Δροσος Γεωργιος

Βιοϊατρική Έρευνα, Πακέτο Επιχειρήσεων Ανταλλαγής Πληρώματος - Πολυάσχολη Ημέρα στον Σταθμό. Η βιοϊατρική έρευνα για τη διατήρηση της υγείας του πληρώματος της Αποστολής 74 και την προώθηση της υγείας στη Γη είναι γεμάτη το πρόγραμμα της Τρίτης στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό . Οι κάτοικοι της τροχιάς παραδίδουν επίσης τις αποστολικές τους ευθύνες, καθώς τρία μέλη του πληρώματος ετοιμάζονται να επιστρέψουν στη Γη αυτό το Σαββατοκύριακο.Οι μετρήσεις της αρτηριακής πίεσης, οι φλεβικές σαρώσεις και οι οφθαλμολογικοί έλεγχοι κράτησαν το πλήρωμα απασχολημένο, καθώς διεξήγαγαν μια ποικιλία μελετών υγείας για να βοηθήσουν τους γιατρούς να κατανοήσουν πώς το ανθρώπινο σώμα προσαρμόζεται σε μια μακροπρόθεσμη διαστημική πτήση. Τα ερευνητικά δεδομένα παρέχουν επίσης στους ερευνητές μοναδικές γνώσεις που δεν μπορούν να αποκτηθούν με τη βαρύτητα της Γης και δίνουν ευκαιρίες για την ανάπτυξη προηγμένων θεραπειών για συνθήκες που σχετίζονται με το διάστημα και τη Γη.Η CSA (Καναδική Υπηρεσία Διαστήματος) δοκιμάζει την ικανότητα του γιλέκου Bio-Monitor και της κορδέλας κεφαλής που διαθέτει αισθητήρες να παρακολουθεί άνετα και συνεχώς την υγεία ενός αστροναύτη καθ' όλη τη διάρκεια της βάρδιάς του. Ο μηχανικός πτήσης της NASA, Κρις Γουίλιαμς, φορούσε τη ρόμπα υγείας για μια 24ωρη ηχογράφηση, ενώ παράλληλα χρησιμοποιούσε το Mobil-o-Graph της CSA για να μετρήσει την αρτηριακή του πίεση κατά τη διάρκεια της βάρδιάς του.Η μηχανικός πτήσης της NASA, Τζέσικα Μέιρ, εξέτασε το ιατρικό υλικό απεικόνισης που χειριζόταν ο μηχανικός πτήσης της NASA, Τζακ Χάθαγουεϊ, μέσα στη μονάδα Harmony για μια τυπική οφθαλμολογική εξέταση. Οι γιατροί στο έδαφος βοήθησαν το πλήρωμα καθώς εξέταζαν τον αμφιβληστροειδή, τον κερατοειδή και τον φακό του Μέιρ σε πραγματικό χρόνο. Η Χάθαγουεϊ χειρίστηκε επίσης τη βιοϊατρική συσκευή Ultrasound 3 και σάρωσε τις φλέβες του κοσμοναύτη της Roscosmos, Σεργκέι Μικάγιεφ. Η Μέιρ έστησε τον ερευνητικό εξοπλισμό PhysioTool για να μετρήσει το επίπεδο γνωστικής λειτουργίας της μηχανικού πτήσης Σόφι Αντενό της ESA (Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας Διαστήματος), καθώς εκτελούσε μια εργασία νοητικής οξύτητας.Ο μηχανικός πτήσης της NASA, Ανίλ Μένον, συνεχίζει να εξοικειώνεται με τη ζωή στο τροχιακό φυλάκιο με τους συναδέλφους του μηχανικούς πτήσης Πιότρ Ντουμπρόφ και Άννα Κίκινα, οι οποίοι ξεκίνησαν την αποστολή τους στις 14 Ιουλίου . Ο Μένον αποκτά επίσης νέες δεξιότητες από τον Γουίλιαμς, ο οποίος παραδίδει τις ευθύνες της αποστολής του πριν ολοκληρώσει την αποστολή του και πετάξει πίσω στη Γη με τον Κουντ-Σβερτσκόφ και τον μηχανικό πτήσης της Roscosmos, Σεργκέι Μικάεφ, σε λίγες μέρες. Ο Μένον, ο Ντουμπρόφ και η Κίκινα συγκεντρώθηκαν επίσης και εξέτασαν την τοποθεσία και τη λειτουργία του εξοπλισμού ασφαλείας.Οι Γουίλιαμς, Κουντ-Σβερτσκόφ και Μικάεφ ετοίμαζαν προσωπικά αντικείμενα και φορτίο μέσα στο διαστημόπλοιο Soyuz MS-28 με το οποίο θα επιστρέψουν στη Γη όταν αναχωρήσουν από τον διαστημικό σταθμό το Σαββατοκύριακο, ολοκληρώνοντας την Αποστολή 74. Το τρίο ξεκίνησε την αποστολή του με εκτόξευση από το Καζακστάν στις 27 Νοεμβρίου 2025 και σύνδεση με τη μονάδα Rassvet την ίδια ημέρα.Ο μηχανικός πτήσης της Roscosmos, Αντρέι Φεντιάεφ, φωτογράφισε μικρόβια σε ανάπτυξη για να αναλύσει πώς προσαρμόζονται στη μικροβαρύτητα και να μάθει πώς να διατηρεί ασφαλείς, αποστειρωμένες συνθήκες κατά τη διάρκεια βιολογικών πειραμάτων σε ένα διαστημόπλοιο. Στη συνέχεια, ο Φεντιάεφ επιθεώρησε τα εξαρτήματα υδραυλικών εγκαταστάσεων της τροχιάς και συντήρησε τον εξοπλισμό εξαερισμού σε όλο το τμήμα της Roscosmos του σταθμού. Μάθετε περισσότερα για τις δραστηριότητες του διαστημικού σταθμού ακολουθώντας το ιστολόγιο του διαστημικού σταθμού , @space_station στο X, καθώς και τους λογαριασμούς του ISS στο Facebook και στο Instagram . https://www.nasa.gov/blogs/spacestation/2026/07/21/biomedical-research-crew-swap-operations-pack-busy-day-aboard-station/ Από αριστερά, η μηχανικός πτήσης της Αποστολής 74, Τζέσικα Μέιρ, της NASA, χαμογελάει αφού καλωσόρισε την κοσμοναύτη της Roscosmos, Άννα Κικίνα, και τον αστροναύτη της NASA, Ανίλ Μένον, στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό στις 14 Ιουλίου 2026.

