Δροσος Γεωργιος

Το πλήρωμα εργάζεται στον τομέα της μικροβιολογίας, της προηγμένης τεχνολογίας και συγχαίρει το νέο πλήρωμα του Artemis III Η μικροβιολογία και η ανθρώπινη έρευνα ήταν το κύριο επιστημονικό επίκεντρο στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό την Τρίτη για την προστασία της υγείας εντός και εκτός Γης. Τα μέλη του πληρώματος της Αποστολής 74 εργάστηκαν επίσης σε προηγμένο ερευνητικό υλικό και έστειλαν ένα συγχαρητήριο μήνυμα στο πλήρωμα του Artemis III, το οποίο ονομάστηκε κατά τη διάρκεια ανακοίνωσης από το Διαστημικό Κέντρο Johnson στο Χιούστον.Ορισμένα κοινά βακτήρια έχουν δείξει αυξημένη αντοχή στα αντιβιοτικά στο διαστημικό περιβάλλον, επηρεάζοντας ενδεχομένως την ικανότητα ενός αστροναύτη να καταπολεμήσει μια λοίμωξη. Οι μηχανικοί πτήσης Jack Hathway της NASA και Sophie Adenot της ESA (Ευρωπαϊκής Διαστημικής Υπηρεσίας) διερεύνησαν τους ανθεκτικούς στα αντιβιοτικά οργανισμούς μέσα στο ντουλαπάκι Life Science της εργαστηριακής μονάδας Kibo και στον χώρο εργασίας συντήρησης της μονάδας Harmony , επεξεργάζοντας τα μικροβιακά δείγματα και προετοιμάζοντάς τα για εξαγωγή και ανάλυση DNA. Οι γιατροί θα χρησιμοποιήσουν τα δεδομένα για να κατανοήσουν πώς τα μικρόβια προσαρμόζονται στη μικροβαρύτητα, ενδεχομένως ενημερώνοντας για αντίμετρα για τη μείωση του κινδύνου για την υγεία των αστροναυτών και την προστασία των ασθενών στη Γη.Οι μηχανικοί πτήσης της NASA, Τζέσικα Μέιρ και Κρις Γουίλιαμς, συνεργάστηκαν για να φορτώσουν έναν μικρό τροχιακό αναπτυξιακό δορυφόρο γεμάτο με CubeSat στον αεροθάλαμο του Kibo, ο οποίος σύντομα θα τοποθετηθεί στο κενό του διαστήματος. Ο ιαπωνικός ρομποτικός βραχίονας θα πιάσει τον αναπτυξιακό δορυφόρο και θα τον κατευθύνει μακριά από το τροχιακό φυλάκιο, όπου θα αναπτύξει με ασφάλεια τους δορυφόρους μεγέθους κουτιού παπουτσιών σε τροχιά γύρω από τη Γη. Μια σειρά από μικροσκοπικούς δορυφόρους θα κυκλοφορήσουν για δημόσια και ιδιωτική έρευνα, συμπεριλαμβανομένου του Hokushin-1 CubeSat που θα δοκιμάσει διαστημικές τεχνολογίες όπως ραδιοσυχνότητες, πρόωση και ηλιακές συστοιχίες.Οι κοσμοναύτες της Roscosmos, Σεργκέι Κουντ-Σβερτσκόφ και Αντρέι Φεντιάεφ, εργάστηκαν σε δύο διαφορετικές έρευνες την Τρίτη, για να παρακολουθούν συνεχώς πώς η έλλειψη βαρύτητας επηρεάζει το ανθρώπινο σώμα. Ο Κουντ-Σβερτσκόφ, διοικητής του τροχιακού σταθμού, έδεσε έναν ακουστικό αισθητήρα γύρω από το λαιμό του, ο οποίος κατέγραφε την ταχεία εκπνοή του, για να μάθει πώς η ζωή στο διάστημα επηρεάζει το αναπνευστικό σύστημα. Ο Φεντιάεφ φορούσε ένα σετ χειροπέδες στα χέρια, τον καρπό και τα δάχτυλά του, μετρώντας την αρτηριακή του πίεση για ένα καρδιακό πείραμα μικροβαρύτητας. Ο μηχανικός πτήσης της Roscosmos, Σεργκέι Μικάεφ, επέστρεψε στην έρευνα τεχνητής νοημοσύνης, μελετώντας νέα εργαλεία για την ενίσχυση της αποτελεσματικότητας του πληρώματος και των επικοινωνιών σε ένα διαστημόπλοιο.Τέσσερις από τους αστροναύτες του σταθμού έστειλαν επίσης ένα μήνυμα συγχαίροντας τα τέσσερα νέα μέλη του πληρώματος του Artemis III , τον διοικητή Randy Bresnik της NASA, τον πιλότο Luca Parmitano της ESA, και τους ειδικούς αποστολών της NASA, Frank Rubio και Andre Douglas . Οι τέσσερις μηχανικοί πτήσης είπαν μερικά εμπνευσμένα λόγια, με τη Meir να δηλώνει: «Συγχαρητήρια, Artemis III και καλή επιτυχία στο ταξίδι που έρχεται». Δείτε το μήνυμα του πληρώματος στο @Space_Station X. Μάθετε περισσότερα για τις δραστηριότητες του διαστημικού σταθμού ακολουθώντας το ιστολόγιο του διαστημικού σταθμού , @space_station στο X, καθώς και τους λογαριασμούς του ISS στο Facebook και στο Instagram . https://www.nasa.gov/blogs/spacestation/2026/06/09/crew-works-microbiology-advanced-tech-and-congratulates-new-artemis-iii-crew/ Τα μέλη του πληρώματος της Αποστολής 74 (από αριστερά) Sophie Adenot, Jack Hathaway, Jessica Meir και Chris Williams συγχαίρουν το πλήρωμα του Artemis III σε ένα ηχογραφημένο βιντεοσκοπημένο μήνυμα. Η Αποστολή 74 κάνει επιστημονικές εγκαταστάσεις και προετοιμάζει την στολή πριν από τον διαστημικό περίπατο επισκευής του Canadarm2 Οι εγκαταστάσεις επιστημονικού υλικού και η βιοϊατρική παρακολούθηση ήταν στην κορυφή του ερευνητικού προγράμματος στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό την Τετάρτη. Τα μέλη του πληρώματος της Αποστολής 74 ρύθμισαν επίσης μια διαστημική στολή για να προετοιμαστούν για έναν διαστημικό περίπατο και εξερεύνησαν τη φυσική του διαστήματος για να ολοκληρώσουν την ημέρα τους.Μια σειρά από CubeSats μεγέθους κουτιού παπουτσιών θα αναπτυχθούν σύντομα έξω από την εργαστηριακή μονάδα Kibo σε τροχιά γύρω από τη Γη για δημόσια και ιδιωτική έρευνα. Ένας από τους δορυφόρους, ο Hokushin-1 CubeSat , θα δοκιμάσει διαστημικές τεχνολογίες όπως ραδιοσυχνότητες, πρόωση και ηλιακές συστοιχίες. Ο μηχανικός πτήσης της NASA, Jack Hathaway, ολοκλήρωσε την εγκατάσταση ενός μικρού δορυφορικού τροχιακού αναπτυξιακού, γεμάτου με τους CubeSats, στον αεροθάλαμο του Kibo, όπου σύντομα θα τοποθετηθεί στο κενό του διαστήματος και θα συγκρατηθεί από τον ιαπωνικό ρομποτικό βραχίονα. Ο αναπτυξιακός βραχίονας θα ελίσσεται με τον ρομποτικό βραχίονα και θα τοποθετείται μακριά από το τροχιακό φυλάκιο για να απελευθερώσει με ασφάλεια τους μικροσκοπικούς δορυφόρους σε τροχιά γύρω από τη Γη.Στο τροχιακό φυλάκιο υπάρχει μια ποικιλία ερευνητικών καταψυκτών —μεγάλων, μικρών, φορητών και μόνιμων— που φιλοξενούν και συντηρούν ερευνητικά δείγματα του σταθμού για ανάλυση τόσο στη Γη όσο και στο διάστημα. Ένας από αυτούς, ένας μικρότερος καταψύκτης με γάντι, εγκαθίσταται μέσα στο γάντι Life Science Glovebox (LSG) του Kibo από την μηχανικό πτήσης της NASA, Jessica Meir, για επερχόμενες πειραματικές επιχειρήσεις. Η θέση του καταψύκτη μέσα στο LSG επιτρέπει την αποθήκευση και την κατάψυξη των δειγμάτων αμέσως μετά την επεξεργασία, για την αποφυγή υποβάθμισης και τη διατήρηση της ακεραιότητάς τους κατά τη διάρκεια ευαίσθητης βιολογικής έρευνας.Η Meir βοήθησε επίσης τη μηχανικό πτήσης Sophie Adenot της ESA (Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας Διαστήματος) καθώς αυτή έστηνε φορητές συσκευές για δύο βιοϊατρικές εξετάσεις την Τετάρτη. Η Adenot μέτρησε πρώτα την αρτηριακή της πίεση για να βαθμονομήσει τον εξοπλισμό επίδειξης της τεχνολογίας PhysioTool . Στη συνέχεια, φόρεσε αισθητήρες κεφαλής και σώματος που μετρούσαν τα επίπεδα οξυγόνου στον εγκέφαλο και τη ροή του αίματος καθώς εκτελούσε γνωστικές και νοητικές εργασίες σε έναν υπολογιστή. Οι ερευνητές δοκιμάζουν τη φορητή συσκευή στον σταθμό για να παρακολουθούν ενδεχομένως την υγεία του πληρώματος σε αποστολές στη Σελήνη, τον Άρη και αλλού.Η Meir είχε επίσης χρόνο να βοηθήσει τον μηχανικό πτήσης της NASA, Chris Williams, να συσκευάσει φορτίο μέσα σε ένα διαστημόπλοιο μεταφοράς φορτίου SpaceX Dragon , το οποίο θα αποσυνδεθεί από την μπροστινή θύρα της μονάδας Harmony και σύντομα θα επιστρέψει στη Γη. Στη συνέχεια, ο Williams έκανε ελιγμούς στην αεροθάλαμο Quest και ρύθμισε τα πόδια, τα χέρια και το κράνος μιας διαστημικής στολής, και στη συνέχεια διασφάλισε ότι οι διακόπτες και οι βαλβίδες της στολής είχαν ρυθμιστεί σωστά ενόψει ενός επερχόμενου διαστημικού περιπάτου.Στις 27 Μαΐου, κατά τη διάρκεια των τακτικών λειτουργιών του Canadarm2 του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού , το σύστημα επέδειξε αυξημένο ρεύμα κινητήρα σε μια άρθρωση του καρπού και η κίνηση του βραχίονα δεν πραγματοποιήθηκε όπως αναμενόταν. Η NASA συνεργάστηκε με την CSA (Καναδική Υπηρεσία Διαστήματος) για να κατανοήσει το πρόβλημα και διαπίστωσε ότι θα απαιτηθεί ένας διαστημικός περίπατος για την αντικατάσταση της άρθρωσης χρησιμοποιώντας μια εφεδρική που υπάρχει ήδη στο τροχιακό συγκρότημα. Το Canadarm2, το οποίο έχει σχεδιαστεί για επισκευή σε τροχιά, βρίσκεται σε ασφαλή διαμόρφωση και οι τυπικές λειτουργίες που χρησιμοποιούν τον βραχίονα έχουν διακοπεί. Τις επόμενες εβδομάδες, η NASA θα διοργανώσει μια συνέντευξη Τύπου για να συζητήσει την επισκευή και να προεπισκοπήσει τον προγραμματισμένο διαστημικό περίπατο της Τρίτης 30 Ιουνίου. Η NASA θα ανακοινώσει περισσότερα για τους διαστημικούς περιπατητές πιο κοντά στη δραστηριότητα.Οι κοσμοναύτες της Roscosmos, Σεργκέι Κουντ-Σβερτσκόφ και Σεργκέι Μικάεφ, ενώθηκαν μαζί και εξερεύνησαν τη διαστημική φυσική στην υπηρεσιακή μονάδα Zvezda . Το δίδυμο παρατήρησε πώς δύο σφαίρες διαφορετικού μεγέθους κινούνται ελεύθερα στη μικροβαρύτητα χωρίς κίνηση ώθησης από το πλήρωμα. Τα αποτελέσματα μπορεί να οδηγήσουν στο σχεδιασμό νεότερων διαστημικών εργαλείων, βελτιωμένη ρομποτική και σε μια βαθύτερη κατανόηση της κίνησης του πληρώματος. Ο μηχανικός πτήσης της Roscosmos, Αντρέου Φεντιάεφ, επικεντρώθηκε κυρίως στη συντήρηση, τον έλεγχο των λειτουργιών των υπολογιστών, τον καθαρισμό των συστημάτων εξαερισμού και τη μεταφορά νερού μεταξύ των δεξαμενών του σταθμού.Τέλος, ο διαστημικός σταθμός βρίσκεται σε υψηλότερη τροχιά σήμερα, αφού το διαστημόπλοιο μεταφοράς φορτίου Progress 95 πυροδότησε τους προωθητήρες του για πάνω από οκτώ λεπτά νωρίς την Τετάρτη, αυξάνοντας το υψόμετρό του κατά 1,9 μίλια. Αυτό προσαρμόζει το υψόμετρο του τροχιακού σταθμού ενόψει της εκτόξευσης και της πρόσδεσης του διαστημοπλοίου πληρώματος Soyuz MS-29, που έχει προγραμματιστεί για τα μέσα Ιουλίου. Μάθετε περισσότερα για τις δραστηριότητες του διαστημικού σταθμού ακολουθώντας το ιστολόγιο του διαστημικού σταθμού , @space_station στο X, καθώς και τους λογαριασμούς του ISS στο Facebook και στο Instagram . https://www.nasa.gov/blogs/spacestation/2026/06/10/expedition-74-works-scientific-installs-suit-prep-ahead-of-canadarm2-repair-spacewalk/ Το Σέλας της Αυστραλίας στεφανώνει την ατμόσφαιρα της Γης πάνω από τον Ινδικό Ωκεανό, καθώς ο ρομποτικός βραχίονας Canadarm2 εκτείνεται από ένα εξάρτημα λαβής ισχύος και δεδομένων που είναι προσαρτημένο στη μονάδα Harmony. Roskosmos 419 χλμ. πάνω από τη Γη: Τροχιακή διόρθωση ISS Σήμερα στις 8:00 ώρα Μόσχας, οι κινητήρες του Progress MS-34 άναψαν, φτάνοντας τα 495,7 m/s, παράγοντας μια ώθηση 0,91 m/s. Με απαπότελέσμα, την Τετάρτη, 1,6 χλμ. 419,03 χλμ. Σκοπός αυτής της διόρθωσης είναι η δημιουργία βαλλιστικών συνθηκών για την άφιξη του Soyuz MS-29 και την προσγείωση του Soyuz MS-28. https://vk.com/roscosmos?w=wall-30315369_619205

