Δροσος Γεωργιος

Αστροναύτες της NASA και του ESA ολοκληρώνουν τον διαστημικό περίπατο του σταθμού. Ο αστροναύτης της NASA, Ανίλ Μενόν, και η αστροναύτης της ESA (Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Διαστήματος), Σόφι Αντενό, ολοκλήρωσαν τον διαστημικό τους περίπατο έξω από τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό στις 2:52 μ.μ. EDT.Κατά τη διάρκεια του διαστημικού περιπάτου διάρκειας 6 ωρών και 23 λεπτών, οι Menon και Adenot ολοκλήρωσαν την αφαίρεση μιας ελαττωματικής κεραίας Space-Ground και πραγματοποίησαν μια μακράς διαρκείας σύνδεση της μονάδας στη δομή του διαστημικού σταθμού. Τα μέλη του πληρώματος χρειάστηκαν περισσότερο χρόνο από τον αναμενόμενο για να αποσυνδέσουν τα ηλεκτρικά καλώδια και να χαλαρώσουν τα μπουλόνια, καθυστερώντας τις εργασίες εγκατάστασης μιας ανταλλακτικής κεραίας. Οι εργασίες εγκατάστασης αναμένεται να ολοκληρωθούν κατά τη διάρκεια ενός μελλοντικού διαστημικού περιπάτου.Προς το τέλος του διαστημικού περιπάτου, το πλήρωμα πραγματοποίησε επίσης εργασίες καθαρισμού και επιθεώρηση και αντικατάσταση ενός φορητού συστήματος συγκράτησης ποδιών κοντά στον αεροθάλαμο Quest.Ο διαστημικός σταθμός συνεχίζει να λειτουργεί με μια πλήρως λειτουργική κεραία διαστήματος-εδάφους, η οποία παρέχει επικοινωνίες υψηλού ρυθμού δεδομένων με τους δορυφόρους παρακολούθησης δεδομένων και αναμετάδοσης της NASA και τα κέντρα ελέγχου σε όλο τον κόσμο, συμπεριλαμβανομένου του Κέντρου Ελέγχου Αποστολών του οργανισμού στο Χιούστον.Στο έδαφος, οι υπεύθυνοι σχεδιασμού αποστολών θα συζητήσουν το μελλοντικό σχέδιο για τις εργασίες που έχουν προγραμματιστεί να ολοκληρωθούν κατά τη διάρκεια του επόμενου διαστημικού περιπάτου, ο οποίος έχει προγραμματιστεί για την Τρίτη 25 Αυγούστου.Ο διαστημικός περίπατος 97 των ΗΠΑ ήταν ο δεύτερος διαστημικός περίπατος στην καριέρα της Μενόν και ο πρώτος για την Αντενό. Είναι η πρώτη Γαλλίδα που πραγματοποίησε διαστημικό περίπατο. Ήταν επίσης ο 282ος διαστημικός περίπατος για την υποστήριξη της συναρμολόγησης, της συντήρησης και των αναβαθμίσεων του διαστημικού σταθμού.Μάθετε περισσότερα για τις δραστηριότητες του διαστημικού σταθμού ακολουθώντας το ιστολόγιο του διαστημικού σταθμού , @space_station στο X, καθώς και τους λογαριασμούς του ISS στο Facebook και στο Instagram . https://www.nasa.gov/blogs/spacestation/2026/08/18/nasa-esa-astronauts-wrap-up-station-spacewalk/ Από πάνω, οι αστροναύτες Anil Menon της NASA και Sophie Adenot της ESA (Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας Διαστήματος) εργάζονται σε μια κεραία διαστήματος-εδάφους έξω από τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό. Roscosmos Οι θρυλικές Μπέλκα και Στρέλκα: 5 γεγονότα για την επέτειο της εκτόξευσης του διάσημου πληρώματος σκύλων σε τροχιά Στις 19 Αυγούστου 1960, ξεκίνησαν την ιστορική 24ωρη πτήση τους με το Δεύτερο Διαστημόπλοιο-Σπούτνικ, αποδεικνύοντας στον κόσμο ότι οι μακροχρόνιες παραμονές σε χαμηλή τροχιά γύρω από τη Γη είναι ασφαλείς για τους ζωντανούς οργανισμούς. 🔹 Βίλνα και Κάπλια Μπέλκα και Στρέλκα Πριν από την πτήση τους, τα σκυλιά είχαν τα λειτουργικά ονόματα Βίλνα και Κάπλια. Αλλά όταν έγινε σαφές ότι θα ήταν αυτά που θα πήγαιναν στο διάστημα και θα γίνονταν παγκοσμίως γνωστά, στους μελλοντικούς σκύλους κοσμοναύτες δόθηκαν πιο αξιοσέβαστα και αξιομνημόνευτα ονόματα - Μπέλκα και Στρέλκα. 🔹 Δεν ήταν οι μόνοι επιβάτες του Δεύτερου Διαστημοπλοίου-Σπούτνικ Εκτός από την Μπέλκα και τη Στρέλκα, ένας ολόκληρος μικροσκοπικός "ζωολογικός κήπος" πετούσε στο δοχείο εκτόξευσης μέσα στη μονάδα καθόδου του σκάφους, συμπεριλαμβανομένων αρκετών δεκάδων ποντικιών και αρκετών εκατοντάδων μυγών των φρούτων. 🔹 Διαστημικοί Απόγονοι – Εγγύηση Ασφάλειας Λίγους μήνες αργότερα, η Στρέλκα γέννησε μια υγιή γέννα. Ένα από τα έξι κουτάβια ήταν ο διάσημος Πουσίνκα. Τα κουτάβια προβλήθηκαν στην τηλεόραση ως η καλύτερη απόδειξη της ασφάλειας των τροχιακών πτήσεων. 🔹 Το Ταξίδι του Πουσίνκα στην Αμερική Κατά τη διάρκεια μιας συνάντησης μεταξύ του Προέδρου του Υπουργικού Συμβουλίου της ΕΣΣΔ, Νικίτα Χρουστσόφ, και του Προέδρου των ΗΠΑ Τζον Φ. Κένεντι, η Ζακλίν Κένεντι, η σύζυγος του Αμερικανού προέδρου, η οποία ήταν παρούσα στο επίσημο δείπνο, ρώτησε για την υγεία της Στρέλκα και των νεογέννητων κουταβιών της. Ο Νικίτα Χρουστσόφ υποσχέθηκε στη συνέχεια να δώσει το κουτάβι της Στρέλκα, Πουσίνκα, στην Πρώτη Κυρία. Λίγο καιρό μετά την εγκατάστασή του στον Λευκό Οίκο, η Πουσίνκα γέννησε τέσσερα κουτάβια με τον Τσάρλι, ένα από τα σκυλιά του Προέδρου Κένεντι. Ονομάστηκαν Μπάτερφλαϊ, Στράικερ, Γουάιτ Τιπς και Μπλάκι. 🔹 Η Άξια Συνταξιοδότηση της Μπέλκα και της Στρέλκα Μετά την ιστορική τους πτήση, η Μπέλκα και η Στρέλκα δεν συμμετείχαν πλέον σε πειράματα. Έζησαν στο Ινστιτούτο Αεροπορίας και Διαστημικής Ιατρικής μέχρι τα βαθιά γεράματα. Θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε το Κρατικό Αρχείο Επιστημονικής και Τεχνικής Τεκμηρίωσης της Ρωσίας και το Μουσείο Κοσμοναυτικής στη Μόσχα για την παροχή του υλικού. Στη φωτογραφία: Η σκυλίτσα Μπέλκα, 1960 (1). Η σκυλίτσα Στρέλκα, 1960 (2). Η Στρέλκα με τα παιδιά της (3). https://vk.ru/roscosmos?w=wall-30315369_625876 Πετυχημένη εκτόξευση και επιστροφή πυραύλου από κινεζική εταιρεία ανατρέπει την αμερικανική κυριαρχία Μόνο οι διαστημικές εταιρείες του Ελον Μασκ και του Τζεφ Μπέζος έχουν αναπτύξει τέτοια τεχνολογία. Κινεζική νεοφυής εταιρεία LandSpace ανέκτησε την Τετάρτη το πρώτο στάδιο του πυραύλου της Zhuque-3, μπαίνοντας στην ίδια κατηγορία με τις SpaceX και Blue Origin ως οι μόνες ιδιωτικές εταιρείες που έχουν καταφέρει να προσγειώσουν έναν επαναχρησιμοποιήσιμο τμήμα πυραυλικού συστήματος.Το επίτευγμα μειώνει το τεχνολογικό χάσμα της Κίνας με τις ΗΠΑ στον τομέα των επαναχρησιμοποιούμενων πυραύλων. Η δυνατότητα επιστροφής, ανάκτησης και επαναχρησιμοποίησης ενός booster, όπως ονομάζεται αυτό το τμήμα του πυραύλου, είναι κρίσιμη για τη μείωση του κόστους και για την ευκολότερη τοποθέτηση δορυφόρων σε τροχιά μετατρέποντας τη διαστημική εξερεύνηση σε εμπορικά βιώσιμη δραστηριότητα παρόμοια με την πολιτική αεροπορία.Το επίτευγμα σημειώθηκε κατά τη δεύτερη προσπάθεια της LandSpace να προσγειώσει το πρώτο στάδιο του Zhuque-3, ενός πυραύλου από ανοξείδωτο χάλυβα που θεωρείται η κινεζική απάντηση στον Falcon 9 της SpaceX.Ο Zhuque-3, ύψους 66,1 μέτρων, εκτοξεύθηκε από την πιλοτική ζώνη εμπορικής διαστημικής καινοτομίας Dongfeng στη βορειοδυτική Κίνα. Το πρώτο στάδιο, που διαθέτει εννέα κινητήρες, επέστρεψε και προσγειώθηκε σε ειδικό χώρο στην επαρχία Gansu περίπου 390 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά του σημείου εκτόξευσης σύμφωνα με τα κρατικά μέσα ενημέρωσης.Η επιτυχία αναμένεται να ενισχύσει την εμπιστοσύνη των επενδυτών καθώς η LandSpace προετοιμάζεται για εισαγωγή στο χρηματιστήριο της Σαγκάης στην τεχνολογική αγορά STAR Market. Η εταιρεία επιδιώκει να αντλήσει περίπου 1,11 δισ. δολάρια μέσω αρχικής δημόσιας προσφοράς (IPO) προκειμένου να χρηματοδοτήσει την ανάπτυξη και να επεκτείνει τις επαναχρησιμοποιούμενες υπηρεσίες εκτόξευσης.Η LandSpace υπέβαλε τον Ιούνιο επικαιροποιημένο ενημερωτικό δελτίο για την IPO, στο οποίο αναφέρει ότι στόχος της είναι να γίνει κερδοφόρα έως το 2029. Ο πύραυλος Η εταιρεία αναφέρει ότι ο Zhuque-3 είναι κατασκευασμένος από ανοξείδωτο χάλυβα, ο οποίος προσφέρει μεγαλύτερη αντοχή στη θερμότητα και ενδεχομένως χαμηλότερο κόστος παραγωγής σε σύγκριση με το κράμα αλουμινίου-λιθίου που χρησιμοποιεί ο Falcon 9. Ο πύραυλος χρησιμοποιεί επίσης μεθάνιο και υγρό οξυγόνο, καύσιμα που μπορούν να καίγονται καθαρότερα από το μείγμα υγρού οξυγόνου και κηροζίνης του Falcon 9.Σύμφωνα με τη LandSpace, ο Zhuque-3 μπορεί να μεταφέρει 14,2 μετρικούς τόνους σε χαμηλή γήινη τροχιά (LEO) σε διαμόρφωση μίας χρήσης, έναντι 22,8 τόνων που μπορεί να μεταφέρει ο Falcon 9. Η LandSpace στοχεύει να επαναχρησιμοποιεί το booster του Zhuque-3 έως και 20 φορές. Η SpaceX εκτοξεύει τον Falcon 9 περίπου 150 φορές τον χρόνο δηλαδή περίπου τρεις φορές την εβδομάδα και επαναχρησιμοποιεί τα boosters της δεκάδες φορές. Η τέταρτη προσπάθεια Η εκτόξευση της Τετάρτης ήταν η τέταρτη προσπάθεια της Κίνας να ανακτήσει έναν booster τροχιακής κλάσης. Η LandSpace είχε γράψει ιστορία τον Δεκέμβριο του 2025 καθώς έγινε η πρώτη κινεζική οντότητα που πραγματοποίησε δοκιμή επαναχρησιμοποιούμενου πυραύλου. Ο πύραυλος έφτασε στην τροχιά όπως είχε προγραμματιστεί όμως το πρώτο στάδιο δεν κατάφερε να πραγματοποιήσει ελεγχόμενη προσγείωση.Λίγες εβδομάδες αργότερα, η Κίνα εκτόξευσε τον κρατικά αναπτυγμένο Long March 12A, ο οποίος επίσης έφτασε σε τροχιά αλλά απέτυχε να ανακτηθεί.Τον Ιούλιο, η Κίνα πραγματοποίησε με επιτυχία δοκιμή ενός πειραματικού συστήματος ανάκτησης booster χρησιμοποιώντας δίχτυ για τη σύλληψη του πυραύλου πάνω σε πλωτή θαλάσσια πλατφόρμα. Με αυτόν τον τρόπο έγινε μόλις η δεύτερη χώρα που κατάφερε να ανακτήσει πύραυλο τροχιακής κλάσης.Σε αντίθεση με τα αναπτυσσόμενα σκέλη προσγείωσης ο επαναχρησιμοποιούμενος Long March 10B χρησιμοποιεί τέσσερις ελαφριούς γάντζους, οι οποίοι αγκιστρώνονται σε χαλύβδινα καλώδια του συστήματος δικτύου της πλατφόρμας. Το Πεκίνο υποστηρίζει ότι αυτή η καινοτομία απλοποιεί την κατασκευή του πυραύλου, μειώνει το βάρος του και αυξάνει τη μεταφορική του ικανότητα.Με την προσγείωση της Τετάρτης, η LandSpace πέτυχε την πρώτη επιτυχημένη επίγεια ανάκτηση επαναχρησιμοποιούμενου booster τροχιακής κλάσης στην Κίνα με προσγείωση μέσω σκελών. Η LandSpace σχεδιάζει να επαναχρησιμοποιήσει έναν ανακτημένο booster πρώτου σταδίου μέσα στους επόμενους έξι μήνες. Σύμφωνα με την εταιρεία, αυτό θα αποτελέσει τη βάση για μελλοντικές εκτοξεύσεις υψηλής συχνότητας και χαμηλού κόστους. Στιγμιότυπο από την εκτόξευση του πυραύλου που στη συνέχεια ανακτήθηκε με επιτυχία στην Κίνα. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2151299/petychimeni-ektoxeysi-kai-epistrofi-pyrayloy-apo-kineziki-etaireia-anatrepei-tin-amerikaniki-kyriarchia/

