Δροσος Γεωργιος

Προετοιμασίες για διαστημικούς περιπάτους και έρευνα για ανθρώπους Συμπληρώστε το πρόγραμμα της αποστολής 74. Τα μέλη του πληρώματος της Αποστολής 74 συνέχισαν τις προετοιμασίες για τον διαστημικό τους περίπατο την Τετάρτη, εξετάζοντας τις ρομποτικές δραστηριότητες και ρυθμίζοντας τα εργαλεία. Οι διαμένοντες σε τροχιά συνέχισαν επίσης την συνεχιζόμενη βιοϊατρική τους έρευνα και τις μελέτες προηγμένης τεχνολογίας στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό .Οι μηχανικοί πτήσης της NASA, Κρις Γουίλιαμς και Τζέσικα Μέιρ, συνεχίζουν να προετοιμάζονται για τον δεύτερο διαστημικό τους περίπατο που έχει προγραμματιστεί να ξεκινήσει στις 8:35 π.μ. EDT την Τρίτη 30 Ιουνίου . Το δίδυμο ενώθηκε μέσα στον αεροθάλαμο Quest και επιθεώρησε τα σχοινιά που θα ασφαλίσουν τους διαστημικούς περιπατητές στο εξωτερικό του τροχιακού σταθμού. Επίσης, συνέλεξαν και οργάνωσαν τον εξοπλισμό που θα μεταφέρουν μαζί τους στο κενό του διαστήματος, συμπεριλαμβανομένων εργαλείων λαβής πιστολιού, φωτογραφικών μηχανών, τσάντες αποθήκευσης και άλλων. Ο Γουίλιαμς και η Μέιρ θα αφιερώσουν περίπου έξι ώρες και 40 λεπτά την επόμενη εβδομάδα αντικαθιστώντας μια δυσλειτουργική άρθρωση καρπού στον ρομποτικό βραχίονα Canadarm2 . Οι αξιωματούχοι της NASA και της Καναδικής Υπηρεσίας Διαστήματος (CSA) θα κάνουν μια προεπισκόπηση των επερχόμενων εργασιών του διαστημικού περιπάτου κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου στο κανάλι YouTube της NASA στις 2 μ.μ. την Πέμπτη 25 Ιουνίου.Οι Williams και Meir συναντήθηκαν επίσης με τους μηχανικούς πτήσης Jack Hathaway της NASA και Sophie Adenot της ESA (Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας Διαστήματος) και κάλεσαν τους ελεγκτές αποστολής στο Χιούστον του Τέξας για να συζητήσουν τις επερχόμενες διαδικασίες του διαστημικού περιπάτου. Στη συνέχεια, η τετράδα εξασκήθηκε σε υπολογιστή στους λεπτούς ρομποτικούς ελιγμούς που απαιτούνται για την πρόσβαση και την αντικατάσταση της άρθρωσης του καρπού στο Canadarm2. Οι Hathaway και Adenot θα υποστηρίξουν τους δύο διαστημικούς περιπατητές την επόμενη εβδομάδα, βοηθώντας τους να φορούν και να βγαίνουν από τις διαστημικές τους στολές, παρακολουθώντας τις δραστηριότητές τους στο διαστημικό περίπατο και ρυθμίζοντας προσεκτικά το Canadarm2 στη θέση του κατά τη διάρκεια των εργασιών επισκευής.Οι οφθαλμολογικές εξετάσεις ήταν η τελευταία εργασία της ημέρας για τη Meir, καθώς χειριζόταν εξοπλισμό ιατρικής απεικόνισης μέσα στη μονάδα Harmony και εξέταζε τον αμφιβληστροειδή, τον φακό και τον κερατοειδή του Williams για να ελέγξει την υγεία των ματιών του. Η Hathaway φόρτωσε έναν εκκινητή γεμάτο με CubeSat σε μια πλατφόρμα μέσα στη μονάδα εργαστηρίου Kibo για τοποθέτηση έξω από τον διαστημικό σταθμό. Η Adenot ολοκλήρωσε τη βάρδιά της δοκιμάζοντας τη συνδεσιμότητα δικτύου ενός tablet υπολογιστή μέσα στο διαστημόπλοιο πληρώματος SpaceX Dragon.Οι κοσμοναύτες Σεργκέι Κουντ-Σβερτσκόφ και Σεργκέι Μικάεφ, διοικητής του σταθμού και μηχανικός πτήσης από τη Roscosmos, διεξήγαγαν επίσης οφθαλμολογικούς ελέγχους, αυτή τη φορά χρησιμοποιώντας τη συσκευή Ultrasound 3 μέσα στην εργαστηριακή μονάδα του Κολόμπους . Οι γιατροί στο έδαφος παρακολούθησαν τις υπερηχογραφικές σαρώσεις σε πραγματικό χρόνο για να ανιχνεύσουν πιθανές αλλαγές στην πίεση και τη δομή των ματιών που προκαλούνται από το διάστημα. Στη συνέχεια, το δίδυμο δοκίμασε με τη σειρά του εργαλεία τεχνητής νοημοσύνης για να ενισχύσει την αποτελεσματικότητα του πληρώματος και τις επικοινωνίες στο διάστημα. Ο μηχανικός πτήσης της Roscosmos, Αντρέι Φεντιάεφ, επικεντρώθηκε στη μελέτη του πώς η ζωή στο διάστημα επηρεάζει το ανθρώπινο σώμα καθ' όλη τη διάρκεια της Τετάρτης.Ο Φεντιάεφ ξεκίνησε τη βάρδιά του τοποθετώντας αισθητήρες στο στήθος του για να μετρήσουν την ηλεκτρική δραστηριότητα της καρδιάς του. Στη συνέχεια, τοποθέτησε χειροπέδες στο χέρι, τον καρπό και τα δάχτυλά του μετρώντας την αρτηριακή του πίεση. Οι γιατροί διερευνούν πώς το κυκλοφορικό σύστημα προσαρμόζεται στη μικροβαρύτητα, καθώς η ανθρώπινη καρδιά δεν αντλεί αίμα τόσο δυνατά όσο στη Γη. Τέλος, ο δύο φορές κάτοικος του διαστημικού εργαστηρίου φορούσε έναν ακουστικό αισθητήρα γύρω από το λαιμό του που κατέγραφε την ταχεία εκπνοή του για πληροφορίες σχετικά με την αναπνευστική του υγεία. Μάθετε περισσότερα για τις δραστηριότητες του διαστημικού σταθμού ακολουθώντας το ιστολόγιο του διαστημικού σταθμού , @space_station στο X, καθώς και τους λογαριασμούς του ISS στο Facebook και στο Instagram . https://www.nasa.gov/blogs/spacestation/2026/06/24/spacewalk-preps-and-human-research-fill-the-expedition-74-schedule/ Η αστροναύτης της ESA, Σόφι Αντενότ, βοηθά τον αστροναύτη της NASA, Κρις Γουίλιαμς, καθώς δοκιμάζει τη διαστημική του στολή, δοκιμάζοντας την άνεση και την κινητικότητά της, καθώς και τα συστήματα επικοινωνιών και υποστήριξης ζωής, ενόψει ενός διαστημικού περιπάτου που έχει προγραμματιστεί για τις 30 Ιουνίου 2026.

Η αποστολή TESS της NASA αποκαλύπτει τους «πιο πρησμένους» πλανήτες που έχουν βρεθεί ποτέ. Δεδομένα από την αποστολή TESS (Transiting Exoplanet Survey Satellite) της NASA αποκάλυψαν δύο νέους «υπερφουσκωτούς» πλανήτες, γιγάντιους κόσμους τόσο ελαφρούς που η πυκνότητά τους είναι συγκρίσιμη με μαλλί της γριάς. Οι επιστήμονες υπολογίζουν ότι αυτοί οι πλανήτες στο μέγεθος του Δία - που ονομάζονται TOI-791 b και TOI-791 c - είναι οι «πιο φουσκωτοί» κόσμοι που έχουν βρεθεί ποτέ.Οι πλανήτες περιστρέφονται γύρω από ένα άστρο παρόμοιο με τον Ήλιο, το TOI-791, το οποίο απέχει περίπου 1.113 έτη φωτός από τη Γη. Η αποστολή TESS ανίχνευσε για πρώτη φορά τους πλανήτες παρατηρώντας για επαναλαμβανόμενες μειώσεις στη φωτεινότητα του TOI-791, ένα ενδεικτικό σημάδι ότι ένας πλανήτης διέρχεται ή περνά μπροστά από ένα άστρο. Περαιτέρω μελέτη αποκάλυψε δύο μεγάλους πλανήτες με ασυνήθιστα χαρακτηριστικά.Ο TOI-791 b έχει σχεδόν το ίδιο μέγεθος με τον Δία, αλλά περιέχει μόνο το 3,0% της μάζας του Δία. Ο TOI-791 c είναι ακόμη μεγαλύτερος από τον Δία, αλλά περιέχει μόνο το 5,9% της μάζας του Δία.«Ο κύριος λόγος για τον οποίο είναι ενδιαφέρον να μελετήσουμε αυτούς τους πλανήτες είναι ότι δεν περιμέναμε καθόλου να τους δούμε», δήλωσε ο Jon Jenkins, επικεφαλής επιστημονικών εργασιών του Κέντρου Επιχειρήσεων Επεξεργασίας Επιστημών στο Ερευνητικό Κέντρο Ames της NASA στη Silicon Valley της Καλιφόρνια, το οποίο παρείχε τα επιστημονικά έτοιμα δεδομένα από το TESS που αναλύθηκαν σε αυτή τη μελέτη. «Αντιπροσωπεύουν ένα παζλ που πρέπει να λύσουμε σχετικά με το πώς σχηματίζονται οι γιγάντιοι πλανήτες όπως ο Δίας και οι υπερ-φουσκωτοί».Οι νεοανακαλυφθέντες υπερ-φουσκωτοί αστέρες έχουν επίσης ασυνήθιστα μεγάλες τροχιές, με τον TOI‑791 b να χρειάζεται 139 ημέρες και τον TOI‑791 c να χρειάζεται 232 ημέρες για να περιστραφεί γύρω από το άστρο που τον φιλοξενεί. Τέτοιοι πλανήτες με μεγάλη τροχιά είναι σπάνιοι, και χρειάζονται μεγάλη διάρκεια παρατήρησης με τηλεσκόπιο για να καταγραφούν και να επιβεβαιωθούν τα χαρακτηριστικά τους. Από το σημείο θέασης στην υψηλή τροχιά της Γης, το TESS κατάφερε να συγκεντρώσει 1.122 ημέρες δεδομένων για αυτό το πλανητικό σύστημα σε διάστημα επτά ετών, δίνοντας στην ερευνητική ομάδα έναν πλούτο δεδομένων για το πλανητικό σύστημα.Περαιτέρω ανάλυση διαπίστωσε ότι οι πλανήτες TOI-791 b και TOI-791 c είναι κλειδωμένοι σε ένα τροχιακό μοτίβο που τους επιτρέπει να έλκονται βαρυτικά ο ένας από τον άλλον. Καθώς περιστρέφονται γύρω από το άστρο τους, οι πλανήτες εναλλάσσονται έλκοντας ο ένας τον άλλον, επηρεάζοντας τον χρόνο των διελεύσεών τους από το άστρο τους. Οι επιστήμονες χρησιμοποίησαν αυτή τη διακύμανση στον τροχιακό χρόνο για να υπολογίσουν τις μάζες των πλανητών, εδραιώνοντας την ιδιότητά τους ως υπερ-φουσκωτών χαμηλής πυκνότητας. «Μόνο μια χούφτα από αυτούς τους εξαιρετικά πρησμένους πλανήτες είναι γνωστοί και είναι ακόμη πιο σπάνιο να βρεθούν δύο στο ίδιο σύστημα», δήλωσε ο επικεφαλής συγγραφέας George Dransfield του Τμήματος Φυσικής του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης στην Οξφόρδη της Αγγλίας. «Οι εξαιρετικά χαμηλές πυκνότητές τους τους καθιστούν συναρπαστικούς στόχους για την κατανόηση του πώς σχηματίζονται και εξελίσσονται τα πλανητικά συστήματα».Με περαιτέρω μελέτη, τα υπερ-φουσκωτά πτηνά μπορεί να έχουν περισσότερα να μας πουν για την πλανητική εξέλιξη.«Ο σχηματισμός μεγάλων πλανητών πιστεύεται ότι οδηγεί στην εξέλιξη ενός πλανητικού συστήματος , επομένως η περαιτέρω μελέτη αυτών των πλανητών στο μέγεθος του Δία, αλλά πολύ μικρότερης μάζας από τον Δία, έχει μεγάλη αξία», δήλωσε ο Steve Howell, ερευνητής της NASA στο Ames, ο οποίος συμμετείχε σε αυτή τη μελέτη.Οι επιστήμονες ελπίζουν να μάθουν περισσότερα για τη χημική σύνθεση της ατμόσφαιρας των πλανητών, πώς η περιστροφή τους επηρεάζει το σχήμα τους και πώς η κλίση του αστέρα τους συγκρίνεται με τις τροχιές τους. Μια βαθύτερη έρευνα θα μπορούσε να δώσει νέα στοιχεία για το πώς οι TOI-791 b και TOI-791 c μετανάστευσαν μέσω του πλανητικού συστήματος κατά την ανάπτυξή τους, εάν οι τροχιές τους διαμορφώθηκαν από αλληλεπιδράσεις με άλλους πλανήτες και πώς σχηματίζονται οι πλανήτες χαμηλής πυκνότητας με υπερ-φουσκωτά φαινόμενα.Η μελέτη, που δημοσιεύθηκε σήμερα στο Monthly Notices της Βασιλικής Αστρονομικής Εταιρείας , διεξήχθη από το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, σε συνεργασία με το Πανεπιστήμιο Côte d'Azur/Observatoire de la Côte d'Azur και το Πανεπιστήμιο του Μπέρμιγχαμ. https://science.nasa.gov/missions/tess/nasas-tess-mission-reveals-the-puffiest-planets-ever-found/ Αυτή η απεικόνιση απεικονίζει το άστρο TOI-791, που μοιάζει με τον Ήλιο, και δύο γιγάντιους πλανήτες που ανακάλυψε το διαστημικό τηλεσκόπιο TESS της NASA στην τροχιά του. Αυτοί οι πλανήτες, που ονομάζονται TOI-791 b και TOI-791 c, έχουν περίπου το μέγεθος του Δία, αλλά ένα μικρό κλάσμα της μάζας του, που σημαίνει ότι έχουν εξαιρετικά χαμηλή πυκνότητα.