Η NASA Webb βρίσκει τα ισχυρότερα στοιχεία μέχρι στιγμής για «αστέρια με μαύρη τρύπα» Το περίπλοκο παζλ που είναι γνωστό ως μικρές κόκκινες κουκκίδες έχει γίνει πιο ολοκληρωμένο από την αρχική τους ανακάλυψη από το Διαστημικό Τηλεσκόπιο James Webb της NASA το 2022. Τώρα, το φάσμα μιας συγκεκριμένης μικρής κόκκινης κουκκίδας βοηθά στη σύνδεση πολλών από τα κομμάτια.Μια ομάδα αστρονόμων με επικεφαλής τον Βασίλι Κόκορεφ στο Πανεπιστήμιο του Τέξας στο Όστιν εντόπισε την τυχερή κουκκίδα: GLIMPSE-17775. Αναλύοντας προσεκτικά το φάσμα της κουκκίδας που κατέγραψε ο Γουέμπ - το βαθύτερο φάσμα μέχρι σήμερα μιας μικρής κόκκινης κουκκίδας - η ερευνητική ομάδα έχει εντοπίσει πολλαπλές γραμμές αποδεικτικών στοιχείων, τα οποία υποστηρίζουν την ερμηνεία ότι το GLIMPSE-17775 είναι μια υπερμεγέθης μαύρη τρύπα που περιβάλλεται από ένα πυκνό κουκούλι μερικώς ιονισμένου αερίου, ένα μοντέλο που αναφέρεται ως σενάριο BH* (μαύρη τρύπα αστέρα). Μια εργασία που περιγράφει τα αποτελέσματα δημοσιεύθηκε σήμερα στο The Astrophysical Journal .«Νομίζω ότι ένα μέρος της επιστημονικής κοινότητας συγκλίνει σε μια μοναδική εικόνα - ότι οι μικρές κόκκινες κουκκίδες μπορούν να εξηγηθούν από μοντέλα αστεριών μαύρης τρύπας. Αλλά καμία από τις προηγούμενες μικρές κόκκινες κουκκίδες δεν έχει όλα τα στοιχεία στο ίδιο σημείο», δήλωσε ο Κοκόρεφ, επικεφαλής συγγραφέας της μελέτης. «Με το GLIMPSE-17775 μπορούμε να δοκιμάσουμε αυτά τα μοντέλα λόγω του πόσο βαθύ και εκπληκτικό είναι το φάσμα αυτής της πηγής». Σύνδεση κομματιών παζλ Λίγο αφότου το Webb ξεκίνησε τις επιστημονικές του επιχειρήσεις, ανακάλυψε έναν νέο, μυστηριώδη τύπο αντικειμένου στο πολύ πρώιμο σύμπαν - άφθονα κόκκινα αντικείμενα που εμφανίστηκαν περίπου 600 εκατομμύρια χρόνια μετά τη Μεγάλη Έκρηξη. Οι επιστήμονες έχουν διερευνήσει πολλαπλές εξηγήσεις για αυτές τις μικρές κόκκινες κουκκίδες, συμπεριλαμβανομένου του σεναρίου της μαύρης τρύπας .Ένα σύνολο ευτυχών συνθηκών έφερε αυτό το νέο, περίπλοκο φάσμα μιας μικρής κόκκινης κουκκίδας. Η μικρή κόκκινη κουκκίδα που θα γινόταν γνωστή ως GLIMPSE-17775 ευτυχώς συμπεριλήφθηκε στις προσπάθειες απεικόνισης και φασματοσκοπίας του Webb για ένα έργο που επεδίωκε να αναζητήσει αστέρια Πληθυσμού III και αμυδρούς γαλαξίες στο σμήνος γαλαξιών Abell S1063. Αυτή η μικρή κόκκινη κουκκίδα είναι πιο μακρινή από το σμήνος γαλαξιών και μεγεθύνεται από τον βαρυτικό φακό . (Το GLIMPSE-17775 έχει κοσμολογική μετατόπιση προς το ερυθρό 3,5, που σημαίνει ότι υπήρχε περίπου 1,8 δισεκατομμύρια χρόνια μετά τη Μεγάλη Έκρηξη.)Ενώ το Webb παρείχε ένα φάσμα 30 ωρών της μικρής κόκκινης κουκκίδας, η επίδραση του βαρυτικού εστιασμού το κατέστησε ισοδύναμο με 80 ώρες χρόνου τηλεσκοπίου. Αυτός ο συνδυασμός της ευαισθησίας του Webb στο υπέρυθρο και του «μεγεθυντικού φακού» της φύσης ενίσχυσε την ποσότητα λεπτομέρειας που μπορούσε να συλλεχθεί από το GLIMPSE-17775. Το αποτέλεσμα ήταν περισσότερες από 40 φασματικές γραμμές από αυτή τη μικρή, κόκκινη πηγή, η οποία είναι το πιο λεπτομερές φάσμα μικρής κόκκινης κουκκίδας μέχρι σήμερα.«Όταν είδαμε το φάσμα για πρώτη φορά, ήταν σαν να είχαμε όλα τα κομμάτια ενός παζλ σκορπισμένα στο πάτωμα», είπε ο Κοκόρεφ. «Πήραμε κάθε κομμάτι του παζλ, μετρήσαμε τις γραμμές και αρχίσαμε να συνδυάζουμε τα διαφορετικά κομμάτια σε ένα μωσαϊκό. Ίσως μερικά κομμάτια να μην έμοιαζαν με τίποτα στην αρχή, αλλά στη συνέχεια μερικά από αυτά ενώθηκαν και συνειδητοποιήσαμε ότι υπήρχε κάτι εκεί».Τα φασματοσκοπικά δεδομένα που συλλέχθηκαν από τον Webb περιέχουν πολλαπλές σειρές στοιχείων που υποστηρίζουν την ερμηνεία ότι η μικρή κόκκινη κουκκίδα GLIMPSE-17775 είναι ένα αστέρι μαύρης τρύπας: μια ταχέως συσσωρευόμενη ή αναπτυσσόμενη μαύρη τρύπα που περιβάλλεται από ένα πυκνό κουκούλι αερίου, το οποίο επεξεργάζεται ξανά το φως που εκπέμπεται κοντά στη μαύρη τρύπα και παράγει τα χαρακτηριστικά που παρατηρούνται στο φάσμα. Γραμμές αποδεικτικών στοιχείων Μεταξύ των 40 και πλέον γραμμών που ανίχνευσε η ομάδα στο φάσμα του GLIMPSE-17775 υπήρχαν διάφοροι ανεξάρτητοι δείκτες που όλοι ευθυγραμμίζονται με το σενάριο BH*. Για παράδειγμα, η ομάδα διαπίστωσε ότι πολλές από τις φασματικές γραμμές, όπως το υδρογόνο, το οξυγόνο και το ήλιο, δεν ταιριάζουν σε ένα απλό μοντέλο ενός περιστρεφόμενου νέφους αερίου. Αντίθετα, το μοντέλο με την καλύτερη προσαρμογή περιλαμβάνει ένα φαινόμενο διεύρυνσης γνωστό ως σκέδαση ηλεκτρονίων, ένα αποκαλυπτικό σημάδι ότι ένα πυκνό, στρωματοποιημένο κουκούλι αερίου περιβάλλει αυτήν την πηγή. Η ισχύς και οι αναλογίες ορισμένων γραμμών μεταξύ τους, κυρίως οι 16 γραμμές σιδήρου που συνθέτουν αυτό που η ομάδα έχει ονομάσει «σιδερένιο δάσος» και ορισμένες γραμμές οξυγόνου, απαιτούν μια πηγή υψηλής ενέργειας για την παραγωγή τους, όπως μια ταχέως συσσωρευόμενη μαύρη τρύπα. Επιπλέον, οι αστρονόμοι παρατήρησαν τον φθορισμό και την απορρόφηση ηλίου στο φάσμα, δύο στοιχεία που υποδηλώνουν ξεχωριστά ότι υπάρχει ένα πυκνό μέσο που περιβάλλει μια ισχυρή πηγή.Το σενάριο BH* όχι μόνο ταιριάζει με το GLIMPSE-17775, αλλά εξηγεί επίσης γιατί οι περισσότερες μικρές κόκκινες κουκκίδες είναι αμυδρές στις ακτίνες Χ, καθώς οποιαδήποτε τέτοια εκπομπή πιθανότατα απορροφάται από το πυκνό αέριο κουκούλι.Ένα στοιχείο που λείπει από το κομμάτι του παζλ GLIMPSE-17775 είναι το μέρος του φάσματος που θα αποκάλυπτε αυτό που είναι γνωστό ως διάλειμμα Balmer, ή μια ισχυρή πτώση στο εκπεμπόμενο φως που είναι ένα χαρακτηριστικό γνώρισμα των μικρών κόκκινων κουκκίδων. Για να οικοδομήσει μια πιο ολοκληρωμένη κατανόηση αυτής της μικρής κόκκινης κουκκίδας, η ομάδα ενσωμάτωσε βοηθητικά δεδομένα από δύο προγράμματα παρατήρησης που χρησιμοποίησαν το διαστημικό τηλεσκόπιο Hubble της NASA: τα προγράμματα Frontier Fields και BUFFALO (Beyond Ultra-deep Frontier Fields And Legacy Observations).Τα δεδομένα των δορυφόρων Webb και Hubble μαζί εξηγούν γιατί το ρήγμα Balmer είναι ασθενέστερο από αυτό που συνήθως βρίσκεται σε άλλες μικρές κόκκινες κουκκίδες: Ένας γιγάντιος γαλαξίας που φιλοξενεί τον GLIMPSE-17775 περιβάλλει τον γαλαξία. Αν και ο γαλαξίας που φιλοξενεί μια μικρή κόκκινη κουκκίδα δεν είναι κάτι που έχει παρατηρηθεί συνήθως σε τέτοια κλίμακα στο παρελθόν, δεν είναι ασυμβίβαστο με το μοντέλο του πυκνού κουκουλιού αερίου. Το μοντέλο αστεριού μαύρης τρύπας με μικρές κόκκινες κουκκίδες αποδίδει την περίσσεια μπλε φωτός στα αστέρια στον γαλαξία που φιλοξενεί.Όταν ο Webb ανακάλυψε για πρώτη φορά μικρές κόκκινες κουκκίδες, ορισμένοι ερευνητές πίστευαν ότι αυτά τα αντικείμενα είχαν «παραβιάσει την κοσμολογία», μη γνωρίζοντας πώς οι γαλαξίες θα μπορούσαν να έχουν μεγαλώσει τόσο γρήγορα στο πρώιμο σύμπαν, ώστε να δικαιολογούν όλο αυτό το φως που προέρχεται από τα άστρα τους. Ωστόσο, η ομάδα πιστεύει ότι το κομμάτι του παζλ GLIMPSE-17775 ταιριάζει απόλυτα στο υπάρχον πλαίσιο της εξελικτικής ιστορίας του σύμπαντος, επειδή οι μάζες των μαύρων τρυπών δεν χρειάζεται να είναι τόσο υψηλές για να εξηγήσουν τις ευρείες γραμμές εκπομπής.«Όλα ταιριάζουν, τίποτα δεν είναι σπασμένο, και νομίζω ότι αυτό κάνει το παζλ που είναι το σύμπαν μας ακόμα καλύτερο», είπε ο Κοκόρεφ. «Κοιτάζοντας μπροστά, ανυπομονώ να εμβαθύνω περισσότερο και να μάθω για το τι τροφοδοτεί τις κεντρικές μηχανές των μικρών κόκκινων κουκκίδων. Ενώ πιστεύουμε ότι είναι μια μαύρη τρύπα, υπάρχουν κάποιες άλλες ενδιαφέρουσες θεωρίες που προτείνονται, κάτι που είναι συναρπαστικό. Ίσως σε ένα ή δύο χρόνια, να έχουμε την τελική απάντηση στο τι τροφοδοτεί αυτές τις πηγές». Το Διαστημικό Τηλεσκόπιο James Webb είναι το κορυφαίο διαστημικό επιστημονικό παρατηρητήριο στον κόσμο. Το Webb λύνει μυστήρια στο ηλιακό μας σύστημα, κοιτάζοντας πέρα από μακρινούς κόσμους γύρω από άλλα αστέρια και διερευνώντας τις μυστηριώδεις δομές και την προέλευση του σύμπαντός μας και τη θέση μας σε αυτό. Το Webb είναι ένα διεθνές πρόγραμμα με επικεφαλής τη NASA με τους εταίρους της, την ESA (Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Διαστήματος) και την CSA (Καναδική Υπηρεσία Διαστήματος). Για να μάθετε περισσότερα για τον Webb, επισκεφθείτε: https://science.nasa.gov/webb Ενώ ο πρωταρχικός σκοπός των παρατηρήσεων του σμήνους γαλαξιών Abell S1063 από το Διαστημικό Τηλεσκόπιο James Webb της NASA ήταν η αναζήτηση ενός συγκεκριμένου πληθυσμού αστεριών, οι επιστήμονες έλαβαν ένα λεπτομερές φάσμα του GLIMPSE-17775 από το σύνολο δεδομένων. Αυτή η μικρή κόκκινη κουκκίδα βρίσκεται πίσω από το Abell S1063. Ενώ ο πρωταρχικός σκοπός των παρατηρήσεων του σμήνους γαλαξιών Abell S1063 από το Διαστημικό Τηλεσκόπιο James Webb της NASA ήταν η αναζήτηση ενός συγκεκριμένου πληθυσμού αστεριών, οι επιστήμονες έλαβαν ένα λεπτομερές φάσμα του GLIMPSE-17775 από το σύνολο δεδομένων. Αυτή η μικρή κόκκινη κουκκίδα βρίσκεται πίσω από το Abell S1063. Το διαστημικό τηλεσκόπιο James Webb της NASA κατέγραψε το βαθύτερο φάσμα μιας μικρής κόκκινης κουκκίδας μέχρι σήμερα. Από τα δεδομένα έχουν διακριθεί περισσότερες από 40 φασματικές γραμμές , πολλές από τις οποίες υποστηρίζουν ανεξάρτητα τη θεωρία ότι το GLIMPSE-17775 είναι μια μαύρη τρύπα που περιβάλλεται από ένα καυτό, πυκνό αέριο κουκούλι.

Στη Γη περπατούσαν χελώνες με κέρατα. Ανακαλύφθηκε αρχαίο είδος χελωνών με επιπλέον… θωράκιση. Παλαιοντολόγοι ανακάλυψαν ένα νέο είδος χελώνας της οικογένειας Meiolaniformes το οποίο έζησε κατά τη περίοδο λίγο πριν από τη μαζική εξαφάνιση της ζωής που προκάλεσε η πρόσκρουση ενός τεράστιου αστεροειδούς πριν από 66 εκατ. έτη η οποία εξάλειψε και τους δεινοσαύρους.Το νέο είδος έζησε στην περιοχή της σημερινής Παταγονίας κατά την ύστερη Κρητιδική περίοδο πριν από περίπου 72 έως 67 εκατομμύρια χρόνια. Ονομάστηκε Patagoniaemys aeschyli και ανήκε σε μια εξελικτική γραμμή που περιλάμβανε μερικές από τις πιο ασυνήθιστες χελώνες που έχουν βρεθεί ποτέ.Οι χελώνες Meiolaniformes είναι γνωστές για το ιδιαίτερα θωρακισμένο σώμα τους και σε ορισμένα είδη για τα κρανία με κέρατα. Ο επικεφαλής της έρευνας Δρ Φεντερίκο Ανιολίν από το Μουσείο Φυσικών Επιστημών «Bernardino Rivadavia», το Πανεπιστήμιο Maimónides και το CONICET μαζί με τους συνεργάτες του ανέφεραν:«Οι Μεϊολανιόμορφες αποτελούν μια ομάδα χελωνών που περιλαμβάνει τα γνωστά κερασφόρα είδη Niolamia argentina από την Παταγονία και Meiolania platyceps από την Αυστραλία. Αδιαμφισβήτητα μέλη της ομάδας είναι γνωστά από την Πρώιμη Κρητιδική έως το Πλειστόκαινο στις νότιες ηπείρους, συμπεριλαμβανομένης της Νότιας Αμερικής, της Αυστραλίας και της Νέας Καληδονίας.» Η ανακάλυψη Τα απολιθωμένα υπολείμματα του Patagoniaemys aeschyli ανακαλύφθηκαν στον γεωλογικό σχηματισμό Los Alamitos, στην επαρχία Ρίο Νέγκρο της Αργεντινής. Το δείγμα περιλαμβάνει τμήματα της βάσης του κρανίου, κομμάτια από το καβούκι, σπονδύλους και οστά των άκρων, γεγονός που το καθιστά ένα από τα πιο ολοκληρωμένα απολιθώματα Μεϊολανιόμορφων της περιοχής.Οι ερευνητές εκτιμούν ότι το καβούκι του ζώου είχε μήκος περίπου 80 εκατοστά. Ήταν πλατύ και σχετικά χαμηλό, σε αντίθεση με τα πιο θολωτά καβούκια που εμφανίζονται σε ορισμένους μεταγενέστερους συγγενείς του. «Το καβούκι είναι σχετικά παχύ στη βάση των περιφερειακών πλακών, όπου εμφανίζει μια σειρά από ισχυρά εξογκώματα, ιδιαίτερα στο πίσω τμήμα των οριακών πλακών. Η εξωτερική επιφάνεια της διακόσμησης του κελύφους αποτελείται από μικρές κοιλότητες και αυλακώσεις» αναφέρουν οι ερευνητές.Πέρα από την αναγνώριση ενός νέου είδους, οι επιστήμονες μελέτησαν και το πώς επηρεάστηκαν οι χελώνες από τη μαζική εξαφάνιση στο τέλος της Κρητιδικής περιόδου πριν από 66 εκατομμύρια χρόνια. Μελετώντας την ποικιλότητα των απολιθωμάτων στην Παταγονία, διαπίστωσαν ότι αρκετές εξελικτικές γραμμές χελωνών επέζησαν και μετά το όριο που χωρίζει την Κρητιδική από την Παλαιογενή περίοδο.«Η ανακάλυψη του Patagoniaemys aeschyli επιβεβαιώνει την παρουσία τουλάχιστον δύο διαφορετικών εξελικτικών γραμμών Μεϊολανιόμορφων στην ύστερη Κρητιδική της νότιας Νότιας Αμερικής. Η έντονη ταξινομική συνέχεια μεταξύ των πανίδων του Μααστριχτιανού και του Δανίου υποδηλώνει ότι το γεγονός της μαζικής εξαφάνισης στο τέλος της Κρητιδικής δεν επηρέασε σοβαρά τις χελώνες της Παταγονίας, υποστηρίζοντας ένα σενάριο διατήρησης των εξελικτικών γραμμών και περιορισμένων αλλαγών στην πανίδα των νοτίων χελωνών» εξηγούν οι ερευνητές. Καλλιτεχνική απεικόνιση της χελώνας που διέθετε κέρατα. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2122074/sti-gi-perpatoysan-chelones-me-kerata/ Ανακαλύφθηκε δεινόσαυρος με ιπτάμενη στολή που έστηνε ενέδρες σε πτηνά. Ήταν μικρός σε μέγεθος και είχε την ικανότητα να… γλιστρά στον αέρα. Ομάδα παλαιοντολόγων εντόπισε ένα άγνωστο μέχρι σήμερα είδος δεινοσαύρου συγγενή του διάσημου Βελοσιράπτορα. Περιπλανιόταν στα αρχαία οικοσυστήματα λιμνών της βορειοδυτικής Κίνας πριν από περίπου 120 εκατομμύρια χρόνια και φαίνεται πως είχε ιδιαίτερη προτίμηση στα πτηνά που αποτελούσαν άφθονη πηγή τροφής έχοντας αναπτύξει μοναδικές ικανότητες κυνηγιού.Το σαρκοφάγο αυτό ζώο που ονομάστηκε Jian changmaensis, έζησε κατά την Κρητιδική περίοδο και είχε περίπου το μέγεθος μιας κουκουβάγιας σύμφωνα με μελέτη που δημοσιεύθηκε στην επιθεώρηση «Annals of Carnegie Museum».Οι ερευνητές εκτιμούν ότι το Jian ήταν καλυμμένο με φτερά, μπορούσε να κινείται τόσο στο έδαφος όσο και στα δέντρα και πιθανόν γλιστρούσε στον αέρα όπως ένας ιπτάμενος σκίουρος για να αιφνιδιάζει τα θηράματα του. Ο παλαιοντολόγος Ματ Λαμάνα από το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας Carnegie στο Πίτσμπουργκ, ένας από τους επικεφαλής της έρευνας, δήλωσε:«Το Jian θα έμοιαζε με έναν μικρό Βελοσιράπτορα αλλά με μακριά φτερά τόσο στα μπροστινά όσο και στα πίσω άκρα. Συχνά περιγράφω το Jian ως έναν Βελοσιράπτορα που προσπαθεί να γίνει ιπτάμενος σκίουρος με τη διαφορά ότι το Jian ήταν αρπακτικό ενώ οι ιπτάμενοι σκίουροι δεν είναι» Τα απολιθώματα του Jian ανακαλύφθηκαν στην επαρχία Γκανσού της Κίνας μια περιοχή γνωστή για τα εξαιρετικά διατηρημένα απολιθώματα πτηνών.Μαζί με τα οστά του δεινοσαύρου βρέθηκαν και σπασμένα οστά πουλιών συμπιεσμένα σε μικρές μάζες οι οποίες μοιάζουν εντυπωσιακά με τα απόβλητα των σύγχρονων κουκουβάγιων μετά την κατανάλωση της λείας τους. Αυτό οδήγησε τους επιστήμονες στην υπόθεση ότι και το Jian ακολουθούσε παρόμοια διαδικασία πέψης έπειτα από γεύματα που περιλάμβαναν πουλιά. Ο Λαμάνα σημείωσε ότι το Jian είχε «το κατάλληλο μέγεθος και την κατάλληλη οικολογία ώστε να είναι ο πιθανός δημιουργός αυτών των απόβλητων». Η ανακάλυψη Το όνομα Jian προέρχεται από ένα μυθικό ιπτάμενο πλάσμα της κινεζικής λαογραφίας. Το νέο είδος αναγνωρίστηκε από πέντε οστά του ώμου και του βραχίονα, τα οποία το διαφοροποιούν από το στενά συγγενικό Μικροράπτορα που ζούσε στην ίδια περιοχή περίπου την ίδια εποχή. Παρότι τα απολιθώματα είναι ελλιπή, οι επιστήμονες πιστεύουν ότι το Jian έμοιαζε αρκετά με το Microraptor το οποίο διέθετε φτερά τόσο στα χέρια όσο και στα πόδια δίνοντας την εντύπωση ότι είχε τέσσερα φτερά.Όλοι οι σαρκοφάγοι δεινόσαυροι, συμπεριλαμβανομένου του Jian ανήκαν στην οικογένεια των θηρόποδων. Πολλά από αυτά τα είδη ήταν πολύ μικρότερα από γίγαντες όπως ο Tyrannosaurus rex και κατείχαν οικολογικούς ρόλους παρόμοιους με αυτούς που έχουν σήμερα ζώα όπως οι νυφίτσες ή οι γουλβερίνοι.Το αρχαίο οικοσύστημα της Κίνας παρείχε άφθονη τροφή για το Jian, συμπεριλαμβανομένου του Gansus, ενός ημιυδρόβιου πτηνού μεγέθους περιστεριού το οποίο πιθανότατα είχε μεμβρανώδη πόδια και δόντια. Αναφερόμενος στη συγγένεια του Jian και του Μικροράπτορα με τα πρώτα πτηνά ο Λαμάνα δήλωσε:«Είναι εξαιρετικά στενά συγγενικά με τα πρώτα πτηνά που εμφανίστηκαν στη Γη όπως ο Αρχαιοπτέρυξ. Στην πραγματικότητα βρίσκονται όσο πιο κοντά γίνεται στο να είναι πτηνά χωρίς να είναι πραγματικά πουλιά». Η παλαιοντολόγος Τζινγκμάι Ο’Κόνορ από το Field Museum του Σικάγου και εκ των επικεφαλής της μελέτης περιέγραψε το Jian ως: «Πιθανότατα έναν θηρευτή ενέδρας, που παρακολουθούσε και ορμούσε σε αφηρημένα πουλιά ενώ αυτά αναζητούσαν τη δική τους τροφή».Η ίδια επισήμανε ότι ο Μικροράπτορας ήταν ευκαιριακός θηρευτής τρεφόμενος με πτηνά, σαύρες, θηλαστικά και ακόμη και ψάρια. «Το Jian πιθανότατα έκανε το ίδιο, τρώγοντας οτιδήποτε μπορούσε να συλλάβει. Οι πυκνοί πληθυσμοί πτηνών μπορεί επίσης να ήταν εποχικοί αναγκάζοντας το Jian να έχει μια πιο ποικίλη διατροφή» πρόσθεσε.Ο Βελοσιράπτορας που έγινε διάσημος μέσα από τον κινηματογράφο και τις ταινίες του Τζουράσικ Παρκ είχε στην πραγματικότητα μέγεθος περίπου μιας μεγάλης γαλοπούλας και έζησε στην Ασία περίπου 45 εκατομμύρια χρόνια μετά το Jian. Ο Βελοσιράπτορας, το Jian και ο Μικροράπτορας ανήκουν στην ομάδα των δρομόσαυρων, γνωστών ανεπίσημα ως «ράπτορες», οι οποίοι χαρακτηρίζονταν από σώματα προσαρμοσμένα στην ταχύτητα και την επιμονή στο κυνήγι.Ο μεγαλύτερος γνωστός ράπτορας, ο Utahraptor, έζησε στη Βόρεια Αμερική περίπου 15 εκατομμύρια χρόνια πριν από το Jian και μπορούσε να φτάσει σε μήκος τα επτά μέτρα. Το Jian, αντίθετα, είχε συνολικό μήκος λίγο μεγαλύτερο από ένα μέτρο συμπεριλαμβανομένης της ουράς του. Καλλιτεχνική απεικόνιση του δεινοσαύρου που κυνηγούσε πτηνά. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2122103/anakalyfthike-deinosayros-me-iptameni-stoli-poy-estine-enedres-se-ptina/