Το LRO της NASA κατέγραψε τον κρατήρα Falcon 9 στη Σελήνη και αποκαλύπτει νέες λεπτομέρειες. Μεταξύ 11 και 12 Αυγούστου, το Lunar Reconnaissance Orbiter (LRO) της NASA κατέγραψε μια σειρά από εικόνες ενός νέου κρατήρα στη Σελήνη. Ο κρατήρας σχηματίστηκε στις 5 Αυγούστου, όταν ένα ανώτερο στάδιο του SpaceX Falcon 9 προσέκρουσε στην επιφάνεια μετά την εκτόξευση της αποστολής Firefly Blue Ghost 1 τον Ιανουάριο του 2025.Για να καταγράψουν εικόνες από την πρόσκρουση, οι μηχανικοί έγειραν το διαστημόπλοιο έτσι ώστε οι κάμερές του να δείχνουν προς τον κρατήρα κάθε φορά που το LRO περνούσε περίπου 60 μίλια πάνω από τη Σελήνη, ταξιδεύοντας με 1 μίλι ανά δευτερόλεπτο. Το διαστημόπλοιο κάνει τον κύκλο του γύρω από τη Σελήνη από πόλο σε πόλο κάθε δύο ώρες, ενώ η Σελήνη περιστρέφεται αργά κάτω από αυτόν. Για να φωτογραφίσει ένα συγκεκριμένο σημείο, το διαστημόπλοιο πρέπει να περιμένει μέχρι να γίνει ορατό αυτό το σημείο, κάτι που χρειάστηκε έξι ημέρες σε αυτήν την περίπτωση.Η σωστή σκόπευση ήταν μόνο η μισή πρόκληση. Ο χρονισμός έπρεπε επίσης να είναι ακριβής. Αν η κάμερα τραβούσε φωτογραφίες έστω και 10 δευτερόλεπτα νωρίτερα ή αργότερα, ο στόχος θα παρέκκλινε από το κέντρο κατά 16 χιλιόμετρα.Λόγω της ποικιλίας των γωνιών θέασης, οι επιστήμονες μπόρεσαν να δουν τον κρατήρα υπό πολλαπλές συνθήκες φωτισμού, γεγονός που αποκάλυψε μοναδικά χαρακτηριστικά. Σε εικόνες όπου ξεχώριζε το χείλος του κρατήρα, οι επιστήμονες μέτρησαν το πλάτος του στα 18 μέτρα. Οι επιστήμονες επίσης διαπίστωσαν ότι ο κρατήρας έχει βάθος μικρότερο από 3 μέτρα με βάση το μήκος της σκιάς του.Για να καταγράψει αυτές τις λεπτομέρειες, το LRO χρησιμοποίησε την κάμερα στενής γωνίας, η οποία μπορεί να εντοπίσει χαρακτηριστικά πλάτους έως και 3 πόδια.Οι παραπάνω εικόνες δείχνουν φωτεινές και σκοτεινές ακτίνες που εκτείνονται από τον κρατήρα. Οι πιο σκούρες ραβδώσεις αποτελούνται από επιφανειακή σκόνη και πετρώματα που έχουν αλλοιωθεί με την πάροδο του χρόνου από τον ηλιακό άνεμο, τις γαλαξιακές κοσμικές ακτίνες και τις συγκρούσεις μικρομετεωριτών. Αυτό το φθαρμένο υλικό ανασκάφηκε από τη σύγκρουση από βάθος 4,5 μέτρων στην επιφάνεια της Σελήνης. Οι φωτεινότερες ραβδώσεις κοντά στο χείλος του κρατήρα αποτελούνται από φρέσκο υλικό που ανασκάφηκε από βαθύτερα υπόγεια.Η εύρεση του σημείου πρόσκρουσης απαιτούσε παγκόσμιο συντονισμό μεταξύ ειδικών και ερασιτεχνών. Ανεξάρτητοι αστρονόμοι προσδιόρισαν για πρώτη φορά την τροχιά του πυραύλου χρησιμοποιώντας δημόσια διαθέσιμα δεδομένα. Το Κέντρο Μελετών Αντικειμένων Κοντά στη Γη της NASA , το οποίο παρακολουθεί φυσικά αντικείμενα που θα μπορούσαν να αποτελέσουν κινδύνους για τη Γη για το πρόγραμμα Πλανητικής Άμυνας του οργανισμού, χρησιμοποίησε αυτήν την ευκαιρία για να δοκιμάσει και να επικυρώσει εργαλεία και τεχνικές για την πρόβλεψη των προσκρούσεων.Με έδρα το Εργαστήριο Αεριώθησης της NASA στη Νότια Καλιφόρνια, το κέντρο βελτίωσε σταδιακά την τροχιά μέχρι να εντοπίσει την τοποθεσία της πρόσκρουσης, την οποία παρείχε στη Δημοκρατία της Κορέας για την ομάδα Korea Pathfinder Lunar Orbiter (Danuri). Η ομάδα χρησιμοποίησε την κάμερα LUTI υψηλής ανάλυσης στο Danuri λίγες ώρες αργότερα για να απεικονίσει τον κρατήρα, διαπιστώνοντας ότι η πρόβλεψη ήταν ακριβής σε απόσταση περίπου 0,6 μιλίων. Αφού κατέγραψε εικόνες του κρατήρα, η αποστολή Danuri έστειλε συντεταγμένες στην ομάδα LRO της NASA για να βοηθήσει στη βελτίωση της ακολουθίας απεικόνισης που ακολούθησε. Συγκρίνοντας τις νέες εικόνες του κρατήρα με τις εικόνες πριν από την πρόσκρουση, η ομάδα LRO ενημέρωσε τις συντεταγμένες του κέντρου του κρατήρα: 19,4759°Β, 266,7138°Α, υψόμετρο 511 μέτρα. https://science.nasa.gov/solar-system/moon/nasas-lro-images-falcon-9-crater-on-moon-learns-new-details/ Αυτή είναι μια κινούμενη εικόνα πριν και μετά του κρατήρα που σχηματίστηκε μετά την πρόσκρουση του άνω μέρους του Falcon 9 στην επιφάνεια της Σελήνης στις 5 Αυγούστου 2026. Αυτές οι εικόνες τραβήχτηκαν μεταξύ 11 και 12 Αυγούστου από την κάμερα στενής γωνίας του Lunar Reconnaissance Orbiter της NASA. Αυτές οι εικόνες είναι μεγεθυμένες τρεις φορές από την αρχική, με τον βορρά στραμμένο προς τα πάνω, και καλύπτουν μια περιοχή πλάτους περίπου ενός τετάρτου του μιλίου. Οι εικόνες αυτές, που συλλέχθηκαν μεταξύ 11 και 12 Αυγούστου από το Lunar Reconnaissance Orbiter της NASA, έξι ημέρες μετά την πρόσκρουση ενός ενισχυτή ανώτερου σταδίου Falcon 9 στη Σελήνη, λήφθηκαν από διαφορετικές γωνίες θέασης, αναδεικνύοντας διαφορετικά χαρακτηριστικά. Η πιο σκοτεινή περιοχή που σχηματίζεται γύρω από τον κρατήρα στην επάνω αριστερή εικόνα είναι πιο τραχιά από το περιβάλλον, καθώς αυτό το επιφανειακό υλικό έχει αλλοιωθεί με την πάροδο του χρόνου από τον ηλιακό άνεμο, τις γαλαξιακές κοσμικές ακτίνες και τις προσκρούσεις μικρομετεωριτών. Οι φωτεινότερες ακτίνες και οι κηλίδες πάνω από τον κρατήρα στην κάτω δεξιά εικόνα είναι νεότερο υλικό που ανασκάφηκε από βαθύτερα κάτω από την επιφάνεια. Οι εικόνες είναι διατεταγμένες με τη σειρά που τραβήχτηκαν, ξεκινώντας από πάνω αριστερά και κινούμενες προς κάτω δεξιά, με τη γωνία φωτισμού από τον Ήλιο να αλλάζει σταδιακά από τη μία εικόνα στην επόμενη. Κάθε εικόνα μεγεθύνεται δύο φορές και δείχνει μια περιοχή της Σελήνης πλάτους περίπου 1.000 ποδιών. Αυτή η εικόνα από το Lunar Reconnaissance Orbiter της NASA δείχνει δύο οβάλ περιοχές όπου το ανώτερο στάδιο του Falcon 9 ήταν πιθανό να συγκρουστεί με τη Σελήνη, με βάση υπολογισμούς μηχανικών του Κέντρου Μελετών Αντικειμένων Κοντά στη Γη της NASA. Και οι δύο ελλείψεις έχουν μήκος 2,1 μίλια και πλάτος 0,4 μίλια. Και οι δύο προβλέψεις χρησιμοποιούν τους ίδιους υπολογισμούς τροχιάς ενίσχυσης, αλλά μόνο η μπλε έλλειψη λαμβάνει υπόψη το σεληνιακό έδαφος. Οι κόκκινες και μπλε κουκκίδες δείχνουν τις προβλεπόμενες θέσεις πρόσκρουσης, ενώ η κυανή κουκκίδα δείχνει το πραγματικό σημείο πρόσκρουσης.

Η NASA ενημερώνει τα επόμενα βήματα για την εμπορική αποστολή Swift Boost. Λόγω ενός συνεχιζόμενου προβλήματος ελέγχου της στάσης ενός εμπορικού διαστημικού σκάφους, η NASA και η Katalyst Space ανακοίνωσαν την Τετάρτη ότι το διαστημόπλοιο LINK δεν θα καταγράψει ούτε θα προωθήσει έναν δορυφόρο του οργανισμού σε μεγαλύτερο υψόμετρο για να επεκτείνει την επιστημονική του αποστολή όπως έχει προγραμματιστεί. Ωστόσο, το LINK θα συνεχίσει να προσπαθεί να πραγματοποιήσει συναντήσεις και επιχειρήσεις εγγύτητας με το Αστεροσκοπείο Neil Gehrels Swift της NASA για να επιδείξει βασικές δυνατότητες για το μέλλον της εξερεύνησης του διαστήματος.«Η NASA θα πρέπει να είναι πρόθυμη να κινηθεί γρήγορα και να αναλάβει έξυπνα ρίσκα όταν η πιθανή απόδοση αξίζει τον κόπο, και αυτό ακριβώς κάναμε με αυτήν την αποστολή», δήλωσε ο διοικητής της NASA, Τζάρεντ Ισαάκμαν. «Αυτό δεν είναι το αποτέλεσμα για το οποίο εργαζόμασταν, αλλά δεν αλλάζει γιατί άξιζε να επιχειρηθεί αυτή η αποστολή. Η ομάδα κινήθηκε με εξαιρετική ταχύτητα για να δώσει στην Swift την ευκαιρία να πραγματοποιήσει περισσότερες επιστημονικές εργασίες, προωθώντας παράλληλα τις δυνατότητες που θα χρειαστεί η Αμερική για την εξυπηρέτηση δορυφόρων στο μέλλον. Θα μάθουμε ό,τι μπορούμε από την προσπάθεια συνάντησης του LINK και θα εφαρμόσουμε αυτά τα μαθήματα στις αποστολές που θα ακολουθήσουν».Η NASA και η Katalyst συνεργάζονται στενά για να αξιολογήσουν τα επόμενα βήματα για το ραντεβού και να συγκεντρώσουν όσο το δυνατόν περισσότερα δεδομένα για να ενημερώσουν τις μελλοντικές επιχειρήσεις συντήρησης δορυφόρων.«Γνωρίζαμε ότι επρόκειτο για μια αποστολή υψηλού κινδύνου και υψηλής ανταμοιβής - μια πρώτη του είδους της προσπάθεια, που αναπτύχθηκε σε ένα πρωτοφανές χρονοδιάγραμμα που καθοδηγείται από τη δραστηριότητα του Ήλιου», δήλωσε ο Shawn Domagal-Goldman, διευθυντής του Τμήματος Αστροφυσικής, στα κεντρικά γραφεία της NASA στην Ουάσινγκτον. «Όλοι ελπίζαμε σε περισσότερη επιστήμη από το Swift. Αλλά γνωρίζαμε ότι τα συμπεράσματα από αυτή την αποστολή θα άξιζαν τον κόπο σε κάθε περίπτωση, και έχουμε κερδίσει τόσα πολλά μέσα από τη σειρά των επιτευγμάτων μέχρι τώρα».Χωρίς παρέμβαση, η NASA προβλέπει ότι το Swift είναι πιθανό να επανεισέλθει στην ατμόσφαιρα της Γης αργότερα φέτος. Στο πλαίσιο του προηγούμενου σχεδιασμού του οργανισμού για το τέλος της ζωής του Swift, η NASA θα συνεχίσει να δίνει προτεραιότητα στην εξεύρεση νέων επιλογών για την ταχεία αντίδραση σε κοσμικά γεγονότα, χρησιμοποιώντας τις τρέχουσες αποστολές για να βοηθήσει στην κάλυψη του κενού στο μεταξύ.«Η κατασκευή, η δοκιμή και η λειτουργία αυτής της αποστολής έχουν ήδη ενισχύσει τον αγωγό της διαστημικής βιομηχανίας της Αμερικής, προωθώντας τις δυνατότητες εξυπηρέτησης στο διάστημα με εντελώς νέους τρόπους», δήλωσε η Domagal-Goldman. «Η NASA έχει δεσμευτεί να υποστηρίζει τους εμπορικούς μας προμηθευτές καθώς αναλαμβάνουν δύσκολες εργασίες με τον οργανισμό, για να διευρύνουν τα όρια του εφικτού. Είμαστε πολύ περήφανοι για αυτήν την ομάδα για: την άφιξη στην εξέδρα εκτόξευσης σε χρόνο ρεκόρ, σε μια χρονιά ρεκόρ για τις εκτοξεύσεις αστροφυσικής της NASA· την καινοτόμο επίλυση προβλημάτων που προσφέρει μέχρι τώρα· και την αφοσίωση στις συναρπαστικές δυνατότητες που αυτή η αποστολή θα επιχειρήσει να επιδείξει στη συνέχεια».Το Swift εκτοξεύτηκε το 2004 για να μελετήσει τις εκρήξεις ακτίνων γάμμα, τις πιο ισχυρές εκρήξεις στο σύμπαν, και άλλα κοσμικά αντικείμενα και γεγονότα. Σχεδιάστηκε για μια διετή κύρια αποστολή. Μετά από 21 χρόνια επιστημονικών επιχειρήσεων, η χαμηλή τροχιά του Swift στη Γη άρχισε να μειώνεται ραγδαία λόγω της αυξημένης ηλιακής δραστηριότητας. Η NASA χρησιμοποίησε αυτή την ευκαιρία για να προωθήσει την τεχνολογία συντήρησης διαστημοπλοίων των ΗΠΑ, αναθέτοντας σύμβαση στην Katalyst τον Σεπτέμβριο του 2025 για την εκτέλεση μιας ρομποτικής αποστολής συντήρησης για το Swift σε λιγότερο από ένα χρόνο.Το διαστημόπλοιο LINK εκτοξεύτηκε στις 3 Ιουλίου με έναν πύραυλο Northrop Grumman Pegasus XL από την ατόλη Kwajalein στον Νότιο Ειρηνικό Ωκεανό. Οι ομάδες δημιούργησαν επικοινωνίες με το LINK και διεξήγαγαν ελέγχους σε τροχιά τις επόμενες εβδομάδες, προτού το διαστημόπλοιο αντιμετωπίσει προβλήματα ελέγχου στάσης. Μάθετε περισσότερα από  το Katalyst και παρακολουθήστε το ιστολόγιο Swift της NASA για συνεχείς ενημερώσεις καθ' όλη τη διάρκεια της συνάντησης:  https://science.nasa.gov/blogs/swift Το Αστεροσκοπείο Neil Gehrels Swift της NASA, που απεικονίζεται σε αυτή την καλλιτεχνική ιδέα, βρίσκεται σε τροχιά γύρω από τη Γη για περισσότερα από 20 χρόνια, μελετώντας το συνεχώς μεταβαλλόμενο σύμπαν.

