Δροσος Γεωργιος

Αυτός είναι ο «Οδηγός Σελήνης» της NASA και περιλαμβάνει 73 αποστολές στο φεγγάρι. Πρόκειται για τον οδικό χάρτη δημιουργίας μιας μόνιμης βάσης στο φυσικό μας δορυφόρο. Η NASA δημοσίευσε το σχέδιο που έχει εκπονήσει για τη δημιουργία μιας μόνιμης επανδρωμένης βάσης στη Σελήνη.Το σχέδιο ονομάζεται «Moon Base User’s Guide» (Οδηγός Χρήσης Σεληνιακής Βάσης) στον οποίο περιγράφονται οι πολλές προκλήσεις που πρέπει να ξεπεράσει η υπηρεσία για να ολοκληρώσει 73 προγραμματισμένες προσεδαφίσεις στη Σελήνη και να κατασκευάσει μια μόνιμη βάση. Το έγγραφο είναι μια καταγραφή των απαιτήσεων για την υλοποίηση των «σχεδόν αδύνατων» διαστημικών σχεδίων που ανακοινώθηκαν στις 24 Μαρτίου από την αμερικανική διαστημική υπηρεσία.Η NASA σχεδιάζει έναν καταιγισμό ρομποτικών και μη επανδρωμένων αποστολών στη Σελήνη με 21 προσεδαφίσεις μέσα στα επόμενα τρία χρόνια ώστε να θέσει τα θεμέλια για μια σεληνιακή βάση κόστους 20 δισεκατομμυρίων δολαρίων και να προετοιμάσει τις πρώτες επανδρωμένες αποστολές το 2028. Παράλληλα έχει ανακοινώσει ότι σκοπεύει να εκτοξεύσει ένα πυρηνοκίνητο διαστημόπλοιο με την ονομασία «Freedom» προς τον Άρη.Παρότι η πρόσφατη επιτυχής επιστροφή της επανδρωμένης αποστολής Artemis 2 έδειξε ότι η NASA εξακολουθεί να μπορεί να στείλει ανθρώπους στη Σελήνη ο οδηγός αποκαλύπτει σημαντικά κενά στις τρέχουσες δυνατότητές της. Αυτά περιλαμβάνουν τα συστήματα προσεδάφισης, διαβίωσης και παροχής ενέργειας. Ουσιαστικά όλα όσα χρειάζονται οι άνθρωποι για να ζήσουν στη Σελήνη.Ο διοικητής της NASA Τζάρεντ Άιζακμαν παραδέχθηκε τη δυσκολία του εγχειρήματος δηλώνοντας σε συνέδριο στις 14 Απριλίου ότι η υπηρεσία αποδίδει καλύτερα όταν επιχειρεί το «σχεδόν αδύνατο». Πρόσθεσε ότι η διαδικασία θα περιλαμβάνει και αποτυχίες από τις οποίες θα προκύψει μάθηση. Η αναδιοργάνωση Ο οδηγός εντάσσεται σε μια ευρύτερη αναδιοργάνωση των αμερικανικών διαστημικών σχεδίων. Τα τελευταία χρόνια η NASA έχει αντιμετωπίσει δυσκολίες στην επιστροφή αστροναυτών στη Σελήνη, ενώ το πρόγραμμα Artemis έχει ξεπεράσει τον προϋπολογισμό (άνω των 100 δισεκατομμυρίων δολαρίων) και παρουσιάζει καθυστερήσεις, καθώς αρχικά προγραμματιζόταν επανδρωμένη προσεδάφιση το 2024.Στο πλαίσιο των αλλαγών εγκαταλείπεται το σχέδιο για το διαστημικό σταθμό Gateway σε σεληνιακή τροχιά με στόχο να δοθεί προτεραιότητα στη δημιουργία βάσης στην επιφάνεια της Σελήνης. Έγινε μάλιστα γνωστό ότι ο εξοπλισμός και οι μονάδες διαβίωσης και εργασίας που είχαν ήδη δημιουργηθεί για το σταθμό αυτό θα χρησιμοποιηθούν για τη σεληνιακή βάση.Το πρόγραμμα Artemis αναπροσαρμόστηκε ώστε να περιλαμβάνει δεύτερη επανδρωμένη αποστολή το 2028 και αυξημένο αριθμό εκτοξεύσεων. Στις 14 Απριλίου εκδόθηκε επίσης υπόμνημα του Λευκού Οίκου, σύμφωνα με το οποίο η NASA θα ξεκινήσει την ανάπτυξη ενός πυρηνικού αντιδραστήρα μέσης ισχύος για χρήση στη Σελήνη έως το 2030 με πιθανή εφαρμογή και σε διαστημικά συστήματα πρόωσης.Το υπόβαθρο αυτών των εξελίξεων είναι και ο νέος «διαστημικός ανταγωνισμός». Η Κίνα σχεδιάζει να στείλει δικούς της αστροναύτες στη Σελήνη πριν το 2030 ενώ και οι δύο χώρες στοχεύουν στην ίδια περιοχή: τον νότιο πόλο της Σελήνης που θεωρείται ότι διαθέτει στο υπέδαφος της νερό σε παγωμένη μορφή το οποίο μπορεί να αξιοποιηθεί για να διευκολύνει την μόνιμη παρουσία ανθρώπων εκεί προσφέροντας εκτός από πόσιμο νερό μετά από επεξεργασία τόσο οξυγόνο στο εσωτερικό των καταλυμάτων όσο και καύσιμα. Σύμφωνα με τον οδηγό οι 73 προσεδαφίσεις θα πραγματοποιηθούν σε τρεις φάσεις Η Φάση 1 περιλαμβάνει 25 εκτοξεύσεις και 21 προσεδαφίσεις έως το 2029, για τη δημιουργία αξιόπιστης πρόσβασης στη σεληνιακή επιφάνεια. Η Φάση 2 (2029–2032) προβλέπει 27 εκτοξεύσεις και 24 προσεδαφίσεις, με στόχο την αρχική κατασκευή της βάσης και τακτικές επανδρωμένες αποστολές. Η Φάση 3 (μετά το 2032) περιλαμβάνει 29 εκτοξεύσεις και 28 προσεδαφίσεις με στόχο τη συνεχή ανθρώπινη παρουσία.Ωστόσο, η υλοποίηση αυτών των σχεδίων είναι εξαιρετικά δύσκολη. Σε αντίθεση με τις αποστολές Apollo πριν από 50 χρόνια, η δημιουργία βάσης στον νότιο πόλο της Σελήνης παρουσιάζει νέες προκλήσεις, όπως οι ακραίες συνθήκες φωτισμού. Ο Ηλιος παραμένει χαμηλά στον ορίζοντα, δημιουργώντας έντονες σκιές που δυσχεραίνουν την παραγωγή ηλιακής ενέργειας και προκαλούν μεγάλες περιόδους ψύχους και σκοταδιού.Η NASA χρειάζεται ακριβή δεδομένα για τον φωτισμό και την απόδοση των φωτοβολταϊκών συστημάτων καθώς και τεχνολογίες ανθεκτικές στη σεληνιακή σκόνη η οποία είναι αιχμηρή και ηλεκτρικά φορτισμένη. Παράλληλα εξετάζεται η χρήση πυρηνικών πηγών ενέργειας όπως θερμοηλεκτρικές γεννήτριες και μελλοντικά ένας πυρηνικός αντιδραστήρας. Οι προκλήσεις Η συχνή προσεδάφιση αποτελεί επίσης πρόκληση καθώς απαιτούνται νέα συστήματα ακριβείας για τον εντοπισμό ύψους και την αποφυγή κινδύνων σε περιοχές με χαμηλή ορατότητα.Επιπλέον, υπάρχουν σημαντικά άγνωστα σχετικά με την επίδραση του σεληνιακού περιβάλλοντος στον άνθρωπο, όπως η μακροχρόνια έκθεση σε μικροβαρύτητα, κοσμική ακτινοβολία και σεληνιακή σκόνη, καθώς και ζητήματα διατροφής, άσκησης και υποστήριξης ζωής. Η NASA επισημαίνει ότι η ανάπτυξη της σεληνιακής βάσης θα βοηθήσει και στον απώτερο στόχο της αποστολής ανθρώπων στον Άρη καθώς τεχνολογίες όπως η πυρηνική ενέργεια και η κατανόηση της ανθρώπινης υγείας στο διάστημα θα είναι κρίσιμες.Παρά τα φιλόδοξα σχέδια υπάρχουν αμφιβολίες για την υλοποίησή τους. Δύο ημέρες μετά την εκτόξευση του Artemis 2 προτάθηκε μείωση 23% στον προϋπολογισμό της NASA. Tο κόστος ενός μόνο πυραύλου Space Launch System με τον οποίο έγινε η εκτόξευση του σκάφους της αποστολής Artemis 2 εκτιμάται στα 2,5 δισεκατομμύρια δολάρια γεγονός που καταδεικνύει την αντίφαση που υπάρχει στα σχέδια της NASA και τη στήριξη που παρέχει ο Λευκός Οίκος παρά το γεγονός ότι Ντόναλντ Τραμπ πανηγύρισε την επιτυχή έκβαση της αποστολής Artemis 2 και έστειλε συγχαρητήρια αναφέροντας ότι οι ΗΠΑ έχουν φιλόδοξους διαστημικούς στόχους. Έτσι το αν η NASA θα καταφέρει να πραγματοποιήσει αυτά τα σχέδια παραμένει αβέβαιο. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2098707/aytos-einai-o-odigos-selinis-tis-nasa-kai-perilamvanei-73-apostoles-sto-feggari/

Εντοπίστηκε στον Άρη το «δαχτυλίδι μπανιέρας» του τεράστιου ωκεανού που υπήρχε στον πλανήτη. Νέα ευρήματα επιβεβαιώνουν την ύπαρξη ενός ωκεανού που κάλυπτε το 30% του Κόκκινου Πλανήτη. Διάφορα ευρήματα και μελέτες έχουν υποδείξει την ύπαρξη ενός ωκεανού που κάλυπτε στο μακρινό παρελθόν το ένα τρίτο του Άρη. Γεωλογικά χαρακτηριστικά που εντόπισαν ερευνητές στον Κόκκινο Πλανήτη ενισχύουν σημαντικά την ύπαρξη του ωκεανού.Η επιστημονική κοινότητα έχει διαπιστώσει ότι κάποτε στην επιφάνεια του Άρη υπήρχαν ποτάμια και λίμνες και κάποια από τα ρόβερ που έχουμε στείλει στον πλανήτη εξερευνούν αυτές τις περιοχές αναζητώντας ίχνη ζωής που ίσως είχε αναπτυχθεί σε αυτό το υγρό περιβάλλον.Κάποια στοιχεία έχουν υποδείξει και την ύπαρξη ενός τεράστιου ωκεανού και ερευνητές του Ινστιτούτου Τεχνολογίας της Καλιφόρνια, το περίφημο Caltech με μελέτη τους στην επιθεώρηση «Nature» αναφέρουν ότι εντόπισαν ένα «δαχτυλίδι μπανιέρας» το οποίο υποδεικνύει την παρουσία αυτού του ωκεανού. Το φαινόμενο Ο «δακτύλιος μπανιέρας» είναι ο όρος που χρησιμοποιούν οι επιστήμονες για να εξηγήσουν ένα φυσικό φαινόμενο. Όταν αδειάζει μια μπανιέρα συχνά μένει γύρω-γύρω ένα σημάδι στο ίδιο ύψος όπου ήταν το νερό. Αυτός είναι ο «δακτύλιος μπανιέρας», ένα ίχνος που δείχνει μέχρι πού έφτανε το νερό που δημιουργείται είτε από άλατα είτε από άλλη ύλη όπως ακαθαρσίες κ.α. Οι γεωλόγοι χρησιμοποιούν αυτόν τον όρο μεταφορικά για να περιγράψουν κάποιο σημείο που βρίσκεται εκεί που κάποτε υπήρχε νερό (π.χ. θάλασσα ή ωκεανός).Όταν οι επιστήμονες μιλούν για «δακτύλιο μπανιέρας» στον Άρη, εννοούν μια μεγάλη, επίπεδη ζώνη γύρω από περιοχές που μοιάζει σαν όριο παλιού ωκεανού και λειτουργεί σαν ένδειξη ότι υπήρχε νερό εκεί για πολύ καιρό. Με απλά λόγια είναι το «σημάδι» που άφησε πίσω του ένα αρχαίο νερό όπως το ίχνος που αφήνει το νερό στη μπανιέρα όταν αδειάσει. Τι γνωρίζαμε Ως βασικό συστατικό για τη ζωή, το νερό σε άλλα ουράνια σώματα του ηλιακού συστήματος αποτελεί σημαντικό πεδίο μελέτης. Παρόλο που είναι ευρέως αποδεκτό ότι ο Άρης είχε κάποτε υγρό νερό στην επιφάνειά του, παραμένει ασαφές αν αυτό περιοριζόταν σε λίμνες και ποτάμια ή αν υπήρχε σε ποσότητα ικανή να σχηματίσει μακρόβιους ωκεανούς. Προηγούμενες αποστολές στον Άρη έχουν εντοπίσει γεωλογικά χαρακτηριστικά που μοιάζουν με ακτογραμμές, αλλά είναι διακριτικά και εμφανίζονται σε διαφορετικά υψόμετρα στον πλανήτη. Αν αποτελούσαν πραγματικά ίχνη ενός σταθερού ωκεανού, αυτές οι ακτογραμμές θα έπρεπε να βρίσκονται στο ίδιο υψόμετρο, όπως συμβαίνει με τη στάθμη της θάλασσας στη Γη.«Αν ο Άρης είχε πράγματι έναν ωκεανό, αυτός αποξηράνθηκε πριν από πολύ καιρό—πιθανώς πριν από αρκετά δισεκατομμύρια χρόνια, δηλαδή πριν από περισσότερο από το μισό της ηλικίας του ίδιου του πλανήτη. Στη Γη δεν υπάρχει σχεδόν τίποτα τόσο παλιό· οτιδήποτε από εκείνη την εποχή στον Άρη έχει διαβρωθεί από δισεκατομμύρια χρόνια ανέμων, ηφαιστειακής δραστηριότητας και άλλων διεργασιών που εξαφάνισαν λεπτά γεωλογικά ίχνη. Θέλαμε να εντοπίσουμε ένα πιο αξιόπιστο τοπογραφικό χαρακτηριστικό από τις ακτογραμμές ως απόδειξη ύπαρξης ωκεανού» αναφέρουν οι ερευνητές. Η ανακάλυψη Οι ερευνητές στράφηκαν αρχικά στη Γη για να προσδιορίσουν ποια γεωλογικά χαρακτηριστικά υποδεικνύουν την παρουσία ωκεανού στον δικό μας πλανήτη. Χρησιμοποιώντας προσομοιώσεις σε υπολογιστή, «αφαίρεσαν» τα νερά των ωκεανών για να δουν ποια τοπογραφικά χαρακτηριστικά παραμένουν.Τα μοντέλα έδειξαν ότι το πιο χαρακτηριστικό γνώρισμα των ωκεανών είναι μια επίπεδη ζώνη γης, πλάτους έως και αρκετών εκατοντάδων χιλιομέτρων, που ακολουθεί τα όρια μεταξύ ξηράς και θάλασσας σαν ένας δακτύλιος παρόμοιος με το σημάδι που αφήνει το νερό σε μια άδεια μπανιέρα.Στη συνέχεια, η ομάδα εξέτασε τοπογραφικά δεδομένα του Άρη που συλλέχθηκαν από δορυφόρους σε τροχιά και εντόπισε μια παρόμοια ζώνη η οποία υποδηλώνει την ύπαρξη ωκεανού στο βόρειο ημισφαίριο του πλανήτη καλύπτοντας περίπου το ένα τρίτο της επιφάνειάς του. Ένα τέτοιο γεωμορφολογικό χαρακτηριστικό απαιτεί χρόνο για να σχηματιστεί και δεν εμφανίζεται γύρω από λίμνες γεγονός που υποδηλώνει ότι ο ωκεανός υπήρχε σταθερά για πιθανώς εκατομμύρια χρόνια.Η ομάδα εντόπισε επίσης ενδείξεις ότι τα δέλτα ποταμών, οι τριγωνικές αποθέσεις ιζημάτων που σχηματίζονται όταν ποτάμια εκβάλλουν σε θάλασσα, ευθυγραμμίζονται με αυτή τη ζώνη.Η μελέτη προτείνει νέους στόχους για μελλοντικές αποστολές. Αν υπήρξε κάποτε ζωή στον Άρη, τα ιζηματογενή στρώματα των αρχαίων ακτών θα μπορούσαν να έχουν διατηρήσει ίχνη της, όπως συμβαίνει στη Γη, όπου τα παράκτια ιζήματα καταγράφουν την ιστορία των απολιθωμάτων από τις ηπείρους. Καλλιτεχνική απεικόνιση του ωκεανού που υπήρχε κάποτε στον Άρη. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2098679/entopistike-ston-ari-to-dachtylidi-mpanieras-toy-terastioy-okeanoy-poy-ypirche-ston-planiti/

