Δροσος Γεωργιος

Επιστημονικές και επιχειρησιακές προπαρασκευαστικές εργασίες στο πρόγραμμα της Τετάρτης. Η επιστημονική προετοιμασία και οι αναθεωρήσεις των διαδικασιών κορυφώθηκαν στο πρόγραμμα στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό την Τετάρτη. Τα επτά μέλη του πληρώματος της Αποστολής 74 εκτέλεσαν μια ποικιλία εργασιών για να προετοιμαστούν για τα επερχόμενα πειράματα και να διεξάγουν επιχειρήσεις φορτίου.Οι αστροναύτες της NASA, Τζακ Χάθαγουεϊ και Τζέσικα Μέιρ, εργάστηκαν ξεχωριστά καθ' όλη τη διάρκεια της ημέρας για να συγκεντρώσουν τα τρόφιμα και να ολοκληρώσουν τις εργασίες μετά τον διαστημικό περίπατο, μετά τον διαστημικό περίπατο της 18ης Μαρτίου, για την εγκατάσταση ενός κιτ τροποποίησης στο κανάλι τροφοδοσίας 2Α του διαστημικού σταθμού ενόψει μελλοντικών αναβαθμίσεων των ηλιακών συλλεκτών. Αυτή η εργασία περιελάμβανε την επιθεώρηση των θερμαντήρων γαντιών της στολής, των συσκευών καταγραφής δεδομένων, των καμερών και των φώτων του κράνους.Για να προετοιμαστεί για επερχόμενες πειραματικές επιχειρήσεις, η αστροναύτης του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Διαστήματος (ESA), Σόφι Αντενό, πέρασε το πρωί καθαρίζοντας και εισάγοντας δείγματα στα δοχεία πειράματος Soft Matter Dynamics , τα οποία εξερευνούν τη δυναμική των σταγονιδίων και την εξέλιξη του μεγέθους τους σε γαλακτώματα. Αφού φόρεσε τη συσκευή ακτιγραφίας RelaxPro νωρίτερα αυτή την εβδομάδα, η Αντενό μετέφερε τα δεδομένα σε ομάδες εδάφους για ανάλυση. Στη συνέχεια, εξοικειώθηκε με τα συστήματα διαστημικών στολών πριν φορτώσει το λογισμικό σε σκληρούς δίσκους ωφέλιμου φορτίου.Στην ενότητα Kibo , ο αστροναύτης της NASA, Κρις Γουίλιαμς, πέρασε μεγάλο μέρος της ημέρας εγκαθιστώντας νέα racks συστημάτων διαχείρισης δεδομένων, τα οποία χρησιμοποιούνται για τη στέγαση και τη διαχείριση δεδομένων για διάφορα επιστημονικά πειράματα. Αργότερα μέσα στην ημέρα, εργάστηκε στην ενοποίηση τροφίμων και στη συνέχεια επιθεώρησε ιατρικό εξοπλισμό.Μετά την χθεσινή άφιξη του διαστημικού σκάφους μεταφοράς φορτίου Progress 94, ο διοικητής του διαστημικού σταθμού Σεργκέι Κουντ-Σβερτσκόφ και ο μηχανικός πτήσης Σεργκέι Μικάεφ εξέτασαν τα σχέδια μεταφοράς και αποθήκευσης φορτίου καθώς προετοιμάζονται για την εκφόρτωση των σχεδόν τριών τόνων τροφίμων, καυσίμων και προμηθειών που παρέδωσε το διαστημόπλοιο.Αργότερα, ο Κουντ-Σβερτσκόφ και ο μηχανικός πτήσης Αντρέι Φεντιάεφ φωτογράφισαν αξιοθέατα σε όλη τη Γη για καταγραφή. Ο Φεντιάεφ αφιέρωσε επίσης χρόνο όλη την ημέρα κάνοντας κάποιες τροχιακές υδραυλικές εργασίες και αναδιαμορφώνοντας τις κάμερες του σταθμού. Μάθετε περισσότερα για τις δραστηριότητες του διαστημικού σταθμού ακολουθώντας το ιστολόγιο του διαστημικού σταθμού , @space_station στο X, καθώς και τους λογαριασμούς του ISS στο Facebook και στο Instagram . https://www.nasa.gov/blogs/spacestation/2026/03/25/science-and-operational-prep-work-top-wednesdays-schedule/ Οι αστροναύτες της NASA, Τζέσικα Μέιρ και Κρις Γουίλιαμς, φωτογραφίζονται έξω από τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό κατά τη διάρκεια ενός επτάωρου και δίλεπτου διαστημικού περιπάτου στις 18 Μαρτίου 2026. Εκτοξεύεται δορυφόρος που βλέπει μέσα σε πυρηνικές εγκαταστάσεις και εργοστάσια όπλων Καταγράφει θερμικές εικόνες και βίντεο υψηλής ανάλυσης ξεπερνώντας κάθε είδους εμπόδιο από τοίχους μέχρι και καπνούς. Ένας βρετανικός δορυφόρος που μπορεί να «κοιτάζει» τι συμβαίνει μέσα σε πυρηνικές εγκαταστάσεις, εργοστάσια όπλων και άλλα κτίρια στρατηγικής σημασίας πρόκειται να εκτοξευθεί αυτή την εβδομάδα και αναμένεται να αναλάβει αμέσως δράση στον πόλεμο στο Ιράν.Η συσκευή που κατασκευάστηκε από τη λονδρέζικη εταιρεία SatVu μπορεί να καταγράφει θερμικές εικόνες και βίντεο υψηλής ανάλυσης ανιχνεύοντας δραστηριότητα ακόμη και μέσα από παχιά τοιχώματα και καπνό.Αυτό σημαίνει ότι μπορεί να βοηθήσει υπηρεσίες πληροφοριών να «δουν μέσα» σε κτίρια στρατηγικής σημασίας παρέχοντας κρίσιμες πληροφορίες τόσο τη μέρα όσο και τη νύχτα ώστε να λαμβάνονται πιο τεκμηριωμένες αποφάσεις σε περιόδους αυξανόμενης διεθνούς έντασης. Οι κάμερες της SatVu είναι τόσο ακριβείς που μπορούν να ανάμεσα στα άλλα να δείξουν τη λειτουργική ικανότητα αεροδρομίων, αν ένα πλοίο φορτώνεται ακόμη και πότε ενεργοποιούνται αντλίες σε έναν πυρηνικό αντιδραστήρα.Ο διευθύνων σύμβουλος της εταιρείας Άντονι Μπέικερ δήλωσε ότι τα θερμικά δεδομένα υψηλής ανάλυσης δεν είναι πλέον «πολυτέλεια», αλλά βασικό εργαλείο για γεωγραφικές αναλύσεις πληροφοριών. Ο δορυφόρος θα εκτοξευθεί με πύραυλο Falcon 9 της SpaceX από την Καλιφόρνια. Η SatVu σχεδιάζει να δημιουργήσει έναν αστερισμό οκτώ δορυφόρων που θα μπορούν να παρατηρούν οποιοδήποτε σημείο στη Γη κάθε δύο ώρες.Η εταιρεία έχει ήδη δείξει τις δυνατότητές της καταγράφοντας αυξημένη δραστηριότητα στο Yongbyon Scientific Research Centre στη Βόρειο Κορέα. Μέσα από θερμικές εικόνες εντόπισε τη λειτουργία αντιδραστήρων και εκροή θερμότερου νερού από αντλιοστάσια. Αυτά τα δεδομένα υποδηλώνουν ότι ο αντιδραστήρας ίσως βρίσκεται σε φάση δοκιμών ή αρχικής λειτουργίας κάτι που θα μπορούσε να ενισχύσει το πυρηνικό πρόγραμμα της χώρας.Παρόλο που οι ΗΠΑ διαθέτουν ήδη παρόμοιες δυνατότητες οι πληροφορίες αυτές είναι άκρως απόρρητες. Ένας εμπορικός πάροχος όπως η SatVu θα μπορούσε να επιτρέψει ευκολότερη ανταλλαγή πληροφοριών με συμμάχους ιδιαίτερα στη Μέση Ανατολή. Επιπλέον οι θερμικές εικόνες μπορούν να βοηθήσουν και στον ενεργειακό τομέα δίνοντας σαφέστερη εικόνα για ζημιές σε υποδομές σε πετρελαϊκές εγκαταστάσεις κάτι που μπορεί να επηρεάσει και τις τιμές καυσίμων.Η SatVu έχει ήδη συμφωνίες με κυβερνήσεις όπως των ΗΠΑ, της Ιαπωνίας και ευρωπαϊκών χωρών (π.χ. Πολωνία), αλλά δεν έχει ακόμη συμβόλαιο με τη Βρετανία. Ο Baker τόνισε ότι ο νέος δορυφόρος (HotSat-2) θα μπορεί να καταγράφει τι λειτουργεί και τι όχι, καθώς και πώς αλλάζουν αυτά τα πρότυπα με τον χρόνο προσφέροντας ένα νέο, αξιόπιστο επίπεδο πληροφοριών από το Διάστημα. Καλλιτεχνική απεικόνιση του δορυφόρου HotSat-2. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2090066/ektoxeyetai-doryforos-poy-vlepei-mesa-se-pyrinikes-egkatastaseis-kai-ergostasia-oplon/

Roscosmos Πλανήτης μέσα από τον φακό: η πρώτη εικόνα της Γης από τον δορυφόρο Elektro-L Νο. 5 Το διαστημόπλοιο, που εκτοξεύτηκε στις 12 Φεβρουαρίου από το Μπαϊκονούρ, έφτασε με επιτυχία στην καθορισμένη θέση του σε γεωστατική τροχιά, περίπου 36.000 χιλιόμετρα πάνω από τον ισημερινό. Το ωφέλιμο φορτίο και ο εξοπλισμός που βρίσκεται στο σκάφος, που αναπτύχθηκαν από ειδικούς των Ρωσικών Διαστημικών Συστημάτων, λειτουργούν κανονικά και μεταδίδουν δεδομένα πλήρως. Οι πρώτες εικόνες από τη συσκευή πολυφασματικής σάρωσης καλύπτουν τον Ινδικό Ωκεανό και όλες τις ηπείρους εκτός από τη Βόρεια και Νότια Αμερική. Τα οπτικά απεικονίζουν την επιφάνεια της Γης σε δέκα κανάλια - επτά από τα οποία λειτουργούν στην υπέρυθρη περιοχή, αόρατα στο ανθρώπινο μάτι, και τα υπόλοιπα τρία στην ορατή περιοχή. Η ανάλυση κυμαίνεται από 1 έως 4 χιλιόμετρα ανά pixel. Τα δεδομένα αποστέλλονται στα κέντρα Roshydromet - το Ερευνητικό Κέντρο Planeta και το Ινστιτούτο Εφαρμοσμένης Γεωφυσικής Fedorov. Με τη βοήθειά τους, οι επιστήμονες: – συντάσσουν χερσαίες και διαστημικές προβλέψεις καιρού – διεξάγουν επιχειρησιακή παρακολούθηση εδαφών για πυρκαγιές, πλημμύρες, σεισμούς, ηφαιστειακές εκρήξεις και άλλες έκτακτες ανάγκες. Ο συντονισμός του οπτικοηλεκτρονικού εξοπλισμού του δορυφόρου θα συνεχιστεί για αρκετούς μήνες. https://vk.com/roscosmos?w=wall-30315369_604285