Έτσι φτιάχτηκαν τα κοσμικά «τούβλα» με τα οποία χτίστηκε ο γαλαξίας μας. Πρόκειται για μια άγνωστη μέχρι σήμερα γαλαξιακή σύγκρουση που φωτίζει την εξέλιξη του γαλαξία μας. Ερευνητική ομάδα χρησιμοποιώντας το διαστημικό τηλεσκόπιο Hubble ανακάλυψε ενδείξεις ότι ο γαλαξίας μας υπέστη μια σημαντική σύγκρουση και συγχώνευση με έναν νάνο γαλαξία πριν από 11,8 δισεκατομμύρια χρόνια.Οι συγχωνεύσεις μεταξύ γαλαξιών αποτελούν έναν από τους βασικούς τρόπους με τους οποίους μπορούν να αναπτύσσονται οι γαλαξίες. Ωστόσο ενώ μπορούμε να παρατηρούμε συγχωνεύσεις που συμβαίνουν σήμερα σε άλλους γαλαξίες, η ανασύνθεση της ιστορίας του δικού μας γαλαξία απαιτεί επίπονη ερευνητική δουλειά. Ακόμη και σήμερα, η ιστορία του είναι γνωστή μόνο εν μέρει.«Ο γαλαξίας μας είναι το σπίτι μας αλλά δεν γνωρίζουμε πώς χτίστηκε το σπίτι μας» δήλωσε ο Νταβίντε Μασάρι από το Αστεροσκοπείο Αστροφυσικής και Διαστημικής Επιστήμης της Μπολόνια στην Ιταλία. Ο Μασάρι είναι ο επικεφαλής συγγραφέας της μελέτης που περιγράφει την ανακάλυψη μιας αρχαίας γαλαξιακής συγχώνευσης. «Σε αυτή την εργασία ανακαλύπτουμε από πού προήλθε η πρώτη σημαντική “παρτίδα τούβλων”: από έναν νάνο γαλαξία που ονομάζουμε LKH».Το LKH είναι τα αρχικά των Low-energy–Kraken–Heracles, μια κάπως περίπλοκη αναφορά σε τρεις προηγούμενες ερευνητικές εργασίες που είχαν ασχοληθεί με την ιδέα των συγχωνεύσεων στα πρώτα στάδια της ιστορίας του γαλαξία μας.Τα τελευταία χρόνια έχει αποκαλυφθεί ακόμη μία σημαντική συγχώνευση: η σύγκρουση με έναν γαλαξία που είναι γνωστός ως Gaia–Sausage–Enceladus (GSE) πριν από περίπου 10 δισεκατομμύρια χρόνια. Ο GSE είχε τη δική του οικογένεια από σφαιρωτά αστρικά σμήνη τα οποία ενσωματώθηκαν στα σφαιρωτά σμήνη του γαλαξία μας κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης. Η ανακάλυψη Η ομάδα του Μασάρι ανακάλυψε έναν τρίτο πληθυσμό σφαιρωτών σμηνών τα οποία δεν φαίνεται να είναι εγγενή στο γαλαξία μας ούτε να ανήκαν στον γαλαξία GSE. Αντίθετα, φαίνεται ότι έφτασαν στο γαλαξία μας πριν από 11,8 δισεκατομμύρια χρόνια δηλαδή πριν από τη συγχώνευση με τον GSE.«Χάρη στην υψηλή ανάλυση και το βάθος των εικόνων του Hubble, μπορέσαμε να μετρήσουμε την ηλικία και την περιεκτικότητα σε μέταλλα αυτών των σμηνών με πρωτοφανή ακρίβεια» δήλωσε η αστρονόμος Κιάρα Ζερμπινάτι από το Πανεπιστήμιο της Μπολόνια, συν-συγγραφέας της μελέτης.Στην αστρονομία ο όρος «μέταλλα» χρησιμοποιείται για όλα τα στοιχεία βαρύτερα από το υδρογόνο και το ήλιο που σχηματίστηκαν στη Μεγάλη Έκρηξη, το μυστηριώδες φαινόμενο από το οποίο προέκυψε το Σύμπαν. Περιλαμβάνει επομένως στοιχεία όπως το οξυγόνο και ο άνθρακας αλλά και τον σίδηρο και το αλουμίνιο.«Σε συνδυασμό με τις μετρήσεις της αποστολής Gaia της Ευρωπαϊκής Διαστημικής Υπηρεσίας, αυτό μας επέτρεψε να ξεχωρίσουμε έναν πληθυσμό σφαιρωτών σμηνών που διαφέρει από τους υπόλοιπους. Αυτά είναι τα σμήνη που γεννήθηκαν στον LKH και μας δείχνουν πότε αυτός ο γαλαξίας καταβροχθίστηκε από τον δικό μας και πόσο μεγάλος ήταν» λέει η Ζερμπινάτι. Τα δεδομένα Με βάση τον αριθμό και τη μάζα των σφαιρωτών σμηνών που ενσωματώθηκαν στον γαλαξία η ομάδα υπολόγισε ότι ο LKH είχε συνολική μάζα περίπου 500 εκατομμύρια φορές τη μάζα του Ήλιου.Αυτό τον καθιστά μόνο λίγο πιο μαζικό από τον Νάνο Γαλαξία του Τοξότη, ο οποίος έχει περίπου 400 εκατομμύρια ηλιακές μάζες και σήμερα καταβροχθίζεται από τον γαλαξία μας. Ο LKH ήταν ωστόσο, περίπου δέκα φορές λιγότερο μαζικός από το Μικρό Νέφος του Μαγγελάνου.Πριν από 11,8 δισεκατομμύρια χρόνια, δηλαδή μόλις περίπου δύο δισεκατομμύρια χρόνια μετά τη Μεγάλη Έκρηξη, ο γαλαξίας μας ήταν πολύ μικρότερος. Επομένως ο LKH θα πρέπει να πρόσθεσε στο γαλαξία μας ένα σημαντικό κομμάτι μάζας αποτελούμενο από άστρα, αέριο και σκοτεινή ύλη.Η ανακάλυψη της συγχώνευσης προσθέτει ένα σημαντικό νέο γεγονός στην ιστορία του γαλαξία μας το οποίο αναμφίβολα επηρέασε την εξέλιξή του. Για παράδειγμα η σύγκρουση μπορεί να προκάλεσε ένα νέο κύμα σχηματισμού άστρων βοηθώντας το γαλαξία μας να μεγαλώσει. Παράλληλα η χημική σύσταση των άστρων που προέρχονταν από τον LKH θα επηρέασε τη συνολική χημική εξέλιξη του γαλαξία μας καθώς αυτά τα άστρα πέθαιναν και απελευθέρωναν τα κατάλοιπά τους στο διαστρικό μέσο από το οποίο θα σχηματίζονταν νέα άστρα.«Ορισμένες παλαιότερες μελέτες υποστήριζαν ότι τα πρώτα στάδια της εξέλιξης του γαλαξία μας καθορίστηκαν αποκλειστικά από άστρα που γεννήθηκαν μέσα στον ίδιο τον γαλαξία. Εδώ δείξαμε ότι πρέπει να λάβουμε υπόψη και άστρα που γεννήθηκαν σε εξωτερικούς γαλαξίες» εξηγεί Η Ζερμπινάτι.Να σημειωθεί ότι τα τελευταία χρόνια σειρά μελετών έχει υποδείξει περισσότερες από 10 συγκρούσεις που είχε ο γαλαξίας μας στην ιστορία της ύπαρξης του από τις οποίες βγήκε νικητής και μάλιστα σε ορισμένες περιπτώσεις «αντίπαλοι» του ήταν μεγαλύτεροι σε μέγεθος γαλαξίες γεγονός που αντιβαίνει τη συνήθη εξέλιξη γαλαξιακών συγκρούσεων όπου κατά βάση επικρατεί ο μεγαλύτερος γαλαξίας. Πάνω αριστερά στην καλλιτεχνική απεικόνιση εικονίζεται ο νάνος γαλαξίας κατά τη διαδικασία σύγκρουσης με το δικό μας γαλαξία οταν αυτός δεν είχε ακόμη τη σημερινή σπειροειδή μορφή του. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2151305/etsi-ftiachtikan-ta-kosmika-toyvla-me-ta-opoia-chtistike-o-galaxias-mas/

Ανακαλύφθηκε μια Mega-Γη που προκαλεί… πονοκεφάλους στους αστρονόμους (βίντεο) Αστρονόμοι ανακάλυψαν έναν ασυνήθιστα ογκώδη και πυκνό εξωπλανήτη ο οποίος αμφισβητεί τις συμβατικές αντιλήψεις για τον σχηματισμό των βραχωδών πλανητών.Ονομάζεται GJ 523b και ο εξωπλανήτης έχει διάμετρο περίπου 2,5 φορές μεγαλύτερη από εκείνη της Γης αλλά συγκεντρώνει περίπου 23 φορές τη μάζα του πλανήτη μας σε αυτό το σχετικά μικρό μέγεθος. Τόσο μεγάλοι και πυκνοί κόσμοι αποκαλούνται μερικές φορές ανεπίσημα «mega-Earths», ένας όρος που χρησιμοποιείται για ασυνήθιστα ογκώδεις, κυρίως βραχώδεις πλανήτες. Η υψηλή πυκνότητα του GJ 523b υποδηλώνει ότι διαθέτει σχετικά λίγη ατμόσφαιρα, παρότι είναι αρκετά μεγάλος ώστε οι αστρονόμοι κανονικά θα περίμεναν να έχει συγκεντρώσει ένα σημαντικό αέριο περίβλημα σύμφωνα με ανακοίνωση του Πανεπιστημίου του Ουισκόνσιν-Μάντεσον.«Αυτό δεν ήταν καθόλου αυτό που περιμέναμε. Πυκνοί πλανήτες όπως αυτός δεν είναι ασυνήθιστοι αλλά συνήθως είναι μικροί βραχώδεις πλανήτες παρόμοιοι με τη Γη ή τον Ερμή. Αυτός ο πλανήτης είναι δυόμισι φορές μεγαλύτερος από τη Γη» δήλωσε ο Μαξ Κροφτ επικεφαλής συγγραφέας της μελέτης.Ο GJ 523b εντοπίστηκε αρχικά ως υποψήφιος πλανήτης από τον κυνηγό εξωπλανητών Transiting Exoplanet Survey Satellite (TESS) της NASA που αναζητά περιοδικές μειώσεις στη φωτεινότητα των άστρων που προκαλούνται όταν πλανήτες περνούν μπροστά από τα μητρικά τους άστρα. Οι ερευνητές συνέχισαν με παρατηρήσεις από το επίγειο τηλεσκόπιο WIYN των 3,5 μέτρων, στο Εθνικό Αστεροσκοπείο Kitt Peak στην Αριζόνα, χρησιμοποιώντας ένα φασματογράφο για να μετρήσουν τη βαρυτική επίδραση του πλανήτη στο άστρο του. Τα χαρακτηριστικά Συνδυάζοντας αυτές τις παρατηρήσεις η ομάδα υπολόγισε ότι ο GJ 523b έχει μάζα περίπου 23,5 φορές μεγαλύτερη από της Γης, ακτίνα 2,55 φορές μεγαλύτερη και πυκνότητα περίπου 126,82 γραμμάρια ανά κυβική ίντσα. Περιφέρεται γύρω από το άστρο του κάθε 17,75 ημέρες. Το πλανητικό σύστημα είναι επίσης σχετικά νεαρό με εκτιμώμενη ηλικία περίπου 170 εκατομμυρίων ετών σύμφωνα με τη μελέτη.Αυτός ο συνδυασμός μεγέθους, μάζας και νεαρής ηλικίας δημιουργεί ένα αίνιγμα για τα μοντέλα σχηματισμού πλανητών. Οι πλανήτες αρχίζουν σχηματίζοντας πυρήνες από βράχο και μέταλλα οι οποίοι στη συνέχεια μπορούν να προσελκύσουν υδρογόνο και ήλιο από τον δίσκο αερίου και σκόνης που περιβάλλει ένα νεαρό άστρο. Στο δικό μας ηλιακό σύστημα οι γιγάντιοι πλανήτες όπως ο Δίας και ο Κρόνος θεωρείται ότι άρχισαν να συσσωρεύουν γρήγορα τα τεράστια αέρια περιβλήματά τους όταν οι αναπτυσσόμενοι πυρήνες τους έφτασαν περίπου τις 20 μάζες της Γης.Ο GJ 523b έχει ήδη περίπου 23 φορές τη μάζα της Γης, δηλαδή βρίσκεται πάνω από αυτό το όριο. Παρ’ όλα αυτά αντί να εξελιχθεί σε έναν πλανήτη πλούσιο σε αέρια η ασυνήθιστα υψηλή πυκνότητά του δείχνει ότι διαθέτει σχετικά λίγο αέριο και παραμένει κυρίως βραχώδης. Αυτό εγείρει το ερώτημα γιατί ακολούθησε μια τόσο διαφορετική πορεία. «Το ερώτημα είναι: γιατί δεν συνέβη αυτό στον συγκεκριμένο πλανήτη αφού έχει 20 φορές το μέγεθος της Γης;» λέει ο Κρόφτ. Οι θεωρίες Μία πιθανότητα είναι ότι ο GJ 523b σχηματίστηκε αρχικά με μια παχιά ατμόσφαιρα η οποία αργότερα απομακρύνθηκε. Μια άλλη πιθανότητα είναι ότι σχηματίστηκε από μια σύγκρουση δύο πλανητών με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί ένας μεγαλύτερος βραχώδης κόσμος ενώ μεγάλο μέρος των αέριων περιβλημάτων τους εκτοξεύτηκε στο Διάστημα.Οι αστρονόμοι χρησιμοποιούν τον όρο «mega-earth» εδώ και περισσότερο από μία δεκαετία για να περιγράψουν εξαιρετικά ογκώδεις βραχώδεις κόσμους αν και ο όρος δεν αποτελεί επίσημα καθιερωμένη κατηγορία εξωπλανητών. Η ανακάλυψη περισσότερων πλανητών όπως ο GJ 523b θα μπορούσε να βοηθήσει να διαπιστωθεί αν αυτοί οι ασυνήθιστοι κόσμοι είναι σπάνιες εξαιρέσεις ή αν αποτελούν μέρος ενός ευρύτερου πληθυσμού.«Είναι δύσκολο να βγάλουμε συμπεράσματα για τον σχηματισμό των πλανητών γενικότερα από ένα δείγμα ενός μόνο αντικειμένου. Δεν πρόκειται να φτάσουμε τους 10.000 τέτοιους υπερβολικά πυκνούς πλανήτες, αλλά αν φτάσουμε τους 20 ή 30, ίσως αρχίσουν να εμφανίζονται κάποιες τάσεις» εξηγεί ο Κροφτ. Πρόκειται για ένα βραχώδη εξωπλανήτη με μάζα 23 φορές μεγαλύτερη από αυτή του πλανήτη μας. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2151398/anakalyfthike-mia-mega-gi-poy-prokalei-ponokefaloys-stoys-astronomoys-vinteo/