Οι φυσητήρες διαθέτουν αλφάβητο και ομιλία παρόμοια με αυτή των ανθρώπων. Οι φωνητικές τους επικοινωνίες παρουσιάζουν εντυπωσιακές ομοιότητες με τις δικές μας, Μπορεί να φαίνεται πως έχουμε ελάχιστα κοινά με τους φυσητήρες, τις φάλαινες που μοιράστηκαν για τελευταία φορά έναν κοινό πρόγονο με τον άνθρωπο πριν από περισσότερα από 90 εκατομμύρια χρόνια. Ωστόσο οι φωνητικές τους επικοινωνίες παρουσιάζουν εντυπωσιακές ομοιότητες με τις δικές μας σύμφωνα με νέα μελέτη.Η νέα μελέτη δείχνει ότι οι φυσητήρες όχι μόνο διαθέτουν ένα είδος «αλφαβήτου» και σχηματίζουν φωνήεντα στους ήχους τους, αλλά και ότι η δομή αυτών των φωνηέντων λειτουργεί με τρόπο παρόμοιο με την ανθρώπινη ομιλία.Οι φυσητήρες επικοινωνούν μέσω μιας σειράς από σύντομα «κλικ», γνωστά ως codas. Η ανάλυση αυτών των ήχων δείχνει ότι μπορούν να διαφοροποιούν «φωνήεντα» είτε με σύντομα ή επιμηκυμένα κλικ είτε με αυξανόμενους ή μειούμενους τόνους, χρησιμοποιώντας μοτίβα παρόμοια με γλώσσες όπως τα μανδαρινικά, τα λατινικά και τα σλοβενικά.Σύμφωνα με τη μελέτη που δημοσιεύθηκε στην επιθεώρηση «Proceedings B» η δομή της επικοινωνίας των φυσητήρων παρουσιάζει «στενές αναλογίες με τη φωνητική και τη φωνολογία των ανθρώπινων γλωσσών, υποδηλώνοντας ανεξάρτητη εξέλιξη». Προστίθεται επίσης ότι οι φωνητικές εκφράσεις τους είναι «εξαιρετικά σύνθετες και αποτελούν μία από τις πιο κοντινές αναλογίες με την ανθρώπινη φωνολογία που έχουν καταγραφεί σε ζωικό σύστημα επικοινωνίας».Τα ευρήματα αυτά αποτελούν την πιο πρόσφατη ανακάλυψη σχετικά με τη ζωή των φυσητήρων από το Project CETI (Cetacean Translation Initiative), έναν οργανισμό που μελετά τις φάλαινες προσπαθώντας να κατανοήσει τι «λένε». Τον προηγούμενο μήνα το πρόγραμμα δημοσίευσε βίντεο που δείχνει ένα θηλυκό φυσητήρα να γεννά ενώ άλλες φάλαινες να στηρίζουν τη φάλαινα που γεννούσε. Η ομιλία Μέχρι τη δεκαετία του 1950 οι επιστήμονες δεν ήταν καν βέβαιοι ότι οι φυσητήρες παράγουν ήχους. Σήμερα όμως, η σύγχρονη τεχνολογία, συμπεριλαμβανομένης της τεχνητής νοημοσύνης βοηθά στην αποκρυπτογράφηση της «γλώσσας» τους αποκαλύπτοντας απροσδόκητες ομοιότητες με την ανθρώπινη ομιλία.«Πρόκειται για μια ακόμη ταπεινωτική υπενθύμιση ότι δεν είμαστε το μόνο είδος με πλούσια, επικοινωνιακή, κοινωνική και πολιτισμική ζωή. Αυτές οι φάλαινες ίσως μεταδίδουν πληροφορίες από γενιά σε γενιά εδώ και πάνω από 20 εκατομμύρια χρόνια. Οι άνθρωποι μόλις τώρα αποκτούν τα κατάλληλα εργαλεία και τη διάθεση για να εξετάσουν τις “φωνές” τους και να κατανοήσουν την πολυπλοκότητα που υπήρχε εξαρχής» αναφέρει ο Ντέιβιντ Γκρούμπερ ιδρυτής και πρόεδρος του Project CETI.Η μελέτη των φυσητήρων είναι δύσκολη καθώς καταδύονται σε μεγάλα βάθη για έως και 50 λεπτά αναζητώντας καλαμάρια ενώ ανεβαίνουν στην επιφάνεια μόνο για περίπου 10 λεπτά. Ωστόσο κοντά στην επιφάνεια είναι που «συνομιλούν» με τα κεφάλια τους πολύ κοντά μεταξύ τους.«Αν παρατηρήσετε τις φυσητήρες φέρνουν τα κεφάλια τους πολύ κοντά και εκπέμπουν κλικ απευθείας η μία προς την άλλη. Είναι σαν να θέλεις να μιλήσεις σε κάποιον για ένα λογοτεχνικό έργο· δεν θα το έκανες από τις δύο άκρες ενός γηπέδου, αλλά από πολύ κοντά για μια ουσιαστική συζήτηση» λέει ο Γκρούμπερ.Στα δικά μας αυτιά αυτή η επικοινωνία μοιάζει με ένα είδος μορς. Όμως, αφαιρώντας τα κενά ανάμεσα στα κλικ οι ερευνητές εντόπισαν μοτίβα που θυμίζουν έντονα την ανθρώπινη ομιλία. Όπως εμείς αλλάζουμε τη θέση των φωνητικών χορδών για να μετατρέψουμε έναν ήχο «α» σε «ε» έτσι και οι φυσητήρες φαίνεται να τροποποιούν τα «φωνήεντα» τους για να αλλάξουν το νόημα.Ο Γκάσπερ Μπέγκους γλωσσολόγος στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στο Μπέρκλεϊ και επικεφαλής της μελέτης δήλωσε ότι το επίπεδο πολυπλοκότητας της επικοινωνίας των φυσητήρων ξεπερνά οτιδήποτε έχει μελετήσει σε άλλα ζώα, όπως παπαγάλους και ελέφαντες, και αναδεικνύει τις ομοιότητες μεταξύ της δικής μας ζωής και της δικής τους.«Έχουν πολύ διαφορετικό τρόπο ζωής από εμάς. Δεν είναι περιορισμένες στη στεριά, επιπλέουν στο νερό, κοιμούνται κάθετα. Κι όμως συνειδητοποιείς ότι υπάρχουν πολλά που μας ενώνουν. Έχουν γιαγιάδες, φροντίζουν τα μικρά η μία της άλλης, γεννούν συνεργατικά και είναι πολύ εκφραστικές κατά τη διάρκεια της γέννας. Πρόκειται για μια πολύ διαφορετική μορφή νοημοσύνης αλλά με πολλούς τρόπους οικεία» αναφέρει ο Μπέγκους.Ο Μαουρίτσιο Καντόρ οικολόγος συμπεριφοράς που δεν συμμετείχε στην έρευνα σχολίασε ότι η μελέτη δείχνει πως «η επικοινωνία των φυσητήρων δεν αφορά απλώς μοτίβα κλικ, αλλά περιλαμβάνει πολλαπλά επίπεδα δομής που αλληλεπιδρούν».Η ανακάλυψη αυτή φέρνει πιο κοντά την πιθανότητα να κατανοήσουμε πλήρως τις φάλαινες και ίσως κάποτε να επικοινωνήσουμε μαζί τους. Το Project CETI έχει θέσει ως στόχο να αποκωδικοποιήσει 20 διαφορετικές φωνητικές εκφράσεις μέσα στα επόμενα πέντε χρόνια που σχετίζονται με δραστηριότητες όπως η κατάδυση και ο ύπνος. Η πλήρης κατανόηση ή η άμεση επικοινωνία με τις φάλαινες παραμένει πιο μακροπρόθεσμος στόχος αλλά όχι ανέφικτος σύμφωνα με τον Γκρούμπερ.«Είναι απολύτως εφικτό», είπε. «Έχουμε ήδη προχωρήσει πολύ περισσότερο απ’ όσο φανταζόμουν. Αλλά θα χρειαστεί χρόνος και χρηματοδότηση. Αυτή τη στιγμή είμαστε σαν ένα παιδί δύο ετών που λέει λίγες λέξεις. Σε λίγα χρόνια, ίσως φτάσουμε στο επίπεδο ενός παιδιού πέντε ετών». Οι φυσητήρες έχουν πολυσύνθετο τρόπο επικοινωνίας. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2098759/oi-fysitires-diathetoyn-alfavito-kai-omilia-paromoia-me-ayti-ton-anthropon/