Ο αστεροειδής που εξαφάνισε τους δεινοσαύρους δημιούργησε υπόγειο παράδεισο της ζωής. Απρόσμενη εντυπωσιακή εξέλιξη για ένα από πιο καταστροφικά συμβάντα στην ιστορία της Γης. Πριν από 66 εκατ. έτη ένας τεράστιος αστεροειδής έπεσε στη περιοχή που βρίσκεται σήμερα η χερσόνησος Γιουκατάν στο Μεξικό εξαφανίζοντας όχι μόνο τους δεινοσαύρους αλλά και περίπου το 80% της ζωής στη Γη. Nέα μελέτη αναφέρει η καταστροφική πρόσκρουση δημιούργησε ένα υπόγειο καταφύγιο για τη ζωή που διατηρήθηκε για περίπου οκτώ εκατομμύρια χρόνια.Διεθνής ερευνητική ομάδα με επικεφαλής επιστήμονες από το Πανεπιστήμιο της Γλασκώβης υποστηρίζουν ότι η ανακάλυψη αυτή μπορεί να αλλάξει σημαντικά την κατανόησή μας για την προέλευση της ζωής στη Γη και να βοηθήσει στην αναζήτηση εξωγήινης ζωής.Οι επιστήμονες κατέληξαν σε αυτό το συμπέρασμα εξετάζοντας δείγματα που εξήχθησαν από τον κρατήρα Τσικσουλούμπ που δημιουργήθηκε από την τρομακτική πρόσκρουση του αστεροειδούς που υπολογίζεται ότι είχε διαμέτρο περίπου 10 χιλιομέτρων.Η σύγκρουση προκάλεσε ένα γεγονός μαζικής εξαφάνισης, αφανίζοντας περίπου το 80% των φυτών και των ζώων του πλανήτη συμπεριλαμβανομένων των δεινοσαύρων που κυριαρχούσαν στη Γη για περίπου 170 εκατ. έτη. Ο κρατήρας που σχηματίστηκε είχε διάμετρο σχεδόν 200 χιλιομέτρων και η δύναμη της πρόσκρουσης διείσδυσε βαθιά στον φλοιό της Γης. Το καταφύγιο Παρά την τεράστια καταστροφή στην επιφάνεια οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι η έντονη θερμότητα που προκλήθηκε από τη σύγκρουση δημιούργησε ένα μοναδικό υδροθερμικό σύστημα βαθιά κάτω από τον κρατήρα.Εκεί, πετρώματα που είχαν λιώσει από την πρόσκρουση αναμείχθηκαν με θαλασσινό νερό από τον Κόλπο του Μεξικού, δημιουργώντας ένα πορώδες υλικό γεμάτο μικροσκοπικούς θύλακες θερμού νερού. Οι συνθήκες αυτές αποδείχθηκαν ιδανικές για την ανάπτυξη και επιβίωση μικροβιακής ζωής για εκατομμύρια χρόνια.Η ανάλυση των δειγμάτων που συλλέχθηκαν το 2016 έδειξε ότι αυτό το περιβάλλον παρέμεινε ενεργό για περίπου οκτώ εκατομμύρια χρόνια αποτελώντας το μακροβιότερο υδροθερμικό σύστημα που έχει καταγραφεί μέχρι σήμερα. Οι ερευνητές χρησιμοποίησαν τη μέθοδο χρονολόγησης αργού-αργού για να προσδιορίσει με ακρίβεια την ηλικία των δειγμάτων. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι αυτά σχηματίστηκαν πριν από 66 έως περίπου 58 εκατομμύρια χρόνια.«Όπου υπάρχει ζεστό νερό σε ροή στη Γη υπάρχει και ζωή. Γνωρίζουμε εδώ και καιρό ότι οι προσκρούσεις αστεροειδών δημιουργούν υδροθερμικά συστήματα. Προηγούμενες έρευνες στις αρχές της δεκαετίας του 2000 είχαν εκτιμήσει ότι το σύστημα που δημιουργήθηκε από την πρόσκρουση στο Τσικσουλούμπ διήρκεσε περίπου δύο εκατομμύρια χρόνια. Οι εκτιμήσεις εκείνες βασίζονταν σε υπολογιστικά μοντέλα τα οποία θεωρούνταν συντηρητικά ακόμη και τότε αλλά παρ’ όλα αυτά εκπλαγήκαμε από τα αποτελέσματα της νέας μας έρευνας» ανέφερε η Πίκερσγκιλ. Τα ευρήματα Η ερευνητική ομάδα πραγματοποίησε επίσης προσομοιώσεις των γεωλογικών επιπτώσεων της σύγκρουσης. Τα μοντέλα έδειξαν ότι ο συνδυασμός της υψηλής διαπερατότητας των πετρωμάτων, της παρατεταμένης θερμότητας από την πρόσκρουση και των φυσικών γεωθερμικών συνθηκών συνέβαλε στη διατήρηση του συστήματος για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα.Οι επιστήμονες επισημαίνουν ότι τα ευρήματα προσφέρουν νέα στοιχεία για το πώς η ζωή ίσως πρωτοεμφανίστηκε σε υδροθερμικά περιβάλλοντα στα πρώτα στάδια της ιστορίας της Γης. Παράλληλα, η έρευνα μπορεί να βοηθήσει στην αναζήτηση ζωής σε άλλους πλανήτες.«Γνωρίζουμε ότι πλανήτες όπως ο Άρης, οι οποίοι δεν διαθέτουν την προστασία μιας παχιάς ατμόσφαιρας όπως η Γη, έχουν δεχθεί πολλές προσκρούσεις κατά τη διάρκεια της ιστορίας τους. Σε ορισμένες περιόδους υπήρχε πιθανώς πολύ περισσότερο νερό και μεγάλες συγκρούσεις θα μπορούσαν να είχαν δημιουργήσει μακρόβια υδροθερμικά συστήματα ικανά να υποστηρίξουν ζωή. Τα πορώδη και ραγισμένα πετρώματα που δημιουργούνται από τις προσκρούσεις σχηματίζουν μικροπεριβάλλοντα όπου οι μικροοργανισμοί μπορούν να προστατεύονται από την ακτινοβολία και τις ακραίες θερμοκρασίες. Αυτές οι συνθήκες δίνουν στη ζωή την ευκαιρία να εγκατασταθεί και να αναπτυχθεί, και πιθανότατα αυτό συνέβη στη Γη πριν από δισεκατομμύρια χρόνια. Καθώς προχωρούμε στην εξερεύνηση του διαστήματος, τα ευρήματα αυτά μπορούν να βοηθήσουν μελλοντικές αποστολές να εντοπίσουν ποιοι κρατήρες πρόσκρουσης σε άλλους πλανήτες ήταν πιο πιθανό να φιλοξένησαν ζωή» εξηγεί η Πίγκερσκιλ.Στη μελέτη συμμετείχαν ερευνητές από πανεπιστήμια της Σκωτίας, της Αγγλίας, της Γερμανίας, των Ηνωμένων Πολιτειών και του Καναδά. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2122059/o-asteroeidis-poy-exafanise-toys-deinosayroys-dimioyrgise-ypogeio-paradeiso-tis-zois/

Γνωρίστε το Artemis III Το 2027, η αποστολή Artemis III θα κάνει πρακτική εξάσκηση στην σύνδεση του διαστημικού σκάφους Orion με δύο σεληνιακές ακάτους σε χαμηλή γήινη τροχιά. Σε μελλοντικές αποστολές Artemis, οι άκατοι θα μεταφέρουν αστροναύτες στη σεληνιακή επιφάνεια. Αν και το Artemis III δεν θα προσεδαφιστεί στη Σελήνη, θα δοκιμάσει τις πολύπλοκες δυνατότητες που χρειαζόμαστε για να επιστρέψει η ανθρωπότητα εκεί – αυτή τη φορά για να μείνει. Οι αστροναύτες της NASA Randy Bresnik, Frank Rubio και Andre Douglas θα πλαισιώσουν τον αστροναύτη του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Διαστήματος (ESA) Luca Parmitano σε αυτή την ιστορική αποστολή: Όλα όσα αφορούν τη νέα επανδρωμένη αποστολή της NASA στη Σελήνη (βίντεο) Ανακοινώθηκε το πλήρωμα και οι λεπτομέρειες της αποστολής Artemis 3. Η NASA έκανε ένα ακόμη βήμα προς μία από τις πιο σύνθετες επανδρωμένες διαστημικές αποστολές των τελευταίων δεκαετιών ανακοινώνοντας νέες λεπτομέρειες για την αποστολή Artemis 3 και παρουσιάζοντας τα τέσσερα βασικά μέλη του πληρώματος καθώς και ένα εφεδρικό μέλος.Η δοκιμαστική αποστολή θα πραγματοποιηθεί το 2027 και θα περιλαμβάνει μια σειρά απαιτητικών δοκιμών σε τροχιά γύρω από τη Γη οι οποίες είναι απαραίτητες για την Artemis 4, την πρώτη προγραμματισμένη επανδρωμένη αποστολή στον Νότιο Πόλο της Σελήνης το 2028.Κατά την Artemis 3 ο πύραυλος SLS (Space Launch System) θα εκτοξεύσει το διαστημόπλοιο Orion και το πλήρωμά του από το Διαστημικό Κέντρο Κένεντι της NASA στη Φλόριντα προς χαμηλή γήινη τροχιά. Μετά τους ελέγχους των συστημάτων του Orion, το σκάφος θα επιδείξει για πρώτη φορά δυνατότητες συνάντησης και πρόσδεσης με δοκιμαστικές εκδόσεις ενός ή και των δύο αμερικανικών συστημάτων προσεδάφισης που αναπτύσσουν η Blue Origin και η SpaceX.Η αποστολή αυτή περιλαμβάνει μια ιδιαίτερα πολύπλοκη ακολουθία πολλαπλών εκτοξεύσεων ισχυρών πυραύλων και θα δοκιμάσει την ολοκληρωμένη λειτουργία του Orion με τα οχήματα προσεδάφισης, συμπεριλαμβανομένων των διασυνδέσεων συστημάτων, του λογισμικού, της πρόωσης και των επικοινωνιών. Οι θέσεις του πληρώματος είναι οι εξής: • Ο αστροναύτης της NASA Ράντι Μπρέσνικ ως διοικητής. • Ο αστροναύτης της ESA Λούκα Παρμιτάνο ως πιλότος. • Ο αστροναύτης της NASA Αντρέ Ντάγκλας ως ειδικός αποστολής. • Ο αστροναύτης της NASA Φρανκ Ρούμπιο ως ειδικός αποστολής. Ως εφεδρικό μέλος του πληρώματος ορίστηκε ο αστροναύτης της NASA Μπομπ Χάινς. Το πλήρωμα θα ξεκινήσει άμεσα εκπαίδευση στα συστήματα του Orion και θα συμβάλει στην ανάπτυξη και λειτουργία των δοκιμαστικών οχημάτων της Blue Origin και της SpaceX.Ο διοικητής της NASA Τζάρεντ Άιζακμαν δήλωσε ότι η Artemis 3 θα αναδείξει τη δύναμη της αμερικανικής καινοτομίας και της διεθνούς συνεργασίας, ενώ θα απαιτήσει τον μεγαλύτερο συντονισμό εκτοξεύσεων βαρέων πυραύλων στην ιστορία.Για πρώτη φορά αστροναύτης του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Διαστήματος (ESA) συμμετέχει σε αποστολή του προγράμματος Artemis. Ο γενικός διευθυντής της ESA, Γιόζεφ Άσμπαχερ, τόνισε ότι η ανάθεση του Λούκα Παρμιτάνο αποτελεί αναγνώριση της ευρωπαϊκής εμπειρίας στις επανδρωμένες πτήσεις και επιβεβαιώνει τον κεντρικό ρόλο της Ευρώπης στο πρόγραμμα Artemis. Πρόοδος της αποστολής Οι μηχανικοί θα ενώσουν αυτό το καλοκαίρι τη μονάδα πληρώματος και τη μονάδα υπηρεσιών του Orion και θα εγκαταστήσουν για πρώτη φορά το σύστημα πρόσδεσης του σκάφους. Παράλληλα συνεχίζονται οι δοκιμές της θερμικής ασπίδας.Η προετοιμασία του πυραύλου SLS βρίσκεται επίσης σε εξέλιξη. Οι τεχνικοί ολοκληρώνουν την ενσωμάτωση του βασικού σταδίου και θα τοποθετήσουν τους τέσσερις κινητήρες RS-25 μέσα στο καλοκαίρι. Η συναρμολόγηση του πυραύλου αναμένεται να ξεκινήσει επίσης μέσα στο ίδιο χρονικό διάστημα.Η Blue Origin αναπτύσσει την επανδρωμένη έκδοση του οχήματος Blue Moon, ενώ η SpaceX αναπτύσσει την επανδρωμένη έκδοση του Starship για σεληνιακές αποστολές. Η NASA συνεργάζεται στενά με τις δύο εταιρείες παρέχοντας τεχνική υποστήριξη και εμπειρία από προηγούμενα προγράμματα. Το σχέδιο Η αποστολή θα ξεκινήσει με την εκτόξευση του δοκιμαστικού οχήματος της Blue Origin, το οποίο θα παραμείνει σε τροχιά περιμένοντας το πλήρωμα. Στη συνέχεια, το Orion με τους αστροναύτες θα εκτοξευθεί με τον SLS και θα συνδεθεί με το όχημα της Blue Origin για περίπου δύο ημέρες δοκιμών και επιδείξεων τεχνολογίας.Αφού ολοκληρωθούν οι δοκιμές αυτές το Orion θα αποσυνδεθεί και θα περιμένει το δοκιμαστικό Starship της SpaceX. Μετά τη συνάντηση και την παραμονή τους σε σύνδεση για περίπου μία ημέρα, το Orion θα επιστρέψει στη Γη και θα προσθαλασσωθεί στον Ειρηνικό Ωκεανό, όπου θα ανακτηθεί από ομάδες του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ και της NASA. Η συνολική διάρκεια της αποστολής αναμένεται να είναι περίπου δύο εβδομάδες. Βιογραφικά των μελών του πληρώματος Ο Ράντι Μπρέσνικ πραγματοποιεί την τρίτη του διαστημική αποστολή. Έχει πετάξει με το διαστημικό λεωφορείο Atlantis το 2009 και αργότερα με το Soyuz MS-05, υπηρετώντας ως διοικητής της αποστολής Expedition 53 στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό. Είναι απόφοιτος του The Citadel και πρώην συνταγματάρχης των Πεζοναυτών των ΗΠΑ.Ο Λούκα Παρμιτάνο πραγματοποιεί επίσης την τρίτη του πτήση στο διάστημα. Επιλέχθηκε από την ESA το 2009 και υπηρέτησε ως διοικητής της Expedition 61 το 2019, becoming ο πρώτος Ιταλός διοικητής του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού. Είναι συνταγματάρχης της Ιταλικής Πολεμικής Αεροπορίας.Ο Φρανκ Ρούμπιο επιστρέφει στο διάστημα για δεύτερη φορά. Το 2022-2023 παρέμεινε σε τροχιά επί 371 ημέρες, καταρρίπτοντας το ρεκόρ μεγαλύτερης συνεχούς παραμονής Αμερικανού αστροναύτη στο διάστημα. Είναι γιατρός και αξιωματικός του Αμερικανικού Στρατού.Για τον Αντρέ Ντάγκλας, η Artemis III θα είναι η πρώτη του διαστημική αποστολή. Υπηρέτησε στην Ακτοφυλακή των ΗΠΑ και αργότερα εργάστηκε στο Εργαστήριο Εφαρμοσμένης Φυσικής του Πανεπιστημίου Johns Hopkins.Ο Μπομπ Χάινς, που ορίστηκε ως εφεδρικό μέλος, έχει ήδη πετάξει στην αποστολή SpaceX Crew-4 προς τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό και διαθέτει μακρά καριέρα ως πιλότος και δοκιμαστής της Πολεμικής Αεροπορίας των ΗΠΑ. Μέσω του προγράμματος Artemis, η NASA σκοπεύει να πραγματοποιήσει ολοένα και πιο απαιτητικές αποστολές στη Σελήνη, να δημιουργήσει μόνιμη ανθρώπινη παρουσία εκεί και να θέσει τα θεμέλια για τις πρώτες επανδρωμένες αποστολές προς τον Άρη. Από αριστερά: Αντρε Ντάγκλας, Λούκα Παρμιτάνο, Ράντι Μπρέσνικ,, ΦΡανκ Ρούμπιο. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2122022/ola-osa-aforoyn-tin-nea-epandromeni-apostoli-tis-nasa-sti-selini-vinteo/