Το Ρωμαϊκό Τηλεσκόπιο Έρχεται στον Κένεντι. Σε αυτή τη φωτογραφία της 21ης Ιουνίου 2026, το Διαστημικό Τηλεσκόπιο Nancy Grace Roman της NASA φτάνει στο Διαστημικό Κέντρο Kennedy του οργανισμού στη Φλόριντα με την πλατφόρμα Pegasus της NASA . Μετά την εκφόρτωση και τη μεταφορά του στην Εγκατάσταση Εξυπηρέτησης Επικίνδυνων Φορτίων του διαστημοδρομίου, το Roman θα υποβληθεί σε επεξεργασία πριν από την εκτόξευση, η οποία θα πραγματοποιηθεί το νωρίτερο την Κυριακή 30 Αυγούστου 2026.Ονομασμένος προς τιμήν του πρώτου επικεφαλής αστρονόμου της NASA και «μητέρας του Διαστημικού Τηλεσκοπίου Hubble», το Roman θα προσφέρει ένα οπτικό πεδίο πάνω από 100 φορές μεγαλύτερο από αυτό του Hubble για να μελετήσει έως και ένα δισεκατομμύριο γαλαξίες, να απεικονίσει απευθείας εξωπλανήτες και δίσκους σχηματισμού πλανητών και να απαντήσει σε θεμελιώδη ερωτήματα σχετικά με τη σκοτεινή ενέργεια, τους εξωπλανήτες και την υπέρυθρη αστροφυσική. https://www.nasa.gov/image-article/roman-telescope-comes-to-kennedy/

Το HiRISE της NASA καταγράφει την επιμονή, σηματοδοτώντας ένα ορόσημο στον Άρη. Το ρόβερ Perseverance της NASA εμφανίζεται ως μια πράσινη κηλίδα στην επιφάνεια του Άρη στις 13 Ιουνίου 2026, μια ημέρα πριν ο ρομποτικός εξερευνητής σημειώσει ένα ορόσημο απόστασης, έχοντας διανύσει έναν πλήρη μαραθώνιο (26,2 μίλια ή 42,195 χιλιόμετρα) στον Κόκκινο Πλανήτη. Το Perseverance έφτασε σε αυτήν την απόσταση μετά από πέντε χρόνια και τέσσερις μήνες οδήγησης - την 1.890ή ημέρα ή σολ του Άρη της αποστολής του. Ο προηγούμενος κάτοχος του ρεκόρ, το ρόβερ Opportunity της NASA, χρειάστηκε 11 χρόνια και δύο μήνες για να φτάσει στο ίδιο ορόσημο.Αυτή η εικόνα τραβήχτηκε από το Mars Reconnaissance Orbiter (MRO) της NASA χρησιμοποιώντας την κάμερα High-Resolution Imaging Science Experiment (HiRISE). Τα ίχνη του ρόβερ είναι ορατά να εντοπίζουν την επιφάνεια. Το ρόβερ βρίσκεται σε μια περιοχή δυτικά του κρατήρα Jezero, την οποία η επιστημονική ομάδα αποκαλεί «Arbot». Το Σχήμα Α είναι η ίδια εικόνα με έναν κίτρινο κύκλο που υποδηλώνει Επιμονή. Το Εργαστήριο Αεριοπροώθησης της NASA στη Νότια Καλιφόρνια, το οποίο διαχειρίζεται για λογαριασμό της NASA από την Caltech, διαχειρίζεται τις λειτουργίες του ρόβερ Perseverance και του MRO για λογαριασμό της Διεύθυνσης Επιστημονικών Αποστολών του οργανισμού, στο πλαίσιο του χαρτοφυλακίου του Προγράμματος Εξερεύνησης του Άρη της NASA. Η Lockheed Martin Space στο Ντένβερ κατασκεύασε το MRO και υποστηρίζει τις λειτουργίες του. Το Πανεπιστήμιο της Αριζόνα, στο Τουσόν, λειτουργεί το HiRISE, το οποίο κατασκευάστηκε από την BAE Systems στο Μπόλντερ του Κολοράντο. Για να μάθετε περισσότερα σχετικά με αυτές τις αποστολές, επισκεφθείτε: https://science.nasa.gov/mars/

