φωτισμού. Μάθετε περισσότερα για τις δραστηριότητες του διαστημικού σταθμού ακολουθώντας το ιστολόγιο του διαστημικού σταθμού , @space_station στο X, καθώς και τους λογαριασμούς του ISS στο Facebook και στο Instagram . https://www.nasa.gov/blogs/spacestation/2026/06/15/crew-packs-dragon-for-tuesday-departure-and-preps-for-spacewalk/ Οι αστροναύτες της NASA, Τζέσικα Μέιρ και Τζακ Χάθαγουεϊ, φορούν γάντια μιας χρήσης, μάσκες σκόνης και προστατευτικά γυαλιά, ενώ ξεπακετάρουν επιστημονικά δείγματα ελεγχόμενης θερμοκρασίας από ένα διαστημόπλοιο μεταφοράς φορτίου SpaceX Dragon στις 17 Μαΐου 2026. Εταιρεία Πυραύλων και Διαστήματος "Energija" Το επανδρωμένο διαστημόπλοιο Soyuz MS-29 ολοκλήρωσε τις δοκιμές διαρροών στο Κοσμοδρόμιο του Μπαϊκονούρ. Το Soyuz MS-29 πέρασε περίπου πέντε ημέρες σε θάλαμο κενού. Τα διαμερίσματα και τα συστήματα δοκιμάστηκαν χρησιμοποιώντας ένα μείγμα ηλίου-αέρα, το οποίο μπορεί να ανιχνεύσει ακόμη και τη μικρότερη ρωγμή. Σήμερα, το διαστημόπλοιο μεταφέρθηκε στον σταθμό εργασίας του για περαιτέρω δοκιμές πριν από την πτήση. Τις επόμενες ημέρες, σχεδιάζουμε να: 🔘️ δοκιμάσουμε το αυτοματοποιημένο σύστημα για το συνδυασμένο σύστημα πρόωσης και το σύστημα ενεργοποιητή καθόδου* *️⃣Το σύστημα λειτουργεί μετά τον διαχωρισμό του διαστημόπλοιου. Οι κινητήρες τζετ που κινούνται με υπεροξείδιο του υδρογόνου βοηθούν στην ανόρθωση του φλοιού της μονάδας καθόδου πριν από την προσγείωση. 🔘️ Γεμίστε τις γραμμές του συστήματος θερμικής διαχείρισης με ψυκτικό* *️⃣Το ψυκτικό κυκλοφορεί στο εσωτερικό. Αφαιρεί την περίσσεια θερμότητας από τα όργανα και τη μεταφέρει στο εξωτερικό κύκλωμα, όπου εκκενώνεται στο διάστημα μέσω των εξατμίσεων του πάνελ (σε κενό, δεν υπάρχουν συναγωγές και η ενέργεια μεταφέρεται χωρίς ακτινοβολία). 🔘️ Τα καθίσματα Kazbek-UM με αντικραδασμική προστασία αποτελούν μέρος του προσωπικού εξοπλισμού του πληρώματος. https://vk.com/rsc_energia?w=wall-167742670_24578

Γαλαξίας Μαύρο Μάτι. Αυτή η εικόνα του Μεσιέ 64, ή του Γαλαξία Μαύρο Μάτι , που ελήφθη στις 20 Μαρτίου 2026, είναι μια σύνθετη άποψη από το Διαστημικό Τηλεσκόπιο Hubble της NASA και το Διαστημικό Τηλεσκόπιο James Webb. Δείχνει τον Μεσιέ 64 να λαμβάνεται σε μήκη κύματος εγγύς και μέσου υπέρυθρου από τον Webb, ενώ η εικόνα του Hubble δείχνει τον γαλαξία σε υπεριώδες, ορατό και εγγύς υπέρυθρο φως.Ο Μεσιέ 64 χαρακτηρίζεται από την παράξενη εσωτερική του κίνηση. Το αέριο στις εξωτερικές περιοχές αυτού του σπειροειδούς γαλαξία περιστρέφεται προς την αντίθετη κατεύθυνση από το αέριο και τα αστέρια στις εσωτερικές του περιοχές. Αυτή η παράξενη συμπεριφορά μπορεί να είναι το αποτέλεσμα μιας συγχώνευσης μεταξύ του M64 και ενός δορυφορικού γαλαξία πριν από ένα δισεκατομμύριο χρόνια. https://www.nasa.gov/image-article/black-eye-galaxy/ Εύκολα αναγνωρίσιμος από την εντυπωσιακή ζώνη σκοτεινής σκόνης που καλύπτει εν μέρει τον φωτεινό πυρήνα του, ο Μεσιέ 64, ή αλλιώς ο Γαλαξίας του Μαύρου Ματιού, χαρακτηρίζεται από την παράξενη εσωτερική του κίνηση.