Το συνεργείο ξεκινά την εβδομάδα με περισσότερη εκτύπωση χόνδρου και συγκομιδή φυτών. Η Αποστολή 74 ξεκίνησε την εβδομάδα εκτυπώνοντας βιογραφικά στοιχεία ανθρώπινου χόνδρινου ιστού και συλλέγοντας φυτά μηδικής στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό για την προώθηση της υγείας και την προώθηση αυτοσυντηρούμενων διαστημικών πληρωμάτων. Οι κάτοικοι της τροχιάς ανέκτησαν επίσης υλικά που εκτέθηκαν στο εξωτερικό διαστημικό περιβάλλον και διεξήγαγαν τις δικές τους υπερηχογραφικές σαρώσεις φλεβών για να μαθαίνουν συνεχώς πώς η ζωή στο διάστημα επηρεάζει τη φυσική και τη βιολογία.Η μηχανικός πτήσης της NASA, Τζέσικα Μέιρ, άνοιξε το Life Science Glovebox της εργαστηριακής μονάδας Kibo τη Δευτέρα και εγκατέστησε έναν βιοεκτυπωτή για την παραγωγή βιώσιμων ιστών χόνδρου στο εργαστήριο σε τροχιά. Ο μηχανικός πτήσης της NASA, Κρις Γουίλιαμς, βοήθησε τη Μέιρ να συλλέξει τα κατεψυγμένα δείγματα χόνδρου για απόψυξη και στη συνέχεια να αναμίξει τα ζωντανά κύτταρα με ένα βιομελάνι τύπου τζελ για τοποθέτηση σε μια κασέτα εκτύπωσης. Η μελέτη βιοτεχνολογίας δοκιμάζει την κατασκευή χόνδρου σε συνθήκες έλλειψης βαρύτητας για να αυξήσει τη σταθερότητά του για εκτύπωση εμφυτευμάτων κατ' απαίτηση χρησιμοποιώντας τα ίδια τα κύτταρα ενός ασθενούς για τη θεραπεία μιας σειράς παθήσεων.Νωρίτερα, ο Williams ξεκίνησε τη βάρδιά του με τον μηχανικό πτήσης της NASA, Jack Hathaway, να συλλέγει φυτά μηδικής μέσα στις εγκαταστάσεις Veggie της εργαστηριακής μονάδας του Columbus . Οι αστροναύτες συνέλεξαν τα φυτά και τις ρίζες για φωτογράφιση, τοποθέτησαν τα βοτανικά δείγματα μέσα σε αλουμινόχαρτο και στη συνέχεια τα αποθήκευσαν σε μια επιστημονική κατάψυξη για μελλοντική ανάλυση για τη μελέτη Veg-06 . Οι γνώσεις αυτές μπορεί να οδηγήσουν στην ανάπτυξη προηγμένων μεθόδων για την καλλιέργεια φυτών για τροφή σε μελλοντικές διαστημικές αποστολές.Στη συνέχεια, η Hathaway σάρωσε τις φλέβες του λαιμού, του ώμου και των ποδιών του Williams χρησιμοποιώντας τη βιοϊατρική συσκευή Ultrasound 3 , καθώς οι γιατροί επί του εδάφους παρακολουθούσαν σε πραγματικό χρόνο. Οι κοσμοναύτες της Roscosmos, Sergey Kud-Sverchkov και Sergei Mikaev, σάρωσαν επίσης εκ περιτροπής τις φλέβες ο ένας του άλλου με το Ultrasound 3. Οι εικόνες υπερήχων θα βοηθήσουν τους ερευνητές να προστατεύσουν τα μέλη του πληρώματος από θρόμβους αίματος που προκαλούνται από το διάστημα .Η μηχανικός πτήσης Sophie Adenot της ESA (Ευρωπαϊκός Οργανισμός Διαστήματος) και η Meir συνεργάστηκαν κατά το πρώτο μισό της βάρδιάς τους, ανακτώντας δοχεία με δείγματα από τον αεροθάλαμο του Kibo, τα οποία είχαν τοποθετηθεί έξω από το τροχιακό φυλάκιο για δοκιμή έκθεσης σε υλικά . Τα δείγματα περιελάμβαναν ασπίδες ακτινοβολίας, υφάσματα για στολές πληρώματος, οπτικές ίνες και άλλα, για να βοηθήσουν τους μηχανικούς να κατασκευάσουν ισχυρές τεχνολογίες που μπορούν να επιβιώσουν σε σκληρά περιβάλλοντα τόσο στη Γη όσο και στο διάστημα.Ο Σεργκέι Κουντ-Σβερτσκόφ και ο Σεργκέι Μικάεφ, διοικητής και μηχανικός πτήσης του εργαστηρίου σε τροχιά, πέρασαν το μεγαλύτερο μέρος της βάρδιάς τους επιθεωρώντας και συντηρώντας τον διάδρομο της μονάδας εξυπηρέτησης Zvezda . Ο άλλος διάδρομος του διαστημικού σταθμού, ο COLBERT , βρίσκεται στη μονάδα Tranquility .Ο μηχανικός πτήσης της Roscosmos, Αντρέι Φεντιάεφ, πέρασε το πρώτο μισό της βάρδιάς του εντοπίζοντας και αναγνωρίζοντας εξαρτήματα υπολογιστών και εξοπλισμό βίντεο στη μονάδα Zarya για να ενημερώσει το σύστημα διαχείρισης αποθεμάτων του σταθμού. Ο Φεντιάεφ ολοκλήρωσε την ημέρα του μελετώντας τη χρήση εργαλείων τεχνητής νοημοσύνης για την ενίσχυση της αποτελεσματικότητας του πληρώματος και των επικοινωνιών. Μάθετε περισσότερα για τις δραστηριότητες του διαστημικού σταθμού ακολουθώντας το ιστολόγιο του διαστημικού σταθμού , @space_station στο X, καθώς και τους λογαριασμούς του ISS στο Facebook και στο Instagram . https://www.nasa.gov/blogs/spacestation/2026/06/08/crew-begins-week-with-more-cartilage-printing-and-plant-harvesting/ Τα μέλη του πληρώματος της Αποστολής 74 (από αριστερά), η Σόφι Αντενό της ESA (Ευρωπαϊκός Οργανισμός Διαστήματος), οι αστροναύτες της NASA Τζακ Χάθαγουεϊ και Κρις Γουίλιαμς, και ο κοσμοναύτης της Roscosmos Σεργκέι Κουντ-Σβερτσκόφ, ποζάρουν μαζί για ένα πορτρέτο μέσα στον τρούλο και τη μονάδα Tranquility του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού. Σε διαστημικό νεκροταφείο στη Γη θα στείλει η NASA τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό. Το τροχιακό συγκρότημα θα οδηγηθεί στο πιο απομονωμένο σημείο του πλανήτη μας. Περισσότερα από 25 χρόνια αφότου οι πρώτοι αστροναύτες επέπλευσαν στο Διεθνή Διαστημικό Σταθμό (ISS) ο χρόνος για το τροχιακό αυτό «προπύργιο» της Γης φαίνεται πλέον να τελειώνει.Πριν από λίγες μέρες αστροναύτες της NASA έλαβαν εντολή να προετοιμαστούν για πιθανή επείγουσα εκκένωση του ISS ενώ Ρώσοι κοσμοναύτες προσπάθησαν να επισκευάσουν μια «επιδεινούμενη» διαρροή. Αν και τελικά δεν χρειάστηκε καμία αποστολή διαφυγής το περιστατικό αυτό ενίσχυσε τις ανησυχίες ότι ο σταθμός έχει φτάσει στο τέλος της ωφέλιμης ζωής του.Τώρα, ειδικοί αποκάλυψαν τα βήμα προς βήμα σχέδια για ένα πρόγραμμα αξίας 1 δισεκατομμυρίου δολαρίων που θα οδηγήσει τον διαστημικό σταθμό σε ελεγχόμενη πτώση προς τη Γη. Μιλώντας στο συνέδριο αεροδιαστημικής ASCEND 2026 ο Ράϊαν Λάντον διευθυντής επιχειρήσεων στο Διαστημικό Κέντρο Τζόνσον της NASA ανέφερε ότι ο ISS θα αρχίσει να αφήνεται να πέφτει προς τη Γη γύρω στο 2028.Με μάζα περίπου 450.000 κιλών όσο περίπου 280 οικογενειακά αυτοκίνητα ο ISS θα κατέβαινε σταδιακά από την τροχιά του αν δεν γίνονταν περιοδικές διορθώσεις ύψους. Ωστόσο μια ανεξέλεγκτη επανείσοδος στην ατμόσφαιρα θα μπορούσε να προκαλέσει πτώση επικίνδυνων θραυσμάτων σε διάφορα σημεία της Γης. Για τον λόγο αυτό, η NASA σχεδιάζει μια ελεγχόμενη ελεύθερη κάθοδο του ISS με τελικό σημείο πτώσης έναν απομακρυσμένο χώρο του Ειρηνικού Ωκεανού. Ο σταθμός Ο ISS και το επταμελές πλήρωμά του κινούνται σε ύψος περίπου 400 χλμ. πάνω από τη Γη με ταχύτητα περίπου 28.000 χλμ/ώρα ολοκληρώνοντας 16 περιστροφές γύρω από τον πλανήτη κάθε μέρα.Συνήθως ο σταθμός διατηρεί την τροχιά του με προωθητικούς ελιγμούς που τον ωθούν προς τα επάνω ώστε να μην βυθιστεί στα πυκνότερα στρώματα της ατμόσφαιρας. Από το 2028 όμως η NASA σκοπεύει να αφήσει αυτή τη διαδικασία να εξελιχθεί φυσικά. Σύμφωνα με το υπάρχουν σχέδιο ο σταθμός θα παραμείνει λειτουργικός κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου και οι επιστημονικές δραστηριότητες θα συνεχιστούν κανονικά.Χωρίς παρεμβάσεις ο ISS θα κατέληγε τελικά σε ανεξέλεγκτη είσοδο στην ατμόσφαιρα όπου το μεγαλύτερο μέρος του θα καιγόταν από την τριβή. Όμως λόγω του μεγέθους του κάτι τέτοιο θεωρείται υπερβολικά επικίνδυνο. Ειδικός σε διαστημικά συντρίμμια ανέφερε ότι «είναι βέβαιο πως κάποια τμήματα θα φτάσουν στην επιφάνεια της Γης» και ότι το κρίσιμο ζήτημα είναι ο έλεγχος της περιοχής πτώσης.Για τον σκοπό αυτό, η NASA σχεδιάζει μια ελεγχόμενη κάθοδο προς ένα απομακρυσμένο σημείο του Ειρηνικού γνωστό ως «Point Nemo» που αποτελεί το πιο απομονωμένο σημείο του πλανήτη από κάθε κατοικημένη περιοχή και χρησιμοποιείται συχνά ως σημείο κατάληξης διαστημικών σκαφών, πυραύλων κ.α. για αυτό και αποκαλείται «διαστημικό νεκροταφείο».Σύμφωνα με τους υπολογισμούς της NASA, ο ISS θα χρειαστεί αλλαγή ταχύτητας περίπου 204 χλμ./ώρα, κάτι μικρό σε σχέση με τη συνολική του ταχύτητα, αλλά που απαιτεί περίπου 9 τόνους καυσίμου πολύ περισσότερους από όσους μπορούν να προσφέρουν οι δικές του προωθητικές δυνατότητες.Γι’ αυτό η NASA ανέθεσε στη SpaceX την κατασκευή ενός ειδικού «ρυμουλκού» βασισμένου στο διαστημόπλοιο Crew Dragon που θα προσδεθεί στον σταθμό και θα τον ωθήσει εκτός τροχιάς. Το σκάφος αυτό θα πρέπει να μεταφέρει πολλαπλάσια ποσότητα καυσίμου και να παρέχει πολύ μεγαλύτερη ισχύ από τα υπάρχοντα διαστημικά οχήματα.Σύμφωνα με το σχέδιο η τελική αποστολή θα ξεκινήσει γύρω στο 2029 και η διαδικασία της απο-τροχιοδρόμησης θα ολοκληρωθεί σταδιακά μέσα σε μήνες, με τελική καταστροφή του ISS στην ατμόσφαιρα περίπου το 2031. Καθώς εισέρχεται στα πυκνότερα στρώματα του αέρα, σε ύψος περίπου 250 χλμ. υπάρχει και ο κίνδυνος απώλειας ελέγχου και διάσπασης του σταθμού.Η NASA θεωρεί ότι η ελεγχόμενη επανείσοδος είναι πολύ ασφαλέστερη επιλογή από το να αφεθεί ο ISS να πέσει ανεξέλεγκτα, όπως είχε συμβεί στο παρελθόν με τον σταθμό Skylab το 1979 ο οποίος διαλύθηκε κατά την πτώση του πάνω από την Αυστραλία. Η τελική εκτίμηση της NASA καταλήγει ότι η προγραμματισμένη και ελεγχόμενη επιστροφή του ISS είναι η πιο ασφαλής λύση, καθώς η ανεξέλεγκτη επανείσοδος θα μπορούσε να δημιουργήσει ευρύ πεδίο επικίνδυνων συντριμμιών σε παγκόσμια κλίμακα. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2121680/se-diastimiko-nekrotafeio-sti-gi-tha-steilei-i-nasa-to-diethni-diastimiko-stathmo/ Πυραυλική και Διαστημική Εταιρεία "Energija" "Progress MS-36" — στο Μπαϊκόνουρε! Το φορτηγό πλοίο "Progress MS-36" έφτασε στο τεχνικό συγκρότημα του Κοσμοδρόμου του Μπαϊκονούρ. Οι ειδικοί της RSC "Energija" ξεφόρτωσαν το πλοίο και το εγκατέστησαν στον σταθμό εργασίας του στο κτίριο συναρμολόγησης και δοκιμών. Το πλοίο πέρασε με επιτυχία τη διαδικασία επιθεώρησης αποδοχής: πραγματοποιήθηκε εξωτερική επιθεώρηση και ελέγχθηκε η λειτουργία των μηχανισμών ανάπτυξης ηλιακών συλλεκτών. Το ταξίδι του διαστημικού φορτηγού από το Κορόλεφ, κοντά στη Μόσχα, στο Μπαϊκονούρ διαρκεί περισσότερο από τρεις ημέρες. Το διαστημόπλοιο ταξιδεύει σε ένα ειδικό βαγόνι μεταφοράς εξοπλισμένο με σύστημα ελέγχου μικροκλίματος και απορρόφησης κραδασμών - ένα σύστημα σχεδιασμένο να αντέχει σε σκληρές καιρικές συνθήκες και διακυμάνσεις θερμοκρασίας. Διανύει 2.500 χιλιόμετρα σιδηροδρομικώς, διασχίζοντας τη μισή χώρα, πριν φτάσει στο κοσμοδρόμιο. Ακολουθούν οι τακτικές προετοιμασίες για την έναρξη του ρωσικού προγράμματος εφοδιασμού του ISS. Το διαστημόπλοιο θα μεταφέρει καύσιμα, νερό, τρόφιμα, επιστημονικό εξοπλισμό και δέματα για τους αστροναύτες στον σταθμό. https://vk.com/rsc_energia?w=wall-167742670_24564

