Δροσος Γεωργιος

Πρόκληση Μεθοδολογίας Δεδομένων Ανθρώπινης Έρευνας NASA Artemis II Το Πρόγραμμα Ανθρώπινης Έρευνας (HRP) της NASA χρησιμοποιεί έρευνα για την ανάπτυξη μεθόδων για την προστασία της υγείας και της απόδοσης των αστροναυτών στο διάστημα. Υποστηρίζοντας τους στόχους της NASA για μακροπρόθεσμες αποστολές στην επιφάνεια της Σελήνης και την ανθρώπινη εξερεύνηση του Άρη, το HRP χρησιμοποιεί εγκαταστάσεις επίγειας έρευνας, τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό και αναλογικά περιβάλλοντα για την παρακολούθηση της ανθρώπινης υγείας στο βαθύ διάστημα. Η αποστολή Artemis II της NASA ήταν η πρώτη επανδρωμένη αποστολή κοντά στη Σελήνη από την αποστολή Apollo 17 τον Δεκέμβριο του 1972. Η αποστολή μετέφερε τέσσερις αστροναύτες στο διαστημόπλοιο Orion σε μια τροχιά προς το βαθύ διάστημα - μακρύτερα από ό,τι έχει φτάσει ποτέ ο άνθρωπος στο παρελθόν - σηματοδοτώντας ένα καθοριστικό ορόσημο στην ιστορία της ανθρώπινης εξερεύνησης. Για πρώτη φορά σε περισσότερο από μισό αιώνα, οι άνθρωποι βίωσαν όλες τις φυσιολογικές και ψυχολογικές συνθήκες του διαστημικού ταξιδιού πέρα από τη χαμηλή τροχιά της Γης, συμπεριλαμβανομένου ενός περιβάλλοντος με διαστημική ακτινοβολία, της απομόνωσης και του περιορισμού ενός νέου διαστημικού σκάφους και των λειτουργικών απαιτήσεων ενός προφίλ δοκιμαστικής αποστολής. Για το HRP, το Artemis II αντιπροσωπεύει μια αναντικατάστατη ερευνητική ευκαιρία. Τα δεδομένα που συλλέγονται από το τετραμελές πλήρωμα θα επεκτείνουν ένα υπάρχον σύνολο γνώσεων που έχει δημιουργηθεί κυρίως από αποστολές σε χαμηλή τροχιά γύρω από τη Γη, επεκτείνοντάς το στο περιβάλλον του βαθέος διαστήματος. Θα παρέχουν άμεσες μετρήσεις για το πώς το ανθρώπινο σώμα ανταποκρίνεται σε συνθήκες που η επίγεια προσομοίωση δεν μπορεί να αναπαράγει πλήρως. Το μοναδικό σύνολο δεδομένων θα παρουσιάσει επίσης μια βαθιά αναλυτική πρόκληση. Αν και το μέγεθος του δείγματος είναι μόνο τέσσερα άτομα, τα δεδομένα θα καλύπτουν πολλαπλά φυσιολογικά συστήματα, μορφές δεδομένων και χρονικά σημεία. Αυτός ο συνδυασμός επιδιώκει να αντιμετωπίσει η Πρόκληση Μεθοδολογίας Δεδομένων Ανθρώπινης Έρευνας Artemis II της NASA. Βραβείο: Συνολικά βραβεία αξίας 25.000 δολαρίων Ημερομηνία Έναρξης Πρόκλησης: 30 Μαρτίου 2026 Ημερομηνία λήξης υποβολής: 5 Ιουνίου 2026 Για περισσότερες πληροφορίες, επισκεφθείτε τη διεύθυνση: https://hrpdatachallenge.org/

Η NASA CubeSat ξεκινάει αποστολή για τη μελέτη των ραδιοκυμάτων στο διάστημα. Η τελευταία μικρή δορυφορική αποστολή της NASA βρίσκεται τώρα σε τροχιά μελετώντας πώς τα φυσικά και τα ανθρωπογενή ραδιοκύματα ταξιδεύουν από την επιφάνεια της Γης στο διάστημα, βοηθώντας τους επιστήμονες να κατανοήσουν και να προβλέψουν καλύτερα τις αλλαγές στο διαστημικό περιβάλλον κοντά στη Γη.Η αποστολή Κλιματολογία της Ανθρωπογενούς και Φυσικής Δραστηριότητας Κυμάτων VLF στο Διάστημα (CANVAS) εκτοξεύτηκε στις 7 Απριλίου με πύραυλο Minotaur IV από το Διαστημικό Συγκρότημα Εκτόξευσης 8 στη Βάση Διαστημικών Δυνάμεων Vandenberg στην Καλιφόρνια, στο πλαίσιο της αποστολής S29A (STP-S29A) του Προγράμματος Διαστημικών Δοκιμών του Υπουργείου Πολέμου των ΗΠΑ.Η NASA εξασφάλισε στον CANVAS μια διαδρομή μέσω της Πρωτοβουλίας Εκτόξευσης CubeSat (CSLI) του οργανισμού. Ο CANVAS CubeSat είναι ένας μικρός δορυφόρος σχεδιασμένος για τη μέτρηση ραδιοκυμάτων πολύ χαμηλής συχνότητας (VLF) σε χαμηλή τροχιά γύρω από τη Γη, τα οποία παράγονται από κεραυνούς και επίγειους πομπούς. Η δουλειά του είναι να μετρήσει πόση από αυτή την ενέργεια που παράγεται από το έδαφος διέρχεται από την ιονόσφαιρα - το ανώτερο τμήμα της ατμόσφαιρας της Γης, γεμάτο με ηλεκτρικά φορτισμένα σωματίδια - και φτάνει στη μαγνητόσφαιρα. Ποσοτικοποιώντας την ενέργεια VLF που διεισδύει προς τα πάνω, ο CANVAS παρέχει μια κρίσιμη σύνδεση μεταξύ αυτού που παρατηρούν οι επιστήμονες στο έδαφος και αυτού που μπορούν να μετρήσουν στο διάστημα.Τα κύματα πολύ χαμηλής συχνότητας στη μαγνητόσφαιρα της Γης μπορούν να «ωθήσουν» την τροχιά των παγιδευμένων ηλεκτρονίων υψηλής ενέργειας, μερικές φορές προκαλώντας την έκλυσή τους από τις ζώνες ακτινοβολίας και την ατμόσφαιρα. Η κατανόηση του τρόπου με τον οποίο οι κεραυνοί και οι επίγειοι πομποί διαμορφώνουν αυτούς τους πληθυσμούς ηλεκτρονίων βοηθά στη βελτίωση των μοντέλων διαστημικού καιρού. Η αποστολή CANVAS μετατρέπει τις ακριβείς μετρήσεις αυτών των κυμάτων σε πρακτικές γνώσεις σχετικά με το διαστημικό περιβάλλον, με εφαρμογές που περιλαμβάνουν την προστασία των υποδομών στο διάστημα και στο έδαφος, καθώς και την ενημέρωση των επιχειρήσεων διαστημοπλοίων και πληρωμάτων.Κατά τη διάρκεια του επόμενου έτους, το CANVAS θα χρησιμοποιήσει δύο όργανα για τη διεξαγωγή της επιστήμης του: ένα μαγνητόμετρο τριών αξόνων πηνίου αναζήτησης και έναν αισθητήρα ηλεκτρικού πεδίου AC δύο αξόνων. Με αυτά τα όργανα, μαζί με έναν ενσωματωμένο επεξεργαστή που αναλύει τα δεδομένα που συλλέγονται, το CANVAS θα είναι σε θέση να προσδιορίσει την ισχύ και την κατεύθυνση των κυμάτων VLF που παράγονται από κεραυνούς. Συγκρίνοντας την κατεύθυνση και τον χρονισμό κάθε κεραυνού με το Παγκόσμιο Δίκτυο Αστραπών, το CANVAS θα επιτρέψει κλιματολογικές μελέτες για το πώς τα κύματα VLF που παράγονται από κεραυνούς διαδίδονται μέσω της ιονόσφαιρας.Η NASA επέλεξε το CANVAS, έναν δορυφόρο CubeSat 4U που αναπτύχθηκε από το Πανεπιστήμιο του Κολοράντο στο Μπόλντερ, το 2021 μέσω του CSLI, για να αντιμετωπίσει πτυχές των στόχων του οργανισμού σχετικά με την επιστήμη, την τεχνολογική ανάπτυξη ή την εκπαίδευση. Η πρωτοβουλία παρέχει ευκαιρίες εκτόξευσης για επιλεγμένες αποστολές ως μια οικονομική οδό για τη διεξαγωγή επιστημονικών ερευνών και τεχνολογικών επιδείξεων στο διάστημα, επιτρέποντας έτσι σε φοιτητές, καθηγητές και διδακτικό προσωπικό να αποκτήσουν πρακτική εμπειρία στο σχεδιασμό, την ανάπτυξη και την κατασκευή υλικού πτήσης.Το Πρόγραμμα Υπηρεσιών Εκτόξευσης της NASA , με έδρα το Διαστημικό Κέντρο Κένεντι του οργανισμού στη Φλόριντα, διαχειρίζεται το CSLI και εκτόξευσε το CANVAS ως ωφέλιμο φορτίο στον STP-S29A στο πλαίσιο της ομάδας εκτόξευσης Εκπαιδευτικής Εκτόξευσης Νανοδορυφόρων (ELaNa) 55. https://www.nasa.gov/blogs/smallsatellites/2026/04/16/nasa-cubesat-begins-mission-to-study-radio-waves-in-space/ Ένας πύραυλος Northrop Grumman Minotaur IV εκτοξεύει την αποστολή S29A (STP-S29A) του Προγράμματος Δοκιμών Διαστήματος του Υπουργείου Πολέμου στις 7 Απριλίου 2026, από το Διαστημικό Συγκρότημα Εκτόξευσης 8 στη Βάση Διαστημικής Δύναμης Vandenberg στην Καλιφόρνια. Η αποστολή STP-S29A μετέφερε σε τροχιά μια ποικιλία φορτίων DoW, Διαστημικής Δύναμης των ΗΠΑ και ακαδημαϊκών ιδρυμάτων, συμπεριλαμβανομένου ενός ωφέλιμου φορτίου για την Πρωτοβουλία Εκτόξευσης CubeSat της NASA.