Ερευνητές έφτιαξαν ένα ξύλινο υλικό που λειτουργεί ως προηγμένη μπαταρία. Απορροφά, αποθηκεύει και απελευθερώνει ενέργεια. Μια νέα μελέτη περιγράφει μια νέα προσέγγιση για την αποθήκευση ηλιακής ενέργειας χρησιμοποιώντας ξύλο ως «πολυλειτουργική» βάση που μπορεί να απορροφά, να αποθηκεύει και να απελευθερώνει ενέργεια. Ερευνητές από την Κίνα επεξεργάστηκαν ξύλο μπαλσά και το μετέτρεψαν σε ένα προηγμένο υλικό με τα εξής βήματα: * Αφαίρεσαν τη λιγνίνη για να γίνει πολύ πορώδες (σαν “σφουγγάρι” με μικροσκοπικά κανάλια) * Επένδυσαν τα εσωτερικά τοιχώματα με λεπτά στρώματα φωσφορένης, που απορροφά πολύ καλά την ηλιακή ακτινοβολία και τη μετατρέπει σε θερμότητα * Προστάτευσαν αυτό το υλικό με ένα “κέλυφος” από ταννικό οξύ και ιόντα σιδήρου, ώστε να μην καταστρέφεται στον αέρα * Πρόσθεσαν νανοσωματίδια αργύρου για καλύτερη απορρόφηση φωτός * Έκαναν την επιφάνεια υδρόφοβη ώστε να απωθεί το νερό * Γέμισαν τα κανάλια με στεατικό οξύ, ένα υλικό που λιώνει όταν ζεσταίνεται και αποθηκεύει θερμότητα Πώς λειτουργεί το σύστημα Το υλικό λειτουργεί σαν «ηλιακή ενεργειακή μπαταρία»: Όταν πέφτει ηλιακή ακτινοβολία: απορροφά το φως, το μετατρέπει σε θερμότητα και λιώνει το υλικό αποθήκευσης μέσα του. Όταν δεν υπάρχει Ήλιος: το αποθηκευμένο θερμικό φορτίο απελευθερώνεται σταδιακά, δημιουργεί διαφορά θερμοκρασίας, αυτή η διαφορά οδηγεί μια θερμοηλεκτρική γεννήτρια που παράγει ηλεκτρικό ρεύμα. Άρα το σύστημα μπορεί να παράγει ενέργεια ακόμα και αφού σταματήσει η ηλιοφάνεια. Η απόδοση. * Μετατροπή περίπου 91% της ηλιακής ενέργειας σε θερμότητα * Αποθήκευση 175 kJ ανά κιλό υλικού * Παραγωγή έως 0,65 volt μέσω θερμοηλεκτρικής γεννήτριας * Σταθερότητα για πάνω από 100 κύκλους θέρμανσης–ψύξης * Αντοχή σε φωτιά και μικροβιακή ανάπτυξη * Αυτό το σύστημα λύνει ένα βασικό πρόβλημα της ηλιακής ενέργειας: την ασυνέχεια παραγωγής (ηλιοφάνεια, νυχτερινό σκοτάδι) Πιθανές εφαρμογές: * αυτόνομα συστήματα εκτός δικτύου * ενεργειακά υλικά για κτίρια * αποθήκευση θερμότητας σε βιομηχανικές εφαρμογές * μικρές συσκευές σε απομακρυσμένες περιοχές * Αντί να χρησιμοποιούν πολλά διαφορετικά υλικά (όπως συνήθως γίνεται), οι επιστήμονες μετέτρεψαν το ίδιο το ξύλο σε ένα ολοκληρωμένο ενεργειακό σύστημα που συλλέγει ενέργεια, την αποθηκεύει και τη μετατρέπει σε ηλεκτρισμό όταν χρειάζεται. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2098213/ereynites-eftiaxan-ena-xylino-yliko-poy-leitoyrgei-os-proigmeni-mpataria/

Από το μέλαν σώμα στο ηλεκτρικό φορτίο του ηλεκτρονίου. Ο Μαξ Πλανκ το 1900, προσπαθώντας να εξηγήσει τα πειραματικά δεδομένα της ακτiνοβολίας που εκπέμπουν τα θερμά σώματα (πιο «επιστημονικά» την ακτινοβολία του μέλανος σώματος), κατέληξε στην ιδέα ότι η ενέργεια εκπέμπεται και απορροφάται σε διακριτά πακέτα, τα κβάντα, χρησιμοποιώντας για πρώτη φορά την εξίσωση Ε=hf, θεμελιώνοντας έτσι την θεωρία που σήμερα ονομάζουμε κβαντομηχανική.Μια μετάφραση του άρθρου (Ueber das Gesetz der Energieverteilung im Normalspectrum) στο οποίο ο Πλανκ περιγράφει το πως κατέληξε στο νόμο της ακτινοβολίας του μέλανος σώματος που σήμερα φέρει το όνομά του, βρίσκεται ΕΔΩ: On the Law of Distribution of Energy in the Normal Spectrum. https://strangepaths.com/files/planck1901.pdf Όμως, στην παρούσα ανάρτηση δεν μας ενδιαφέρει o νόμος του Πλανκ για την ακτινοβολία του μέλανος σώματος, αλλά το πώς μέσα από αυτή την ανακάλυψη προέκυψε η ακριβέστερη για την εποχή εκτίμηση του ηλεκτρικού φορτίου του ηλεκτρονίου.Στην δημοσίευσή του ο Πλανκ χρησιμοποιεί δυο παγκόσμιες σταθερές όπως τις ονομάζει, την h και k. H πρώτη σταθερά εμφανίζεται στην ενέργεια του κβάντου της ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας (Ε=hf) και η δεύτερη στην εξίσωση της εντροπίας του Μπόλτσμαν (S = k logΩ). Σήμερα είναι γνωστές ως σταθερά του Πλανκ (h) και σταθερά του Μπόλτσμαν (k). Η προσαρμογή του θεωρητικού του μοντέλου για την ακτινοβολία του μέλανος σώματος στα υπάρχοντα πειραματικά δεδομένα έδωσε τις τιμές: και .O Πλανκ δημοσίευσε ένα ακόμη άρθρο με τίτλο « https://myweb.rz.uni-augsburg.de/~eckern/adp/history/historic-papers/1901_309_564-566.pdf Εκεί, χρησιμοποιώντας την τιμή της σταθεράς k που είχε προσδιορίσει στο προηγούμενο άρθρο, υπολογίζει τον αριθμό Αβογκάντρο από την σχέση: ΝΑ=R/k, όπου R η τότε γνωστή παγκόσμια σταθερά των αερίων, και την μάζα του ατόμου του υδρογόνου (αφού γνώριζε ότι ΝΑ άτομα υδρογόνου ζυγίζουν 1 γραμμάριο). Kαι στη συνέχεια χρησιμοποιώντας την επίσης γνωστή τιμή της σταθεράς του Φάραντεϊ F, υπολόγισε το ηλεκτρικό φορτίου του ηλεκτρονίου: , με απόκλιση περίπου 2,5% από τη σημερινή αποδεκτή τιμή. Αξίζει να σημειωθεί ότι οι πειραματικές μέθοδοι προσδιορισμού του ηλεκτρικού φορτίου του ηλεκτρονίου εκείνη την εποχή, το 1900, απέκλιναν από τη σημερινή τιμή πάνω από 60%!Η ακριβέστερη μέτρηση του φορτίου του ηλεκτρονίου, σε σχέση με τον υπολογισμό του Πλανκ έγινε μετά από 12 χρόνια, το 1913, από τον Ρόμπερτ Μίλικαν με το γνωστό πείραμα των σταγόνων λαδιού, δίνοντας την τιμή .Ας σημειωθεί ότι ο Μίλικαν ήταν ο πρώτος που μέτρησε πειραματικά την σταθερά του Πλανκ h, χρησιμοποιώντας το φωτοηλεκτρικό φαινόμενο, χωρίς να πολυπιστεύει την υπόθεση των κβάντων. Στην τελική δημοσίευση του 1916 δίνει την τιμή . Η απόκλιση της σταθεράς h από την σημερινή αποδεκτή τιμή οφειλόταν σχεδόν αποκλειστικά στo σφάλμα της τιμής του ηλεκτρικού φορτίου του ηλεκτρονίου που είχε μετρήσει λίγα χρόνια πριν. Μαξ Πλανκ Απλοποιημένη αναπαράσταση του πειράματος μέτρησης του ηλεκτρικού φορτίου του ηλεκτρονίου από τον Millikan (Διαβάστε σχετικά: Ο φόβος για την αμφισβήτηση μιας αυθεντίας – Μετρώντας το ηλεκτρικό φορτίο του ηλεκτρονίου) https://physicsgg.me/2026/04/16/από-το-μέλαν-σώμα-στο-ηλεκτρικό-φορτίο/