Ανακαλύφθηκε αράχνη που μεταμορφώνεται σε μανιτάρι για να μείνει αόρατη. Πρόκειται για μια απρόσμενη και μοναδική ικανότητα άμυνας και επίθεσης. Επιστήμονες ανακάλυψαν ένα νέο είδος αράχνης στο τροπικό δάσος του Αμαζονίου στον Ισημερινό το οποίο χρησιμοποιεί μια πρωτοφανή μορφή καμουφλάζ.Βαθιά μέσα στο τροπικό δάσος του Αμαζονίου οι ερευνητές εντόπισαν κάτι που αρχικά έμοιαζε με ένα συνηθισμένο μανιτάρι κολλημένο στην κάτω πλευρά ενός φύλλου. Σε πιο προσεκτική εξέταση όμως αποδείχθηκε ότι η παράξενη αυτή «ανάπτυξη» ήταν στην πραγματικότητα ένα μέχρι πρότινος άγνωστο είδος αράχνης.Η ανακάλυψη αποκάλυψε μια μορφή καμουφλάζ που δεν είχε καταγραφεί ποτέ ξανά στις αράχνες. Μια διεθνής ομάδα επιστημόνων στην οποία συμμετείχαν ερευνητές από το Ινστιτούτο Ανάλυσης της Αλλαγής Βιοποικιλότητας Λάιμπνιτζ (LIB) στη Γερμανία εντόπισε το νέο είδος και δημοσίευσε τα ευρήματά της στην επιθεώρηση «Zootaxa». Η μελέτη προσφέρει μια σπάνια ματιά στην εξέλιξη της εξαπάτησης στη φύση και αναδεικνύει πόσα είδη του Αμαζονίου παραμένουν ακόμη άγνωστα. Η ανακάλυψη Οι ερευνητές εντόπισαν την αράχνη κατά τη διάρκεια νυχτερινής έρευνας στον διάδρομο Llanganates–Sangay στον Ισημερινό, μια περιοχή που θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα «hotspot» βιοποικιλότητας στον κόσμο.Το νέο είδος που ονομάστηκε Taczanowskia waska μοιάζει πολύ με το καρποφόρο σώμα ενός μύκητα Gibellula ενός παρασίτου που προσβάλλει αράχνες. Η αράχνη έχει επιμήκεις προεξοχές στην κοιλιά της και ωχρή επιφάνεια που θυμίζει μυκητιακή ανάπτυξη. Παραμένει επίσης ακίνητη στην κάτω πλευρά των φύλλων στο ίδιο σημείο όπου συνήθως εμφανίζονται οι μύκητες Gibellula.Οι επιστήμονες υποστηρίζουν ότι αυτός ο συνδυασμός εμφάνισης και συμπεριφοράς αποτελεί μια ιδιαίτερα εξειδικευμένη προσαρμογή. Με το να «χάνεται» στο περιβάλλον της ως ένα άτοπο και άσημο αντικείμενο η αράχνη πιθανόν αποφεύγει τους θηρευτές της ενώ ταυτόχρονα αυξάνει τις πιθανότητες να αιφνιδιάσει τη λεία της.Σύμφωνα με τη μελέτη αυτή είναι η πρώτη γνωστή περίπτωση αράχνης που μιμείται παρασιτικό μύκητα ο οποίος προσβάλλει αράχνες. Το εύρημα προσφέρει νέα δεδομένα για το πώς εξελίσσεται ο μιμητισμός και ποιες οικολογικές λειτουργίες μπορεί να εξυπηρετεί. Η επιστήμη πολιτών Οι αράχνες του γένους Taczanowskia συναντώνται σπάνια και παραμένουν ελάχιστα μελετημένες με αποτέλεσμα πολλά στοιχεία για την οικολογία τους να είναι ακόμη άγνωστα. Η Nadine Dupérré από το Μουσείο Φύσης του Αμβούργου στο LIB συμμετείχε στην έρευνα εξετάζοντας δείγματα από επιστημονικές συλλογές και βοηθώντας στην ταξινόμηση του νέου είδους.Η ανακάλυψη ξεκίνησε από μια παρατήρηση στην πλατφόρμα επιστήμης πολιτών iNaturalist, όπου χρήστες εντόπισαν ότι αυτό που έμοιαζε με μανιτάρι ήταν στην πραγματικότητα αράχνη γεγονός που οδήγησε σε περαιτέρω επιστημονική διερεύνηση. Το περιστατικό αναδεικνύει τον αυξανόμενο ρόλο της επιστήμης πολιτών στη μελέτη της βιοποικιλότητας.Οι επιστήμονες τονίζουν ότι τέτοιου είδους ευρήματα αποδεικνύουν την αξία των επιστημονικών συλλογών, καθώς επιτρέπουν τη σύγκριση νέων ειδών με ιστορικά δείγματα και, σε συνδυασμό με τη διεθνή συνεργασία και τα δεδομένα πολιτών, ανοίγουν νέους δρόμους για την κατανόηση της παγκόσμιας βιοποικιλότητας. Στη φωτογραφία η αράχνη που καμουφλάρεται ως μανιτάρι. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2121571/anakalyfthike-arachni-poy-metamorfonetai-se-manitari-gia-na-meinei-aorati/

ΑΙ: To Mythos της Anthropic μετατρέπει γνωστά κενά ασφαλείας σε επιθέσεις μέσα σε λίγες ώρες. Σύμφωνα με αποκλειστικό ρεπορτάζ του Axios το μοντέλο Mythos δημιούργησε λειτουργικά exploits για κενά ασφαλείας σε Windows και Firefox, μειώνοντας δραματικά το χρονικό περιθώριο που έχουν οι οργανισμοί για να εγκαταστήσουν ενημερώσεις ασφαλείας.Μία νέα προειδοποίηση για τους κινδύνους που συνοδεύουν την ταχεία εξέλιξη της τεχνητής νοημοσύνης απευθύνει η Anthropic. Σύμφωνα με έρευνα της εταιρείας, το πειραματικό μοντέλο Mythos είναι πλέον σε θέση να μετατρέπει δημόσια γνωστές ευπάθειες λογισμικού σε λειτουργικά εργαλεία επίθεσης μέσα σε λίγες ώρες.Μέχρι σήμερα, η συζήτηση γύρω από την κυβερνοασφάλεια και την τεχνητή νοημοσύνη επικεντρωνόταν κυρίως στην ικανότητα των προηγμένων μοντέλων να εντοπίζουν νέα κενά ασφαλείας. Σύμφωνα με αποκλειστικο ρεπορτάζ του Axios, τα ευρήματα της Anthropic δείχνουν ότι ο κίνδυνος δεν περιορίζεται εκεί.Εξίσου σημαντική φαίνεται να είναι η δυνατότητα της AI να «οπλοποιεί» γνωστές αδυναμίες, δηλαδή να μετατρέπει πληροφορίες που έχουν ήδη δημοσιοποιηθεί σε λειτουργικά exploits τα οποία μπορούν να χρησιμοποιηθούν για επιθέσεις.Σύμφωνα με την εταιρεία, διαδικασίες που στο παρελθόν απαιτούσαν ημέρες ή και εβδομάδες εργασίας από εξειδικευμένους ερευνητές μπορούν πλέον να ολοκληρωθούν μέσα σε λίγες ώρες. Τα τεστ σε Windows και Firefox Η ομάδα ασφαλείας της Anthropic δοκίμασε το Mythos Preview σε ευπάθειες που είχαν αποκαλυφθεί στις αρχές του 2026 και αφορούσαν τον πυρήνα των Windows της Microsoft και τον browser Firefox της Mozilla.Σκοπός ήταν να διαπιστωθεί πόσο γρήγορα ένα μοντέλο τεχνητής νοημοσύνης μπορεί να αξιοποιήσει δημόσιες πληροφορίες και διαθέσιμες διορθώσεις λογισμικού για να δημιουργήσει λειτουργικά εργαλεία εκμετάλλευσης.Τα αποτελέσματα ήταν εντυπωσιακά. Σε μία περίπτωση, το Mythos παρήγαγε το πρώτο proof-of-concept exploit για ευπάθεια των Windows μέσα σε μόλις 31 λεπτά.Από τις 21 ευπάθειες του πυρήνα των Windows που εξετάστηκαν, το μοντέλο κατάφερε στις 18 να προκαλέσει το γνωστό «μπλε σφάλμα» (Blue Screen of Death), ενώ συνολικά δημιούργησε οκτώ διαφορετικά exploits. Το πιο απαιτητικό από αυτά χρειάστηκε περίπου 5,7 ώρες για να ολοκληρωθεί.Ανάλογες επιδόσεις κατέγραψε και στον Firefox, όπου κατάφερε να δημιουργήσει οκτώ λειτουργικά exploits απομακρυσμένης εκτέλεσης κώδικα από ένα σύνολο 18 διορθώσεων ασφαλείας. Το πρόβλημα δεν είναι οι άγνωστες ευπάθειες Όπως επισημαίνουν οι ειδικοί, η πλειονότητα των κυβερνοεπιθέσεων δεν βασίζεται σε άγνωστα κενά ασφαλείας αλλά σε γνωστές ευπάθειες για τις οποίες υπάρχουν ήδη διορθώσεις, τις οποίες όμως οι οργανισμοί δεν έχουν ακόμη εγκαταστήσει.Το λεγόμενο «patch gap» – το χρονικό διάστημα ανάμεσα στη δημοσιοποίηση μιας ευπάθειας και την πλήρη εφαρμογή των διορθώσεων – αποτελεί εδώ και χρόνια ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα της κυβερνοασφάλειας.Η τεχνητή νοημοσύνη απειλεί να συρρικνώσει δραματικά αυτό το παράθυρο. Εάν η δημιουργία exploit γίνεται μέσα σε λίγες ώρες, οι επιχειρήσεις ενδέχεται να έχουν πολύ λιγότερο χρόνο στη διάθεσή τους για να προστατεύσουν τα συστήματά τους. Όχι μόνο η Anthropic Η εταιρεία τονίζει ότι το φαινόμενο δεν αφορά αποκλειστικά το Mythos. Σύμφωνα με την αξιολόγησή της, ορισμένα ανοιχτού κώδικα μοντέλα εμφανίζουν ήδη αντίστοιχες δυνατότητες, ενώ παρόμοιες επιδόσεις έχουν καταγραφεί και σε ανταγωνιστικά συστήματα προηγμένης τεχνητής νοημοσύνης.Η Anthropic εκτιμά ότι το κόστος δημιουργίας των exploits ανήλθε σε περίπου 15.700 δολάρια σε πιστώσεις χρήσης API, ποσό που αντιστοιχεί σε περίπου 2.000 δολάρια ανά exploit. Στο μικροσκόπιο της Ουάσιγκτον Τα ευρήματα δημοσιοποιούνται την ώρα που η κυβέρνηση Τραμπ αρχίζει να εφαρμόζει νέο εκτελεστικό διάταγμα για την ασφάλεια της τεχνητής νοημοσύνης.Στόχος είναι η αξιολόγηση των κινδύνων που ενδέχεται να δημιουργούν τα ολοένα ισχυρότερα μοντέλα AI για την εθνική ασφάλεια, καθώς αυξάνονται οι ανησυχίες ότι η ίδια τεχνολογία που μπορεί να ενισχύσει την άμυνα απέναντι στις κυβερνοεπιθέσεις θα μπορούσε παράλληλα να προσφέρει νέες δυνατότητες και στους επιτιθέμενους. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2121568/ai-to-mythos-tis-anthropic-metatrepei-gnosta-kena-asfaleias-se-epitheseis-mesa-se-liges-ores/

Το James Webb ζύγισε μια… κοιμώμενη μαύρη τρύπα και είναι 6 δισ. φορές βαρύτερη από τον Ήλιο. Πρόκειται για την πιο απομακρυσμένη υπερμεγέθη μαύρη τρύπα της οποίας η μάζα έχει μετρηθεί ποτέ. Χρησιμοποιώντας το διαστημικό τηλεσκόπιο James Webb αστρονόμοι κατάφεραν να υπολογίσουν τη μάζα ενός κοιμώμενου γίγαντα, μια ανενεργή υπερμεγέθη μαύρη τρύπα που βρίσκεται σε απόσταση περίπου 10 δισεκατομμυρίων ετών φωτός. Πρόκειται για την πιο απομακρυσμένη υπερμεγέθη μαύρη τρύπα της οποίας η μάζα έχει μετρηθεί ποτέ.Η μαύρη τρύπα βρίσκεται στο κέντρο του γαλαξία MRG-M0138 τον οποίο βλέπουμε όπως ήταν όταν το Σύμπαν είχε ηλικία μόλις περίπου 4 δισεκατομμυρίων ετών. Χάρη στο James Webb οι επιστήμονες διαπίστωσαν ότι η μάζα της είναι περίπου 6 δισεκατομμύρια φορές μεγαλύτερη από εκείνη του Ήλιου.Οι υπερμεγέθεις μαύρες τρύπες γίνονται ιδιαίτερα εμφανείς όταν τροφοδοτούνται ενεργά με ύλη και περιβάλλονται από μια περιοχή γνωστή ως ενεργός γαλαξιακός πυρήνας (AGN). Οι τεράστιες βαρυτικές δυνάμεις προκαλούν έντονη ακτινοβολία καθιστώντας τις εύκολα ανιχνεύσιμες. Αντίθετα οι ανενεργές μαύρες τρύπες που δεν καταναλώνουν μεγάλες ποσότητες ύλης είναι πολύ πιο δύσκολο να εντοπιστούν καθώς περιβάλλονται από τον ορίζοντα γεγονότων, το σημείο πέρα από τον οποίο το φως δεν μπορεί να διαφύγει.Παρόλο που οι ίδιες είναι πρακτικά αόρατες η βαρύτητά τους επηρεάζει τις τροχιές των άστρων που βρίσκονται γύρω τους. Αυτή ακριβώς την επίδραση εκμεταλλεύτηκαν οι ερευνητές για να υπολογίσουν τη μάζα της συγκεκριμένης μαύρης τρύπας.Η ομάδα χρησιμοποίησε το James Webb για να παρακολουθήσει την κίνηση των άστρων στο κέντρο του MRG-M0138. Η μέθοδος αυτή γνωστή ως «αστρική δυναμική» έχει χρησιμοποιηθεί στο παρελθόν για την εκτίμηση της μάζας ανενεργών μαύρων τρυπών που βρίσκονται πολύ πιο κοντά στη Γη, όπως o Τοξότης Α*, η μαύρη τρύπα στο κέντρο του δικού μας γαλαξία η οποία απέχει μόλις 26.000 έτη φωτός και έχει μάζα περίπου 4,3 εκατομμυρίων ηλιακών μαζών. Ο κοσμικός φακός και το ρεκόρ Μέχρι σήμερα η πιο απομακρυσμένη μαύρη τρύπα που είχε μετρηθεί με αυτή τη μέθοδο βρισκόταν σε απόσταση περίπου 700 εκατομμυρίων ετών φωτός. Η νέα μέτρηση πραγματοποιήθηκε σε απόσταση περίπου δεκαπέντε φορές μεγαλύτερη καταρρίπτοντας κάθε προηγούμενο ρεκόρ.Ο επικεφαλής της έρευνας Ρίτσαρντ Έλις από το University College London δήλωσε ότι η παρακολούθηση της συλλογικής κίνησης των άστρων στο κέντρο αυτού του μακρινού γαλαξία επέτρεψε τον υπολογισμό της μάζας μιας κατά τα άλλα αόρατης υπερμεγέθους μαύρης τρύπας. Η επιτυχία της μεθόδου σε τόσο πρώιμες εποχές του Σύμπαντος ανοίγει τον δρόμο για μια πιο ολοκληρωμένη κατανόηση της εξέλιξης των μαύρων τρυπών και του ρόλου τους στη διαμόρφωση των γαλαξιών.Η παρατήρηση των άστρων στο κέντρο του MRG-M0138 δεν ήταν εύκολη υπόθεση. Οι επιστήμονες αξιοποίησαν το φαινόμενο του βαρυτικού φακού το οποίο προβλέπεται από τη Γενική Θεωρία της Σχετικότητας του Άλμπερτ Αϊνστάιν. Σύμφωνα με τη θεωρία αυτή, τα αντικείμενα με μεγάλη μάζα καμπυλώνουν τον χωροχρόνο. Η βαρύτητα προκύπτει από αυτή την καμπύλωση και όσο μεγαλύτερη είναι η μάζα ενός αντικειμένου, τόσο ισχυρότερη είναι η βαρυτική του επίδραση.Το φαινόμενο του βαρυτικού φακού συμβαίνει όταν ένας γαλαξίας ή ένα σμήνος γαλαξιών βρίσκεται ανάμεσα στη Γη και σε ένα πιο απομακρυσμένο αντικείμενο. Η βαρύτητα του ενδιάμεσου αντικειμένου εκτρέπει και ενισχύει το φως που προέρχεται από το πιο μακρινό σώμα, επιτρέποντας στους αστρονόμους να παρατηρήσουν λεπτομέρειες που διαφορετικά θα ήταν αδύνατο να διακριθούν.Στην περίπτωση του MRG-M0138, ένας ενδιάμεσος γαλαξίας λειτούργησε ως βαρυτικός φακός, ενισχύοντας το φως του κατά περίπου 30 φορές. Αυτό επέτρεψε στους ερευνητές να ανασυνθέσουν με εξαιρετική ακρίβεια την εσωτερική δομή του γαλαξία.Ο Άντριου Νιούμαν από το Carnegie Science στην Καλιφόρνια εξήγησε ότι ο συνδυασμός των δεδομένων του JWST με το φαινόμενο του βαρυτικού φακού επέτρεψε την παρατήρηση της περιοχής όπου η βαρύτητα της μαύρης τρύπας αυξάνει τις ταχύτητες των άστρων. Πρόσθεσε ότι πρόκειται για μία από τις καλύτερες διαθέσιμες μεθόδους για τον υπολογισμό της μάζας μιας μαύρης τρύπας και ότι η εφαρμογή της σε τόσο πρώιμη εποχή της κοσμικής ιστορίας αποτελεί σημαντικό επίτευγμα.Παράλληλα, οι επιστήμονες διαπίστωσαν ότι και ο ίδιος ο γαλαξίας MRG-M0138 είναι ανενεργός, καθώς δεν σχηματίζει πλέον νέα άστρα. Πιθανότατα, στο παρελθόν η υπερμεγέθης μαύρη τρύπα βρισκόταν σε μια περίοδο έντονης κατανάλωσης ύλης και λειτουργούσε ως λαμπρό κβάζαρ στο κέντρο ενός ενεργού γαλαξιακού πυρήνα. Η τεράστια ενέργεια που απελευθερώθηκε τότε απομάκρυνε το αέριο και τη σκόνη τόσο από τη μαύρη τρύπα όσο και από ολόκληρο τον γαλαξία, στερώντας το απαραίτητο υλικό για τη δημιουργία νέων άστρων.Οι παρατηρήσεις αυτές, μαζί με μελλοντικά δεδομένα του James Webb για ανενεργές υπερμεγέθεις μαύρες τρύπες, αναμένεται να βοηθήσουν τους επιστήμονες να κατανοήσουν καλύτερα τη σχέση ανάμεσα στην ανάπτυξη των γαλαξιών και των μαύρων τρυπών, καθώς και τον ρόλο που διαδραματίζουν αυτά τα κοσμικά «τέρατα» στη διακοπή του σχηματισμού άστρων στους γαλαξίες που φιλοξενούν. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2121551/to-james-webb-zygise-mia-koimomeni-mayri-trypa-kai-einai-6-dis-fores-varyteri-apo-ton-ilio/