Ανακαλύφθηκε ψάρι-ανεμοπλάνο των αρχαίων θαλασσών. Πρόκειται για ένα εντυπωσιακό σε ανατομικά χαρακτηριστικά είδος που ζούσε πριν από εκατοντάδες εκατ. έτη. Ομάδα παλαιοντολόγων στην Κίνα ανακάλυψε ένα άγνωστο πανάρχαιο είδος θωρακισμένου ψαριού που δεν διέθετε γνάθους, το κρανίο του είχε σχήμα που θύμιζε φτερό νυχτερίδας και η ασυνήθιστη μορφολογία του κεφαλιού του πιθανότατα το βοηθούσε να κινείται σαν… ανεμοπλάνο στις θάλασσες της Δεβονίου περιόδου πριν από περίπου 419 εκατομμύρια έτη.Το Bataspis crux ανήκει στα Galeaspida, μια εξαφανισμένη ομάδα άγναθων ψαριών που έζησε αποκλειστικά στις περιοχές της σημερινής Κίνας και του βόρειου Βιετνάμ κατά τις περιόδους του Σιλούριου και του Δεβονίου. Τα Galeaspida βρίσκονται κοντά στη βάση του εξελικτικού δέντρου των σπονδυλωτών γεγονός που τα καθιστά σημαντικά για την κατανόηση της προέλευσης των ζώων με γνάθους.«Τα Galeaspida είναι μια εξαφανισμένη ομάδα άγναθων σπονδυλωτών και συγκαταλέγονται στους πλησιέστερους συγγενείς των σπονδυλωτών με γνάθους. Επομένως, η κατανόηση της παλαιοβιολογίας τους είναι κρίσιμη για να αποσαφηνίσουμε τις ανατομικές και οικολογικές συνθήκες από τις οποίες προέκυψαν τα σημερινά γναθόστομα σπονδυλωτά» αναφέρει η ερευνητική ομάδα με επικεφαλής τον παλαιοντολόγο Φίλιπ Ντονόγκ από το Πανεπιστήμιο του Μπρίστολ.«Ενδημικά κατά το Σιλούριο και το Δεβόνιο στις περιοχές της σημερινής Κίνας και του βόρειου Βιετνάμ, τα απολιθώματα των Galeaspida ανακαλύφθηκαν σχετικά αργά σε σύγκριση με άλλες ομάδες σπονδυλωτών των γναθόστομων και έτσι η ανακάλυψη νέων ειδών συνεχίζεται με γρήγορο ρυθμό. Ωστόσο η πλειονότητα των νέων ειδών που έχουν περιγραφεί τα τελευταία χρόνια ανήκει σε ήδη γνωστούς μορφοτύπους οι οποίοι παραδοσιακά θεωρούνταν βενθικοί ή νεκτονικοί, με βάση οικομορφολογικές αναλογίες με σύγχρονα σπονδυλωτά με γνάθους. Παρόλα αυτά, τα Galeaspida, όπως και τα περισσότερα σπονδυλωτά-στελέχη των γναθόστομων, δεν διαθέτουν αξιόπιστα σύγχρονα ανάλογα που θα μπορούσαν να βοηθήσουν στην ερμηνεία της οικολογίας τους» λένε οι ερευνητές.Οι βενθικοί οργανισμοί είναι ζωντανά πλάσματα που ζουν στον πυθμένα των υδάτινων οικοσυστημάτων, όπως οι θάλασσες, οι λίμνες και τα ποτάμια. Οι νεκτονικοί οργανισμοί (ή νεκτόν) είναι υδρόβιοι οργανισμοί που μπορούν να κολυμπούν ενεργά και ελεύθερα, έχοντας τη δύναμη να κινούνται ανεξάρτητα από τα θαλάσσια ρεύματα ή τους ανέμους. Η ανάλυση Η φυλογενετική ανάλυση τοποθέτησε το Bataspis crux μέσα σε μια οικογένεια Galeaspida που ονομάζεται Tridensaspidae ως κοντινό συγγενή δύο ήδη γνωστών γενών, των Pterogonaspis και Tridensaspis.«Χρησιμοποιώντας μεθόδους φειδωλότητας και πιθανοτικές μεθόδους για την εκτίμηση της φυλογένεσης, βρήκαμε ισχυρή υποστήριξη ότι το Bataspis crux αποτελεί μέλος των Tridensaspidae, μέσα στους Eugaleaspiformes» ανέφεραν οι ερευνητές. Τα απολιθωμένα κατάλοιπα του Bataspis crux συλλέχθηκαν τη δεκαετία του 1980 στην κινεζική επαρχία Yunnan.«Τα δείγματα διατηρούνται σε λεπτόκοκκο κιτρινογκρίζο ψαμμίτη, ο οποίος ανήκει στον Σχηματισμό Xishancun του Πρώιμου Δεβονίου. Όλα τα δείγματα φυλάσσονται μόνιμα και είναι διαθέσιμα για εξέταση στις συλλογές του Ινστιτούτου Παλαιοντολογίας και Παλαιοανθρωπολογίας Σπονδυλωτών της Κινεζικής Ακαδημίας Επιστημών» εξηγούν οι ερευνητές. Ένα «φτερό νυχτερίδας» στο κεφάλι Αυτό που ξεχωρίζει το Bataspis crux είναι το σχήμα της κεφαλικής του ασπίδας. Αντί για τα αγκάθια τις κορυφογραμμές ή τους στρογγυλεμένους θόλους που χαρακτηρίζουν άλλα Galeaspida το νέο είδος διέθετε δύο πλατιές, μεμβρανοειδείς προεκτάσεις στο πίσω μέρος του κρανίου οι οποίες έμοιαζαν με φτερά νυχτερίδας.Για να διαπιστώσουν σε τι χρησίμευε πραγματικά αυτή η κεφαλική δομή, οι επιστήμονες δημιούργησαν ένα ψηφιακό τρισδιάστατο μοντέλο του ψαριού και το υπέβαλαν σε προσομοιώσεις της ροής του νερού μέσω υπολογιστή. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι η κεφαλική ασπίδα σε σχήμα φτερού νυχτερίδας προσέφερε στο Bataspis crux τον υψηλότερο λόγο άντωσης προς αντίσταση που έχει καταγραφεί μέχρι σήμερα σε Galeaspida.Οι προσομοιώσεις δείχνουν ότι το νερό επιταχυνόταν πάνω από την καμπυλωτή άνω επιφάνεια των πτερυγόμορφων προεκτάσεων ενώ κινούνταν πιο αργά κάτω από τις πιο επίπεδες κάτω επιφάνειές τους. Έτσι δημιουργούνταν άντωση, σύμφωνα με την ίδια βασική αρχή που επιτρέπει στα φτερά των αεροπλάνων να παράγουν ανυψωτική δύναμη.«Το Bataspis crux διευρύνει το εύρος της φαινοτυπικής ποικιλότητας που ήταν μέχρι σήμερα γνωστή στα Galeaspida. Τα μοναδικά μορφολογικά χαρακτηριστικά αυτού του άγναθου ψαριού που έμοιαζε με νυχτερίδα οδηγούν σε υψηλό λόγο άντωσης προς αντίσταση όταν η γωνία προσβολής είναι μικρή. Τα αποτελέσματά μας αποκαλύπτουν το εύρος των δυνατοτήτων κίνησης που ήταν διαθέσιμο στα Galeaspida και σε άλλα άγναθα σπονδυλωτά-στελέχη των γναθόστομων, δείχνοντας ότι η απουσία εύκαμπτων ζευγαρωτών πτερυγίων δεν αποτελούσε εμπόδιο για την οικολογική τους διαφοροποίηση» εξηγούν οι ερευνητές. Καλλιτεχνική απεικόνιση του εντυπωσιακού πανάρχαιου ψαριού. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2151329/anakalyfthike-psari-anemoplano-ton-archaion-thalasson/

Ιδού το ρομπότ που προκαλεί στο τρέξιμο τον Γιουσέιν Μπολτ (βίντεο) Σύμφωνα με τους δημιουργούς του τρέχει με ταχύτητα που σπάει το παγκόσμιο ρεκόρ στα 100 μέτρα. Κινέζοι επιστήμονες ανέπτυξαν ένα ρομπότ που μπορεί να τρέξει πιο γρήγορα από τον Γιουσέιν Μπολτ. Ένα εντυπωσιακό βίντεο δείχνει το πρωτότυπο, με το παρατσούκλι «Superman» να πιάνει ταχύτητα 12,66 μέτρα το δευτερόλεπτο (περίπου 45,5 χλμ./ώρα) καθώς τρέχει σε ειδική πίστα.Συγκριτικά ο πρωταθλητής των σπριντ Γιουσέιν Μπολτ είχε ταχύτητα 12,42 μέτρα το δευτερόλεπτο (44,7 χλμ./ώρα) όταν κατέρριψε το παγκόσμιο ρεκόρ στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου το 2009. Το ρομπότ σχεδιάστηκε από την Unitree, μια κινεζική εταιρεία ρομποτικής με έδρα το Hangzhou, η οποία είναι γνωστή κυρίως για την ανάπτυξη ρομποτικών σκύλων υψηλών επιδόσεων αλλά και προηγμένων ανδροειδών.Σε διαφορετικό σημείο του βίντεο το μηχάνημα φαίνεται να πραγματοποιεί από στάση ένα εντυπωσιακό κάθετο άλμα ύψους δύο μέτρων. Αυτό ξεπερνά επίσης το σημερινό ανθρώπινο παγκόσμιο ρεκόρ που σημείωσε ο Αμερικανός Κρίστοφερ Σπελ το 2021 με άλμα από στάση ύψους 1,7 μέτρων.Η εταιρεία, δημοσιεύοντας το βίντεο στο X, έγραψε: «Νέα προεπισκόπηση του ρομπότ της Unitree: “Superman” — σπάζοντας τα όρια της ανθρωπότητας» και πρόσθεσε ότι το νέο μηχάνημα βρίσκεται σε ανάπτυξη μόλις λίγο περισσότερο από τρεις μήνες αφήνοντας σημαντικά περιθώρια για περαιτέρω βελτίωση τους επόμενους μήνες.Οι θεαματικές επιδείξεις φαίνεται ότι σχεδιάστηκαν κυρίως για να παρουσιάσουν τις κινητικές δυνατότητες του ρομπότ και όχι κάποια πρακτική εργασία που μπορεί να εκτελέσει και οι εντυπωσιακοί ισχυρισμοί σχετικά με την ταχύτητα και το άλμα δεν έχουν ακόμη επαληθευτεί ανεξάρτητα. Το ρομπότ το οποίο αναπτύχθηκε σε εξαιρετικά σύντομο χρονικό διάστημα φέρεται να έχει μήκος ποδιών μόλις 0,85 μέτρα. Αυτό κάνει την ταχύτητα που πέτυχε ακόμη πιο εντυπωσιακή δεδομένου του σχετικά μικρού διασκελισμού του. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2151337/idoy-to-rompot-poy-prokalei-sto-treximo-ton-gioysein-mpolt-vinteo/ Ρομπότ εναντίον ανθρώπου Η Unitree δεν έχει ακόμη δημοσιεύσει πλήρη τεχνικά χαρακτηριστικά του Superman, όπως το ύψος, το βάρος, τη χωρητικότητα της μπαταρίας ή πόσες φορές επαναλήφθηκαν οι δοκιμές ταχύτητας και άλματος.Το νέο μηχάνημα ακολουθεί το προηγούμενο ανθρωποειδές H1 της Unitree, το οποίο επίσης είχε τραβήξει τα βλέμματα χάρη στις επιδόσεις του στο τρέξιμο φτάνοντας τα 10 μέτρα το δευτερόλεπτο (35,9 χλμ./ώρα) σε προηγούμενη επίδειξη. Το συγκεκριμένο ρομπότ πωλείται σήμερα έναντι περίπου 13.500 δολαρίων.Ο Μα Τζιχουά, έμπειρος αναλυτής της τεχνολογικής βιομηχανίας, ανέφερε ότι τέτοιου είδους ακραίες δοκιμές επιδόσεων λειτουργούν ουσιαστικά ως «στρες τεστ» για το υλικό και τον συντονισμό λογισμικού του ρομπότ. Οι δοκιμές πιέζουν στα όριά τους δυνατότητες όπως το τρέξιμο, το άλμα, η εκρηκτική ισχύς και ο έλεγχος της ισορροπίας, ώστε να προσδιοριστούν τα όρια απόδοσης του συστήματος.Όπως συμβαίνει με τις ακραίες δοκιμές στην ανάπτυξη αυτοκινήτων ή αεροσκαφών η κατανόηση αυτών των ορίων είναι απαραίτητη προτού ένα ρομπότ μπορέσει να προσαρμοστεί με αξιοπιστία σε πραγματικές εφαρμογές. Η ικανότητα εκτέλεσης ιδιαίτερα δυναμικών κινήσεων θα μπορούσε τελικά να βοηθήσει τα ανδροειδή ρομπότ να λειτουργούν σε δύσβατα εδάφη, περιοχές φυσικών καταστροφών και άλλα επικίνδυνα ή απαιτητικά περιβάλλοντα. Στιγμιότυπο από την επίδειξη του ρομπότ να κάνει ρεκόρ στα σπριντ. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2151337/idoy-to-rompot-poy-prokalei-sto-treximo-ton-gioysein-mpolt-vinteo/

Αστροναύτες της NASA και του ESA ξεκινούν διαστημικό περίπατο για την ανταλλαγή κεραίας υψηλής ταχύτητας. Ο αστροναύτης της NASA, Ανίλ Μενόν, και η αστροναύτης της ESA (Ευρωπαϊκός Οργανισμός Διαστήματος), Σόφι Αντενό, ξεκίνησαν έναν διαστημικό περίπατο στις 8:29 π.μ. EDT έξω από τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό για να αντικαταστήσουν μια κεραία διαστήματος-εδάφους στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό.Ο διαστημικός περίπατος μεταδίδεται μέσω ποικίλων πλατφορμών. Μάθετε πού μπορείτε να παρακολουθήσετε online: https://www.nasa.gov/liveΟ Μένον είναι το μέλος 1 του πληρώματος του διαστημικού περιπάτου, φορώντας τη στολή με τις κόκκινες ρίγες. Ο Αντενό είναι το μέλος 2 του πληρώματος, φορώντας τη στολή χωρίς διακριτικά.Μάθετε περισσότερα για τις δραστηριότητες του διαστημικού σταθμού ακολουθώντας το ιστολόγιο του διαστημικού σταθμού , @space_station στο X, καθώς και τους λογαριασμούς του ISS στο Facebook και στο Instagram . https://www.nasa.gov/blogs/spacestation/2026/08/18/nasa-esa-astronauts-begin-spacewalk-to-swap-high-speed-antenna/ Οι αστροναύτες Anil Menon της NASA και Sophie Adenot της ESA φωτογραφίζονται να εκπαιδεύονται για έναν διαστημικό περίπατο στο Εργαστήριο Ουδέτερης Πλευστότητας του Διαστημικού Κέντρου Johnson στο Χιούστον του Τέξας.