Έρευνα για τη διατροφή φτάνει στον Διαστημικό Σταθμό. Ανεξάρτητα από το πόσο μακριά στοχεύει να ταξιδέψει η ανθρωπότητα ή πόσο φιλόδοξη είναι η αποστολή, η διατροφή θα παίξει βασικό ρόλο για τα μέλη του πληρώματος σε μακρινούς κόσμους. Πριν σχεδιάσουν μακροχρόνιες διαμονές στη Σελήνη, τον Άρη και αλλού, οι άνθρωποι πρέπει να μάθουν να καλλιεργούν και να φροντίζουν τα φυτά και άλλες πηγές διατροφής, όπως τα φύκια, για να διατηρούν χορτάτους τους εξερευνητές που συμμετέχουν σε αυτές τις περιπέτειες.Για την επίλυση αυτού του προβλήματος, η NASA και οι συνεργάτες της διεξάγουν έρευνα στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό για να κατανοήσουν καλύτερα πώς το διαστημικό περιβάλλον επηρεάζει τους οργανισμούς που σχετίζονται με τη διατροφή. Αρκετές έρευνες στην 24η εμπορική αποστολή ανεφοδιασμού της Northrop Grumman για τη NASA υποστηρίζουν τις προσπάθειες διατήρησης της διατροφής του πληρώματος καθώς η ανθρωπότητα εισχωρεί βαθύτερα στο σύμπαν. Μελέτη των αλληλεπιδράσεων φυτών-μικροβίων. Ορισμένα φυτά έχουν βακτήρια στις ρίζες τους που μπορούν να προσλαμβάνουν άζωτο από τον αέρα και να το μετατρέπουν σε μια μορφή τροφής που τα φυτά μπορούν να χρησιμοποιήσουν για ανάπτυξη. Το Veg-06 της NASA μελετά την μηδική ( Medicago sativa ), έναν οργανισμό-μοντέλο, για να προσδιορίσει πώς το φυτό αλληλεπιδρά με αυτό το βακτήριο στο διάστημα. Αυτή η μελέτη εξετάζει επίσης τις επιδράσεις της μειωμένης λιγνίνης, η οποία ενισχύει τα κυτταρικά τοιχώματα και βοηθά τα φυτά να αναπτύσσονται όρθια ενάντια στη βαρύτητα. Στη μικροβαρύτητα, τα φυτά μπορεί να μην χρειάζονται λιγνίνη και τα μειωμένα επίπεδα θα μπορούσαν να επιτρέψουν την ευκολότερη ανακύκλωση των μερών των φυτών, διευκολύνοντας την ανάπτυξη μελλοντικών γενεών φυτών. Βελτιωμένη καλλιέργεια φυκών Άλλες μορφές διατροφής που θα μπορούσαν να υποστηρίξουν την υγεία του πληρώματος περιλαμβάνουν τη σπιρουλίνα ( Arthorospira ), ένα είδος φυκιού με υψηλή περιεκτικότητα σε πρωτεΐνες, βιταμίνες Β και αντιοξειδωτικά. Η σπιρουλίνα έχει επίσης το πρόσθετο πλεονέκτημα της μετατροπής του διοξειδίου του άνθρακα σε οξυγόνο, βοηθώντας στην αναπλήρωση της παροχής αέρα στο πλήρωμα. Ενώ η σπιρουλίνα συνήθως καλλιεργείται σε δεξαμενές νερού, ένα πείραμα της JAXA (Ιαπωνική Υπηρεσία Αεροδιαστημικής Εξερεύνησης) που ονομάζεται Space Surface Spirulina δοκιμάζει μια μέθοδο για την καλλιέργεια των φυκιών σε μια λεπτή επιφάνεια. Αυτή η μέθοδος επιτρέπει την πιο αποτελεσματική παραγωγή αυτής της τροφής υψηλής περιεκτικότητας σε πρωτεΐνες, ενώ παράλληλα εξοικονομεί νερό και παράγει φρέσκο οξυγόνο στο διαστημόπλοιο. Μελέτες σπόρων για καλύτερα φυτά διαστημικής πτήσης. Η έρευνα του ESA (Ευρωπαϊκός Οργανισμός Διαστήματος) με τίτλο Seed Vigour εκθέτει σπόρους από διάφορα είδη φυτών σε συνθήκες διαστημικής πτήσης στον διαστημικό σταθμό για να διαπιστωθεί εάν επηρεάζεται η ανάπτυξη των σπόρων. Η έρευνα βασίζεται σε μια μελέτη του 2015 στην οποία σπόροι ρόκας πέρασαν έξι μήνες σε τροχιά. Μετά την επιστροφή τους στη Γη, οι σπόροι διανεμήθηκαν σε σχολεία στο Ηνωμένο Βασίλειο για περαιτέρω μελέτη. Τα δεδομένα συνέβαλαν σε μια δημοσίευση του 2020 , η οποία διαπίστωσε ότι οι σπόροι ρόκας που μεταφέρθηκαν στο διάστημα χρειάστηκαν περισσότερο χρόνο για να βλαστήσουν και εμφάνισαν σημάδια μερικής γήρανσης, αλλά η διαστημική πτήση δεν έθεσε σε κίνδυνο την επιβίωση των σπόρων ή την ανάπτυξη των σπορόφυτων.Αυτή η νέα μελέτη, που πετάει στην αποστολή ανεφοδιασμού, στοχεύει να προσδιορίσει εάν αυτά τα ευρήματα ισχύουν και για άλλα είδη φυτών και θα μπορούσε να βοηθήσει τους ερευνητές να βρουν καλύτερους τρόπους για την προστασία των σπόρων των καλλιεργειών κατά τη διάρκεια διαστημικών αποστολών μεγάλης διάρκειας.Η έρευνα Tomatosphere 9 από την CSA (Καναδική Υπηρεσία Διαστήματος) εκθέτει 1,8 εκατομμύρια σπόρους ντομάτας σε συνθήκες μικροβαρύτητας στο εργαστήριο σε τροχιά, δίνοντας στους μαθητές την ευκαιρία να μελετήσουν πώς το διαστημικό περιβάλλον επηρεάζει την ανάπτυξη των φυτών. Μετά την επιστροφή των σπόρων στη Γη, θα διανεμηθούν σε σχολεία στις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά, όπου οι μαθητές μπορούν να τους φυτέψουν δίπλα σε δείγματα ελέγχου εδάφους σε μια τυφλή μελέτη για να συγκρίνουν τα αποτελέσματα.Μαζί, αυτές οι μελέτες στον διαστημικό σταθμό εμβαθύνουν την κατανόηση των ερευνητών σχετικά με τη διατροφή στο διάστημα και ενημερώνουν για τρόπους καλύτερης καλλιέργειας και διατήρησης πηγών τροφίμων που θα διατηρήσουν τα πληρώματα υγιή σε μελλοντικές αποστολές στη Σελήνη, τον Άρη και αλλού. https://www.nasa.gov/missions/station/iss-research/nutrition-research-arrives-aboard-space-station/ Η αστροναύτης της NASA, Τζέσικα Μέιρ, δειπνεί με φρέσκα φυλλώματα μουστάρδας Mizuna που μαζεύτηκε νωρίτερα εκείνη την ημέρα στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό. Η μηδική φυτεύει σε θάλαμο ανάπτυξης με φώτα LED κατά τη διάρκεια ενός πειράματος πριν από την πτήση στο Διαστημικό Κέντρο Κένεντι της NASA στη Φλόριντα. Εικόνα προ-πτήσης της ανάπτυξης σπιρουλίνας σε πειραματικές μονάδες φυτών ως μέρος της έρευνας για τη σπιρουλίνα στην επιφάνεια του Διαστήματος. Ο αστροναύτης του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Διαστήματος, Τιμ Πικ, ποζάρει με φακέλους σπόρων ρόκας στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό κατά τη διάρκεια της έρευνας του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Διαστήματος-Εκπαίδευσης Ωφέλιμο Φορτίο Επιχείρησης-Peake (ESA-EPO-Peake). Ο αστροναύτης Ντέιβιντ Σεντ-Ζακ της Καναδικής Διαστημικής Υπηρεσίας κρατάει μια σακούλα με χιλιάδες σπόρους ντομάτας. Η Αποστολή 74 Ανοίγει τον Cygnus XL και Αποκαλύπτει τον Προηγμένο Επιστημονικό Εξοπλισμό. Οι καταπακτές είναι ανοιχτές μεταξύ του δεύτερου διαστημοπλοίου μεταφοράς φορτίου Cygnus XL της Northrop Grumman και του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού μετά τη ρομποτική κατάληψη και εγκατάστασή του τη Δευτέρα. Το πλήρωμα της Αποστολής 74 αρχίζει τώρα να ξεφορτώνει μέρος των νέων επιστημονικών προμηθειών και προμηθειών πληρώματος που παραδόθηκαν τη Δευτέρα.Οι μηχανικοί πτήσης της NASA, Κρις Γουίλιαμς και Τζακ Χάθαγουεϊ, ήταν τα πρώτα μέλη του πληρώματος που εισήλθαν στο Cygnus XL την Τρίτη, μετά από μια σειρά ελέγχων πίεσης και διαρροών στο εσωτερικό του διαστημοπλοίου. Λίγο αργότερα, ενώθηκαν μαζί τους οι μηχανικοί πτήσης Τζέσικα Μέιρ της NASA και Σόφι Αντενό της ESA (Ευρωπαϊκής Διαστημικής Υπηρεσίας), οι οποίοι μετέφεραν κρίσιμα για τον χρόνο ερευνητικά δείγματα που ήταν αποθηκευμένα στις φορητές επιστημονικές καταψύκτες του Cygnus για συντήρηση στις επιστημονικές καταψύκτες MELFI του σταθμού και στις θερμοκοιτίδες MERLIN .Μεταξύ των αρκετών τόνων φορτίου που παραδόθηκαν τη Δευτέρα από το Cygnus XL, υπάρχουν πάνω από 2.300 λίβρες νέου ερευνητικού υλικού και επιστημονικών πειραμάτων. Το πλήρωμα σύντομα θα ξεκινήσει την εξερεύνηση των βλαστοκυττάρων του αίματος για τη θεραπεία καρκίνων και αιματολογικών διαταραχών, θα μελετήσει τρόπους προστασίας της υγείας του εντέρου των αστροναυτών , θα παρατηρήσει πρωτεΐνες που αιωρούνται στο νερό για την προώθηση της φαρμακευτικής παραγωγής και θα εγκαταστήσει μια μονάδα κβαντικής φυσικής για την επέκταση των δυνατοτήτων του Εργαστηρίου Ψυχρού Ατόμου . Άλλος εξοπλισμός που παραδόθηκε στο Cygnus XL περιλαμβάνει ένα προηγμένο σύστημα άσκησης από την ESA, νέο υλικό απεικόνισης ματιών, φιάλες οξυγόνου και αζώτου για την επαναφόρτιση διαστημικών στολών και πολλά άλλα .Εν τω μεταξύ, το πλοίο ανεφοδιασμού Roscosmos Progress 93 πλησιάζει στο τέλος της παραμονής του, μετά από επτά μήνες αγκυροβολίας στο πρυμναίο λιμάνι της μονάδας εξυπηρέτησης Zvezda. Οι κοσμοναύτες Sergey Kud-Sverchkov και Sergei Mikaev, διοικητής σταθμού και μηχανικός πτήσης, πέρασαν την ημέρα συσκευάζοντας σκουπίδια και απαρχαιωμένο εξοπλισμό μέσα στο Progress πριν από την αναχώρησή του αργότερα αυτόν τον μήνα. Το δίδυμο διαμόρφωσε επίσης τον εξοπλισμό πρόσδεσης του διαστημοπλοίου για τις επερχόμενες δραστηριότητες αποσύνδεσης.Ο μηχανικός πτήσης της Roscosmos, Αντρέι Φεντιάεφ, ξεκίνησε τη βάρδιά του συλλέγοντας δείγματα αέρα μέσα στο Cygnus XL λίγο αφότου οι Γουίλιαμς και Χάθαγουεϊ άνοιξαν την καταπακτή του διαστημοπλοίου για να προστατεύσουν το περιβάλλον του σταθμού. Ο Φεντιάεφ στη συνέχεια πέρασε το υπόλοιπο της βάρδιάς του συντηρώντας τα συστήματα υδραυλικών εγκαταστάσεων και εξαερισμού της τροχιάς του τμήματος της Roscosmos. Μάθετε περισσότερα για τις δραστηριότητες του διαστημικού σταθμού ακολουθώντας το ιστολόγιο του διαστημικού σταθμού , @space_station στο X, καθώς και τους λογαριασμούς του ISS στο Facebook και στο Instagram . https://www.nasa.gov/blogs/spacestation/2026/04/14/expedition-74-opens-cygnus-xl-and-unpacks-advanced-science-gear/ Το διαστημόπλοιο μεταφοράς φορτίου Cygnus XL, που μεταφέρει πάνω από 11.000 λίβρες νέων επιστημονικών πειραμάτων, εργαστηριακού εξοπλισμού και προμηθειών πληρώματος, απεικονίζεται λίγο πριν τη σύλληψή του με τον ρομποτικό βραχίονα Canadarm2. Roscosmos Φορτηγό πλοίο θα καθελκύεται από το Μπαϊκονούρ στις 26 Απριλίου Οι ειδικοί της Roscosmos ολοκλήρωσαν τις εργασίες ανεφοδιασμού του φορτηγού πλοίου Progress MS-34 με προωθητικά συστατικά και συμπιεσμένα αέρια. Πριν από τη μεταφορά του στον σταθμό ανεφοδιασμού, το πλοίο υποβλήθηκε σε έλεγχο ζύγισης και ζυγοστάθμισης. Οι επόμενες εργασίες του πλοίου Progress περιλαμβάνουν: - σύνδεση με το διαμέρισμα μεταφοράς· - επιθεώρηση· - ρίκνωση του φέρινγκ· - συναρμολόγηση με τον πύραυλο. https://vk.com/roscosmos?w=wall-30315369_611432

O Τραμπ συνεχάρη τη NASA για την αποστολή στη Σελήνη και τώρα ζητά περικοπές 50% στο διαστημικό της πρόγραμμα. Ο Λευκός Οίκος παρουσίασε την πρόταση χρηματοδότησης της διαστημικής υπηρεσίας με δραστικές μειώσεις στον προϋπολογισμό της.Η νέα πρόταση προϋπολογισμού του Λευκού Οίκου για το οικονομικό έτος 2027 για την NASA προκαλεί έντονες αντιδράσεις από την κοινότητα του Διαστήματος με προειδοποιήσεις ότι θα μπορούσε να αλλάξει δραστικά τον οργανισμό μειώνοντας τη συνολική χρηματοδότηση κατά 23% και σχεδόν στο μισό τα επιστημονικά του προγράμματα.«Αυτός είναι ο χειρότερος προϋπολογισμός της NASA που έχω δει ποτέ και κυριολεκτικά έχω εξετάσει κάθε έναν από το 1960» λέει ο Κάσει Ντράιερ, επικεφαλής διαστημικής πολιτικής του διεθνούς μη κερδοσκοπικού οργανισμού Planetary Society.Η νέα συνοπτική πρόταση για το 2027 μειώνει τον προϋπολογισμό της Διεύθυνσης Επιστημονικών Αποστολών της NASA από 7,25 δισ. δολάρια σε 3,9 δισ. δηλαδή μια περικοπή 47% στη χρηματοδότηση της επιστήμης παράλληλα με συνολική μείωση 23% για την διαστημική υπηρεσία. Η Planetary Society εξέδωσε ανακοίνωση τονίζοντας ότι η πρόταση ξεχωρίζει όχι μόνο για το μέγεθος των περικοπών αλλά και για το πόσο αποκλίνει από τις καθιερωμένες πρακτικές προϋπολογισμού.Αντί να κατονομάζει ρητά ποιες αποστολές ακυρώνονται η πρόταση τις παραλείπει εντελώς απαιτώντας σύγκριση με προηγούμενους προϋπολογισμούς για να διαπιστωθούν οι περικοπές. Επιπλέον αφαιρεί τα στοιχεία χρηματοδότησης προηγούμενων ετών ένα βασικό χαρακτηριστικό των προϋπολογισμών της NASA για περισσότερα από 60 χρόνια καθιστώντας δύσκολη την αξιολόγηση των αλλαγών.Ο Ντράιερ επεσήμανε επίσης την ύπαρξη μεγάλων και ασαφώς ορισμένων κονδυλίων, όπως ένα ποσό 438 εκατομμυρίων δολαρίων για «Τεχνολογία Άρη», χωρίς σαφή ανάλυση ή λεπτομέρειες κόστους. Το ποσό αυτό ξεπερνά ολόκληρο τον προϋπολογισμό του τομέα Ηλιοφυσικής αλλά περιγράφεται μόνο γενικά.Πέρα από τα ζητήματα διαφάνειας ο Ντράιερ σημείωσε ότι η πρόταση για το 2027 επαναλαμβάνει σε μεγάλο βαθμό ένα σχέδιο που το Κογκρέσο είχε ήδη απορρίψει κατά τη χρηματοδότηση του 2026 όταν οι νομοθέτες αποκατέστησαν τη χρηματοδότηση της επιστήμης μετά από διακομματική ψηφοφορία. Έτσι, χαρακτήρισε τη φετινή πρόταση ως «αντιγραφή» του περσινού προϋπολογισμού αλλά και «πρόχειρη και αντιεπαγγελματική» με λάθη όπως η αναφορά σε τερματισμό της αποστολής Mars Sample Return που είχε ήδη ακυρωθεί το 2026 και λανθασμένη αναφορά οικονομικού έτους για το διαστημικό τηλεσκόπιο James Webb.«Στην ουσία είναι το ίδιο με πέρυσι στις περισσότερες πτυχές. Δεν έμαθαν τίποτα από την απόρριψη και προτείνουν τις ίδιες ακυρώσεις αποστολών και τις ίδιες δρακόντειες περικοπές» δήλωσε ο Κάσει στο Space.com. Αν εφαρμοστούν οι περικοπές θα είναι εκτεταμένες. Η πρόταση προβλέπει την ακύρωση περισσότερων από 40 επιστημονικών έργων περίπου το ένα τρίτο του χαρτοφυλακίου της NASA συμπεριλαμβανομένων αποστολών που βρίσκονται σε ανάπτυξη αλλά και ενεργών διαστημοπλοίων.«New Horizons, OSIRIS-APEX, Juno όλα ακυρώνονται (ξανά). Είναι το ίδιο σύνολο ακυρώσεων αποστολών με αυτό που είχε προταθεί και πέρυσι» λέει ο Ντράιερ.Οι περικοπές επηρεάζουν επίσης τη συμμετοχή των ΗΠΑ σε διεθνείς συνεργασίες όπως το ρόβερ Rosalind Franklin, τη δεύτερη αποστολή του προγράμματος ExoMars του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Διαστήματος (ESA) για το οποίο η NASA είχε πρόσφατα δεσμευτεί ξανά να υποστηρίξει κατά την εκδήλωση «Ignition» στις 24 Μαρτίου. Εκεί παρουσιάστηκαν πρωτοβουλίες μεγάλης κλίμακας με στόχο την ενίσχυση της εθνικής διαστημικής πολιτικής και της ηγετικής θέσης των ΗΠΑ στο Διάστημα. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2098196/o-tramp-synechari-tin-nasa-gia-ti-apostoli-sti-selini-kai-tora-zita-perikopes-50-sto-diastimiko-tis-programma/