Η εικόνα του Ευκλείδη στην καρδιά του Γαλαξία μας προεπισκοπεί την κεντρική έρευνα από τον Ρωμαίο της NASA. Μια νέα ματιά στην καρδιά του Γαλαξία μας από τον Euclid, μια αποστολή του ESA (Ευρωπαϊκού Οργανισμού Διαστήματος) με συνεισφορές της NASA, επικαλύπτεται με μια περιοχή που οι επιστήμονες θα παρατηρήσουν με το Ρωμαϊκό Διαστημικό Τηλεσκόπιο Nancy Grace της NASA, το οποίο θα εκτοξευθεί αργότερα αυτό το καλοκαίρι. Αυτή η πρώτη ματιά δίνει στους αστρονόμους ένα σημαντικό κίνητρο για μια βασική ρωμαϊκή έρευνα, βοηθώντας τους επιστήμονες να μάθουν περισσότερα από όσα θα μπορούσαν από οποιοδήποτε τηλεσκόπιο ξεχωριστά. «Αυτή είναι η μόνη φορά που το Euclid έχει διακόψει την κανονική του έρευνα του ουρανού, η οποία επικεντρώνεται κυρίως στην κοσμολογία», δήλωσε ο Jason Rhodes, ανώτερος ερευνητής στο Εργαστήριο Αεριοπροώθησης της NASA στη Νότια Καλιφόρνια. Ο Rhodes είναι τόσο ο επικεφαλής της επιστήμης του Euclid στις ΗΠΑ όσο και ο επιστήμονας του προγράμματος JPL Roman της NASA. «Αυτό απαιτεί πολλή δουλειά και σχεδιασμό, οπότε πρέπει πραγματικά να είναι κάτι με μεγάλο αντίκτυπο για την επιστήμη. Η προσθήκη του στιγμιότυπου του Euclid στην μελλοντική έρευνα του Roman θα μας βοηθήσει να χαρτογραφήσουμε καλύτερα τον γαλαξία μας και να εντοπίσουμε πιο εύκολα τους δύσκολους κοσμικούς θησαυρούς, όπως απομονωμένες μαύρες τρύπες και αδέσποτους πλανήτες».Ο Ευκλείδης αφιέρωσε μία ημέρα από την εξαετή κύρια αποστολή του για να κάνει μια προεπισκόπηση της περιοχής του ουρανού που θα στοχεύσει ο Ρωμαίος...Η Έρευνα Χρονο-Διαστήματος Γαλαξιακής Διόγκωσης , η οποία θα παρέχει μία από τις βαθύτερες εικόνες που έχουν γίνει ποτέ στο κέντρο του γαλαξία μας. Αν και η μοναδική παρατήρηση του Ευκλείδη είναι πιο ρηχή και δεν έχει κάποιες από τις χρωματικές λεπτομέρειες που θα δει ο Ρόμαν, έχει παρόμοια ανάλυση και καλύπτει μια μεγαλύτερη περιοχή - περίπου 5 τετραγωνικές μοίρες, ή την περιοχή του ουρανού που καλύπτεται από περίπου 25 πανσέληνους - καθώς η περιοχή έρευνας του Ρόμαν δεν είχε ακόμη προσδιοριστεί όταν πραγματοποιήθηκε η παρατήρηση τον Μάρτιο του 2025.Κατά τη διάρκεια της πενταετούς κύριας αποστολής του, το Roman θα απεικονίζει επανειλημμένα μια μικρότερη περιοχή (1,7 τετραγωνικές μοίρες, ή περίπου την περιοχή του ουρανού που καλύπτεται από 8,5 πανσέληνους) για να παρακολουθήσει πώς αλλάζουν εκατοντάδες εκατομμύρια αστέρια και άλλα αντικείμενα σε σύντομες χρονικές περιόδους . Η παρακολούθηση αυτών των αλλαγών θα αποκαλύψει ορδές νέων πλανητών, μαζί με πολλά άλλα κοσμικά αντικείμενα και φαινόμενα. Η ενσωμάτωση της παρατήρησης του Ευκλείδη στο μπροστινό μέρος της συλλογής του Roman ουσιαστικά θα επεκτείνει την έρευνα κατά δύο χρόνια (καθώς οι παρατηρήσεις του Roman για τις γαλαξιακές εξογκώσεις πρόκειται να ξεκινήσουν την άνοιξη του 2027), καθιστώντας δυνατή ακόμη περισσότερη επιστήμη. Εξόρυξη κρυμμένων διαμαντιών Ο Ρόμαν θα παρακολουθεί για μικροσκοπικές εξάρσεις στο φως των αστεριών που προαναγγέλλουν ένα γεγονός μικροεστιασμού. Αυτό το φαινόμενο κάμψης του φωτός συμβαίνει όταν ένα τεράστιο αντικείμενο όπως ένα αστέρι, ένας πλανήτης ή μια μαύρη τρύπα - οποιοδήποτε αντικείμενο με επαρκή βαρύτητα - ευθυγραμμίζεται στενά με ένα αστέρι στο φόντο από το σημείο παρατήρησής μας. Το φως από το μακρινό αστέρι καμπυλώνεται καθώς ταξιδεύει μέσα στον παραμορφωμένο χωροχρόνο που προκαλείται από τη μάζα του πλησιέστερου αντικειμένου.Εάν η ευθυγράμμιση είναι ιδιαίτερα κοντινή, το πλησιέστερο αντικείμενο λειτουργεί σαν κοσμικός φακός, εστιάζοντας και μεγεθύνοντας το φως από το αστέρι στο φόντο.«Τις περισσότερες φορές, το αντικείμενο που ασκεί τον φακό είναι ένα άλλο αστέρι», δήλωσε ο Matthew Penny, επίκουρος καθηγητής στο Κρατικό Πανεπιστήμιο της Λουιζιάνα και συν-επικεφαλής της ομάδας εργασίας για την επιστήμη των εξωπλανητών του Euclid, ο οποίος έχει αφιερώσει περισσότερο από μια δεκαετία στην προσομοίωση δεδομένων τόσο του Euclid όσο και του Roman. «Αλλά ο Roman θα είναι επίσης σε θέση να ανιχνεύσει πλανήτες σε τροχιά γύρω από αυτούς, και κάθε είδους παράξενα αντικείμενα που είναι σχεδόν αδύνατο να βρεθούν με οποιονδήποτε άλλο τρόπο».Μεταξύ αυτών των παράξενων αντικειμένων είναι οι μαύρες τρύπες που απομένουν μετά το θάνατο των πιο ογκωδών αστεριών. Οι αστρονόμοι πιστεύουν ότι θα πρέπει να υπάρχουν περίπου 100 εκατομμύρια από αυτές τις αστρικές μαύρες τρύπες στον Γαλαξία, αλλά μέχρι στιγμής έχουν ανιχνεύσει σχεδόν αποκλειστικά τα αόρατα αντικείμενα όταν αλληλεπιδρούν με ένα συνοδό άστρο. Ωστόσο, πιστεύεται ότι τα περισσότερα περιπλανώνται μόνοι τους στον γαλαξία. Ο Ρόμαν θα τα βρει ακόμα και όταν δεν υπάρχει τίποτα κοντά που να αποκαλύψει την παρουσία τους.Ενώ τα συμβάντα μικροεστιασμού που δημιουργούνται από τους πλανήτες διαρκούν συνήθως ώρες ή ημέρες, οι μαύρες τρύπες συσσωρεύουν τόσο μεγάλη μάζα που μπορούν να κάμψουν το φως σε μια μεγαλύτερη περιοχή του διαστήματος, δημιουργώντας πολύ μεγαλύτερα σε διάρκεια σήματα. Αυτό σημαίνει ότι οι αστρονόμοι μπορεί να χρειαστεί να τις παρατηρήσουν για χρόνια για να δουν τα αντικείμενα να κινούνται εκτός ευθυγράμμισης.«Τα δύο επιπλέον χρόνια που παρέχει ο Ευκλείδης δίνουν στους αστρονόμους περισσότερο χρόνο για να παρακολουθήσουν τον φακό και το αστέρι πηγής να απομακρύνονται, διευκολύνοντας την αναγνώριση του φακού και τη μέτρηση της μάζας του», δήλωσε ο Himanshu Verma, μεταδιδακτορικός ερευνητής στο Κρατικό Πανεπιστήμιο της Λουιζιάνα, ο οποίος αναλύει εικόνες του Ευκλείδη για να βοηθήσει τους επιστήμονες να προβλέψουν και να κατανοήσουν καλύτερα τα γεγονότα μικροεστιασμού που αναμένεται να παρατηρήσει ο Roman.Ενώ οι περισσότερες μέθοδοι αναζήτησης πλανητών είναι οι καλύτερες για την εύρεση καυτών κόσμων που αγκαλιάζουν σφιχτά το άστρο τους, η μικροεστιασμός είναι καλύτερη στην ανίχνευση κόσμων σε τροχιές μεγαλύτερες από της Γης. Αυτό περιλαμβάνει πλανήτες που περιστρέφονται γύρω από τα άστρα τους πιο μακριά από ό,τι ο Ποσειδώνας σε τροχιά γύρω από τον Ήλιο, καθώς και πλανήτες που έχουν εκδιωχθεί εντελώς από τα αρχικά τους αστρικά συστήματα, και τώρα προορίζονται να περιπλανηθούν στον γαλαξία ολομόναχοι .«Όταν ο Ρόμαν τους βρει, οι αστρονόμοι θα μπορούν να διασταυρώσουν προηγούμενες παρατηρήσεις του Ευκλείδη για να αναζητήσουν αστέρια κοντά στο αντικείμενο που ασκεί τον φακό, ώστε να μπορέσουμε να επιβεβαιώσουμε εάν ένας πλανήτης είναι πραγματικά άγνωστος ή απλώς βρίσκεται σε τροχιά πολύ μακριά από το άστρο που τον φιλοξενεί», δήλωσε ο Ντέιβιντ Μπένετ, ανώτερος ερευνητής και ειδικός σε μικροεστιακούς φακούς στο Πανεπιστήμιο του Μέριλαντ, στο Κόλετζ Παρκ και στο Κέντρο Διαστημικών Πτήσεων Γκόνταρντ της NASA. Χαρτογράφηση του Γαλαξία μας Οι επιστήμονες θα συνδυάσουν επίσης τα δεδομένα του Ευκλείδη με την Έρευνα Γαλαξιακού Επιπέδου του Ρωμαίου . Αυτό το πρόγραμμα παρατήρησης θα αποκαλύψει τον γαλαξία μας με πρωτοφανή λεπτομέρεια σε μια περιοχή περίπου 400 φορές μεγαλύτερη από την έρευνα γαλαξιακών εξογκωμάτων. Σε έναν μήνα παρατηρήσεων που θα διαρκέσουν δύο χρόνια, η Ρωμαϊκή έρευνα θα αποκαλύψει δεκάδες δισεκατομμύρια αστέρια και θα εξερευνήσει προηγουμένως αχαρτογράφητες δομές.Είναι δύσκολο να μελετήσουμε τον δικό μας γαλαξία, επειδή είναι σαν να προσπαθούμε να χαρτογραφήσουμε το ανθρώπινο σώμα μέσα από ένα κύτταρο. Υπάρχουν πολλά εμπόδια. Ο συνδυασμός των παρατηρήσεων του Ευκλείδη με αυτές του Ρωμαίου θα επιτρέψει στους αστρονόμους να παρακολουθούν τα αστέρια να κινούνται αργά στον ουρανό. Δεδομένου ότι τα αστέρια σε διαφορετικά μέρη του Γαλαξία τείνουν να ακολουθούν διαφορετικές διαδρομές, αυτό θα βοηθήσει τους αστρονόμους να καταλάβουν σε ποιο μέρος του γαλαξία βρίσκονται αυτά τα αστέρια.«Μία από τις πιο συναρπαστικές πτυχές των παρατηρήσεων του Ευκλείδη είναι ότι μας δίνουν την ευκαιρία να δοκιμάσουμε και να βελτιώσουμε τα μοντέλα του Γαλαξία μας», είπε η Πένι.Η παράκαμψη μιας ημέρας του Ευκλείδη προσφέρει μια επιστημονική ανταμοιβή που θα διαρκέσει για χρόνια και δείχνει πόσα περισσότερα μπορούν να προκύψουν όταν τα τηλεσκόπια συνεργάζονται.«Έχουμε δείξει ότι αυτά τα δύο τηλεσκόπια μπορούν να συνεργαστούν για να κάνουν επιστήμη που ξεπερνά αυτό για το οποίο είχε αρχικά σχεδιαστεί το καθένα», δήλωσε ο Ρόουντς. «Με αυτόν τον τρόπο, έχουμε δημιουργήσει ένα μοντέλο για μελλοντικές συντονισμένες παρατηρήσεις που μπορούν να ξεκλειδώσουν πολύ περισσότερες ανακαλύψεις από ό,τι θα μπορούσε να κάνει η καθεμία από τις δύο αποστολές μόνη της». Για να μάθετε περισσότερα για τη Ρωμαϊκή αποστολή, επισκεφθείτε: https://www.nasa.gov/roman Αυτή η εικόνα από το Euclid της ESA (Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Διαστήματος) (με προσθήκη χρώματος χρησιμοποιώντας εικόνες από το έδαφος) παρέχει ένα προηγούμενο στιγμιότυπο μιας περιοχής του γαλαξία μας που το Διαστημικό Τηλεσκόπιο Nancy Grace Roman της NASA θα παρατηρεί επανειλημμένα τα επόμενα χρόνια. Ο Euclid πέρασε μια μέρα τραβώντας μια σειρά από εννέα μεμονωμένες εικόνες κοντά στην καρδιά του Γαλαξία. Η ευρύτερη εικόνα της έχει ανάλυση παρόμοια με του Roman, αν και είναι επίσης πιο ρηχή και δεν έχει μερικά από τα χρώματα που θα δει ο Roman. Στα δεξιά του κάδρου, ο Euclid κοιτάζει μέσα από το πυκνό προσκήνιο του γαλαξιακού επιπέδου του Γαλαξία, όπου τα πυκνά μοριακά νέφη εμφανίζονται ως σκοτεινές κηλίδες που κρύβουν τμήματα του γαλαξιακού εξογκώματος πέρα. Προς τα αριστερά, η θέα ανεβαίνει σε υψηλότερα γαλαξιακά γεωγραφικά πλάτη: η κίτρινη λάμψη του εξογκώματος γίνεται πιο καθαρή, με λιγότερα και περισσότερα απομονωμένα νέφη προσκηνίου να διακόπτουν το φως των αστεριών. Αυτή η καλλιτεχνική ιδέα σκιαγραφεί τις περιοχές του γαλαξιακού πυρήνα που καλύπτονται από τον Ευκλείδη (πορτοκαλί) και τη μελλοντική περιοχή έρευνας του ρωμαϊκού τηλεσκοπίου (πράσινο). Οι παρατηρήσεις του Ευκλείδη καλύπτουν περισσότερο από την προγραμματισμένη περιοχή έρευνας του Ρωμαίου, επειδή η ρωμαϊκή κάλυψη δεν είχε ακόμη οριστικοποιηθεί όταν ο Ευκλείδης απεικόνισε την περιοχή. Η μόνη εξαίρεση είναι το τμήμα ακριβώς στο γαλαξιακό κέντρο, καθώς οι παρατηρήσεις του Ευκλείδη στο ορατό φως δεν μπορούν να διαπεράσουν την πυκνή σκόνη σε αυτήν την περιοχή όπως θα μπορούσε η υπέρυθρη όραση του Ρωμαίου. Αυτή η εικόνα από τον Ευκλείδη (με προσθήκη χρώματος χρησιμοποιώντας εικόνες από το έδαφος) εστιάζει στο κέντρο του Γαλαξία μας. Η περιοχή παίρνει τον χρυσό της τόνο από μυριάδες παλιά, ψυχρά αστέρια που έχουν κιτρινωπές αποχρώσεις. Τα αστέρια σε αυτήν την περιοχή είναι πυκνά, επομένως η παρατήρηση προς αυτή την κατεύθυνση αυξάνει την πιθανότητα λήψης γεγονότων μικροεστιασμού. Αυτή η εικόνα από το όργανο Advanced Camera for Surveys στο διαστημικό τηλεσκόπιο Hubble της NASA αποτελεί μέρος μιας έρευνας 1,1 τετραγωνικών μοιρών στο κέντρο του Γαλαξία μας. Η πλήρης έρευνα του Hubble, η οποία αποτελείται από περισσότερες από 350 μεμονωμένες εικόνες που ελήφθησαν σε διάστημα περίπου 14 μηνών, είναι μικρότερη αλλά υψηλότερης ανάλυσης από τις παρατηρήσεις του Euclid της ESA και αμφότερες επικαλύπτονται με την περιοχή που θα καλύψει το Roman. Καταγράφοντας εικόνες προεπισκόπησης χρόνια πριν το Roman ξεκινήσει την αναζήτηση με μικροεστιακό φακό, το Hubble και το Euclid παρέχουν πρώιμα σημεία αναφοράς που θα βοηθήσουν τους αστρονόμους να μετρήσουν τις κινήσεις των αστεριών και να χαρακτηρίσουν καλύτερα τους πλανήτες και άλλα αντικείμενα που ανακαλύπτει το Roman.

Μεγάλος αστεροειδής θα «διασχίσει» τη Γη το Σάββατο. Δεν αποτελεί κίνδυνο αλλά αν τυχόν... λοξοδρομούσε το χτύπημα θα ήταν συντριπτικό για την ανθρωπότητα και τον πλανήτη μας γενικότερα. Ένας αστεροειδής θα περάσει το Σάββατο κοντά στη Γη χωρίς πάντως να υπάρχει κίνδυνος σύγκρουσης και θα μπορεί να παρατηρηθεί με μικρά τηλεσκόπια ή μεγάλα κιάλια ανακοίνωσε ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Διαστήματος (ESA).«Το πέρασμα κοντά στη Γη ενός αντικειμένου τέτοιου μεγέθους δεν συμβαίνει παρά κάθε μερικά χρόνια, αν και, αυτή τη φορά, η λαμπρή και κοντινή Σελήνη μπορεί να εμποδίσει την παρατήρησή του τη στιγμή» που ο αστεροειδής θα βρίσκεται πιο κοντά, προειδοποιεί στην ανακοίνωση ο Χουάν Λουίς Κάνο του γραφείου πλανητικής άμυνας της ESA.Αυτό το βραχώδες διαστημικό σώμα μεγέθους περίπου 750-1.650 μέτρων, σύμφωνα με τους υπολογισμούς που βασίζονται στην εκτίμηση της λευκαύγειάς του (σ.σ.: albedo, η ποσότητα του ηλιακού φωτός που ανακλά), ανακαλύφθηκε το 1997 και βαφτίστηκε (152637) 1997 NC1.Σύμφωνα με άλλους υπολογισμούς αυτής της λευκαύγειας, μπορεί εντούτοις να είναι πιο μικρός, διευκρινίζει ο ΕΟΔ. Θα περάσει πιο κοντά στη Γη το Σάββατο στις 14:14 (ώρα Ελλάδας), με ταχύτητα 8,9 χιλιόμετρα/δευτερόλεπτο. Θα βρίσκεται τότε σε απόσταση 2.559.461 χιλιομέτρων από τον πλανήτη μας, δηλαδή 6,66 φορές την απόσταση Γης-Σελήνης, γεγονός που μηδενίζει την πιθανότητα σύγκρουσης.Ο αστεροειδής θα μπορεί να παρατηρηθεί από τις περιφέρειες του βόρειου ημισφαιρίου στη διάρκεια της φάσης προσέγγισης, σχεδόν από παντού τη στιγμή που θα περνά πιο κοντά και μόνο από το νότιο ημισφαίριο όταν θα απομακρύνεται από τη Γη. Στις περιοχές του κόσμου που θα είναι νύχτα, θα μπορεί θεωρητικά να τον θαυμάσει κάποιος με μικρά τηλεσκόπια, ακόμα και με μεγάλα κιάλια, αναφέρει η ESA. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2129013/megalos-asteroeidis-tha-diaschisei-ti-gi-to-savvato/