Curiosity Blog, Sols 4975-4981: Χρόνια πολλά για την 14η επέτειο προσγείωσης. Ημερομηνία σχεδιασμού για τη Γη: Παρασκευή, 7 Αυγούστου 2026 Αυτή η εβδομάδα ήταν πολύ ξεχωριστή για την ομάδα του Curiosity εδώ στη Γη, καθώς γιορτάσαμε την 14η επέτειο προσεδάφισης. Θυμάμαι ακόμα να παρακολουθώ την προετοιμασία για τη φάση εισόδου στο "Eyes on the Solar System" και μετά δεν θυμάμαι πολλά μέχρι που άκουσα τα λόγια, "Είμαστε ασφαλείς στον Άρη". Ήμουν απλώς πολύ αγχωμένος και νευρικός, αλλά μου αρέσει να ξαναζώ τις στιγμές κάθε χρόνο που γιορτάζουμε μια ακόμη (Γήινη) χρονιά στον Άρη. Αν θέλετε να τα θυμάστε όλα, μπορείτε να μεταβείτε στο διαδραστικό εργαλείο της NASA "Eyes on the Solar System" χρησιμοποιώντας το μενού και να βρείτε το Mars Science Laboratory Rover στη λίστα των διαστημοπλοίων. Το Curiosity εκτοξεύτηκε στις 26 Νοεμβρίου 2011, 15:02 UTC. Μπορείτε να γυρίσετε το ρολόι πίσω σε εκείνη την ημέρα καθώς το διαστημόπλοιο φεύγει από τη Γη και να το ακολουθήσετε καθώς σταδιακά κατευθύνεται προς την τροχιά του Άρη, όπου συναντά τον Άρη ακριβώς την κατάλληλη στιγμή. Το Curiosity προσεδαφίστηκε στις 6 Αυγούστου 2012, 05:17 UTC. Η μεγάλη στιγμή για μένα, ωστόσο, είναι να δω τη χαρά και τους εορτασμούς στην αίθουσα ελέγχου μετά την προσεδάφιση. Έχω παρακολουθήσει αυτό το βίντεο περισσότερες φορές από όσες μπορώ να μετρήσω. Είναι απλά πολύ καλό για να μην το θυμάμαι: Η περιέργεια προσγειώθηκε - NASA Science .Αλλά τι κάναμε εκείνη την πολύ ξεχωριστή εβδομάδα που σηματοδότησε τη μετάβαση από το 14ο στο 15ο έτος; Φυσικά, όλα κύλησαν όπως συνήθως για το ρόβερ, ενώ πολλοί από εμάς ανταλλάξαμε αναμνήσεις και θαυμάσαμε αυτά που έχουμε ανακαλύψει μέχρι σήμερα. Αν σας ενδιαφέρει τι ακριβώς έκανε το Curiosity τη στιγμή που σηματοδότησε την επέτειο της προσεδάφισης, σας καλύπτουμε — με τη βοήθεια της ομάδας επιστήμης και μηχανικής στο JPL στην Πασαντίνα, μπορώ να σας πω ότι αυτό συνέβη την 49η ηλιακή ώρα στις 19:47 LMST στον Άρη, και εκείνη ακριβώς τη στιγμή ο βραχίονας του ρόβερ αναπτύχθηκε στον στόχο «Tunas Khasa» κάνοντας μια μέτρηση APXS.Το ρόβερ συνέχισε την πορεία του προς το Όρος Σαρπ, ερευνώντας τα διαφορετικά στρώματα των βράχων κατά μήκος της διαδρομής. Αυτή η ανάβαση μπορεί να είναι αρκετά απότομη και η έναρξη του σχεδίου της Δευτέρας δεν ήταν διαφορετική. Κάποια στιγμή την περασμένη Παρασκευή, η κλίση του ρόβερ ήταν 24 μοίρες. Αλλά οι μηχανικοί γνωρίζουν ακριβώς τι μπορεί να κάνει το Curiosity, οπότε φτάσαμε με ασφάλεια στην προγραμματισμένη τοποθεσία μας τη Δευτέρα. Σε αυτή την πρώτη στάση της εβδομάδας, το APXS μέτρησε τους «Τούνας Κάσα» και «Βιγιαρίκα», οι οποίοι απεικονίστηκαν επίσης με το Mars Hand Lens Imager (MAHLI). Περισσότερη χημεία προέκυψε από την ChemCam που διερεύνησε τους στόχους «Λάγκο Ρουπάνκο» και «Τσουλίπα Πούντα». Η ChemCam χρησιμοποίησε επίσης το Remote Micro Imager για να αποκτήσει εικόνες υψηλής ανάλυσης από στόχους ενδιαφέροντος. Αναζητούμε συγκεκριμένα την διαστρωμάτωση, έναν όρο που χρησιμοποιούν οι γεωλόγοι για να περιγράψουν τα στρώματα βράχων που γέρνουν και τέμνονται μεταξύ τους, και πώς τα διαφορετικά στρώματα των βράχων σχετίζονται μεταξύ τους. Η Mastcam είχε πέντε διαφορετικά μωσαϊκά στο σχέδιο, ερευνώντας στόχους στο κοντινό πεδίο και κοιτάζοντας και στην απόσταση. Οι στόχοι κυμαίνονται από στρώματα βράχων στα τοιχώματα που αποτελούν τους λόφους γύρω από το ρόβερ έως στόχους βραχώδους υποστρώματος στο κοντινό πεδίο. Το "La Linea" είναι μια επιφάνεια που εμφανίζει σημάδια διάβρωσης, και το "Tiraque" δίνει πληροφορίες για την στρωματοποίηση του βραχώδους υποστρώματος, για να αναφέρουμε μόνο δύο από τους στόχους του Mastcam. Φυσικά, η μελλοντική κατεύθυνση κίνησης και ο μελλοντικός χώρος εργασίας απεικονίστηκαν επίσης μετά την κίνηση. Εκτός από την επιστήμη, υπήρχαν και κάποιες δραστηριότητες "καθαριότητας" στο σχέδιο. Αυτές ήταν μια δραστηριότητα καθαρισμού της στήλης SAM και εικόνες MAHLI του αισθητήρα REM UV. Είναι σημαντικό να παρακολουθείτε και αυτά τα πράγματα!Η διαδρομή των 14 μέτρων μας έφερε στην ιδανική θέση μπροστά σε ένα από αυτά τα πολύ ξεχωριστά μέρη, όπου όχι μόνο συναντώνται δύο διαφορετικά στρώματα βράχων, αλλά και όπου οι διασταυρούμενοι βράχοι περικόπτονται από άλλα στρώματα. Είναι αυτά τα ξεχωριστά μέρη που μας επιτρέπουν – ένα προς ένα – να ενώσουμε τα κομμάτια του παζλ, δείχνοντας τι συνέβη εδώ πριν από δισεκατομμύρια χρόνια. Ένα πράγμα είναι σαφές: περιλάμβανε άνεμο, πολύ άνεμο, αλλά και λίγο νερό. Καθώς αυτή η τοποθεσία είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσα, θα μείνουμε εδώ μέχρι τη Δευτέρα και θα περάσουμε δύο κύκλους σχεδιασμού σε αυτήν την τοποθεσία.Την Παρασκευή σχεδιάσαμε δύο APXS σε ένα βραχώδες υπόστρωμα μπροστά μας – έχοντας κατά νου δύο άλλα που θα σχεδιάσουν οι συνάδελφοί μας τη Δευτέρα. Οι δύο στόχοι είναι το "Salar de Gorbea" και το "Uriondo". Το MAHLI καταγράφει αυτά τα δύο, αλλά έχει επίσης ένα μωσαϊκό στο σχέδιο που είναι ένα από τα μεγαλύτερα που έχω δει ποτέ. Βρίσκεται στον στόχο "Tres Morros", ο οποίος αποτελεί ένα εξαιρετικό παράδειγμα για το πώς ακριβώς συναντώνται αυτά τα διαφορετικά στρώματα βράχων. Η ομάδα ανυπομονεί να δει τις εικόνες υψηλής ανάλυσης του MAHLI και να εξετάσει κάθε λεπτομέρεια που είναι ορατή σε αυτές. Το Mastcam ήταν επίσης πολύ απασχολημένο, ερευνώντας αντιπροσωπευτικές εμφανίσεις στο κοντινό πεδίο και πιο μακριά. Στόχοι που πρέπει να προσέξουμε ιδιαίτερα είναι η "Laguna Del Eulogio" και η "Laguna de Pozuelo", καθώς απεικονίζουν εμφανίσεις που σχετίζονται με τις αλλαγές στα στρώματα βράχων και πιο μπροστά σε έναν λόφο που ονομάζεται Mishe Mokwa. Ίσως θυμάστε το τελευταίο από πολλές προηγούμενες αναφορές, καθώς οδηγούσαμε κατά μήκος και γύρω από αυτό, και χρησιμοποιούσαμε επαναλαμβανόμενες εικόνες για να έχουμε στερεοσκοπικές εικόνες, αλλά και να κατανοήσουμε διαφορετικές πτυχές της στρωματογραφίας (τον τρόπο που στρωματοποιούνται οι βράχοι). Η ChemCam εξετάζει τον στόχο "Rio Tranquilo", ο οποίος είναι ένας οζώδης στόχος, πιθανώς δίνοντας πληροφορίες για το μέρος του περιβάλλοντος που σχημάτισε αυτούς τους βράχους που σχετίζεται με το νερό. Ο άλλος στόχος της ChemCam είναι ο "Rio Juncalito", ο οποίος είναι ένας στόχος με διασταυρούμενα στρώματα. Η ChemCam έχει επίσης δύο RMI στο σχέδιο, ο ένας στοχεύει προς τα εμπρός προς το Valle Grande και ο άλλος κοιτάζει προς το Mishe Mokwa.Και τα δύο σχέδια περιλαμβάνουν ένα πλούσιο σύνολο περιβαλλοντικής παρακολούθησης. Υπάρχουν πολλές έρευνες για τον διάβολο της σκόνης, παράλληλα με μετρήσεις της ατμοσφαιρικής αδιαφάνειας και παρακολούθηση του ανέμου. Ψάχνουμε επίσης για σύννεφα, και φυσικά το όργανο RAD μετρά ενεργά το περιβάλλον ακτινοβολίας. Σπάνια αναφέρεται εδώ, επειδή βρίσκεται ήσυχα στη θέση του μέσα στο ρόβερ, κοιτάζοντας τον ουρανό και παρακολουθώντας την ακτινοβολία - για όλα αυτά τα 14 χρόνια, και στην πραγματικότητα λίγο περισσότερο, επειδή ήταν το πρώτο όργανο που ενεργοποιήθηκε μετά την εκτόξευση και είχε ήδη ξεκινήσει την παρακολούθησή του κατά τη φάση της πλεύσης προς τον Άρη. Χρόνια πολλά για την 14η επέτειο προσγείωσης, Curiosity! https://science.nasa.gov/blog/curiosity-blog-sols-4975-4981-happy-14th-landing-anniversary/ Το ρόβερ Curiosity της NASA για τον Άρη έλαβε αυτήν την εικόνα, του ενσωματωμένου οργάνου APXS που μετρά τον στόχο "Tunas Khasa", χρησιμοποιώντας την μπροστινή κάμερα αποφυγής κινδύνου (Front Hazcam). Το Curiosity κατέγραψε την εικόνα την 4976η ηλιακή ακτινοβολία — την 4.976η ημέρα του Άρη της αποστολής του Mars Science Laboratory — στις 03:01:56 UTC.

Κολοσσιαίος κοσμικός ποταμός αλλάζει την τροχιά πλανητών σε τριπλό αστρικό σύστημα. Επίγεια συστοιχία τηλεσκοπίων αποκαλύπτει ένα εντυπωσιακό σπάνιο διαστημικό σκηνικό. Ένας τεράστιος «ποταμός» αερίου έγειρε τον δίσκο σχηματισμού πλανητών γύρω από ένα σπάνιο σύστημα τριών άστρων.Ένας σπάνιος δίσκος σχηματισμού πλανητών γύρω από ένα νεαρό σύστημα τριών άστρων στον αστερισμό του Ωρίωνα έχει ανατραπεί από έναν ποταμό αερίου μήκους πάνω από 1,6 τρισεκατομμύρια χιλιόμετρα. Η ανακάλυψη έγινε με τη βοήθεια της συστοιχίας ραδιοτηλεσκοπίων ALMA στη Χιλή και ενδέχεται να εξηγεί γιατί οι αστρονόμοι ανακαλύπτουν πλανήτες των οποίων οι τροχιές είναι δραματικά εκτός ευθυγράμμισης με τους άξονες περιστροφής των άστρων τους.Το GW Orionis είναι ένα τριπλό σύστημα που αποτελείται από τρία άστρα προ-κύριας ακολουθίας. Αυτό σημαίνει ότι τα άστρα βρίσκονται ακόμη στη διαδικασία σχηματισμού και δεν έχουν ξεκινήσει ακόμη τις αντιδράσεις σύντηξης υδρογόνου στους πυρήνες τους. Τα άστρα βρίσκονται περίπου 1,300 έτη φωτός μακριά, στον μοριακό δακτύλιο σχηματισμού άστρων Lambda Orionis, στον αστερισμό του Ωρίωνα.Η ύπαρξη ενός δίσκου αερίου και σκόνης που σχηματίζει πλανήτες και περιβάλλει και τα τρία άστρα ενός συστήματος είναι εξαιρετικά σπάνια. Ακόμη πιο παράξενο είναι ότι ο συγκεκριμένος δίσκος αποτελείται από τρεις δακτυλίους με διαφορετικά προσανατολισμένες τροχιές.«Προηγούμενες μελέτες του GW Orionis έδειξαν ότι ο εσωτερικός, ο μεσαίος και ο εξωτερικός δακτύλιος δεν είναι ευθυγραμμισμένοι μεταξύ τους, με κάθε δακτύλιο να έχει διαφορετική κλίση» δήλωσε η Μαρία Γκαλογουέι υποψήφια διδάκτορας στο Πανεπιστήμιο της Φλόριντα και επικεφαλής της έρευνας. Ένας εξωτερικός δακτύλιος που έχει «γείρει» Ο εξωτερικός δακτύλιος, ένας από τους μεγαλύτερους που έχουν παρατηρηθεί ποτέ γύρω από νεαρό άστρο, είναι αυτός που παρουσιάζει τη μεγαλύτερη απόκλιση.Μέχρι τώρα οι επιστήμονες θεωρούσαν ότι ένας αόρατος γίγαντας αερίου ο οποίος είχε δημιουργήσει ένα κενό ανάμεσα στον μεσαίο και τον εξωτερικό δακτύλιο ίσως προκαλούσε τη διαταραχή του εξωτερικού δακτυλίου. Τώρα όμως οι ερευνητές ανακάλυψαν την πραγματική αιτία: ένα τεράστιο «ποταμό» αερίου που εισέρχεται από το περιβάλλον μοριακό νέφος και διαταράσσει τον εξωτερικό δακτύλιο.Η ανταλλαγή στροφορμής (περιστροφικής ενέργειας) μεταξύ του αερίου και του δίσκου παραμορφώνει το δακτύλιο και τον κάνει να γέρνει. Ο δίσκος γύρω από το GW Orionis αποτελείται από τρεις δακτυλίους με ακτίνες περίπου 6,7 δισ. χλμ., 28 δισ. χλμ. και 51 δισ. χλμ. από το κέντρο του στενού τριπλού συστήματος. Ο τεράστιος ποταμός αερίου Το ρεύμα αερίου που γέρνει τον εξωτερικό δακτύλιο εντοπίστηκε χάρη σε νέες παρατηρήσεις του ALMA. Τέτοια ρεύματα θεωρείται ότι αποτελούν έναν από τους τρόπους με τους οποίους αναπτύσσονται τα άστρα, μεταφέροντας ύλη προς τα νεογέννητα άστρα.Το ρεύμα αποτελείται κυρίως από μοριακό υδρογόνο. Επειδή όμως το μοριακό υδρογόνο δεν είναι ορατό στα ραδιοφωνικά μήκη κύματος, οι ερευνητές αναζήτησαν μόρια μονοξειδίου του άνθρακα τα οποία μπορούν να ανιχνευθούν από το ALMA. Το μήκος του ρεύματος είναι εκπληκτικό: εκτείνεται σε περίπου 0,2 έτη φωτός, δηλαδή περίπου 12,600 αστρονομικές μονάδες ή 1,9 τρισεκατομμύρια χιλιόμετρα.«Όταν η ομάδα μας μοντελοποίησε την εισροή αυτού του ρεύματος διαπιστώσαμε ότι η γωνία με την οποία προσκρούει στον δίσκο ευθυγραμμίζεται στενά με τον εξωτερικό δακτύλιο» δήλωσε η Σπιέτσμα. Οι ερευνητές πιστεύουν ότι το ρεύμα έχει ήδη κάνει το μεγαλύτερο μέρος της δουλειάς που απαιτούνταν για να γείρει ο εξωτερικός δακτύλιος.Σήμερα η στροφορμή του είναι μικρότερη από εκείνη του δίσκου. «Στο παρελθόν πιθανότατα είχε μεγαλύτερη στροφορμή, και αυτό επέτρεψε στον δίσκο να αποκτήσει διαφορετικό προσανατολισμό» αναφέρουν οι ερευνητές. Ίσως εξηγεί και τους «παράξενους» πλανήτες Η ανακάλυψη του ρεύματος μπορεί να λύσει όχι μόνο το μυστήριο του τι έγειρε τον δίσκο του GW Orionis. Στο ηλιακό μας σύστημα όλοι οι πλανήτες περιφέρονται γύρω από τον Ήλιο περίπου στο ίδιο επίπεδο, το εκλειπτικό επίπεδο, το οποίο είναι ευθυγραμμισμένο με τον ισημερινό και την κατεύθυνση περιστροφής του Ήλιου.Οι περισσότεροι εξωπλανήτες κινούνται με παρόμοιο τρόπο. Ωστόσο οι αστρονόμοι έχουν ανακαλύψει και πλανήτες με πολύ έντονα κεκλιμένες ή ακόμη και ανάδρομες τροχιές σαν κάποια ισχυρή δύναμη να έχει ανατρέψει τον προσανατολισμό των τροχιών τους. Με την ανακάλυψη του ρεύματος στο GW Orionis οι αστρονόμοι ίσως βρήκαν τη φύση μιας τέτοιας δύναμης.«Αν αυτά τα ρεύματα είναι συνηθισμένα, τότε μπορούμε να εξηγήσουμε φυσικά γιατί οι πλανήτες δεν καταλήγουν απαραίτητα σε πολύ τακτοποιημένα συστήματα. Μπορεί να έχουν πολύ πιο τυχαίους προσανατολισμούς» σημειώνουν οι ερευνητές που αναγνωρίζουν ότι πρόκειται για ένα συμπέρασμα που ίσως είναι πρόωρο καθώς βασίζεται στην ανακάλυψη ενός μόνο δίσκου σχηματισμού πλανητών που επηρεάζεται με αυτόν τον τρόπο.Γι’ αυτό το επόμενο βήμα είναι να αναζητήσουν περισσότερα τέτοια συστήματα. «Αυτό που χρειαζόμαστε τώρα είναι μια συστηματική έρευνα νεαρών άστρων για να δούμε πόσα διαθέτουν τέτοια ρεύματα και πόσα όχι. Αυτό θα μας δείξει πόσο σημαντικά είναι στη διαμόρφωση των πλανητικών συστημάτων» εξηγεί η Σπιέτσμα. Καλλιτεχνική απεικόνιση του γιγάντιου ρεύματος αερίου στον αστρικό δίσκο. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2151068/kolossiaios-kosmikos-potamos-allazei-tin-trochia-planiton-se-triplo-astriko-systima/