H κλιματική αλλαγή στην Αρκτική προκαλεί πλέον διαταραχές στη τροφική αλυσίδα. Ο Αρκτικός Ωκεανός πέρασε ένα κρίσιμο σημείο καμπής και βιώνει μη αναστρέψιμα φαινόμενα. Έχει διαπιστωθεί ότι η Αρκτική είναι το μεγαλύτερο θύμα της κλιματικής αλλαγής και νέα μελέτη αναφέρει ότι προκαλούνται πλέον σοβαρές αναταράξεις στην τροφική αλυσίδα της περιοχής με πιθανές σοβαρές συνέπειες για την εμπορική αλιεία και την ικανότητα του Αρκτικού Ωκεανού να απορροφά διοξείδιο του άνθρακα.Οι επιστήμονες διαπίστωσαν ότι η εκτεταμένη τήξη των θαλάσσιων πάγων στην Αρκτική οδηγεί σε σημαντική μείωση των νιτρικών αλάτων, ενός βασικού θρεπτικού συστατικού που αποτελεί τη βάση του θαλάσσιου τροφικού πλέγματος και στηρίζει σημαντικές περιφερειακές αλιευτικές δραστηριότητες.Καθώς οι πάγοι υποχωρούν περισσότερο φως φτάνει στην επιφάνεια της θάλασσας ενισχύοντας την ανάπτυξη του φυτοπλαγκτού, μικροσκοπικών οργανισμών που μοιάζουν με φυτά. Όταν το φυτοπλαγκτόν πεθαίνει τα κύτταρά του βυθίζονται στον πυθμένα όπου αποσυντίθενται από βακτήρια που καταναλώνουν νιτρικά άλατα και οξυγόνο.Η νέα μελέτη που δημοσιεύθηκε στην επιθεώρηση «Communications Earth & Environment» έδειξε ότι τα βακτήρια αυτά καταναλώνουν πλέον περισσότερα νιτρικά από όσα μπορεί να αντέξει το αρκτικό οικοσύστημα.Το φαινόμενο αυτό γνωστό ως «απονιτροποίηση» θεωρείται μη αναστρέψιμο υπό τις σημερινές κλιματικές συνθήκες, επειδή έχει ξεπεραστεί ένα όριο όπου η αυξημένη ηλιακή ακτινοβολία υπερενισχύει την παραγωγικότητα του φυτοπλαγκτού σύμφωνα με τη Μάρτα Σάντος-Γκαρσία, υποψήφια διδάκτορα θαλάσσιας βιογεωχημείας της Αρκτικής στο Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου και πρώτη συγγραφέα της μελέτης.Όπως εξήγησε ακόμη και αν οι θαλάσσιοι πάγοι αυξάνονταν προσωρινά το σύστημα θρεπτικών συστατικών της Αρκτικής ανταποκρίνεται σε πολύ μεγαλύτερες χρονικές κλίμακες. Μια βραχυπρόθεσμη αύξηση των πάγων δεν θα ήταν αρκετή για να αντιστρέψει γρήγορα τη μείωση των αποθεμάτων νιτρικών, τα οποία μπορεί να χρειαστούν πολύ περισσότερο χρόνο για να ανακάμψουν.Η πτώση των επιπέδων νιτρικών ενδέχεται τελικά να επηρεάσει αρνητικά και το ίδιο το φυτοπλαγκτόν καθώς οι οργανισμοί αυτοί χρειάζονται τα νιτρικά για τη φωτοσύνθεση. Ως αποτέλεσμα, η μετάβαση σε ένα περιβάλλον φτωχό σε νιτρικά μπορεί να επιταχύνει την κλιματική αλλαγή, επειδή τα νιτρικά παίζουν κρίσιμο ρόλο στη λεγόμενη «βιολογική αντλία» των ωκεανών. Μέσω αυτής της διαδικασίας, το διοξείδιο του άνθρακα απορροφάται από την ατμόσφαιρα μέσω της φωτοσύνθεσης και αποθηκεύεται στα βαθύτερα στρώματα του ωκεανού όταν πεθαίνουν το φυτοπλαγκτόν και οι οργανισμοί που τρέφονται με αυτό. Με περιορισμένη διαθεσιμότητα νιτρικών, ο μηχανισμός αυτός δεν μπορεί να λειτουργήσει αποτελεσματικά. Τα ευρήματα Για να κατανοήσουν τις αλλαγές στο αρκτικό οικοσύστημα, οι ερευνητές ανέλυσαν δεδομένα δύο δεκαετιών από το Στενό Φραμ, το πέρασμα ανάμεσα στη Γροιλανδία και το αρχιπέλαγος Σβάλμπαρντ της Νορβηγίας που αποτελεί τη βασική δίοδο μέσω της οποίας τα αρκτικά ύδατα εισέρχονται στον Ατλαντικό Ωκεανό.Οι ερευνητές διαπίστωσαν απότομη πτώση των επιπέδων νιτρικών μετά το 2009 γεγονός που συνέπεσε με τη δραματική μείωση των θαλάσσιων πάγων και με τη σταδιακή επικράτηση μικρότερων ειδών φυτοπλαγκτού τα οποία μπορούν να επιβιώσουν σε περιβάλλοντα με περιορισμένα θρεπτικά συστατικά.Η μετατόπιση προς μικρότερα είδη έχει ήδη παρατηρηθεί σε ορισμένες περιοχές της Αρκτικής αλλά μέχρι σήμερα δεν είχε συνδεθεί με την απώλεια νιτρικών. Αυτό είναι σημαντικό, επειδή τα μικρότερα είδη φυτοπλαγκτού είναι λιγότερο αποτελεσματικά στη μεταφορά ενέργειας προς τα ανώτερα επίπεδα της τροφικής αλυσίδας. Έτσι μεγαλύτερο μέρος της ενέργειας ανακυκλώνεται μέσα στις μικροβιακές κοινότητες αντί να μεταφέρεται σε ζωοπλαγκτόν, ψάρια, θαλασσοπούλια και θαλάσσια θηλαστικά.Το φυτοπλαγκτόν βρίσκεται στη βάση της θαλάσσιας τροφικής αλυσίδας επομένως οι επιπτώσεις της εξάντλησης των νιτρικών αναμένεται να διαδοθούν σε ολόκληρο το αρκτικό οικοσύστημα, επηρεάζοντας ακόμη και τα ανώτερα είδη. Αυτό θα μπορούσε επίσης να έχει συνέπειες για τις αλιευτικές δραστηριότητες σε περιοχές που εξαρτώνται από τα θρεπτικά συστατικά που εξάγει η Αρκτική προς τον Βόρειο Ατλαντικό.Για πολλά χρόνια, οι επιστήμονες θεωρούσαν ότι η απώλεια των θαλάσσιων πάγων θα οδηγούσε σε αύξηση του φυτοπλαγκτού επειδή περισσότερο φως θα έφτανε στην επιφάνεια του νερού. Ωστόσο η αύξηση του φυτοπλαγκτού μετά το 2009 εξάντλησε σε τέτοιο βαθμό τα νιτρικά αποθέματα ώστε πλέον αυτά αποτελούν τον βασικό περιοριστικό παράγοντα για τη μελλοντική ανάπτυξή του.Ενώ στο παρελθόν η παραγωγικότητα του φυτοπλαγκτού εξαρτιόταν κυρίως από την ποσότητα του διαθέσιμου φωτός, σήμερα καθορίζεται κυρίως από τα επίπεδα των νιτρικών. Για τον λόγο αυτό, τα νιτρικά πρέπει πλέον να θεωρούνται βασικός παράγοντας για την πρόβλεψη των μελλοντικών αλλαγών στην Αρκτική.Η κατανόηση αυτών των αλλαγών είναι σημαντική όχι μόνο για τις κοινότητες και τα οικοσυστήματα της Αρκτικής, αλλά και για τη βελτίωση των προβλέψεων σχετικά με τη μελλοντική εξέλιξη της κλιματικής αλλαγής. https://www.naftemporiki.gr/green/climate/2121538/h-klimatiki-allagi-stin-arktiki-prokalei-pleon-diataraches-sti-trofiki-alysida/