Το Juno της NASA μέτρησε τη θερμοκρασία του φλογερού φεγγαριού Ιώ του Δία. Η αποστολή Juno της NASA παρείχε τις πρώτες μετρήσεις της θερμοκρασίας κάτω από την επιφάνεια του φεγγαριού του Δία, Ιώ, αποκαλύπτοντας σημαντική θέρμανση στο ρηχό υπέδαφος του πιο ηφαιστειακά ενεργού κόσμου στο ηλιακό σύστημα. Τα δεδομένα, που συλλέχθηκαν κατά τη διάρκεια δύο κοντινών πτήσεων, δείχνουν επίσης ότι το μεγαλύτερο μέρος της επιφάνειας της Ιώ είναι αξιοσημείωτα λείο και αποτελείται από υλικό πολύ χαμηλής πυκνότητας.Δημοσιεύτηκαν την Τετάρτη στο Journal of Geophysical Research: Planets, και τα ευρήματα αυτά ανοίγουν νέους ορίζοντες στην παρατήρηση τόσο για τους πύρινους όσο και για τους παγωμένους κόσμους πέρα από τον πλανήτη μας.Ο ακραίος ηφαιστειακός φαινόµενος της Ιούς τροφοδοτείται από την παλιρροϊκή θέρµανση. Η σελήνη διαρκώς τεντώνεται και συμπιέζεται από την τεράστια βαρύτητα του Δία καθώς διανύει την ελαφρώς ελλειπτική της τροχιά, παράγοντας εσωτερική θερµική ισχύ πολλαπλάσια από αυτήν της Γης. Μέχρι τώρα, σχεδόν όλα όσα ήταν γνωστά για αυτή τη θερµότητα προέρχονταν από υπέρυθρες παρατηρήσεις, οι οποίες ανιχνεύουν µόνο τη θερµοκρασία της άνω επιφάνειας. Τα τελευταία ευρήµατα προέρχονται από δεδοµένα που συλλέχθηκαν από το όργανο Ραδιόμετρο Μικροκυμάτων (MWR) του διαστηµοπλοίου.«Το Ραδιόμετρο Μικροκυμάτων Juno παρατήρησε άμεσα την απόδοση θερμότητας της Ιούς κοιτάζοντας κάτω από την επιφάνεια», δήλωσε ο Scott Bolton, συν-συγγραφέας της μελέτης και κύριος ερευνητής του Juno στο Ινστιτούτο Ερευνών Southwest στο Σαν Αντόνιο. «Η εκπληκτική ανακάλυψη που μπορέσαμε να δούμε κάτω από την επιφάνεια ενός βραχώδους φεγγαριού έχει σημαντικές επιπτώσεις στη μελέτη των ηφαιστείων της Γης. Το Juno μας έχει διδάξει ότι αν κοιτάξουμε με ένα όργανο τύπου MWR κοντά σε ένα ηφαίστειο στη Γη, μπορεί να δούμε μια παρόμοια υπογραφή στην υποεπιφανειακή κλίση θερμοκρασίας, παρέχοντας νέες πληροφορίες για το πώς λειτουργούν τα χερσαία ηφαίστεια». Φωτιά, πάγος Το Ραδιόμετρο Μικροκυμάτων του Juno σχεδιάστηκε από τον Bolton για να παρακολουθεί κάτω από τις κορυφές των νεφών του Δία, ώστε να διερευνήσει τη δυναμική και τη σύνθεση της βαθιάς ατμόσφαιρας του αέριου γίγαντα. Οι έξι κεραίες μικροκυμάτων του MWR χρησιμεύουν ως ένα ενιαίο όργανο, ανιχνεύοντας ταυτόχρονα μικροκύματα σε ένα ευρύ φάσμα μηκών κύματος, από περίπου μισή ίντσα έως 20 ίντσες (1,3 έως 51 εκατοστά). Κατά τη διάρκεια της εκτεταμένης φάσης της αποστολής , το όργανο MWR παρείχε την ευκαιρία να παρατηρηθούν τρία από τα φεγγάρια του πλανήτη, τον Γανυμήδη, την Ευρώπη και την Ιώ.«Η τεχνική είναι καινοτόμος, καθώς κάθε μήκος κύματος εξερευνά διαφορετικά βάθη, παρέχοντας έναν νέο τρόπο χαρακτηρισμού της βαθιάς ατμόσφαιρας γιγάντιων πλανητών και των υπόγειων φλοιών παγωμένων και βραχωδών φεγγαριών», δήλωσε ο Μπόλτον. «Στον Γανυμήδη και την Ευρώπη, εξερευνήσαμε δεκάδες μίλια κάτω από την επιφάνεια, υποθέτοντας ότι τα παγωμένα κελύφη τους ήταν ως επί το πλείστον καθαρό νερό, αλλά η δυνατότητα να διερευνήσουμε το ηφαιστειακό πέτρωμα στην Ιώ ήταν μια απροσδόκητη ανακάλυψη».Κατά τη διάρκεια των πτήσεων στις 30 Δεκεμβρίου 2023 και 3 Φεβρουαρίου 2024, το ηλιακό διαστημόπλοιο Juno έφτασε σε απόσταση περίπου 930 μιλίων (1.500 χιλιομέτρων) από την επιφάνεια της Σελήνης.«Το όργανο μέτρησε την θερμική εκπομπή της Ιούς σε βάθη που κυμαίνονταν από μερικές ίντσες έως δεκάδες πόδια. Παντού όπου κοιτάξαμε, διαπιστώσαμε ότι η θερμοκρασία αυξανόταν κατά περισσότερο από 40 βαθμούς Φαρενάιτ, μόλις μερικά πόδια στην επιφάνεια - μια κλίση πολύ πιο απότομη από ό,τι μπορεί να εξηγήσει μόνο η ηλιακή θέρμανση», δήλωσε η Shannon Brown, επικεφαλής συγγραφέας της εργασίας στο Εργαστήριο Αεριώθησης της NASA στη Νότια Καλιφόρνια.Τα δεδομένα υποδεικνύουν δύο πιθανές εξηγήσεις. Πρώτον, η θερμότητα θα μπορούσε να αυξάνεται σταθερά μέσω ενός αγώγιμου φλοιού. Ενώ αυτή η ροή θερμότητας υποβάθρου - μετρούμενη σε 1 έως 3 βατ ανά τετραγωνικό μέτρο - είναι σχετικά ήπια σε τοπική κλίμακα (περίπου ισοδύναμη με ένα μικρό νυχτερινό φως που λάμπει κάτω από κάθε τετραγωνικό μέτρο), σε ολόκληρη τη σελήνη αντιπροσωπεύει μια απελευθέρωση ενέργειας έως και 30 φορές τον μέσο όρο της Γης. Εναλλακτικά, το σήμα θα μπορούσε να προέρχεται από ψυχρές ροές λάβας, που καλύπτονται από περίπου 9 έως 11 μέτρα στερεοποιημένου φλοιού, που καλύπτουν περίπου το 10% της επιφάνειας της σελήνης σε οποιαδήποτε δεδομένη στιγμή.«Η Ιώ παρέχει ένα μοναδικό παράθυρο στην εκμάθηση του τρόπου λειτουργίας της παλιρροϊκής θέρμανσης σε όλο το σύμπαν, μια θεμελιώδης διαδικασία που παρέχει ενέργεια και θερμότητα σε κόσμους που βρίσκονται μακριά από το μητρικό τους αστέρι», δήλωσε ο Μπόλτον. «Αυτή η διαδικασία όχι μόνο μπορεί να δημιουργήσει το πιο ηφαιστειακό σώμα στο ηλιακό σύστημα, στην περίπτωση της Ιώ, αλλά και να τροφοδοτήσει τους υποεπιφανειακούς ωκεανούς στα φεγγάρια γιγάντιων πλανητών, όπως η Ευρώπη και ο Γανυμήδης. Μέχρι αυτό το σημείο μπορούσαμε να παρατηρήσουμε μόνο τη θερμότητα που διαφεύγει στην επιφάνεια ή μέσω εκρήξεων. Τώρα μπορούμε να χαρακτηρίσουμε τον τρόπο με τον οποίο η θερμότητα κινείται από το εσωτερικό προς την επιφάνεια». Μεγάλες πεδιάδες της Ιούς Μια άλλη σημαντική πληροφορία που αποκτήθηκε από τις δύο πτήσεις είναι το πόσο ομαλή είναι η Ιώ. Πριν από τα πρόσφατα ευρήματα, η Σελήνη ήταν γνωστή για τα ψηλά βουνά της, αλλά το MWR δείχνει ότι εκτός από αυτήν την ορατή τοπογραφία, η επιφάνεια διαθέτει εκτεταμένες, λείες κηλίδες που εκτείνονται για 60 μίλια (100 χιλιόμετρα) ή περισσότερο. Επειδή η Juno πέταξε δίπλα σε επικαλυπτόμενες περιοχές της Ιώ σε διαφορετικές γωνίες, η ομάδα μπόρεσε να χαρτογραφήσει πώς η επιφάνεια αντανακλά τα μικροκύματα, όπως ακριβώς ένας επιβάτης αεροπλάνου θα μπορούσε να δει τον ωκεανό να λάμψει με το ηλιακό φως μόνο σε συγκεκριμένες γωνίες.«Μακριά από τα βουνά της, η επιφάνεια μοιάζει περισσότερο με τις Μεγάλες Πεδιάδες της Βόρειας Αμερικής, και παρόλο που η Ιώ είναι ένα βραχώδες σώμα, το επιφανειακό υλικό έχει πολύ χαμηλή πυκνότητα - περισσότερο σαν ελαφρόπετρα ή αφράτη ηφαιστειακή τέφρα παρά με συμπαγή βράχο», δήλωσε ο Μπράουν. Περισσότερα για την Τζούνο Ένα τμήμα του Caltech στην Πασαντίνα της Καλιφόρνια, το JPL, διαχειρίζεται την αποστολή Juno για τον κύριο ερευνητή, Scott Bolton, του Southwest Research Institute. Το Juno αποτελεί μέρος του Προγράμματος New Frontiers της NASA, το οποίο διαχειρίζεται το Κέντρο Διαστημικών Πτήσεων Marshall του οργανισμού στο Χάντσβιλ της Αλαμπάμα, για την Διεύθυνση Επιστημονικών Αποστολών της NASA στην Ουάσινγκτον. Η Lockheed Martin Space στο Ντένβερ κατασκεύασε και λειτουργεί το διαστημόπλοιο. Περισσότερες πληροφορίες για το Juno βρίσκονται στη διεύθυνση: https://science.nasa.gov/mission/juno Η βόρεια πολική περιοχή του ηφαιστειακού φεγγαριού του Δία, Ιώ, καταγράφηκε από το Juno της NASA κατά τη διάρκεια της 57ης κοντινής προσέγγισης του διαστημοπλοίου από τον αέριο γίγαντα στις 30 Δεκεμβρίου 2023. Τα δεδομένα από αυτήν την πτήση και από μία στις 3 Φεβρουαρίου 2024 βοηθούν τους επιστήμονες να κατανοήσουν το εσωτερικό της Ιώ. Αυτός ο χάρτης αντιπροσωπεύει δεδομένα που καταγράφηκαν από το όργανο Microwave Radiometer στο Juno της NASA, υποδεικνύοντας θερμότητα που ανεβαίνει ακριβώς κάτω από την επιφάνεια του φεγγαριού του Δία, Ιώ. Τα χρώματα απεικονίζουν μια ξεχωριστή διαβάθμιση θερμοκρασίας σε όλη τη σελήνη, με την πιο ακραία, εντοπισμένη παραγωγή θερμότητας με κόκκινο χρώμα. Αυτό το γραφικό απεικονίζει τις περιοχές της Ιούς που ελήφθησαν ως δείγματα από το όργανο Microwave Radiometer στο διαστημόπλοιο Juno της NASA κατά τη διάρκεια δύο κοντινών πτήσεων του φεγγαριού του Δία.

Συναγερμός στην OpenAI: Η Τεχνητή Νοημοσύνη «δραπέτευσε» και εξαπέλυσε αυτόνομα «άνευ προηγουμένου» κυβερνοεπίθεση. Το συμβάν έχει προκαλέσει έντονο προβληματισμό για το πόσο ασφαλής είναι πλέον η νέα γενιά των αυτόνομων AI agents Πρωτοφανές περιστατικό αποκάλυψε η OpenAI, καθώς προηγμένα μοντέλα τεχνητής νοημοσύνης κατάφεραν να παρακάμψουν το προστατευμένο περιβάλλον δοκιμών, να αποκτήσουν πρόσβαση σε εξωτερικά συστήματα και να επιχειρήσουν κυβερνοεπίθεση χωρίς ανθρώπινη παρέμβαση.Μέχρι σήμερα οι μεγαλύτεροι φόβοι γύρω από την τεχνητή νοημοσύνη παρέμεναν, σε μεγάλο βαθμό, θεωρητικοί. Η OpenAI υποστηρίζει πλέον ότι για πρώτη φορά είδε ένα από τα πιο προηγμένα συστήματά της να ξεπερνά τα όρια που του είχαν τεθεί και να ενεργεί αυτόνομα με τρόπο που οι ίδιοι οι δημιουργοί του χαρακτηρίζουν «πρωτοφανή».Κατά τη διάρκεια εσωτερικής δοκιμής ασφαλείας, προηγμένοι AI agents κατάφεραν να εντοπίσουν αδυναμίες στο προστατευμένο περιβάλλον («sandbox») όπου δοκιμάζονταν, να διαφύγουν από αυτό και στη συνέχεια να επιχειρήσουν κυβερνοεπίθεση εναντίον του Hugging Face, της μεγαλύτερης ίσως πλατφόρμας παγκοσμίως για τη φιλοξενία και ανταλλαγή μοντέλων τεχνητής νοημοσύνης. Το περιστατικό ερευνάται από κοινού από τις δύο εταιρείες. Πώς «δραπέτευσαν» οι AI agents Οι λεγόμενοι AI agents διαφέρουν από τα συνηθισμένα chatbots, καθώς δεν περιορίζονται στο να απαντούν σε ερωτήσεις. Μπορούν, αφού λάβουν έναν αρχικό στόχο από άνθρωπο, να ενεργούν μόνοι τους, να λαμβάνουν αποφάσεις και να εκτελούν σύνθετες αλληλουχίες ενεργειών.Σύμφωνα με την OpenAI, κατά τη διάρκεια δοκιμών οι agents ανακάλυψαν κενά ασφαλείας στο sandbox, παρακάμπτοντας τους περιορισμούς που είχαν σχεδιαστεί ακριβώς για να τους κρατούν απομονωμένους.Αφού απέκτησαν πρόσβαση εκτός του ελεγχόμενου περιβάλλοντος, εντόπισαν το Hugging Face ως πιθανή πηγή πληροφοριών και επιχείρησαν να αποκτήσουν πρόσβαση σε εσωτερικά εταιρικά συστήματα. Η OpenAI χαρακτήρισε το περιστατικό «άνευ προηγουμένου». «Όλα έγιναν αυτόνομα» Ο διευθύνων σύμβουλος του Hugging Face, Κλεμέν Ντελάνγκ, παραδέχθηκε ότι ακόμη και οι ίδιοι οι ερευνητές εντυπωσιάστηκαν από όσα συνέβησαν«Είναι απίστευτο ότι όλα αυτά έγιναν αυτόνομα», έγραψε στην πλατφόρμα Χ, επιβεβαιώνοντας ότι η κοινή έρευνα συνεχίζεται και ότι πρόκειται πιθανόν για το πρώτο περιστατικό αυτού του είδους.Η εταιρεία ανακοίνωσε ότι έχει ήδη διορθώσει τα κενά ασφαλείας που αξιοποιήθηκαν και έχει ανακατασκευάσει τα επηρεαζόμενα συστήματα, ενώ εξακολουθεί να εξετάζει εάν επηρεάστηκαν δεδομένα πελατών ή συνεργατών. «Η κυβερνοεπίθεση με τεχνητή νοημοσύνη δεν είναι πλέον θεωρία» Η υπόθεση έχει προκαλέσει έντονη ανησυχία στον χώρο της κυβερνοασφάλειας.«Τα αυτόνομα επιθετικά εργαλεία που βασίζονται στην τεχνητή νοημοσύνη δεν αποτελούν πλέον θεωρητικό σενάριο», προειδοποίησε το Hugging Face, τονίζοντας ότι οι εταιρείες θα πρέπει πλέον να αντιμετωπίζουν τα μοντέλα τεχνητής νοημοσύνης ως πιθανή επιφάνεια επίθεσης και να χρησιμοποιούν επίσης AI για την άμυνά τους.Ειδικοί σημειώνουν ότι η άμυνα εξακολουθεί να κινείται με ανθρώπινους ρυθμούς, ενώ οι επιθέσεις εξελίσσονται πλέον με την ταχύτητα των μηχανών. «Δεν απέδειξε ότι η AI ξέφυγε από τον έλεγχο» Παρά τον θόρυβο που προκάλεσε η αποκάλυψη, αρκετοί επιστήμονες εμφανίζονται πιο συγκρατημένοι.Ο καθηγητής Μηχανικής Μάθησης του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ Νιλ Λόρενς χαρακτήρισε το περιστατικό εντυπωσιακό, αλλά υποστήριξε ότι παραμένει εντός των γνωστών δυνατοτήτων των σημερινών ισχυρών μοντέλων τεχνητής νοημοσύνης.Άλλοι ειδικοί στρέφουν την κριτική τους στην ίδια την OpenAI, υποστηρίζοντας ότι το πρόβλημα δεν ήταν τόσο η «ευφυΐα» των μοντέλων όσο η ανεπαρκής ασφάλεια του περιβάλλοντος δοκιμών.«Φαίνεται ότι η OpenAI δεν δημιούργησε ένα αρκετά ασφαλές sandbox», σχολίασε η Τζίνα Νεφ, επικεφαλής του Minderoo Centre for Technology and Democracy του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ. Τεχνολογικό επίτευγμα ή επίδειξη ισχύος; Το περιστατικό έρχεται σε μια περίοδο ιδιαίτερα έντονου ανταγωνισμού στην αγορά της τεχνητής νοημοσύνης.Η OpenAI δέχεται αυξανόμενη πίεση από την Anthropic, η οποία έχει τραβήξει τα φώτα της δημοσιότητας με τα προηγμένα μοντέλα Claude Mythos, ενώ πριν από λίγες ημέρες η κινεζική Moonshot παρουσίασε το νέο μεγάλο μοντέλο Kimi K3.Ορισμένοι αναλυτές εκτιμούν ότι η δημοσιοποίηση του συμβάντος λειτουργεί και ως επίδειξη των δυνατοτήτων των μοντέλων της OpenAI, αναδεικνύοντας το επίπεδο αυτονομίας που έχουν πλέον αποκτήσει.Άλλοι, αντίθετα, θεωρούν ότι η αποκάλυψη αποτελεί προειδοποίηση για μια νέα εποχή, στην οποία τα συστήματα τεχνητής νοημοσύνης δεν θα χρειάζονται πλέον άμεσες ανθρώπινες εντολές για να εντοπίζουν αδυναμίες, να λαμβάνουν αποφάσεις και να εξαπολύουν σύνθετες κυβερνοεπιθέσεις.Το μόνο βέβαιο είναι ότι το περιστατικό ανοίγει μια νέα συζήτηση για το κατά πόσο οι υπάρχουσες δικλίδες ασφαλείας επαρκούν απέναντι στην ολοένα και μεγαλύτερη αυτονομία των συστημάτων τεχνητής νοημοσύνης. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2141120/synagermos-stin-openai-i-techniti-noimosyni-drapeteyse-kai-exapelyse-aytonoma-aney-proigoymenoy-kyvernoepithesi/