Roscosmos Εποχή Γαλαξιών: Κοιτάζοντας πέρα από τον Γαλαξία Τώρα είναι η ιδανική στιγμή για να παρατηρήσουμε τους κοσμικούς μας γείτονες. Η εποχή των γαλαξιών είναι μια ευκαιρία να δούμε πόσο ποικιλόμορφο είναι το Σύμπαν. Ακόμα και σε απόσταση εκατομμυρίων ετών φωτός, κάθε γαλαξίας έχει τον δικό του χαρακτήρα και ιστορία: 🔹 M94 (Γαλαξίας Μάτι Κροκοδείλου) Το κύριο χαρακτηριστικό του είναι ένας φωτεινός, συμπαγής πυρήνας και μια ασυνήθιστη διπλή δομή: η εσωτερική περιοχή παράγει ενεργά αστέρια, ενώ η εξωτερική περιοχή φαίνεται πιο γαλήνια. 🔹 M64 (Μαύρο Μάτι) Πήρε το όνομά του από τη σκοτεινή λωρίδα σκόνης που διασχίζει τον φωτεινό πυρήνα - σαν μια κοσμική "μώλωπα". Αυτός ο γαλαξίας παρουσιάζει αντίθετα περιστρεφόμενο αέριο και αστέρια - ένδειξη μιας αρχαίας σύγκρουσης. 🔹 M63 (Ηλίανθος) Ένας σπειροειδής γαλαξίας με "χαλαρή" δομή των βραχιόνων του. Δεν έχει σαφώς καθορισμένες συμμετρικές γραμμές, αλλά φαίνεται ζωντανός και δυναμικός - σαν μια κοσμική δίνη στην οποία σχηματίζονται συνεχώς νέα αστέρια. Εξοπλισμός: Τηλεσκόπιο TAL-200K NPZ, κάμερα ASI533MC Pro, βάση AM5, φίλτρο κοπής UV και IR. https://vk.com/roscosmos?w=wall-30315369_612024

Αρχίζει ο άνθρωπος να μιμείται την τεχνητή νοημοσύνη; Αντιστρέφεται η σχέση ανθρώπου και μηχανής και είμαστε εμείς που φαίνεται να μπαίνουμε σε φάση άκριτου και παθητικού επηρεασμού από αυτήν.Σε κάθε εποχή ο άνθρωπος αναζητά πρότυπα. Από την παιδική ηλικία ακόμη μαθαίνουμε μέσα από τη μίμηση: γονείς, δάσκαλοι, φίλοι, αλλά και δημόσια πρόσωπα ή ιστορικές φιγούρες λειτουργούν ως οδηγοί για τη διαμόρφωση της προσωπικότητάς μας.Η ίδια η διαδικασία της κοινωνικοποίησης βασίζεται σε αυτή τη μίμηση, καθώς χωρίς αυτήν, η μετάδοση αξιών, γνώσεων και συμπεριφορών θα ήταν σχεδόν αδύνατη. Είναι ο μηχανισμός μέσα από τον οποίο χτίζεται η ανθρώπινη προσωπικότητα.Τα πρότυπα που έχουμε δεν είναι απαραίτητα τέλεια ούτε πάντοτε συνειδητά επιλεγμένα. Πολλές φορές είναι εκείνα τα πρόσωπα που με τον έναν ή τον άλλον τρόπο μας επηρεάζουν ή συσχετιζόμαστε μαζί τους σε καθημερινή βάση ή σε μία μόνο στιγμή. Συχνά μάλιστα η επιρροή αυτή δεν προκύπτει από το σύνολο της προσωπικότητάς τους αλλά από κάποιο ή κάποια συγκεκριμένα χαρακτηριστικά που μας εντυπωσιάζουν ή μας εκφράζουν.Η επιλογή προτύπων βασίζεται συνήθως σε συγκεκριμένα κριτήρια. Οι αξίες που εκφράζει ένα πρόσωπο, τα επιτεύγματά του, η δυνατότητα ταύτισης, ο τρόπος ζωής και η αυθεντικότητά του αποτελούν κάποιους από τους βασικούς άξονες επιλογής. Παράλληλα η γνώση και η εξειδίκευση που έχει αυτό το πρόσωπο σε ένα συγκεκριμένο αντικείμενο λειτουργούν ως ισχυροί παράγοντες επιρροής, καθώς τείνουμε να εμπιστευόμαστε και να μιμούμαστε όσους θεωρούμε «ειδικούς».Ωστόσο στην πράξη δεν μιμούμαστε ποτέ κάποιον ολοκληρωτικά. Επιλέγουμε επιμέρους στοιχεία, τα προσαρμόζουμε και τα ενσωματώνουμε στη δική μας ταυτότητα. Αυτή ακριβώς η διαδικασία καθιστά τη μίμηση δημιουργική και όχι μηχανική. Η διαδικασία αυτή ξεκινά ασυνείδητα μέσα από το περιβάλλον και σταδιακά γίνεται συνειδητή. Η ώριμη μίμηση δεν είναι αντιγραφή αλλά δημιουργική επεξεργασία: μίμηση, προσαρμογή και τελικά προσωπική διαμόρφωση. Με άλλα λόγια το πρότυπο δεν αντικαθιστά την προσωπικότητα αλλά λειτουργεί ως αφετηρία για την ανάπτυξή της.Στη σύγχρονη εποχή ωστόσο εμφανίζεται ένα νέο δεδομένο που μεταβάλλει αυτή τη διαχρονική σχέση: η τεχνητή νοημοσύνη. Αυτή δεν μιμείται τον άνθρωπο με την έννοια της πρόθεσης ή της κατανόησης. Δεν «θέλει» να γίνει ανθρώπινη ούτε διαθέτει συνείδηση ή εμπειρία. Αυτό που κάνει είναι να αναγνωρίζει και να αναπαράγει μοτίβα μέσα από τεράστιους όγκους δεδομένων που έχει πρόσβαση. Η «ανθρώπινη» μορφή των απαντήσεων της είναι αποτέλεσμα στατιστικής επεξεργασίας και όχι ουσιαστικής κατανόησης ή συνειδητής μίμησης.Κι όμως παρά αυτή τη θεμελιώδη διαφορά αναδύεται ένα παράδοξο: ενώ η τεχνητή νοημοσύνη λειτουργεί βάσει μοτίβων που προέρχονται από τον άνθρωπο ο άνθρωπος αρχίζει σταδιακά να επηρεάζεται από τον τρόπο λειτουργίας της. Η μίμηση αποκτά πλέον μια αντίστροφη κατεύθυνση.Το φαινόμενο αυτό δεν είναι θεωρητικό καθώς γίνεται ήδη αισθητό στην καθημερινότητα. Στον λόγο παρατηρείται μια τάση προς μεγαλύτερη δομή σαφήνεια και ουδετερότητα εις βάρος της αυθόρμητης και συναισθηματικής έκφρασης, γίνεται πιο άδειος από προσωπικότητα, η αυθόρμητη σκέψη υποχωρεί μπροστά στην ανάγκη για άμεσες τακτοποιημένες απαντήσεις. Στη σκέψη ενισχύεται η αναζήτηση της «σωστής» απάντησης αντί της διερεύνησης και της δημιουργικής αμφισβήτησης. Στη λήψη αποφάσεων αυξάνεται η εμπιστοσύνη σε συστήματα που παρέχουν έτοιμες λύσεις συχνά χωρίς να εξετάζεται η διαδικασία που οδήγησε σε αυτές. Ο κίνδυνος Σε αυτό το σημείο αναδεικνύεται και το κύριο ερώτημα της εποχής μας: Υπάρχει ο κίνδυνος ο άνθρωπος να αρχίσει να μιμείται την τεχνητή νοημοσύνη; Από τη στιγμή που η τεχνητή νοημοσύνη παράγει απαντήσεις βασισμένες σε μοτίβα ανθρώπινης σκέψης, είναι πιθανό ο άνθρωπος να αρχίσει να σκέφτεται βάσει αυτών των μοτίβων, περιορίζοντας τη δική του κρίση και αυθεντικότητα.Η τάση αυτή ενισχύεται και από έναν ακόμη παράγοντα: την ευκολία. Η τεχνητή νοημοσύνη προσφέρει άμεσες, οργανωμένες και πειστικές απαντήσεις γεγονός που μειώνει την ανάγκη προσωπικής αναζήτησης και προσπάθειας. Όταν όμως, η γνώση αποκτάται χωρίς κόπο υπάρχει ο κίνδυνος να μην κατανοείται σε βάθος. Όταν κάποιος συνηθίζει να λαμβάνει έτοιμες απαντήσεις σταδιακά παύει να παράγει τις δικές του. Όταν εμπιστεύεται ένα σύστημα επειδή «ακούγεται σωστό», σταματά να εξετάζει αν είναι πράγματι σωστό.Ο κίνδυνος δεν είναι ότι ο άνθρωπος θα μετατραπεί σε μηχανή. Είναι πιο λεπτός και βαθύτερος: η σταδιακή μετατόπιση της αυθεντίας. Όταν οι απαντήσεις ενός συστήματος γίνονται αποδεκτές χωρίς κριτική επεξεργασία τότε η τεχνητή νοημοσύνη παύει να είναι εργαλείο και αρχίζει να λειτουργεί ως σημείο αναφοράς. Με άλλα λόγια δεν χρησιμοποιούμε πλέον την τεχνολογία αλλά αφήνουμε την τεχνολογία να καθορίζει τον τρόπο που σκεφτόμαστε. Χωρίς να το αντιληφθεί μετατοπίζει την αυθεντία από τη δική του κρίση σε έναν αλγόριθμο.Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε τρεις βασικές συνέπειες: αποδυνάμωση της κριτικής σκέψης, απώλεια της αυθεντικής έκφρασης και αυξανόμενη εξάρτηση από εξωτερικές πηγές γνώσης. Η μίμηση σε αυτή την περίπτωση, δεν είναι πλέον δημιουργική αλλά παθητική, καθώς δεν οδηγεί σε εξέλιξη, αλλά σε αναπαραγωγή. Δεν θα γίνει ο άνθρωπος μηχανή. Αλλά θα αρχίσει να σκέφτεται σαν μηχανή: προβλέψιμα, επιφανειακά, χωρίς ρίσκο, χωρίς αμφιβολία. Δηλαδή χωρίς τα βασικά χαρακτηριστικά που ορίζουν την ανθρώπινη σκέψη.Ωστόσο η επιρροή της τεχνητής νοημοσύνης δεν είναι μονοδιάστατα αρνητική. Η σαφήνεια, η οργάνωση της σκέψης και η αναλυτική προσέγγιση που χαρακτηρίζουν τα συστήματα αυτά μπορούν να λειτουργήσουν ως πολύτιμα εργαλεία βελτίωσης. Υπό αυτή την έννοια η «μίμηση» ορισμένων στοιχείων της μπορεί να συμβάλει στη διαύγεια και την αποτελεσματικότητα της ανθρώπινης σκέψης.Το κρίσιμο στοιχείο είναι η συνειδητή χρήση: η αξιοποίηση χωρίς υποκατάσταση. Η τεχνητή νοημοσύνη πρέπει να λειτουργεί ως μέσο ενίσχυσης της σκέψης όχι ως αντικατάστασή της.Η σχέση ανθρώπου και τεχνητής νοημοσύνης είναι αμφίδρομη αλλά όχι συμμετρική. Η μηχανή λειτουργεί βάσει μοτίβων που της παρέχονται. Ο άνθρωπος όμως, διαθέτει κρίση, εμπειρία, αξίες και κυρίως συνείδηση. Αν ο άνθρωπος παραιτηθεί από αυτά τότε δεν είναι η τεχνητή νοημοσύνη που «ανεβαίνει» στο επίπεδό του αλλά ο ίδιος που περιορίζει το δικό του.Ίσως λοιπόν η μεγαλύτερη πρόκληση της εποχής μας να μην είναι τεχνολογική αλλά βαθιά ανθρώπινη. Σε έναν κόσμο γεμάτο έτοιμες απαντήσεις η ικανότητα να θέτουμε ερωτήματα, να αμφισβητούμε και να δημιουργούμε αποκτά ακόμη μεγαλύτερη αξία. Η σκέψη δεν είναι απλώς εύρεση απαντήσεων αλλά διαδικασία αναζήτησης.Σε τελική ανάλυση, το ζήτημα δεν είναι αν θα επηρεαστούμε από την τεχνητή νοημοσύνη, αυτό είναι ήδη δεδομένο. Το πραγματικό διακύβευμα είναι αν θα παραμείνουμε ενεργοί δημιουργοί της σκέψης μας ή αν θα περιοριστούμε σε παθητικούς αναπαραγωγούς μοτίβων. Η μίμηση υπήρξε πάντοτε εργαλείο εξέλιξης. Σήμερα καλούμαστε να την επαναπροσδιορίσουμε με επίγνωση, κριτική σκέψη και, πάνω απ’ όλα, με ευθύνη απέναντι στον ίδιο μας τον εαυτό.Η σκέψη δεν είναι προϊόν. Είναι διαδικασία. Και αν ο άνθρωπος εγκαταλείψει αυτή τη διαδικασία τότε δεν χρειάζεται να τον αντικαταστήσει καμία μηχανή. Θα το έχει ήδη κάνει μόνος του. * Ο Γεράσιμος Τζιβράς είναι προγραμματιστής, καθηγητής στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση και υποψήφιος διδάκτορας του Τμήματος Πληροφορικής και Τηλεπικοινωνιών του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου, με αντικείμενο τις Προσαρμοστικές Διεπαφές Χρήστη. Η ερευνητική του εργασία επικεντρώνεται στη μοντελοποίηση της προβλεπτικής συμπεριφοράς χρηστών και στον δυναμικό επανασχεδιασμό διεπαφών με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης με στόχο τη δημιουργία πιο προσωποποιημένων και λειτουργικών εμπειριών χρήσης. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2099586/archizei-o-anthropos-na-mimeitai-tin-techniti-noimosyni/