Τα μαθηματικά και η φυσική πίσω από την μπάλα ποδοσφαίρου του Παγκοσμίου Κυπέλλου 2026. Ο νέος σχεδιασμός της μπάλας ποδοσφαίρου «Trionda», ο οποίος αντλεί έμπνευση από το τετράεδρο, μπορεί να επηρεάσει την μεγαλύτερη διοργάνωση του παγκόσμιου ποδοσφαίρου.Κάθε τέσσερα χρόνια, οι φίλαθλοι του ποδοσφαίρου περιμένουν με ανυπομονησία το μεγαλύτερο αθλητικό γεγονός: το Παγκόσμιο Κύπελλο της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου (FIFA). Όμως, πολύ πριν την έναρξη των αγώνων, καλλιτέχνες και ερευνητές αφιερώνουν πολύ χρόνο σχεδιάζοντας, δοκιμάζοντας και αναθεωρώντας την επίσημη μπάλα των αγώνων. Πριν από έναν χρόνο διέρρευσαν εικόνες της σχεδιαζόμενης μπάλας για τη διοργάνωση του 2026, και ο σχεδιασμός της βασίζεται σε μαθηματικές και φυσικές αρχές.Με την ονομασία Trionda (στα ισπανικά σημαίνει «τριπλό κύμα»), αναφορά στο πρώτο Παγκόσμιο Κύπελλο που διοργανώνεται από τρεις χώρες ΗΠΑ, Μεξικό και Καναδά, η μπάλα είναι κατασκευασμένη από μόλις τέσσερα πάνελ, τον μικρότερο αριθμό μέχρι στιγμής για μπάλα Παγκοσμίου Κυπέλλου της FIFA. Και αποτελεί σημαντική μείωση σε σχέση με την μπάλα Al Rihla στο Κατάρ των 20 πάνελ που χρησιμοποιήθηκε το 2022. Η στερεομετρία της μπάλας Ο σχεδιασμός οποιασδήποτε μπάλας ποδοσφαίρου εξαρτάται από ένα προαιώνιο ερώτημα: Πώς μπορεί κανείς να φτιάξει σφαιρικά σχήματα με επίπεδα υλικά; Κάθε μπάλα του Παγκοσμίου Κυπέλλου της FIFA μέχρι σήμερα είναι εμπνευσμένη από μερικά από τα πιο απλά σχήματα της στερεομετρίας: τα πλατωνικά στερεά. Αυτά τα πέντε σχήματα είναι τα μόνα κυρτά πολύεδρα που κατασκευάζονται από αντίγραφα ενός μοναδικού κανονικού πολυγώνου, όπου ο ίδιος αριθμός εδρών συναντάται σε κάθε κορυφή.Το εικοσάεδρο, το οποίο έχει 20 τριγωνικές έδρες και μια σχετικά σφαιρική εμφάνιση, φαίνεται πολλά υποσχόμενο, αλλά εξακολουθεί να είναι μάλλον μυτερό για να κυλήσει. Αν κόψουμε (ή αποκόψουμε) τις κορυφές ενός εικοσαέδρου, καθένα από τα τρίγωνα γίνεται εξάγωνο, και καθεμία από τις κορυφές γίνεται πεντάγωνο.Αυτό το σχήμα χρησιμοποιήθηκε στην κλασική μπάλα Telstar, η οποία χρησιμοποιήθηκε στους επίσημους αγώνες του Παγκοσμίου Κυπέλλου της FIFA το 1970. Ο έντονος ασπρόμαυρος χρωματικός συνδυασμός είχε σκοπό να αυξήσει την ορατότητα στις ασπρόμαυρες τηλεοράσεις, οι οποίες ήταν ακόμη αρκετά διαδεδομένες εκείνη την εποχήΗ μπάλα Trionda αντλεί γεωμετρική έμπνευση από ένα πλατωνικό στερεό, το τετράεδροβασίζεται επίσης σε ένα πλατωνικό στερεό, το τετράεδρο, το οποίο αρχικά φαίνεται το λιγότερο σφαιρικό από όλα τα πλατωνικά στερεά. Ένα τετράεδρο αποτελείται από τέσσερα τρίγωνα, τρία από τα οποία συναντώνται σε κάθε κορυφή. Το κόλπο στον σχεδιασμό της Trionda βρίσκεται στο σχήμα των πάνελ. Αν και έχουν τρεις κορυφές σαν ένα τυπικό τρίγωνο, οι άκρες των πάνελ είναι καμπύλες που ταιριάζουν μεταξύ τους για να δώσουν στην μπάλα ένα σφαιρικότερο εξωτερικόΑυτή η μέθοδος του να κάνεις ένα μυτερό πλατωνικό στερεό πιο σφαιρικό καμπυλώνοντας τις άκρες των εδρών του μπορεί να είναι γνωστή στους φιλάθλους του ποδοσφαίρου· στην πραγματικότητα, ο σχεδιασμός της μπάλας Trionda θυμίζει έντονα την Brazuca, μια μπάλα με έξι πάνελ βασισμένη σε έναν κύβο, που πρωταγωνίστησε στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2014...Η βάση της μπάλας Trionda σε ένα τετράεδρο ίσως είναι μια ριψοκίνδυνη επιλογή· η τελευταία μπάλα αγώνων που βασίστηκε σε αυτό το σχήμα ήταν άκρως αμφιλεγόμενη. Η μπάλα Jabulani, το όνομα της οποίας σημαίνει «χαρείτε» στην γλώσσα των Ζουλού, ίσως ήταν λίγο υπερβολικά χαρούμενη. Οι παίκτες παραπονέθηκαν ότι ήταν απρόβλεπτη στον αέρα και δεν αντιδρούσε με τον τρόπο που περίμεναν. Ο σχεδιασμός της Jabulani συνδύασε και τις δύο μεθόδους μετατροπής ενός πλατωνικού στερεού σε σφαίρα: την αποκοπή των κορυφών για να δημιουργηθούν οκτώ έδρες και τη μετατροπή των άκρων των εδρών σε καμπύλες. Είχε επίσης ένα μοναδικό χαρακτηριστικό, που δεν μοιράστηκε με καμία από τις επίσημες μπάλες αγώνων πριν ή μετά από αυτήν: τρισδιάστατα, σφαιρικά διαμορφωμένα πάνελ. Αεροδυναμική και φυσική της πτήσης Η Jabulani μπορεί να ήταν η πιο σφαιρική μπάλα που υπήρξε ποτέ. Γιατί λοιπόν δεν λειτούργησε όπως είχε σχεδιαστεί; Η απάντηση έχει να κάνει με την οπισθέλκουσα (αντίσταση του αέρα), η δύναμη που ασκεί ο αέρας και αντιστέκεται στην κίνηση της μπάλας. Συνήθως, όσο πιο γρήγορα κινείται μια μπάλα, τόσο μεγαλύτερη αντίσταση του αέρα αντιμετωπίζει, γεγονός που μπορεί να την επιβραδύνει και να αλλάξει την τροχιά της. Όμως κάθε μπάλα έχει επίσης μια «κρίσιμη ταχύτητα», πέρα από την οποία η αντίσταση του αέρα στην μπάλα μειώνεται σημαντικά.Η αλλαγή αυτή σχετίζεται με την μετάβαση του οριακού από στρωτή σε τυρβώδη ροή, γεγονός που μπορεί να μειώσει την αντίσταση του αέρα σε συγκεκριμένες ταχύτητες. Όσο πιο λεία είναι μια μπάλα, τόσο υψηλότερη είναι αυτή η κρίσιμη ταχύτητα. Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο οι μπάλες του γκολφ έχουν μικρές λακκούβες: μειώνουν την κρίσιμη ταχύτητα και βοηθούν τις μπάλες να κινούνται πιο γρήγορα μέσα στον αέρα. Αυτά τα φαινόμενα σημαίνουν ότι το πιο στρογγυλό και το πιο λείο δεν είναι πάντα καλύτερο, και ίσως εξηγούν την απρόβλεπτη συμπεριφορά της Jabulani.Η ελαχιστοποίηση της δύναμης της αντίστασης του αέρα είναι πιθανότατα ο λόγος για τον οποίο η μπάλα Trionda έχει εσοχές στην επιφάνειά της και προσφέρει έναν ακόμη λόγο για τις ελικοειδείς ραφές της. Οι σχεδιαστές της μπάλας χρησιμοποιούν έναν συνδυασμό υφής της επιφάνειας, μήκους και βάθους των ραφών για να επιτύχουν τη σωστή ποσότητα «τραχύτητας», έτσι ώστε οι παίκτες να αισθάνονται άνετα με την μπάλα στο γήπεδο.Ενώ ο βαθμός τραχύτητας είναι σημαντικός, η τοποθέτηση των ραφών και η υφή της επιφάνειας μπορούν επίσης να επηρεάσουν την αξιοπιστία μιας μπάλας στον αέρα. Ειδικότερα, οι ερευνητές ανησυχούν για το «φαινόμενο knuckleball», το οποίο πήρε το όνομά του από ένα είδος ρίψης στο μπέιζμπολ. Όταν μια μπάλα περιστρέφεται γρήγορα στον αέρα, η θέση των τραχιών στοιχείων της έχει μικρότερη σημασία· η μπάλα κινείται σαν αυτά τα χαρακτηριστικά να είναι ομοιόμορφα κατανεμημένα. Όμως, αν η μπάλα ριχτεί ή κλωτσηθεί με τρόπο που ελαχιστοποιεί την περιστροφή, οι πιο τραχιές περιοχές της θα δεχτούν διαφορετικά επίπεδα οπισθέλκουσας σε σχέση με τις πιο λείες πλευρές, προκαλώντας την απρόβλεπτη κίνησή της. Αυτό το φαινόμενο είναι καλό για έναν ρίπτη του μπέιζμπολ, ο οποίος θέλει να δυσκολέψει τον ροπαλοφόρο να χτυπήσει την μπάλα, αλλά όχι τόσο για έναν ποδοσφαιριστή, ο οποίος θέλει η μπάλα να πάει ακριβώς εκεί που στοχεύει. Για να αποφύγουν αυτό το φαινόμενο, οι σχεδιαστές ποδοσφαιρικών μπαλών προσπαθούν συχνά να κάνουν τις μπάλες όσο το δυνατόν πιο συμμετρικές· θέλουν μια μπάλα να φαίνεται η ίδια από διαφορετικές γωνίες καθώς περιστρέφεται. Η συμμετρία είναι μια ανησυχία που έχουν οι ειδικοί για την μπάλα Trionda· επειδή βασίζεται σε ένα τετράεδρο, έχει λιγότερες συμμετρίες από ό,τι, για παράδειγμα, η κλασική μπάλα Telstar. Ενώ η μπάλα Telstar φαίνεται ακριβώς η ίδια σε 60 πιθανές θέσεις, η μπάλα Trionda έχει μόνο 12 περιστροφικές συμμετρίες.Οι παίκτες θα έχουν το νου τους στο πώς όλα αυτά τα στοιχεία μπορεί να αλλάξουν τη συμπεριφορά της μπάλας μέσα στο γήπεδο. Η παρακολούθηση των εξελίξεων της μπάλας και η εκτεταμένη προπόνηση με την μπάλα των αγώνων είναι «πολύ σημαντική», λέει ο Brad Friedel, ένας βετεράνος τερματοφύλακας που έπαιξε στις αντίστοιχες εθνικές ομάδες των ΗΠΑ σε δύο Παγκόσμια Κύπελλα και δύο Ολυμπιακούς Αγώνες. Όταν δοκιμάζεις μια νέα μπάλα, λέει, «απλά περνάς από μια κανονική προπόνηση και βλέπεις ποιές είναι οι μικρές ιδιαιτερότητές της. Έχει καλό κράτημα μόνο όταν είναι στεγνή; Είναι καλή όταν είναι βρεγμένη; Πώς είναι η πτήση της στις «σκαφτές» σέντρες;»Σύμφωνα με τα πειράματα φυσικών [Enhanced Surface Roughness Relative to Previous FIFA World Cup Match Balls] η μπάλα Trionda έχει πιο προβλέψιμη τροχιά σε σχέση με παλιότερες. Ωστόσο, εμφανίζει ελαφρώς μεγαλύτερη αντίσταση αέρα σε υψηλές ταχύτητες, γεγονός που σημαίνει ότι επιβραδύνεται πιο γρήγορα σε δυνατά σουτ. Με άλλα λόγια, η μπάλα αυτή: μειώνει τα απρόβλεπτα φαινόμενα, ενισχύει την τεχνική ακρίβεια, αλλά περιορίζει ελαφρώς τη μέγιστη απόσταση των σουτ.Η μπάλα ποδοσφαίρου του Παγκοσμίου Κυπέλλου 2026 με την μετάβασή της σε λιγότερα πάνελ και πιο ελεγχόμενη αεροδυναμική συμπεριφορά, αποτελεί ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα του πώς τα μαθηματικά και η φυσική επηρεάζουν άμεσα τον αθλητισμό. διαβάστε περισσότερες λεπτομέρειες: The Surprising Math and Physics behind the 2026 World Cup Soccer Ball – https://www.scientificamerican.com/article/the-surprising-math-and-physics-behind-the-2026-trionda-world-cup-soccer-ball/ Η μπάλα του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1970. O σχεδιασμός της μπάλας Trionda [© Amanda Montañez] O σχεδιασμός της μπάλας Brazuca, [© Amanda Montañez] O σχεδιασμός της μπάλας Jabulani, [© Amanda Montañez] Πώς η NASA Science και η Artemis διαμορφώνουν το Παγκόσμιο Κύπελλο FIFA 2026 Καθώς πλησιάζει το Παγκόσμιο Κύπελλο της FIFA, η NASA φέρνει την επιστήμη και τη μηχανική του διαστήματος στους οπαδούς του ποδοσφαίρου παγκοσμίως. Από τις 11 Ιουνίου έως τις 19 Ιουλίου 2026, η NASA θα φιλοξενήσει μια έκθεση στο FIFA Fan Festival™ στο Χιούστον, όπου οι επισκέπτες θα μπορούν να μάθουν πώς η έρευνα στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό ωφελεί τη ζωή στη Γη και να βιώσουν αποστολές σε χαμηλή τροχιά γύρω από τη Γη, τη Σελήνη και πέρα από αυτήν μέσω του προγράμματος Artemis. Στις 11 Ιουνίου, καθώς ξεκινά το Παγκόσμιο Κύπελλο της FIFA, η έκθεση της NASA στο Fan Festival Houston θα ανοίξει για το κοινό. Η είσοδος στην εκδήλωση είναι δωρεάν και ανοίγει για κάθε αγώνα του τουρνουά στο East Downtown του Χιούστον. Στις 20 Ιουνίου, η διευθύντρια του Διαστημικού Κέντρου Johnson, Vanessa Wyche, θα παρουσιάσει επιλεγμένα μέλη του πληρώματος του Artemis II μετά την ιστορική τους αποστολή γύρω από τη Σελήνη. Το πλήρωμα θα συμμετάσχει σε δραστηριότητες του Παγκοσμίου Κυπέλλου ενόψει του αγώνα Ολλανδίας-Σουηδίας στο Χιούστον και θα εμφανιστεί στην κεντρική σκηνή του Fan Festival Houston για να μοιραστεί την εμπειρία του με τους οπαδούς. Η σύνδεση μεταξύ της NASA και του Παγκοσμίου Κυπέλλου ξεπερνά τον εκθεσιακό χώρο, φτάνοντας μέχρι την τροχιά. Οι τεχνολογίες spinoff της NASA είναι καινοτομίες που έχουν αναπτυχθεί για την εξερεύνηση του διαστήματος και διαμορφώνουν τα εμπορικά προϊόντα και την καθημερινή ζωή - ακόμη και στο γήπεδο ποδοσφαίρου. Για περισσότερα από 25 χρόνια, η έρευνα στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό έχει επιτρέψει σημαντικές ανακαλύψεις στην επιστήμη, την τεχνολογία και την ανθρώπινη υγεία, προωθώντας παράλληλα καινοτομίες που ωφελούν τους ανθρώπους στη Γη. Αυτό το έργο περιλαμβάνει μελέτες που βελτιώνουν την κατανόηση της αεροδυναμικής και της φυσικής που εμπλέκονται στην πτήση της μπάλας ποδοσφαίρου. Σε συνεργασία με το Εθνικό Εργαστήριο του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού (ISS) το 2019, οι ερευνητές χρησιμοποίησαν το περιβάλλον μικροβαρύτητας του σταθμού για να μελετήσουν πώς η εσωτερική μάζα μιας μπάλας ποδοσφαίρου επηρεάζει την κίνηση, τη σταθερότητα και την περιστροφή της. Τα ευρήματα έχουν βελτιώσει την κατανόηση του πώς οι ενσωματωμένες τεχνολογίες, συμπεριλαμβανομένων των αισθητήρων της μπάλας του αγώνα, μπορούν να επηρεάσουν την απόδοση κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού. Η έρευνα συνέβαλε σε μελέτες που χρησιμοποιούνται στην ανάπτυξη και αξιολόγηση μπάλων ποδοσφαίρου για μεγάλα διεθνή τουρνουά, συμπεριλαμβανομένου του Παγκοσμίου Κυπέλλου της FIFA. Η κατανόηση της σχέσης μεταξύ του κέντρου μάζας ενός αντικειμένου και του γεωμετρικού του κέντρου είναι το κλειδί για την πρόβλεψη του τρόπου με τον οποίο κινούνται τα ελεύθερα ιπτάμενα αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων των διαστημοπλοίων, των δορυφόρων και των αεροσκαφών. Από το 2022, η Adidas έχει ενσωματώσει ηλεκτρονικά μέσα σε επίσημες μπάλες αγώνων που χρησιμοποιούνται σε μεγάλα τουρνουά. Οι αισθητήρες παρακολουθούν την ταχύτητα, τη θέση και την επαφή σε πραγματικό χρόνο για να υποστηρίξουν την τεχνολογία διαιτησίας και μετάδοσης. Αλλά αυτοί οι αισθητήρες προσθέτουν επίσης μάζα σε συγκεκριμένες θέσεις μέσα στην μπάλα και η άνιση κατανομή μάζας μπορεί να επηρεάσει τον τρόπο με τον οποίο μια μπάλα κινείται στον αέρα. Η έρευνα που βασίζεται στο διάστημα έχει βοηθήσει στη βελτίωση της κατανόησης του πώς η εσωτερική μάζα, συμπεριλαμβανομένων των ενσωματωμένων αισθητήρων, μπορεί να επηρεάσει τη σταθερότητα και την περιστροφή σε πραγματικές συνθήκες παιχνιδιού. Αυτή η εργασία βασίζεται σε προηγούμενη έρευνα σχετικά με το πώς συμπεριφέρονται τα περιστρεφόμενα αντικείμενα στη μικροβαρύτητα. Μηχανικοί στο Ερευνητικό Κέντρο Ames της NASA στη Σίλικον Βάλεϊ της Καλιφόρνια δοκίμασαν την μπάλα Brazuca της Adidas, η οποία αναπτύχθηκε για το Παγκόσμιο Κύπελλο FIFA 2014 , σε συνθήκες αεροδυναμικής σήραγγας στο Εργαστήριο Ρευστομηχανικής. Οι ερευνητές μελέτησαν την αεροδυναμική συμπεριφορά, συμπεριλαμβανομένου του πώς τα λακτίσματα χαμηλής περιστροφής μπορούν να προκαλέσουν «κραδασμούς», όπου η μπάλα κινείται απρόβλεπτα λόγω ασταθούς ροής αέρα στις ραφές. Οι μηχανικοί της NASA μέτρησαν τις ταχύτητες και τις συνθήκες ροής όπου αυτό το φαινόμενο ήταν πιο έντονο. Οι προσαρμογές στο σχήμα του πάνελ, το βάθος της ραφής και την υφή της επιφάνειας μπορούν να επηρεάσουν τη συνέπεια της πτήσης, βοηθώντας στον προσδιορισμό του εάν μια μπάλα καμπυλώνει, γέρνει ή κρατάει τη γραμμή της κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού. Τώρα, η NASA και η Adidas παρουσιάζουν αυτή την επιστήμη μέσω ενός STEMonstration που συγκρίνει τον τρόπο με τον οποίο οι διαφορετικές ισορροπημένες μπάλες ποδοσφαίρου περιστρέφονται και κινούνται στη μικροβαρύτητα. Το πείραμα δείχνει πώς η ίδια φυσική που διέπει την κίνηση στο διάστημα διαμορφώνει επίσης το παιχνίδι που παρακολουθούν εκατομμύρια άνθρωποι στη Γη. Μέσω έρευνας στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό και τεχνολογίας που έχει αναπτυχθεί για εξερεύνηση, η NASA συνεχίζει να καταδεικνύει πώς οι ανακαλύψεις που γίνονται για το διάστημα μπορούν να ωφελήσουν τους ανθρώπους στη Γη — συμπεριλαμβανομένων των αθλητών και των οπαδών που συμμετέχουν στο πιο δημοφιλές άθλημα στον κόσμο. Ερευνητές δοκίμασαν μπάλες ποδοσφαίρου στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό για να μελετήσουν πώς η εσωτερική μάζα επηρεάζει την κίνηση και τη σταθερότητα στη μικροβαρύτητα. Δείτε το βίντεο STEMonstration της μπάλας ποδοσφαίρου:

Οι δορυφόροι INCUS της NASA προχωρούν προς την εκτόξευση, Ένας από τους τρεις δορυφόρους που αποτελούν την αποστολή INCUS (Διερεύνηση Συνεκτικών Ανοδικών Ρευμάτων) της NASA βρίσκεται σε ένα εξάρτημα στις εγκαταστάσεις της Blue Canyon Technologies στο Λαφαγιέτ του Κολοράντο. Ο δορυφόρος ολοκλήρωσε τις δοκιμές ενόψει της εκτόξευσης στα τέλη Μαΐου 2026. Η αποστολή θα πραγματοποιήσει την πρώτη διαστημική έρευνα της δυναμικής των τροπικών συνεκτικών καταιγίδων.Οι τρεις σχεδόν πανομοιότυποι δορυφόροι θα πετάξουν σε στενό συντονισμό σε χαμηλή τροχιά γύρω από τη Γη, με τον πρώτο και τον δεύτερο δορυφόρο να απέχουν 30 δευτερόλεπτα και τον δεύτερο και τον τρίτο δορυφόρο να απέχουν 90 δευτερόλεπτα. Κάθε δορυφόρος φέρει ένα ραντάρ σχεδιασμένο να παρατηρεί την κατακόρυφη κίνηση του αέρα και του νερού — γνωστή ως ροή μάζας συναγωγής — καθώς αναπτύσσονται και εξελίσσονται οι καταιγίδες. Ο μεσαίος δορυφόρος θα φέρει επίσης ένα ραδιόμετρο μικροκυμάτων.Η αποστολή INCUS έχει προγραμματιστεί να εκτοξευθεί το 2027 από τις εγκαταστάσεις πτήσης Wallops της NASA στη Βιρτζίνια.Χρηματοδοτούμενο μέσω της εξαγοράς της Earth Venture Mission-3 στο πλαίσιο του Προγράμματος Earth System Science Pathfinder της NASA και με επικεφαλής την κύρια ερευνήτρια Sue van den Heever στο Πανεπιστήμιο του Κολοράντο στο Φορτ Κόλινς, το INCUS είναι μία από τις πολλές αποστολές που καλύπτουν τις απαιτήσεις για τα νέφη, τη μεταφορά θερμότητας και τις βροχοπτώσεις του Παρατηρητηρίου Earth System της NASA, ενός συνόλου διασυνδεδεμένων αποστολών που έχουν ως στόχο να μελετήσουν τα δυναμικά φυσικά συστήματα του πλανήτη μας και τον τρόπο με τον οποίο αλληλεπιδρούν. Η αποστολή αποτελεί επίσης μέρος του FALCON (Fleet for the Atmosphere Linking Commercial Observations with NASA), ενός στόλου δορυφόρων παρατήρησης της ατμόσφαιρας που θα συνδυάζει συνεισφορές υλικού από κέντρα, πανεπιστήμια και εμπορικούς εταίρους της NASA. https://science.nasa.gov/photojournal/nasas-incus-satellites-progress-toward-launch/