Η Κίνα πήρε κεφάλι και στην παγκόσμια κούρσα των υπερυπολογιστών. Ο υπερυπολογιστής LineShine στη Σεντζέν ξεπέρασε σε επιδόσεις τον αμερικανικό υπερυπολογιστή που βρισκόταν μέχρι σήμερα στην πρώτη θέση. Ένας υπερυπολογιστής στην Κίνα ξεπέρασε πλέον τους αμερικανικούς ανταγωνιστές του και κατατάσσεται ως ο ισχυρότερος στον κόσμο. Είναι η πρώτη φορά από το 2017 που ένας κινεζικός υπολογιστής βρίσκεται στην κορυφή μιας λίστας που συχνά θεωρείται δείκτης της τεχνολογικής ισχύος ενός κράτους.Ο υπερυπολογιστής LineShine, που βρίσκεται στη Σενζέν εκτόπισε από την πρώτη θέση τον αμερικανικό υπερυπολογιστή El Capitan σύμφωνα με την κατάταξη Top500 που δημοσιεύθηκε την Τρίτη. Η εμφάνιση του LineShine στη λίστα ήταν η πρώτη του.Ο LineShine διαφέρει από άλλους υπερυπολογιστές υψηλών επιδόσεων, καθώς λειτουργεί αποκλειστικά με συμβατικούς επεξεργαστές (CPU) και όχι με επεξεργαστές γραφικών (GPU), οι οποίοι χρησιμοποιούνται ευρέως στις εφαρμογές τεχνητής νοημοσύνης. Σύμφωνα με την κατάταξη, απαιτεί περίπου 42,2 μεγαβάτ ηλεκτρικής ισχύος για τη λειτουργία του.Οι υπερυπολογιστές είναι περισσότερο από 1.000 φορές ταχύτεροι από έναν συνηθισμένο υπολογιστή και χρησιμοποιούνται σε ένα ευρύ φάσμα εφαρμογών, όπως η αναζήτηση νέων ιατρικών ανακαλύψεων, η προσομοίωση κλιματικών συστημάτων, η προσομοίωση πυρηνικών εκρήξεων, η πρόβλεψη ανθρώπινης συμπεριφοράς και οι εικονικές δοκιμές οπλικών συστημάτων.Οι επιστήμονες που συμμετέχουν στο πρόγραμμα Top500 ανέφεραν ότι ο LineShine, ο οποίος φιλοξενείται στο Εθνικό Κέντρο Υπερυπολογιστών της Κίνας, πέτυχε επίδοση 2,198 exaflops, πράγμα που σημαίνει ότι μπορεί να εκτελεί περισσότερους από δύο πεντάκις εκατομμύρια υπολογισμούς ανά δευτερόλεπτο.Ο El Capitan, που βρίσκεται στο Εθνικό Εργαστήριο Lawrence Livermore της αμερικανικής κυβέρνησης στην Καλιφόρνια, κατατάσσεται πλέον στη δεύτερη θέση μπροστά από δύο ακόμη αμερικανικούς υπερυπολογιστές που λειτουργούν σε εθνικά εργαστήρια στο Τενεσί και το Ιλινόι.Στην πέμπτη θέση υποχώρησε ο υπερυπολογιστής Jupiter της Γερμανίας. Οι πέντε αυτοί υπολογιστές είναι οι μοναδικοί δημόσια επαληθευμένοι υπολογιστές κλίμακας exascale στον κόσμο. Άλλες χώρες που διαθέτουν υπερυπολογιστές στην πρώτη δεκάδα της κατάταξης είναι η Ιταλία, η Ελβετία και η Ιαπωνία.Να σημειωθεί ότι στις διεθνείς λίστες TOP500 και Green500, τις δύο πλέον αναγνωρισμένες παγκόσμιες κατατάξεις υπερυπολογιστών κατατάσσεται και επίσημα ο «ΔΑΙΔΑΛΟΣ» που υλοποιείται από το Εθνικό Δίκτυο Υποδομών Τεχνολογίας και Έρευνας (ΕΔΥΤΕ Α.Ε. – GRNET), φορέα του Υπουργείου Ψηφιακής Διακυβέρνησης και Τεχνητής Νοημοσύνης.Οι λίστες TOP500 και Green500 δημοσιεύτηκαν στο Αμβούργο της Γερμανίας, στο πλαίσιο του ISC 2026, σύμφωνα με τη σχετική ανακοίνωση της Ευρωπαϊκής Κοινοπραξίας Υπολογιστών Υψηλής Απόδοσης (EuroHPC JU). Ο «ΔΑΙΔΑΛΟΣ» κατέλαβε την 31η θέση της λίστας TOP500 και την 23η της λίστας Green500, ενισχύοντας την παρουσία της Ελλάδας στο διεθνή χάρτη της υπολογιστικής υψηλών επιδόσεων και της ενεργειακά αποδοτικής υπερυπολογιστικής. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2129016/i-kina-pire-kefali-kai-stin-pagkosmia-koyrsa-ton-yperypologiston/

Επιστήμονες προτείνουν ένα «Καιρικό Ζίου Ζίτσου» για την αντιμετώπιση του καύσωνα. Μια νέα ιδέα στον τομέα της γεωμηχανικής που υπόσχεται προστασία από ακραία καιρικά φαινόμενα αλλά με άγνωστες πιθανές αρνητικές επιπτώσεις. Καθώς η Ευρώπη βιώνει ένα ακόμη πρωτοφανές κύμα καύσωνα, μέχρι το επόμενο, ένα βασικό ερώτημα τίθεται όλο και πιο συχνά: τι μπορεί να γίνει για την αντιμετώπιση των μελλοντικών κυμάτων καύσωνα; Επιστήμονες από το Πολιτειακό Πανεπιστήμιο της Αριζόνα υποστηρίζουν ότι ίσως έχουν βρει μια απάντηση προτείνοντας μια τεχνική που ονομάζεται «Καιρικό Ζίου Ζίτσου» η οποία θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για να «ωθήσει» τα καιρικά συστήματα μακριά από επικίνδυνες πορείες.Η προσέγγιση αυτή θα περιλάμβανε μικρές, προσεκτικά χρονισμένες επιχειρήσεις σποράς νεφών τις ημέρες πριν από την κορύφωση ενός ακραίου καιρικού φαινομένου. Σύμφωνα με τους ερευνητές η μέθοδος θα μπορούσε όχι μόνο να αποδυναμώσει κύματα καύσωνα αλλά και να μεταβάλει την πορεία τυφώνων ή να ανακατευθύνει τα λεγόμενα «ατμοσφαιρικά ποτάμια», τεράστιες ροές υδρατμών που συχνά προκαλούν έντονες βροχοπτώσεις και πλημμύρες.Ωστόσο η σπορά νεφών παραμένει μια αμφιλεγόμενη τεχνολογία. Πολλοί επιστήμονες προειδοποιούν ότι ενδέχεται να ενέχει κινδύνους καθώς οι επιπτώσεις της δεν είναι ακόμη πλήρως κατανοητές.«Η παρέμβαση στον καιρό εγείρει κάθε είδους ηθικά ερωτήματα, καθώς η αλλαγή των καιρικών συνθηκών σε μία χώρα θα μπορούσε να προκαλέσει καταστροφικές συνέπειες σε μια άλλη. Ο καιρός, άλλωστε, δεν αναγνωρίζει πολιτικά σύνορα. Αν δεν υπάρξει προσοχή, η ανεξέλεγκτη χρήση αυτής της τεχνολογίας θα μπορούσε να οδηγήσει ακόμη και σε διπλωματικές εντάσεις μεταξύ γειτονικών χωρών, με αμοιβαίες κατηγορίες και ‘πολέμους καιρού’» είναι η άποψη του Γιόχαν Ζακ, ανώτερου μετεωρολόγου της εταιρείας KISTERS. Τι είναι η σπορά νεφών Η σπορά νεφών αποτελεί μια μορφή γεωμηχανικής που χρησιμοποιείται για την πρόκληση βροχόπτωσης σε περιοχές όπου διαφορετικά ίσως να μην έβρεχε. Στα σύννεφα εισάγονται ουσίες όπως ιωδιούχος άργυρος ή κοινό αλάτι οι οποίες λειτουργούν ως πυρήνες συμπύκνωσης. Οι υδρατμοί συγκεντρώνονται γύρω τους και σχηματίζουν παγοκρυστάλλους.Καθώς οι παγοκρύσταλλοι μεγαλώνουν γίνονται αρκετά βαρείς ώστε να πέσουν από το νέφος ως βροχή ή χιόνι ανάλογα με τις καιρικές συνθήκες. Η διαδικασία μπορεί να πραγματοποιηθεί με διάφορους τρόπους όπως απελευθέρωση χημικών ουσιών από το έδαφος, έγχυση υλικών από αεροσκάφη, με εκτόξευση πυραύλων ή βλημάτων μέσα στα σύννεφα.Η τεχνολογία χρησιμοποιείται ήδη σε περισσότερες από 50 χώρες μεταξύ των οποίων οι Ηνωμένες Πολιτείες και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα. Μέχρι σήμερα, οι περισσότερες εφαρμογές πραγματοποιούνται σε μικρή κλίμακα και αποσκοπούν κυρίως στην τοπική αύξηση των βροχοπτώσεων. Η ιδέα του «Καιρικού Ζίου Ζίτσου» Οι ερευνητές της Αριζόνα προτείνουν κάτι πολύ πιο φιλόδοξο: τη χρήση της σποράς νεφών για την αποτροπή ολόκληρων φυσικών καταστροφών.Στη μελέτη τους χρησιμοποίησαν προσομοιώσεις μέσω ενός μεγάλου μοντέλου τεχνητής νοημοσύνης με την ονομασία Aurora, το οποίο έχει σχεδιαστεί για μετεωρολογικές προβλέψεις υψηλής ανάλυσης. Τα αποτελέσματα των προσομοιώσεων ήταν εντυπωσιακά. Σύμφωνα με το μοντέλο: Ο τυφώνας Sandy του 2012 θα μπορούσε να είχε αλλάξει πορεία κατά περίπου 480 χιλιόμετρα αποφεύγοντας τη Νέα Υόρκη. Το κύμα ψύχους στο Τέξας το 2021 θα μπορούσε να είχε καταστεί ηπιότερο αυξάνοντας την ελάχιστη θερμοκρασία κατά περίπου 10 βαθμούς Κελσίου. Ένα ατμοσφαιρικό ποτάμι που προκάλεσε πλημμύρες στην Καλιφόρνια το 2022 θα μπορούσε να είχε μεταφέρει περίπου 5% λιγότερη βροχόπτωση. Φυσικά όλα αυτά προέρχονται από υπολογιστικές προσομοιώσεις και όχι από πραγματικές εφαρμογές.Παρ’ όλα αυτά, οι ερευνητές θεωρούν ότι τα αποτελέσματα δείχνουν μια ελκυστική δυνατότητα για το μέλλον. Στη δημοσίευσή τους στην επιθεώρηση «PLOS Water» αναφέρουν: «Η αυξανόμενη επίδραση των ακραίων καιρικών φαινομένων στην κοινωνία δείχνει ότι οι παραδοσιακές προσεγγίσεις, όπως τα φράγματα, τα αναχώματα και οι ασφαλίσεις, ίσως να μην επαρκούν πλέον για την αντιμετώπιση των συνεπειών αυτών των κινδύνων» αναφέρουν οι ερευνητές.Σύμφωνα με τους ερευνητές το «Καιρικό Ζίου Ζίτσου» προτείνει ένα νέο μοντέλο αντιμετώπισης των ακραίων καιρικών φαινομένων: μικρές, στρατηγικά τοποθετημένες παρεμβάσεις που αξιοποιούν τη φυσική δυναμική της ατμόσφαιρας, με στόχο να εκτρέψουν ή να αποδυναμώσουν επικίνδυνα φαινόμενα πριν προκαλέσουν ζημιές.Όπως υποστηρίζουν πρόκειται για μια προσέγγιση του 21ου αιώνα που επιδιώκει τη συνεργασία με τις δυνάμεις της φύσης αντί της απλής αντίδρασης στις συνέπειές τους. Η γεωμηχανική Η δημοσίευση της μελέτης έρχεται λίγο μετά τη δημοσιότητα που έλαβε μια άλλη αμφιλεγόμενη τεχνική γεωμηχανικής: η τεχνητή μείωση της ηλιακής ακτινοβολίας. Η μέθοδος, γνωστή ως έγχυση αερολυμάτων στη στρατόσφαιρα, προβλέπει την απελευθέρωση τεράστιων ποσοτήτων μικροσκοπικών σωματιδίων θείου στην ανώτερη ατμόσφαιρα.Τα σωματίδια αυτά μπορούν να παραμείνουν εκεί για χρόνια, αντανακλώντας μέρος της ηλιακής ενέργειας πίσω στο Διάστημα. Οι υπολογιστικές προσομοιώσεις δείχνουν ότι η τεχνική αυτή θα μπορούσε να περιορίσει την υπερθέρμανση του πλανήτη και να μειώσει σημαντικά τη διάρκεια και την ένταση των θαλάσσιων κυμάτων καύσωνα.Ωστόσο, παραμένει εξαιρετικά αμφιλεγόμενη, καθώς οι επιστήμονες δεν γνωρίζουν ακόμη ποιες θα μπορούσαν να είναι οι μακροπρόθεσμες συνέπειές της στα οικοσυστήματα και το κλίμα. Η συν-συγγραφέας της σχετικής έρευνας, καθηγήτρια Φίμπι Ζάρνετσκι του Πολιτειακού Πανεπιστημίου του Μίσιγκαν, προειδοποιεί: «Γνωρίζουμε ελάχιστα για τις οικολογικές επιπτώσεις αυτών των παρεμβάσεων» https://www.naftemporiki.gr/techscience/2129025/epistimones-proteinoyn-ena-kairiko-zioy-zitsoy-gia-tin-antimetopisi-toy-kaysona/