Ιστολόγιο Curiosity, Sols 4859-4866: Ένας μικρός κρατήρας και χιλιάδες πολύγωνα. Ημερομηνία σχεδιασμού για τη Γη: Παρασκευή, 10 Απριλίου 2026 Το Curiosity πέρασε την περασμένη εβδομάδα οδηγώντας προς έναν μικρό κρατήρα, διαμέτρου περίπου 10 μέτρων (32 ποδιών). Σήμερα, η ομάδα ονόμασε ανεπίσημα αυτόν τον κρατήρα «Αντοφαγάστα», από μια περιοχή και μεγάλη πόλη στη Χιλή δίπλα στην Ατακάμα. Οι κρατήρες είναι πολύ ενδιαφέροντες για πολλούς λόγους, ένας από τους οποίους είναι ότι λειτουργούν ως «τρυπάνια της φύσης», εκθέτοντας υλικό στην επιφάνεια μέσω των τοιχωμάτων και των εκτοξευόμενων σωματιδίων τους που διαφορετικά θα είχαν θαφτεί. Από τροχιά, η Αντοφαγάστα μοιάζει με έναν σχετικά νεαρό κρατήρα (ηλικίας μικρότερης των 50 εκατομμυρίων ετών, που είναι νέος σε γεωλογική κλίμακα του Άρη!), επομένως μπορεί να υπάρχει υλικό μέσα και γύρω από τον κρατήρα που εκτέθηκε στο σκληρό, καταστροφικό για τα οργανικά μόρια περιβάλλον ακτινοβολίας στην επιφάνεια του Άρη μόνο στο πολύ πρόσφατο παρελθόν. Το Curiosity έχει ήδη βρει πολλά ανθεκτικά οργανικά μόρια που επιβίωσαν δισεκατομμύρια χρόνια, αλλά θα μπορούσε να υπάρχει ένας ακόμη μεγαλύτερος θησαυρός σύνθετης χημείας βαθιά κάτω από την επιφάνεια; Ο Αντοφαγάστα θα μπορούσε να μας βοηθήσει να απαντήσουμε σε αυτό το ερώτημα... αλλά μόνο αν ο κρατήρας είναι αρκετά μεγάλος για να έχουμε ανασκάψει βαθιά πετρώματα, αν είναι πραγματικά σχετικά νέος και αν καταφέρουμε να βρούμε έναν βράχο που είμαστε σίγουροι ότι ανασκάφηκε από βάθος και που πληροί επίσης τις φυσικές απαιτήσεις για την γεώτρηση του Curiosity. Αυτά είναι πολλά «αν», αλλά και μια πολύ συναρπαστική ευκαιρία για να περάσουμε με το αυτοκίνητο! Θα μπορέσουμε να απαντήσουμε σε όλα αυτά τα «αν» και να αποφασίσουμε τι θα κάνουμε μόλις δούμε τον κρατήρα από το έδαφος την επόμενη εβδομάδα.Εν τω μεταξύ, το ταξίδι προς την Αντοφαγάστα ήταν εξαιρετικά ενδιαφέρον. Πολλά από τα βράχια που έχουμε περάσει με το αυτοκίνητο έχουν αυτές τις απίστευτες υφές - χιλιάδες πολύγωνα σε σχήμα κηρήθρας διασταυρώνονται στην επιφάνειά τους. Ορίστε ένα παράδειγμα , και ορίστε ένα άλλο παράδειγμα , και τα δύο από το Sol 4859. Έχουμε δει βράχους με πολύγωνα όπως αυτούς στο παρελθόν, αλλά δεν φαινόταν τόσο δραματικά άφθονοι, εκτεινόμενοι στο έδαφος για μέτρα και μέτρα στα ψηφιδωτά Mastcam μας. Αυτή την εβδομάδα συνεχίσαμε να συλλέγουμε πολλές εικόνες και χημικά δεδομένα που θα μας βοηθήσουν να διακρίνουμε μεταξύ διαφορετικών υποθέσεων για το πώς σχηματίστηκαν οι υφές των κηρήθρων. Συνεχίσαμε επίσης να παρακολουθούμε το περιβάλλον του Άρη, με πολλές αναζητήσεις σκόνης-διαβόλου και εικόνες προς τον ορίζοντα για να χαρακτηρίσουμε την ατμόσφαιρα του Άρη καθώς γίνεται προβλέψιμα πιο σκονισμένη πλησιάζοντας τους ζεστούς καλοκαιρινούς μήνες.Ανυπομονώ να δω τα δεδομένα που θα φτάσουν στη Γη μέχρι το πρωί της Τρίτης. Αν όλα πάνε καλά, το Curiosity θα βρίσκεται στην άκρη του κρατήρα Antofagasta, στέλνοντας εικόνες που θα μας επιτρέψουν να δούμε το χείλος του κρατήρα και το εσωτερικό του για πρώτη φορά από το έδαφος. https://science.nasa.gov/blog/curiosity-blog-sols-4859-4866-one-small-crater-and-thousands-of-polygons/ Το ρόβερ Curiosity της NASA για τον Άρη τράβηξε αυτήν την εικόνα που δείχνει αμυδρά ίχνη πίσω από το ρόβερ στις 9 Απριλίου 2026. Η ομάδα της αποστολής χρησιμοποίησε αυτόνομη πλοήγηση κατά το τέλος αυτής της διαδρομής, οπότε το ίδιο το Curiosity πήρε την απόφαση να ακολουθήσει τις στροφές που είναι ορατές στις εικόνες. Το ρόβερ κατέγραψε αυτήν την εικόνα χρησιμοποιώντας την αριστερή κάμερα πλοήγησης την 4861η ηλιακή ώρα, ή την 4.861η ημέρα του Άρη της αποστολής του Mars Science Laboratory, στις 19:03:01 UTC.

Το Parker Solar Probe της NASA ανακάλυψε εκπλήξεις σε μια έκρηξη κοντά στον Ήλιο Πριν μια ηλιακή καταιγίδα εξαπλωθεί ραγδαία στο διάστημα και πλήξει την τεχνολογία στη Γη, ξεκινά με μια εκρηκτική διαδικασία στον Ήλιο, γνωστή ως μαγνητική επανασύνδεση. Τώρα, παρατηρήσεις από το Parker Solar Probe της NASA αποκάλυψαν νέες λεπτομέρειες σχετικά με το πώς αυτά τα είδη μαγνητικών γεγονότων εκτοξεύουν σωματίδια σε επικίνδυνες ταχύτητες.Σε μια ηλιακή πτήση του 2022, το Parker Solar Probe πέρασε ανάμεσα στον Ήλιο και το σημείο ενός συμβάντος μαγνητικής επανασύνδεσης στον ηλιακό άνεμο, τη συνεχή ροή σωματιδίων και μαγνητικών πεδίων που εκπέμπει ο Ήλιος. Δεδομένου ότι τα συμβάντα επανασύνδεσης που προκαλούν καταιγίδες συμβαίνουν στην δυσπρόσιτη ηλιακή ατμόσφαιρα, τα συμβάντα που συμβαίνουν στον ηλιακό άνεμο προσφέρουν την ευκαιρία να ληφθούν άμεσες μετρήσεις σωματιδίων που επιταχύνονται από τη μαγνητική επανασύνδεση. Και το Parker Solar Probe έκανε ακριβώς αυτό.Το Parker Solar Probe παρατήρησε έναν πίδακα σωματιδίων κατευθυνόμενο προς τον Ήλιο, αποτελούμενο από πρωτόνια και βαρέα ιόντα — στοιχεία με επιπλέον ηλεκτρόνια. Αλλά απροσδόκητα, η ανάλυση των δεδομένων αποκάλυψε ότι τα πρωτόνια και τα ιόντα επιταχύνθηκαν με διαφορετικούς τρόπους. Οι θεωρίες μαγνητικής επανασύνδεσης αναμένουν ότι αυτοί οι δύο τύποι σωματιδίων επιταχύνονται με τον ίδιο τρόπο, αλλά οι νέες παρατηρήσεις έδειξαν ότι τα πρωτόνια σχημάτισαν μια διασκορπισμένη δέσμη, όπως αυτή από έναν φακό, ενώ τα βαρύτερα ιόντα κατευθύνθηκαν σε ευθεία γραμμή σαν μια δέσμη λέιζερ.Τα ευρήματα, που δημοσιεύθηκαν στις 31 Μαρτίου στο Astrophysical Journal, θα βοηθήσουν τους επιστήμονες να βελτιώσουν τα θεωρητικά μοντέλα της μαγνητικής επανασύνδεσης για να κατανοήσουν καλύτερα πώς τροφοδοτούνται οι ηλιακές καταιγίδες. https://science.nasa.gov/blogs/science-news/2026/04/15/science-nasa-gov-parker-solar-probe-finds-explosive-surprises-on-sun/ Η μαγνητική επανασύνδεση είναι μια από τις πιο σημαντικές διεργασίες στο διάστημα. Η επανασύνδεση συμβαίνει όταν οι διασταυρούμενες γραμμές του μαγνητικού πεδίου σπάνε, εκτοξεύοντας εκρηκτικά κοντινά σωματίδια σε υψηλές ταχύτητες. Αυτή η κινούμενη εικόνα απεικονίζει αυτή τη μαγνητική έκρηξη στον Ήλιο, όπου μπορεί να δημιουργήσει ηλιακές καταιγίδες και να στείλει σωματίδια σε όλο το ηλιακό σύστημα.