Το James Webb ανακάλυψε το μυστικό των πρώτων κοσμικών εργοστασίων στο Σύμπαν. Φωτίζεται ο μηχανισμός παραγωγής άστρων και ανάπτυξης γαλαξιών στις απαρχές του Κόσμου. Χρησιμοποιώντας το διαστημικό τηλεσκόπιο James Webb αστρονόμοι αποκάλυψαν μυστικά των πρώτων γαλαξιών που γέμισαν το νεαρό Σύμπαν με κοσμική σκόνη, ένα βασικό συστατικό για τη γέννηση νέων άστρων και την ανάπτυξη των γαλαξιών.Παρότι το James Webb είναι αρκετά ισχυρό ώστε να παρατηρεί πολλούς από αυτούς τους αρχέγονους γαλαξίες εξακολουθεί να έχει περιορισμούς όταν πρόκειται να μελετήσει λεπτομερώς την εσωτερική τους δομή. Για να ξεπεράσει αυτό το εμπόδιο η ερευνητική ομάδα στράφηκε στη μελέτη ενός πολύ πιο κοντινού και σύγχρονου γαλαξία ο οποίος παρουσιάζει πολλά χαρακτηριστικά παρόμοια με εκείνα των πρώτων γαλαξιών του Σύμπαντος.Αντί να προσπαθήσουν να παρατηρήσουν άμεσα τις διεργασίες που εμπλούτισαν τους πρώτους γαλαξίες με «μέταλλα» — όπως αποκαλούν οι αστρονόμοι όλα τα στοιχεία βαρύτερα από το υδρογόνο και το ήλιο — οι ερευνητές μελέτησαν έναν νάνο γαλαξία που βρίσκεται μόλις 4,6 εκατομμύρια έτη φωτός μακριά.«Η άμεση μελέτη των γαλαξιών που υπήρχαν στο πρώιμο Σύμπαν εξακολουθεί να είναι εξαιρετικά δύσκολη. Γι’ αυτό η παρατήρηση ενός κοντινού γαλαξία, όπως ο Sextans A, ο οποίος παρουσιάζει παρόμοιες χημικές συνθήκες, μας δίνει μια πολύτιμη ευκαιρία να κατανοήσουμε πώς εξελίχθηκαν οι πρώτες γενιές άστρων και ποιον ρόλο διαδραμάτισαν στη μεταμόρφωση του διαστρικού μέσου» δήλωσε ο επικεφαλής της έρευνας Κλαούντιο Γκαβέτι από το Εθνικό Ινστιτούτο Αστροφυσικής της Ιταλίας (INAF). Πώς ο Sextans A μιμείται τους αρχαίους γαλαξίες Το πρώιμο Σύμπαν ήταν χημικά πολύ απλό. Κυριαρχούνταν σχεδόν αποκλειστικά από υδρογόνο και ήλιο ενώ τα βαρύτερα στοιχεία υπήρχαν σε ελάχιστες ποσότητες. Αυτό σημαίνει ότι η πρώτη γενιά άστρων, γνωστή ως άστρα Πληθυσμού III (Population III ή Pop III) περιείχε πολύ λίγα μέταλλα. Κατά τη διάρκεια της ζωής τους όμως, αυτά τα πρώτα άστρα συνέτηκαν υδρογόνο και ήλιο στους πυρήνες τους, δημιουργώντας βαρύτερα στοιχεία. Όταν έφτασαν στο τέλος της ζωής τους εξερράγησαν ως υπερκαινοφανείς (εκρήξεις σουπερνόβα) διασκορπίζοντας αυτά τα στοιχεία στο διαστρικό μέσο, τα τεράστια νέφη αερίων και σκόνης ανάμεσα στα άστρα.Με την πάροδο του χρόνου πυκνότερες και ψυχρότερες περιοχές αυτών των νεφών κατέρρευσαν υπό την επίδραση της βαρύτητας σχηματίζοντας τη δεύτερη γενιά άστρων τα άστρα Πληθυσμού II (Pop II), τα οποία ήταν πλέον πλουσιότερα σε μέταλλα χάρη στους προγόνους τους. Ο Ήλιος ανήκει στα άστρα Πληθυσμού I (Pop I) τα οποία περιέχουν ακόμη μεγαλύτερες ποσότητες βαρέων στοιχείων. Οι γαλαξίες και τα ευρήματα Ωστόσο δεν είναι όλοι οι σύγχρονοι γαλαξίες τόσο πλούσιοι σε μέταλλα. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα για τους νάνους γαλαξίες, όπως ο Sextans A, που βρίσκεται στα όρια της Τοπικής Ομάδας, του σμήνους γαλαξιών στο οποίο ανήκει ο γαλαξίας μας Ο Sextans A είναι τόσο φτωχός σε μέταλλα ώστε εκτιμάται ότι διαθέτει μόλις το 1% έως 7% των βαρέων στοιχείων που υπάρχουν στον Ήλιο. Αυτό τον καθιστά ιδανικό πρότυπο για τη μελέτη των φτωχών σε μέταλλα γαλαξιών του πρώιμου Σύμπαντος.Χρησιμοποιώντας τα όργανα NIRCam και MIRI του James Webb οι ερευνητές πραγματοποίησαν παρατηρήσεις υψηλής ανάλυσης του Sextans A, χαρτογραφώντας ολόκληρο τον πληθυσμό των άστρων του που βρίσκονται σε ένα εξελικτικό στάδιο γνωστό ως ασυμπτωτικός κλάδος των ερυθρών γιγάντων (Asymptotic Giant Branch – AGB).Σε αυτό το στάδιο, άστρα με μεγαλύτερη μάζα από τον Ήλιο έχουν εξαντλήσει το ήλιο στον πυρήνα τους σχηματίζοντας έναν αδρανή πυρήνα άνθρακα ενώ η πυρηνική σύντηξη συνεχίζεται σε εξωτερικά στρώματα όπου καίγονται εναλλάξ υδρογόνο και ήλιο. Ως αποτέλεσμα τα άστρα διογκώνονται σημαντικά και η φωτεινότητά τους μπορεί να αυξηθεί έως και χίλιες φορές.Οι παρατηρήσεις έδειξαν ότι περίπου το 90% των άστρων AGB που μελετήθηκαν δεν περιβάλλονταν από νέφη σκόνης. Ωστόσο περίπου 20 άστρα ήταν καλυμμένα από παχιά κελύφη σκόνης. Οι επιστήμονες διαπίστωσαν επίσης ότι αυτά τα «εργοστάσια παραγωγής σκόνης» σχηματίστηκαν πριν από περίπου 2 έως 3 δισεκατομμύρια χρόνια και προέρχονταν από άστρα με αρχική μάζα περίπου 1,5 φορά μεγαλύτερη από τη μάζα του Ήλιου. Σημαντικό βήμα για την κατανόηση του πρώιμου Σύμπαντος Η μελέτη αποτελεί σημαντική πρόοδο στην κατανόηση του ποια άστρα ήταν πιθανότερο να παράγουν τη μεταλλική σκόνη που εμπλούτισε τις επόμενες γενιές άστρων στο νεαρό Σύμπαν. Με αυτόν τον τρόπο συμβάλλει στη δημιουργία μιας πιο ολοκληρωμένης εικόνας για το πώς διαμορφώθηκε το Σύμπαν όπως το γνωρίζουμε σήμερα.Οι ερευνητές τονίζουν ότι τέτοιου είδους μελέτες θα ήταν αδύνατες πριν από την εκτόξευση του James Webb. «Το James Webb μάς επιτρέπει να παρατηρούμε με πρωτοφανή λεπτομέρεια περιβάλλοντα που μέχρι πριν από λίγα χρόνια ήταν απρόσιτα. Η αξία αυτών των δεδομένων δεν βρίσκεται μόνο στις εικόνες, αλλά και στη δυνατότητα να τις συγκρίνουμε με θεωρητικά μοντέλα και να επαληθεύσουμε κατά πόσο αυτά περιγράφουν σωστά την εξέλιξη των άστρων» δήλωσε η Φλάβια Ντελ Αγκλί από το INAF. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2141011/to-james-webb-anakalypse-to-mystiko-ton-proton-kosmikon-ergostasion-sto-sympan/ Εικόνα του Σύμπαντος από το James Webb και στην ένθετη εικόνα ο γαλαξίας Sextans A.