Προϊστορικοί γιγαντοκροκόδειλοι σκορπούσαν τρόμο στην Αμερική. Είχαν μήκος έξι μέτρα, βάρος περίπου δύο τόνων και κυνηγούσαν μεγάλα φυτοφάγα ζώα. Παλαιοντολόγοι ανακάλυψαν τις πρώτες άμεσες φυσικές ενδείξεις ότι τεράστιοι προϊστορικοί κροκόδειλοι κυνηγούσαν μεγάλα φυτοφάγα θηλαστικά ζώα στη σημερινή Κολομβία πριν από περίπου 12 εκατομμύρια χρόνια.«Υπήρχε τόσο μεγάλη αφθονία διαθέσιμης λείας ώστε οι θηρευτές θηλαστικών δεν θα μπορούσαν να την καταναλώσουν όλη. Η νέα μας μελέτη δείχνει ότι οι κροκοδειλόμορφοι ήταν ιδιαίτερα σημαντικοί θηρευτές της περιοχής ειδικά όταν επρόκειτο για το κυνήγι μεγάλων θηραμάτων» δήλωσε ο Δρ. Όσκαρ Γουίλσον μεταδιδακτορικός ερευνητής στο Πανεπιστήμιο του Ελσίνκι.Ο Γουίλσον και οι συνεργάτες του από την Κολομβία, τη Γαλλία, την Αργεντινή, τον Καναδά και τις Ηνωμένες Πολιτείες ανέλυσαν τέσσερα απολιθωμένα οστά που ανήκαν σε τρία είδη μεγάλων οπληφόρων θηλαστικών τα οποία ζούσαν κάποτε στην περιοχή La Venta της Κολομβίας.Τα δείγματα ανήκουν στα Pericotoxodon platignathus ένα συγγενή αρχαίων νοτιοαμερικανικών οπληφόρων με μέγεθος περίπου αντίστοιχο ενός ρινόκερου και σε δύο φυτοφάγα θηλαστικά που έμοιαζαν με ελέφαντες τα Xenastrapotherium kraglievichi και Granastrapotherium snorki.Οι ερευνητές εκτιμούν ότι τα ζώα αυτά ζύγιζαν περίπου 600 έως 1,800 κιλά. Και τα τέσσερα δείγματα — ένα κρανίο, ένα οστό του ποδιού και δύο οστά γνάθου — φέρουν χαρακτηριστικά σημάδια κυκλικά και διχοτομημένα τραύματα από δαγκώματα καθώς και περιοχές με θρυμματισμένο οστό, τα οποία είναι συμβατά με το δάγκωμα ενός τεράστιου κροκοδειλόμορφου ζώου.Ο πιθανότερος θηρευτής ήταν ο Purussaurus, ένα τεράστιο εξαφανισμένο είδος καϊμάν (υδρόβιος αλιγάτορας) που μπορούσε να ξεπεράσει τα 6 μέτρα μήκος και να ζυγίζει περίπου δύο τόνους γεγονός που το καθιστά ένα από τα μεγαλύτερα κροκοδειλόμορφα όντα που έχουν υπάρξει ποτέ. Η δύναμη Ορισμένες από τις δυνάμεις δαγκώματος που απαιτούνταν για να δημιουργηθούν οι οπές στα οστά πλησίαζαν ή ξεπερνούσαν τα 40.000 newtons ανά δόντι. Οι τιμές αυτές συμφωνούν σε γενικές γραμμές με προηγούμενες εκτιμήσεις για τη δύναμη του δαγκώματος του Purussaurus.Ένα οστό γνάθου που ανήκε στο Xenastrapotherium έφερε και ένα δεύτερο διαφορετικό σύνολο σημαδιών: μια σειρά από παράλληλες αυλακώσεις, τις οποίες οι ερευνητές αποδίδουν σε ένα μικρότερο, χερσαίο συγγενικό είδος κροκοδείλου, το Langstonia huilensis. Οι επιστήμονες ερμηνεύουν αυτό το εύρημα ως ένδειξη ότι το μικρότερο είδος παραμόνευε μέχρι να… γευματίσει ο Purussaurus για να καταναλώσει στη συνέχεια τα αποφάγια του. Πώς κυνηγούσαν τα γιγάντια ερπετά; Τα περισσότερα σημάδια από δαγκώματα εντοπίστηκαν στα κεφάλια και τις γνάθους των ζώων. Το μοτίβο αυτό θυμίζει τον τρόπο με τον οποίο σύγχρονοι κροκόδειλοι όπως ο κροκόδειλος του θαλασσινού νερού και ο κροκόδειλος του Νείλου ακολουθούν τακτική αιφνιδιασμού και αρπαγής μεγάλων θηραμάτων.Τα ευρήματα ενισχύουν προηγούμενες θεωρητικές μελέτες που υποστήριζαν ότι στην αρχαία Νότια Αμερική όπου τα μεγάλα σαρκοφάγα θηλαστικά ήταν σχετικά σπάνια σε σύγκριση με άλλες ηπείρους γιγάντιοι κροκοδειλόμορφα όντα και άλλα ερπετά είχαν αναλάβει τον οικολογικό ρόλο που σήμερα καταλαμβάνουν αλλού ζώα όπως τα λιοντάρια, οι λύκοι και οι αρκούδες.Ο Purussaurus και άλλοι θηρευτές πιθανότατα αποτελούσαν σημαντικούς ρυθμιστές των πληθυσμών μεγάλων φυτοφάγων στα υγροτοπικά οικοσυστήματα του Μειόκαινου. «Η συχνότητα των σημαδιών που πιθανότατα προκλήθηκαν από τον Purussaurus υποδηλώνει ότι ήταν ένας σημαντικός θηρευτής σε αυτά τα τροπικά οικοσυστήματα» δήλωσε ο Δρ. Ουίλσον. Καλλιτεχνική απεικόνιση του αρχαίου τεράστιου κροκόδειλου να επιτίθεται σε μεγάλα ζώα. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2151030/proistorikoi-gigantokrokodeiloi-skorpoysan-tromo-stin-ameriki/