Το τηλεσκόπιο XRISM της NASA-JAXA καταγράφει τον θερμό άνεμο του Γαλαξία M82 Για πρώτη φορά, οι αστρονόμοι μέτρησαν άμεσα την ταχύτητα του υπερθερμασμένου αερίου που εκτοξεύεται από ένα καζάνι αστρικής δραστηριότητας στην καρδιά του M82, ενός κοντινού γαλαξία που βιώνει μια εξαιρετική έκρηξη σχηματισμού αστεριών.Το υλικό κινείται με ταχύτητα μεγαλύτερη από 2 εκατομμύρια μίλια (πάνω από 3 εκατομμύρια χιλιόμετρα) την ώρα και φαίνεται να είναι η κύρια δύναμη που οδηγεί έναν ψυχρότερο, καλά μελετημένο άνεμο σε κλίμακα γαλαξία.Οι ερευνητές πραγματοποίησαν τους υπολογισμούς χρησιμοποιώντας δεδομένα από το όργανο Resolve στο διαστημόπλοιο XRISM (Αποστολή Απεικόνισης και Φασματοσκοπίας Ακτίνων Χ) .«Το κλασικό μοντέλο των γαλαξιών με αστρική έκρηξη όπως ο M82 υποδηλώνει ότι τα κρουστικά κύματα από τον σχηματισμό άστρων και τους υπερκαινοφανείς κοντά στο κέντρο θερμαίνουν το αέριο, πυροδοτώντας έναν ισχυρό άνεμο», δήλωσε η Erin Boettcher, αστροφυσικός στο Πανεπιστήμιο του Μέριλαντ, στο College Park και στο Κέντρο Διαστημικών Πτήσεων Goddard της NASA στο Greenbelt του Μέριλαντ. «Πριν από το XRISM, όμως, δεν είχαμε τη δυνατότητα να μετρήσουμε τις ταχύτητες που χρειάζονταν για να ελέγξουμε αυτή την υπόθεση. Τώρα βλέπουμε το αέριο να κινείται ακόμη πιο γρήγορα από ό,τι προβλέπουν ορισμένα μοντέλα, περισσότερο από αρκετή για να οδηγήσει τον άνεμο μέχρι την άκρη του γαλαξία».Μια δημοσίευση σχετικά με το αποτέλεσμα, με επικεφαλής τον Boettcher, δημοσιεύθηκε την Τετάρτη 25 Μαρτίου στο Nature. Η αποστολή XRISM διευθύνεται από την JAXA (Ιαπωνική Υπηρεσία Αεροδιαστημικής Εξερεύνησης) σε συνεργασία με τη NASA, μαζί με συνεισφορές από την ESA (Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Διαστήματος) . Η NASA και η JAXA ανέπτυξαν επίσης από κοινού το όργανο ResolveΟ M82, που μερικές φορές ονομάζεται και γαλαξίας Cigar , βρίσκεται 12 εκατομμύρια έτη φωτός μακριά, στον βόρειο αστερισμό της Μεγάλης Άρκτου. Οι αστρονόμοι τον κατατάσσουν ως γαλαξία με αστρικές εκρήξεις επειδή σχηματίζει αστέρια με πολύ υψηλότερο ρυθμό από τον τυπικό για το μέγεθός του - περίπου 10 φορές πιο γρήγορα από τον Γαλαξία μας . Ο M82 είναι γνωστός για τον εκτεταμένο, ψυχρό άνεμο του, ο οποίος εκτείνεται σε 40.000 έτη φωτός και ωθεί τεράστιες ποσότητες αερίου και σκόνης. Οι επιστήμονες τον έχουν μελετήσει με πολλές αποστολές, συμπεριλαμβανομένων των διαστημικών τηλεσκοπίων Chandra , Webb , Hubble και Spitzer που έχουν αποσυρθεί , προσπαθώντας να συνδέσουν τις κουκκίδες μεταξύ της αστρικής δραστηριότητας και της μεγάλης κλίμακας εκροής.Οι ερευνητές θέλουν ιδιαίτερα να κατανοήσουν τον ρόλο των κοσμικών ακτίνων . Αυτά τα φορτισμένα σωματίδια υψηλής ταχύτητας βρίσκονται σε όλο το σύμπαν και επιταχύνονται από ορισμένα από τα ίδια γεγονότα που οι επιστήμονες πιστεύουν ότι παράγουν ανέμους όπως στον M82. Υπάρχει η πιθανότητα να αποτελούν κύρια πηγή εξωτερικής πίεσης στο αέριο. Η υψηλή ανάλυση και ευαισθησία του οργάνου XRISM Resolve επέτρεψε στην Boettcher και τους συναδέλφους της να μετρήσουν με ακρίβεια την ταχύτητα του θερμού ανέμου εξετάζοντας ένα σήμα ακτίνων Χ από υπερθερμασμένο σίδηρο στο γαλαξιακό κέντρο.Η ποσότητα του φωτός ακτίνων Χ από τον σίδηρο και άλλα στοιχεία τους έδειξε τη θερμοκρασία — ακριβώς εντός των προβλέψεων, στους 45 εκατομμύρια βαθμούς Φαρενάιτ (25 εκατομμύρια βαθμούς Κελσίου). Η θερμότητα ασκεί πίεση στο αέριο και το ωθεί προς τα έξω. Αυτή η ορμητική κίνηση από την υψηλή πίεση στη χαμηλή πίεση σχηματίζει τον άνεμο — τον ίδιο λόγο που οι άνεμοι πνέουν στην ατμόσφαιρα της Γης.Το εύρος των φασματικών γραμμών του σιδήρου μετέδωσε την ταχύτητα του θερμού ανέμου. Αυτό λειτουργεί μέσω της μετατόπισης Doppler, του ίδιου φαινομένου που προκαλεί την αύξηση ή μείωση του ύψους ενός ήχου, όπως μιας σειρήνας, λόγω της κίνησης της πηγής προς ή μακριά από εσάς. Στην περίπτωση του M82, το θερμό υλικό κοντά στο κέντρο πετάει γρήγορα και προς τις δύο κατευθύνσεις, τεντώνοντας τη φασματική γραμμή του σιδήρου. Το μέγεθος του τεντώματος αποκαλύπτει την ταχύτητα του σιδήρου. Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι ο άνεμος είναι λίγο πιο γρήγορος από το αναμενόμενο. Σε συνδυασμό με την υψηλή θερμοκρασία, είναι αρκετά ισχυρός για να παράγει τον ψυχρό άνεμο χωρίς κοσμικές ακτίνες, αν και μπορεί να εξακολουθούν να συμβάλλουν.Οι ερευνητές υπολογίζουν ότι το κέντρο του M82 αποβάλλει αρκετό αέριο κάθε χρόνο για να σχηματίσει επτά αστέρια με τη μάζα του Ήλιου μας. Αυτό παρουσιάζει ένα άλλο αίνιγμα.«Αν ο άνεμος πνέει σταθερά με την ταχύτητα που έχουμε μετρήσει, τότε πιστεύουμε ότι μπορεί να τροφοδοτήσει τον μεγαλύτερο, ψυχρότερο άνεμο, διώχνοντας τέσσερις ηλιακές μάζες αερίου ετησίως. Αλλά το XRISM μας λέει ότι πολύ περισσότερο αέριο κινείται προς τα έξω», δήλωσε ο συν-συγγραφέας Edmund Hodges-Kluck, αστρονόμος και μέλος της ομάδας XRISM στη NASA Goddard. «Πού πηγαίνουν οι τρεις επιπλέον ηλιακές μάζες; Διαφεύγουν από τον γαλαξία ως θερμό αέριο με κάποιον άλλο τρόπο; Δεν γνωρίζουμε».Οι παρατηρήσεις του M82 από τον δορυφόρο XRISM θα βοηθήσουν στη βελτίωση των μοντέλων των γαλαξιών με αστρική έκρηξη, κάτι που μπορεί να βοηθήσει τους επιστήμονες να απαντήσουν σε τέτοιου είδους ερωτήματα στο μέλλον. Οι συνεισφορές της NASA σε διεθνή έργα όπως το XRISM αποτελούν μέρος των προσπαθειών του οργανισμού να καινοτομήσει με φιλόδοξες επιστημονικές αποστολές που θα μας βοηθήσουν να κατανοήσουμε καλύτερα πώς λειτουργεί το σύμπαν μας.«Μερικά από τα πρώιμα μοντέλα μας για τους γαλαξίες με αστρικές εκρήξεις αναπτύχθηκαν τη δεκαετία του 1980 και είμαστε επιτέλους σε θέση να τα δοκιμάσουμε με τρόπους που δεν ήταν δυνατοί πριν από το XRISM», δήλωσε ο συν-συγγραφέας Skylar Grayson, μεταπτυχιακός φοιτητής στο Κρατικό Πανεπιστήμιο της Αριζόνα στο Τέμπε. «Παρέχει ευκαιρίες να καταλάβουμε γιατί το μοντέλο μπορεί να μην καταγράφει όλα όσα συμβαίνουν στο πραγματικό σύμπαν». https://science.nasa.gov/missions/xrism/nasa-jaxas-xrism-telescope-clocks-hot-wind-of-galaxy-m82/ Ο ψυχρός άνεμος του γαλαξία M82 οδηγεί αέριο και σκόνη έως και 40.000 έτη φωτός από τον πυρήνα του, όπως φαίνεται εδώ χρησιμοποιώντας δεδομένα από το Παρατηρητήριο ακτίνων Χ Chandra της NASA και τα διαστημικά τηλεσκόπια Hubble και Spitzer. Το ένθετο δείχνει μια άποψη του Chandra της κεντρικής περιοχής του γαλαξία, όπου ένα καζάνι αστρικής δραστηριότητας πυροδοτεί την εκροή μεγαλύτερης κλίμακας. Αυτή η εικόνα του M82, που λήφθηκε από την κάμερα εγγύς υπέρυθρης ακτινοβολίας στο διαστημικό τηλεσκόπιο James Webb της NASA, δείχνει το κέντρο του γαλαξία με τέτοια λεπτομέρεια που οι αστρονόμοι μπορούν να διακρίνουν μικρές φωτεινές πηγές που είναι είτε μεμονωμένα αστέρια είτε αστρικά σμήνη. Το όργανο Resolve στο διαστημόπλοιο XRISM (Αποστολή Απεικόνισης και Φασματοσκοπίας Ακτίνων Χ) κατέγραψε δεδομένα αποκαλύπτοντας την ταχύτητα του θερμού ανέμου στο κέντρο του γαλαξία M82 με αστρική έκρηξη. Το ενεργειακό εύρος των γραμμών εκπομπής σιδήρου δείχνει ότι το αέριο κινείται με περίπου 2 εκατομμύρια μίλια (περίπου 3 εκατομμύρια χιλιόμετρα) ανά ώρα. Ένθετο: Εικόνα του M82 από το όργανο XRISM Xtend. .

Η αποστολή ακτίνων Χ της NASA ρίχνει μια νέα ματιά σε σουπερνόβα 2.000 ετών. Η αποστολή IXPE (Imaging X-ray Polarimetry Explorer) της NASA πραγματοποίησε μια νέα παρατήρηση ενός σουπερνόβα, του RCW 86, συμβάλλοντας στη δημιουργία μιας πληρέστερης εικόνας για όσα έχουν παρατηρήσει άλλα τηλεσκόπια.Όταν οι αστρονόμοι που χρησιμοποιούν το Παρατηρητήριο ακτίνων Χ Chandra της NASA στόχευσαν προηγουμένως τον RCW 86, ανακάλυψαν ότι μια μεγάλη περιοχή «κοιλότητας» γύρω από το σύστημα οδήγησε τον υπερκαινοφανή να επεκταθεί πιο γρήγορα από το αναμενόμενο. Η περιοχή της κοιλότητας χαμηλής πυκνότητας θα μπορούσε επίσης να έχει οδηγήσει στο μοναδικό σχήμα του RCW 86. Τώρα, το IXPE παρατήρησε το εξωτερικό χείλος αυτού του υπερκαινοφανούς, όπου η επέκτασή του υποψιάζεται ότι σταμάτησε στην άκρη της «κοιλότητας», δημιουργώντας το φαινόμενο του ανακλώμενου σοκ που επισημαίνεται με μωβ.Η πλήρης εικόνα συνδυάζει τα δεδομένα του IXPE με παλαιότερες παρατηρήσεις από δύο άλλα τηλεσκόπια ακτίνων Χ: το Chandra της NASA και το τηλεσκόπιο XMM-Newton της ESA (Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Διαστήματος). Το κίτρινο αντιπροσωπεύει ακτίνες Χ χαμηλής ενέργειας, ενώ το μπλε δείχνει ακτίνες Χ υψηλής ενέργειας που ανιχνεύθηκαν από το Chandra και το XMM-Newton. Το αστρικό πεδίο στην εικόνα προέρχεται από το Εθνικό Εργαστήριο Έρευνας Αστρονομίας Οπτικών-Υπερύθρων (NOIRLab) του Εθνικού Ιδρύματος Επιστημών. Περισσότερα για το IXPE Η αποστολή IXPE, η οποία συνεχίζει να παρέχει πρωτοφανή δεδομένα που επιτρέπουν πρωτοποριακές ανακαλύψεις σχετικά με ουράνια αντικείμενα σε όλο το σύμπαν, είναι μια κοινή αποστολή της NASA και της Ιταλικής Διαστημικής Υπηρεσίας με εταίρους και επιστημονικούς συνεργάτες σε 12 χώρες. Ηγείται του Κέντρου Διαστημικών Πτήσεων Marshall της NASA στο Χάντσβιλ της Αλαμπάμα. Η BAE Systems, Inc., με έδρα το Φολς Τσερτς της Βιρτζίνια, διαχειρίζεται τις λειτουργίες των διαστημοπλοίων μαζί με το Εργαστήριο Ατμοσφαιρικής και Διαστημικής Φυσικής του Πανεπιστημίου του Κολοράντο στο Μπόλντερ. Μάθετε περισσότερα για την τρέχουσα αποστολή της IXPE εδώ: science.nasa.gov/mission/ixpe Το IXPE της NASA παρατήρησε το εξωτερικό χείλος του υπολείμματος σουπερνόβα που επισημαίνεται με μωβ στο ένθετο. Τα δεδομένα από το IXPE συνδυάζονται με δεδομένα από το Παρατηρητήριο ακτίνων Χ Chandra της NASA και το XMM-Newton της ESA. Το κίτρινο αντιπροσωπεύει ακτίνες Χ χαμηλής ενέργειας, ενώ το μπλε δείχνει ακτίνες Χ υψηλής ενέργειας που ανιχνεύθηκαν από το Chandra και το XMM-Newton. Το αστρικό πεδίο στην εικόνα προέρχεται από το Εθνικό Εργαστήριο Έρευνας Αστρονομίας Οπτικών-Υπερύθρων (NOILab) του Εθνικού Ιδρύματος Επιστημών.