Ανακαλύφθηκε για πρώτη φορά δυαδική έκρηξη σουπερνόβα. Ερευνητική ομάδα με επικεφαλής Έλληνα επιστήμονα εντόπισε ένα σύστημα δύο άστρων που εξερράγησαν. Για πρώτη φορά επιστήμονες εντόπισαν ένα δυαδικό αστρικό σύστημα παρόμοιο με τους δύο Ήλιους του πλανήτη Τατούιν στο κινηματογραφικό έπος του «Star Wars», ένα σύστημα στο οποίο και τα δύο άστρα φαίνεται ότι εξερράγησαν ως υπερκαινοφανείς.Παρότι η Γη περιφέρεται γύρω από έναν μόνο άστρο περισσότεροι από τα μισά άστρα στο Σύμπαν ανήκουν σε συστήματα με δύο ή περισσότερα άστρα που περιφέρονται το ένα γύρω από το άλλο. «Στην περίπτωση των πολύ μεγάλων άστρων το ποσοστό όσων ανήκουν σε πολλαπλά αστρικά συστήματα είναι ακόμη μεγαλύτερο» δήλωσε στο Space.com ο επικεφαλής της μελέτης Μιλτιάδης Μιχαηλίδης μεταδιδακτορικός ερευνητής στο Πανεπιστήμιο Στάνφορντ της Καλιφόρνιας.Όταν τα μεγάλης μάζας άστρα εξαντλήσουν τα πυρηνικά τους καύσιμα ολοκληρώνουν τη ζωή τους με γιγαντιαίες εκρήξεις που ονομάζονται υπερκαινοφανείς και είναι πιο γνωστές με τον όρο σουπερνόβα. Οι εκρήξεις αυτές μπορούν για σύντομο χρονικό διάστημα να λάμπουν περισσότερο από όλα τα υπόλοιπα άστρα του γαλαξία τους μαζί.Μετά την έκρηξη συνήθως απομένουν υπέρθερμα νέφη αερίων και συντριμμιών που διαστέλλονται συνεχώς και είναι γνωστά ως υπολείμματα υπερκαινοφανών. Μέχρι σήμερα οι αστρονόμοι έχουν εντοπίσει περίπου 300 τέτοια υπολείμματα στο γαλαξία μας.Δεδομένου ότι τα περισσότερα μεγάλης μάζας άστρα βρίσκονται σε δυαδικά συστήματα οι επιστήμονες θεωρούσαν αναμενόμενο να υπάρχουν πολλά ζεύγη στα οποία και οι δύο αστέρες θα κατέληγαν ως σουπερνόβα. «Ωστόσο μέχρι σήμερα δεν είχε παρατηρηθεί ποτέ ένα τέτοιο σύστημα» εξήγησε ο Έλληνας ερευνητής.Ένας λόγος είναι ότι αν οι δύο αστέρες βρίσκονταν πολύ κοντά μεταξύ τους όταν εξερράγησαν, τα υπολείμματα των εκρήξεων μπορεί να φαίνονται σαν να προέρχονται από μία μόνο σουπερνόβα. Ένας άλλος πιθανός λόγος είναι ότι η έκρηξη του πρώτου άστρου μπορεί να εκτόξευσε τον συνοδό του τόσο μακριά, ώστε να χαθούν τα ίχνη της αρχικής τους σχέσης. Το Νεφέλωμα της Μέδουσας Στη νέα μελέτη, οι ερευνητές εξέτασαν το υπόλειμμα υπερκαινοφανούς IC 443, που βρίσκεται περίπου 6.000 έτη φωτός από τη Γη στον αστερισμό των Διδύμων. Το IC 443 είναι γνωστό και ως Νεφέλωμα της Μέδουσας, επειδή το σχήμα του θυμίζει μέδουσα.Πρόκειται για ένα από τα πιο μελετημένα υπολείμματα σουπερνόβα στον γαλαξία μας καθώς τα ωστικά κύματα της έκρηξης συγκρούστηκαν με τα γύρω νέφη αερίων και σκόνης, δημιουργώντας μια σειρά από ομόκεντρα κελύφη που μοιάζουν με τους κυματισμούς που σχηματίζονται όταν μια σταγόνα πέφτει στην επιφάνεια μιας λίμνης.Επιπλέον βρίσκεται σχετικά απομονωμένο από άλλα ουράνια αντικείμενα γεγονός που διευκολύνει την παρατήρησή του. Οι επιστήμονες ανέλυσαν επίσης ένα πολύ πιο αχνό και σχεδόν άγνωστο γειτονικό αντικείμενο, με την ονομασία G189.6+3.3.Το αντικείμενο αυτό είχε εντοπιστεί για πρώτη φορά το 1994 από τον γερμανικό δορυφόρο ROSAT μέσω των ασθενών ακτίνων Χ που εξέπεμπε. Αργότερα, το ρωσογερμανικό διαστημικό παρατηρητήριο Spektrum Roentgen Gamma (SRG) αποκάλυψε ότι το G189.6+3.3 διαθέτει δομές σε μορφή κελύφους, ένδειξη ότι πρόκειται επίσης για υπόλειμμα υπερκαινοφανούς. Στοιχεία ότι τα δύο άστρα ήταν ζευγάρι Για τη νέα έρευνα, η ομάδα ανέλυσε περισσότερα από 16 χρόνια παρατηρήσεων του Διαστημικού Τηλεσκοπίου Ακτίνων Γάμμα Fermi της NASA σε συνδυασμό με παλαιότερες παρατηρήσεις στις ακτίνες Χ, στο ορατό φως και στα ραδιοκύματα.Τα δεδομένα αποκάλυψαν ότι τόσο το IC 443 όσο και το G189.6+3.3 συγκρούονται με το ίδιο διαστρικό νέφος υδρογόνου, γεγονός που δείχνει ότι βρίσκονται πολύ κοντά μεταξύ τους στον διαστημικό χώρο. Τα κέντρα των δύο εκρήξεων απέχουν μεταξύ τους μόλις 30 έως 50 έτη φωτός.Οι υπολογισμοί έδειξαν ότι η πιθανότητα να πρόκειται απλώς για δύο άσχετα υπολείμματα υπερκαινοφανών που τυχαίνει να βρίσκονται τόσο κοντά είναι περίπου μία στις χίλιες. «Αυτό υποδηλώνει ότι πιθανότατα πρόκειται για το πρώτο γνωστό ζεύγος υπερκαινοφανών που προέρχεται από δυαδικό αστρικό σύστημα» ανέφερε ο Μιλτιάδης Μιχαηλίδης. Τι σημαίνει η ανακάλυψη Οι ερευνητές εκτιμούν ότι το G189.6+3.3 είναι παλαιότερο από το IC 443. Το άστρο που δημιούργησε το G189.6+3.3 εξερράγη πριν από περίπου 20.000 έως 110.000 χρόνια, ενώ το IC 443 σχηματίστηκε από μια έκρηξη που συνέβη πριν από περίπου 8.000 έως 9.000 χρόνια. Τα δύο αρχικά άστρα εκτιμάται ότι είχαν μάζα τουλάχιστον 20 φορές μεγαλύτερη από εκείνη του Ήλιου.Η ανακάλυψη μπορεί να βοηθήσει τους αστρονόμους να κατανοήσουν καλύτερα τον τρόπο με τον οποίο εξελίσσονται, αλληλεπιδρούν και πεθαίνουν τα δυαδικά συστήματα άστρων μεγάλης μάζας.Όπως επισημαίνει ο Μιλτιάδης Μιχαηλίδης η περαιτέρω μελέτη των G189.6+3.3 και IC 443 θα μπορούσε να αποκαλύψει ακόμη και πόση ώθηση δέχθηκε το δεύτερο άστρο όταν ο συνοδός του εξερράγη ως σουπερνόβα, προσφέροντας πολύτιμες πληροφορίες για τη δυναμική αυτών των εξαιρετικά σπάνιων συστημάτων. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2140924/anakalyfthike-gia-proti-fora-dyadiki-ekrixi-soypernova/ Στην εικόνα το κατάλοιπο σουπερνόβα του Νεφελώματος της Μέδουσας (δεξιά), το διαστρικό νέφος με το οποίο αλληλεπιδρά και ένα χαρακτηριστικό καμπυλωτό νημάτιο στην επάνω αριστερή πλευρά του. Το νημάτιο, που απεικονίζεται εδώ τόσο στο ορατό όσο και στο υπεριώδες (UV) φως, αποτελεί το ορατό τμήμα ενός δεύτερου, επικαλυπτόμενου καταλοίπου σουπερνόβα, του G189.6+3.3, το οποίο είναι πολύ πιο έντονο στις ραδιοπαρατηρήσεις και στις ακτίνες Χ.

Ο καρχαρίας που ζει 400 χρόνια – Τι μυστικά αποκαλύπτει για τη μακροζωΐα. Ένα γκρίζο σώμα μήκους περίπου τριών μέτρων ξεβράστηκε τον Απρίλιο στις ακτές της κομητείας Σλάιγκο, στη δυτική Ιρλανδία. Για τους περισσότερους ήταν ακόμη ένας νεκρός καρχαρίας. Για τους επιστήμονες, όμως, ήταν ένας «επισκέπτης» από μια άλλη εποχή.Σύμφωνα με ρεπορτάζ του BBC o καρχαρίας της Γροιλανδίας που εντοπίστηκε νεκρός υπολογίζεται ότι είχε ηλικία τουλάχιστον 150 ετών. Γεννήθηκε όταν βασίλευε η βασίλισσα Βικτωρία στη Βρετανία και πρόεδρος των ΗΠΑ ήταν ο Αβραάμ Λίνκολν. Κι όμως, για το είδος του θεωρούνταν… ακόμη νέος.Ο συγκεκριμένος καρχαρίας αποτελεί το μακροβιότερο σπονδυλωτό ζώο του πλανήτη, με εκτιμώμενη διάρκεια ζωής που μπορεί να φθάνει ακόμη και τα 400 χρόνια, ενώ ορισμένες επιστημονικές εκτιμήσεις ανεβάζουν το ανώτατο όριο ακόμη και στα 500 χρόνια. Ένας οργανισμός που αψηφά τη γήρανση Αυτό που συναρπάζει περισσότερο τους ερευνητές δεν είναι μόνο η ηλικία του, αλλά ο τρόπος με τον οποίο καταφέρνει να παραμένει λειτουργικός επί αιώνες.Η καρδιά του συνεχίζει να λειτουργεί για εκατοντάδες χρόνια, οι ιστοί του εμφανίζουν εξαιρετικά αργούς ρυθμούς φθοράς, ενώ ακόμη και τα μάτια του παρουσιάζουν αξιοσημείωτη ανθεκτικότητα στη γήρανση, σε αντίθεση με ό,τι συμβαίνει στα περισσότερα σπονδυλωτά.Οι επιστήμονες ελπίζουν ότι η μελέτη των μηχανισμών αυτών θα μπορούσε να προσφέρει πολύτιμες απαντήσεις για τη βιολογία της γήρανσης και, μακροπρόθεσμα, ακόμη και για την ανθρώπινη μακροζωία. Ένα από τα μεγαλύτερα μυστήρια των ωκεανών Παρά το εντυπωσιακό του μέγεθος – φτάνει τα πέντε μέτρα μήκος και μπορεί να ζυγίζει εκατοντάδες κιλά – ο καρχαρίας της Γροιλανδίας παραμένει ένα από τα λιγότερο μελετημένα μεγάλα θαλάσσια ζώα.Ζει στα παγωμένα νερά της Αρκτικής και του Βόρειου Ατλαντικού, γύρω από τη Γροιλανδία, την Ισλανδία και τον Καναδά, σε μεγάλα βάθη και με εξαιρετικά αργές κινήσεις.Τρέφεται κυρίως με νεκρά ζώα, όμως έχει καταγραφεί να αιφνιδιάζει ακόμη και φώκιες, χρησιμοποιώντας ισχυρή αναρρόφηση για να καταπιεί ολόκληρη τη λεία του.Παρά τις δεκαετίες έρευνας, οι επιστήμονες εξακολουθούν να αγνοούν βασικά στοιχεία της ζωής του. Δεν γνωρίζουν πού αναπαράγεται, πού γεννά τα μικρά του, πόσα γεννά κάθε φορά ή κάθε πότε αναπαράγεται. Ωριμάζει… μετά από ενάμιση αιώνα Ένα από τα πιο εντυπωσιακά χαρακτηριστικά του είδους είναι ο εξαιρετικά αργός ρυθμός ανάπτυξής του.Οι ερευνητές εκτιμούν ότι οι καρχαρίες της Γροιλανδίας φθάνουν σε αναπαραγωγική ωριμότητα μόλις μετά τα 150 χρόνια ζωής. Αυτό σημαίνει ότι το ζώο που ξεβράστηκε στην Ιρλανδία πιθανότατα μόλις είχε αποκτήσει τη δυνατότητα να συμβάλει στην αναπαραγωγή του πληθυσμού.Ακριβώς γι’ αυτό οι επιστήμονες αντιμετώπισαν τον θάνατό του ως σημαντική απώλεια για το είδος. Το πολύτιμο μάθημα ενός νεκρού καρχαρία Η νεκροψία πραγματοποιήθηκε από ερευνητές του Εθνικού Μουσείου της Ιρλανδίας και πανεπιστημιακών ιδρυμάτων, χωρίς να εντοπιστούν ίχνη τραυματισμού ή εμπλοκής σε αλιευτικά εργαλεία.Το δέρμα, τα όργανα και οι ιστοί συλλέχθηκαν για περαιτέρω ανάλυση, ενώ το μουσείο σχεδιάζει να εκθέσει το εντυπωσιακό ζώο ώστε να αναδείξει τόσο τη μοναδική βιολογία του όσο και τα πολλά ερωτήματα που εξακολουθούν να περιβάλλουν το πιο μακρόβιο σπονδυλωτό της Γης.Για την επιστήμη, ο καρχαρίας της Γροιλανδίας δεν αποτελεί απλώς ένα σπάνιο θαλάσσιο είδος. Είναι ένα ζωντανό εργαστήριο της εξέλιξης, που ίσως κρύβει απαντήσεις σε ένα από τα μεγαλύτερα ερωτήματα της βιολογίας: γιατί κάποιοι οργανισμοί καταφέρνουν να νικούν τον χρόνο. https://www.naftemporiki.gr/green/wildlife/2140933/o-karcharias-poy-zei-400-chronia-ti-mystika-apokalyptei-gia-ti-makrozoia/