Εντοπίστηκαν τρεις γιγάντιες μαύρες τρύπες σε ένα «χορό θανάτου» Πρόκειται για μια εντυπωσιακή διαδικασία συγχώνευσης που θα οδηγήσει σε ένα κολοσσιαίο κοσμικό αντικείμενο. Μια τριάδα υπερμεγέθων μαύρων τρυπών έχει εμπλακεί σε μια βαρυτική αλληλεπίδραση η οποία πιθανότατα θα οδηγήσει σταδιακά στη συγχώνευσή τους δημιουργώντας τελικά μια πρωτοφανούς μεγέθους μελανή οπή.Οι επιστήμονες εντόπισαν τις μαύρες τρύπες σε ένα γαλαξία τόσο μακρινό ώστε το φως του χρειάστηκε 12,5 δισεκατομμύρια χρόνια για να φτάσει μέχρι εμάς. Αυτό σημαίνει ότι τον βλέπουμε όπως ήταν λιγότερο από 1,3 δισεκατομμύρια χρόνια μετά τη Μεγάλη Έκρηξη, το μυστηριώδες φαινόμενο από το οποίο προέκυψε το Σύμπαν.Η ανακάλυψη προσφέρει ισχυρές ενδείξεις ότι ένας από τους τρόπους με τους οποίους οι μαύρες τρύπες κατάφεραν να αποκτήσουν τόσο τεράστιες μάζες τόσο γρήγορα στο πρώιμο Σύμπαν ήταν μέσω συγχωνεύσεων.«Αυτή είναι η πρώτη ένδειξη για την ύπαρξη τριών ενεργών μαύρων τρυπών μέσα σε έναν και μόνο γαλαξία στο μακρινό Σύμπαν. Υποδηλώνει ότι οι διαδικασίες στο πρώιμο Σύμπαν ήταν ιδιαίτερα αποτελεσματικές στο να φέρνουν τις υπερμεγέθεις μαύρες τρύπες κοντά μεταξύ τους ανοίγοντας το δρόμο για τις συγχωνεύσεις μαύρων τρυπών που αναμένουμε να ανιχνεύσουμε με μελλοντικά παρατηρητήρια βαρυτικών κυμάτων» δήλωσε η Χάνα Ούμπλερ αστρονόμος στο Ινστιτούτο Εξωγήινης Φυσικής Μαξ Πλανκ στη Γερμανία, επικεφαλής της μελέτης. Ένας γαλαξίας από το πολύ μακρινό παρελθόν Ο γαλαξίας που φιλοξενεί τις μαύρες τρύπες έχει την ονομασία J0148-4214 και βρίσκεται τόσο μακριά ώστε το πανίσχυρο διαστημικό τηλεσκόπιο James Webb Space Telescope με το οποίο πραγματοποιήθηκε η ανακάλυψη δεν μπορούσε να δει απευθείας τις τρεις μαύρες τρύπες.Αντί γι’ αυτό η μονάδα Integrated Field Spectroscopy του οργάνου NIRSpec του JWST μέτρησε την κίνηση αερίου υδρογόνου που περιστρέφεται με πολύ μεγάλη ταχύτητα γύρω από τις μαύρες τρύπες μέσα στους δίσκους προσαύξησης που τις περιβάλλουν. «Τα δεδομένα του James Webb μάς επέτρεψαν όχι μόνο να εντοπίσουμε τις τρεις μαύρες τρύπες αλλά και να εκτιμήσουμε τις μάζες τους, τους ρυθμούς προσαύξησης ύλης και τη συνολική αστρική μάζα του γαλαξία», δήλωσε ο Τζιοβάνι Ματζολάρι του Ινστιτούτου Εξωγήινης Φυσικής Μαξ Πλανκ.Οι ερευνητές υπολογίζουν ότι ο γαλαξίας έχει συνολική αστρική μάζα περίπου 1,3 δισεκατομμυρίων Ήλιων ενώ οι μαύρες τρύπες αντιπροσωπεύουν σημαντικό μέρος αυτής. Οι τρεις μαύρες τρύπες Δύο από τις μαύρες τρύπες βρίσκονται στο κέντρο του J0148-4214 και απέχουν μεταξύ τους περίπου 620 έτη φωτός. Η μία έχει τεράστια μάζα, περίπου 80 εκατομμύρια φορές τη μάζα του Ήλιου. Η δεύτερη είναι πολύ μικρότερη, με μάζα περίπου 600,000 ηλιακές μάζες. Παρά το μικρότερο μέγεθός της, όμως, αναπτύσσεται με εκπληκτικά γρήγορο ρυθμό, συσσωρεύοντας αέριο με ρυθμό μεγαλύτερο από το όριο Eddington.Το όριο Eddington είναι, θεωρητικά, ο μέγιστος ρυθμός με τον οποίο μπορεί να πέφτει ύλη προς μια μαύρη τρύπα. Αν ο ρυθμός γίνει μεγαλύτερος ο δίσκος προσαύξησης γίνεται τόσο πυκνός και θερμός ώστε η ακτινοβολία του εκτοξεύει μέρος της ύλης προς τα έξω περιορίζοντας έτσι την περαιτέρω «τροφοδότηση» της μαύρης τρύπας.Αυτό σημαίνει ότι η μικρότερη μαύρη τρύπα πιθανότατα δεν θα μπορέσει να διατηρήσει για πολύ αυτόν τον εξαιρετικά γρήγορο ρυθμό ανάπτυξης προτού η αρνητική ανάδραση σταματήσει την ξέφρενη συσσώρευση ύλης. Η τρίτη μαύρη τρύπα βρίσκεται περίπου 5,500 έτη φωτός από το κέντρο του J0148-4214 και έχει μάζα περίπου 2 εκατομμύρια φορές μεγαλύτερη από τη μάζα του Ήλιου.Αυτό αντιστοιχεί περίπου στο μισό της μάζας της υπερμεγέθους μαύρης τρύπας στο κέντρο του δικού μας γαλαξία, του Τοξότη Α*. Οι επιστήμονες θεωρούν ότι αυτή η τρίτη μαύρη τρύπα και πιθανώς και η δεύτερη μπορεί να έφτασε στον J0148-4214 μέσω συγχωνεύσεων γαλαξιών.«Τα αποτελέσματα είναι εξαιρετικά συναρπαστικά. Υποδηλώνουν ότι οι συγχωνεύσεις μαύρων τρυπών μπορεί να αποτελούν έναν επιπλέον και γρήγορο δρόμο για την ταχεία ανάπτυξή τους στο πρώιμο Σύμπαν» δήλωσε ο Ρομπέρτο Μαγιολένο του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ. Οι συγχωνεύσεις δημιουργούν βαρυτικά κύματα Οι συγχωνεύσεις μαύρων τρυπών προκαλούν εκρήξεις βαρυτικών κυμάτων. Τα σημερινά ανιχνευτικά συστήματα μεταξύ των οποίων το LIGO στις ΗΠΑ, το Virgo στην Ιταλία και το KAGRA στην Ιαπωνία μπορούν να ανιχνεύσουν τα υψηλής συχνότητας και μικρού μήκους κύματος βαρυτικά κύματα που παράγονται από τη συγχώνευση μαύρων τρυπών αστρικής μάζας, δηλαδή μαύρων τρυπών που σχηματίζονται από ορισμένες εκρήξεις σουπερνόβα.Για την ανίχνευση των πολύ μεγαλύτερου μήκους κύματος και χαμηλότερης συχνότητας βαρυτικών κυμάτων που θα δημιουργούσαν οι συγχωνεύσεις υπερμεγέθων μαύρων τρυπών, όπως αυτές του J0148-4214, απαιτείται ένα διαστημικό ανιχνευτικό σύστημα με τεράστια απόσταση μεταξύ των επιμέρους διαστημοπλοίων. Για αυτόν τον σκοπό ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Διαστήματος (ESA) σχεδιάζει την αποστολή LISA — Laser Interferometer Space Antenna.Αν όλα εξελιχθούν σύμφωνα με το σχέδιο το LISA θα εκτοξευθεί και θα λειτουργήσει στα μέσα της δεκαετίας του 2030. Θα αποτελείται από τρία διαστημόπλοια σε τριγωνικό σχηματισμό, με κάθε πλευρά του τριγώνου να έχει μήκος περίπου 2,5 εκατομμύρια χιλιόμετρα. Τα τρία διαστημόπλοια θα στέλνουν ακτίνες λέιζερ το ένα προς το άλλο και θα αναζητούν απειροελάχιστες μεταβολές στον χρόνο που χρειάζονται οι ακτίνες για να διανύσουν την απόσταση μεταξύ τους ενδείξεις ότι έχει περάσει ένα βαρυτικό κύμα. Η επιφύλαξη Υπάρχει, ωστόσο μια σημαντική επιφύλαξη σχετικά με τον J0148-4214. Η τρίτη μαύρη τρύπα μπορεί να μην βρίσκεται σε τροχιά σύγκρουσης με τις άλλες δύο. Αντίθετα ενδέχεται να κατευθύνεται προς την έξοδο από τον γαλαξία. Πρόκειται ουσιαστικά για το κλασικό «πρόβλημα των τριών σωμάτων»: πώς αλληλεπιδρούν μεταξύ τους τρία αντικείμενα που περιφέρονται το ένα γύρω από το άλλο;Μια πιθανότητα είναι ότι οι δύο μικρότερες μαύρες τρύπες έφτασαν στον J0148-4214 ως δυαδικό ζεύγος. Καθώς πλησίαζαν τη μαύρη τρύπα των 80 εκατομμυρίων ηλιακών μαζών, η μεγαλύτερη μαύρη τρύπα μπορεί να «άρπαξε» τη μαύρη τρύπα των 600.000 ηλιακών μαζών, ενώ ταυτόχρονα αντάλλαξε στροφορμή με τη μαύρη τρύπα των 2 εκατομμυρίων ηλιακών μαζών, εκτοξεύοντάς την με πολύ μεγάλη ταχύτητα προς τα έξω.Ένα παρόμοιο φαινόμενο παρατηρείται και στο δικό μας γαλαξία με τα λεγόμενα υπερταχέα άστρα, τα οποία κινούνται με τεράστιες ταχύτητες και εγκαταλείπουν τον γαλαξία.Τα άστρα αυτά αποτελούσαν κάποτε μέρος ενός διπλού αστρικού συστήματος που πλησίασε υπερβολικά τον Sagittarius A*, τη μαύρη τρύπα στο κέντρο του Γαλαξία μας. Το ένα άστρο του ζεύγους παγιδεύτηκε από τη μαύρη τρύπα, ενώ το άλλο εκτοξεύτηκε προς τα έξω.Προς το παρόν, οι επιστήμονες δεν μπορούν να μετρήσουν την κατεύθυνση κίνησης της τρίτης μαύρης τρύπας στον J0148-4214. Επομένως, δεν μπορούν να επιβεβαιώσουν αν τελικά θα συγχωνευθεί με τις άλλες δύο ή αν θα διαφύγει από το γαλαξία. Αν πράγματι διαφύγει, είναι πιθανό να περιπλανιέται μόνη και αόρατη στον διαγαλαξιακό χώρο ακόμη και σήμερα 12,5 δισεκατομμύρια χρόνια αργότερα. Οι ερευνητές έδωσαν στη δημοσιότητα μια εικόνα όπου εμφανίζονται οι τρεις τεράστιες μαύρες τρύπες. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2151011/entopistikan-treis-giganties-mayres-trypes-se-ena-choro-thanatoy/

Χαρτογραφήθηκε το DNA ενός εκ των δύο ανθοφόρων φυτών της Ανταρκτικής. Το επίτευγμα μπορεί να ανοίξει το δρόμο σε δημιουργία νέων ανθεκτικών σε ακραία καιρικά φαινόμενα καλλιεργειών. Μια ομάδα με επικεφαλής Χιλιανούς ερευνητές δημιούργησε τον πληρέστερο μέχρι σήμερα γενετικό χάρτη ενός από τα μόλις δύο ανθοφόρα φυτά που αναπτύσσονται φυσικά στην Ανταρκτική γεγονός που ενδέχεται να συμβάλει στην ανάπτυξη καλλιεργειών ανθεκτικών σε ακραία καιρικά φαινόμενα τα οποία κάνουν ολοένα και πιο συχνά την εμφάνιση τους στον πλανήτη εξαιτίας της κλιματικής αλλαγής.Το Colobanthus quitensis έχει προσελκύσει εδώ και καιρό το επιστημονικό ενδιαφέρον επειδή μπορεί να επιβιώνει στις εξαιρετικά χαμηλές θερμοκρασίες, στην έλλειψη νερού και στα υψηλά επίπεδα υπεριώδους ακτινοβολίας της Ανταρκτικής, μιας από τις ψυχρότερες και ξηρότερες περιοχές του πλανήτη.Καθώς οι θερμοκρασίες ρεκόρ και οι εκτεταμένες ξηρασίες έχουν εντείνει σε πολλές περιοχές του κόσμου τη συζήτηση για το πώς μπορεί να προσαρμοστεί η γεωργία οι ερευνητές δήλωσαν ότι πλέον μπορούν να εξετάσουν κατά πόσο τα χαρακτηριστικά του φυτού θα μπορούσαν να μεταφερθούν σε γεωργικές καλλιέργειες μέσω τεχνικών γονιδιακής επεξεργασίας.Η μελέτη, που δημοσιεύθηκε στην επιθεώρηση «Genome Biology and Evolution» του Oxford University Press, συγκέντρωσε και τα 40 τμήματα σε κλίμακα χρωμοσωμάτων που αποτελούν το γενετικό σχέδιο του φυτού στο πλαίσιο ενός προγράμματος που ονομάζεται Polarix.«Καταφέραμε να προσδιορίσουμε την αλληλουχία και να συναρμολογήσουμε ολόκληρο το γονιδίωμα. Η ιδέα δεν είναι να δημιουργήσουμε διαγονιδιακά φυτά. Η ιδέα είναι να επεξεργαστούμε το γονιδίωμα ενός φυτού με διατροφική αξία» δήλωσε ο Εντουάρντο Κάστρο αναπληρωτής ερευνητής στο Cape Horn International Center της Χιλής κύριος συγγραφέας της.Ο εντοπισμός μεμονωμένων γονιδίων γίνεται ευκολότερος όταν έχει χαρτογραφηθεί ένα γονιδίωμα, όμως η διαδικασία μπορεί να απαιτήσει χρόνο. Αφού ολοκληρωθεί αυτό το στάδιο ο Κάστρο εκτιμά ότι οι επιστήμονες ενδέχεται να χρειαστούν πέντε έως δέκα χρόνια για την ανάπτυξη εμπορικών εφαρμογών.Μια ερευνητική ομάδα από την Καλιφόρνια υποστήριξε τους Χιλιανούς επιστήμονες οι οποίοι δήλωσαν ότι η εργασία τους βασίστηκε σε προηγούμενες προσπάθειες του Korea Polar Research Institute. Η προηγούμενη έρευνα είχε δημιουργήσει μόνο μια μερική εκδοχή του γονιδιώματος και δεν είχε δημοσιευθεί. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2151010/chartografithike-to-dna-enos-ek-ton-dyo-anthoforon-fyton-tis-antarktikis/

Η κρυφή διάσταση του χρόνου. Μια θεωρία με δύο χρονικές διαστάσεις υπόσχεται να λύσει το μεγαλύτερο μυστήριο της κβαντικής φυσικής Η κβαντική μηχανική πολλές φορές φαίνεται παράξενη επειδή περιλαμβάνει φαινόμενα όπως η λεγόμενη «στοιχειωμένη δράση από απόσταση». Ένας φυσικός πρότεινε ένα μαθηματικό μοντέλο σύμφωνα με το οποίο η παράξενη συμπεριφορά της κβαντικής φυσικής ίσως μπορεί να εξηγηθεί αν το σύμπαν διαθέτει τρεις διαστάσεις χώρου και δύο διαστάσεις χρόνου. Αυτή η ιδέα εισάγεται για να εξηγήσει γιατί «η κβαντική φυσική φαίνεται μερικές φορές να δρα ταχύτερα από το φως». Στην καρδιά της κβαντικής φυσικής βρίσκεται ένα φαινόμενο που ονομάζεται κβαντική σύμπλεξη. Τι είναι η κβαντική σύμπλεξη(*) [quantum entanglement]; Είναι ένα κβαντικό φαινόμενο όπου δύο ή περισσότερα σωματίδια συνδέονται με τέτοιο τρόπο ώστε η κατάσταση του ενός σωματιδίου να συνδέεται και να εξαρτάται από την κατάσταση του άλλου, ακόμα κι αν βρίσκονται σε πολύ μεγάλη απόσταση το ένα από το άλλο. Αν μετρήσουμε μια ιδιότητα του ενός από δύο «συν-πλεγμένα» μεταξύ τους σωματίδια, τότε γνωρίζουμε αμέσως και την αντίστοιχη ιδιότητα του άλλου. Το πιο εντυπωσιακό είναι ότι ακόμα κι αν τα δύο σωματίδια βρίσκονται σε τεράστια απόσταση μεταξύ τους, η μέτρηση του ενός επηρεάζει ακαριαία το άλλο. Το γεγονός αυτό φαίνεται να παραβιάζει το ανώτατο όριο της ταχύτητας του φωτός που επιβάλλει η θεωρία της σχετικότητας του Αϊνστάιν. Όμως δεν το κάνει. Διότι το φαινόμενο της κβαντικής σύμπλεξης δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την ακαριαία διάδοση πληροφορίας. Το φαινόμενο της κβαντικής σύμπλεξης χρησιμοποιείται στην ανάπτυξη των κβαντικών υπολογιστών.Οι συσχετίσεις σε μεγάλες αποστάσεις δεν είναι από μόνες τους μυστηριώδεις. Αυτό που κάνει την κβαντική σύμπλεξη ξεχωριστή είναι ότι, πριν γίνει η μέτρηση, τα σωματίδια δεν είχαν καμία απολύτως καθορισμένη ιδιότητα. Μόνο αν μετρήσετε το ένα σωματίδιο, το άλλο αποκτά επίσης ακαριαία μια ιδιότητα, η οποία πρέπει να ταιριάζει με την ιδιότητα του πρώτου σωματιδίου. Κι αυτό συμβαίνει ταχύτερα από το φως. Αν κάποιος υποστηρίξει ότι τα σωματίδια έχουν ήδη τις ιδιότητες πριν τα μετρήσουμε, τότε αυτό απλώς δεν συμφωνεί με τα πειράματα.Η κβαντική σύμπλεξη εμπεριέχει αυτό που ο Αϊνστάιν ονόμασε «στοιχειωμένη δράση από απόσταση». Η κβαντική σύμπλεξη είναι απλώς ένας τρόπος για να αποκαλυφθεί αυτή η δράση που δεν είναι απλά ταχύτερη από το φως. είναι ακαριαία. Ένας απλός τρόπος για να εξηγηθεί αυτό είναι να αποδεχτούμε ότι οι διαδικασίες που εξελίσσονται ταχύτερα από το φως είναι πράγματι δυνατές. Τότε όμως πρέπει να είμαστε έτοιμοι να αντιμετωπίσουμε ένα σωρό άλλα προβλήματα.Υπενθυμίζεται πως, μπορεί μεν η κβαντική σύμπλεξη να φαίνεται ότι παραβιάζει το ανώτατο όριο της ταχύτητας του φωτός που επιβάλλει η θεωρία της σχετικότητας του Αϊνστάιν, όμως δεν μας επιτρέπει να στείλουμε καμία πληροφορία ταχύτερα από το φως. Τούτο συμβαίνει επειδή δεν μπορούμε να προβλέψουμε ποιο θα είναι το αποτέλεσμα της μέτρησης. Γνωρίζουμε μόνο ότι τα αποτελέσματα θα είναι συσχετισμένα. Και δεν μπορούμε να στείλουμε ένα σήμα κάνοντας απλώς μια μέτρηση.Αν λοιπόν αποδεχτούμε μια πραγματικά «στοιχειωμένη» δράση ταχύτερη από το φως, τότε γιατί δεν μπορούμε να τη χρησιμοποιήσουμε για την αποστολή πληροφοριών; Κι εδώ έρχεται ο Marco Pettini, ο συγγραφέας μιας νέας μελέτης με την ιδέα ότι η κβαντική φυσική κάνει χρήση μιας δεύτερης διάστασης του χρόνου.Ο γνωστός χωροχρόνος του Αϊνστάιν έχει τρεις διαστάσεις χώρου και μία διάσταση χρόνου. Ο Pettini προτείνει να προσθέσουμε άλλη μία διάσταση χρόνου. Το θέμα τώρα είναι ότι ένα σωματίδιο που ταξιδεύει στην δεύτερη διάσταση του χρόνου μπορεί να μην χρησιμοποιεί καθόλου την οικεία μας χρονική διάσταση. Για εμάς, μπορεί να ταξιδεύει κάπου αλλού ακαριαία.Για να εξηγήσει γιατί παρατηρούμε αυτό το φαινόμενο μόνο κατά την διαδικασία της μέτρησης, ο συγγραφέας εισάγει ένα κρυφό πεδίο που ζει σε αυτόν τον πενταδιάστατο χωροχρόνο: Το πεδίο αυτό συνδέει μόνο τα συνμπλεκόμενα σωματίδια. Αν μετρήσετε το ένα σωματίδιο, αυτό ενημερώνει το άλλο. Όμως, δεν μπορείτε να χρησιμοποιήσετε την συσκευή μέτρησης για να επιβάλετε νέες πληροφορίες στο πεδίο. Το μόνο παρατηρήσιμο αποτέλεσμα που παίρνετε στο τέλος είναι ότι τα συνμπλεκόμενα σωματίδια συσχετίζονται όπως θα έπρεπε, αλλά δεν μπορείτε να κάνετε τίποτα άλλο με αυτό το πεδίο.Το πιο ενδιαφέρον είναι ότι αυτή η θεωρία δεν κάνει ακριβώς τις ίδιες προβλέψεις με την συνηθισμένη κβαντική μηχανική. Ο συγγραφέας προτείνει ένα πείραμα με δύο ανεξάρτητες πηγές ζευγών συνμπλεκόμενων φωτονίων. Η καθιερωμένη κβαντική μηχανική μας λέει ότι τα αποτελέσματα του πρώτου πειράματος δεν θα έπρεπε να έχουν καμία σχέση με το δεύτερο. Αν η δεύτερη διάσταση χρόνου διαθέτει όντως αυτό το κρυφό πεδίο, τότε τα πειράματα θα έπρεπε να έχουν μια μικροσκοπική πρόσθετη συσχέτιση η οποία εξαρτάται από την απόσταση.Δεν είναι η πρώτη φορά που ένας φυσικός προτείνει επιπλέον διαστάσεις χρόνου. Ο λόγος που δεν έχετε ακούσει πολλά για αυτές τις ιδέες είναι ότι δημιουργούν επιπλέον προβλήματα: μπορούν να κάνουν το κενό του σύμπαντος ασταθές ή μπορούν να προκαλέσουν παράδοξα ταξιδιών στον χρόνο και καταστρέφουν εντελώς την θεωρία της γενικής σχετικότητας.Η εν λόγω εργασία αφήνει πολλά προβλήματα αναπάντητα. Ωστόσο, πρόκειται για μια πραγματικά νέα ιδέα που εντάσσεται σε αυτό που ονομάζεται «πέρα από την κβαντική φυσική»: την αναζήτηση μιας βαθύτερης εξήγησης για τα κβαντικά φαινόμενα. (*) Μια πιο τεχνική περιγραφή της κβαντικής σύμπλεξης από τον Στέφανο Τραχανά: Κβαντική ΣύμπλεξηDownload https://physicsgg.me/wp-content/uploads/2024/09/01-kvantikh-symplexis.pdf διαβάστε περισσότερες λεπτομέρειες: 1. Two Dimensions of Time Explain Quantum Physics, Physicist Argues – https://backreaction.blogspot.com/2026/08/two-dimensions-of-time-explain-quantum.html 2. Quantum Entanglement Beyond Kinematics: A Dynamical Hypothesis in (3,2)-Dimensional Spacetime – https://arxiv.org/abs/2606.12457