«Διαστρικοί Παγετώνες»: Το SPHEREx της NASA χαρτογραφεί τεράστιες γαλαξιακές περιοχές πάγου. Η αποστολή SPHERex της NASA (Φασματοφωτόμετρο για την Ιστορία του Σύμπαντος, την Εποχή Επανιονισμού και την Εξερεύνηση των Πάγων) χαρτογράφησε διαστρικό πάγο σε πρωτοφανή κλίμακα. Καλύπτοντας περιοχές στον Γαλαξία μας με διάμετρο μεγαλύτερη από 600 έτη φωτός, ο πάγος βρέθηκε μέσα σε γιγάντια μοριακά νέφη - τεράστιες περιοχές αερίου και σκόνης όπου πυκνές συστάδες ύλης καταρρέουν υπό την επίδραση της βαρύτητας, δημιουργώντας άστρα. Μια μελέτη που περιγράφει αυτά τα ευρήματα δημοσιεύθηκε την Τετάρτη στο The Astrophysical Journal.Ένας από τους κύριους στόχους του SPHEREx είναι η χαρτογράφηση των χημικών υπογραφών διαφόρων τύπων διαστρικού πάγου. Αυτός ο πάγος περιλαμβάνει μόρια όπως νερό, διοξείδιο του άνθρακα και μονοξείδιο του άνθρακα, τα οποία είναι ζωτικής σημασίας για τη χημεία που επιτρέπει την ανάπτυξη της ζωής. Οι ερευνητές πιστεύουν ότι αυτές οι δεξαμενές πάγου, προσκολλημένες στις επιφάνειες μικροσκοπικών κόκκων σκόνης, είναι το μέρος όπου σχηματίζεται και αποθηκεύεται το μεγαλύτερο μέρος του νερού του σύμπαντος. Το νερό στους ωκεανούς της Γης - και οι πάγοι σε κομήτες και σε άλλους πλανήτες και φεγγάρια στον γαλαξία μας - προέρχεται από αυτές τις περιοχές.«Αυτά τα τεράστια κατεψυγμένα συμπλέγματα είναι σαν «διαστρικοί παγετώνες» που θα μπορούσαν να παρέχουν τεράστια παροχή νερού σε νέα ηλιακά συστήματα που θα γεννηθούν στην περιοχή», δήλωσε ο συν-συγγραφέας της μελέτης Phil Korngut, επιστήμονας οργάνων για το SPHEREx στο Caltech στην Pasadena της Καλιφόρνια. «Είναι μια βαθιά ιδέα ότι εξετάζουμε έναν χάρτη υλικού που θα μπορούσε να βρέξει σε νεοσύστατους πλανήτες και ενδεχομένως να υποστηρίξει μελλοντική ζωή». Χάρη στις φασματικές του δυνατότητες, το SPHEREx μπορεί να μετρήσει τις ποσότητες διαφόρων πάγων και μορίων, όπως οι πολυκυκλικοί αρωματικοί υδρογονάνθρακες, μέσα και γύρω από τα μοριακά νέφη, βοηθώντας τους επιστήμονες να κατανοήσουν καλύτερα τη σύνθεση και το περιβάλλον τους.  Αν και διαστημικά τηλεσκόπια όπως το Διαστημικό Τηλεσκόπιο James Webb της NASA και το αποσυρθέν Spitzer του οργανισμού έχουν ανιχνεύσει νερό, διοξείδιο του άνθρακα, μονοξείδιο του άνθρακα και άλλα παγωμένα μόρια σε όλο τον γαλαξία μας, το παρατηρητήριο SPHEREx είναι η πρώτη αποστολή υπέρυθρης ακτινοβολίας που έχει σχεδιαστεί ειδικά για να βρει τέτοια μόρια σε ολόκληρο τον ουρανό μέσω της φασματικής έρευνας μεγάλης κλίμακας της αποστολής. «Αναμέναμε να ανιχνεύσουμε αυτούς τους πάγους μπροστά από μεμονωμένα φωτεινά αστέρια: Το φως από ένα αστέρι λειτουργεί σαν προβολέας, αποκαλύπτοντας τυχόν πάγο στο διάστημα μεταξύ εμάς και αυτού του αστεριού. Αλλά αυτό είναι κάτι διαφορετικό», δήλωσε ο επικεφαλής συγγραφέας Joseph Hora, αστρονόμος στο Κέντρο Αστροφυσικής (CfA) στο Harvard & Smithsonian στο Cambridge της Μασαχουσέτης. «Όταν κοιτάμε κατά μήκος του γαλαξιακού επιπέδου - όπου συγκεντρώνονται τα περισσότερα αστέρια, το αέριο και η σκόνη του γαλαξία μας - υπάρχει πολύ διάχυτο φως υποβάθρου που λάμπει μέσα από ολόκληρα σύννεφα σκόνης και το SPHEREx μπορεί να δει την χωρική κατανομή των πάγων που περιέχουν με απίστευτη λεπτομέρεια». Υπό τη διαχείριση του Εργαστηρίου Αεριώθησης της NASA στη Νότια Καλιφόρνια, το παρατηρητήριο SPHEREx ξεκίνησε στις 11 Μαρτίου 2025 και έχει τη μοναδική ικανότητα να βλέπει τον ουρανό σε 102 χρώματα, καθένα από τα οποία αντιπροσωπεύει ένα διαφορετικό μήκος κύματος υπέρυθρου φωτός που προσφέρει ξεχωριστές πληροφορίες για γαλαξίες, αστέρια, περιοχές σχηματισμού πλανητών και άλλα κοσμικά χαρακτηριστικά. Μέχρι τα τέλη του 2025, το SPHEREx είχε ολοκληρώσει τον πρώτο από τους τέσσερις χάρτες υπέρυθρου ουρανού του σύμπαντος, χαρτογραφώντας τις θέσεις εκατοντάδων εκατομμυρίων γαλαξιών σε 3D για να βοηθήσει στην απάντηση σημαντικών ερωτημάτων σχετικά με το σύμπαν, συμπεριλαμβανομένων εκείνων σχετικά με την προέλευση του νερού και της ζωής. Παγωμένες προελεύσεις Χρησιμοποιώντας τους χάρτες SPHEREx διαφόρων παγωμένων μορίων, οι συγγραφείς της μελέτης μπόρεσαν να εξετάσουν σε βάθος πολλά μοριακά νέφη στις περιοχές του Κύκνου Χ και του Νεφελώματος της Βόρειας Αμερικής του Γαλαξία μας. Στις πυκνότερες περιοχές, όπου η ποσότητα σκόνης είναι μεγαλύτερη, σκοτεινές νηματώδεις λωρίδες εμποδίζουν το ορατό φως από τα αστέρια που βρίσκονται πίσω. Με το υπέρυθρο μάτι του, το διαστημικό τηλεσκόπιο αποκάλυψε επίσης πού βρίσκονται οι διαφορετικοί πάγοι - οι οποίοι απορροφούν συγκεκριμένα μήκη κύματος υπέρυθρου φωτός που θα περνούσαν μέσα από τα νέφη αν αποτελούνταν μόνο από σκόνη - στην υψηλότερη πυκνότητά τους.  Αυτό το εύρημα υποστηρίζει την υπόθεση ότι ο διαστρικός πάγος σχηματίζεται στην επιφάνεια μικροσκοπικών σωματιδίων σκόνης, τα οποία δεν είναι μεγαλύτερα από τα σωματίδια που βρίσκονται στον καπνό των κεριών, και ότι οι πυκνές περιοχές σκόνης προστατεύουν τους πάγους από την έντονη υπεριώδη ακτινοβολία που εκπέμπεται από τα νεογέννητα αστέρια. Ωστόσο, δεν αντιμετωπίζονται όλοι οι πάγοι με τον ίδιο τρόπο στο διαστρικό μέσο.«Μπορούμε να διερευνήσουμε τους περιβαλλοντικούς παράγοντες που συμβάλλουν σε διαφορετικούς ρυθμούς σχηματισμού πάγου σε μεγάλες περιοχές του διαστρικού χώρου», δήλωσε ο συν-συγγραφέας της μελέτης Gary Melnick, επίσης αστρονόμος στο CfA. «Η «μεγάλη εικόνα» της αποστολής SPHEREx παρέχει πολύτιμες νέες πληροφορίες που δεν μπορείτε να λάβετε όταν κάνετε ζουμ σε μια μικρή περιοχή». Μέσα σε αυτή την ευρεία προοπτική, προσθέτει ο Melnick, το SPHEREx μπορεί να κάνει κάτι που τα επίγεια αστεροσκοπεία δεν μπορούν: να ανιχνεύσει ποικίλες ποσότητες νερού και διοξειδίου του άνθρακα, δύο πάγους που αντιδρούν διαφορετικά σε περιβαλλοντικούς παράγοντες. Για παράδειγμα, η παρουσία έντονου υπεριώδους φωτός από κοντινά ογκώδη νεαρά αστέρια ή η θέρμανση αυτών των κόκκων σκόνης από αυτό το φως επηρεάζει την αφθονία των διαφορετικών πάγων με διαφορετικούς τρόπους. Αυτή είναι μόνο η αρχή για την αποστολή. Οι παρατηρήσεις από το SPHEREx θα παρέχουν στους επιστήμονες ένα ισχυρό εργαλείο για να εξερευνήσουν τα διάφορα συστατικά του γαλαξία μας, τη φυσική του διαστρικού μέσου που οδηγεί στο σχηματισμό αστεριών και πλανητών, καθώς και τις χημικές διεργασίες που μεταφέρουν μόρια απαραίτητα για τη ζωή σε νεοσχηματισμένους πλανήτες. Περισσότερα για το SPHEREx Η αποστολή διαχειρίζεται από το JPL για το Τμήμα Αστροφυσικής του οργανισμού εντός της Διεύθυνσης Επιστημονικών Αποστολών στην Ουάσινγκτον. Το τηλεσκόπιο και το διαστημόπλοιο κατασκευάστηκαν από την BAE Systems στο Μπόλντερ του Κολοράντο. Η επιστημονική ανάλυση των δεδομένων του SPHEREx διεξάγεται από μια ομάδα επιστημόνων σε 13 ιδρύματα στις ΗΠΑ και στη Νότια Κορέα και την Ταϊβάν, με επικεφαλής τον Κύριο Ερευνητή Jamie Bock, ο οποίος εδρεύει στο Caltech με κοινή πρόσληψη στο JPL, και τον Επιστήμονα Έργου του JPL, Olivier Doré. Τα δεδομένα υποβάλλονται σε επεξεργασία και αρχειοθετούνται στο IPAC στο Caltech στην Πασαντίνα, το οποίο διαχειρίζεται το JPL για τη NASA. Το σύνολο δεδομένων SPHEREx είναι ελεύθερα διαθέσιμο σε επιστήμονες και στο κοινό. Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με την αποστολή SPHEREx, επισκεφθείτε τη διεύθυνση: https://science.nasa.gov/mission/spherex/

Η NASA ανακαλύπτει νεαρά αστέρια που είναι αμυδρά στις ακτίνες Χ, εκπληκτικά γρήγορα. Οι επιστήμονες διαπίστωσαν ότι τα νεαρά αστρικά ξαδέρφια του Ήλιου μας ηρεμούν και μειώνουν την ένταση της εκπομπής ακτίνων Χ πιο γρήγορα από ό,τι πιστεύαμε προηγουμένως, σύμφωνα με μια νέα μελέτη που χρησιμοποίησε το Παρατηρητήριο ακτίνων Χ Chandra της NASA. Μια δημοσίευση που περιγράφει τα αποτελέσματα δημοσιεύτηκε τη Δευτέρα στο The Astrophysical Journal.Σε αντίθεση με τη νέα ταινία «Project Hail Mary», αυτή η ησυχία των νεαρών αστεριών αποτελεί πλεονέκτημα για τις προοπτικές ζωής σε πλανήτες που περιστρέφονται γύρω από αυτά τα αστέρια - όχι απειλή.Οι αστρονόμοι χρησιμοποίησαν το Chandra και άλλα τηλεσκόπια για να παρακολουθήσουν πώς η ισχυρή ακτινοβολία από νεαρά αστέρια - συχνά με τη μορφή επικίνδυνων ακτίνων Χ - μπορεί να χτυπήσει τους πλανήτες που τα περιβάλλουν. Δεν γνώριζαν, ωστόσο, για πόσο καιρό συνεχιζόταν αυτό το μπαράζ υψηλής ενέργειας.Αυτή η τελευταία μελέτη εξέτασε οκτώ σμήνη αστεριών ηλικίας μεταξύ 45 εκατομμυρίων και 750 εκατομμυρίων ετών. Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι αστέρια παρόμοια με τον Ήλιο σε αυτά τα σμήνη απελευθέρωσαν μόνο περίπου το ένα τέταρτο έως το ένα τρίτο των ακτίνων Χ που περίμεναν.«Ενώ η επιστημονική φαντασία - όπως τα μικρόβια στο Project Hail Mary - φαντάζεται εξωγήινη ζωή που μειώνει την αστρική παραγωγή καταναλώνοντας την ενέργειά της, οι πραγματικές μας παρατηρήσεις αποκαλύπτουν μια φυσική «ηρεμία» των νεαρών άστρων που μοιάζουν με τον Ήλιο στις ακτίνες Χ», δήλωσε ο Konstantin Getman, επικεφαλής συγγραφέας της νέας μελέτης από το Πανεπιστήμιο Penn State. «Αυτό δεν συμβαίνει επειδή μια εξωτερική δύναμη καταναλώνει το φως τους, αλλά επειδή η εσωτερική παραγωγή μαγνητικών πεδίων γίνεται λιγότερο αποτελεσματική».Στην πραγματικότητα, αυτή η ηρεμία θα μπορούσε να αποτελέσει πλεονέκτημα για τον σχηματισμό ζωής σε πλανήτες γύρω από άστρα που είναι νεότερες εκδοχές του δικού μας Ήλιου. (Ο Ήλιος μας είναι περίπου 4,6 δισεκατομμυρίων ετών, επομένως σημαντικά μεγαλύτερος από τους αστρικούς ξαδέρφους σε αυτή τη μελέτη.) Αυτό συμβαίνει επειδή μεγάλες ποσότητες ακτίνων Χ μπορούν να διαβρώσουν την ατμόσφαιρα ενός πλανήτη και να αποτρέψουν τον σχηματισμό μορίων απαραίτητων για την οργανική ζωή όπως την ξέρουμε. Κατά μέσο όρο, άστρα τριών εκατομμυρίων ετών με μάζα ίση με τον Ήλιο παράγουν περίπου χίλιες φορές περισσότερες ακτίνες Χ από τον σημερινό Ήλιο. Εν τω μεταξύ, άστρα ηλικίας 100 εκατομμυρίων ετών με μάζα ηλιακού μεγέθους είναι περίπου 40 φορές πιο φωτεινά σε ακτίνες Χ από τον σημερινό Ήλιο.«Είναι πιθανό να οφείλουμε την ύπαρξή μας στον Ήλιο μας που έκανε το ίδιο πράγμα, πριν από αρκετά δισεκατομμύρια χρόνια, που βλέπουμε αυτά τα νεαρά αστέρια να κάνουν τώρα», δήλωσε ο συν-συγγραφέας Vladimir Airapetian του Κέντρου Διαστημικών Πτήσεων Goddard της NASA στο Greenbelt του Μέριλαντ. «Αυτή η πραγματική μείωση της φωτεινότητας αντηχεί τη δραματική αστρική αλλαγή στη μυθοπλασία, αλλά μπορεί να είναι ακόμη πιο συναρπαστική επειδή αναδεικνύει την πραγματική ιστορία του δικού μας Ήλιου».Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι τα αστέρια με περίπου την ίδια μάζα με τον Ήλιο ησύχασαν σχετικά γρήγορα — μετά από μερικές εκατοντάδες εκατομμύρια χρόνια — ενώ αυτά με μικρότερη μάζα διατήρησαν τα υψηλά επίπεδα εκπομπής ακτίνων Χ για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα. Σε συνδυασμό με τη μείωση της ενέργειας των ακτίνων Χ και την εξαφάνιση ενεργητικών σωματιδίων, τα αστέρια στο μέγεθος του Ήλιου είναι προφανώς πιο κατάλληλα για να φιλοξενήσουν πλανήτες με εύρωστες ατμόσφαιρες και πιθανώς ανθισμένη ζωή από ό,τι πιστευόταν προηγουμένως.Η ερευνητική ομάδα χρησιμοποίησε επίσης δεδομένα από τον δορυφόρο Gaia της ESA (Ευρωπαϊκής Διαστημικής Υπηρεσίας) και δεδομένα ακτίνων Χ από την αποστολή ROSAT (ROentgen SATellite). Αυτά τα δεδομένα τους επέτρεψαν να εντοπίσουν τα αστέρια που ήταν μέλη των σμηνών (όχι αστέρια στο προσκήνιο ή στο φόντο). Για να μετρήσουν την έξοδο ακτίνων Χ από τα αστέρια, πραγματοποίησαν νέες παρατηρήσεις Chandra σε πέντε σμήνη με ηλικίες μεταξύ 45 εκατομμυρίων και 100 εκατομμυρίων ετών, επιπλέον χρησιμοποιώντας δεδομένα Chandra και ROSAT από αρχεία για να μελετήσουν τρία παλαιότερα σμήνη με ηλικίες μεταξύ 220 και 750 εκατομμυρίων ετών.Οι αστρονόμοι δεν είχαν καταφέρει να μελετήσουν πολύ πριν την εκπομπή ακτίνων Χ των αστεριών σε αυτό το ηλικιακό εύρος. Οι περισσότεροι αστρονόμοι βασίζονταν σε αραιά δεδομένα και σε μια παράγωγη σχέση που προβλέπει την εκπομπή ακτίνων Χ που θα πρέπει να παράγουν τα νεαρά αστέρια με βάση την ηλικία και τους ρυθμούς περιστροφής τους. Τα παλαιότερα και πιο αργά περιστρεφόμενα αστέρια είναι συνήθως πιο αμυδρά στις ακτίνες Χ, αλλά η ομάδα διαπίστωσε ότι η εκπομπή ακτίνων Χ μειώνεται περίπου 15 φορές πιο γρήγορα από ό,τι προβλέπει η παράγωγη σχέση κατά τη διάρκεια αυτής της συγκεκριμένης εφηβικής φάσης.«Μπορούμε να δούμε τον Ήλιο μας μόνο σε αυτό το τρέχον στιγμιότυπο στο χρόνο, οπότε για να κατανοήσουμε πραγματικά το παρελθόν του πρέπει να κοιτάξουμε σε άλλα αστέρια με περίπου την ίδια μάζα», δήλωσε ο συν-συγγραφέας Eric Feigelson, επίσης από το Πανεπιστήμιο Penn State. «Μελετώντας τις ακτίνες Χ από αστέρια ηλικίας εκατοντάδων εκατομμυρίων ετών, έχουμε καλύψει ένα μεγάλο κενό στην κατανόησή μας για την εξέλιξή τους».Ενώ εξακολουθούν να διερευνούν την αιτία αυτής της βραδύτερης από την αναμενόμενη δραστηριότητας, οι επιστήμονες πιστεύουν ότι η διαδικασία που παράγει μαγνητικά πεδία σε αυτά τα αστέρια μπορεί να γίνει λιγότερο αποτελεσματική. Αυτό θα οδηγούσε στο να γίνονται τα αστέρια πιο ήσυχα στις ακτίνες Χ πιο γρήγορα, καθώς γερνούν. Οι ερευνητές θα συνεχίσουν να εξετάζουν αυτήν και άλλες πιθανές αιτίες για την ταχεία εξασθένιση των νεαρών αστέρων που μοιάζουν με τον Ήλιο.Το Κέντρο Διαστημικών Πτήσεων Marshall της NASA στο Χάντσβιλ της Αλαμπάμα διαχειρίζεται το πρόγραμμα Chandra. Το Κέντρο Ακτίνων Χ Chandra του Αστροφυσικού Παρατηρητηρίου Smithsonian ελέγχει τις επιστημονικές δραστηριότητες από το Κέιμπριτζ της Μασαχουσέτης και τις πτητικές λειτουργίες από το Μπέρλινγκτον της Μασαχουσέτης. Διαβάστε περισσότερα από το Παρατηρητήριο ακτίνων Χ Chandra της NASA Μάθετε περισσότερα για το Παρατηρητήριο ακτίνων Χ Chandra και την αποστολή του εδώ: https://science.nasa.gov/chandra https://chandra.si.edu Trumpler 3 και NGC 2353 (Ετικέτες).