Αστρονόμοι βλέπουν τη γέννηση πλανητικού συστήματος παρόμοιου με το δικό μας. Βλέπουμε πώς ήταν το ηλιακό μας σύστημα σε βρεφική ηλικία. Αστρονόμοι παρατήρησαν δύο πλανήτες να σχηματίζονται γύρω από ένα μακρινό νεαρό άστρο ανακαλύπτοντας έτσι ένα πλανητικό σύστημα που μας δίνει μια εικόνα για το πώς ήταν το ηλιακό μας σύστημα πριν από περισσότερα από 4 δισεκατομμύρια χρόνια.Το νεαρό αυτό άστρο ονομάζεται WISPIT 2 και βρίσκεται περίπου 437 έτη φωτός μακριά από τη Γη με εκτιμώμενη ηλικία περίπου 5,4 εκατομμύρια χρόνια. Πρόκειται για ένα «νεογέννητο» άστρο αν σκεφτεί κανείς ότι ο Ήλιος είναι περίπου 4,6 δισεκατομμυρίων ετών.Το WISPIT 2 περιβάλλεται από έναν δακτυλιοειδή δίσκο αερίων και σκόνης που οι επιστήμονες ονομάζουν πρωτοπλανητικός δίσκο. Μέσα στο δίσκο αυτό η ερευνητική ομάδα εντόπισε δύο πλανήτες, τους WISPIT 2b και WISPIT 2c. Επιπλέον υπάρχουν ενδείξεις στη δομή του δίσκου ότι σχηματίζονται και άλλοι πρωτοπλανήτες. «Το WISPIT 2 είναι η καλύτερη μέχρι σήμερα ματιά στο δικό μας παρελθόν. Αυτές οι δομές υποδηλώνουν ότι σχηματίζονται και άλλοι πλανήτες, τους οποίους θα εντοπίσουμε στο μέλλον» δήλωσε η Κλόε Λόουλορ από το Πανεπιστήμιο Galway στην Ιρλανδία.Το WISPIT 2 είναι μόλις το δεύτερο σύστημα στο οποίο έχουν ανιχνευθεί δύο πλανήτες εν τη γενέσει τους. Το άλλο σύστημα, το PDS 70, δεν διαθέτει τον εκτεταμένο δίσκο και τα χαρακτηριστικά κενά και ζώνες που παρατηρούνται στο WISPIT 2. Αυτό καθιστά το σύστημα μοναδικό για τη μελέτη του σχηματισμού πλανητικών συστημάτων όπως το δικό μας.«Το WISPIT 2 αποτελεί ένα κρίσιμο “εργαστήριο” για να παρατηρήσουμε όχι μόνο τον σχηματισμό ενός πλανήτη αλλά ενός ολόκληρου πλανητικού συστήματος» δήλωσε ο Κρίστιαν Γκίνκι, μέλος της ερευνητικής ομάδας. Η ιστορία της ανακάλυψης Ο WISPIT 2b ήταν ο πρώτος πλανήτης που εντοπίστηκε γύρω από το άστρο πέρυσι. Έχει μάζα περίπου πέντε φορές μεγαλύτερη από του Δία και περιφέρεται σε απόσταση περίπου 60 φορές μεγαλύτερη από την απόσταση Γης–Ήλιου.Στη συνέχεια οι αστρονόμοι εντόπισαν ενδείξεις για ένα δεύτερο αντικείμενο πιο κοντά στο άστρο το οποίο επιβεβαιώθηκε ως πλανήτης με τη χρήση του Very Large Telescope και του συμβολομετρικού του συστήματος. Ο νέος πλανήτης, WISPIT 2c, βρίσκεται σε απόσταση περίπου 15 φορές μεγαλύτερη από την απόσταση Γης–Ήλιου δηλαδή περίπου τέσσερις φορές πιο κοντά στο άστρο από τον WISPIT 2b.Οι ερευνητές κατέγραψαν εικόνα του πλανήτη με το όργανο SPHERE του VLT και επιβεβαίωσαν την ύπαρξή του με το όργανο GRAVITY+. «Η πρόσφατη αναβάθμιση του GRAVITY+ ήταν καθοριστική για την καθαρή ανίχνευση ενός πλανήτη τόσο κοντά στο άστρο του» δήλωσε ο Γκιγιόμ Μπουρναρό από το Ινστιτούτο Μαξ Πλανκ. Πώς σχηματίζονται οι πλανήτες Και οι δύο πλανήτες δημιουργούν «αυλάκια» στον πρωτοπλανητικό δίσκο γύρω από το άστρο. Αυτό συμβαίνει επειδή, καθώς περιφέρονται, η βαρύτητά τους συγκεντρώνει υλικό από τον δίσκο, βοηθώντας τους να μεγαλώσουν.Υπάρχει επίσης ένδειξη για έναν τρίτο πλανήτη, λόγω ενός λιγότερο έντονου κενού στον δίσκο, πιο μακριά από το άστρο. Οι επιστήμονες ελπίζουν να τον παρατηρήσουν με το Extremely Large Telescope, που κατασκευάζεται στην έρημο Ατακάμα στη Χιλή.«Υποψιαζόμαστε ότι μπορεί να υπάρχει ένας τρίτος πλανήτης που δημιουργεί αυτό το κενό, πιθανώς με μάζα παρόμοια με του Κρόνου» δήλωσε η Λόουλορ. Εικόνα του πλανητικού συστήματος που παρατηρούν οι αστρονόμοι να σχηματίζεται. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2090076/astronomoi-vlepoyn-ti-gennisi-planitikoy-systimatos-paromoioy-me-to-diko-mas/

Οι καρχαρίες στις Μπαχάμες κάνουν «χρήση» κοκαΐνης και παυσίπονων. Ναρκωτικές, φαρμακευτικές και άλλες ουσίες ανιχνεύθηκαν στο αίμα των καρχαριών. Καρχαρίες που κυκλοφορούν στην περιοχή που βρίσκονται οι Μπαχάμες διαπιστώθηκε ότι εκτίθενται σε ουσίες όπως κοκαΐνη, καφεΐνη και παυσίπονα αποκαλύπτοντας τις επιπτώσεις της ανθρώπινης δραστηριότητας ακόμη και σε φαινομενικά παρθένα θαλάσσια περιβάλλοντα.Ερευνητική ομάδα με επικεφαλής επιστήμονες που μελετούν καρχαρίες σε Καραϊβική και Βραζιλία πήραν δείγματα αίματος από τρία είδη καρχαριών που ζουν στους κοραλλιογενείς υφάλους και τις θαλάσσιες περιοχές του νησιωτικού συμπλέγματος στις Μπαχάμες που αριθμεί περίπου 700 νησιά απλωμένα σε απόσταση περίπου 800 χλμ. στον Ατλαντικό Ωκεανό.Στη μελέτη που δημοσιεύθηκε στην επιθεώρηση «Environmental Pollution» οι επιστήμονες ανέλυσαν αίμα από 85 καρχαρίες που συλλέχθηκαν γύρω από το Eleuthera Island που είναι ένα από τα πιο απομακρυσμένα νησιά του συμπλέγματος.Οι ερευνητές εξέτασαν το αίμα των καρχαριών για περίπου 25 νόμιμες και παράνομες ουσίες. Σε 28 καρχαρίες από τρία είδη ανιχνεύθηκαν καφεΐνη, αντιφλεγμονώδη παυσίπονα και άλλες ουσίες ενώ κάποιοι είχαν περισσότερες από μία ουσία.Οι περισσότεροι καρχαρίες εντοπίστηκαν περίπου 6,5 χιλιόμετρα από την ακτή κοντά σε μια ανενεργή ιχθυοκαλλιέργεια δημοφιλή σε δύτες. Οι ερευνητές αναφέρουν ότι τα θαλάσσια ρεύματα μπορεί να μεταφέρουν ίχνη ουσιών από λύματα αλλά πιθανότερη αιτία είναι η ανθρώπινη παρουσία. «Οι άνθρωποι πηγαίνουν εκεί, ουρούν στο νερό και απορρίπτουν λύματα» αναφέρει η Νατάσα Βόσνικ του Πανεπιστημίου του Παρανά στη Βραζιλία, εκ των επικεφαλής της ερευνητικής ομάδας. Οι επιπτώσεις Όσον αφορά την κοκαΐνη οι ερευνητές εκτιμούν ότι οι καρχαρίες ίσως δαγκώνουν κάποιο πακέτα με υπολείμματα ναρκωτικών. «Δαγκώνουν αντικείμενα για να τα εξερευνήσουν και έτσι εκτίθενται σε ουσίες» λέει η Βόσνικ. Η ομάδα εντόπισε επίσης αλλαγές σε μεταβολικούς δείκτες, όπως το γαλακτικό και η ουρία. Δεν είναι σαφές αν αυτές οι αλλαγές είναι επιβλαβείς αλλά μπορεί να επηρεάζουν τη συμπεριφορά. Μελέτες σε ψάρια δείχνουν ότι η καφεΐνη μπορεί να αυξήσει την ενέργεια και τη συγκέντρωση όπως και στους ανθρώπους.Η Τρέισι Φανάρα ωκεανογράφος από το Πανεπιστήμιο της Φλόριντα που δεν συμμετείχε στη μελέτη σημείωσε ότι το σημαντικό εύρημα δεν είναι μόνο η παρουσία φαρμάκων και κοκαΐνης αλλά και οι αλλαγές στους μεταβολικούς δείκτες που σχετίζονται με το στρες και τον μεταβολισμό.Η Βόσνικ υπογράμμισε ότι τα ευρήματα είναι ανησυχητικά καθώς οι Μπαχάμες θεωρούνται σχετικά ανεπηρέαστες από τις επιπτώσεις της ανθρώπινης δραστηριότητας. Όμως, όπως και η πλαστική ρύπανση, η χημική ρύπανση είναι πιο διαδεδομένη απ’ όσο πιστεύεται και συχνά υποτιμάται σε σχέση με πιο ορατά προβλήματα, όπως οι πετρελαιοκηλίδες. Η Φανάρα πρόσθεσε ότι τα αποτελέσματα αποτελούν υπενθύμιση πως οι παράκτιες υποδομές ο τουρισμός και τα θαλάσσια οικοσυστήματα είναι στενά συνδεδεμένα. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2090122/oi-karcharies-stis-mpachames-kanoyn-chrisi-kokainis-kai-paysiponon/