Νέα παράταση ζωής για το Voyager 1 που εγκατέλειψε το ηλιακό μας σύστημα. Απενεργοποιήθηκε ένα από τα όργανα του για να συνεχίσει να λειτουργεί και να στέλνει δεδομένα. Οι μηχανικοί στο Εργαστήριο Αεριώθησης (JPL) της NASA έστειλαν εντολές για να απενεργοποιήσουν ένα όργανο στο Voyager 1, το διαστημόπλοιο που μαζί με το δίδυμο του σκάφος Voyager2 γράφουν ιστορία ταξιδεύοντας στο διαστρικό κενό έχοντας εγκαταλείψει το ηλιακό μας σύστημα.Για να συνεχίσουν τα λειτουργούν τα δύο σκάφη οι μηχανικοί της αποστολής απενεργοποιούν σταδιακά κάποια από τα όργανα τους. Αυτήν τη φορά σειρά ήταν ένα όργανο που ονομάζεται πείραμα χαμηλής ενέργειας φορτισμένων σωματιδίων (Low-energy Charged Particles – LECP). Το διαστημόπλοιο που λειτουργεί με πυρηνική ενέργεια έχει αρχίσει να ξεμένει από ισχύ και η απενεργοποίηση του LECP θεωρείται ο καλύτερος τρόπος για να συνεχίσει να λειτουργεί.Το LECP λειτουργούσε σχεδόν αδιάκοπα από την εκτόξευση του Voyager 1 το 1977. Μετρά σωματίδια χαμηλής ενέργειας όπως ιόντα, ηλεκτρόνια και κοσμικές ακτίνες που προέρχονται από το ηλιακό μας σύστημα και τον γαλαξία. Το όργανο έχει προσφέρει κρίσιμα δεδομένα για τη δομή του διαστρικού μέσου, ανιχνεύοντας κύματα πίεσης και περιοχές με διαφορετική πυκνότητα σωματιδίων στο Διάστημα πέρα από την ηλιόσφαιρα, μια «γιγαντιαία φυσαλίδα» προστατευτικού πλάσματος (ιονισμένου αερίου) που προέρχεται από τον Ήλιο. Τα δύο Voyager είναι τα μόνα διαστημόπλοια που βρίσκονται αρκετά μακριά από τη Γη ώστε να παρέχουν αυτές τις πληροφορίες.Όπως και το Voyager 2, το Voyager 1 βασίζεται σε μια ραδιοϊσοτοπική θερμοηλεκτρική γεννήτρια, μια συσκευή που μετατρέπει τη θερμότητα από τη διάσπαση του πλουτωνίου σε ηλεκτρική ενέργεια. Και τα δύο σκάφη χάνουν περίπου 4 watt ισχύος κάθε χρόνο. Μετά από σχεδόν μισό αιώνα στο Διάστημα τα περιθώρια ενέργειας έχουν μειωθεί δραματικά αναγκάζοντας τους μηχανικούς να εξοικονομούν ενέργεια απενεργοποιώντας θερμαντήρες και όργανα ενώ παράλληλα πρέπει να διασφαλίζεται ότι τα σκάφη δεν θα ψυχθούν τόσο ώστε να παγώσουν οι γραμμές καυσίμου.Κατά τη διάρκεια ενός προγραμματισμένου ελιγμού περιστροφής στις 27 Φεβρουαρίου τα επίπεδα ισχύος του Voyager 1 έπεσαν απροσδόκητα. Οι μηχανικοί γνώριζαν ότι οποιαδήποτε επιπλέον πτώση θα μπορούσε να ενεργοποιήσει το σύστημα προστασίας από χαμηλή τάση το οποίο θα απενεργοποιούσε αυτόματα εξαρτήματα για την προστασία του σκάφους απαιτώντας στη συνέχεια μια χρονοβόρα και επικίνδυνη διαδικασία επαναφοράς.Η ομάδα του Voyager έπρεπε να δράσει πρώτη. «Αν και η απενεργοποίηση ενός επιστημονικού οργάνου δεν είναι η προτιμώμενη επιλογή, είναι η καλύτερη διαθέσιμη λύση. Το Voyager 1 εξακολουθεί να διαθέτει δύο ενεργά επιστημονικά όργανα, ένα που καταγράφει κύματα πλάσματος και ένα που μετρά μαγνητικά πεδία. Συνεχίζουν να λειτουργούν άριστα, στέλνοντας δεδομένα από μια περιοχή του διαστήματος που κανένα άλλο ανθρώπινο κατασκεύασμα δεν έχει εξερευνήσει. Η ομάδα παραμένει προσηλωμένη στο να διατηρήσει και τα δύο Voyager σε λειτουργία για όσο το δυνατόν περισσότερο» δήλωσε ο Καρίμ Μπανταρουντίν διευθυντής της αποστολής Voyager στο JPL. Η απενεργοποίηση Η επιλογή του επόμενου οργάνου προς απενεργοποίηση δεν έγινε βιαστικά. Πριν από χρόνια, οι επιστημονικές και μηχανικές ομάδες των Voyager συμφώνησαν στη σειρά με την οποία θα απενεργοποιούνται τμήματα του σκάφους, ώστε να συνεχιστεί η αποστολή και η μοναδική επιστημονική της συμβολή. Από τα 10 όργανα που διαθέτει κάθε σκάφος τα επτά έχουν ήδη απενεργοποιηθεί. Για το Voyager 1 το LECP ήταν το επόμενο στη λίστα. Η ομάδα είχε ήδη απενεργοποιήσει το αντίστοιχο όργανο στο Voyager 2 τον Μάρτιο του 2025.Δεδομένου ότι το Voyager 1 βρίσκεται σε απόσταση άνω των 25 δισεκατομμυρίων χιλιομέτρων από τη Γη οι εντολές για την απενεργοποίηση του οργάνου χρειάζονται περίπου 23 ώρες για να φτάσουν στο σκάφος ενώ η ίδια η διαδικασία διαρκεί περίπου 3 ώρες και 15 λεπτά. Ένα μέρος του LECP — ένας μικρός κινητήρας που περιστρέφει τον αισθητήρα για σάρωση προς όλες τις κατευθύνσεις — θα παραμείνει ενεργό. Καταναλώνει ελάχιστη ισχύ (0,5 watt) και η διατήρησή του αυξάνει τις πιθανότητες να ενεργοποιηθεί ξανά το όργανο στο μέλλον αν βρεθεί επιπλέον ενέργεια.Οι μηχανικοί εκτιμούν ότι η απενεργοποίηση του LECP θα προσφέρει στο Voyager 1 περίπου έναν χρόνο επιπλέον λειτουργίας. Στο μεταξύ εργάζονται πάνω σε μια πιο φιλόδοξη λύση εξοικονόμησης ενέργειας για τα δύο Voyager, που ονομάζεται «Big Bang». Η ιδέα είναι να αντικατασταθεί ταυτόχρονα μια ομάδα ενεργοβόρων συστημάτων (απενεργοποιώντας ορισμένα και αντικαθιστώντας τα με χαμηλότερης κατανάλωσης) ώστε το σκάφος να παραμένει αρκετά ζεστό και να συνεχίσει να συλλέγει επιστημονικά δεδομένα.Η ομάδα θα εφαρμόσει πρώτα το σχέδιο αυτό στο Voyager 2, το οποίο διαθέτει λίγο περισσότερη ενέργεια και βρίσκεται πιο κοντά στη Γη, καθιστώντας το ασφαλέστερη επιλογή για δοκιμή. Οι δοκιμές έχουν προγραμματιστεί για τον Μάιο και τον Ιούνιο του 2026. Αν όλα πάνε καλά, η ίδια διαδικασία θα εφαρμοστεί και στο Voyager 1, όχι νωρίτερα από τον Ιούλιο. Αν αποδειχθεί επιτυχής, υπάρχει πιθανότητα να ενεργοποιηθεί ξανά το LECP στο Voyager 1. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2099610/nea-paratasi-zois-gia-to-voyager-1-poy-egkateleipse-to-iliako-mas-systima/