Roscosmos Chibis-M εν δράσει: Πώς εκπαιδεύονται οι κοσμοναύτες πριν επιστρέψουν στη Γη. Στις 26 Ιουλίου, οι κοσμοναύτες της Roscosmos, Sergei Kud-Sverchkov και Sergei Mikayev, και ο αστροναύτης της NASA, Christopher Williams, θα επιστρέψουν στην πατρίδα τους. Το πλήρωμα προετοιμάζεται ενεργά όχι μόνο για την προσγείωση, αλλά και για την επιστροφή στις κανονικές συνθήκες διαβίωσης, συμπεριλαμβανομένης της έκθεσης στη βαρύτητα της Γης. Ιδιαίτερη προσοχή δίνεται στην καρδιαγγειακή προσαρμογή. Κατά το τελικό στάδιο της πτήσης, οι κοσμοναύτες εκτελούν ειδική εκπαίδευση στην προληπτική στολή κενού Chibis-M. Δημιουργεί αρνητική σχετική πίεση στο κάτω μισό του σώματος, εξασφαλίζοντας ροή αίματος παρόμοια με αυτή που προκαλείται από τη βαρύτητα. Η τακτική χρήση της στολής πριν από την προσγείωση «εκπαιδεύει» το σώμα να αναδιανέμει το αίμα σε όρθια θέση, μειώνοντας δραματικά τον κίνδυνο ζάλης και λιποθυμίας μετά την προσγείωση. Στη φωτογραφία: κοσμοναύτης Sergei Kud-Sverchkov https://vk.com/roscosmos?w=wall-30315369_624341

Τροφοδοσία μέσω οπτικής ίνας για την ενεργοποίηση ενός υπόγειου εξερευνητή στη Σελήνη (LUX) Οι σωλήνες λάβας είναι ένας από τους πιο ενδιαφέροντες και εντελώς άγνωστους στόχους για τη σεληνιακή επιστήμη και εξερεύνηση. Το σεληνιακό φεγγίτη Mare Tranquillitatis έχει διαστάσεις περίπου 100 μέτρα επί 88 μέτρα και βάθος 133 μέτρα. Τα δεδομένα του Lunar Reconnaissance Orbiter δείχνουν ότι το λάκκο οδηγεί σε έναν εκτεταμένο υπόγειο σωλήνα λάβας που μπορεί να συνεχίζεται για χιλιόμετρα. Η αποστολή Lunar Underground eXplorer (LUX) επιδιώκει να εξερευνήσει και να χαρτογραφήσει αυτές τις σήραγγες για να αξιολογήσει τα πλεονεκτήματά τους ως προστατευμένες τοποθεσίες για επανδρωμένες σεληνιακές βάσεις (φυσικά προστατευμένες από την κοσμική ακτινοβολία) και να απαντήσει σε επιστημονικά ερωτήματα που θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε ανακαλύψεις στην πλανητική γεωλογία και την αστροβιολογία. Υπάρχουν σοβαρές προκλήσεις με μια τέτοια εξερεύνηση. Απαιτεί κάθετη είσοδο. η μορφολογία θα είναι περίπλοκη. δεν υπάρχει δυνατότητα ασύρματης μετάδοσης δεδομένων στο όχημα προσεδάφισης. θα είναι ενεργειακά απαιτητική (λόγω του πλήρους σκότους). η εξερεύνηση και η πλοήγηση σε εντελώς μη χαρτογραφημένα τρισδιάστατα περιβάλλοντα είναι ενεργοβόρα και δεν υπάρχει βοήθεια πλοήγησης GPS. Το κρίσιμο σημείο είναι ότι το σύστημα πρέπει να είναι μη ρυπογόνο, ώστε να μην επηρεάζει τις μετρήσεις αισθητήρων του παρθένου περιβάλλοντος.Προτείνουμε τη μετάδοση ισχύος λέιζερ μέσω οπτικής ίνας (PoF) για να καταστεί δυνατή μια αιωρούμενη ρομποτική εξερεύνηση σεληνιακού σωλήνα λάβας και επιστημονική αποστολή. Καθώς ένα ή περισσότερα οχήματα LUX κατεβαίνουν στο λάκκο Mare Tranquillitatis (και στις σήραγγες πέρα από αυτό), ένας λεπτός, ελαφρύς, στιβαρός, οπτικός κυματοδηγός (ίνα) τυλίγεται από ένα spooler επί του οχήματος. Ένα όχημα προσεδάφισης ή rover φέρει ένα λέιζερ (και την πηγή ενέργειάς του) που παρέχει PoF σε ένα όχημα εξερεύνησης LUX. Ένας κυματοδηγός οπτικής ίνας που αναπτύσσεται σε όχημα θα επιτρέψει τρεις νέες δυνατότητες: εξασφαλισμένη μετάδοση δεδομένων υψηλής ταχύτητας χωρίς οπτική επαφή, παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας επί του οχήματος και ειδική ώθηση (Isp) ενισχυμένη με λέιζερ για ένα μη ρυπογόνες σύστημα πρόωσης ψυχρού αερίου. Συνολικά, υποθέτουμε ότι αυτά θα βελτιώσουν σημαντικά το εύρος, τη διάρκεια και την ποιότητα της επιστήμης και της εξερεύνησης για την υποθαλάσσια σεληνιακή (και τελικά τον Άρη) εξερεύνηση. Ενώ υπάρχουν άλλες προτάσεις για αποστολές σεληνιακού σωλήνα λάβας, καμία δεν έχει τους μοναδικούς συνδυασμούς στοιχείων που επιτρέπουν την ιδέα μας.Η προτεινόμενη εργασία της NIAC θα είναι μια μελέτη σκοπιμότητας για να αποδειχθεί ότι η τεχνολογία PoF θα μπορούσε να βελτιώσει την εμβέλεια και τη διάρκεια επαρκώς ώστε να καταστεί δυνατή η αποστολή LUX. Η προηγούμενη εργασία μας δείχνει ότι η οπτική ίνα που αναπτύσσεται σε οχήματα είναι εξαιρετικά αποτελεσματική για τη μεταφορά δεδομένων και την παράταση της διάρκειας της αποστολής, ακόμη και με ένα μικρό λέιζερ σε επίπεδο πλακέτας (1-2 kW). Το βασικό άγνωστο είναι η πιθανή βελτίωση του Isp (και επομένως της εμβέλειας) από την πρόωση με θέρμανση λέιζερ PoF. Αυτό θα αξιολογηθεί μέσω ενός πλήρους σχεδιασμού συστήματος βελτιστοποιημένου για SWaP από άκρο σε άκρο, εστιάζοντας στην αποτελεσματικότητα της θέρμανσης λέιζερ για ένα δεδομένο σχεδιασμό προωθητικού και προωθητικού. Θα εξετάσουμε διάφορες στρατηγικές μεταφοράς θερμότητας για τη μεγιστοποίηση του Isp για μια σταθερή μάζα προωθητικού. Οι επιλογές σχεδιασμού θα εξισορροπήσουν το μέγεθος, τη μάζα, το ωφέλιμο φορτίο και το προωθητικό του LUX με την ισχύ του λέιζερ που απαιτείται για την επίτευξη σημαντικών διεισδύσεων στον σωλήνα λάβας. Οι CONOPs μιας αποστολής LUX θα αξιολογήσουν την ικανότητα επίτευξης των επιστημονικών στόχων εντός περιορισμών μάζας και διάρκειας, λαμβάνοντας υπόψη τις αβεβαιότητες της αποστολής και τις στρατηγικές μετριασμού. Η ομάδα CONOPS της αποστολής μας συνδυάζει έναν μοναδικό συνδυασμό εμπειρογνωμοσύνης στην εξερεύνηση των επίγειων αναλογικών σπηλαίων με τον σχεδιασμό πλανητικών αποστολών. Αντιμετωπίζοντας τους κινδύνους που συνδέονται με την άγνωστη φύση του σπηλαίου, η τελική έκθεση Φάσης Ι θα χρησιμεύσει επίσης ως οδηγός για οποιονδήποτε μελλοντικό σχεδιασμό αποστολών σε σεληνιακό σπήλαιο. Η Φάση II θα περιλαμβάνει εργαστηριακές δοκιμές υποκλίμακας για την ποσοτικοποίηση της αυξημένης Isp χρησιμοποιώντας ένα λέιζερ οπτικών ινών 1070nm που μεταδίδεται σε ένα χιλιόμετρο κυματοδηγού οπτικών ινών.Η προτεινόμενη μελέτη θα μπορούσε να επιτρέψει την πρώτη εξερεύνηση σπηλαίων εκτός πλανήτη. Αυτό θα μπορούσε επίσης να προωθήσει άλλες εφαρμογές εξερεύνησης πλανητών που απαιτούν παροχή ενέργειας χωρίς οπτική επαφή σε απομακρυσμένες τοποθεσίες. Επιπλέον, η τεχνολογία μας έχει ευρύ δυναμικό διπλής χρήσης για επίγειες εφαρμογές, επιτρέποντας τη συνεχή οπτική μετάδοση ενέργειας σε κινητές πλατφόρμες στην ξηρά, στον αέρα ή υποβρυχίως. https://www.nasa.gov/directorates/stmd/niac/niac-studies/power-over-fiber-to-enable-a-lunar-underground-explorer-lux/ Γραφική απεικόνιση της ιδέας LUX.

Ενεργά κατευθυνόμενοι αστερισμοί Femtosat για επιτόπια εξερεύνηση των δακτυλίων, της ατμόσφαιρας και της μαγνητόσφαιρας του Κρόνου. Προτείνουμε μια αποστολή που θα χρησιμοποιήσει ~10.000 ενεργά κατευθυνόμενους φεμτο-δορυφόρους για να χαρτογραφήσει τη σύνθεση των δακτυλίων, τη σύνθεση και την πυκνότητα της ατμόσφαιρας, καθώς και την κατανομή του μαγνητικού πεδίου του Κρόνου. Η διεξαγωγή επιτόπιων ερευνών των δακτυλίων του Κρόνου με μία μόνο ναυαρχίδα, όπως το Cassini, θα ενείχε έναν απαράδεκτα υψηλό κίνδυνο αποτυχίας της αποστολής λόγω συγκρούσεων σωματιδίων. Ωστόσο, η κατανεμημένη φύση της προτεινόμενης αποστολής σημαίνει ότι μπορεί να αποδεχτεί έναν κίνδυνο που θα μπορούσε να καταστρέψει πολλούς από τους φεμτο-δορυφόρους στον αστερισμό, καθιστώντας δυνατή την επιτόπια έρευνα του δακτυλίου. https://www.nasa.gov/directorates/stmd/niac/actively-steerable-femtosat-constellations-for-in-situ-exploration-of-saturns-rings-atmosphere-and-magnetosphere/ Γραφική απεικόνιση της ιδέας των Ενεργά Κατευθυνόμενων Αστερισμών Femtosat.