Επιταχύνεται το σχέδιο της Γαλλίας για την κατασκευή 6 πυρηνικών αντιδραστήρων, σύμφωνα με έρευνα της ΕΕ Οι νέοι αντιδραστήρες αναμένεται να κοστίσουν δεκάδες δισεκατομμύρια ευρώ Μια έρευνα της Ευρωπαϊκής Ένωσης σχετικά με το γαλλικό πρόγραμμα κρατικής βοήθειας για την κατασκευή έξι πυρηνικών αντιδραστήρων αναμένεται να προχωρήσει γρήγορα και δεν θα καθυστερήσει τα έργα, δήλωσε την Τετάρτη αξιωματούχος του γαλλικού υπουργείου Ενέργειας.Οι νέοι αντιδραστήρες αναμένεται να κοστίσουν δεκάδες δισεκατομμύρια ευρώ και είναι κεντρικοί στο σχέδιο της Γαλλίας να ανανεώσει τον παλαιωμένο πυρηνικό στόλο της. Θα προσθέσουν περίπου 10 γιγαβάτ χωρητικότητας, με τον πρώτο αντιδραστήρα να αναμένεται να λειτουργήσει το 2038.Οι νέοι σταθμοί θα αντικαταστήσουν τους παλιούς και θα εξασφαλίσουν μελλοντικό ενεργειακό εφοδιασμό για την κάλυψη της αυξανόμενης ζήτησης κατά την επόμενη δεκαετία, η οποία οφείλεται εν μέρει στις ενεργειακές ανάγκες των κέντρων δεδομένων. Ποια τα βήματα που θα ακολουθηθούν Το πρώτο βήμα στην έρευνα για το πακέτο κρατικής βοήθειας της Γαλλίας αναμένεται μέχρι τα τέλη Μαρτίου με μια δήλωση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, δήλωσε ο αξιωματούχος.Η διαδικασία αναμένεται να προχωρήσει γρήγορα εν μέρει επειδή ακολουθεί προηγουμένως εγκεκριμένα μοντέλα όπως αυτό που χρησιμοποιήθηκε για τη χρηματοδότηση της ανάπτυξης δύο πυρηνικών αντιδραστήρων στην Τσεχική Δημοκρατία, δήλωσε ο αξιωματούχος. «Είμαστε βέβαιοι ότι είμαστε ακόμα εντός χρονοδιαγράμματος», δήλωσε ο αξιωματούχος. Το επόμενο βήμα για τον φορέα εκμετάλλευσης EDF είναι να λάβει μια τελική επενδυτική απόφαση, η οποία αναμένεται το δεύτερο εξάμηνο του έτους.Οι Βρυξέλλες ανησυχούν ότι οι έξι νέοι σταθμοί παραγωγής ενέργειας θα εδραιώσουν περαιτέρω το μερίδιο αγοράς της κρατικής και κυρίαρχης ενεργειακής εταιρείας EDF. Η εταιρεία κατέχει ήδη περισσότερο από το 75% της καθαρής παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας της Γαλλίας.Μια εις βάθος έρευνα της ΕΕ θα επέτρεπε επίσης στην Επιτροπή να δημιουργήσει μια ακλόνητη υπόθεση σε περίπτωση που η κυβέρνηση της Αυστρίας – η οποία αντιτίθεται στην πυρηνική ενέργεια – κινήσει νομική διαδικασία κατά της έγκρισης της συμφωνίας, την οποία ορισμένοι αξιωματούχοι της ΕΕ θεωρούν πιθανή, δήλωσε πηγή στο Reuters την Τρίτη. https://www.naftemporiki.gr/green/energy/2090366/epitachynetai-to-schedio-tis-gallias-gia-tin-kataskeyi-6-pyrinikon-antidrastiron-symfona-me-ereyna-tis-ee/

Υπερντετερμινισμός και υπερφωτεινές ταχύτητες. Το θεώρημα του Bell και η πειραματική του επιβεβαίωση από τον Alain Aspect, έβαλε οριστική ταφόπλακα σε κάθε θεωρία κρυμμένων μεταβλητών στην Κβαντική Φυσική; Όχι, ακριβώς. Υπάρχει μια μικρή μειοψηφία αιρετικών φυσικών που αντιστέκεται, διατυμπανίζοντας ότι το θεώρημα απλά απέκλεισε μόνο μία συγκεκριμένη κατηγορία αυτών των θεωριών.Η καθιερωμένη κβαντομηχανική υποστηρίζει ότι ο μικρόκοσμος είναι θεμελιωδώς τυχαίος. Η θεωρία των κρυμμένων μεταβλητών λέει το αντίθετο: Δεν υπάρχει καμία τύχη στο σύμπαν. Τα σωματίδια έχουν απολύτως καθορισμένες ιδιότητες ανά πάσα στιγμή, ανεξάρτητα από το αν τα παρατηρούμε ή όχι. Ο μόνος λόγος που τα πράγματα μας φαίνονται «τυχαία» και υπολογίζουμε τις κβαντομηχανικές πιθανότητες, είναι επειδή οι πειραματικές μας διατάξεις και οι γνώσεις μας είναι ελλιπείς. Υπάρχουν κάποιοι μηχανισμοί ή ιδιότητες της φύσης (οι «κρυμμένες μεταβλητές») που δρουν στο παρασκήνιο και εμείς απλώς δεν έχουμε βρει τον τρόπο να τις μετρήσουμε. Αν τις ξέραμε, θα μπορούσαμε να προβλέψουμε την συμπεριφορά κάθε σωματιδίου με απόλυτη ακρίβεια. Ο John Stewart Bell το 1964 απέδειξε μαθηματικά ότι δεν μπορεί να υπάρξει θεωρία κρυμμένων μεταβλητών, εφόσον ικανοποιούνται ταυτόχρονα οι παρακάτω προϋποθέσεις: (α) Όταν κάνουμε μια μέτρηση, παίρνουμε ένα και μοναδικό αποτέλεσμα. Από την παραβίαση αυτής της προϋπόθεσης προκύπτει η θεωρία των πολλών κόσμων του Everrett, μια θεωρία που αντί για κρυμμένες μεταβλητές διαθέτει κρυμμένα σύμπαντα. (β) Μια πληροφορία ή αλληλεπίδραση δεν μπορεί να διαδοθεί γρηγορότερα από την ταχύτητα του φωτός. Παραβιάζοντας αυτή την προϋπόθεση, στην ουσία απορρίπτουμε την τοπικότητα και δεχόμαστε πως υπάρχουν κρυμμένες μεταβλητές που επικοινωνούν μεταξύ τους ακαριαία, οπότε το θεώρημα του Bell δεν έχει καμία ισχύ. Σ’ αυτό βασίζεται η θεωρία de Broglie-Bohm. (γ) Ο φυσικός που κάνει το πείραμα είναι απόλυτα ελεύθερος να διαλέξει τι θα μετρήσει και αυτή του η επιλογή είναι εντελώς ανεξάρτητη από τις ιδιότητες των σωματιδίων που μετράει. Παραβιάζοντας την τρίτη προϋπόθεση απορρίπτουμε την «ελεύθερη επιλογή» και έτσι προκύπτει η θεωρία του υπερντετερμινισμού, η πιο ακραία θεωρία κρυμμένων μεταβλητών. Ο υπερντετερμινισμός επιχειρεί να εξηγήσει τον κόσμο επιστρέφοντας στη λογική της κλασικής φυσικής, την απόλυτη αιτιότητα ότι κάθε αποτέλεσμα έχει μια συγκεκριμένη αιτία. Θεωρεί ότι τα πάντα στο σύμπαν είναι απολύτως προδιαγεγραμμένα, ακόμα και οι επιλογές των ίδιων των επιστημόνων. Σε ένα κλασικό πείραμα κβαντικής φυσικής, ο φυσικός πιστεύει ότι επιλέγει ελεύθερα, ανεξάρτητα και τυχαία πώς θα ρυθμίσει το μηχάνημά του για να εκτελέσει την μέτρησή του. Ο υπερντετερμινισμός μας λέει ότι δεν υπάρχει στατιστική ανεξαρτησία. Το τι θα επιλέξει να μετρήσει ο φυσικός, καθώς και η κατάσταση του συστήματος που πρόκειται να μετρηθεί, έχουν καθοριστεί από μια κοινή αιτία στο βαθύ παρελθόν, ίσως από την εποχή της Μεγάλης Έκρηξης. Το σύμπαν μοιάζει με ένα γιγάντιο, τέλεια συγχρονισμένο ρολόι, όπου τα πάντα είναι αλληλένδετα.Έτσι, απορρίπτοντας την ελεύθερη βούληση του παρατηρητή, ο πειραματιστής είναι «καταδικασμένος» από τους νόμους της φυσικής να ρυθμίσει τον ανιχνευτή του σε μια συγκεκριμένη γωνία, οπότε το θεώρημα του Bell δεν ισχύει. Για τους οπαδούς του υπερντετερμινισμού το «παιχνίδι είναι εντελώς στημένο».Κι αυτό αναδεικνύεται για παράδειγμα στην διαφορετική ερμηνεία του φαινομένου της κβαντικής σύμπλεξης μεταξύ δυο σωματιδίων. Σύμφωνα με την καθιερωμένη κβαντομηχανική όταν οι φυσικοί μετρούν το ένα σωματίδιο του ζεύγους συν-πλεκομένων σωματιδίων, το άλλο φαίνεται να γνωρίζει ακαριαία το αποτέλεσμα. Οι αιρετικοί φυσικοί, όπως και ο ίδιος ο Άλμπερτ Αϊνστάιν, απορρίπτουν μια τέτοια ακαριαία δράση από απόσταση μεταξύ των σωματιδίων (υπενθυμίζεται ότι, παρότι φαίνεται να παραβιάζεται το όριο ταχύτητας του φωτός της σχετικότητας, αποδεικνύεται ότι δεν μπορούμε να στείλουμε σήματα με υπερφωτεινές ταχύτητες εκμεταλλευόμενοι αυτή την ακαριαία δράση από απόσταση). Οι οπαδοί του υπερντετερμινισμού βλέπουν την κβαντική σύμπλεξη ως εξής: Θεωρούν ότι τα συνπλεκόμενα σωματίδια σαν ένα ζευγάρι παπούτσια (ένα αριστερό και ένα δεξί), που βάζουμε τυχαία σε δυο κουτιά τα οποία απομακρύνονται σε αυθαίρετα μεγάλη απόσταση μεταξύ τους. Έτσι, όταν ανοίξουμε το ένα από τα δύο, υπάρχει πιθανότητα 50% να δούμε το «δεξί» ή το «αριστερό» παπούτσι. Έστω ότι παρατηρούμε το «δεξί» παπούτσι, τότε είναι απολύτως βέβαιο ότι στο άλλο κουτί βρίσκεται αριστερό. Δεν ταξίδεψε καμία πληροφορία μεταξύ τους την στιγμή που ανοίξαμε το κουτί μας. Απλώς αποκτήσαμε μια γνώση. Η συμβατική κβαντομηχανική υποστηρίζει ότι η κατάσταση των σωματιδίων είναι «θολή» (σε υπέρθεση) μέχρι να τα μετρήσουμε, και η μέτρηση τα αναγκάζει να «καταρρεύσουν» σε μια σταθερή κατάσταση. Αντίθετα, στον υπερντετερμινισμό η κατάσταση των σωματιδίων ήταν καθορισμένη από την αρχή, απλώς εμείς δεν γνωρίζαμε τις «κρυφές» παραμέτρους.Με λίγα λόγια, ο υπερντετερμινισμός για να αποφύγει την «στοιχειωμένη δράση από απόσταση» που απεχθανόταν ο Αϊνστάιν, θυσιάζει την ελεύθερη βούληση του παρατηρητή.Όμως, είναι δυνατό να είναι κανείς θιασώτης του υπερντετερμινισμού, μια θεωρία που φτιάχτηκε για να αποκλείσει την ακαριαία δράση, και ταυτόχρονα να υποστηρίζει ότι στο πλαίσιο αυτής της θεωρίας μπορούμε να πετύχουμε επικοινωνία με υπερφωτεινές ταχύτητες; Φαίνεται πως είναι. Για παράδειγμα, η φυσικός Sabine Hossenfelder, στο βίντεο που ακολουθεί επιχειρεί να μας πείσει ότι μπορούμε να επικοινωνούμε με υπερφωτεινές ταχύτητες. Αρχικά, εξηγεί ότι αν κάτι κινηθεί με ταχύτητες μεγαλύτερες του φωτός δεν θα μπορούσε να πάει πίσω στο χρόνο, δεδομένου ότι δεχόμαστε ένα αναμφισβήτητο βέλος του χρόνου στο σύμπαν που εισάγει μια χρονική σειρά και μας λέει τι σημαίνει «εμπρός στον χρόνο». Έτσι ακόμα κι αν μπορούσαμε να στείλουμε σήματα γρηγορότερα από το φως, θα μπορούσαμε να τα στείλουμε μόνο προς τα εμπρός στον χρόνο και ποτέ προς τα πίσω. Οπότε δεν μπορούμε να δημιουργήσουμε βρόχους στον χρόνο και δεν προκύπτουν προβλήματα αιτιότητας. Επιπλέον δεν υπάρχει κάποιο πρόβλημα με την θεωρία της σχετικότητας του Αϊνστάιν, αφού η σχετικότητα μπορεί να διατυπωθεί χωρίς καμία αναφορά στην ταχύτητα του φωτός.