Μπορεί να «κληρονομήσαμε» τη σκοτεινή ύλη από ένα Σύμπαν που υπήρχε πριν το δικό μας. Νέα επαναστατική κοσμολογική θεωρία για τη λειτουργία του Σύμπαντος. Μια από τις θεωρίες που έχουν διατυπωθεί είναι ότι υπάρχει ένας κοσμολογικός μηχανισμός που παράγει αέναα Σύμπαντα. Γεννιέται δηλαδή ένα Σύμπαν όπως αυτό στο οποίο υπάρχουμε εμείς τώρα το οποίο κάποια στιγμή πεθαίνει, εξαφανίζεται και την θέση του παίρνει ένα καινούργιο. Βρετανός επιστήμονας αναφέρει σε μελέτη του ότι η μυστηριώδης σκοτεινή ύλη είναι προϊόν μαύρων τρυπών που… ξέμειναν από το προηγούμενο Σύμπαν στο δικό μας.Οι αστρονόμοι πιστεύουν ότι η σκοτεινή ύλη αποτελεί περίπου το 27 % της μάζας του σύμπαντος και λειτουργεί σαν «βαρυτική κόλλα» που συγκρατεί τους γαλαξίες. Οι περισσότεροι επιστήμονες θεωρούν ότι πρόκειται για ένα άγνωστο σωματίδιο το οποίο δεν απορροφά ούτε αντανακλά το φως.Μια νέα όμως θεωρία προτείνει ότι η σκοτεινή ύλη μπορεί να αποτελείται από αρχαίες μαύρες τρύπες που υπήρχαν πριν από τη Μεγάλη Έκρηξη. Αυτές οι μαύρες τρύπες ήταν απομεινάρια από ένα άλλο Σύμπαν και είναι πολύ μικρές, με τεράστια πυκνότητα, και τελείως αόρατες εκτός από τη βαρυτική τους έλξη.Σύμφωνα με τον καθηγητή Ενρίκε Γκαθτανιάγκα από το Πανεπιστήμιο του Πόρτσμουθ αυτό τις καθιστά τους βασικούς υπόπτους στην αναζήτηση της σκοτεινής ύλης. Το κλειδί σε αυτή την τολμηρή πρόταση είναι η ιδέα ότι πριν από το Σύμπαν μας υπήρχε ένα προηγούμενο και ότι η Μεγάλη Έκρηξη δεν ήταν η αρχή των πάντων αλλά η μετάβαση από εκείνο το Σύμπαν στο δικό μας.Ο καθηγητής Γκαθτανιάγκα λέει: «Η ιδέα είναι ότι η σκοτεινή ύλη μπορεί να μην είναι ένα νέο σωματίδιο αλλά ένας πληθυσμός μαύρων τρυπών που σχηματίστηκαν σε μια προηγούμενη φάση κατάρρευσης και ανάκαμψης του Σύμπαντος.» Η μυστηριώδης ουσία που ονομάζουμε σκοτεινή ύλη σύμφωνα με αυτή τη θεωρία μπορεί στην πραγματικότητα να αποτελείται από μαύρες τρύπες ενός άλλου Σύμπαντος.Η πιο κοινά αποδεκτή θεωρία σήμερα λέει ότι το Σύμπαν ξεκίνησε ως ένα σημείο άπειρης πυκνότητας, μια «μοναδικότητα». Αυτό το σημείο διαστάλθηκε ραγδαία σε μια φάση γνωστή ως «πληθωρισμός» της οποίας τα υπολείμματα ενέργειας μπορούμε ακόμα να παρατηρήσουμε ως το Κοσμικό Μικροκυματικό Υπόβαθρο (CMB) που είναι η θερμική ακτινοβολία-απόηχος από τη Μεγάλη Έκρηξη η οποία διαπερνά ολόκληρο το Σύμπαν.Ωστόσο ορισμένοι επιστήμονες απορρίπτουν την έννοια της μοναδικότητας, καθώς οι άπειρα πυκνές συνθήκες που προϋποθέτει φαίνεται να καταρρέουν απέναντι στους θεμελιώδεις νόμους της φυσικής. Για να παρακάμψει αυτό το πρόβλημα, ο καθηγητής Γκαθτανιάγκα προτείνει ότι ίσως ζούμε σε ένα «αναπηδών» Σύμπαν.Σύμφωνα με αυτήν την άποψη το Σύμπαν κατέρρευσε προς τα μέσα στο τέλος της προηγούμενης φάσης του, φτάνοντας σε ένα εξαιρετικά αλλά όχι άπειρα πυκνό σημείο. Όταν η πυκνότητα έφτασε σε ένα κρίσιμο όριο συνέβη μια «αναπήδηση» και το Σύμπαν άρχισε πάλι να διαστέλλεται δημιουργώντας τον κόσμο που γνωρίζουμε σήμερα. «Η Μεγάλη Έκρηξη αντιστοιχεί σε μια αναπήδηση από μια προηγούμενη φάση κατάρρευσης όχι στην απόλυτη αρχή των πάντων. Είναι η αρχή της διαστολής που παρατηρούμε, αλλά όχι απαραίτητα η αρχή του χρόνου» δήλωσε ο Γκαθτανιάγκα στη Daily Mail. Οι μαύρες τρύπες Αν αυτή η θεωρία ισχύει τότε η Μεγάλη Έκρηξη δεν ήταν η απαρχή του Σύμπαντος, αλλά απλώς η μετάβαση από την κατάρρευση ενός προηγούμενου Σύμπαντος στο τωρινό. Οι μαύρες τρύπες του προηγούμενου θα μπορούσαν να έχουν επιβιώσει από τη μετάβαση και σήμερα να αποτελούν τη σκοτεινή ύλη.Αυτό που κάνει την ιδέα σημαντική είναι ότι σύμφωνα με τον Γκαθτανιάγκα οι μαύρες τρύπες θα μπορούσαν πράγματι να έχουν επιβιώσει από την κατάρρευση. Δηλαδή οι μαύρες τρύπες που δημιουργήθηκαν από τους καταρρέοντες γαλαξίες του προηγούμενου Σύμπαντος μπορεί να επιπλέουν ακόμη μέσα στο δικό μας σήμερα.«Αυτές οι “απομεινάριες” μαύρες τρύπες θα επιβίωναν στη φάση διαστολής που παρατηρούμε σήμερα και θα συμπεριφέρονταν ακριβώς όπως η σκοτεινή ύλη: θα αλληλεπιδρούσαν βαρυτικά, αλλά δεν θα εξέπεμπαν φως». Αν και η ιδέα φαίνεται τραβηγμένη λύνει μερικά δύσκολα προβλήματα της τρέχουσας θεωρίας αφού δεν χρειάζεται να εξηγηθεί μια άπειρη πυκνότητα ούτε να υποτεθεί η ύπαρξη κάποιου άγνωστου σωματιδίου για τη σκοτεινή ύλη.Επιπλέον, η θεωρία των απομειναρίων μαύρων τρυπών ίσως εξηγεί και μια από τις πιο αινιγματικές ανακαλύψεις του διαστημικού τηλεσκοπίου James Webb. Καθώς το τηλεσκόπιο παρατηρούσε το πρώιμο Σύμπαν εντόπισε μια ομάδα πολύ φωτεινών κόκκινων σημείων μόλις μερικές εκατοντάδες εκατομμύρια χρόνια μετά τη Μεγάλη Έκρηξη.Οι επιστήμονες πιστεύουν ότι πρόκειται για ταχύτατα αναπτυσσόμενες μαύρες τρύπες που ίσως εξελιχθούν σε υπερμεγέθεις μαύρες τρύπες στους πυρήνες των γαλαξιών. Η ύπαρξη αυτών των «απομειναρίων» μαύρων τρυπών θα μπορούσε να εξηγήσει τις μυστηριώδεις «μικρές κόκκινες κουκκίδες» που παρατήρησε το James Webb τόσο λίγο μετά τη Μεγάλη Έκρηξη. Η σημερινή μας κατανόηση του Σύμπαντος δεν μπορεί να εξηγήσει πώς μπόρεσαν να γίνουν τόσο μεγάλες τόσο γρήγορα. Αν όμως υπήρχαν ήδη από την αρχή, θα είχαν σημαντικό προβάδισμα για να φτάσουν στα μεγέθη που βλέπουμε.Ο καθηγητής Γκαθτανιάγκα αναγνωρίζει ότι απαιτείται ακόμη πολλή δουλειά για να επιβεβαιωθεί η ιδέα του. Οι επιστήμονες θα χρειαστεί να τη δοκιμάσουν με δεδομένα από το υπόβαθρο βαρυτικών κυμάτων και με ακριβείς μετρήσεις του Κοσμικού Μικροκυματικού Υποβάθρου. «Το βασικό ερώτημα είναι ποια ιδέα ταιριάζει καλύτερα με τις παρατηρήσεις και αυτό μπορούμε να το εξετάσουμε» λέει. Αν όμως αποδειχθεί ότι αυτή η θεωρία είναι σωστή θα μπορούσε να λύσει ταυτόχρονα δύο από τα μεγαλύτερα μυστήρια της σύγχρονης κοσμολογίας. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2099582/mporei-na-klironomisame-ti-skoteini-yli-apo-ena-sympan-poy-ypirche-prin-to-diko-mas/

Ποιά είναι η αλήθεια για την αντιβαρύτητα; Η έννοια της αντιβαρύτητας αναφέρεται στην υποθετική ύπαρξη κάποιου φυσικού νόμου αντίθετου της βαρύτητας – στην ύπαρξη μιας νέας δύναμης που απωθεί την ύλη. Δεν έχει σχέση με την εξουδετέρωση της βαρυτικής δύναμης από τις ήδη γνωστές δυνάμεις, όπως π.χ. η άνωση ή οι ηλεκτρομαγνητικές δυνάμεις (βλέπε «Η φυσική της υπεραγώγιμης αιώρησης«), https://physicsgg.me/2021/01/08/η-φυσική-της-υπεραγώγιμης-αιώρησης/ ούτε βέβαια με τις ‘συνθήκες έλλειψης βαρύτητας’ που επικρατούν π.χ. στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό.Η έννοια της αντιβαρύτητας είναι το αγαπημένο παιδί της επιστημονικής φαντασίας και της τερατολογίας των UFO. Όμως, πρόκειται για μια ιδέα που διερευνάται σοβαρά και από επιστήμονες. Η σκοτεινή ενέργεια για παράδειγμα λειτουργεί ως αντιβαρύτητα προκαλώντας την επιταχυνόμενη διαστολή του σύμπαντος. Όσο περισσότερο διαστέλλεται το σύμπαν, τόσο περισσότερη γίνεται η σκοτεινή ενέργεια αναγκάζοντας το σύμπαν να διαστέλλεται ακόμα πιο γρήγορα.Αφήνοντας κατά μέρος την κοσμολογία, μπορούμε να βρούμε γήινα πειράματα στο CERN και στο Fermilab, όπου διερευνούν πιθανές συνδέσεις μεταξύ αντιύλης και αντιβαρύτητας. Τα πειράματα AEgIS και Αlpha ψάχνουν μεταξύ άλλων και για τον αν η αντιύλη υπακούει στην βαρύτητα όπως η ύλη. Στο βίντεο που ακολουθεί, ο Don Lincoln του Fermilab διαχωρίζει την σχετική με την αντιβαρύτητα σοβαρή επιστημονική έρευνα, από την απάτη και την παραπληροφόρηση: https://el.wikipedia.org/wiki/Αρχή_της_ισοδυναμίας Ίσως, για την αντιύλη, η βαρυτική μάζα να είναι η αρνητική της αδρανειακής μάζας. Και τότε θα μπορούσε η αντιύλη να «πέφτει» προς τα πάνω. Όμως, τον Σεπτέμβριο του 2023, το πείραμα ALPHA-g στο CERN δημοσίευσε τα αποτελέσματά του στο περιοδικό Nature [Observation of the effect of gravity on the motion of antimatter – διαβάστε σχετικά: Η ελεύθερη πτώση ενός «μήλου αντιύλης»]. https://physicsgg.me/2023/09/28/η-ελεύθερη-πτώση-ενός-μήλου-αντιύλης/ Μέτρησαν την βαρυτική μάζα του αντιυδρογόνου και απέδειξαν οριστικά ότι η αντιύλη πέφτει προς τα κάτω, υπακούοντας κανονικά στη βαρύτητα της Γης. Αλλά ακόμα κι αν τα πειράματα του CERN είχαν βρει ότι η αντιύλη πέφτει προς τα πάνω, αυτό δεν θα μας βοηθούσε στο να φτιάξουμε ασπίδες βαρύτητας στο σπίτι μας. Η αντιύλη είναι εξαιρετικά επικίνδυνη όταν έρχεται σε επαφή με την κανονική ύλη και εξωφρενικά δύσκολο να παραχθεί, και αυτό θα ίσχυε ακόμα και με πολύ προηγμένη τεχνολογία. https://physicsgg.me/2021/04/23/ποιά-είναι-η-αλήθεια-για-την-αντιβαρύτ/