Η σκοτεινή διάσταση δίπλα μας. Πώς συνδέονται δύο από τα μεγαλύτερα μυστήρια του σύμπαντος, η σκοτεινή ενέργεια και η σκοτεινή ύλη. Όταν κοιτάμε ένα παγόβουνο αυτό που βλέπουμε πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας είναι ένα πολύ μικρό τμήμα του σε σχέση με τον τεράστιο όγκο που είναι αόρατος και βυθισμένος στη θάλασσα. Το σύμπαν μας είναι σαν ένα τεράστιο παγόβουνο. Το ορατό του κομμάτι, τα άστρα, οι πλανήτες, εμείς οι ίδιοι, είναι μόλις το 5% του συνόλου. Το υπόλοιπο 95% είναι αόρατο και μυστηριώδες. Συνίσταται από την σκοτεινή ενέργεια, στην οποία αποδίδεται η επιταχυνόμενη διαστολή του σύμπαντος και την σκοτεινή ύλη, η βαρύτητα της οποίας δεν αφήνει τους γαλαξίες να διαλυθούν.Μέχρι σήμερα, οι φυσικοί θεωρούσαν ότι σκοτεινή ενέργεια και σκοτεινή ύλη δεν έχουν καμία σχέση μεταξύ τους. Άλλωστε δεν υπήρχε κάποιος ιδιαίτερος λόγος που να συσχετίζει τις δύο αυτές έννοιες οι οποίες εισήχθησαν αυθαίρετα για να δικαιολογήσουν τα αναμφισβήτητα παρατηρησιακά αστρονομικά δεδομένα. Μέχρι που οι φυσικοί Miguel Montero, Cumrun Vafa και Irene Valenzuela το 2022 στο άρθρο τους με τίτλο «The Dark Dimension and the Swampland«, πρότειναν κάτι εντυπωσιακά απλό και κομψό στο πλαίσιο της θεωρίας χορδών και του λεγόμενου προγράμματος swampland: την πρωτοποριακή ιδέα της «σκοτεινής διάστασης», σύμφωνα με την οποία θα μπορούσε (σε αυτό το θεωρητικό πλαίσιο), η σκοτεινή ύλη και η σκοτεινή ενέργεια να είναι στην πραγματικότητα οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος.Εκεί υποστηρίζουν ότι η εξαιρετικά μικρή, αλλά μη μηδενική, τιμή της σκοτεινής ενέργειας που παρατηρούμε στο σύμπαν μας και εκφράζεται από την κοσμολογική σταθερά Λ, οδηγεί κάτω από ορισμένες θεωρητικές υποθέσεις του swampland(1), στην ύπαρξη μιας επιπλέον «μεσοσκοπικής» διάστασης καθώς και μιας ολόκληρης «οικογένειας» ελαφρών σωματιδίων που την συνοδεύει.Σύμφωνα με την θεωρία των χορδών, το σύμπαν μας δεν έχει μόνο τις 4 γνωστές μας διαστάσεις (3 χωρικές + χρόνος), αλλά συνολικά 10 (αυτό αποτελεί θεωρητική πρόβλεψη της θεωρίας και δεν έχει επιβεβαιωθεί πειραματικά). Τις υπόλοιπες 6 δεν τις αντιλαμβανόμαστε γιατί είναι «διπλωμένες» στον εαυτό τους σε αδιανόητα μικρό μέγεθος, δισεκατομμύρια φορές μικρότερες από ένα άτομο. Σύμφωνα με την εργασία των Montero et al, η μία από αυτές τις 6 κρυμμένες διαστάσεις είναι πολύ μεγαλύτερη από τις άλλες. Πρόκειται για την επονομαζόμενη «σκοτεινή διάσταση» η οποία έχει μέγεθος της τάξης του 1μm=10-6m (όσο το μέγεθος ενός βακτηρίου). Στον μικρόκοσμο της φυσικής αυτό το μέγεθος είναι τεράστιο.Τώρα τίθεται το ερώτημα, αν υπάρχει μια διάσταση στο μέγεθος ενός βακτηρίου παντού γύρω μας, τότε γιατί δεν την βλέπουμε στο μικροσκόπιο; Η απάντηση είναι ότι το φως και η συνηθισμένη ύλη είναι «παγιδευμένα» στον δικό μας τρισδιάστατο κόσμο. Το φως δεν μπορεί να διεισδύσει σ’ αυτή την επιπλέον διάσταση. Όμως η βαρύτητα μπορεί. Ο μόνος «επισκέπτης» που έχει το ελεύθερο να μπαίνει και να βγαίνει σε αυτή τη διάσταση είναι η βαρύτητα. Μόνο τα βαρυτόνια (τα σωματίδια διαμέσου των οποίων διαδίδεται η βαρυτική δύναμη) μπαίνουν και βγαίνουν σε αυτή τη διάσταση(2).Η ύπαρξη αυτής της σκοτεινής διάστασης θα μπορούσε να λύσει ταυτόχρονα τους δύο μεγαλύτερους γρίφους της κοσμολογίας: την γέννηση της σκοτεινής ύλης και την φύση της σκοτεινής ενέργειας. ● Όταν τα σωματίδια της βαρύτητας διαρρέουν μέσα σε αυτή την σκοτεινή διάσταση, αρχίζουν να πάλλονται. Αυτή η δόνηση, από τη δική μας οπτική γωνία, τα κάνει να αποκτούν μάζα. Γίνονται βαριά «σκοτεινά βαρυτόνια». Αυτή η «μάζα» δεν προκύπτει από κυριολεκτική δόνηση, αλλά από την κβαντισμένη ορμή των σωματιδίων μέσα στην επιπλέον διάσταση (μηχανισμός Kaluza–Klein). Αυτά τα σωματίδια έχουν μάζα αλλά δεν αλληλεπιδρούν με το φως, συμπεριφέρονται δηλαδή ακριβώς όπως η σκοτεινή ύλη. ● Τα μαθηματικά της θεωρίας δείχνουν ότι η σκοτεινή ενέργεια είναι εκείνη που καθορίζει το μέγεθος της σκοτεινής διάστασης. Το γεγονός ότι η κοσμολογική σταθερά Λ έχει μια τόσο μικρή τιμή στο σύμπαν μας, σημαίνει αναπόφευκτα ότι η διάσταση πρέπει να έχει μέγεθος της τάξης του ενός μικρομέτρου ().Το πιο συναρπαστικό στοιχείο της θεωρίας είναι ότι κάνει το σύμπαν να βγάζει νόημα ως σύνολο. Αν η διάσταση αυτή αλλάξει έστω και ελάχιστα μέγεθος κατά την εξέλιξη του σύμπαντος, τότε αλλάζουν ταυτόχρονα και η σκοτεινή ύλη και η σκοτεινή ενέργεια. Αυτό ταιριάζει με τα πρόσφατα δεδομένα από το τηλεσκόπιο DESI, τα οποία έδειξαν ότι η σκοτεινή ενέργεια δεν είναι μια σταθερή, αμετάβλητη δύναμη, αλλά εξελίσσεται με τον χρόνο. Συγκεκριμένα, πρόσφατες αναλύσεις δείχνουν ότι η σκοτεινή ενέργεια έφτασε στη μέγιστη ισχύ της πριν από περίπου 2 δισεκατομμύρια χρόνια και έκτοτε εξασθενεί. Η εξέλιξη αυτή δίνει τέλος στο παράδοξο του «καθεστώτος φάντασμα» – την ψευδαίσθηση δηλαδή ότι η σκοτεινή ενέργεια σε μια προηγούμενη εποχή δυνάμωνε με την πάροδο του χρόνου (καθώς το σύμπαν διαστελλόταν) παραβιάζοντας τη διατήρηση της ενέργειας – αφού η παρατηρούμενη συμπεριφορά οφείλεται απλώς σε μια φυσική μεταφορά ενέργειας ανάμεσα στη σκοτεινή ύλη και τη σκοτεινή ενέργεια. Παράλληλα, επιστημονικές μελέτες του 2024-2025 δείχνουν ότι η αλληλεπίδρασή τους μπορεί να λύσει ένα από τα μεγαλύτερα τρέχοντα προβλήματα της κοσμολογίας: την «διαφορά Hubble» (Hubble tension), καθώς γεφυρώνει την ανεξήγητη διαφωνία (περίπου 9%) που καταγράφεται ανάμεσα στις μετρήσεις του ρυθμού διαστολής στο πρώιμο και στο σύγχρονο σύμπαν.Επιπλέον, η ύπαρξη της σκοτεινής διάστασης παράγει ελέγξιμες προβλέψεις για το μέλλον. Αν η σκοτεινή ύλη αλληλεπιδρά με τον εαυτό της μέσω μιας νέας δύναμης σε αυτή τη διάσταση, θα μπορούσε να αφήνει ορατά αστροφυσικά αποτυπώματα, όπως τον σχηματισμό χαρακτηριστικών «παλιρροιακών ουρών», εκτεταμένων ρευμάτων από άστρα και αέρια, πίσω από γαλαξίες που συγκρούονται.Η σκοτεινή διάσταση λοιπόν δεν είναι κάποιος μυστικιστικός άλλος κόσμος δίπλα μας. Είναι μια πιθανή φυσική ιδιότητα του χώρου, μια έξτρα «πτυχή» μεγέθους ενός βακτηρίου, την οποία διαπερνά η βαρύτητα, η οποία μπορεί να συνδέεται με την σκοτεινή ύλη και να καθορίζεται από την σκοτεινή ενέργεια, προσφέροντας ένα ενιαίο και κομψό θεωρητικό πλαίσιο(3) για την κατανόηση αυτών των μυστηρίων. διαβάστε περισσότερες λεπτομέρειες: A Dark Dimension Could Link Two of the Universe’s Great Unknowns – https://www.quantamagazine.org/a-dark-dimension-could-link-two-of-the-universes-great-unknowns-20260622/ παρατηρήσεις: (1) βάλτος ή τέλμα (2) Γι αυτό η βαρυτική δύναμη φαίνεται ασθενής (σε σχέση με τις άλλες δυνάμεις) διότι «απλώνεται» στις επιπλέον διαστάσεις που δεν μπορούμε να αντιληφθούμε. (3) εφόσον αποδειχθεί σωστό

Η NASA ανακοινώνει διαστημικούς περιπατητές για εργασίες επισκευής ρομποτικού βραχίονα. Οι προετοιμασίες για τον διαστημικό περίπατο γέμισαν το πρόγραμμα στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό την Τρίτη, καθώς δύο αστροναύτες προετοιμάζονται για τις εργασίες εξωτερικής επισκευής ρομποτικής της επόμενης εβδομάδας. Η συντήρηση του CubeSat και οι οφθαλμολογικοί έλεγχοι ολοκλήρωσαν την ημέρα για το πλήρωμα της Αποστολής 74 .Οι μηχανικοί πτήσης της NASA, Κρις Γουίλιαμς και Τζέσικα Μέιρ, θα φορέσουν για άλλη μια φορά τις διαστημικές τους στολές και θα συνεργαστούν στο κενό του διαστήματος για να επισκευάσουν μια άρθρωση του καρπού στον ρομποτικό βραχίονα Canadarm2, ξεκινώντας στις 8:35 π.μ. EDT την Τρίτη 30 Ιουνίου . Το δίδυμο θα περάσει περίπου έξι ώρες και 40 λεπτά στο εξωτερικό του τροχιακού εργαστηρίου, αντικαθιστώντας την δυσλειτουργική άρθρωση του καρπού στον Canadarm2, η οποία λειτουργεί για πάνω από 25 χρόνια. Η NASA και η Καναδική Διαστημική Υπηρεσία (CSA) ανέλυσαν το πρόβλημα και κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι ένας διαστημικός περίπατος ήταν απαραίτητος για την αντικατάσταση της άρθρωσης του καρπού με μια εφεδρική που υπάρχει ήδη στον σταθμό. Οι αξιωματούχοι της NASA και της CSA θα κάνουν μια προεπισκόπηση των επερχόμενων εργασιών του διαστημικού περιπάτου κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου στο κανάλι YouTube της NASA στις 2 μ.μ. την Πέμπτη 25 Ιουνίου.Ο Γουίλιαμς δοκίμασε τη διαστημική του στολή την Τρίτη και τη δοκίμασε στην ηλεκτροκίνητη διαμόρφωσή της με τη βοήθεια της μηχανικού πτήσης Σόφι Αντενό από την ESA (Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Διαστήματος). Το δίδυμο εργάστηκε μέσα στον αεροθάλαμο Quest ελέγχοντας την άνεση και την κινητικότητα της στολής υπό πίεση, καθώς και τα συστήματα επικοινωνιών και υποστήριξης ζωής, ενώ μηχανικοί στο έδαφος παρακολουθούσαν.Στη συνέχεια, ο Γουίλιαμς ενώθηκε με τη Μέιρ και εξέτασε σε έναν υπολογιστή μια τρισδιάστατη διαδραστική κινούμενη εικόνα των διαδικασιών και των ελιγμών που θα χρησιμοποιήσουν για να επαναφέρουν το Canadarm2 σε πλήρη κίνηση. Στη συνέχεια, το ζευγάρι ανέλαβε εκ περιτροπής την επισκευή πακέτων τζετ έκτακτης ανάγκης που θα εγκατασταθούν στις διαστημικές στολές την ημέρα που θα ξεκινήσει ο διαστημικός περίπατος. Η Μέιρ εγκατέστησε επίσης μπαταρίες μέσα στα εργαλεία λαβής πιστολιού - σχεδιασμένα ειδικά για μικροβαρύτητα - που θα χρησιμοποιήσουν για να εργαστούν στον ρομποτικό βραχίονα.Ο Adenot και ο μηχανικός πτήσης της NASA , Jack Hathaway , ο οποίος θα παρακολουθεί τους διαστημικούς περιπατητές από το εσωτερικό του τροχιακού σταθμού, μελέτησαν τους ρόλους υποστήριξης των διαστημικών περιπάτων τους, συμπεριλαμβανομένης της προσεκτικής ρύθμισης του Canadarm2 στη θέση του κατά τη διάρκεια των εργασιών επισκευής. Ο Hathaway είχε επίσης χρόνο για τις εργασίες του CubeSat, αρχικά αφαιρώντας έναν μικρό τροχιακό αναπτυξιακό δορυφόρο που ήταν αποθηκευμένος μέσα στον αεροθάλαμο της εργαστηριακής μονάδας Kibo . Στη συνέχεια, εγκατέστησε ένα σετ CubeSats μέσα στον αναπτυξιακό δορυφόρο NanoRacks CubeSat , ο οποίος σύντομα θα τοποθετηθεί έξω από τον αεροθάλαμο του Kibo για ανάπτυξη σε τροχιά γύρω από τη Γη. Οι μικροσκοπικοί δορυφόροι σχεδιάστηκαν από φοιτητές πανεπιστημίου για μια ποικιλία ερευνών στον τομέα των επικοινωνιών και της τεχνολογίας.Ο διοικητής του σταθμού Σεργκέι Κουντ-Σβερτσκόφ συμμετείχε μαζί με τον μηχανικό πτήσης Σεργκέι Μικάεφ στη μονάδα Harmony για οφθαλμολογικούς ελέγχους χρησιμοποιώντας τυπικό εξοπλισμό ιατρικής απεικόνισης. Οι γιατροί στο έδαφος εξέταζαν πώς η ζωή στο διάστημα επηρεάζει τον αμφιβληστροειδή, τον φακό και τον κερατοειδή. Ο μηχανικός πτήσης της Roscosmos, Αντρέι Φεντιάεφ, συνέχισε να δοκιμάζει εργαλεία τεχνητής νοημοσύνης για την ενίσχυση της αποτελεσματικότητας του πληρώματος και των επικοινωνιών στο διάστημα. Μάθετε περισσότερα για τις δραστηριότητες του διαστημικού σταθμού ακολουθώντας το ιστολόγιο του διαστημικού σταθμού , @space_station στο X, καθώς και τους λογαριασμούς του ISS στο Facebook και στο Instagram . https://www.nasa.gov/blogs/spacestation/2026/06/23/nasa-announces-spacewalkers-for-robotic-arm-repair-work/ Οι αστροναύτες της NASA, Τζέσικα Μέιρ (πάνω) και Κρις Γουίλιαμς, φωτογραφίζονται κατά τη διάρκεια ενός διαστημικού περιπάτου στις 18 Μαρτίου 2026, για την ολοκλήρωση της εγκατάστασης ενός κιτ τροποποίησης ηλιακών συλλεκτών στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό. Roskósmós Οι ηλιακές μπαταρίες του Soyuz MS-29 έχουν δοκιμαστεί. Το επανδρωμένο διαστημόπλοιο προετοιμάζεται για μια πτήση προς τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό (ISS). Οι ειδικοί της Roscosmos χρησιμοποιούν την τεχνολογία "Ηλεκτρομαγνητικού Πεδίου" για να μετατρέψουν το φως σε ηλεκτρική ενέργεια. Μια ειδική βάση, εξοπλισμένη με περίπου 100 ισχυρές δέσμες λέιζερ, φωτίζει τα πάνελ του διαστημικού σκάφους. Αυτό ελέγχει πόσο αποτελεσματικά τα συστήματα μετατρέπουν την ενέργεια του φωτός σε ηλεκτρική ενέργεια. Επιπλέον, η εγκατάσταση εξειδικευμένου εξοπλισμού και εξοπλισμού στη μονάδα καθόδου και στο διαμέρισμα διαβίωσης του διαστημικού σκάφους θα ολοκληρωθεί στον σταθμό εργασίας τις επόμενες ημέρες. https://vk.com/roscosmos?w=wall-30315369_620074