Στη συνέχεια, προτάσσει την προαναφερθείσα θεωρία του υπερντετερμινισμού, θεωρώντας ότι η σημερινή κβαντική φυσική δεν είναι η απόλυτη αλήθεια, αλλά απλώς ένας «μέσος όρος» μιας βαθύτερης, στατιστικής συμπεριφοράς του σύμπαντος. Έτσι, αν βρούμε αυτό το βαθύτερο επίπεδο και εκμεταλλευτούμε τις στατιστικές «αποκλίσεις», τότε θα μπορούσαμε να ελέγξουμε τα σωματίδια με τρόπο … που να επιτρέπει την αποστολή σημάτων πιο γρήγορα από το φως. Και προβλέπει ότι στην επόμενη δεκαετία η Τεχνητή Νοημοσύνη θα βρει στο μέλλον ένα «παραθυράκι» για να στέλνουμε σήματα πιο γρήγορα από το φως, ξεγελώντας τους στατιστικούς μέσους όρους!Αλλά, το αν θα επικοινωνούμε με υπερφωτεινές ταχύτητες στο πλαίσιο του υπερντετερμισμού είναι το λιγότερο. Το πιο παρανοϊκό με τον υπερντετερμινισμό είναι ότι στην ουσία «ούτε καν επικοινωνούμε». Είμαστε σαν τους ηθοποιούς σε μια κοσμική θεατρική παράσταση που εκτελούν ένα σενάριο που γράφτηκε δισεκατομμύρια χρόνια πριν. Μετά λοιπόν από αιώνες επιστημονικής έρευνας κάποιοι φυσικοί, μεταξύ αυτών και νομπελίστες όπως ο Gerard ‘t Hooft, ανακαλύπτουν ότι «η μοίρα μας είναι αναπόφευκτη» – κι αν είναι γραφτό, τότε κάποια μέρα μπορεί μέσα από τις εξισώσεις και τις πειραματικές διατάξεις τους να «διαβάσουν την μοίρα μας», όπως κάνουν σήμερα οι αστρολόγοι και οι χαρτορίχτρες. wikipedia.org/Superdeterminism

Το φορτηγό σκάφος Progress προσδένεται στον σταθμό, ανεφοδιάζοντας το πλήρωμα. Το μη επανδρωμένο διαστημόπλοιο Roscosmos Progress 94 έφτασε στο διαστημικό λιμάνι της μονάδας Poisk του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού στις 9:40 π.μ. EDT την Τρίτη. Ο κοσμοναύτης της Roscosmos, Σεργκέι Κουντ-Σβέρτσκοφ, χειρίστηκε χειροκίνητα το διαστημόπλοιο κατά τη διάρκεια της πρόσδεσης χρησιμοποιώντας τον πίνακα ελέγχου TORU (Τηλεροβοτικό Σύστημα Συναντήσεων) μέσα στη Μονάδα Υπηρεσίας Zvezda του διαστημικού σταθμού, αφού μία από τις δύο αυτοματοποιημένες κεραίες ραντεβού KURS του διαστημικού σκάφους δεν κατάφερε να αναπτυχθεί μετά την εκτόξευση. Το διαστημόπλοιο παραδίδει περίπου τρεις τόνους τροφίμων, καυσίμων και προμηθειών για το πλήρωμα της Αποστολής 74. Θα παραμείνει αγκυροβολημένο στο εργαστήριο σε τροχιά για περίπου έξι μήνες πριν αναχωρήσει για μια προγραμματισμένη καταστροφική επανείσοδο στην ατμόσφαιρα της Γης για να απορρίψει τα σκουπίδια που φόρτωσε το πλήρωμα. Εκτοξεύτηκε στις 7:59 π.μ. (4:59 μ.μ. ώρα Μπαϊκονούρ) στις 22 Μαρτίου με πύραυλο Soyuz από το κοσμοδρόμιο Baikonur στο Καζακστάν. Μάθετε περισσότερα για τις δραστηριότητες του διαστημικού σταθμού ακολουθώντας το ιστολόγιο του διαστημικού σταθμού , @space_station στο X, καθώς και τους λογαριασμούς του ISS στο Facebook και στο Instagram . https://www.nasa.gov/blogs/spacestation/2026/03/24/progress-cargo-craft-docks-to-station-resupplying-crew-2/ Το διαστημόπλοιο μεταφοράς φορτίου Progress 94 φαίνεται να πλησιάζει τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό πριν από την πρόσδεσή του στις 9:40 π.μ. EDT στις 24 Μαρτίου 2026.

Η NASA θα δαπανήσει 20 δισ. δολάρια για βάση στη Σελήνη, ακυρώνοντας τα σχέδια για διαστημικό σταθμό σε τροχιά. «Δεν θα πρέπει να εκπλήσσει κανέναν το γεγονός ότι διακόπτουμε προσωρινά», τον σταθμό Lunar Gateway Η NASA ακυρώνει τα σχέδια για την ανάπτυξη ενός διαστημικού σταθμού σε σεληνιακή τροχιά και αντ’ αυτού θα χρησιμοποιήσει τα εξαρτήματά του για την κατασκευή μιας βάσης 20 δισεκατομμυρίων δολαρίων στην επιφάνεια της Σελήνης τα επόμενα επτά χρόνια, δήλωσε την Τρίτη ο νέος επικεφαλής της, Τζάρεντ Ισαάκμαν.Ο Ισαάκμαν, ο οποίος ορκίστηκε στον οργανισμό τον Δεκέμβριο, έκανε την ανακοίνωση κατά την έναρξη μιας ημερήσιας εκδήλωσης στα κεντρικά γραφεία της NASA στην Ουάσινγκτον, στην οποία περιέγραψε μια σειρά από αλλαγές που κάνει στο κορυφαίο πρόγραμμα Artemis της σελήνης.«Δεν θα πρέπει να εκπλήσσει κανέναν το γεγονός ότι διακόπτουμε προσωρινά το Gateway στην τρέχουσα μορφή του και εστιάζουμε σε υποδομές που υποστηρίζουν βιώσιμες επιχειρήσεις στην επιφάνεια της Σελήνης», δήλωσε ο Ισαάκμαν στους συνέδρους της εκδήλωσης.Ο σταθμός ”Lunar Gateway”, ο οποίος έχει ήδη κατασκευαστεί σε μεγάλο βαθμό με τις εταιρείες Northrop Grumman και Vantor, πρώην Maxar, προοριζόταν να είναι ένας διαστημικός σταθμός σταθμευμένος σε σεληνιακή τροχιά. Η επαναχρησιμοποίηση του σκάφους για μια βάση στην επιφάνεια της σελήνης δεν είναι απλή.«Παρά τις πολύ πραγματικές προκλήσεις υλικού και χρονοδιαγράμματος, μπορούμε να επαναχρησιμοποιήσουμε τον εξοπλισμό και τις διεθνείς δεσμεύσεις των συνεργατών για να υποστηρίξουμε τους επιφανειακούς και άλλους στόχους του προγράμματος», δήλωσε ο Ισαάκμαν.Ο σταθμός ”Lunar Gateway” σχεδιάστηκε για να χρησιμεύει τόσο ως ερευνητική πλατφόρμα όσο και ως σταθμός μεταφοράς που θα χρησιμοποιούσαν οι αστροναύτες για να επιβιβαστούν στα σκάφη προσεδάφισης στη Σελήνη πριν κατέβουν στην επιφάνεια της Σελήνης. Προσσελήνωση της Κίνας το 2030 Οι αλλαγές που επέβαλε ο Ισάακμαν στο ναυαρχικό πρόγραμμα των ΗΠΑ για τη σελήνη τις τελευταίες εβδομάδες αναδιαμορφώνουν συμβόλαια αξίας δισεκατομμυρίων δολαρίων στο πλαίσιο της προσπάθειας Artemis.Αυτό κάνει τις εταιρείες να αγωνίζονται να ανταποκριθούν στην επιπλέον επείγουσα ανάγκη, καθώς η Κίνα σημειώνει πρόοδο προς τη δική της προσσελήνωση το 2030. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2089819/i-nasa-tha-dapanisei-20-dis-dolaria-gia-vasi-sti-selini-akyronontas-ta-schedia-gia-diastimiko-stathmo-se-trochia/ Το εργαλείο αναζήτησης νερού της NASA θα βοηθήσει στην ανίχνευση του Νότιου Πόλου της Σελήνης. Η NASA ενώνεται με διεθνείς εταίρους για την αναζήτηση πάγου στη Σελήνη, υποστηρίζοντας την μελλοντική ανθρώπινη εξερεύνηση. Ο οργανισμός παρέχει ένα όργανο ανίχνευσης νερού, το Σύστημα Φασματόμετρου Νετρονίων (NSS), στην αποστολή Σεληνιακής Πολικής Εξερεύνησης (LUPEX) με επικεφαλής την JAXA (Ιαπωνική Υπηρεσία Αεροδιαστημικής Εξερεύνησης) και τον ISRO (Ινδικός Οργανισμός Διαστημικής Έρευνας). Το όργανο, το οποίο ανιχνεύει πάγο κάτω από την επιφάνεια της Σελήνης, θα εγκατασταθεί στο σεληνιακό ρόβερ του LUPEX, το οποίο έχει προγραμματιστεί να φτάσει στη Σελήνη το νωρίτερο το 2028. Η υποστήριξη του LUPEX από τη NASA αποτελεί μέρος μιας συνεχιζόμενης προσπάθειας για τον εντοπισμό και τον χαρακτηρισμό του σεληνιακού νερού και άλλων υλικών που εξατμίζονται εύκολα κοντά στον Νότιο Πόλο της Σελήνης. Το νερό είναι ένα κρίσιμο υλικό για τα σχέδια της NASA να αναπτύξει μια διαρκή παρουσία στη Σελήνη. Αντί να βασίζονται αποκλειστικά σε πόρους που μεταφέρονται από τη Γη, οι αστροναύτες θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν το νερό της Σελήνης για αναπνεύσιμο αέρα, καύσιμο πυραύλων και άλλα. Το πρώτο βήμα είναι να βρεθούν αποθέσεις σημαντικών ποσοτήτων νερού κοντά στην επιφάνεια για να σηματοδοτηθούν πιθανές περιοχές προσγείωσης για μελλοντικούς αστροναύτες. Το νερό στη Σελήνη βρίσκεται κυρίως ως μόρια μέσα στον σεληνιακό ρεγολίθο, το σκονισμένο και βραχώδες υλικό που καλύπτει την επιφάνεια της Σελήνης, αλλά μπορεί να υπάρχουν αποθέσεις πάγου κάτω από την επιφάνεια του σεληνιακού Νότιου Πόλου. Μόλις κατανοήσουμε καλύτερα την ποσότητα και την ποιότητα των διαθέσιμων πόρων, μπορούμε να μάθουμε πώς να το αξιοποιήσουμε για εξερεύνηση. «Υπάρχει επί του παρόντος ένα κενό στην κατανόησή μας για το πώς κατανέμεται ο σεληνιακός πάγος σε μικρές κλίμακες, από δεκάδες εκατοστά έως και