Διεισδύοντας στο εσωτερικό των κουάρκ. Σύμφωνα με αυτά που γνωρίζουμε μέχρι σήμερα για τον κόσμο μας, τα κουάρκ είναι θεμελιώδη σημειακά σωματίδια, δηλαδή δεν έχουν δομή – δεν αποτελούνται από μικρότερα σωματίδια. Σε μια πρόσφατη δημοσίευση από το πείραμα CMS (Compact Muon Solenoid) στο CERN περιγράφεται πώς μελετήθηκαν κουάρκ στην κλίμακα των 10-20 μέτρων για να ελεγχθεί η εν λόγω υπόθεση.Σ’ αυτή την κλίμακα, δεν εντοπίστηκαν στοιχεία για συστατικά σωματίδια, αλλά η ιστορία δείχνει ότι δομές που κάποτε θεωρούνταν θεμελιώδεις μπορούν να αποκαλύψουν βαθύτερα επίπεδα: η ύλη βρέθηκε να αποτελείται από μόρια, τα οποία στη συνέχεια διαπιστώθηκε ότι αποτελούνται από άτομα, τα οποία με τη σειρά τους βρέθηκε να αποτελούνται από έναν πυκνό πυρήνα που περιβάλλεται από ένα νέφος ηλεκτρονίων.Ο Ράδερφορντ ανακάλυψε τον πυρήνα εκτοξεύοντας μια δέσμη πυρήνων ηλίου πάνω σε έναν στόχο από φύλλο χρυσού. Αυτοί οι πυρήνες σκεδάστηκαν από τα άτομα χρυσού του φύλλου σε διάφορες γωνίες, τις οποίες στη συνέχεια μέτρησε ο Ράδερφορντ. Μελετώντας την κατανομή των γωνιών σκέδασης, κατάφερε να αποδείξει ότι τα άτομα περιείχαν έναν σημειακό πυρήνα στο κέντρο τους. Αυτό κατέστη δυνατό επειδή η δέσμη ηλίου στην πειραματική διάταξη είχε αρκετή ενέργεια για να διερευνήσει το εσωτερικό των ατόμων.Στη συνέχεια αποδείχθηκε ότι ο πυρήνας αποτελείται από πρωτόνια και νετρόνια, τα οποία με την σειρά τους αργότερα αποδείχθηκε ότι αποτελούνται από κουάρκ. Τα πειράματα του LHC, συμπεριλαμβανομένου του πειράματος CMS, συνεχίζουν τώρα αυτή την αναζήτηση, προκαλώντας συγκρούσεις σωματιδίων σε εξαιρετικά υψηλές ενέργειες για να διερευνήσουν την πιθανή εσωτερική δομή των κουάρκ.Όταν δύο δέσμες πρωτονίων συγκρούονται μέσα στον ανιχνευτή CMS, διασπώνται στα συστατικά τους κουάρκ. Αυτά τα εξερχόμενα κουάρκ μετατρέπονται σε δύο πίδακες σωματιδίων, που μπορούν να μετρηθούν και να χρησιμοποιηθούν για την ανακατασκευή της γωνίας σκέδασης μεταξύ των κουάρκ.Η κατανομή της γωνίας σκέδασης μεταξύ των δύο πιδάκων μπορεί να συγκριθεί με την κατανομή που θα αναμενόταν αν το κουάρκ ήταν πράγματι ένα σημειακό σωματίδιο. Τα πρόσφατα αποτελέσματα από την ομάδα των φυσικών του CMS δεν έδειξαν σημαντική απόκλιση από την κατανομή σκέδασης ενός σημειακού κουάρκ. Αυτό σημαίνει ότι τα κουάρκ δεν είναι πιθανό να είναι μεγαλύτερα από 10-20 μέτρα αν είναι σύνθετες δομές.Αυτή η εκτίμηση μεγέθους προκύπτει από τους περιορισμούς στην ενεργειακή κλίμακα στην οποία αποκαλύπτεται η «σύνθετη φύση» των κουάρκ. Για το μοντέλο αναφοράς της πρόσφατης δημοσίευσης του CMS, το οποίο υπέθετε ότι τα κουάρκ είναι σύνθετα, τα πρόσφατα αποτελέσματα έθεσαν το πιο αυστηρό όριο μέχρι σήμερα στα 37 TeV.Παρόμοια με τον τρόπο του Ράδερφορντ, ο οποίος κατάφερε να αποκαλύψει τα συστατικά του ατόμου μόνο επειδή η δέσμη των σωματιδίων του είχε αρκετή ενέργεια, η μελέτη συγκρούσεων σωματιδίων με υψηλότερες ενέργειες θα μπορούσε να μας βοηθήσει να εντοπίσουμε μικρότερες πιθανές δομές μέσα στα κουάρκ. Tα δεδομένα από την τρίτη περίοδο λειτουργίας του LHC και τον επερχόμενο LHC Υψηλής Φωτεινότητας θα μπορούσαν να βοηθήσουν στη μείωση των αβεβαιοτήτων σχετικά με τη μέτρηση της γωνίας σκέδασης, επιτρέποντάς μας να εντοπίσουμε ακόμη μικρότερες δομές και να συνεχίσουμε την αναζήτηση για τα μικρότερα δομικά στοιχεία της ύλης. Τα στοιχειώδη σωματίδια σύμφωνα με το Καθιερωμένο Πρότυπο. διαβάστε περισσότερες λεπτομέρειες: CMS looks deep inside quarks – https://home.cern/news/news/physics/cms-looks-deep-inside-quarks

Φυτά και σκουλήκια που ενημερώνουν για μελλοντικές αποστολές. Προετοιμασία πληρώματος για αναβαθμίσεις υπολογιστών. Η εβδομάδα στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό ολοκληρώθηκε με προηγμένη έρευνα βοτανικής και βιολογίας για την υποστήριξη πληρωμάτων σε μελλοντικές αποστολές στη Σελήνη, τον Άρη και αλλού . Το πλήρωμα της Αποστολής 74 συνέχισε επίσης την αποσυσκευασία ενός αμερικανικού φορτηγού σκάφους, διατηρώντας παράλληλα τη συντήρηση του τροχιακού σταθμού.Ο μηχανικός πτήσης της NASA, Κρις Γουίλιαμς, ξεκίνησε τη βάρδιά του, συλλέγοντας υλικό και δείγματα για τη μελέτη διαστημικής βοτανικής Veg-06 που διερευνά πώς αλληλεπιδρούν τα φυτά και τα μικρόβια σε συνθήκες μικροβαρύτητας . Στη συνέχεια, ο Γουίλιαμς ανάμειξε θρεπτικά συστατικά για τα δείγματα μηδικής και μικροβίων που φυλάσσονται στις εγκαταστάσεις Veggie της εργαστηριακής μονάδας του Κολόμπους . Τα αποτελέσματα μπορεί να προωθήσουν την ανάπτυξη τρόπων καλλιέργειας φυτών για τροφή σε μελλοντικές διαστημικές αποστολές.Η μηχανικός πτήσης της ESA (Ευρωπαϊκός Οργανισμός Διαστήματος), Sophie Adenot, εργάστηκε μέσα στη μονάδα Harmony , εγκαθιστώντας ερευνητικό εξοπλισμό και βιντεοσκοπώντας για να ξεκινήσει την εξερεύνηση του πώς η μικροβαρύτητα επηρεάζει την υγεία του εντέρου ενός αστροναύτη . Κατέγραψε στρογγυλά σκουλήκια να παρατηρούν πώς το σώμα τους και τα μικρόβια του εντέρου τους αλλάζουν στη μικροβαρύτητα. Τα αποτελέσματα μπορεί να οδηγήσουν στην ανάπτυξη προβιοτικών ή «ζωντανών φαρμάκων» για την προστασία της υγείας στις διαστημικές πτήσεις και τη θεραπεία ασθενειών και διαταραχών στη Γη.Στη συνέχεια, η Adenot και ο Williams ενώθηκαν με την μηχανικό πτήσης της NASA, Jessica Meir , και συνέχισαν να ξεπακετάρουν νέο επιστημονικό εξοπλισμό, προμήθειες πληρώματος και πολλά άλλα από το εσωτερικό του διαστημοπλοίου μεταφοράς εμπορευμάτων Cygnus XL της Northrop Grumman . Η Meir ξεκίνησε τη βάρδιά της στην εργαστηριακή μονάδα Kibo, γυρίζοντας περιεχόμενο για την JAXA (Ιαπωνική Υπηρεσία Αεροδιαστημικής Εξερεύνησης) με σκοπό την προώθηση της διαστημικής ευαισθητοποίησης και την εμπορευματοποίηση της χαμηλής τροχιάς της Γης.Ο μηχανικός πτήσης της NASA, Τζακ Χάθαγουεϊ, επικεντρώθηκε κυρίως στη συντήρηση του εργαστηρίου καθ' όλη τη διάρκεια της Παρασκευής. Ο Χάθαγουεϊ αντικατέστησε πρώτα τα φίλτρα στο συγκρότημα επεξεργασίας ούρων που βρίσκεται στο διαμέρισμα αποβλήτων και υγιεινής, ή αλλιώς μπάνιο, της μονάδας Tranquility . Στη συνέχεια, επιθεώρησε τα εξαρτήματα πρόσδεσης στα οποία είναι συνδεδεμένα τα διαστημόπλοια Cygnus XL και HTV-X1 της JAXA κατά τη διάρκεια των αποστολών τους στο τροχιακό φυλάκιο. Τέλος, εγκατέστησε προστατευτικούς δακτυλίους γύρω από βαλβίδες εξαερισμού στις μονάδες Unity και Tranquility και στη συνέχεια φωτογράφισε την εργασία του για ανάλυση.Οι κοσμοναύτες της Roscosmos, Σεργκέι Κουντ-Σβερτσκόφ και Σεργκέι Μικάγιεφ, βρέθηκαν για άλλη μια φορά μέσα στην μονάδα υπηρεσιών Zvezda , πραγματοποιώντας συντήρηση και επιθεωρήσεις καθ' όλη τη διάρκεια της Παρασκευής. Ο μηχανικός πτήσης Αντρέι Φεντιάγιεφ επιθεώρησε το σύστημα εξαερισμού που συνδέει το τμήμα Roscosmos του σταθμού με το τμήμα των ΗΠΑ και στη συνέχεια μέτρησε τη ροή του αέρα μεταξύ των δύο τμημάτων.Στο τέλος της ημέρας, και τα επτά μέλη του πληρώματος της Αποστολής 74 ενώθηκαν μεταξύ τους και εξέτασαν τις επερχόμενες αναβαθμίσεις υπολογιστών που είχαν προγραμματιστεί για το Σαββατοκύριακο. Οι διαμένοντες σε τροχιά θα αντικαταστήσουν πρώτα τους διακομιστές δικτύου και στη συνέχεια θα ενεργοποιήσουν τους νέους, πιο ισχυρούς φορητούς υπολογιστές τους. Ομάδες υποστήριξης στο έδαφος θα βοηθήσουν το πλήρωμα με τις ενημερώσεις λογισμικού, τις διαμορφώσεις δικτύου και άλλες τεχνικές μεταβάσεις. Μάθετε περισσότερα για τις δραστηριότητες του διαστημικού σταθμού ακολουθώντας το ιστολόγιο του διαστημικού σταθμού , @space_station στο X, καθώς και τους λογαριασμούς του ISS στο Facebook και στο Instagram . https://www.nasa.gov/blogs/spacestation/2026/04/17/plants-and-worms-informing-future-missions-crew-preps-for-computer-upgrades/ Οι μηχανικοί πτήσης της Αποστολής 74 (από αριστερά) Κρις Γουίλιαμς, Τζακ Χάθαγουεϊ, Σόφι Αντενότ και Τζέσικα Μέιρ βρίσκονται μέσα στον τρούλο του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού, περιμένοντας να παρατηρήσουν το ίχνος πλάσματος του διαστημοπλοίου Orion —με το πλήρωμα Artemis II επιβαίνοντος— καθώς επανέρχεται στην ατμόσφαιρα της Γης στις 10 Απριλίου 2026. Μοναδικές εικόνες από τη δημιουργία του πρώτου «γλυπτού» στο Διάστημα (βίντεο) Εντυπωσιακό σε σύλληψη και εκτέλεση καλλιτεχνικό πρότζεκτ έξω από τα σύνορα της Γης. Μια ομάδα καλλιτεχνών, επιστημόνων και κινηματογραφιστών γνωστή ως The Dorothy Project έστειλε μία «ανθρώπινη σιλουέτα» χιλιόμετρα πάνω από τη Γη στο πλαίσιο ενός καλλιτεχνικού εγχειρήματος.Η ομάδα συνεργάστηκε με την Taroni, μια ιταλική εταιρεία ύφανσης μεταξιού, για την «Mission Taroni», η οποία έχει στόχο να προκαλέσει στους θεατές το λεγόμενο “overview effect”, δηλαδή το δέος που βιώνουν οι αστροναύτες όταν βλέπουν τη Γη από το Διάστημα. Παράλληλα επιδιώκει να εξετάσει τη σχέση ανάμεσα στην τέχνη και την επιστήμη, προσκαλώντας μας να «ξανασκεφτούμε τη σχέση μας με τη δημιουργία» και να αναρωτηθούμε πώς, διαμορφώνοντας την ύλη, διαμορφώνουμε και τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τη ζωή και τον πλανήτη μας.Η ομάδα επισημαίνει ότι η τέχνη και η επιστήμη ήταν «άρρηκτα συνδεδεμένες» κατά την Αναγέννηση και ότι η Mission Taroni επιχειρεί να αναζωογονήσει αυτόν τον «χαμένο διάλογο» μεταξύ των δύο πεδίων. Για τη δημιουργία της αιωρούμενης φιγούρας, κατασκευάστηκε ένα ελαφρύ ανδρείκελο και τυλίχθηκε με μετάξι. Στη συνέχεια, προσαρτήθηκε σε αυτό ένα μετεωρολογικό μπαλόνι από βιοδιασπώμενο λάτεξ. Η καταγραφή έγινε με κάμερα Insta360, ενώ η κατασκευή είχε επικαλυφθεί με θερμική προστασία για να αντέχει την ηλιακή ακτινοβολία και τις χαμηλές θερμοκρασίες. Το μπαλόνι έφτασε περίπου στο ένα τρίτο της απόστασης προς το Διάστημα αγγίζοντας ύψος 30 χλμ.. Το ανδρείκελο μαζί με τα μεταξωτά υλικά ζύγιζε μόλις 700 γραμμάρια. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2099142/monadikes-eikones-apo-ti-dimioyrgia-toy-protoy-glyptoy-sto-diastima-vinteo/