Εξωπλανήτης 29 Κύκνος b. Η ομάδα χρησιμοποίησε επίσης μια επίγεια διάταξη οπτικών τηλεσκοπίων που ονομάζεται CHARA (Κέντρο Αστρονομίας Υψηλής Γωνιακής Ανάλυσης) για να προσδιορίσει εάν η τροχιά του πλανήτη είναι ευθυγραμμισμένη με την περιστροφή του άστρου. Επιβεβαίωσαν αυτήν την ευθυγράμμιση, η οποία θα ήταν αναμενόμενη για ένα αντικείμενο που σχηματίστηκε από έναν πρωτοπλανητικό δίσκο.«Καταφέραμε να ενημερώσουμε την τροχιά του πλανήτη και επίσης παρατηρήσαμε το άστρο που το φιλοξενεί για να προσδιορίσουμε τον προσανατολισμό του σε σχέση με αυτήν την τροχιά», δήλωσε ο Ash Messier, συν-συγγραφέας και μεταπτυχιακός φοιτητής στο Πανεπιστήμιο Johns Hopkins. «Δείξαμε ότι η κλίση του πλανήτη είναι καλά ευθυγραμμισμένη με τον άξονα περιστροφής του άστρου, κάτι που είναι παρόμοιο με αυτό που βλέπουμε για τους πλανήτες του ηλιακού μας συστήματος».«Συνολικά, αυτά τα στοιχεία υποδηλώνουν έντονα ότι ο 29 Cygni b σχηματίστηκε μέσα σε έναν πρωτοπλανητικό δίσκο μέσω ταχείας συσσώρευσης υλικού πλούσιου σε μέταλλα, και όχι μέσω κατακερματισμού αερίου», δήλωσε ο Balmer. «Με άλλα λόγια, σχηματίστηκε σαν πλανήτης και όχι σαν άστρο».Καθώς η ομάδα συλλέγει δεδομένα για τους άλλους τρεις στόχους στο πλαίσιο του προγράμματός της, σχεδιάζει να αναζητήσει στοιχεία για διαφορές στη σύνθεση μεταξύ των πλανητών χαμηλότερης και υψηλότερης μάζας. Αυτό θα πρέπει να παρέχει πρόσθετες πληροφορίες σχετικά με τους μηχανισμούς σχηματισμού τους.Το Διαστημικό Τηλεσκόπιο James Webb είναι το κορυφαίο διαστημικό επιστημονικό παρατηρητήριο στον κόσμο. Το Webb λύνει μυστήρια στο ηλιακό μας σύστημα, κοιτάζοντας πέρα από μακρινούς κόσμους γύρω από άλλα αστέρια και διερευνώντας τις μυστηριώδεις δομές και την προέλευση του σύμπαντός μας και τη θέση μας σε αυτό. Το Webb είναι ένα διεθνές πρόγραμμα με επικεφαλής τη NASA με τους εταίρους της, την ESA (Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Διαστήματος) και την CSA (Καναδική Υπηρεσία Διαστήματος). Για να μάθετε περισσότερα για τον Webb, επισκεφθείτε: https://science.nasa.gov/webb Ο εξωπλανήτης 29 Cygni b, που φαίνεται σε αυτό το καλλιτεχνικό σχέδιο, είναι ένας αέριος γίγαντας που ζυγίζει περίπου 15 φορές τη μάζα του Δία. Οι αστρονόμοι μελέτησαν τον 29 Cygni b με το διαστημικό τηλεσκόπιο James Webb της NASA. Διαπίστωσαν ότι πιθανότατα σχηματίστηκε από συσσώρευση και όχι από κατακερματισμό δίσκου. Οι αστρονόμοι χρησιμοποίησαν το διαστημικό τηλεσκόπιο James Webb της NASA για να απεικονίσουν απευθείας τον 29 Cygni b, ο οποίος ζυγίζει 15 φορές τον Δία. Βρήκαν στοιχεία για βαριά χημικά στοιχεία όπως ο άνθρακας και το οξυγόνο, γεγονός που υποδηλώνει έντονα ότι σχηματίστηκε σαν πλανήτης μέσω συσσώρευσης μέσα σε έναν πρωτοπλανητικό δίσκο.

Αυτός είναι ο άγνωστος σύμμαχος της εξωγήινης ζωής. Ωκεανοί μάγματος σε εξωπλανήτες δημιουργούν προστατευτικό περιβάλλον για την παρουσία οργανισμών. Έχουν εντοπιστεί υπόγειοι ωκεανοί σε άλλους κόσμους μακριά από τη Γη στους οποίους πιθανολογείται η παρουσία ζωής. Μια νέα μελέτη αναφέρει ότι την ύπαρξη εξωγήινης ζωής δεν υποστηρίζουν μόνο οι ωκεανοί νερού αλλά και ωκεανοί μάγματος.Οι επιστήμονες για δεκαετίες θεωρούσαν ότι το ηλιακό μας σύστημα αποτελεί ένα τυπικό δείγμα πλανητικού συστήματος στο Σύμπαν και ότι οι τύποι πλανητών στο Σύμπαν είναι σε γενικές γραμμές αυτοί που υπάρχουν στο ηλιακό μας σύστημα.Η πραγματικότητα δεν κατέρριψε απλά αυτή την πεποίθηση αλλά κυριολεκτικά την συνέτριψε αφού ανάμεσα στους περίπου έξι χιλιάδες εξωπλανήτες (πλανήτες σε άλλα πλανητικά συστήματα) που έχουν ανακαλυφθεί κυρίως τα τελευταία 15 χρόνια έχει αναδειχθεί η ύπαρξη δεκάδων άγνωστων τύπων πλανητών με άκρως εντυπωσιακά ή και εξωτικά χαρακτηριστικά. Αν αναλογιστούμε ότι ο αριθμός πλανητών μόνο στο γαλαξία μας εκτιμάται σε πολλές εκατοντάδες δισ. ενώ υπάρχουν και πολλές εκατοντάδες δισ. γαλαξίες στο Σύμπαν θα πρέπει να θεωρούμε δεδομένο ότι ο κατάλογος των τύπων πλανητών πρέπει να είναι τεράστιος.Ανάμεσα στους τύπους εξωπλανητών είναι και οι αποκαλούμενες «υπερ-Γαίες» πλανήτες βραχώδεις ή αέριοι με μέγεθος από 1,5 ως δέκα φορές από αυτή της Γης δηλαδή μικρότεροι από τους παγωμένους γίγαντες του ηλιακού μας συστήματος όπως ο Ποσειδώνας. Πιστεύεται ότι είναι κυρίως βραχώδεις με στερεή επιφάνεια και χωρίς τα παχιά στρώματα αερίων που έχουν πλανήτες όπως ο Δίας ή ο Κρόνος. Αν και είναι ο πιο συχνός τύπος εξωπλανήτη στο γαλαξία μας δεν υπάρχει κανένας στο δικό μας ηλιακό σύστημα. Ο όρος «υπερ-Γη» αναφέρεται μόνο στο μέγεθος και τη μάζα τους όχι στο πόσο μοιάζουν με τη Γη.Επειδή είναι τόσο συνηθισμένες οι υπερ-Γαίες αποτελούν σημαντικό «παράθυρο» για την κατανόηση του σχηματισμού και της εξέλιξης των πλανητών. Πολλές βρίσκονται σε κατοικήσιμες ζώνες γύρω από τα άστρα τους, όπου θα μπορούσε να υπάρχει υγρό νερό. Οι κολασμένοι ωκεανοί Η νέα μελέτη αναφέρει ότι βαθιά κάτω από την επιφάνεια μακρινών βραχωδών «υπερ-Γαιών» μπορεί να υπάρχουν τεράστια στρώματα λιωμένου πετρώματος που παίζουν έναν εντυπωσιακό ρόλο. Αυτές οι «κρυφές δεξαμενές» ύλης ίσως δημιουργούν μαγνητικά πεδία αρκετά ισχυρά ώστε να προστατεύουν ολόκληρους πλανήτες από την κοσμική ακτινοβολία και άλλα υψηλής ενέργειας σωματίδια.Στη Γη το μαγνητικό πεδίο προέρχεται από την κίνηση του υγρού σιδήρου στον εξωτερικό πυρήνα μέσω μιας διαδικασίας που ονομάζεται δυναμό. Όμως οι μεγαλύτεροι βραχώδεις πλανήτες μπορεί να λειτουργούν διαφορετικά. Ορισμένες υπερ-Γαίες ίσως έχουν πυρήνες είτε πλήρως στερεούς είτε πλήρως υγρούς κάτι που περιορίζει τη δυνατότητά τους να παράγουν μαγνητικά πεδία με αυτόν τον γνωστό μηχανισμό. Η νέα πηγή Στη μελέτη που δημοσιεύθηκε στην επιθεώρηση «Nature Astronomy» ερευνητές από το Πανεπιστήμιο του Ρότσεστερ στη Νέα Υόρκη προτείνουν μια εναλλακτική πηγή: ένα βαθύ στρώμα λιωμένου πετρώματος που ονομάζεται «βασικός ωκεανός μάγματος» (BMO). Αυτή η ιδέα μπορεί να αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο οι επιστήμονες κατανοούν το εσωτερικό των πλανητών και να επηρεάσει την εκτίμηση του αν μπορούν να φιλοξενήσουν ζωή.Ένα ισχυρό μαγνητικό πεδίο είναι κρίσιμο για τη ζωή καθώς προστατεύει την επιφάνεια από επιβλαβή ακτινοβολία. Ωστόσο πολλοί βραχώδεις πλανήτες στο ηλιακό μας σύστημα, όπως η Αφροδίτη και ο Άρης, δεν διαθέτουν τέτοια πεδία επειδή οι πυρήνες τους δεν έχουν τις κατάλληλες φυσικές συνθήκες. Αντίθετα οι υπερ-Γαίες μπορεί να δημιουργούν μαγνητικά πεδία όχι μόνο στον πυρήνα τους αλλά και μέσα στο μάγμα, αυξάνοντας έτσι τις πιθανότητες κατοικησιμότητας. Προσομοιώνοντας υπερ-Γαίες στη Γη Οι επιστήμονες πιστεύουν ότι και η πρώιμη Γη μπορεί να διέθετε έναν βασικό ωκεανό μάγματος. Αυτό το στρώμα λιωμένου ή ημι-λιωμένου πετρώματος στη βάση του μανδύα επηρεάζει το μαγνητικό πεδίο, τη ροή θερμότητας και τη χημική εξέλιξη ενός πλανήτη.Επειδή οι υπερ-Γαίες είναι μεγαλύτερες και δέχονται πολύ υψηλότερες πιέσεις στο εσωτερικό τους, είναι πιο πιθανό να διατηρούν τέτοια λιωμένα στρώματα για πολύ μεγάλα χρονικά διαστήματα. Έτσι οι ωκεανοί μάγματος θεωρούνται κεντρικό στοιχείο για την κατανόηση της εσωτερικής τους δυναμικής και της πιθανής κατοικησιμότητάς τους.Για να μελετήσουν αυτές τις ακραίες συνθήκες, οι ερευνητές πραγματοποίησαν πειράματα με λέιζερ υψηλής ενέργειας σε συνδυασμό με κβαντομηχανικές προσομοιώσεις και μοντέλα πλανητικής εξέλιξης. Εξέτασαν πώς συμπεριφέρεται το λιωμένο πέτρωμα υπό πιέσεις παρόμοιες με εκείνες που επικρατούν βαθιά στο εσωτερικό ενός πλανήτη.Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι σε τόσο υψηλές πιέσεις το λιωμένο πέτρωμα μπορεί να γίνει αρκετά αγώγιμο ώστε να διατηρεί μαγνητικό πεδίο για δισεκατομμύρια χρόνια. Αυτό σημαίνει ότι υπερ-Γαίες με μάζα τρεις έως έξι φορές μεγαλύτερη από της Γης θα μπορούσαν να δημιουργούν ισχυρά και μακρόβια μαγνητικά πεδία μέσω «δυναμό» στο μάγμα.Μάλιστα αυτά τα πεδία ενδέχεται να είναι ακόμη πιο ισχυρά και σταθερά από το γήινο, αυξάνοντας σημαντικά τις πιθανότητες να υποστηρίζουν ζωή. Η έρευνα αυτή ανοίγει τον δρόμο για μελλοντικές παρατηρήσεις μαγνητικών πεδίων σε εξωπλανήτες οι οποίες θα μπορούσαν να επιβεβαιώσουν αυτή τη θεωρία και να μας φέρουν πιο κοντά στην απάντηση ενός μεγάλου ερωτήματος: πόσο συνηθισμένες είναι οι κατοικήσιμες συνθήκες στο Σύμπαν; https://www.naftemporiki.gr/techscience/2098219/aytos-einai-o-agnostos-symmachos-tis-exogiinis-zois/