δεκάδες χιλιόμετρα», δήλωσε ο Ρικ Έλφικ, επικεφαλής της NSS στο Ερευνητικό Κέντρο Ames της NASA στη Σίλικον Βάλεϊ της Καλιφόρνια, όπου το όργανο αναπτύχθηκε σε συνεργασία με το Κέντρο Προηγμένης Τεχνολογίας της Lockheed Martin στο Πάλο Άλτο της Καλιφόρνια. «Ο μόνος τρόπος για να κατανοήσουμε το «πού» και το «πόσο» υπάρχει ο σεληνιακός πάγος είναι εξερευνώντας την επιφάνεια σε αυτές τις κλίμακες». Πώς τα νετρόνια σηματοδοτούν το νερό . Οι επιστήμονες μπορούν να αναζητήσουν νερό στη Σελήνη χωρίς να τρυπήσουν την επιφάνεια. Αντίθετα, αναζητούν συγκεντρώσεις υδρογόνου, το H₂O. Προηγούμενες αποστολές σε σεληνιακή τροχιά έχουν βρει σημάδια νερού στους πόλους της Σελήνης, αλλά απαιτούνται επίγειες αποστολές για τη δημιουργία λεπτομερών χαρτών τοποθεσίας και ποσότητας. Όργανα όπως το NSS μπορούν να συμπεράνουν την παρουσία υδρογόνου ανιχνεύοντας αλληλεπιδράσεις με σωματίδια που ονομάζονται νετρόνια. Τα νετρόνια κροταλίζουν συνεχώς στο σεληνιακό έδαφος και έχουν περίπου το ίδιο μέγεθος με τα άτομα υδρογόνου. Όταν αυτά τα δύο σωματίδια αλληλεπιδρούν, λιγότερα νετρόνια μέσης ενέργειας εκτοξεύονται από το έδαφος. Η απουσία νετρονίων μέσης ενέργειας υποδηλώνει ότι περισσότερα από τα σωματίδια αλληλεπιδρούν με υδρογόνο στο υπέδαφος, ένα έλλειμμα που μπορεί να μετρηθεί με τα κατάλληλα εργαλεία. Το όργανο NSS χρησιμοποιεί έναν «μετρητή αναλογικού αερίου» για την ανίχνευση νετρονίων που αναπηδούν από το σεληνιακό έδαφος. Διαθέτει δύο σωλήνες που περιέχουν ένα σπάνιο αέριο που ονομάζεται ήλιο-3 και είναι πολύ ευαίσθητο στα νετρόνια. Όταν τα νετρόνια χτυπούν τα άτομα αερίου ηλίου-3, το αέριο παράγει ηλεκτρικούς παλμούς που μπορούν να μετρηθούν για να συμπεράνουν την παρουσία και την ποσότητα υδρογόνου έως και ένα μέτρο κάτω από τη γη. Σειρά κυνηγών νερού Η συνεχιζόμενη έρευνα για το νερό της Σελήνης θα καθορίσει τον τρόπο με τον οποίο οι αστροναύτες θα έχουν πρόσβαση σε αυτό στο μέλλον. Για τον σκοπό αυτό, οι ερευνητές της NASA στο Ames έχουν αναπτύξει μια σειρά από όργανα NSS που προορίζονται για χρήση σε διάφορες αποστολές για την έρευνα τοποθεσιών στον Νότιο Πόλο της Σελήνης. Το πρώτο όργανο NSS της σειράς που κατευθύνθηκε προς τη Σελήνη μεταφέρθηκε στο διαστημόπλοιο προσεδάφισης Peregrine της Astrobotic, Astrobotic Peregrine Mission One , το οποίο εκτοξεύτηκε τον Ιανουάριο του 2024. Η αποστολή αυτή ολοκληρώθηκε χωρίς να προσγειωθεί στην επιφάνεια της Σελήνης, αλλά το NSS που επέβαινε ενεργοποιήθηκε και λειτούργησε για πολλές ημέρες κατά τη διάρκεια της 10ήμερης αποστολής. Αυτές οι επιχειρήσεις κατέγραψαν με επιτυχία δεδομένα σχετικά με το σωματιδιακό υπόβαθρο του βαθέος διαστήματος, τα οποία υποστήριξαν έντονα τις επιχειρήσεις του NSS σε μελλοντικές αποστολές. Η αποστολή VIPER ( Volatiles Investigating Polar Exploration Rover ) της NASA , μέρος της εκστρατείας Artemis του οργανισμού, θα μεταφέρει ένα ακόμη NSS. Στο πλαίσιο της συνεχιζόμενης προσπάθειας της NASA για Εμπορικές Υπηρεσίες Σεληνιακού Φορτίου , ένα τέταρτο όργανο NSS θα επιβιβαστεί στο «μικρο-ρόβερ» MoonRanger που αναπτύχθηκε από το Πανεπιστήμιο Carnegie Mellon στο Πίτσμπουργκ. «Οι τρεις επερχόμενες αποστολές του ρόβερ NSS θα μας πουν ποια είδη θέσεων στη Σελήνη είναι πιο πιθανό να φιλοξενούν πάγο», είπε ο Έλφικ. «Αποστολές στην επιφάνεια της Σελήνης μπορούν στη συνέχεια να σχεδιαστούν σε παρόμοιες τοποθεσίες όπου μπορεί να βρεθεί πάγος». Το Σύστημα Φασματόμετρου Νετρονίων αναπτύχθηκε από κοινού από το Ερευνητικό Κέντρο Ames της NASA και το Κέντρο Προηγμένης Τεχνολογίας Lockheed Martin στο Πάλο Άλτο της Καλιφόρνια.  Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με την επιστήμη του νερού στη Σελήνη, επισκεφθείτε: https://science.nasa.gov/moon/moon-water-and-ices Ο γεωλόγος και αστροναύτης του Apollo 17, Harrison Schmitt, δίπλα σε ένα μεγάλο διαστημόπλοιο τύπου bold στο σημείο προσεδάφισης Taurus-Littrow στη Σελήνη. Το όργανο του Φασματόμετρου Νετρονίων της NASA θα αναζητήσει σημάδια πάγου νερού στην επιφάνεια της Σελήνης σε ένα σεληνιακό ρόβερ που ανήκει στην αποστολή Lunar Polar Exploration (LUPEX) με επικεφαλής την JAXA (Ιαπωνική Υπηρεσία Αεροδιαστημικής Εξερεύνησης) και τον ISRO (Ινδικός Οργανισμός Διαστημικής Έρευνας).

Η NASA προτείνει τεχνολογία για την αναζήτηση εξωπλανητών σαν τη Γη. Καθώς η NASA επιδιώκει να κατανοήσει τα μυστήρια του σύμπαντος, ο οργανισμός προωθεί τεχνολογίες για τον εντοπισμό και την εξερεύνηση πλανητών που μοιάζουν με τη Γη πολύ πέρα από το ηλιακό μας σύστημα. Ένα βασικό στοιχείο αυτής της έρευνας περιλαμβάνει την παρατήρηση του ανακλώμενου φωτός από εξωπλανήτες, το οποίο μπορεί να αποκαλύψει ενδείξεις χαρακτηριστικών που μοιάζουν με τη Γη, όπως το νερό και το οξυγόνο. Ωστόσο, η ανίχνευση αυτού του αμυδρού ανακλώμενου φωτός με την τρέχουσα τεχνολογία τηλεσκοπίων παραμένει μια σημαντική πρόκληση λόγω της συντριπτικής φωτεινότητας των κοντινών αστεριών και άλλων ουράνιων αντικειμένων.Η ιδέα του Υβριδικού Παρατηρητηρίου για Γήινους Εξωπλανήτες (HOEE) της NASA παρουσιάζει μια πιθανή λύση συνδυάζοντας ένα τροχιακό αστρικό σκίαστρο με ένα μεγάλο επίγειο τηλεσκόπιο για την καταστολή του φωτός των αστεριών και την άμεση απεικόνιση εξωπλανητών.Έχουμε πρωτοπορήσει σε μια μετασχηματιστική προσέγγιση στην αναζήτηση ζωής πέρα από το ηλιακό μας σύστημα, αναπτύσσοντας ένα διαστημικό αστρικό σκίαστρο για να ρίχνει μια σχεδόν τέλεια σκιά πάνω από τα μεγαλύτερα τηλεσκόπια της Γης, καταστέλλοντας την αστρική λάμψη πριν καν εισέλθει στην ατμόσφαιρα.Πρόσφατη έρευνα, που δημοσιεύθηκε νωρίτερα φέτος και παρουσιάστηκε στο εξώφυλλο του τεύχους Μαρτίου του Nature Astronomy της Δευτέρας , υποδηλώνει ότι η ιδέα του HOEE θα μπορούσε να παράγει πολύ πιο ευκρινείς εικόνες, επιτρέποντάς μας να δούμε ολόκληρα εξωπλανητικά συστήματα και να διαχωρίσουμε με σαφήνεια τις εικόνες των πλανητών μεταξύ τους, καθώς και από την παρεμβολή των νεφών σκόνης, του αστέρα που τους φιλοξενεί και από την ίδια την αστροσκιά. Η εξαιρετική του ευαισθησία θα μπορούσε να επιτρέψει την ανίχνευση μικρών πλανητών, ακόμη και μεγάλων νάνων πλανητών. Πιο συγκεκριμένα, θα μπορούσε να επιτρέψει την υψηλής πιστότητας, ευρυζωνική φασματοσκοπία, μια επιστημονική τεχνική που μπορεί να χρησιμοποιηθεί για τη μελέτη της αλληλεπίδρασης μεταξύ ύλης και φωτός, βελτιώνοντας την πορεία για την αναγνώριση των χημικών υπογραφών της ζωής.Για δεκαετίες, η αστερόσκονη ήταν μια καινοτόμος ιδέα. Τώρα, το πρόγραμμα Innovative Advanced Concepts (NIAC) της NASA μετατρέπει αυτήν την ιδέα σε μια υλοποιήσιμη πραγματικότητα. Μέσω μιας σειράς στοχευμένων μελετών, οι ερευνητές της NASA διερευνούν κατά πόσον θα μπορούσε να είναι πρακτικό να δημιουργήσουν και να αναπτύξουν έναν μηχανικό οδικό χάρτη. Το Υβριδικό Παρατηρητήριο για Γήινους Εξωπλανήτες (HOEE) της NASA έχει βραβευτεί τρεις φορές από το NIAC, έχοντας λάβει βραβεία Φάσης Ι το 2022 και το 2025. Η ιδέα του HOEE υποστηρίζεται από ερευνητές της NASA Goddard, του Εργαστηρίου Αεριώθησης της NASA στη Νότια Καλιφόρνια και του Ερευνητικού Κέντρου Ames της NASA στη Silicon Valley της Καλιφόρνια. Η ομάδα που ηγείται της ιδέας του Υβριδικού Παρατηρητηρίου της NASA για εξωπλανήτες τύπου Γης, απεικονίζεται στο εξώφυλλο του Nature Astronomy με την έρευνά τους «Η παρατήρηση εξωπλανητών τύπου Γης με επίγεια τηλεσκόπια και κοινόχρηστο αστρικό σκίαστρο σε τροχιά». Από αριστερά, οι ερευνητές του Κέντρου Διαστημικών Πτήσεων Goddard της NASA, Δρ. John Mather και Δρ. Eliad Peretz, ακολουθούμενοι από τους ερευνητές του Εργαστηρίου Αεριοπροώθησης της NASA, Δρ. Ahmed Soliman και Δρ. Stuart Shaklan.