Το διαστημόπλοιο Heliophysics της NASA γίνεται μάρτυρας της εξαφάνισης ενός κομήτη. Στις 4 Απριλίου, ο κομήτης C/2026 A1 (MAPS) βυθίστηκε προς τον Ήλιο — πετώντας περίπου δύο φορές πιο μακριά από το άστρο μας από ό,τι η Σελήνη από τη Γη.Οι παρατηρητές κομητών κράτησαν την αναπνοή τους, περιμένοντας να δουν αν ο κομήτης MAPS θα επιβίωνε από το αποπνικτικό πέρασμά του από τον Ήλιο. Το διαστημόπλοιο SOHO (Ηλιακό και Ηλιοσφαιρικό Παρατηρητήριο) - μια κοινή αποστολή της NASA και της ESA (Ευρωπαϊκός Οργανισμός Διαστήματος) - και άλλες αποστολές της NASA σύντομα αποκάλυψαν ότι δεν τα κατάφερε.Το όργανο στεμματογράφου στο SOHO, το οποίο μπλοκάρει τον Ήλιο με έναν δίσκο για να αποκαλύψει σχετικά αμυδρά χαρακτηριστικά και αντικείμενα (όπως κομήτες) κοντά στο αστέρι, έδειξε τον κομήτη να πλησιάζει τον Ήλιο φαινομενικά άθικτο πριν εξαφανιστεί πίσω από τον δίσκο του στεμματογράφου. Ωστόσο, λίγες ώρες αργότερα, το SOHO δεν είδε τίποτα άλλο παρά ένα σύννεφο σκόνης να βγαίνει από την άλλη πλευρά του δίσκου. Ο κομήτης είχε διαλυθεί.«Ο κομήτης καταστράφηκε σαφώς — πιθανότατα αρκετές ώρες πριν από την πλησιέστερη προσέγγισή του στον Ήλιο», δήλωσε ο Karl Battams του Αμερικανικού Ναυτικού Ερευνητικού Εργαστηρίου, κύριος ερευνητής του κορωνογράφου του SOHO, που ονομάζεται LASCO (Large Angle and Spectrometric Coronagraph)Από την οπτική γωνία του SOHO, φαίνεται ότι ο κομήτης βυθίστηκε απευθείας στον Ήλιο. Ωστόσο, μια άλλη εικόνα από την αποστολή STEREO (Solar Terrestrial Relations Observatory) της NASA, η οποία παρακολούθησε τον κομήτη να πλησιάζει τον Ήλιο από διαφορετική γωνία (54,5 μοίρες από τη γραμμή Ήλιου-Γης), έδειξε πώς ο κομήτης MAPS ταλαντευόταν γύρω από τον Ήλιο καθώς αυτός πλησίαζε στο τέλος του.Η αποστολή PUNCH (Πολωσιμετρία για την Ενοποίηση του Στέμματος και της Ηλιόσφαιρας) της NASA — σχεδιασμένη να μελετήσει πώς η εξωτερική ατμόσφαιρα του Ήλιου γίνεται ο ηλιακός άνεμος που ταξιδεύει σε όλο το ηλιακό σύστημα — παρακολούθησε επίσης τον κομήτη MAPS πριν από την μοιραία προσπέρασή του.Τα διαστημόπλοια SOHO, STEREO και PUNCH αποτελούν μέρος του στόλου ηλιοφυσικών αποστολών της NASA, ο οποίος αποτελείται από στρατηγικά τοποθετημένα διαστημόπλοια που μελετούν τον Ήλιο και την επιρροή του σε όλο το ηλιακό σύστημα από πολλαπλές οπτικές γωνίες. Οι παρατηρήσεις τους για τον κομήτη υπογραμμίζουν την αξία των ποικίλων οπτικών γωνιών του στόλου, μεγιστοποιώντας τις πληροφορίες που μπορούν να συλλέξουν οι επιστήμονες κατά τη διάρκεια τέτοιων γεγονότων. Η παρατήρηση του τρόπου με τον οποίο οι κομήτες διασπώνται όταν εκτίθενται στην καυτή θερμότητα του Ήλιου παρέχει ενδείξεις για τη δομή των κομητών και τις συνθήκες του πρώιμου ηλιακού συστήματος όταν σχηματίστηκαν οι κομήτες. Ο κομήτης MAPS ανακαλύφθηκε στις 13 Ιανουαρίου 2026 από ένα τηλεσκόπιο στη Χιλή που ανήκει στο πρόγραμμα MAPS με επικεφαλής τους ερασιτέχνες αστρονόμους Alain Maury, Georges Attard, Daniel Parrott και Florian Signoret. Ανήκε σε μια οικογένεια κομητών, που ονομάζονται κομήτες Kreutz sullazing, οι οποίοι έχουν όλες παρόμοιες τροχιές που τους φέρνουν πολύ κοντά στον Ήλιο και πιστεύεται ότι είναι κομμάτια ενός μεγαλύτερου κομήτη που διασπάστηκε πριν από αιώνες. https://science.nasa.gov/blogs/the-sun-spot/2026/04/16/nasa-heliophysics-spacecraft-witness-comets-demise/ Η αποστολή PUNCH (Πολωσιμετρία για την Ενοποίηση του Στέμματος και της Ηλιόσφαιρας) της NASA κατέγραψε αυτή την εικόνα του κομήτη MAPS την 1η Απριλίου, πριν από την μοιραία προσέγγιση του κομήτη στον Ήλιο. Αυτή η εικόνα είναι ένα σύνθετο πολλαπλών εικόνων που τραβήχτηκαν από το PUNCH την 1η Απριλίου. .

Έργο Υποστήριξης και Ενίσχυσης Rosalind Franklin (ROSA) Το έργο Υποστήριξης και Ενίσχυσης Rosalind Franklin της NASA (ROSA), στο πλαίσιο του Προγράμματος Εξερεύνησης του Άρη του οργανισμού, παρέχει συγκεκριμένο υλικό και υπηρεσίες στον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Διαστήματος για την υποστήριξη της Αποστολής Rosalind Franklin στον Άρη, συμπεριλαμβανομένου ενός οχήματος εκτόξευσης για την αποστολή, του συστήματος πρόωσης για την πλατφόρμα προσεδάφισης του ρόβερ, μονάδων θέρμανσης ραδιοϊσοτόπων για τα εσωτερικά συστήματα του ρόβερ και τμημάτων του επιστημονικού οργάνου Mars Organic Molecule Analyzer. Η NASA ξεκινά την υλοποίηση της αποστολής Rosalind Franklin της ESA στον Άρη Η NASA έδωσε την έγκριση για την έναρξη υλοποίησης του έργου Rosalind Franklin Support and Augmentation (ROSA) του οργανισμού, υπογραμμίζοντας τη συνεχιζόμενη συνεργασία του οργανισμού με την αποστολή Rosalind Franklin του ESA (Ευρωπαϊκού Οργανισμού Διαστήματος). Η αποστολή ηγείται από τον ESA και ο οργανισμός αυτός είναι υπεύθυνος για την παροχή του διαστημικού σκάφους, συμπεριλαμβανομένης της μονάδας φορέα, της πλατφόρμας προσγείωσης, καθώς και των λειτουργιών του ρόβερ και της επιφάνειας.Η εκτόξευση του Rosalind Franklin θα πραγματοποιηθεί το 2028 και θα είναι το πρώτο ρόβερ στον Άρη που θα αναζητήσει σημάδια ζωής στο παρελθόν ή στο παρόν κάτω από την επιφάνεια του Κόκκινου Πλανήτη. Το έργο ROSA θα παρέχει στον ESA καθορισμένο υλικό και υπηρεσίες για την υποστήριξη της αποστολής Rosalind Franklin, συμπεριλαμβανομένης της υπηρεσίας εκτόξευσης, των κινητήρων πέδησης για την πλατφόρμα προσεδάφισης του ρόβερ και των μονάδων θέρμανσης ραδιοϊσοτόπων για τα εσωτερικά συστήματα του ρόβερ. Το έργο περιλαμβάνει επίσης εξειδικευμένα ηλεκτρονικά και έναν υπερσύγχρονο φασματόμετρο μάζας για το επιστημονικό όργανο ανάλυσης οργανικών μορίων του Άρη, το οποίο θα αναζητήσει τα δομικά στοιχεία της ζωής σε δείγματα που συλλέγονται στο σημείο προσεδάφισης του ρόβερ, το Oxia Planum του Άρη.Στις αρχές του 2024, η NASA και η ESA υπέγραψαν Μνημόνιο Συνεργασίας που επισημοποιούσε μια συμφωνία για την επέκταση του έργου της NASA στο ρόβερ ExoMars Rosalind Franklin. Αργότερα εκείνο το έτος, η αναθεώρηση KDP-A/B ενέκρινε την έναρξη της διαμόρφωσης της ROSA στη Φάση Β και το έργο πέρασε με επιτυχία όλα τα κριτήρια επιτυχίας της Προκαταρκτικής Αναθεώρησης Σχεδιασμού.Η NASA επέλεξε τον πύραυλο Falcon Heavy της SpaceX για την εκτόξευση της αποστολής Rosalind Franklin από το Launch Complex 39A στο Διαστημικό Κέντρο Κένεντι της NASA στη Φλόριντα. Η αποστολή στοχεύει σε ευκαιρίες εκτόξευσης όχι νωρίτερα από τα τέλη του 2028.Το Πρόγραμμα Υπηρεσιών Εκτόξευσης της NASA διαχειρίζεται την υπηρεσία εκτόξευσης για αυτήν τη διεθνή προσπάθεια και ο οργανισμός ανέθεσε, μέσω ανταγωνιστικού προγράμματος, την παραγγελία υπηρεσίας εκτόξευσης με σταθερή τιμή, στο πλαίσιο της σύμβασης NASA Launch Services II αόριστης παράδοσης/αόριστης ποσότητας. https://science.nasa.gov/blogs/mars-rosa/2026/04/16/nasa-begins-implementation-for-esas-rosalind-franklin-mission-to-mars/