Ανδροειδή και data centers το νέο στοίχημα της Nvidia. O αμερικανικός κολοσσός των ημιαγωγών θα συνεργαστεί με τον όμιλο LG Group. O διευθύνων σύμβουλος της Nvidia Τζένσεν Χουάνγκ ανακοίνωσε ότι ο αμερικανικός κολοσσός επεξεργαστών τεχνητής νοημοσύνης θα συνεργαστεί με τον όμιλο LG Group στον τομέα των ανδροειδών και των κέντρων δεδομένων επόμενης γενιάς.«Συνεργαζόμαστε μαζί τους στην τεχνολογία κινητήρων, καθώς και στα μηχανικά συστήματα, ώστε να συνδυάσουμε τα ανδροειδή με το μέλλον της ρομποτικής» δήλωσε ο Χουάνγκ σε δημοσιογράφους μετά τη συνάντησή του με τον πρόεδρο του ομίλου LG, Κου Κουάνγκ-μο στα κεντρικά γραφεία του ομίλου στη Σεούλ.Ο Χουάνγκ προσέθεσε ότι η NVIDIA και η LG συνεργάζονται επίσης στον σχεδιασμό της αρχιτεκτονικής των μελλοντικών κέντρων δεδομένων συμπεριλαμβανομένων των συστημάτων ψύξης της παροχής ενέργειας και του συνολικού σχεδιασμού των εγκαταστάσεων.«Εργαζόμαστε μαζί για την κατασκευή των κέντρων δεδομένων του μέλλοντος» ανέφερε χαρακτηριστικά. Από την πλευρά του ο Κου δήλωσε ότι οι δύο εταιρείες συζήτησαν πιθανούς τομείς συνεργασίας με στόχο την επιτάχυνση της εποχής της τεχνητής νοημοσύνης. «Σήμερα είχαμε εκτενείς συζητήσεις με τη NVIDIA σχετικά με τις μελλοντικές κατευθύνσεις και πιστεύω ότι θα απαιτηθεί πολύ μεγαλύτερη συνεργασία στο μέλλον για να επιταχυνθεί η εποχή της τεχνητής νοημοσύνης», είπε.Η ανακοίνωση έγινε στο πλαίσιο της επίσκεψης του Χουάνγκ στη Νότιο Κορέα όπου συναντά ηγέτες μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων και ερευνητές διερευνώντας ευρύτερες δυνατότητες συνεργασίας στους τομείς της τεχνητής νοημοσύνης και της ρομποτικής. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2121025/androeidi-kai-data-centers-to-neo-stoichima-tis-nvidia/

Κολοσσιαία μαύρη τρύπα παράγει τους ταχύτερους ανέμους στο Σύμπαν. Κινούνται με ταχύτητες 100 χιλιάδων χλμ/δευτ. και η ανακάλυψη φωτίζει άγνωστα κοσμικά φαινόμενα. Πριν από λίγες μέρες εντοπίστηκαν οι άνεμοι που γεννιούνται στην τεράστια μαύρη τρύπα στο κέντρο του γαλαξία μας. Εντοπίστηκε τώρα μια μακρινή γιγάντια μαύρη τρύπα που παράγει ανέμους οι οποίοι κινούνται με ταχύτητες κοντά σε αυτές του φωτός.Ένα μακρινό κβάζαρ αποκάλυψε μία από τις πιο ακραίες υπεριώδεις εκροές αερίου που έχουν παρατηρηθεί ποτέ προσφέροντας νέα στοιχεία για τις ισχυρές αλληλεπιδράσεις μεταξύ των υπερμεγεθών μαύρων τρυπών και των γαλαξιών που τις φιλοξενούν. Μια υπερμεγέθης μαύρη τρύπα με μάζα μεγαλύτερη από 1 δισεκατομμύριο φορές τη μάζα του Ήλιου εκτοξεύει αέριο στο Διάστημα με τόσο απίστευτες ταχύτητες, ώστε οι αστρονόμοι δυσκολεύονται να εξηγήσουν πώς αυτή η εκροή παραμένει ανιχνεύσιμη.Ερευνητές με επικεφαλής επιστήμονες από το Πανεπιστήμιο του Γιορκ στη Βρετανία ανακάλυψαν τον ταχύτερο υπεριώδη άνεμο που έχει καταγραφεί ποτέ κοντά σε υπερμεγέθη μαύρη τρύπα. Η εκροή προέρχεται από ένα μακρινό κβάζαρ με την ονομασία J2318 και φτάνει ταχύτητες έως και το 30% της ταχύτητας του φωτός, αποτελώντας τον πιο ακραίο υπεριώδη άνεμο κβάζαρ που έχει παρατηρηθεί μέχρι σήμερα.Η ανακάλυψη προσφέρει μια σπάνια ματιά σε έναν από τους ισχυρότερους «κινητήρες» του Σύμπαντος και μπορεί να βοηθήσει τους επιστήμονες να κατανοήσουν καλύτερα πώς οι μαύρες τρύπες επηρεάζουν την ανάπτυξη και την εξέλιξη ολόκληρων γαλαξιών.«Αυτό το κβάζαρ φιλοξενεί μια μαύρη τρύπα με μάζα 1,7 δισεκατομμύρια φορές μεγαλύτερη από τη μάζα του Ήλιου. Αυτό είναι σχετικά συνηθισμένο. Εκείνο που δεν είναι συνηθισμένο είναι ότι διαθέτει αέριο που κινείται προς το μέρος μας με το 30% της ταχύτητας του φωτός», δήλωσε ο Πάτρικ Χολ καθηγητής του Πανεπιστημίου Γιορκ. Ένας κοσμικός άνεμος πέρα από κάθε γήινη σύγκριση Το αντικείμενο J2318 βρίσκεται στον αστερισμό του Πήγασου και ανήκει στην κατηγορία των κβάζαρ, τα οποία είναι από τα λαμπρότερα αντικείμενα του Σύμπαντος.Τα κβάζαρ σχηματίζονται όταν τεράστιες ποσότητες αερίου πέφτουν σπειροειδώς προς μια υπερμεγέθη μαύρη τρύπα δημιουργώντας έναν εκτυφλωτικά φωτεινό δίσκο ύλης που μπορεί να ξεπερνά σε λαμπρότητα ολόκληρους γαλαξίες. Καθώς μέρος της ύλης κατευθύνεται προς τη μαύρη τρύπα ένα άλλο μέρος εκτοξεύεται προς τα έξω με τη μορφή ισχυρών ανέμων που μεταφέρουν τεράστια ποσά ενέργειας στο διαστρικό περιβάλλον.Ο επικεφαλής συγγραφέας Λούκας Σίτον εξήγησε ότι αν γινόταν μια αναλογία με τους τυφώνες της Γης ο άνεμος του J2318 θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως «τυφώνας κατηγορίας 79».«Κάθε κατηγορία τυφώνα είναι περίπου 20% ισχυρότερη από την προηγούμενη. Ο χαρακτηρισμός “κατηγορία 79” δίνει μια αίσθηση του πόσο γρήγορος είναι αυτός ο άνεμος, αν και φυσικά δεν μοιάζει με τίποτα που υπάρχει στη Γη». Παρόλο που έχουν εντοπιστεί ακόμη ταχύτερες εκροές στις ακτίνες Χ, το J2318 κατέχει πλέον το ρεκόρ στις υπεριώδεις παρατηρήσεις.«Στα κβάζαρ βλέπουμε συχνά ανέμους αερίου που απομακρύνονται από τη μαύρη τρύπα λόγω της πίεσης που ασκεί το φως του ίδιου του κβάζαρ. Ο άνεμος του J2318 παρατηρείται στο υπεριώδες φάσμα με ταχύτητες έως και το 30% της ταχύτητας του φωτός. Ταχύτεροι άνεμοι έχουν παρατηρηθεί στις ακτίνες Χ, αλλά αυτός είναι ο ταχύτερος που έχει ανακαλυφθεί ποτέ στο υπεριώδες» ανέφερε ο Σίτον. Το μυστήριο της ορατότητας του ανέμου Αυτό που κάνει την ανακάλυψη ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα είναι ότι θεωρητικά ο άνεμος αυτός δεν θα έπρεπε να είναι εύκολο να παρατηρηθεί. Η ίδια έντονη ακτινοβολία που επιταχύνει το αέριο μπορεί επίσης να απομακρύνει ηλεκτρόνια από τα άτομα εξαφανίζοντας τα χημικά ίχνη που χρησιμοποιούν οι αστρονόμοι για να εντοπίσουν τέτοιες εκροές. Παρ’ όλα αυτά στο J2318 οι επιστήμονες εξακολουθούν να ανιχνεύουν ιόντα άνθρακα και πυριτίου που κινούνται με τεράστιες ταχύτητες. Αυτό δημιουργεί ένα σημαντικό θεωρητικό πρόβλημα. «Τα κβάζαρ εκπέμπουν τόσα πολλά φωτόνια ώστε οι μικρές ωθήσεις που προκαλούν αθροίζονται και οδηγούν σε ακραίες ταχύτητες. Το πρόβλημα είναι ότι τα φωτόνια μπορούν επίσης να αφαιρέσουν όλα τα ηλεκτρόνια από τα άτομα, καθιστώντας τα αόρατα. Το πώς το αέριο επιταχύνεται σε αυτές τις ταχύτητες και ταυτόχρονα διατηρεί τα ιόντα άνθρακα και πυριτίου που παρατηρούμε παραμένει ένα πραγματικό αίνιγμα», εξήγησε ο Σίτον. Μια ανακάλυψη κρυμμένη σε δεκαετίες δεδομένων Η εκροή ανακαλύφθηκε μέσα από παρατηρήσεις του προγράμματος Sloan Digital Sky Survey (SDSS) ενός από τα πιο φιλόδοξα εγχειρήματα χαρτογράφησης του ουρανού.Το κρίσιμο στοιχείο εντόπισε η μεταπτυχιακή φοιτήτρια Μαριάνα Βέλτρι η οποία είχε ξεχωρίσει το J2318 ως πιθανώς ασυνήθιστο αντικείμενο ήδη από τα προπτυχιακά της χρόνια. Όταν ο Πάτρικ Χολ το εξέτασε με λογισμικό που είχε αναπτύξει ο προπτυχιακός ερευνητής Ζεζού Ζου η ομάδα συνειδητοποίησε ότι βρισκόταν μπροστά σε κάτι εξαιρετικό.Για να επιβεβαιώσουν το εύρημα οι αστρονόμοι χρησιμοποίησαν το τηλεσκόπιο Frederick C. Gillett Gemini North στη Χαβάη το οποίο επιβεβαίωσε την πρωτοφανή ταχύτητα του ανέμου. Γιατί έχουν σημασία αυτοί οι άνεμοι Η σημασία των ανέμων των κβάζαρ ξεπερνά κατά πολύ τη μελέτη των ίδιων των μαύρων τρυπών. Οι ερευνητές πιστεύουν όλο και περισσότερο ότι τέτοιες ισχυρές εκροές μπορούν να ρυθμίσουν την εξέλιξη των γαλαξιών θερμαίνοντας το αέριο, διακόπτοντας τον σχηματισμό νέων άστρων και αναδιανέμοντας ύλη σε τεράστιες αποστάσεις. Με αυτόν τον τρόπο οι μαύρες τρύπες ενδέχεται να επηρεάζουν καθοριστικά το μέλλον ολόκληρων γαλαξιών, παρότι καταλαμβάνουν μόνο μια μικρή περιοχή στο κέντρο τους.Η Πάολα Ροντρίγκεζ Ινταλγκό από το Πανεπιστήμιο της Ουάσιγκτον χαρακτήρισε αυτές τις ακραίες εκροές ως πιθανό «χαμένο κρίκο» που συνδέει τον ενεργό πυρήνα ενός γαλαξία με το υπόλοιπο γαλαξιακό σύστημα.«Αυτές οι ακραίες εκροές μεταφέρουν τεράστια ποσά ενέργειας που μπορούν να επηρεάσουν τους γύρω γαλαξίες. Αποτελούν έναν πιθανό συνδετικό κρίκο στην αλληλεπίδραση μεταξύ του ενεργού κεντρικού πυρήνα ενός γαλαξία και του υπόλοιπου γαλαξία. Αν και αυτή η διαδικασία περιλαμβάνεται εδώ και δεκαετίες στις προσομοιώσεις σχηματισμού γαλαξιών, απαιτείται ακόμη πολλή δουλειά ώστε να κατανοηθεί πλήρως μέσω παρατηρήσεων.» Αναζητώντας ακόμη ταχύτερες εκροές Οι επιστήμονες συνεχίζουν να αναζητούν παρόμοια φαινόμενα σε ολόκληρο το Σύμπαν. Η πρόκληση είναι ότι αντικείμενα όπως το J2318 φαίνεται να είναι εξαιρετικά σπάνια. Παρά την εξέταση δεδομένων δεκαετιών, ελάχιστα συστήματα έχουν βρεθεί να πλησιάζουν τις ταχύτητές του. Ωστόσο, κάθε νέα ανακάλυψη βοηθά τους ερευνητές να εξερευνήσουν τα όρια της ισχύος των υπερμεγεθών μαύρων τρυπών και να κατανοήσουν καλύτερα τον ρόλο τους στη διαμόρφωση του Σύμπαντος επί δισεκατομμύρια χρόνια.«Δεν θα είναι εύκολο να βρεθεί μια ταχύτερη υπεριώδης εκροή από εκείνη του J2318, αλλά συνεχίζουμε την αναζήτηση από το κοντινό Σύμπαν έως τα πιο μακρινά όρια που μπορούμε να παρατηρήσουμε» λέει η Ιλιάνα Φλόρες. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2121077/kolossiaia-mayri-trypa-paragei-toys-tachyteroys-anemoys-sto-sympan/ Η μαύρη κουκκίδα στο κέντρο αντιπροσωπεύει την υπερμεγέθη μαύρη τρύπα που βρίσκεται στον πυρήνα του κβάζαρ. Η κόκκινη και κίτρινη σπειροειδής δομή που την περιβάλλει απεικονίζει τον δίσκο θερμού αερίου που πέφτει προς τη μαύρη τρύπα.Ένα μέρος αυτού του αερίου δεν καταλήγει στη μαύρη τρύπα, αλλά εκτοξεύεται προς το Διάστημα με τη μορφή του ανέμου του κβάζαρ, ο οποίος απεικονίζεται με γαλάζιο χρώμα.Το μέγεθος του δίσκου που παρουσιάζεται στην εικόνα είναι συγκρίσιμο με το μέγεθος του ηλιακού μας συστήματος

Ιδού η πύρινη έκρηξη «Γκοτζίλα» στον Ήλιο. Εκπληκτικό φαινόμενο με ρεύματα ύλης που εκτοξεύονται στο μητρικό μας άστρο και επιστρέφουν ως ηλιακή βροχή. O αστροφωτογράφος Μαρκ Τζόνστον κατέγραψε δύο εντυπωσιακές εικόνες γιγάντιων ηλιακών προεξοχών, τεράστιων νεφών από λαμπερό πλάσμα που αιωρούνται πάνω από τον Ήλιο συγκρατούμενα από μαγνητικά πεδία.H μια εικόνα καταγράφηκε στις 22 Μαΐου και δείχνει μια αξιοσημείωτη προεξοχή να απελευθερώνει ρεύματα ύλης τα οποία φαίνεται να επιστρέφουν προς τον Ήλιο ως «στεφανιαία βροχή» (coronal rain). Το δεύτερο που τραβήχτηκε στις 31 Μαΐου αποκαλύπτει μια προεξοχή που ειδικοί ανέφεραν ότι θυμίζει τον… Γκοτζίλα να υψώνεται πάνω από την ηλιακή επιφάνεια.Ο Τζόνστον εξήγησε ότι το πλάσμα που ρέει μπορεί να φαίνεται σαν να παρασύρεται από τον άνεμο όμως η κίνησή του ελέγχεται κυρίως από το μαγνητικό πεδίο του Ήλιου. «Η κίνηση που βλέπετε μπορεί να μοιάζει με επίδραση του ανέμου αλλά προκαλείται κυρίως από τα μαγνητικά πεδία και, σε μικρότερο βαθμό, από τη βαρύτητα. Το υδρογόνο στο χείλος του Ήλιου είναι ιονισμένο επομένως τα μαγνητικά πεδία το κατευθύνουν κατά μήκος αόρατων γραμμών πεδίου» δήλωσε ο Τζόνστον στο Space.com.Ο Τζόνστον κατέγραψε το υλικό από την αυλή του σπιτιού του στο Σκότσντεϊλ της Αριζόνα χρησιμοποιώντας ένα διαθλαστικό τηλεσκόπιο 160 χιλιοστών εξοπλισμένο με ειδικό ηλιακό φίλτρο υδρογόνου-άλφα (H-alpha). «Προσπαθώ να φωτογραφίζω τον Ήλιο κάθε καθαρό πρωινό και πάντα αναζητώ ενδιαφέροντα φαινόμενα», ανέφερε ο Τζόνστον.Παρότι η προεξοχή μοιάζει με πύρινη έκρηξη, ο Τζόνστον επισημαίνει ότι η εμφάνιση μπορεί να είναι παραπλανητική. «Δεν πρόκειται για φλόγα. Δεν υπάρχει φωτιά στον Ήλιο. Όπως μια ηλεκτρική εστία μπορεί να πυρακτωθεί και να λάμπει κόκκινη χωρίς να καίγεται έτσι και το υδρογόνο στον Ήλιο είναι τόσο θερμό ώστε εκπέμπει φως».Οι ηλιακές προεξοχές είναι τεράστιες δομές υπερθερμασμένου πλάσματος που εκτείνονται προς τα έξω από την επιφάνεια του Ήλιου, παραμένοντας ταυτόχρονα συνδεδεμένες με αυτήν μέσω μαγνητικών πεδίων. Όταν παρατηρούνται με φόντο το σκοτεινό διάστημα, εμφανίζονται ως φωτεινά τόξα, κουρτίνες ή επιβλητικά νέφη κατά μήκος του ηλιακού χείλους. Οι ίδιες δομές ονομάζονται «νήματα» όταν παρατηρούνται πάνω στον φωτεινό δίσκο του Ήλιου όπου φαίνονται ως σκοτεινές λωρίδες επειδή είναι ψυχρότερες και πυκνότερες από το περιβάλλον υλικό.Να σημειωθεί ότι η παρατήρηση του Ήλιου χωρίς τον κατάλληλο εξοπλισμό μπορεί να είναι επικίνδυνη. Ποτέ μην κοιτάζετε απευθείας τον Ήλιο με γυμνό μάτι ή μέσω τηλεσκοπίου εκτός αν χρησιμοποιείτε πιστοποιημένα ηλιακά φίλτρα. Εικόνα του γιγάντιου ρεύματος ύλης στον Ήλιο. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2120957/idoy-i-pyrini-ekrixi-gkotzila-ston-ilio/