Επιστήμη Μέσα από Σκιές: Πώς οι Αστρονομικές Ευθυγραμμίσεις Αποκαλύπτουν το Σύμπαν Όταν ένα ουράνιο αντικείμενο περνάει μπροστά από ένα άλλο, μπορεί να ρίξει μια σκιά που ταξιδεύει στο διάστημα - και μερικές φορές στη Γη. Αυτές οι στιγμές ευθυγράμμισης, γνωστές ως εκλείψεις, επισκιάσεις και διελεύσεις, επιτρέπουν στους επιστήμονες να μελετούν μακρινά αντικείμενα με αξιοσημείωτους τρόπους. Παρατηρώντας πώς αλλάζει το φως όταν ένα αντικείμενο μπλοκάρει για λίγο ένα άλλο, οι αστρονόμοι μπορούν να μετρήσουν μεγέθη και σχήματα, να ανιχνεύσουν ατμόσφαιρες και να βελτιώσουν τις τροχιές αστεροειδών και πλανητών. Το έργο Science Through Shadows , https://science.nasa.gov/sciact-team/science-through-shadows/ το οποίο χρηματοδοτείται από το πρόγραμμα Science Activation της NASA και διευθύνεται από το Fiske Planetarium στο Πανεπιστήμιο του Κολοράντο, Boulder, διερευνά πώς αυτά τα γεγονότα που βασίζονται στις σκιές βοηθούν τους επιστήμονες να διεξάγουν αστρονομική έρευνα. Το έργο έχει δημιουργήσει μια σειρά από ταινίες μικρού μήκους που εξηγούν την επιστήμη πίσω από τις εκλείψεις, τις αποκρύψεις και τις ηλιακές παρατηρήσεις, ενώ παράλληλα αναδεικνύουν τους ανθρώπους που βοηθούν στην πραγματοποίηση αυτών των ανακαλύψεων - συμπεριλαμβανομένων φοιτητών, εκπαιδευτικών και εθελοντών πολιτών επιστημόνων. Τα βίντεο έχουν σχεδιαστεί για χρήση σε τάξεις, βιβλιοθήκες, πλανητάρια και άτυπα μαθησιακά περιβάλλοντα και διατίθενται δωρεάν στα Αγγλικά και τα Ισπανικά. Οι εκδόσεις είναι διαθέσιμες σε δισδιάστατες μορφές για streaming και χρήση στην τάξη, καθώς και σε μορφές πλήρους θόλου για πλανητάρια παγκοσμίως. Εξερευνήστε τις επτά ταινίες που είναι διαθέσιμες αυτήν τη στιγμή: Έκλειψη Δαχτυλιδιού της Φωτιάς youtube.com/watch?si=FVcrh12dNKrICod4&v=NLKgT2rR_ZU&feature=youtu.be Εστίαση: Η δακτυλιοειδής ηλιακή έκλειψη της 14ης Οκτωβρίου 2023 Στις 14 Οκτωβρίου 2023, παρατηρητές σε όλη τη Βόρεια Αμερική βίωσαν μια δακτυλιοειδή ηλιακή έκλειψη, που μερικές φορές ονομάζεται «δακτύλιος φωτιάς». Κατά τη διάρκεια μιας δακτυλιοειδούς έκλειψης, η Σελήνη περνάει ακριβώς μπροστά από τον Ήλιο, αλλά φαίνεται ελαφρώς μικρότερη στον ουρανό, αφήνοντας έναν φωτεινό δακτύλιο ηλιακού φωτός ορατό γύρω από τις άκρες της. Αυτό το βίντεο εξηγεί πώς οι δακτυλιοειδείς εκλείψεις διαφέρουν από τις ολικές ηλιακές εκλείψεις, διερευνά την επιστήμη πίσω από αυτά τα γεγονότα και επισημαίνει τις ασφαλείς πρακτικές παρατήρησης. Βοηθά επίσης τους θεατές να κατανοήσουν τι κάνει τις παρατηρήσεις των εκλείψεων τόσο επιστημονικά πολύτιμες όσο και βαθιά αξέχαστες εμπειρίες. Ολική έκλειψη του Ήλιου youtube.com/watch?si=0atGVZZI3dihJ-7o&v=181RpmRtFYo&feature=youtu.be Εστίαση: Η ολική ηλιακή έκλειψη της 8ης Απριλίου 2024. Η ολική ηλιακή έκλειψη είναι ένα από τα πιο δραματικά αστρονομικά γεγονότα που είναι ορατά από τη Γη. Στις 8 Απριλίου 2024, εκατομμύρια άνθρωποι σε όλη τη Βόρεια Αμερική είχαν την ευκαιρία να δουν τη Σελήνη να καλύπτει πλήρως τον Ήλιο, αποκαλύπτοντας την αμυδρή εξωτερική ατμόσφαιρα του Ήλιου, γνωστή ως στέμμα. Αυτό το βίντεο εξερευνά τι συμβαίνει κατά τη διάρκεια μιας ολικής ηλιακής έκλειψης, γιατί το ταξίδι προς την ολότητα προσφέρει μια δραματικά διαφορετική εμπειρία και πώς οι επιστήμονες χρησιμοποιούν τις εκλείψεις για να μελετήσουν την ατμόσφαιρα του Ήλιου. Τι προκαλεί τις εκλείψεις; Εστίαση: Η επιστήμη πίσω από τις εκλείψεις Γιατί δεν συμβαίνουν εκλείψεις κάθε μήνα; Ποιες συνθήκες πρέπει να υπάρχουν για να ευθυγραμμιστούν ο Ήλιος, η Γη και η Σελήνη; Αυτό το επεισόδιο εξηγεί τους τροχιακούς μηχανισμούς που προκαλούν τις εκλείψεις και διευκρινίζει τις διαφορές μεταξύ των ηλιακών και των σεληνιακών εκλείψεων. Αντιμετωπίζοντας κοινές παρανοήσεις, βοηθά τους θεατές να κατανοήσουν τις ουράνιες ευθυγραμμίσεις που δημιουργούν αυτά τα θεαματικά γεγονότα. Κυνηγώντας τη σκιά της Πολυμέλης Εστίαση: Η εκστρατεία απόκρυψης της Lucy Όταν ένας αστεροειδής περνάει μπροστά από ένα μακρινό αστέρι, μπλοκάρει για λίγο το φως του αστεριού, ρίχνοντας μια σκιά στη Γη. Οι αστρονόμοι ονομάζουν αυτό το γεγονός απόκρυψη και μπορεί να αποκαλύψει πολύτιμες πληροφορίες για το μέγεθος, το σχήμα και το περιβάλλον του αστεροειδούς. Αυτό το βίντεο ακολουθεί το Lucy Occultation Project, όπου επιστήμονες και πολίτες επιστήμονες συνεργάστηκαν για να παρατηρήσουν τον τρωικό αστεροειδή Polymele πριν από την πτήση της αποστολής Lucy της NASA. Στις 3 Φεβρουαρίου 2023, περισσότερα από 100 τηλεσκόπια σε δύο ηπείρους αναπτύχθηκαν για να καταγράψουν τη στιγμή που ο Polymele πέρασε μπροστά από ένα αστέρι. Οι παρατηρήσεις που προέκυψαν βοηθούν τους επιστήμονες να κατανοήσουν καλύτερα τον αστεροειδή πριν από τη συνάντηση του διαστημοπλοίου. Η Ανθρωπότητα Αγγίζει τον Ήλιο/ youtube.com/watch?si=mNYlsimKFAboQTt9&v=FUbA2tQLbY0&feature=youtu.be Εστίαση: Ο ηλιακός ανιχνευτής Parker της NASA Το διαστημόπλοιο Parker Solar Probe της NASA βοηθά τους επιστήμονες να εξερευνήσουν τον Ήλιο πιο κοντά από ποτέ. Στις 24 Δεκεμβρίου 2024, το διαστημόπλοιο πραγματοποίησε την πλησιέστερη προσέγγισή του στον Ήλιο, ταξιδεύοντας με περισσότερα από 430.000 μίλια την ώρα - ταχύτερα από οποιοδήποτε αντικείμενο που έχει κατασκευαστεί από τον άνθρωπο. Αυτό το βίντεο εξερευνά πώς το Parker Solar Probe μελετά την εξωτερική ατμόσφαιρα του Ήλιου και βοηθά τους επιστήμονες να διερευνήσουν μακροχρόνια ερωτήματα σχετικά με το ηλιακό στέμμα και τον ηλιακό άνεμο. Ο Ήλιος Αγγίζει την Ανθρωπότητα/ youtube.com/watch?si=P7xd7YZPQsCmpmgP&v=THCYVwOv9o8&feature=youtu.be Εστίαση: Η αποστολή PUNCH της NASA Η αποστολή PUNCH (Πολωσιμετρία για την Ενοποίηση του Στέμματος και της Ηλιόσφαιρας) της NASA παρέχει έναν νέο τρόπο παρατήρησης του τρόπου με τον οποίο ο Ήλιος επηρεάζει το διάστημα σε όλο το εσωτερικό ηλιακό σύστημα. Αποτελούμενο από τέσσερις δορυφόρους μεγέθους βαλίτσας σε χαμηλή τροχιά γύρω από τη Γη, το PUNCH δημιουργεί παγκόσμιες, τρισδιάστατες παρατηρήσεις της περιοχής μεταξύ Ήλιου και Γης. Αυτές οι μετρήσεις βοηθούν τους επιστήμονες να κατανοήσουν καλύτερα πώς σχηματίζεται και εξελίσσεται ο ηλιακός άνεμος, καθώς και πώς ταξιδεύουν οι ηλιακές καταιγίδες στο διάστημα. Συμμετοχική Επιστήμη Eclipse youtube.com/watch?si=YzTpLrLrjktS2qDg&v=mf9EilHQz3I&feature=youtu.be Εστίαση: Η επιστήμη των πολιτών κατά τη διάρκεια πρόσφατων ηλιακών εκλείψεων Οι ηλιακές εκλείψεις δημιουργούν ισχυρές ευκαιρίες για συνεργατική επιστημονική έρευνα. Αυτό το επεισόδιο ακολουθεί δύο μεγάλα συμμετοχικά επιστημονικά έργα που έλαβαν χώρα κατά τη διάρκεια πρόσφατων εκλείψεων στη Βόρεια Αμερική: το Nationwide Eclipse Ballooning Project , ένα άλλο έργο που χρηματοδοτείται από τη NASA Science Activation και διευθύνεται από το Κρατικό Πανεπιστήμιο της Μοντάνα, και το Citizen CATE 2024 , μια εκστρατεία παρατήρησης που υποστηρίζεται από τη NASA και το Εθνικό Ίδρυμα Επιστημών. Μέσω εκτοξεύσεων αερόστατων, παρατηρήσεων με τηλεσκόπια και πρακτικών μηχανικών προκλήσεων, μαθητές, εκπαιδευτικοί και εθελοντές συνέλεξαν ατμοσφαιρικά και ηλιακά δεδομένα τα οποία οι επιστήμονες αναλύουν τώρα. Το επεισόδιο υπογραμμίζει πώς οι άνθρωποι με περιέργεια και πάθος μπορούν να συμβάλουν ουσιαστικά στην πραγματική επιστημονική ανακάλυψη. Δισδιάστατες εκδόσεις αυτών των βίντεο στα αγγλικά και τα ισπανικά είναι διαθέσιμες στο κανάλι YouTube του Fiske Planetarium , ενώ οι εκδόσεις προς λήψη είναι διαθέσιμες μέσω της σελίδας διανομής του έργου . Τα Fulldome masters (1K, 2K και 4K) είναι επίσης διαθέσιμα για δωρεάν λήψη μέσω της σελίδας Fiske Productions , επιτρέποντας σε πλανητάρια σε όλο τον κόσμο να μοιραστούν αυτές τις ιστορίες ανακάλυψης με το κοινό τους. https://science.nasa.gov/citizen-science/ Μέσω έργων όπως το Science Through Shadows, το πρόγραμμα Science Activation της NASA βοηθά όλους, παντού, να συνδεθούν με το επιστημονικό περιεχόμενο της NASA, τους ειδικούς και τις ευκαιρίες συμμετοχής. Είτε παρατηρώντας μια έκλειψη, είτε παρακολουθώντας τη σκιά ενός αστεροειδούς, είτε μελετώντας δεδομένα από ένα διαστημόπλοιο, αυτές οι στιγμές ευθυγράμμισης προσφέρουν ισχυρές ευκαιρίες για να εξερευνήσετε πώς λειτουργεί το σύμπαν - και πώς οι άνθρωποι παντού μπορούν να συμμετάσχουν στη διαδικασία της ανακάλυψης. Όλοι, παντού – ανεξαρτήτως χώρας προέλευσης ή ιθαγένειας – μπορούν να συνεργαστούν με επαγγελματίες επιστήμονες, να διεξάγουν πρωτοποριακή επιστήμη και να κάνουν πραγματικές ανακαλύψεις ως εθελοντές για τα έργα της NASA Citizen Science. Αυτά τα έργα δίνουν στους συμμετέχοντες την ευκαιρία να συνεργαστούν με επαγγελματίες επιστήμονες, να διεξάγουν πρωτοποριακή επιστήμη και να κάνουν πραγματικές ανακαλύψεις που σχετίζονται με τους πέντε ερευνητικούς τομείς της NASA: επιστήμη της Γης, πλανητική επιστήμη, αστροφυσική, βιολογικές και φυσικές επιστήμες και ηλιοφυσική. Εξερευνήστε τα διαθέσιμα έργα και ξεκινήστε: https://science.nasa.gov/citizen-science/ Από αριστερά προς τα δεξιά: Εικόνα της ολικής ηλιακής έκλειψης του 2024, ενός αστεροειδούς που κρύβει ένα μακρινό αστέρι και ενός εξωπλανήτη που διέρχεται από ένα αστέρι.