Εθελοντές ανακαλύπτουν σπάνια διαστημικά καιρικά φαινόμενα χρησιμοποιώντας τα αυτιά τους. Ο πλανήτης μας βρίσκεται μέσα σε ένα μαγνητικό κουκούλι γεμάτο πλάσμα - αλλά δεν είναι πάντα ειρηνικό και ήσυχο. Η δραστηριότητα από τον Ήλιο μπορεί να στείλει κύματα σε αυτόν τον χώρο, και ορισμένες από αυτές τις διαταραχές μπορούν να φτάσουν ακόμη και στη Γη, επηρεάζοντας το ηλεκτρικό μας δίκτυο.Οι επιστήμονες εργάζονται για να κατανοήσουν ακριβώς πώς συμπεριφέρονται αυτά τα κύματα και η ομάδα πίσω από το πρόγραμμα Heliophysics Audiified: Resonances in Plasmas (HARP) της NASA προσεγγίζει αυτό το θέμα με έναν μοναδικό τρόπο: συγκρίνει το μαγνητικό πεδίο της Γης με μια γιγάντια άρπα στο διάστημα. Η ομάδα HARP μετέτρεψε τις μετρήσεις του μαγνητικού πεδίου σε ήχο. Αυτή η μετάφραση επέτρεψε στους εθελοντές του προγράμματος HARP να χρησιμοποιήσουν τα αυτιά τους για να μελετήσουν έναν συγκεκριμένο τύπο κύματος πλάσματος που παίζει ρόλο στον διαστημικό καιρό. Αυτό που άκουσαν εξέπληξε τους πάντες.Η επιστημονική ομάδα περίμενε χαμηλότερες συχνότητες πιο μακριά από τη Γη και υψηλότερες πιο κοντά σε αυτήν. Αλλά όταν αναπαρήγαγαν δεδομένα από την αποστολή THEMIS (Time History of Events and Macroscale Interactions during Substorms) της NASA, οι εθελοντές παρατήρησαν κάτι απροσδόκητο. Μερικά κύματα πλάσματος αποκάλυψαν το αντίθετο μοτίβο - χαμηλότερες συχνότητες κοντά στη Γη και υψηλότερες πιο μακριά. Οι εθελοντές του HARP ενθουσιάστηκαν που βοήθησαν στην ανακάλυψη αυτής της ανωμαλίας, η οποία θα βοηθήσει τους επιστήμονες να κατανοήσουν καλύτερα τις γεωμαγνητικές καταιγίδες. Ένας εθελοντής είπε για το έργο HARP: «Εγγράφηκα σε αυτήν την ομάδα μόνο και μόνο επειδή συμμετείχε ο φίλος μου, αλλά τώρα νομίζω ότι θα αλλάξω την ειδικότητά μου σε φυσική - αυτό ήταν απλά πολύ ωραίο». Αυτά τα ευρήματα εμφανίζονται τώρα σε ένα νέο άρθρο στο Frontiers in Astronomy and Space Sciencies . Ευχαριστούμε όλους τους εθελοντές του HARP που βοήθησαν στην ανάπτυξη του πρωτοκόλλου ανάλυσης ήχου του έργου, δοκίμασαν σε βήτα έκδοση το γραφικό περιβάλλον χρήστη και προσδιόρισαν και επισήμαναν τα μυριάδες κύματα πλάσματος που η ομάδα θα μελετά για τα επόμενα χρόνια.Το έργο HARP χρηματοδοτήθηκε από τη NASA και συνεχίζει να χρηματοδοτείται από το Εθνικό Ίδρυμα Επιστημών. Το έργο δεν αναζητά πλέον ενεργά εθελοντές. https://science.nasa.gov/get-involved/citizen-science/volunteers-discover-rare-space-weather-events-using-their-ears/ Εθελοντές του HARP αποκάλυψαν απροσδόκητα μοτίβα στη δραστηριότητα των κυμάτων πλάσματος κοντά στη Γη χρησιμοποιώντας δεδομένα από την αποστολή THEMIS της NASA.

Ξεκίνησε η χαρτογράφηση και ταξινόμηση των κοραλλιών στον Ατλαντικό. Τα δεδομένα θα βοηθήσουν την προσπάθεια προστασίας τους από διάφορες απειλές. Διεθνής ομάδα επιστημόνων εγκαινίασε στις 16 Απριλίου ένα πρόγραμμα χαρτογράφησης και ταξινόμησης των κοραλλιών του Ατλαντικού Ωκεανού.Το πρόγραμμα «Coral Cartography: Mapping Atlantic Cold-Water Corals to support Area Based Management» στο Φόρουμ AAORIA 2026 (All-Atlantic Ocean Research and Innovation Alliance) αποτελεί μια σημαντική συνάντηση της επιστημονικής κοινότητας του Ατλαντικού.Το έργο χρηματοδοτείται μέσω του Coral Research and Development Accelerator Platform (CORDAP), μιας πρωτοβουλίας της G20 που ξεκίνησε το 2020 για την επιτάχυνση λύσεων προστασίας των κοραλλιών παγκοσμίως. Συμμετέχουν ειδικοί από εννέα χώρες του Ατλαντικού, μεταξύ των οποίων η Νορβηγία, το Ηνωμένο Βασίλειο, η Πορτογαλία, η Γερμανία, η Μαυριτανία, η Ναμίμπια, η Νότια Αφρική, η Ουρουγουάη και η Βραζιλία, καλύπτοντας τομείς όπως η ανάλυση εικόνων, η ταξινόμηση κοραλλιών, η χαρτογράφηση, η διαχείριση και η χάραξη πολιτικής.Τα κοράλλια ψυχρών υδάτων αποτελούν βασικό στοιχείο των οικοσυστημάτων των βαθέων θαλασσών και αντιμετωπίζουν αυξανόμενες απειλές από την αλιεία, την εξόρυξη στον βυθό και την κλιματική αλλαγή. Παρότι στον Βόρειο Ατλαντικό υπάρχουν αρκετά δεδομένα για την κατανομή τους, οι περιοχές του Κεντρικού και Νότιου Ατλαντικού παραμένουν σε μεγάλο βαθμό ανεξερεύνητες.Η διεθνής ομάδα στοχεύει να καλύψει αυτό το κενό αξιοποιώντας μεγάλα αρχεία εικόνων που μέχρι σήμερα δεν έχουν αναλυθεί, όπως δεδομένα από το πρόγραμμα EAF Nansen στη δυτική Αφρική καθώς και νέα δεδομένα που θα συλλεχθούν αργότερα φέτος στη Βραζιλία. Στόχος είναι η δημιουργία μιας ολοκληρωμένης εικόνας των οικοτόπων κοραλλιών ψυχρών υδάτων σε όλο τον Ατλαντικό. Οι χάρτες Το έργο θα αναπτύξει ένα τυποποιημένο σύνολο δεδομένων για την κατανομή και την πυκνότητα των κοραλλιών στις ήδη εξερευνημένες περιοχές. Αυτά τα δεδομένα θα χρησιμοποιηθούν για την εκπαίδευση μοντέλων μηχανικής μάθησης, ώστε να προβλέπεται η παρουσία κοραλλιών και σε άλλες περιοχές, καλύπτοντας έτσι τα υπάρχοντα κενά.Οι χάρτες που θα προκύψουν σχετικά με την κατανομή, την πυκνότητα και τη βιοποικιλότητα των κοραλλιών, τόσο υπό τις σημερινές συνθήκες όσο και σε μελλοντικά σενάρια κλιματικής αλλαγής αναμένεται να βοηθήσουν στον εντοπισμό περιοχών υψηλού κινδύνου και πιθανών ζωνών προστασίας, τόσο εντός των εθνικών θαλάσσιων ζωνών όσο και στα διεθνή ύδατα.Ιδιαίτερη σημασία έχει ότι τα αποτελέσματα θα παρουσιαστούν απευθείας σε διεθνείς οργανισμούς λήψης αποφάσεων, όπως οι Περιφερειακοί Οργανισμοί Διαχείρισης Αλιείας, η Διεθνής Αρχή Θαλάσσιου Βυθού, η Σύμβαση για τη Βιολογική Ποικιλότητα, το OSPAR και εθνικές κυβερνήσεις, με στόχο την εξασφάλιση νομικής προστασίας για τα ευάλωτα αυτά οικοσυστήματα. Ένας βασικός στόχος του έργου είναι επίσης η εκπαίδευση νέων επιστημόνων και η ενίσχυση της διεθνούς συνεργασίας στον Ατλαντικό.Το έργο συντονίζεται από το Plymouth Marine Laboratory, σε συνεργασία με 11 εταίρους. Η καθηγήτρια Κέρι Χάουελ δήλωσε ότι τα κοράλλια ψυχρών υδάτων υποστηρίζουν μοναδικά οικοσυστήματα, αλλά μεγάλες περιοχές του Ατλαντικού παραμένουν αχαρτογράφητες και απροστάτευτες. Τόνισε ότι ο συνδυασμός δεδομένων, τεχνητής νοημοσύνης και διεθνούς συνεργασίας θα δώσει στους υπεύθυνους λήψης αποφάσεων τα απαραίτητα στοιχεία για την προστασία αυτών των οικοτόπων.Η Δρ. Άνα Χιλάριο σημείωσε ότι υπάρχει ήδη μεγάλος όγκος δεδομένων από τον Βόρειο Ατλαντικό που παραμένει αναξιοποίητος λόγω του χρόνου που απαιτεί η ανάλυση. Με την αξιοποίησή του, η κατανόηση των οικοσυστημάτων των βαθέων θαλασσών μπορεί να επιταχυνθεί σημαντικά.Η Δρ. Λάρα Άτκινσον υπογράμμισε ότι η διεθνής συνεργασία δίνει τη δυνατότητα σε χώρες όπως η Νότια Αφρική να ενισχύσουν την έρευνά τους και να συμβάλουν σε ευρύτερη κατανόηση των θαλάσσιων οικοσυστημάτων.Η παρουσίαση του έργου πραγματοποιείται στο Φόρουμ AAORIA στο Σαλβαδόρ της Βραζιλίας, που διοργανώνεται από το Υπουργείο Επιστήμης, Τεχνολογίας και Καινοτομίας της χώρας. Το φόρουμ προωθεί τη διεθνή συνεργασία και βασίζεται στη Διακήρυξη All-Atlantic του 2022, την οποία έχουν υπογράψει χώρες όπως η Αργεντινή, η Βραζιλία, ο Καναδάς, το Μαρόκο, η Νότια Αφρική, οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Ευρωπαϊκή Ένωση, με αυξανόμενη συμμετοχή και άλλων χωρών. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2099147/xekinise-i-chartografisi-kai-taxinomisi-ton-korallion-ston-atlantiko/