Παίζοντας το παιχνίδι της Σελήνης. Οι αστροναύτες του προγράμματος Απόλλων έκαναν μια προεπισκόπηση των ρόλων τους ως γεωλόγοι σεληνιακού πεδίου στην Κοιλάδα των Δέκα Χιλιάδων Καπνών της Αλάσκας. Κατά την προετοιμασία τους για την επίσκεψη στην επιφάνεια της Σελήνης, οι μελλοντικοί σεληνιακοί εξερευνητές στο πρόγραμμα Apollo της NASA αρχικά επισκέφθηκαν μια ποικιλία από άγνωστα τοπία στη Γη. Μερικά από αυτά τα ταξίδια, τα καλοκαίρια του 1965 και του 1966, οδήγησαν αστροναύτες στο απομακρυσμένο Εθνικό Πάρκο Katmai της Αλάσκας για προσομοιώσεις γεωλογίας πεδίου σε περιβάλλοντα παρόμοια με τη Σελήνη.Σε μια άσκηση, την οποία ονόμασαν «παίζοντας το παιχνίδι της Σελήνης», ζεύγη αστροναυτών τοποθετήθηκαν σε άγνωστες τοποθεσίες πεδίου και τους ζητήθηκε να προσποιηθούν ότι βρίσκονταν στη Σελήνη. Σύμφωνα με την αφήγηση του William Phinney, συντονιστή επιστημονικής εκπαίδευσης του Apollo, τους ανατέθηκε η συλλογή αντιπροσωπευτικών γεωλογικών δειγμάτων και η εξάσκηση στον τρόπο επικοινωνίας των παρατηρήσεών τους στους επιστήμονες.Το σκηνικό στην Αλάσκα για το παιχνίδι της Σελήνης ήταν ένα ασυνήθιστο ηφαιστειακό τοπίο που ονομάζεται Κοιλάδα με τους Δέκα Χιλιάδες Καπνούς. Η κοιλάδα είναι γεμάτη με συντρίμμια που αποτέθηκαν από την έκρηξη του Novarupta το 1912 - το μεγαλύτερο ηφαιστειακό συμβάν στη Γη τον 20ό αιώνα.Οι παραπάνω εικόνες, που ελήφθησαν στις 29 Σεπτεμβρίου 2025, με το OLI  (Operational Land Imager) στο  Landsat 9 , δείχνουν την τεράστια ροή τέφρας που εναποτέθηκε από το Novarupta. Το στρώμα έχει πάχος έως και 200 μέτρα και τοποθετήθηκε σε καυτή θερμοκρασία 1.380 βαθμών Φαρενάιτ (750 βαθμοί Κελσίου). Η Κοιλάδα με τους Δέκα Χιλιάδες Καπνούς, που φαίνεται στην παρακάτω φωτογραφία του 1917, ονομάστηκε έτσι λόγω της αφθονίας των φουμαρολών — αεραγωγών που εκπέμπουν αέριο και ατμό — που γέμισαν την κοιλάδα για μια δεκαετία μετά την έκρηξη. Μερικές εκατοντάδες παρέμειναν για περισσότερα από 10 χρόνια, με μερικές να διαρκούν μέχρι τη δεκαετία του 1990.Αρχικά, οι επιστήμονες υποψιάζονταν ότι η τεράστια έκρηξη συνέβη στο όρος Κατμάι, ένα γειτονικό ηφαίστειο με μια μεγάλη καλντέρα που βρίσκεται 10 χιλιόμετρα ανατολικά του θόλου του Νοβαρούπτα. Ωστόσο, αργότερα διαπίστωσαν ότι η έκρηξη στην πραγματικότητα συνέβη στο Νοβαρούπτα - το όνομα του οποίου σημαίνει «νέα έκρηξη» - αφού έκλεψε μάγμα από κάτω από το Κατμάι. Καθώς ο θάλαμος μάγματος άδειασε, το Κατμάι κατέρρευσε , σχηματίζοντας την καλντέρα πλάτους 4 χιλιομέτρων που υπάρχει σήμερα.Το ηφαιστειακό τοπίο στην Κοιλάδα των Δέκα Χιλιάδων Καπνών είναι πολύ πιο φρέσκο από τις αρχαίες ροές λάβας που σχημάτισαν τα ηφαιστειακά χαρακτηριστικά της Σελήνης. Αλλά για τους αστροναύτες του Απόλλωνα, προσέφερε μια «εξαιρετική ευκαιρία να δουν ηφαιστειακά υλικά και γεωμορφές σε σχεδόν άψογη κατάσταση», έγραψε ο Phinney. Μελέτησαν στοιχεία για φουμαρόλες και εξέτασαν κάθετα τμήματα των αποθέσεων όπου τα ρέματα είχαν διαβρώσει βαθιά φαράγγια. 9 Ιουνίου 1991 Οι ερευνητές συνεχίζουν να επισκέπτονται αυτήν την άγρια φύση της Αλάσκας αναζητώντας στοιχεία που θα μπορούσαν να βοηθήσουν στην αποκρυπτογράφηση της γεωλογίας της Σελήνης και του Άρη. Το 2024, η Ομάδα Πεδίου Οργάνων Goddard (GIFT) οδοιπορούσε στην Κοιλάδα των Δέκα Χιλιάδων Καπνών για να μελετήσει το παγωμένο ηφαιστειακό τοπίο της . Όπως και η κοιλάδα, ο Άρης περιέχει παγετώνες και στρώματα πάγου με στρώσεις σκόνης και στάχτης, ένα δυναμικό και δύσκολο στην ερμηνεία περιβάλλον.Προωθώντας την σεληνιακή επιστήμη, η ομάδα GIFT συνέλεξε επίσης δείγματα από βραχώδεις σχηματισμούς συγκρίσιμους με τους θόλους Gruithuisen της Σελήνης . Αυτά τα μυστηριώδη χαρακτηριστικά αποτελούνται από σκληρυμένη λάβα με διαφορετική σύνθεση από τον περιβάλλοντα βράχο. Με περισσότερα να μάθουμε για τον πλησιέστερο ουράνιο γείτονά μας, το πνεύμα του παιχνιδιού της Σελήνης ζει και στον 21ο αιώνα. Εικόνες του Παρατηρητηρίου της Γης της NASA από τη Lauren Dauphin, χρησιμοποιώντας δεδομένα Landsat από την Αμερικανική Γεωλογική Υπηρεσία. Φωτογραφίες από φωτογραφίες αποστολών Katmai της National Geographic Society , Αρχεία και Ειδικές Συλλογές, Βιβλιοθήκη Κοινοπραξίας, Πανεπιστήμιο της Αλάσκας, Anchorage, και από το Πρόγραμμα Κινδύνων Ηφαιστείων της Αμερικανικής Γεωλογικής Υπηρεσίας . Ιστορία από τη Lindsey Doermann.