ΛΗΣΘΗΣΗ: Παρατήρηση του φωτός μιας μαύρης τρύπας μέσω συσχέτισης έντασης. Η μελέτη Φάσης Ι του OBLIVION θα αξιολογήσει τη σκοπιμότητα μιας νέας αρχιτεκτονικής συμβολόμετρου μόνο με βάση την ένταση για την άμεση γεωμετρική μέτρηση του δακτυλίου φωτονίων μιας υπερμεγέθους μαύρης τρύπας σε απόσταση γιγαπαρσέκ. Θα χρησιμοποιήσουμε συσχετίσεις έντασης Hanbury Brown-Twiss σε μήκος κύματος 1 cm, πετώντας δύο πανομοιότυπα διαστημόπλοια σε ηλιοκεντρική τροχιά 1,1 AU που να ακολουθεί τη Γη κατά 20°. Σε αυτή την αρχική τιμή, το πρώτο μηδενικό σημείο της καμπύλης συνοχής έντασης δεύτερης τάξης για έναν δακτύλιο που υποτάσσεται σε ~1 prad μπορεί να εντοπιστεί στο ±0,002 prad, αποδίδοντας προσδιορισμούς μάζας μαύρης τρύπας έως 3% - δέκα φορές ακριβέστεροι από την τρέχουσα χαρτογράφηση αντήχησης - και παρέχοντας μια ανεξάρτητη δοκιμή βαρύτητας ισχυρού πεδίου σε κοσμολογικές κλίμακες. Θα μεταφράσουμε αυτόν τον κορυφαίο επιστημονικό στόχο σε έναν επίσημο Πίνακα Ιχνηλασιμότητας Απαιτήσεων. Οι προϋπολογισμοί χρονικού jitter ανιχνευτή θα οριστούν σε ≤ 50 ps. Οι προσομοιώσεις μέτρησης φωτονίων θα ορίσουν SNR μηδενικής ανίχνευσης ≥ 10^4 σε σχέση με το φόντο του ουρανού και του σκοτεινού φόντου. Τα πρωτόκολλα αμφίδρομης οπτικής μεταφοράς χρόνου θα εξασφαλίσουν γνώση σχετικού διαχωρισμού σε ≤ 0,3 m. Και οι κατανομές ελέγχου στάσης θα εξασφαλίσουν ακρίβεια σκόπευσης ≤ 1 nrad. Κάθε απαίτηση θα αντιστοιχίζεται απευθείας στη γεωμετρία του σχηματισμού, τις διαδικασίες μετρολογίας, τα περιθώρια απόδοσης του ανιχνευτή και τις λειτουργίες του τμήματος εδάφους. Θα πραγματοποιήσουμε ανταλλαγές αρχιτεκτονικής αποστολής μεταξύ άμεσης εισαγωγής στην τροχιά 1,1 AU που ακολουθεί τη Γη και τροχιών που χρησιμοποιούν σεληνιακή ή γήινη βαρύτητα. Θα μοντελοποιήσουμε τους προϋπολογισμούς ΔV, τα περιθώρια προωθητικού φάσης ακτής και τις ανοχές έγχυσης εκτόξευσης. Θα προσομοιώσουμε την ανάπτυξη της γραμμής βάσης υπό την πίεση της ηλιακής ακτινοβολίας, τη θερμική κάμψη και τις διαταραχές τρίτου σώματος. Και θα συγκρίνουμε την παθητική μετατόπιση με τους συνεχείς βρόχους ελέγχου μικροπροώθησης για να διατηρήσουμε τον σχηματισμό εντός των παραγόμενων ορίων - όλα μέσω αναλυτικής αξιολόγησης χωρίς πρωτότυπα υλικού. Θα αναπτύξουμε ένα ενοποιημένο CONOPS που θα αλληλουχεί τον διαχωρισμό του οχήματος εκτόξευσης, την ανάπτυξη μεμβράνης-ανακλαστήρα, την ενεργοποίηση ανιχνευτή, τη βαθμονόμηση της εμβέλειας λέιζερ, τις συγχρονισμένες εκστρατείες παρατήρησης με ελιγμούς προσαρμογής της γραμμής βάσης και τον παροπλισμό στο τέλος της αποστολής σε μια συνεχή, χρονικά επισημασμένη επιχειρησιακή ροή. Θα συντάξουμε σενάρια ακολουθίας εντολών, χρονοδιαγράμματα επικοινωνίας επίγειου σταθμού, σχέδια τηλεμετρίας-downlink και πρωτόκολλα αμφίδρομης ανταλλαγής χρονισμού συνδεδεμένα με την τροχιακή γεωμετρία. Οι ενσωματωμένοι αλγόριθμοι ανίχνευσης ανωμαλιών και οι ρουτίνες ανάκτησης θα διατηρήσουν την ακεραιότητα των δεδομένων κατά τη διάρκεια των διακοπών σύνδεσης μετρολογίας ή της μετατόπισης σχηματισμού, όλα εντός του πεδίου εφαρμογής της αναλυτικής μελέτης. Θα εκτελέσουμε προσομοιώσεις υψηλής πιστότητας, από άκρο σε άκρο, συνδέοντας μοντέλα απόδοσης έντασης-συμβολομετρίας με ρεαλιστικές πηγές θορύβου και σφάλματος - συμπεριλαμβανομένων των μετρήσεων σκότους ανιχνευτή, της ροής υποβάθρου ουρανού, του jitter πλατφόρμας και της μετατόπισης ρολογιού - για να δημιουργήσουμε πίνακες συνδιακύμανσης σφάλματος, χάρτες ευαισθησίας και πλαίσια αξιολόγησης κινδύνου Monte Carlo. Ένα ολοκληρωμένο μητρώο κινδύνου θα καταγράφει τους κινδύνους σε επίπεδο αρχιτεκτονικής, θα τους κατατάσσει κατά πιθανότητα και συνέπεια και θα προτείνει στρατηγικές μετριασμού που θα περιλαμβάνονται πλήρως σε αναλυτικές εργασίες. Κατά την ολοκλήρωση της Φάσης Ι, θα παραδώσουμε τον επικυρωμένο Πίνακα Ιχνηλασιμότητας, μια έκθεση αρχιτεκτονικής αποστολής με λεπτομερείς αναλύσεις τροχιάς, περιλήψεις ΔV και προφίλ ανάπτυξης βάσης, ένα πλήρες έγγραφο CONOPS με διαγράμματα ροής συμβάντων, σενάρια εντολών και ορισμούς διεπαφών εδάφους-τμήματος, και μια ολοκληρωμένη συλλογή προσομοίωσης και αξιολόγησης κινδύνου με χάρτες ευαισθησίας και αναφορές Monte Carlo. Ένας οδικός χάρτης ανάπτυξης θα συνδέσει κάθε απαίτηση και εντοπισμένο κίνδυνο με στόχους τεχνολογικής ετοιμότητας και ορόσημα προσομοίωσης. Εστιάζοντας αποκλειστικά στις επιστημονικές απαιτήσεις, την αξιολόγηση αρχιτεκτονικής, τις έννοιες λειτουργίας και τη μοντελοποίηση σε επίπεδο συστήματος - χωρίς ανάπτυξη υλικού - η Φάση Ι του OBLIVION θα καθορίσει εάν η συμβολομετρία μόνο με βάση την ένταση μπορεί να προσφέρει μετασχηματιστική επιστήμη μαύρων τρυπών σε κλίμακες γιγαπαρσέκ και να προετοιμάσει το έδαφος για μια προσπάθεια σχεδιασμού Φάσης II. https://www.nasa.gov/general/oblivion-observing-black-hole-light-via-intensity-correlation/ Γραφική απεικόνιση της έννοιας OBLIVIAN.

Συνδυαστική Αρχιτεκτονική που προσφέρει Νεοκινητικότητα, Προσαρμοστικότητα στην Αφροδίτη και Επιβιωσιμότητα (CANVAS) ΚΑΙΝΟΤΟΜΙΑ: Οι αποστολές στην επιφάνεια της Αφροδίτης συνήθως στοχεύουν σε σύντομες διαμονές σε σταθερές τοποθεσίες λόγω των εξαιρετικά σκληρών συνθηκών εκεί και των περιορισμών διάρκειας ζωής που επιβάλλονται από τις τυπικές λύσεις ισχύος, θερμότητας και δομής. Προτείνουμε τρεις βασικές καινοτομίες για την παράταση της διάρκειας ζωής της αποστολής, παρέχοντας παράλληλα κινητικότητα στην επιφάνεια: (1) κλειστό σύστημα ισχύος ραδιοϊσοτόπων κύκλου Brayton που χρησιμοποιεί την εξωτερική σφαιρική επιφάνεια του ρόβερ ως ακτινοβολητή του, (2) εσωτερικά ηλεκτρονικά και επιστημονικά εξαρτήματα που λειτουργούν σε εξαιρετικά υψηλές θερμοκρασίες/πιέσεις (T/P) και (3) ένα υποσύστημα κινητικότητας στην επιφάνεια που δεν απαιτεί εξωτερικά εκτεθειμένους μηχανισμούς. Η διάρκεια ζωής αυτού του ρόβερ θα μπορούσε να ξεπεράσει αρκετά γήινα χρόνια. ΕΠΙΠΤΩΣΗ: Οι αποστολές με εξαιρετικά περιορισμένη διάρκεια μπορεί να έχουν εξίσου περιορισμένη διάρκεια ελκυστικότητας για βασικούς επιστημονικούς, πολιτικούς και δημόσιους φορείς. Έτσι, οι αποστολές στην επιφάνεια της Αφροδίτης που στοχεύουν σε λεπτά ή μόνο λίγες ώρες λειτουργίας είναι απίθανο να διατηρήσουν την υποστήριξη των ενδιαφερόμενων μερών. Εάν μπορεί εύλογα να θεωρηθεί ότι υπάρχει τρόπος επιβίωσης στην Αφροδίτη — ενώ παράλληλα πραγματοποιούνται επιστημονικές μετρήσεις για παραμονές που μετρώνται σε χρόνια και όχι σε ώρες — η ανάπτυξη αυτού του τρόπου επιβίωσης θα πρέπει να επιδιωχθεί δυναμικά. Έτσι, ο αντίκτυπος αυτής της προτεινόμενης προσπάθειας θα ήταν μελλοντικές αποστολές στην επιφάνεια της Αφροδίτης που δεν θα είναι απλώς στη μόδα το ένα έτος και θα είναι εκτός μόδας το επόμενο, αλλά αποστολές που θα έχουν μακροχρόνια ελκυστικότητα. ΑΠΟΣΤΟΛΗ: Μια πιθανή προτεινόμενη αποστολή θα ήταν μια σημαντικά διευρυμένη έκδοση αυτού που ελπίζει να πετύχει ο ανιχνευτής DaVinci κατά τη διάρκεια των 18 λεπτών της ζωής του στην επιφάνεια, αλλά για να το κάνει αυτό σε πολύ μεγαλύτερο χρονικό διάστημα και να το κάνει αυτό ενώ κινείται σε άλλες τοποθεσίες. Τα εσωτερικά επιστημονικά στοιχεία θα περιλαμβάνουν περιβαλλοντικά/χημικά όργανα παρακολούθησης εξαιρετικά υψηλής θερμοκρασίας/θερμοκρασίας (UHTP) με δυνατότητα, ένα σεισμόμετρο με δυνατότητα UHTP και άλλα όργανα με δυνατότητα UHTP (συμπεριλαμβανομένων καμερών) που δεν έχουν ακόμη καθοριστεί. Η επικοινωνία με τους σταθμούς δεδομένων της Γης θα απαιτούσε τη μεταφόρτωση δεδομένων σε έναν δορυφόρο αναμετάδοσης της Αφροδίτης σε τροχιά χρησιμοποιώντας ένα σύστημα επικοινωνίας/εξωτερική κεραία με δυνατότητα UHTP. Η επεξεργασία δεδομένων απαιτεί έναν επεξεργαστή με δυνατότητα UHTP. Επιπλέον, ένας νέος τίτλος, το DaVinci-CANVAS (ή DC), είναι μια διακριτική αναφορά σε βασικούς ενδιαφερόμενους φορείς που έχουν περιορισμένο προϋπολογισμό. ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ: Τα προτεινόμενα επιτεύγματα περιλαμβάνουν τον σχεδιασμό, την διαστασιολόγηση και την επιλογή: (1) στοιχείων υποσυστήματος κλειστού κύκλου Brayton· (2) εξαρτημάτων με δυνατότητα εξαιρετικά υψηλής θερμοδυναμικής/ηλεκτρικής ενέργειας (UHTP)· και (3) στοιχείων υποσυστήματος επιφανειακής κινητικότητας. Το υποσύστημα επιφανειακής κινητικότητας συνδυάζει έναν σφόνδυλο με δυνατότητα UHTP, αρκετά ισχυρό ώστε να προκαλεί την περιστροφή/κίνηση του σφαιρικού ρόβερ, και ένα αιολίπυλο που κινείται από έναν εσωτερικό συμπιεστή με δυνατότητα UHTP, για να συμπιέσει την ατμόσφαιρα της Αφροδίτης και να την εκτινάξει από τις αντίθετες πλευρές της σφαίρας με αρκετή δύναμη (ώθηση) ώστε να προκαλεί την περιστροφή/κίνηση του σφαιρικού ρόβερ. Για να επιβιώσει από την έκθεση στο UHTP και το διαβρωτικό περιβάλλον, θα απαιτηθεί νέος σχεδιασμός/διαστασιολόγηση/επιλογή των απαιτούμενων εξαρτημάτων. Μέχρι το τέλος της Φάσης III, στοχεύεται ένα λειτουργικό πρωτότυπο CANVAS. https://www.nasa.gov/directorates/stmd/niac/niac-studies/combinatory-architecture-offering-neomobility-on-venus-adaptability-and-survivability-canvas/ Γραφική απεικόνιση της ιδέας CANVAS.