Αστροναύτες της NASA και του ESA έτοιμοι για τον διαστημικό περίπατο ανταλλαγής κεραιών της Τρίτης. Το πλήρωμα της Αποστολής 75 έχει ολοκληρώσει τις προετοιμασίες και οι υπεύθυνοι της αποστολής πρόκειται να κάνουν έναν διαστημικό περίπατο για να αντικαταστήσουν μια κεραία υψηλής ταχύτητας έξω από τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό την Τρίτη. Εν τω μεταξύ, υπήρχε ακόμα χρόνος στο ερευνητικό πρόγραμμα της Δευτέρας για καρδιακή έρευνα, δοκιμές τεχνητής νοημοσύνης και παρατηρήσεις της Γης.Δύο μηχανικοί πτήσης του σταθμού, ένας από τη NASA και ένας από την ESA (Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Διαστήματος), έχουν προγραμματίσει να θέσουν τις διαστημικές τους στολές σε λειτουργία μπαταρίας στις 8:35 π.μ. EDT την Τρίτη, σηματοδοτώντας την έναρξη ενός προγραμματισμένου διαστημικού περιπάτου έξιμιση ωρών. Ο αστροναύτης της NASA, Anil Menon , και η αστροναύτης της ESA, Sophie Adenot, θα βγουν από τον αεροθάλαμο Quest στο κενό του διαστήματος και θα αντικαταστήσουν μια παλιά κεραία δεδομένων και επικοινωνιών υψηλής ταχύτητας με μια εφεδρική στο τμήμα Z1 truss του τροχιακού σταθμού. Το δίδυμο θα αλλάξει τις κεραίες μεταξύ της Z1 και μιας εξωτερικής πλατφόρμας αποθήκευσης και θα κάνει τις ευαίσθητες ηλεκτρικές συνδέσεις και συνδέσεις δεδομένων για να ενεργοποιήσει την εφεδρική κεραία.Ο Μένον και ο Αντενό ξεκίνησαν τη βάρδιά τους τη Δευτέρα προετοιμάζοντας τα εργαλεία διαστημικού περιπάτου και επιθεωρώντας τα σχοινιά ασφαλείας τους μέσα στο Quest. Στη συνέχεια, ακολούθησε μια ανασκόπηση των διαδικασιών, κατά την οποία ο Μένον θα χρησιμοποιεί τον ρομποτικό βραχίονα Canadarm2, ενώ ο Αντενό θα είναι δεμένος στο τροχιακό φυλάκιο. Στη συνέχεια, οι αστροναύτες ολοκλήρωσαν την προετοιμασία των διαστημικών τους στολών και τη διαμόρφωση του εσωτερικού του αεροφράκτη.Ο μηχανικός πτήσης Τζακ Χάθαγουεϊ και η διοικητής του σταθμού Τζέσικα Μέιρ θα παρακολουθούν τους διαστημικούς περιπατητές και θα χειρίζονται τον Canadarm2 από το εσωτερικό του σταθμού την Τρίτη. Η Χάθαγουεϊ και η Μέιρ συνεργάστηκαν τη Δευτέρα και μελέτησαν τις εξωτερικές διαμορφώσεις κάμερας και φωτισμού που θα χρησιμοποιήσουν κατά τη διάρκεια των ρομποτικών επιχειρήσεων. Στη συνέχεια, το δίδυμο ενώθηκε με τους Μενόν και Αντενό μετά το μεσημεριανό γεύμα και συνομίλησαν με τους ελεγκτές αποστολής για να συζητήσουν τις διαδικασίες ασφαλείας των διαστημικών περιπάτων και τους βελτιστοποιημένους ρομποτικούς ελιγμούς.Οι άλλοι τρεις συνάδελφοι του διαστημικού σταθμού, οι κοσμοναύτες Αντρέι Φεντιάεφ, Πιότρ Ντουμπρόφ και Άννα Κίκινα, ξεκίνησαν την εβδομάδα εργασίας τους σε ένα ευρύ φάσμα επιστημονικών πειραμάτων και συντήρησης εργαστηρίου για τη Roscosmos.Ο Φεντιάεφ ξεκίνησε μια 24ωρη συνεδρία τη Δευτέρα φορώντας αισθητήρες και χειροπέδες για να παρακολουθεί άνετα τον καρδιακό ρυθμό και την αρτηριακή του πίεση ενώ εργαζόταν και κοιμόταν. Στη συνέχεια, ο Φεντιάεφ έκανε δοκιμές χρησιμοποιώντας εργαλεία τεχνητής νοημοσύνης για να μεταγράψει τις αναφορές του πληρώματος για έλεγχο στη Γη.Ο Fedyaev συνεργάστηκε επίσης με τον Dubrov και αντικατέστησε τα τροχιακά υδραυλικά εξαρτήματα στην επιστημονική μονάδα Nauka . Το δίδυμο τελικά εγκατέστησε μια εξειδικευμένη κάμερα για να καταγράφει αυτόματα εικόνες πολλαπλών μηκών κύματος των ορόσημων της Γης κατά τη διάρκεια της βάρδιας ύπνου του πληρώματος. Μεταξύ της υποστήριξης ζωής και των επιστημονικών εργασιών, ο Dubrov φόρτωσε το πλοίο ανεφοδιασμού Progress 94 με σκουπίδια και απαρχαιωμένο εξοπλισμό πριν από την αναχώρηση του φορτηγού σκάφους τον Σεπτέμβριο.Η Κίκινα αφιέρωνε κυρίως τη βάρδιά της στη συντήρηση της υποστήριξης ζωής και στην απογραφή του υλικού που ήταν αποθηκευμένο σε όλο το τμήμα Roscosmos του σταθμού. Τελικά, έστησε μια ακόμη κάμερα παρατήρησης της Γης για μια αυτοματοποιημένη νυχτερινή συνεδρία για να φωτογραφίσει ηφαίστεια και νησιά σε όλη την περιοχή Ασίας-Ειρηνικού. Μάθετε περισσότερα για τις δραστηριότητες του διαστημικού σταθμού ακολουθώντας το ιστολόγιο του διαστημικού σταθμού , @space_station στο X, καθώς και τους λογαριασμούς του ISS στο Facebook και στο Instagram . https://www.nasa.gov/blogs/spacestation/2026/08/17/nasa-esa-astronauts-ready-for-tuesdays-antenna-swap-spacewalk/ Οι αστροναύτες Anil Menon της NASA και Sophie Adenot της ESA ποζάρουν για τα επίσημα πορτρέτα τους στο Διαστημικό Κέντρο Johnson στο Χιούστον του Τέξας. Roscosmos GIRD-09: Επέτειος της εκτόξευσης του πρώτου εγχώριου υβριδικού πυραύλου προωθητικού Η 17η Αυγούστου 1933 σηματοδοτεί την αρχή της ιστορίας της ρωσικής πυραυλικής βιομηχανίας. Ήταν αυτή την ημέρα που ο πρώτος σοβιετικός πυραύλος υγρού προωθητικού, ο GIRD-09, εκτοξεύτηκε σε ένα πεδίο δοκιμών κοντά στο χωριό Ναχαμπίνο κοντά στη Μόσχα. Ο πύραυλος μήκους 2,4 μέτρων εκτοξεύτηκε στις 17 Αυγούστου 1933. Πέρασε μόνο 18 δευτερόλεπτα στον αέρα, φτάνοντας σε υψόμετρο 400 μέτρων. Αλλά για την Ομάδα Μελέτης της Αεριοπροώθησης, ήταν ένας θρίαμβος 📎 Το GIRD σημαίνει Ομάδα Μελέτης Αντιδραστικής Προώθησης. Δημιουργήθηκε τον Σεπτέμβριο του 1931 με τη συμμετοχή του Φρίντριχ Ζάντερ και του μελλοντικού θρυλικού σχεδιαστή Σεργκέι Κορόλεφ. Στα τέλη του 1932, υπό την ηγεσία του τελευταίου, ξεκίνησε η ανάπτυξη του GIRD-09 και του κινητήρα του, βασισμένη σε ένα σχέδιο του Μιχαήλ Τιχονράβοφ. 🔹GIRD-09 ή απλά Πύραυλος 09 Μέσα σε λίγους μήνες, τα σχέδια προετοιμάστηκαν και τέθηκαν σε παραγωγή. Ο πύραυλος έλαβε την επίσημη ονομασία GIRD-09 ή απλώς Rocket 09. Από τον Απρίλιο έως τον Αύγουστο του 1933, πραγματοποιήθηκαν δύο δωδεκάδες δοκιμαστικές εκτοξεύσεις του κινητήρα 09 — και έφτασε σε τέτοια τελειότητα που μπορούσε να εγκατασταθεί στον πύραυλο για δοκιμές πτήσης. 🔹 Στις 17 Αυγούστου 1933, εκτοξεύτηκε ο GIRD-09. Κατά τη διάρκεια της πτήσης των 18 δευτερολέπτων, ο πύραυλος έφτασε σε υψόμετρο περίπου 400 μέτρων. Αν και μια δυσλειτουργία εμπόδισε τον GIRD-09 να φτάσει στο προβλεπόμενο υψόμετρο, ήταν ένας θρίαμβος. Για πρώτη φορά στην ΕΣΣΔ, αποκτήθηκε πρακτική εμπειρία σε ολόκληρο τον κύκλο λειτουργίας πυραύλων υγρού προωθητικού, συμπεριλαμβανομένων των τότε πολύπλοκων λειτουργιών με υγρό οξυγόνο σε συνθήκες πεδίου. ➡️ Τι είναι το υβριδικό καύσιμο; Αυτό σημαίνει ότι χρησιμοποιούνται συστατικά προωθητικού σε διαφορετικές καταστάσεις συσσωμάτωσης: τις περισσότερες φορές, ένα υγρό οξειδωτικό και ένα στερεό καύσιμο. ➡️️ Στην περίπτωση του GIRD-09, αυτά ήταν υγρό οξυγόνο και ζελατινώδης βενζίνη (αναμεμειγμένη με κολοφώνιο). ➡️ Η αναζήτηση κατάλληλου καυσίμου ήταν... εκρηκτική. Ο χώρος που διατέθηκε στο GIRD για ανάπτυξη ήταν το υπόγειο ενός κτιρίου κατοικιών. Τελικά, μια προσπάθεια δημιουργίας ενός αναφλεκτήρα με βάση το στρόντιο και το χλωρικό κάλιο κυριολεκτικά σόκαρε τους κατοίκους. Το κρουστικό κύμα από την έκρηξη του θαλάμου άφησε άναυδο μερικούς από τους δοκιμαστές, ενώ στα διαμερίσματα από πάνω, οτιδήποτε κρεμόταν χαλαρά ή βρισκόταν στο πάτωμα έπεσε στο έδαφος. Κατά την έξοδο από το υπόγειο, η ομάδα GIRD συνάντησε ένα θυμωμένο πλήθος και έπρεπε να ειδοποιηθεί η αστυνομία. Η εκτόξευση του GIRD-09 παρείχε πολύτιμη εμπειρία σε επιχειρήσεις πεδίου, κυρίως με υγρό οξυγόνο, όπου προέκυψαν πολλές δυσκολίες λόγω της χαμηλής θερμοκρασίας (γύρω στους -183°C και κάτω). Μέχρι το φθινόπωρο, οι μηχανικοί είχαν εκτοξεύσει με επιτυχία τον πρώτο εγχώρια παραγόμενο πύραυλο χρησιμοποιώντας υγρά προωθητικά. Οι σχεδιαστές προσπάθησαν να αποφύγουν ένα πολύπλοκο σύστημα τροφοδοσίας εξαρτημάτων. Το οξυγόνο εισήλθε στον θάλαμο καύσης υπό τη δική του πίεση, η οποία παράγεται από την εξάτμισή του σε μια κλειστή δεξαμενή. Το καύσιμο τοποθετήθηκε απευθείας στον θάλαμο καύσης σε μια ειδική σχάρα. Ενενήντα χρόνια έχουν περάσει από εκείνη την αυγουστιάτικη μέρα. Αλλά μέχρι σήμερα τα σύγχρονα οχήματα εκτόξευσης Soyuz-2 και Angara οφείλουν τις εκτοξεύσεις τους. Ευχαριστούμε τα Αρχεία της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών για το υλικό που παρείχε. https://vk.ru/roscosmos?w=wall-30315369_625758