Ιστολόγιο Curiosity, Sols 4927–4933: Ας οδηγήσουμε σε αυτήν την ομαλή περιοχή. Ημερομηνία σχεδιασμού για τη Γη: Πέμπτη, 18 Ιουνίου 2026 Στην περιοχή που εξερευνά αυτή τη στιγμή το Curiosity, η επιστημονική ομάδα έχει χαρτογραφήσει αρκετές περιοχές με διαφορετική υφή επιφάνειας στις τροχιακές εικόνες. Αν θέλετε να ρίξετε μια ματιά μόνοι σας σε αυτό που υπάρχει να δείτε, ελέγξτε τον χάρτη "Πού είναι το Curiosity;". Θα ανακαλύψετε διαφορετικές αποχρώσεις του πορτοκαλί και του μπεζ, καθώς και πιο τραχιές και πιο λείες υφές. Αυτό χρησιμοποιούν οι γεωμορφολόγοι της ομάδας μας για να χαρτογραφήσουν τις περιοχές εξερεύνησης από το ρόβερ. Φυσικά, στη συνέχεια συμπληρώνουμε όλα αυτά με εικόνες εδάφους, συμπεριλαμβανομένης της εξατομικευμένης "απεικόνισης κατεύθυνσης κίνησης", η οποία λαμβάνεται μετά από κάθε κίνηση από την Κάμερα Ιστού. Ο σχεδιασμός κίνησης γίνεται χρησιμοποιώντας έναν συνδυασμό όλων αυτών των πληροφοριών. Δεν θα πρέπει λοιπόν να υπάρχουν εκπλήξεις, σωστά;Τη Δευτέρα, η ομάδα σχεδίασε τρία ηλιακά ραντάρ (sols) για να προετοιμαστεί για τον σχεδιασμό της Πέμπτης, λαμβάνοντας υπόψη το ομοσπονδιακό αργιακό Σαββατοκύριακο των ΗΠΑ. Ο χώρος εργασίας αποδείχθηκε λίγο αγκαθωτός, επομένως δεν μπορέσαμε να βρούμε μια περιοχή που θα μπορούσαμε να ερευνήσουμε με DRT. Το APXS βρήκε ακόμα έναν καλό στόχο για το βραχώδες υπόστρωμα, τον "Rio Baker", ο οποίος είχε επίσης τεκμηρίωση MAHLI. Επιπλέον, η ChemCam διερεύνησε τη "Rica Aventura", ένα βραχώδες υπόστρωμα με υφή, και την "Tabebuia", ένα πιο σκούρο μεμονωμένο μπλοκ, χρησιμοποιώντας το LIBS της και διεξήγαγε μια παθητική φασματική παρατήρηση σε ένα δεύτερο σκοτεινό πλωτό μπλοκ που ονομάζεται "Lago Ranco". Φυσικά, η ομάδα ήθελε επίσης να εξετάσει την απόσταση με την απομακρυσμένη απεικόνιση της ChemCam, επεκτείνοντας την έρευνά μας για την εμφάνιση της βάσης της Κορδιγιέρα.Η απεικόνιση βρίσκεται πάντα ψηλά στη λίστα. Στο σχέδιο της Δευτέρας, η Mastcam εξετάζει τους σύγχρονους αμμόλοφους με το μωσαϊκό «Tacaza», και περισσότερα μωσαϊκά που προσβλέπουν στους μελλοντικούς χώρους στάθμευσης, μερικοί από τους οποίους φαίνονταν πολύ ομαλοί από εκείνο το σημείο θέασης. Συνεχίζουμε επίσης τις περιβαλλοντικές και ατμοσφαιρικές παρατηρήσεις μας αναζητώντας φαινόμενα σκόνης, την αδιαφάνεια της ατμόσφαιρας και παρακολουθώντας την πίεση και τη θερμοκρασία. Μετά από όλα αυτά, το ρόβερ οδήγησε περίπου 35 μέτρα (περίπου 115 πόδια) σε μια περιοχή που φαινόταν πολύ ομαλή σε όλες τις εικόνες που είχαμε διαθέσιμες σε εκείνο το σημείο. Ελπίζαμε λοιπόν σε ένα καλό σημείο για να αναπτύξουμε το DRT, αλλά δεν πιστεύαμε ότι θα μπορούσαμε να μας εκπλήξει.Η διαδρομή τελείωσε ακριβώς όπως είχε προγραμματιστεί, ακριβώς στη μέση αυτής της — από απόσταση — ομαλής περιοχής. Αλλά όταν ανοίξαμε τις εικόνες μετά την διαδρομή το πρωί της Πέμπτης, όλοι αντιδράσαμε με μεγάλη έκπληξη. Από κοντά, η θέση στάθμευσης φαίνεται κάθε άλλο παρά ομαλή. Μπορείτε να δείτε την έκπληξη στην εικόνα τίτλου αυτού του ιστολογίου. Υπάρχουν πολύγωνα, φλέβες, ελασματοποίηση και πιθανώς περισσότερα, μόλις εξετάσουμε τις εικόνες υψηλότερης ανάλυσης που τραβήχτηκαν σήμερα. Η «υψηλότερη ανάλυση» είναι το κλειδί για το γιατί μας περίμενε μια τέτοια έκπληξη! Τα χαρακτηριστικά είναι αρκετά μικρά, μερικών εκατοστών σε πλάτος, και επομένως δεν μπορούσαμε να τα δούμε στις τροχιακές εικόνες ή από απόσταση στις εικόνες της κάμερας πλοήγησης και του ιστού. Η ανάλυση της κάμερας από απόσταση δεν είναι αρκετή για να τα δούμε. Αλλά από κοντά, το έδαφος αποκάλυψε όλη του την ομορφιά! Και είμαι σίγουρος ότι θα υπάρξουν περισσότερα στην ακόμη υψηλότερη ανάλυση των σημερινών εικόνων απεικόνισης MAHLI και ChemCam RMI!Τι σχεδιάσαμε λοιπόν αφού πήραμε μια ανάσα την Πέμπτη; Πρώτα, το μαντέψατε, εικόνες, εικόνες και περισσότερες εικόνες. Η Mastcam τραβάει ένα πλήρες πανόραμα με το «αριστερό» της μάτι και προσθέτει μια σειρά από πιο κοντινά ψηφιδωτά με το «δεξί» της μάτι υψηλότερης ανάλυσης. Επιπλέον, υπάρχει μια εικόνα ChemCam Remote Micro Imager για την καταγραφή δομών πιο μακριά σε υψηλή ανάλυση. Η ChemCam διερευνά τρεις στόχους χρησιμοποιώντας LIBS: Το «Rio Chimore» είναι μια πιο ανοιχτόχρωμη ζώνη. Μπορείτε να δείτε μερικούς από αυτούς και στην εικόνα εξωφύλλου αυτού του ιστολογίου. Οι άλλοι δύο στόχοι LIBS είναι το «Rio de Lava», ένας στόχος με φλέβες, και το «Rio de Salta», ένα από τα πολύγωνα. Η APXS εξετάζει επίσης το βραχώδες υπόστρωμα και τις κορυφογραμμές, τους στόχους «Pampa Grande» και «Iquique Ridge». Η MAHLI έχει την προαναφερθείσα κοντινή ματιά με «χειροκίνητο φακό». Ας δούμε τι θα ανακαλύψουμε όταν λάβουμε αυτές τις εικόνες.Τελικά, το Curiosity ανέβηκε τον λόφο σε ένα πολύ ομαλό έδαφος που ήταν απλώς γεμάτο με μικροσκοπικά πολύγωνα. Ας δούμε αν μας περιμένει μια άλλη έκπληξη που θα αντηχεί γύρω από όλα τα γραφεία μας — και σε δύο ηπείρους, καθώς είχα την τύχη να είμαι από τους πρώτους, εδώ στην Αγγλία (Ή μήπως ήταν οι Γάλλοι συνάδελφοί μας στο ChemCam, οι οποίοι βρίσκονται σε μια ζώνη ώρας μία ώρα μπροστά μου;). Όποια και αν είναι η περίπτωση, αυτό το έδαφος έχει πολλά να πει για τη γεωλογική ιστορία του Άρη! https://science.nasa.gov/blog/curiosity-blog-sols-4927-4933-lets-drive-to-that-smooth-area/ Το ρόβερ Curiosity της NASA για τον Άρη έλαβε αυτήν την εικόνα που δείχνει μια εκπληκτική ποικιλία πολυγώνων, φλεβών και άλλων χαρακτηριστικών υφής που περιμένουν έρευνα από την ομάδα του Mars Science Laboratory. Το Curiosity κατέγραψε την εικόνα χρησιμοποιώντας την αριστερή κάμερα πλοήγησης στις 17 Ιουνίου 2026 – 4928η ηλιακή ώρα, ή 4.928η ημέρα του Άρη της αποστολής του Mars Science Laboratory – στις 17:47:52 UTC.

Ο «ΔΑΙΔΑΛΟΣ» ανάμεσα στους κορυφαίους υπερυπολογιστές παγκοσμίως. Ο «ΔΑΙΔΑΛΟΣ» και το νέο Κέντρο Δεδομένων θα εγκατασταθούν στο Τεχνολογικό Πολιτιστικό Πάρκο Λαυρίου του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου. Στις διεθνείς λίστες TOP500 και Green500, τις δύο πλέον αναγνωρισμένες παγκόσμιες κατατάξεις υπερυπολογιστών κατατάσσεται και επίσημα ο «ΔΑΙΔΑΛΟΣ» που υλοποιείται από το Εθνικό Δίκτυο Υποδομών Τεχνολογίας και Έρευνας (ΕΔΥΤΕ Α.Ε. – GRNET), φορέα του Υπουργείου Ψηφιακής Διακυβέρνησης και Τεχνητής Νοημοσύνης.Οι λίστες TOP500 και Green500 δημοσιεύτηκαν στο Αμβούργο της Γερμανίας, στο πλαίσιο του ISC 2026, σύμφωνα με τη σχετική ανακοίνωση της Ευρωπαϊκής Κοινοπραξίας Υπολογιστών Υψηλής Απόδοσης (EuroHPC JU). Ο «ΔΑΙΔΑΛΟΣ» κατέλαβε την 31η θέση της λίστας TOP500 και την 23η της λίστας Green500, ενισχύοντας την παρουσία της Ελλάδας στο διεθνή χάρτη της υπολογιστικής υψηλών επιδόσεων και της ενεργειακά αποδοτικής υπερυπολογιστικής. Επισημαίνεται ότι ο υπερυπολογιστής που θα εγκατασταθεί στο Λαύριο εντάσσεται ανάμεσα στα ισχυρότερα συστήματα της EuroHPC, μαζί με άλλους ευρωπαϊκούς υπερυπολογιστές, όπως οι JUPITER της Γερμανίας, LUMI της Φιλανδίας, Leonardo της Ιταλίας και Arrhenius της Σουηδίας.Σημειώνεται ότι το σύστημα του «ΔΑΙΔΑΛΟΥ» βασίζεται στην αρχιτεκτονική της Hewlett Packard Enterprise (HPE) με επιταχυντές NVIDIA GH200 και τεχνολογία άμεσης υγρής ψύξης, ενώ η μετρούμενη επίδοσή του είναι τα 85,69 petaflops. Πρόκειται δηλαδή για το ισχυρότερο υπολογιστικό σύστημα στην Ελλάδα έως σήμερα, αλλά και για την πρώτη ένταξη της χώρας σε ανάλογες λίστες.Ο «ΔΑΙΔΑΛΟΣ» και το νέο Κέντρο Δεδομένων θα εγκατασταθούν στο Τεχνολογικό Πολιτιστικό Πάρκο Λαυρίου του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου, στο ιστορικό κτίριο του πρώην Ηλεκτρικού Σταθμού, αναγνωρισμένο μνημείο της σύγχρονης βιομηχανικής κληρονομιάς.Η υποδομή έχει σχεδιαστεί με γνώμονα τη βιωσιμότητα, αξιοποιώντας ανανεώσιμες πηγές ενέργειας και προηγμένα συστήματα ψύξης, με στόχο τη μείωση της ενεργειακής κατανάλωσης. Το έργο υλοποιείται από την ΕΔΥΤΕ Α.Ε. – GRNET, στο πλαίσιο του Εθνικού Σχεδίου Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας «Ελλάδα 2.0», με τη χρηματοδότηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης – NextGenerationEU και της Κοινής Επιχείρησης EuroHPC JU. Ο «ΔΑΙΔΑΛΟΣ» αναμένεται να τεθεί σε λειτουργία το επόμενο διάστημα, στη διάθεση της ελληνικής και ευρωπαϊκής ερευνητικής, ακαδημαϊκής και επιστημονικής κοινότητας, καθώς και της βιομηχανίας και του δημόσιου τομέα. Οι λίστες TOP500 & GREEN500 Η λίστα TOP500 κατατάσσει τους 500 ισχυρότερους υπερυπολογιστές στον κόσμο, με βάση τη μετρούμενη υπολογιστική τους επίδοση στο διεθνώς αναγνωρισμένο LINPACK Benchmark. Αποτυπώνεται η μέγιστη σχετική ταχύτητα, βάσει της οποίας τα υπερυπολογιστικά συστήματα εκτελούν πολύπλοκους μαθηματικούς υπολογισμούς. Η λίστα Green500 κατατάσσει τα συστήματα της TOP500, με βάση την ενεργειακή τους αποδοτικότητα, δηλαδή την υπολογιστική ισχύ που παράγουν σε σχέση με την ενέργεια που καταναλώνουν. Η παρουσία του «ΔΑΙΔΑΛΟΥ» και στις δύο λίστες αναδεικνύει τον συνδυασμό υψηλής υπολογιστικής ισχύος και βιώσιμης λειτουργίας. Ο «ΔΑΙΔΑΛΟΣ» και η χρήση δεδομένων Ο «ΔΑΙΔΑΛΟΣ» αποτελεί κρίσιμη υποδομή για την υποστήριξη προηγμένων εφαρμογών στην Τεχνητή Νοημοσύνη, την επιστημονική έρευνα, την ανάλυση μεγάλου όγκου δεδομένων και την καινοτομία. Η υπολογιστική του ισχύς θα μπορεί να αξιοποιηθεί σε τομείς όπως, η προσωποποιημένη υγεία, η κλιματική έρευνα, η Δημόσια Διοίκηση, η κυβερνοασφάλεια, η ελληνική γλώσσα και ο πολιτισμός κ.ά. Παράλληλα, θα αποτελέσει τον υπολογιστικό πυρήνα του εθνικού Εργοστασίου Τεχνητής Νοημοσύνης «PHAROS», το οποίο αναπτύσσεται στο πλαίσιο του ευρωπαϊκού δικτύου των AI Factories, με την ΕΔΥΤΕ Α.Ε. – GRNET φορέα του Υπουργείου Ψηφιακής Διακυβέρνησης να έχει τον συντονισμό του έργου και τη ΦΑΡΟΣ Α.Ε., θυγατρική εταιρεία του Υπερταμείου και του Υπουργείου Ψηφιακής Διακυβέρνησης και Τεχνητής Νοημοσύνης, να λειτουργεί ως επιχειρηματικός βραχίονας του εγχειρήματος. Η πρωτοβουλία εντάσσεται στο ευρύτερο πλαίσιο πολιτικών και δράσεων για την Τεχνητή Νοημοσύνη στη χώρα, υπό τον συντονιστικό ρόλο της Ειδικής Γραμματείας Τεχνητής Νοημοσύνης και Διακυβέρνησης Δεδομένων, συμβάλλοντας στην ενίσχυση της εθνικής ικανότητας σε κρίσιμες τεχνολογίες και της ψηφιακής κυριαρχίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2128443/o-daidalos-anamesa-stoys-koryfaioys-yperypologistes-pagkosmios/