Μείωση της φωτεινότητας του Ήλιου (DimSun) Χρησιμοποιώντας ελεγχόμενο νέφος σκόνης για τη μείωση της ηλιακής ηλιακής ακτινοβολίας. Η ιδέα της αποστολής DimSun επικεντρώνεται στη γεωμηχανική χρησιμοποιώντας τη διαχείριση της ηλιακής ακτινοβολίας με βάση το διάστημα. Η DimSun θα μειώσει την ηλιακή ακτινοβολία κατά 1,16% χρησιμοποιώντας ένα ελεγχόμενο νέφος σκόνης, φτιαγμένο από κοίλα σφαιρικά σωματίδια ακτίνας 0,3 μικρομέτρων και 90%, στο σημείο Lagrangian L1 Ήλιου-Γης. Το DimSun είναι εμπνευσμένο από μια προηγούμενη μελέτη που στόχευε στη δημιουργία ενός ανεξέλεγκτου νέφους σκόνης από μικρά σωματίδια ρεγολίθου στο σημείο Lagrangian L1 Ήλιου-Γης, το οποίο απαιτούσε αναπλήρωση κάθε 100 ημέρες. Η κύρια καινοτομία μας, που αξίζει να συμμετάσχουμε στο NIAC, είναι η αποτροπή της τροχιακής αποσύνθεσης αυτού του νέφους σκόνης χρησιμοποιώντας απωστικές δυνάμεις από πολλαπλά διαστημόπλοια και η εξάλειψη της ανάγκης για αναπλήρωση. Το DimSun μπορεί να αντιστραφεί απενεργοποιώντας το διαστημόπλοιο ελέγχου, προκαλώντας τη διασπορά του νέφους σκόνης εντός 100 ημερών. Με μια πρόχειρη εκτίμηση κόστους 134 δισεκατομμυρίων δολαρίων με εφάπαξ σταθερό κόστος (το οποίο περιλαμβάνει περιθώριο 43%) και κάποιο πρόσθετο επαναλαμβανόμενο κόστος συντήρησης, το DimSun έχει την υψηλότερη αποτελεσματικότητα και προσιτή τιμή μεταξύ όλων των υπαρχουσών προσεγγίσεων γεωμηχανικής. Για παράδειγμα, το DimSun είναι 150 φορές φθηνότερο από τις διαστημικές μεθόδους που βασίζονται σε ηλιακούς αποκρυπτογράφους και 6 φορές φθηνότερο από την έγχυση αερολύματος στη στρατόσφαιρα κατά τη διάρκεια του 21ου αιώνα. https://www.nasa.gov/directorates/stmd/niac/niac-studies/dimming-the-sun-dimsun-using-controllable-dust-cloud-to-reduce-solar-insolation/ Γραφική απεικόνιση της έννοιας της μείωσης του ηλίου

Για πρώτη φορά χαρτογραφήθηκε το μαγνητικό πεδίο ενός σμήνους γαλαξιών. Το επίτευγμα προσφέρει νέα στοιχεία για τον σχηματισμό και λειτουργία των γαλαξιών στο Σύμπαν. Για πρώτη φορά αστρονόμοι κατάφεραν να ανακατασκευάσουν το μαγνητικό πεδίο ενός ολόκληρου σμήνους γαλαξιών από τον κεντρικό του πυρήνα έως τα εξωτερικά του όρια.Το επίτευγμα αυτό που αποτελεί νέο ρεκόρ βασίζεται στις βαθύτερες παρατηρήσεις που έχουν πραγματοποιηθεί ποτέ για το σμήνος γαλαξιών Abell 2255 το οποίο βρίσκεται περίπου ένα δισεκατομμύριο έτη φωτός μακριά. Οι παρατηρήσεις έγιναν με το ευρωπαϊκό ραδιοτηλεσκόπιο LOFAR (Low Frequency Array).Το Abell 2255 είναι γνωστό εδώ και καιρό για την πολυπλοκότητα που παρουσιάζει στις ραδιοσυχνότητες. Οι εκτεταμένες και διάχυτες ραδιοεκπομπές του δημιουργούνται από ηλεκτρόνια που κινούνται με σχετικιστικές ταχύτητες, δηλαδή σχεδόν με την ταχύτητα του φωτός, και αλληλεπιδρούν με τα μαγνητικά πεδία των γαλαξιών του σμήνους.Έτσι το Abell 2255 αποτελεί ένα ιδανικό κοσμικό εργαστήριο για τη μελέτη του Σύμπαντος μέσω των ραδιοκυμάτων επιτρέποντας στους επιστήμονες να κατανοήσουν καλύτερα πώς δημιουργούνται και εξελίσσονται τα μαγνητικά πεδία. Παράλληλα οι παρατηρήσεις αυτές μπορούν να αποκαλύψουν τη δυναμική του θερμού αερίου στα σμήνη γαλαξιών και να βοηθήσουν στην κατανόηση του τρόπου με τον οποίο σχηματίζονται οι μεγαλύτερες δομές του Σύμπαντος. Η αποκάλυψη Στο πλαίσιο του προγράμματος LOFAR Galaxy Cluster Ultra-Deep Field, η ερευνητική ομάδα συγκέντρωσε 224 ώρες ραδιοπαρατηρήσεων. Η ανάλυση των δεδομένων αποκάλυψε ότι τα μαγνητικά πεδία μεγάλης κλίμακας σε όλη την έκταση του Abell 2255, το οποίο εκτείνεται σε αρκετά εκατομμύρια έτη φωτός, δεν είναι κατανεμημένα τυχαία. Αντίθετα, φαίνεται να οργανώνονται από τις κινήσεις του αερίου που σημειώθηκαν κατά τον σχηματισμό του ίδιου του σμήνους.«Η απόκτηση εξαιρετικά ευαίσθητων εικόνων σμηνών γαλαξιών στις ραδιοσυχνότητες είναι καθοριστικής σημασίας για να κατανοήσουμε πώς τα ηλεκτρόνια επιταχύνονται σε σχετικιστικές ταχύτητες και πώς ενισχύονται τα μαγνητικά πεδία σε κοσμικές κλίμακες. Η δυσκολία αυτών των μελετών οφείλεται στο ότι το ραδιοσήμα από ηλεκτρόνια που κινούνται μέσα σε εξαιρετικά ασθενή μαγνητικά πεδία είναι πολύ αδύναμο. Πιστεύουμε ότι ο μηχανισμός που “ενεργοποιεί” αυτές τις γιγάντιες ραδιοεκπομπές συνδέεται άμεσα με τη διαδικασία σχηματισμού των σμηνών γαλαξιών» δήλωσε ο Αντρέα Μποτεόν από το Ιταλικό Εθνικό Ινστιτούτο Αστροφυσικής (INAF), επικεφαλής της ομάδας.Ο Μποτεόν πρόσθεσε ότι για την έρευνα αυτή η ομάδα συνδύασε τις βαθύτερες ραδιοπαρατηρήσεις που έχουν πραγματοποιηθεί ποτέ με μια καινοτόμο μέθοδο ανάλυσης δεδομένων η οποία επέτρεψε για πρώτη φορά την ανακατασκευή του σχήματος του μαγνητικού πεδίου ενός σμήνους γαλαξιών.«Η συνοχή των γραμμών του μαγνητικού πεδίου που παρατηρείται σε ορισμένες περιοχές του σμήνους υποδηλώνει ότι η μορφολογία του πεδίου συνδέεται στενά με τη δυναμική του αερίου μέσα στο οποίο βρίσκεται. Το πεδίο μπορεί να “τεντώνεται” ή να “συμπιέζεται” από τις κινήσεις που σχετίζονται με τον σχηματισμό του ίδιου του σμήνους» εξήγησε ο Μποτεόν.Η ανάλυση έδειξε ότι σε ορισμένες περιοχές τα μαγνητικά πεδία ακολουθούν συγκεκριμένες κατευθύνσεις και εκτείνονται ακτινικά κατά μήκος των εκτεταμένων ραδιοεκπομπών. Αντίθετα, στις περιοχές όπου κυριαρχούν τα κρουστικά κύματα, οι γραμμές του μαγνητικού πεδίου έχουν εφαπτομενικό προσανατολισμό. Το εύρημα αυτό υποδηλώνει ότι τα μαγνητικά πεδία του Abell 2255 διαμορφώνονται από τις ίδιες δυναμικές διεργασίες που επιτρέπουν στα σμήνη γαλαξιών να συσσωρεύουν αέριο και να αυξάνουν τη μάζα τους.Πρόκειται για την πρώτη άμεση παρατηρησιακή ένδειξη ότι οι ίδιοι μηχανισμοί που επιτρέπουν στους γαλαξίες να αναπτύσσονται και να σχηματίζουν σμήνη, δημιουργώντας τις μεγαλύτερες δομές του Σύμπαντος είναι επίσης υπεύθυνοι για τη διαμόρφωση των μαγνητικών τους πεδίων. Εικόνα του γαλαξιακού μαγνητικού πεδίου. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2140576/gia-proti-fora-chartografithike-to-magnitiko-pedio-enos-sminoys-galaxion/