Δύο γιγάντιες μαύρες τρύπες ετοιμάζονται να συγκρουστούν και το κοσμικό ωστικό κύμα θα φτάσει στη Γη. Αστρονόμοι ενδέχεται να ανακάλυψαν ένα ζεύγος μαύρων τρυπών που εκπέμπουν τεράστιες ποσότητες ενέργειας και σπειροειδώς πλησιάζουν προς μια γιγαντιαία σύγκρουση οι επιπτώσεις της οποίας ίσως γίνουν αισθητές μέσα στον επόμενο αιώνα στη διαστημική μας γειτονιά.Χρησιμοποιώντας δεδομένα από ραδιοτηλεσκόπια που συλλέχθηκαν επί δεκαετίες η ερευνητική ομάδα μελέτησε ένα εξαιρετικά φωτεινό αντικείμενο, το οποίο προηγουμένως θεωρούνταν μπλάζαρ, δηλαδή τον λαμπρό πυρήνα ενός γαλαξία που συνήθως τροφοδοτείται από μια μαύρη τρύπα, σε απόσταση περίπου 500 εκατομμυρίων ετών φωτός από το ηλιακό μας σύστημα.Οι παρατηρήσεις αποκάλυψαν έναν κρυφό πίδακα ενέργειας υποδεικνύοντας ότι το αντικείμενο είναι στην πραγματικότητα δύο μαύρες τρύπες που βρίσκονται κοντά σε σύγκρουση πιθανώς σε λιγότερο από 100 χρόνια. Η μελέτη δημοσιεύθηκε στην επιθεώρηση «Monthly Notices of the Royal Astronomical Society». Η ανακάλυψη Τα μπλάζαρ είναι από τα πιο φωτεινά αντικείμενα στο σύμπαν. Ανήκουν στους ενεργούς γαλαξιακούς πυρήνες και συνήθως τροφοδοτούνται από υπερμεγέθεις μαύρες τρύπες εκπέμποντας πίδακες ακτινοβολίας υψηλής ενέργειας προς τη Γη. Κανονικά, ένας μόνο πίδακας προέρχεται από μία μαύρη τρύπα.Ωστόσο στην περίπτωση του μπλάζαρ στο γαλαξία Markarian 501 τα δεδομένα δεν ταίριαζαν. Οι επιστήμονες είχαν παρατηρήσει διαφορετικούς προσανατολισμούς του πίδακα γεγονός που δημιουργούσε αμφιβολίες για την ύπαρξη μιας μόνο μαύρης τρύπας.Για να διερευνήσουν το φαινόμενο ανέλυσαν περισσότερα από 83 σύνολα δεδομένων από το Very Long Baseline Array ένα διεθνές δίκτυο 10 ραδιοτηλεσκοπίων. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι εκτός από έναν κύριο πίδακα υπάρχει και ένας δεύτερος που περιστρέφεται γύρω από το κέντρο του μπλάζαρ. Οι ερευνητές εκτιμούν ότι κάθε πίδακας τροφοδοτείται από μια υπερμεγέθη μαύρη τρύπα με μάζα από 100 εκατομμύρια έως 1 δισεκατομμύριο φορές μεγαλύτερη από αυτή του Ήλιου. Το φαινόμενο του «δακτυλίου Αϊνστάιν» Τον Ιούνιο του 2022, οι δύο μαύρες τρύπες ευθυγραμμίστηκαν με τέτοιο τρόπο ώστε η βαρύτητα της πρώτης να καμπυλώσει το φως της δεύτερης δημιουργώντας έναν σχεδόν τέλειο κύκλο φωτός γνωστό ως δακτύλιος Αϊνστάιν.Αυτό οφείλεται στο φαινόμενο του βαρυτικού φακού όπου η ισχυρή βαρύτητα λειτουργεί σαν μεγεθυντικός φακός και ενισχύει το φως. Το φαινόμενο αυτό ενισχύει την υπόθεση ότι το σύστημα αποτελείται από δύο μαύρες τρύπες.Οι δύο μαύρες τρύπες περιστρέφονται η μία γύρω από την άλλη περίπου κάθε 121 ημέρες. Απέχουν μεταξύ τους 250 έως 540 φορές την απόσταση Γης–Ήλιου. Αυτή η απόσταση θεωρείται σχετικά μικρή για αστρονομικά δεδομένα και σταδιακά μειώνεται μέχρι να συγχωνευθούν. Τι θα προκαλέσει η σύγκρουση Όταν τελικά συγκρουστούν αναμένεται να απελευθερώσουν βαρυτικά κύματα διαταραχές στο χωροχρόνο που προκαλούνται από τα πιο βίαια γεγονότα στο Σύμπαν. Οι επιστήμονες εκτιμούν ότι τα κύματα αυτά μπορεί να είναι ισχυρότερα από όσα έχουν καταγραφεί μέχρι σήμερα. Αν συμβεί αυτό, ανιχνευτές βαρυτικών κυμάτων στη Γη θα μπορέσουν να καταγράψουν το σήμα, προσφέροντας νέες πληροφορίες για τη φύση των μαύρων τρυπών.Με απλά λόγια, πρόκειται για ένα «κοσμικό ταγκό» δύο γιγάντων που πλησιάζουν στο τέλος τους μια σύγκρουση που θα μπορούσε να μας αποκαλύψει πολλά για το Σύμπαν. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2099202/dyo-giganties-mayres-trypes-etoimazontai-na-sygkroystoyn-kai-to-kosmiko-ostiko-kyma-tha-ftasei-sti-gi/

Ανακαλύφθηκε υπόγεια αποικία εκατομμυρίων μελισσών κάτω από νεκροταφείο. Η μελέτη δείχνει ότι τα νεκροταφεία μπορούν να λειτουργούν ως σημαντικά καταφύγια για μέλισσες που φωλιάζουν στο έδαφος.Ένα ήσυχο νεκροταφείο στην πολιτεία της Νέας Υόρκης αποδεικνύεται κάθε άλλο παρά ακίνητο, καθώς νέα έρευνα δείχνει ότι «σφύζει» από εκατομμύρια μέλισσες που ζουν ακριβώς κάτω από την επιφάνεια του εδάφους.Το East Lawn Cemetery στην περιοχή Ithaca φιλοξενεί περίπου 5,5 εκατομμύρια μέλισσες που φωλιάζουν στο έδαφος καθιστώντας το μία από τις μεγαλύτερες και πιθανώς μια από τις παλαιότερες συγκεντρώσεις μελισσών που έχουν καταγραφεί ποτέ σύμφωνα με ερευνητές του Πανεπιστημίου Κορνέλ.Οι μέλισσες ανήκουν στο είδος Andrena regularis, γνωστό ως «μέλισσα εξόρυξης», ένα μοναχικό είδος που δεν σχηματίζει κυψέλες αλλά φωλιάζει στο έδαφος. Η ανακάλυψη έγινε σχεδόν τυχαία. Το 2022 ένας επιστήμονας του Κορνέλ παρατήρησε μεγάλο αριθμό μελισσών ενώ περπατούσε στο νεκροταφείο και έφερε δείγματα στο εργαστήριο. Αυτό οδήγησε σε πιο εκτενή έρευνα υπό τον εντομολόγο Μπράιαν Ντάνφορθ για να προσδιοριστεί η έκταση του φαινομένου.Την άνοιξη του 2023 οι ερευνητές τοποθέτησαν παγίδες ανάδυσης για να καταγράψουν πόσες μέλισσες εμφανίζονταν από το έδαφος. Μετρώντας τα δεδομένα και επεκτείνοντας τα σε έκταση περίπου 6.000–6.500 τετραγωνικών μέτρων υπολόγισαν ότι ο πληθυσμός κυμαίνεται από 3 έως 8 εκατομμύρια, με μέσο όρο περίπου 5,5 εκατομμύρια.Οι ερευνητές σημειώνουν ότι δεν πρόκειται για μία ενιαία αποικία. Κάθε θηλυκή μέλισσα σκάβει τη δική της φωλιά και εναποθέτει τα αυγά της σε ξεχωριστούς θαλάμους, μαζί με γύρη και νέκταρ. Το είδος περνά τον χειμώνα υπόγεια και εμφανίζεται την άνοιξη συγχρονισμένο με την άνθηση φυτών όπως οι μηλιές. Ο Ντάνφορθ δήλωσε ότι εντυπωσιάστηκε ιδιαίτερα από το μέγεθος του πληθυσμού, σημειώνοντας ότι μέχρι τώρα οι περισσότερες καταγεγραμμένες συγκεντρώσεις ήταν της τάξης των εκατοντάδων χιλιάδων.Για σύγκριση προηγούμενες μελέτες έχουν καταγράψει περίπου 1,6 εκατομμύρια μέλισσες σε περιοχή της Αριζόνα, περίπου 651.000 σε προαστιακή περιοχή της Νέας Υόρκης και περίπου 13.500 στη Βραζιλία.Οι ερευνητές εξηγούν ότι το νεκροταφείο προσφέρει ιδανικές συνθήκες γιατί το έδαφος παραμένει σε μεγάλο βαθμό ανέγγιχτο, χρησιμοποιούνται ελάχιστα φυτοφάρμακα και οι ανθρώπινες παρεμβάσεις είναι περιορισμένες. Επιπλέον κοντινές καλλιέργειες και ανθοφόρα φυτά παρέχουν άφθονη τροφή. Η μελέτη δείχνει ότι τα νεκροταφεία μπορούν να λειτουργούν ως σημαντικά καταφύγια για μέλισσες που φωλιάζουν στο έδαφος.Οι επιστήμονες τονίζουν ότι τα μοναχικά είδη μελισσών συχνά υποτιμώνται, παρόλο που διαδραματίζουν κρίσιμο ρόλο στα οικοσυστήματα και αξίζουν μεγαλύτερη προσοχή. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2099154/anakalyfthike-ypogeia-apoikia-ekatommyrion-melisson-kato-apo-nekrotafeio/