Ανακαλύφθηκε ο δεινόσαυρος… παγώνι. Πρόκειται για ένα άγνωστο είδος που διέθετε μια μοναδική για δεινόσαυρο ουρά και προσφέρει νέα εξελικτικά στοιχεία για τα πτηνά στη Γη. Ένα νέο γένος και είδος πεναράπτορα δεινοσαύρου που ανακαλύφθηκε στη βόρεια Κίνας προσφέρει νέα και ανατρεπτικά στοιχεία για την ιστορία της εξέλιξης των πτηνών.Οι πεναράπτορες είναι μια οικογένεια δεινοσαύρων που αποτελεί εξελικτικό κλάδο φτερωτών δεινοσαύρων ο οποίος περιλαμβάνει όλους τους σύγχρονους ιπτάμενους οργανισμούς (πτηνά) και τους στενότερους συγγενείς τους. Το νέο είδος που έλαβε την ονομασία Changzhousaurus sinensis έζησε στην περιοχή της σημερινής Κίνας πριν από περίπου 120 εκατομμύρια χρόνια κατά την Πρώιμη Κρητιδική περίοδο.Το ζώο είχε συνολικό μήκος περίπου 34 εκατοστά γεγονός που το κατατάσσει ανάμεσα στους μικρότερους γνωστούς μη πτηνόμορφους θηρόποδους δεινοσαύρους. Παρά το μικρό του μέγεθος το είδος συνδύαζε ανατομικά χαρακτηριστικά που απαντώνται σε διάφορους κλάδους του εξελικτικού δέντρου των πτηνόμορφων δεινοσαύρων.Το Changzhousaurus sinensis θεωρείται πιθανότατα ένα πρώιμο μέλος της γραμμής των δεινόνυχων, μιας ομάδας πεναραπτόρων δεινοσαύρων που περιλαμβάνει τους δρομεοσαύρους και τους τροοδοντίδες. Τα ανατομικά ερωτήματα Κατά τις τελευταίες τρεις δεκαετίες, εντυπωσιακά απολιθώματα τόσο από τις νεότερα αναγνωρισμένες μικρές ομάδες όσο και από τις παραδοσιακές μεγάλες ομάδες των πεναραπτόρων έχουν καλύψει σημαντικά μορφολογικά κενά μεταξύ των κύριων εξελικτικών γραμμών. Παράλληλα έχουν προσφέρει τα αρχαιότερα γνωστά απολιθώματα φτερών, έχουν καταγράψει τις πρώτες ενδείξεις πτήσης στους θηρόποδους δεινοσαύρους, έχουν αποκαλύψει απρόσμενες μορφολογίες και οικολογικές προσαρμογές και έχουν αποδείξει ότι η ομάδα γνώρισε ταχεία εξελικτική διαφοροποίηση κατά τη Μέση Ιουρασική περίοδο.Ιδιαίτερα σημαντικό είναι ότι αυτά τα απολιθώματα έδειξαν πως κάποιοι τύποι φτερώματος, ορισμένες αεροδυναμικές συμπεριφορές και άλλα χαρακτηριστικά που θεωρούνταν αποκλειστικά γνωρίσματα των πρώτων πτηνών εμφανίζονται και σε άλλες ομάδες πεναραπτόρων δεινοσαύρων.Ωστόσο παραμένουν αναπάντητα πολλά κρίσιμα ερωτήματα σχετικά με την ανακατασκευή της εξελικτικής ιστορίας της συμπεριφοράς και της οικολογίας των πενναραπτόριων, καθώς και την ερμηνεία επιμέρους ανατομικών χαρακτηριστικών. Τα απολιθωμένα κατάλοιπα του Changzhousaurus sinensis ανακαλύφθηκαν στον πλούσιο σε απολιθώματα σχηματισμό Jiufotang στη δυτική επαρχία Λιαονίνγκ της Κίνας. Το δείγμα, διατηρημένο σε δύο αντικριστές πλάκες πετρώματος, περιλαμβάνει σχεδόν πλήρη σκελετό μαζί με εκτεταμένα ίχνη φτερώματος που κάλυπταν ολόκληρο το σώμα. Το εύρημα Το Changzhousaurus sinensis διέθετε περίπου 16 εξαιρετικά επιμήκη φτερά στην ουρά, μήκους περίπου τετραπλάσιου του μηριαίου οστού, πολύ μεγαλύτερα από εκείνα παρόμοιων δεινοσαύρων. Τα φτερά αυτά θύμιζαν επιφανειακά τα διακοσμητικά πούπουλα της ουράς ενός παγονιού.Ο δεινόσαυρος είχε επίσης ασυνήθιστα μεγάλες πτέρυγες. Τα πρωτεύοντα φτερά πτήσης του έφταναν περίπου τα 12 εκατοστά, αναλογικά μεγαλύτερα από εκείνα οποιουδήποτε άλλου γνωστού μη πτηνόμορφου πεναράπτορα. Η ανακάλυψη υποδηλώνει ότι η αύξηση της επιφάνειας των φτερών και η επιμήκυνση των άνω άκρων δεν εξελίσσονταν πάντοτε ταυτόχρονα αμφισβητώντας απλοποιημένες θεωρίες για την προέλευση των δομών που σχετίζονται με την πτήση.Μεγάλα φτερά υπήρχαν και στα πίσω άκρα του ζώου, ενισχύοντας τις ενδείξεις ότι ορισμένοι πτηνόμορφοι δεινόσαυροι διέθεταν σχέδιο σώματος με τέσσερις «πτέρυγες». «Η ανακάλυψη αυτή αναδεικνύει την πολυπλοκότητα της πρώιμης εξέλιξης των πενναραπτόριων και εγείρει σημαντικά θεωρητικά και μεθοδολογικά ζητήματα στην έρευνα αυτής της ομάδας» αναφέρει ο παλαιοντολόγος Σινγκ Σου του Ινστιτούτου Παλαιοντολογίας Σπονδυλωτών και Παλαιοανθρωπολογίας της Κινεζικής Ακαδημίας Επιστημών.Μεταξύ αυτών των ζητημάτων περιλαμβάνονται η δημιουργία μιας πιο αξιόπιστης εξελικτικής ταξινόμησης των πενναραπτόρων η κατανόηση της εναέριας συμπεριφοράς και της οικολογίας των πρώιμων μορφών τους, καθώς και ο ακριβής ορισμός των φτερών και των ίδιων των πτηνών. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2128413/anakalyfthike-o-deinosayros-pagoni/

Ο άνθρακας αποκαλύπτει την ηλικία του διαστρικού κομήτη 3I/ATLAS. Είναι τόσο παλιός σχεδόν όσο και το ίδιο το σύμπαν. Ο πιο πρόσφατος διαστρικός επισκέπτης που ανακαλύφθηκε στο ηλιακό μας σύστημα γεννήθηκε σε μια περιοχή του σύμπαντος εντελώς διαφορετική από την δική μας γειτονιά. Σύμφωνα με μια νέα μελέτη, δημιουργήθηκε πολύ πριν σχηματιστεί το ηλιακό σύστημα, στα πρώτα στάδια της κοσμικής ιστορίας.Ο 3I/ATLAS εντοπίστηκε το 2025 και είναι ο τρίτος διαστρικός κομήτης που οι αστρονόμοι έχουν αναγνωρίσει να διασχίζει το ηλιακό μας σύστημα, μετά τους 1I/ʻOumuamua και 2I/Borisov. Έκτοτε, οι αστρονόμοι χρησιμοποίησαν το διαστημικό τηλεσκόπιο James Webb (JWST) και το επίγειο παρατηρητήριο Atacama Large Millimeter/submillimeter Array (ALMA) στη Χιλή για να μελετήσουν τα αέρια που εκτοξεύονταν από τον 3I/ATLAS, καθώς η θερμότητα του Ήλιου εξαέρωνε τα παγωμένα εσωτερικά του στρώματα. Τα χημικά ισότοπα που περιέχονται σε αυτά τα αέρια αποκαλύπτουν στοιχεία για το ασαφές παρελθόν του κομήτη. Μια νέα μελέτη που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Nature [και προδημοσιεύθηκε τον Μάρτιο με τίτλο «Isotopic Evidence for a Cold and Distant Origin of the Interstellar Object 3I/ATLAS«] συμβάλλει περαιτέρω στην κατανόηση της προέλευσής του.Σχεδόν όλοι έχουν ακούσει την μέθοδο ραδιοχρονολόγησης με ραδιενεργό άνθρακα-14. Πρόκειται για μια μέθοδο που προσδιορίζει την ηλικία ενός αντικειμένου από οργανικό υλικό μετρώντας τον λόγο των ισοτόπων του άνθρακα 14C προς 12C. Εκείνο που δεν είναι ευρέως γνωστό είναι ότι ο άνθρακας χρησιμοποιείται και στην λεγόμενη πυρηνική κοσμοχρονολόγηση. Άνθρακας-13, όχι Άνθρακας-14 Όταν οι αστροφυσικοί θέλουν να χρονολογήσουν αστρονομικά αντικείμενα, π.χ. διαστρικούς κομήτες ή πανάρχαια άστρα ηλικίας δισεκατομμυρίων ετών, εφαρμόζεται μια διαφορετική μέθοδος, η οποία μελετά τον λόγο δύο σταθερών ισοτόπων: του 12C προς τον 13C. Αυτή η μέθοδος δεν βασίζεται στη ραδιενεργή διάσπαση, αλλά στην γαλαξιακή πυρηνοσύνθεση(*). Στα πρώτα λεπτά μετά τη Μεγάλη Έκρηξη δημιουργήθηκαν κυρίως υδρογόνο και ήλιο και ελάχιστες ποσότητες βαρύτερων στοιχείων όπως ο άνθρακας. Στην ουσία μετά δεν υπήρχε άνθρακας. Στο εσωτερικό των πρώτων γιγαντιαίων άστρων που σχηματίστηκαν στο σύμπαν, δημιουργήθηκαν μεγάλες ποσότητες άνθρακα-12. Ο άνθρακας-13 είναι ένα «δευτερογενές» προίόν. Για να παραχθεί, πρέπει ένα άστρο όπως ο δικός μας Ήλιος να σχηματιστεί περιέχοντας ήδη τον 12C που προέκυψε από τα άστρα των προηγούμενων γενεών. Κατά τη διάρκεια της ζωής του, το άστρο μετατρέπει ένα μέρος αυτού του 12C σε 13C μέσω διαδοχικών πυρηνικών αντιδράσεων (κύκλος CNO).Καθώς περνούν δισεκατομμύρια χρόνια, ολοένα και περισσότερα άστρα ζουν και πεθαίνουν, και η συνολική ποσότητα του 13C στους γαλαξίες του σύμπαντος αυξάνεται συνεχώς σε σχέση με τον 12C. Έτσι, αν οι αστρονόμοι μελετώντας ένα αστρονομικό σώμα βρουν ότι έχει εξαιρετικά μικρή αναλογία 12C/13C, καταλαβαίνουν ότι το υλικό του δημιουργήθηκε πριν από πολλά δισεκατομμύρια χρόνια, όταν δεν είχαν παραχθεί μεγάλες ποσότητες 13C.Χρησιμοποιώντας τα ισότοπα του άνθρακα για να εκτιμήσουν την ηλικία του κομήτη, οι συγγραφείς της προαναφερθείσας μελέτης θεωρούν ότι ο 3I/ATLAS μπορεί να είναι ακόμη αρχαιότερος από ό,τι είχαν δείξει οι προηγούμενες εκτιμήσεις: ίσως να έχει ηλικία έως και 12 δισεκατομμύρια έτη. Πρόκειται για ηλικία πολύ μεγαλύτερη από εκείνη του ηλιακού μας συστήματος, που είναι περίπου 4,5 δισεκατομμυρίων ετών, και μόλις λιγότερο από δύο δισεκατομμύρια χρόνια νεότερη από το ίδιο το σύμπαν. Το δεδομένο αυτό προκύπτει από τον μετρηθέντα λόγο των ισοτόπων του άνθρακα (12C/13C)~123 έως 191. Ο αντίστοιχος λόγος για τους κομήτες του ηλιακού μας συστήματος (ζώνη Kuiper και νέφος Oort), αλλά και στη Γη, είναι πολύ μικρότερος (12C/13C)~89.Η μελέτη δείχνει επίσης ότι ο 3I/ATLAS προέρχεται από μια πολύ ψυχρότερη περιοχή του δικού του εξωπλανητικού συστήματος σε σύγκριση με οποιονδήποτε κομήτη έχουμε παρατηρήσει στο ηλιακό μας σύστημα. Ο κομήτης περιέχει πολύ μεγαλύτερες ποσότητες δευτερίου (ισότοπο του υδρογόνου του οποίου ο πυρήνας περιέχει ένα πρωτόνιο και ένα νετρόνιο), σε σχέση με οποιοδήποτε γνωστό διαστημικό αντικείμενο του ηλιακού μας συστήματος: (2H/1H)~9.5×10-3. Ο αντίστοιχος λόγος για τους κομήτες του ηλιακού συστήματος είναι περίπου 1,5×10-4 έως 5,3×10-4. Η μεγαλύτερη ποσότητα δευτερίου συνήθως δείχνει σχηματισμό σε εξαιρετικά ψυχρά περιβάλλοντα. Το εύρημα συμφωνεί με άλλες πρόσφατες έρευνες και οι αστρονόμοι αρχίζουν όλο και περισσότερο να υποθέτουν ότι ίσως το δικό μας ηλιακό σύστημα αποτελεί την εξαίρεση και όχι τον κανόνα. Οι κομήτες που μελετούμε εδώ και αιώνες μπορεί να διαφέρουν σημαντικά από τους περισσότερους κομήτες που υπάρχουν στο σύμπαν.Χάρη στα προηγμένα τηλεσκόπια όπως το ALMA και το JWST κατέστη δυνατός ο εντοπισμός αυτών των τριών πρώτων διαστρικών αντικειμένων. Και καθώς το Αστεροσκοπείο Vera C. Rubin στη Χιλή ξεκινά τώρα μια δεκαετή χαρτογράφηση του ουρανού, οι επιστήμονες αναμένουν ότι θα ακολουθήσουν πολλές ακόμη παρόμοιες ανακαλύψεις, εξίσου συναρπαστικές με τον 3I/ATLAS. Αυτοί οι περιπλανώμενοι διαστημικοί βράχοι ίσως σύντομα μας αποκαλύψουν πολύ περισσότερα για το τι υπάρχει στα πιο απομακρυσμένα όρια του σύμπαντος, ίσως και το πόσο παράξενοι είμαστε τελικά εμείς οι ίδιοι. Τα στοιχεία πληθαίνουν και δείχνουν ότι ο διαστρικός επισκέπτης 3I/ATLAS ίσως να έχει ηλικία έως και 12 δισεκατομμύρια χρόνια. διαβάστε περισσότερες λεπτομέρειες: Interstellar Comet 3I/ATLAS is almost as old as the universe itself – https://www.scientificamerican.com/article/interstellar-comet-3i-atlas-is-almost-as-old-as-the-universe-itself/