Εντοπίστηκαν οι ρίζες της εμφάνισης των σκύλων και της σύνδεσης τους με τον άνθρωπο. Αποκαλύπτονται στοιχεία για την ποικιλομορφία των σκύλων και της ανθρώπινης μετανάστευσης. Αρχαία οστά και αναλύσεις DNA αποκαλύπτουν ότι η μεγάλη ποικιλία των σκύλων, καθώς και η στενή σχέση τους με τους ανθρώπους που μετανάστευαν διαμορφώθηκαν πριν από χιλιάδες χρόνια.Αρκεί να βάλει κανείς δίπλα-δίπλα ένα λυκόσκυλο, ένα κανίς, ένα ντάτσχουντ και ένα μαστίφ για να αντιληφθεί το εντυπωσιακό εύρος των σωματικών χαρακτηριστικών που μπορεί να παρουσιάζουν οι σκύλοι. Σήμερα υπολογίζεται ότι περίπου 700 εκατομμύρια σκύλοι ζουν μαζί με τους ανθρώπους ή πολύ κοντά τους σε ολόκληρο τον κόσμο.Οι σκύλοι είναι σύντροφοι, ζώα εργασίας και μέλη της οικογένειας ενώ η ιστορία τους είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τη δική μας. Ωστόσο η προέλευση της εντυπωσιακής τους ποικιλομορφίας και η πραγματική ηλικία της σχέσης τους με τον άνθρωπο εξακολουθούν να αποτελούν αντικείμενο ερευνών.Δύο νέες μελέτες που δημοσιεύθηκαν στην επιθεώρηση «Science» προσεγγίζουν αυτά τα ερωτήματα από διαφορετικές οπτικές γωνίες. Η πρώτη με επικεφαλής επιστήμονες από το Πανεπιστήμιο του Μονπελιέ βασίστηκε στη μελέτη αρχαίων σκελετικών καταλοίπων. Η δεύτερη με επικεφαλής επιστήμονες από το Ινστιτούτο Ζωολογίας του Κουνμίνγκ στην Κίνα ανέλυσε DNA αρχαίων σκύλων από την ανατολική Ευρασία.Συνολικά τα ευρήματα δείχνουν ότι τόσο η ποικιλομορφία των σκύλων όσο και ο δεσμός τους με τον άνθρωπο έχουν βαθύτερες ρίζες στο παρελθόν και εξελίχθηκαν μέσα από μια πολύ πιο σύνθετη ιστορία απ’ ό,τι πίστευαν έως σήμερα οι επιστήμονες. Η ποικιλομορφία των σκύλων ξεκίνησε πριν από χιλιάδες χρόνια Στη πρώτη μελέτη εξέτασαν 643 κρανία σκύλων και λύκων που καλύπτουν μια χρονική περίοδο 50,000 ετών προκειμένου να διαπιστώσουν πότε άρχισε να εμφανίζεται η μορφολογική ποικιλία που χαρακτηρίζει τους σύγχρονους σκύλους. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι το χαρακτηριστικό «σκυλόμορφο» κρανίο εμφανίστηκε για πρώτη φορά πριν από περίπου 11,000 χρόνια κατά την Ολόκαινο εποχή δηλαδή μετά το τέλος της τελευταίας παγετωνικής περιόδου. Ήδη εκείνη την εποχή, τα κρανία των σκύλων παρουσίαζαν σημαντικές διαφορές μεταξύ τους.Αυτό σημαίνει ότι η μεγάλη ποικιλία στα σχήματα και τα μεγέθη των σημερινών σκύλων δεν οφείλεται αποκλειστικά στη συστηματική επιλεκτική εκτροφή των τελευταίων λίγων αιώνων. Μέρος αυτής της διαφοροποίησης είχε ήδη εμφανιστεί χιλιάδες χρόνια νωρίτερα. Οι πρώτοι σκύλοι έμοιαζαν ακόμη με λύκους Η ερευνητική ομάδα επανεξέτασε τα κρανία και των 17 γνωστών σκύλων ή λύκων της Ύστερης Πλειστόκαινου περιόδου η οποία εκτείνεται από περίπου 129,000 έως 11,700 χρόνια πριν. Ορισμένα από τα κρανία είχαν ηλικία έως και 50,000 ετών. Οι επιστήμονες διαπίστωσαν ότι όλα αυτά τα κρανία διατηρούσαν ουσιαστικά μορφολογία λύκου, ακόμη και ορισμένα που είχαν προηγουμένως χαρακτηριστεί ως πρώιμοι σκύλοι.Το εύρημα αυτό υποδηλώνει ότι παρότι ο διαχωρισμός ανάμεσα στους λύκους και τους σκύλους πιθανότατα συνέβη κατά την Πλειστόκαινο περίοδο η χαρακτηριστική αλλαγή στη μορφή του κρανίου των σκύλων άρχισε να εμφανίζεται πολύ αργότερα, περίπου πριν από 11,000 χρόνια.Παρ’ όλα αυτά ορισμένοι σκύλοι της Ολόκαινου εποχής εξακολουθούσαν να διατηρούν χαρακτηριστικά λύκου. Η μελέτη δείχνει επίσης ότι οι πρώτοι σκύλοι παρουσίαζαν πολύ μεγαλύτερη ποικιλία απ’ ό,τι θεωρούσαν μέχρι σήμερα οι επιστήμονες. Αυτή η πρώιμη διαφοροποίηση φαίνεται πως αποτέλεσε τη βάση για τη μεγάλη ποικιλία μεγεθών και μορφών που συναντάμε στους σύγχρονους σκύλους.Προηγούμενες γενετικές έρευνες είχαν ήδη εντοπίσει τέσσερις βασικές εξελικτικές γενεαλογικές γραμμές σκύλων οι οποίες πιθανότατα εμφανίστηκαν πριν από περίπου 20,000 χρόνια: τις ανατολικές (Ανατολική Ασία και Αρκτική) και τις δυτικές (Ευρώπη και Εγγύς Ανατολή).Η ακριβής προέλευση αυτών των αρχαίων πληθυσμών εξακολουθεί να διερευνάται. Ωστόσο, η παρακολούθηση των αλλαγών στη γενετική τους καταγωγή μέσα στον χρόνο και μεταξύ διαφορετικών περιοχών βοηθά τους επιστήμονες να κατανοήσουν καλύτερα τόσο την εξημέρωση των σκύλων όσο και τις μετακινήσεις των νεολιθικών ανθρώπων. Το DNA των σκύλων αποκαλύπτει τις μετακινήσεις των ανθρώπων Η δεύτερη μελέτη ανέλυσε 73 γονιδιώματα αρχαίων σκύλων ηλικίας έως και 10.000 ετών, προκειμένου να διερευνήσει πώς μετακινήθηκαν άνθρωποι και σκύλοι στην ανατολική Ευρασία μέσα στους αιώνες.Η ανάλυση αποκάλυψε πολλές αλλαγές στη γενετική καταγωγή των σκύλων, οι οποίες συνέπιπταν χρονικά με τις μετακινήσεις συγκεκριμένων ανθρώπινων πληθυσμών, όπως κυνηγοί-τροφοσυλλέκτες, γεωργοί και κτηνοτρόφοι. Αυτό υποδηλώνει ότι καθώς διαφορετικοί ανθρώπινοι πολιτισμοί εξαπλώνονταν στην Ευρασία οι σκύλοι τους ταξίδευαν μαζί τους μεταφέροντας τα ιδιαίτερα γενετικά χαρακτηριστικά των πληθυσμών από τους οποίους προέρχονταν.Σε ορισμένες περιοχές της Ασίας, ωστόσο διαπιστώθηκαν διαφορές ανάμεσα στη γενετική ιστορία των ανθρώπων και των σκύλων τους. Για παράδειγμα, οι κυνηγοί-τροφοσυλλέκτες των περιοχών Veretye και Botai οι οποίοι γενετικά συνδέονταν περισσότερο με τους δυτικούς Ευρασιάτες είχαν κυρίως σκύλους ανατολικής (αρκτικής) καταγωγής και όχι δυτικής όπως συνέβαινε σε άλλους δυτικούς ευρασιατικούς πολιτισμούς της ίδιας εποχής.Το γεγονός αυτό δείχνει ότι οι σκύλοι ίσως αποτελούσαν σημαντικό στοιχείο πολιτισμικών ανταλλαγών ή εμπορίου μεταξύ διαφορετικών ανθρώπινων κοινοτήτων. Παράλληλα αποκαλύπτει ότι η εξελικτική ιστορία των σκύλων είναι πιθανότατα πιο πολύπλοκη απ’ όσο γνωρίζουμε σήμερα.Η έρευνα παρουσιάζει ισχυρές ενδείξεις ότι πριν από χιλιάδες χρόνια στην ανατολική Ευρασία οι σκύλοι αποτελούσαν αναπόσπαστο μέρος των ανθρώπινων κοινωνιών και μετακινούνταν μαζί με τους ανθρώπους ως ένα είδος «βιοπολιτισμικού πακέτου». Με άλλα λόγια οι άνθρωποι έπαιρναν τους σκύλους τους μαζί στις μετακινήσεις τους ενώ πιθανότατα τους αντάλλασσαν και με άλλες κοινότητες αντί να αποκτούν νέους σκύλους αφού εγκαθίσταντο σε διαφορετικές περιοχές. Οι σκύλοι διατηρούν ζωντανή την κοινή ιστορία ανθρώπου και ζώου Τα νέα ευρήματα αναδεικνύουν τη μακρόχρονη, πολύπλοκη και αλληλένδετη σχέση ανάμεσα στους ανθρώπους και τους σκύλους η οποία εκτείνεται τουλάχιστον 10.000 χρόνια πίσω. Η γενετική καταγωγή των σκύλων λειτουργεί σαν ένα ζωντανό αρχείο των αρχαίων ανθρώπινων μετακινήσεων, των εμπορικών δικτύων και των πολιτισμικών ανταλλαγών. Παράλληλα η μελέτη των αρχαίων σκύλων βοηθά τους επιστήμονες να κατανοήσουν καλύτερα τους περιβαλλοντικούς παράγοντες που επηρέασαν τόσο την εξέλιξή τους όσο και τη σχέση τους με τον άνθρωπο.Οι δύο αυτές μελέτες αλλάζουν ουσιαστικά την εικόνα που είχαμε μέχρι σήμερα για το πώς οι σκύλοι απέκτησαν τη μεγάλη τους ποικιλομορφία και πώς εξελίχθηκε η σχέση τους με τον άνθρωπο.Τα αποτελέσματα δείχνουν ότι η εντυπωσιακή ποικιλία των σύγχρονων σκύλων δεν αποτελεί αποκλειστικά προϊόν της πρόσφατης επιλεκτικής εκτροφής. Οι γενετικές και μορφολογικές βάσεις αυτής της ποικιλίας είχαν ήδη τεθεί πριν από χιλιάδες χρόνια, διαμορφωμένες από τη φυσική επιλογή, την ανθρώπινη παρέμβαση και τα διαφορετικά περιβάλλοντα στα οποία ζούσαν οι πρώτοι σκύλοι.Μελλοντικές έρευνες που θα εξετάσουν ακόμη περισσότερο τη μορφολογική και γενετική εξέλιξη των σκύλων μέσα στον χρόνο αναμένεται να αποκαλύψουν νέες πληροφορίες για την προέλευση και την εξάπλωσή τους σε ολόκληρο τον κόσμο. Όποια κι αν είναι τελικά η πλήρης ιστορία τους, τα νέα αυτά ευρήματα ενισχύουν την εκτίμησή μας για τον μοναδικό και πανάρχαιο δεσμό ανάμεσα στους ανθρώπους και τους σκύλους – έναν δεσμό σχεδόν τόσο πολύπλευρο όσο και οι ίδιοι οι σκύλοι. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2140386/entopistikan-oi-rizes-tis-emfanisis-ton-skylon-kai-tis-syndesis-toys-me-ton-anthropo/

Φυσική και Φιλοσοφία. «Συνάντηση» με τον Δημήτρη Νανόπουλο Σε μία εκ βαθέων συνέντευξη, ο Δημήτρης Νανόπουλος ανατρέχει στην εντυπωσιακή επιστημονική του διαδρομή, από τις Μεγάλες Ενοποιημένες Θεωρίες έως τη Θεωρία Χορδών, την Υπερσυμμετρία, την Κοσμολογία, τη Σκοτεινή Ύλη, την Κβαντική Βιολογία και τη μελέτη της συνείδησης, φωτίζοντας τα μεγάλα επιστημονικά ερωτήματα που τον απασχολούν εδώ και περισσότερα από πενήντα χρόνια. Μεταξύ άλλων, μιλά για τη σημαντικότερη –κατά τον ίδιο– επιστημονική του συμβολή, το μοντέλο Flipped SU(5), τις συνεργασίες του με κορυφαίους φυσικούς, όπως οι John Ellis, Sheldon Glashow και Steven Weinberg, καθώς και για τα χρόνια που έζησε από κοντά τη «χρυσή εποχή» της Θεωρητικής Φυσικής στο CERN, στο Harvard και στο Texas A&M University.Σύμφωνα με τον Δημήτρη Νανόπουλο, τα μεγάλα φιλοσοφικά ερωτήματα για την ύπαρξη, την προέλευση του κόσμου και τη θέση του ανθρώπου στο Σύμπαν δεν μπορούν πλέον να εξεταστούν ανεξάρτητα από τη σύγχρονη φυσική. Η επιστήμη, υποστηρίζει, δεν έχει απλώς πρακτικό ρόλο. Αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους δρόμους μέσω των οποίων ο άνθρωπος επιχειρεί να κατανοήσει τον εαυτό του και τη θέση του μέσα στην κοσμική πραγματικότητα.Παράλληλα, σχολιάζει τις αλλαγές στη διεθνή επιστημονική κοινότητα, τις διαφορές ανάμεσα στην ευρωπαϊκή και την αμερικανική ερευνητική κουλτούρα, τη σχέση θεωρίας και πειράματος, αλλά και τις μεγάλες επιστημονικές προκλήσεις του μέλλοντος. Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στην Κβαντική Βιολογία και την συνείδηση. Ο Δημήτρης Νανόπουλος εξηγεί γιατί θεωρεί ότι η σκέψη κι η συνείδηση αποτελούν αντικείμενο κβαντικής προσέγγισης του εγκεφάλου και αναλύει τι θα σήμαινε μια τέτοια εξέλιξη για την κατανόηση της ανθρώπινης ύπαρξης.Η συζήτηση αποκτά έντονο φιλοσοφικό χαρακτήρα όταν αναφέρεται στον «Κβαντικό Μύθο του Σισύφου», το πρόσφατο βιβλίο του, εμπνευσμένο από τον «Μύθο του Σισύφου» του Albert Camus, μέσα από το οποίο επιχειρεί να προσεγγίσει μαθηματικά το «παράλογο», υποστηρίζοντας ότι η τυχαία κβαντική δημιουργία του σύμπαντος μας δίνει τελικά την απόλυτη ελευθερία να ορίσουμε εμείς το δικό μας νόημα.Μπορεί ο άνθρωπος να κατανοήσει τους θεμελιώδεις νόμους του Σύμπαντος; Βρίσκεται η ουσία της επιστήμης στις οριστικές απαντήσεις ή στην αδιάκοπη αναζήτησή τους; Πώς επιβιώνουν τα μεγάλα μυαλά απέναντι στη «συσπείρωση της μετριότητας» και ποιο είναι το χρέος τους απέναντι στη νέα γενιά; Παρακολουθείστε την συνέντευξη του Δημήτρη Νανόπουλου από την Άντζελα Τσιφτσή στο κανάλι της Βουλής: Ο Δημήτρης Νανόπουλος (αρκετά νεότερος) συζητά με τον νομπελίστα και θεμελιωτή του Καθιερωμένου Προτύπου των στοιχειωδών σωματιδίων Steven Weinberg στο Χάρβαρντ