H OpenAI απάντησε στο Mythos της Anthropic με το GPT-5.4-Cyber Νέο μοντέλο τεχνητής νοημοσύνης επικεντρωμένο στην κυβερνοασφάλεια. Η επικαιρότητα στη βιομηχανία τεχνητής νοημοσύνης κυριαρχείται τις τελευταίες μέρες από το μοντέλο κυβερνοασφάλειας Mythos της Anthropic και η OpenAI σε μια προσπάθεια να παραμείνει δυνατή στον ανταγωνισμό παρουσίασε το δικό της αντίστοιχο μοντέλο, το GPT-5.4-Cyber.«Η σταδιακή χρήση της τεχνητής νοημοσύνης επιταχύνει το έργο των αμυνομένων δηλαδή όσων είναι υπεύθυνοι για την ασφάλεια συστημάτων, δεδομένων και χρηστών επιτρέποντάς τους να εντοπίζουν και να διορθώνουν προβλήματα πιο γρήγορα στην ψηφιακή υποδομή από την οποία εξαρτώνται όλοι» ανέφερε η OpenAI.Παράλληλα με την ανακοίνωση η εταιρεία δήλωσε ότι επεκτείνει το πρόγραμμα Trusted Access for Cyber (TAC) σε χιλιάδες επαληθευμένους μεμονωμένους ειδικούς ασφάλειας και εκατοντάδες ομάδες που είναι υπεύθυνες για την προστασία κρίσιμου λογισμικού.Τα συστήματα τεχνητής νοημοσύνης είναι από τη φύση τους διττής χρήσης, καθώς κακόβουλοι παράγοντες μπορούν να επαναχρησιμοποιήσουν τεχνολογίες που αναπτύχθηκαν για νόμιμες εφαρμογές προς δικό τους όφελος και να επιτύχουν κακόβουλους στόχους. Ένα βασικό σημείο ανησυχίας είναι ότι οι αντίπαλοι θα μπορούσαν να αντιστρέψουν μοντέλα που έχουν εκπαιδευτεί για την άμυνα λογισμικού ώστε να εντοπίζουν και να εκμεταλλεύονται ευπάθειες σε ευρέως χρησιμοποιούμενα προγράμματα πριν αυτές διορθωθούν εκθέτοντας τους χρήστες σε σημαντικούς κινδύνους.Η OpenAI δήλωσε ότι στόχος της είναι να εκδημοκρατίσει την πρόσβαση στα μοντέλα της ελαχιστοποιώντας παράλληλα τέτοιες καταχρήσεις και να ενισχύσει τα μέτρα προστασίας μέσω μιας προσεκτικής και σταδιακής διάθεσης. Η ιδέα είναι να επιτραπεί η υπεύθυνη χρήση σε μεγάλη κλίμακα, να δοθεί προβάδισμα στους αμυνόμενους και ταυτόχρονα να ενισχυθούν τα προστατευτικά μέτρα απέναντι σε επιθέσεις όπως jailbreaks και κακόβουλες εισαγωγές εντολών (prompt injections) καθώς οι δυνατότητες των μοντέλων εξελίσσονται. Κυβερνοασφάλεια «Καθώς οι δυνατότητες των μοντέλων εξελίσσονται η προσέγγισή μας είναι να ενισχύουμε την κυβερνοάμυνα παράλληλα: διευρύνοντας την πρόσβαση για νόμιμους αμυνόμενους και συνεχίζοντας να ενδυναμώνουμε τα μέτρα προστασίας», πρόσθεσε η εταιρεία.Η δημιουργός του ChatGPT, η οποία παρουσίασε το Codex Security ως έναν τρόπο εντοπισμού, επιβεβαίωσης και πρότασης διορθώσεων για ευπάθειες, αποκάλυψε ότι ο πράκτορας ασφάλειας εφαρμογών που βασίζεται σε AI έχει συμβάλει στη διόρθωση περισσότερων από 3.000 κρίσιμων και σοβαρών ευπαθειών.Η περιορισμένη διάθεση της OpenAI ακολουθεί την παρουσίαση του Mythos από την Anthropic, ενός προηγμένου μοντέλου που εφαρμόζεται με ελεγχόμενο τρόπο στο πλαίσιο του Project Glasswing. Σύμφωνα με την εταιρεία το μοντέλο εντόπισε «χιλιάδες» ευπάθειες σε λειτουργικά συστήματα προγράμματα περιήγησης και άλλο λογισμικό.«Το ισχυρότερο οικοσύστημα είναι εκείνο που εντοπίζει, επιβεβαιώνει και διορθώνει συνεχώς ζητήματα ασφάλειας καθώς γράφεται το λογισμικό. Ενσωματώνοντας προηγμένα μοντέλα κώδικα και δυνατότητες πρακτόρων στις ροές εργασίας των προγραμματιστών μπορούμε να τους παρέχουμε άμεση και εφαρμόσιμη ανατροφοδότηση την ώρα που δημιουργούν, μετατοπίζοντας την ασφάλεια από περιστασιακούς ελέγχους και στατικές λίστες σφαλμάτων σε συνεχή και ουσιαστική μείωση κινδύνου» ανέφερε η OpenAI. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2098181/h-openai-apantise-sto-mythos-tis-anthropic-me-to-gpt-5-4-cyber/

Υβριδική συσκευή παράγει ενέργεια και από τον Ήλιο και από τη βροχή. Βασίζεται σε ένα νέο επαναστατικό υλικό που υπόσχεται συνεχή παροχή ενέργειας σε μεταβαλλόμενες καιρικές συνθήκες.Μια νέα τεχνολογία που βασίζεται σε ένα πολύ λεπτό υλικό επιτρέπει στα ηλιακά πάνελ να παράγουν ηλεκτρική ενέργεια τόσο από το ηλιακό φως όσο και από τις σταγόνες της βροχής.Ερευνητές στο Ινστιτούτο Επιστήμης Υλικών της Σεβίλης (ICMS) που αποτελεί ένα κοινό κέντρο του Ισπανικού Εθνικού Συμβουλίου Έρευνας (CSIC) και του Πανεπιστημίου της Σεβίλλης (US) δημιούργησαν μια υβριδική συσκευή που μπορεί να παράγει ενέργεια ταυτόχρονα από το φως του Ήλιου και τη βροχόπτωση.Στον πυρήνα του συστήματος βρίσκεται μια πατενταρισμένη λεπτή μεμβράνη που προστατεύει τα ηλιακά κύτταρα περοβσκίτη και βελτιώνει την ανθεκτικότητά τους, ακόμη και σε δύσκολες καιρικές συνθήκες. Η ίδια μεμβράνη επιτρέπει επίσης σε νανογεννήτριες να παράγουν περισσότερα από 100 volt από την πρόσκρουση μιας και μόνο σταγόνας βροχής αρκετά για να τροφοδοτήσουν μικρές φορητές ηλεκτρονικές συσκευές.Τα ηλιακά κύτταρα αλογονιδίων περοβσκίτη αποτελούνται από συνθετικά κρυσταλλικά υλικά που απορροφούν το ηλιακό φως πολύ αποτελεσματικά. Ενώ το πυρίτιο παραμένει το κυρίαρχο υλικό στην ηλιακή τεχνολογία οι περοβσκίτες θεωρούνται μια πολλά υποσχόμενη εναλλακτική επειδή συνδυάζουν υψηλή απόδοση με χαμηλότερο κόστος παραγωγής. Προστασία με επικάλυψη πλάσματος με ταυτόχρονη συλλογή ενέργειας Ένα από τα βασικά προβλήματα των κυττάρων περοβσκίτη είναι ότι τείνουν να υποβαθμίζονται υπό περιβαλλοντική καταπόνηση. Για να το αντιμετωπίσει αυτό η ομάδα του ICMS χρησιμοποίησε τεχνολογία πλάσματος για να εναποθέσει μια προστατευτική επίστρωση πάχους περίπου 100 νανομέτρων (περίπου 0,000004 ίντσες) πάνω στα κύτταρα.Αυτή η επίστρωση έχει δύο βασικούς ρόλους. Λειτουργεί ως προστατευτικό στρώμα που θωρακίζει το υλικό χημικά, ενώ ταυτόχρονα ενισχύει την ικανότητά του να απορροφά φως. Παράλληλα έχει τριβοηλεκτρική επιφάνεια (που παράγει ηλεκτρικό φορτίο μέσω τριβής ή επαφής) η οποία μετατρέπει την ενέργεια των σταγόνων της βροχής σε αξιοποιήσιμη ηλεκτρική ενέργεια.Οι δοκιμές δείχνουν ότι το υλικό μπορεί να παράγει έως και 110 volt από την πρόσκρουση μιας μόνο σταγόνας βροχής, αρκετά για να λειτουργήσουν μικρές φορητές συσκευές. Η επίστρωση μπορεί να παραχθεί με κλιμακώσιμες και βιώσιμες μεθόδους. Παραμένει επίσης σταθερή σε ακραίες συνθήκες, συμπεριλαμβανομένης της πλήρους εμβάπτισης στο νερό. Επιπλέον μπορεί να τροφοδοτεί συνεχώς απλά ηλεκτρονικά κυκλώματα, όπως LED, και βοηθά τα ηλιακά πάνελ να αντέχουν στην υγρασία και στους θερμικούς κύκλους.«Η εργασία μας προτείνει μια προηγμένη λύση που συνδυάζει την τεχνολογία φωτοβολταϊκών κυττάρων περοβσκίτη με νανογεννήτριες τριβοηλεκτρικού τύπου σε μορφή λεπτής μεμβράνης, αποδεικνύοντας έτσι τη δυνατότητα υλοποίησης και των δύο συστημάτων συλλογής ενέργειας» εξηγεί η Κάρμεν Λόπεζ ερευνήτρια στο ICMS. Μια λύση για συνεχή παραγωγή ενέργειας Οι παραδοσιακές μπαταρίες έχουν περιορισμούς και τα ηλιακά πάνελ χάνουν απόδοση όταν υπάρχει συννεφιά. Αυτή η νέα προσέγγιση εκμεταλλεύεται τόσο τον ήλιο όσο και τη βροχή για να παρέχει πιο σταθερή ενεργειακή τροφοδοσία. Στόχος είναι να μπορούν φορητές και ασύρματες συσκευές να λειτουργούν συνεχώς σε μεταβαλλόμενες καιρικές συνθήκες.Οι ερευνητές αναφέρουν ότι η τεχνολογία θα μπορούσε να ωφελήσει ένα ευρύ φάσμα εφαρμογών Διαδικτύου των Πραγμάτων (IoT) όπως αισθητήρες περιβάλλοντος που παρακολουθούν υγρασία, βροχόπτωση και ρύπανση, καθώς και αισθητήρες για γέφυρες και κτίρια, μετεωρολογικούς σταθμούς και συστήματα γεωργίας ακριβείας.«Η εφαρμογή της σε λεγόμενες έξυπνες πόλεις είναι εφικτή, όπως σε σήμανση, αυτόνομο βοηθητικό φωτισμό ή συστήματα παρακολούθησης, καθώς μπορεί να αντέξει αντίξοες καιρικές συνθήκες, όπως βροχή, υγρασία και θερμικούς κύκλους. Θα μπορούσε επίσης να χρησιμοποιηθεί σε κατανεμημένες ενεργειακές υποδομές σε απομακρυσμένες, δυσπρόσιτες ή απομονωμένες περιοχές, όπως θαλάσσιοι σταθμοί», αναφέρει ο ερευνητής του ICMS Φερνάντο Νούνιεζ.Αυτή η έρευνα εισάγει μια νέα στρατηγική για την κατασκευή ανθεκτικών, αυτοτροφοδοτούμενων ηλεκτρονικών συστημάτων σχεδιασμένων για εξωτερικά περιβάλλοντα.«Η έρευνά μας αναδεικνύει τη δυνατότητα των επικαλύψεων που εναποτίθενται με τεχνικές πλάσματος ως μια πολυλειτουργική λύση που προστατεύει ευαίσθητες ενεργειακές συσκευές και αναπτύσσει συστήματα ικανά να συλλέγουν ενέργεια από διαφορετικές περιβαλλοντικές πηγές, όπως υβριδικά ηλιακά-βροχογεννήτρια πάνελ, γνωστά ως “rain panels”», καταλήγουν οι ερευνητές. https://www.naftemporiki.gr/green/energy/2098252/yvridiki-syskeyi-paragei-energeia-kai-apo-ton-ilio-kai-apo-ti-vrochi/