Μίνι συσκευή που μιμείται τον εγκέφαλο υπόσχεται λύση για την… αδηφάγα ενεργειακά τεχνητή νοημοσύνη. Το σύστημα αντιγράφει τον τρόπο σύνδεσης και επικοινωνίας των νευρώνων. Ερευνητές ανέπτυξαν μια νέα νανοηλεκτρονική συσκευή εμπνευσμένη από τον ανθρώπινο εγκέφαλο η οποία θα μπορούσε να μειώσει σημαντικά τις μεγάλες ενεργειακές απαιτήσεις των συστημάτων τεχνητής νοημοσύνης.Η ερευνητική ομάδα με επικεφαλής επιστήμονες του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ δημιούργησε μια τροποποιημένη μορφή οξειδίου του αφνίου που λειτουργεί ως ένας ιδιαίτερα σταθερός και χαμηλής κατανάλωσης αντιστάτης μνήμης (memristor) που είναι ηλεκτρονικό εξάρτημα δύο ακροδεκτών, το οποίο ρυθμίζει τη ροή του ρεύματος και «θυμάται» την ποσότητα φορτίου που πέρασε από αυτό, διατηρώντας την τελευταία τιμή αντίστασής του ακόμα και όταν σβήσει το ρεύμα. Το συγκεκριμένα memristor είναι ένα εξάρτημα σχεδιασμένο να μιμείται τον τρόπο με τον οποίο οι νευρώνες συνδέονται και επικοινωνούν αποδοτικά στον ανθρώπινο εγκέφαλο. Η κατανάλωση ενέργειας και ο νέος ΑΙ κλάδος Τα σημερινά συστήματα τεχνητής νοημοσύνης βασίζονται σε συμβατικής τεχνολογίας τσιπ που μετακινούν συνεχώς δεδομένα μεταξύ μνήμης και μονάδων επεξεργασίας. Αυτή η διαδικασία καταναλώνει μεγάλες ποσότητες ενέργειας, και η ζήτηση αυξάνεται καθώς η AI χρησιμοποιείται όλο και περισσότερο.Η νευρομορφική υπολογιστική αποτελεί έναν καινοτόμο κλάδο της τεχνητής νοημοσύνης που μιμείται τη δομή και τη λειτουργία του ανθρώπινου εγκεφάλου. Χρησιμοποιεί εξειδικευμένα υλικά για να προσομοιώσει νευρώνες και συνάψεις, επιτυγχάνοντας εξαιρετικά παράλληλη επεξεργασία χαμηλή κατανάλωση ενέργειας και ταχύτατη μάθηση αποτελώντας το μέλλον για έξυπνα συστήματα. Συνδυάζοντας αποθήκευση και επεξεργασία δεδομένων στο ίδιο σημείο, θα μπορούσε να μειώσει την κατανάλωση ενέργειας έως και 70%, ενώ λειτουργεί με πολύ χαμηλή ισχύ. Παράλληλα τέτοια συστήματα μπορούν να προσαρμόζονται πιο εύκολα όπως μαθαίνει ο εγκέφαλος.«Η κατανάλωση ενέργειας είναι μία από τις βασικές προκλήσεις στο σημερινό hardware της AI. Για να το αντιμετωπίσεις, χρειάζεσαι συσκευές με εξαιρετικά χαμηλή κατανάλωση ρεύματος, υψηλή σταθερότητα και δυνατότητα μετάβασης μεταξύ πολλών διαφορετικών καταστάσεων» αναφέρει ο Μπάμπακ Μπάκχιτ από το Τμήμα Επιστήμης Υλικών και Μεταλλουργίας του Πανεπιστημίου Κέιμπριτζ, πρώτος συγγραφέας του άρθρου που δημοσίευσε η ερευνητική ομάδα στην επιθεώρηση «Science Advances». Πέρα από τους συμβατικούς memristors Οι περισσότεροι memristors σήμερα λειτουργούν δημιουργώντας μικροσκοπικά αγώγιμα «νήματα» μέσα σε υλικά οξειδίων μετάλλων. Αυτά όμως συχνά συμπεριφέρονται απρόβλεπτα και απαιτούν υψηλές τάσεις, περιορίζοντας τη χρήση τους.Οι ερευνητές ακολούθησαν διαφορετική προσέγγιση. Δημιούργησαν μια λεπτή μεμβράνη βασισμένη στο άφνιο που αλλάζει κατάσταση χωρίς τη χρήση νημάτων. Με την προσθήκη στροντίου και τιτανίου και μια διαδικασία ανάπτυξης δύο σταδίων, δημιούργησαν μικρές ηλεκτρονικές «πύλες» στο εσωτερικό του υλικού.Αυτή η δομή επιτρέπει στη συσκευή να ρυθμίζει ομαλά την αντίστασή της αλλάζοντας το ενεργειακό φράγμα στη διεπιφάνεια αντί να δημιουργεί ή να καταστρέφει αγώγιμα νήματα. «Οι συσκευές με νήματα παρουσιάζουν τυχαία συμπεριφορά. Αντίθετα, οι δικές μας αλλάζουν κατάσταση στη διεπιφάνεια και εμφανίζουν εξαιρετική ομοιομορφία από κύκλο σε κύκλο» εξηγεί ο Μπάκχιτ. Απόδοση και ικανότητες μάθησης Οι νέες συσκευές πέτυχαν ρεύματα μετάβασης περίπου ένα εκατομμύριο φορές χαμηλότερα από ορισμένους συμβατικούς memristors. Παράλληλα έδειξαν εκατοντάδες σταθερά επίπεδα αγωγιμότητας κάτι κρίσιμο για αναλογική «in-memory» υπολογιστική.Σε εργαστηριακές δοκιμές οι συσκευές άντεξαν δεκάδες χιλιάδες κύκλους λειτουργίας και διατήρησαν πληροφορίες για περίπου μία ημέρα. Επιπλέον μιμήθηκαν βασικές βιολογικές διαδικασίες μάθησης όπως η εξάρτηση της ισχύος σύνδεσης από τον χρονισμό των σημάτων μεταξύ νευρώνων. «Αυτές είναι οι ιδιότητες που χρειάζονται αν θέλουμε hardware που να μαθαίνει και να προσαρμόζεται» λέει ο Μπακχιτ. Προκλήσεις και προοπτικές Παρά την πρόοδο, υπάρχουν ακόμη εμπόδια. Η κατασκευή απαιτεί θερμοκρασίες περίπου 700 βαθμών Κελσίου υψηλότερες από τα πρότυπα της βιομηχανίας ημιαγωγών. «Αυτή είναι η βασική πρόκληση αυτή τη στιγμή. Εργαζόμαστε για να μειώσουμε τη θερμοκρασία ώστε να είναι συμβατή με τις βιομηχανικές διαδικασίες» λένε οι ερευνητές.Παρόλα αυτά, η τεχνολογία έχει μεγάλες προοπτικές. Αν ενσωματωθεί σε τσιπ, θα μπορούσε να αποτελέσει σημαντικό βήμα προς πιο αποδοτικά και «έξυπνα» συστήματα AI. «Η επιτυχία ήρθε μετά από χρόνια αποτυχιών και πειραματισμών, με την καθοριστική πρόοδο να έρχεται όταν τροποποίησε τη διαδικασία κατασκευής. Δούλευα σχεδόν τρία χρόνια πάνω σε αυτό. Υπήρχαν πολλές αποτυχίες. Αλλά όταν είδαμε τα πρώτα καλά αποτελέσματα, καταλάβαμε ότι αν λύσουμε το θέμα της θερμοκρασίας, αυτή η τεχνολογία μπορεί να αλλάξει τα δεδομένα λόγω της πολύ χαμηλής κατανάλωσης και της πολλά υποσχόμενης απόδοσης» λέει ο Μπακχιτ. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2089557/mini-syskeyi-poy-mimeitai-ton-egkefalo-yposchetai-lysi-gia-tin-adifaga-energeiaka-techniti-noimosyni/

Το Σύμπαν υπάρχει επειδή οι πρώτες μαύρες τρύπες κατάπιαν την αντιύλη. Νέα θεωρία για την ύπαρξη του Κόσμου όπως τον γνωρίζουμε εμείς σήμερα. Ένα από τα πιο θεμελιώδη και παράξενα μυστήρια του Σύμπαντος είναι η ίδια του η ύπαρξη. Όταν συνέβη η Μεγάλη Έκρηξη θα έπρεπε να έχουν δημιουργηθεί ίσες ποσότητες ύλης και αντιύλης και όταν ύλη και αντιύλη συναντώνται αλληλοεξουδετερώνονται.Η αντιύλη να είναι το «αντίθετο» της κανονικής ύλης, δηλαδή αποτελείται από αντιπρωτόνια και αντιηλεκτρόνια. Αυτό σημαίνει ότι σε ένα Σύμπαν μοιρασμένο μεταξύ ύλης και αντιύλης μεγάλες δομές όπως γαλαξίες, αστέρες, πλανήτες, δορυφόροι και ακόμη και τα σώματά μας θα δυσκολεύονταν να υπάρξουν. Άρα κάποια πρώιμη ιδιαιτερότητα του Σύμπαντος πρέπει να εξάλειψε την αντιύλη και να επέτρεψε σε ένα Σύμπαν κυριαρχούμενο από την ύλη να αναπτυχθεί. Εδώ και καιρό οι επιστήμονες αναζητούν στοιχεία για το τι θα μπορούσε να προκάλεσε αυτό το φαινόμενο.Σε αυτό το σημείο εμφανίζεται ο Πολωνός θεωρητικός φυσικός Νίκοντεμ Ποπλάβσκι από το Πανεπιστήμιο του New Haven. Στη μελέτη του ο Ποπβλάσκι υποστηρίζει ότι η ασυμμετρία ύλης–αντιύλης οφείλεται στο ότι μικροσκοπικές πρωταρχικές μαύρες τρύπες που δημιουργήθηκαν κατά τη Μεγάλη Έκρηξη κατάπιαν τεράστιες ποσότητες αντιύλης.«Οι πρωταρχικές μαύρες τρύπες είναι υποθετικές μαύρες τρύπες που σχηματίστηκαν λίγο μετά τη Μεγάλη Έκρηξη λόγω ακραίων διακυμάνσεων υψηλής πυκνότητας στο πρώιμο Σύμπαν. Είναι καλοί υποψήφιοι για να αποτελέσουν τους σπόρους των υπερμεγεθών μαύρων τρυπών στα κέντρα μεγάλων γαλαξιών καθώς και των μαύρων τρυπών ενδιάμεσης μάζας στα κέντρα σφαιρωτών σμηνών. Υπάρχουν και άλλα μοντέλα για την εξάλειψη της αντιύλης, αλλά όλα προϋποθέτουν φυσική πέρα από το Καθιερωμένο Πρότυπο της σωματιδιακής φυσικής. Η ασυμμετρία μάζας μεταξύ ύλης και αντιύλης ήταν εντυπωσιακή, αλλά μου υπέδειξε αμέσως ότι θα μπορούσε να αποτελεί μια απλή και φυσική αιτία της παρατηρούμενης ανισορροπίας στο Σύμπαν» λέει ο Ποβλάσκι. Ήταν η αντιύλη «μειονέκτημα» στο πρώιμο Σύμπαν; Ο Ποπβλάσκι υποστηρίζει ότι υπάρχουν και άγνωστες διαδικασίες που παραβιάζουν την ισορροπία μεταξύ των βαρυονίων (μια οικογένεια σωματιδίων) και των αντίστοιχων αντισωματιδίων τους. «Η ασυμμετρία μάζας και η συνακόλουθη ασυμμετρία στη σύλληψη από μαύρες τρύπες παρήγαγαν την ανισορροπία ύλης–αντιύλης στο παρατηρήσιμο Σύμπαν χωρίς να παραβιάζεται η διατήρηση του αριθμού βαρυονίων και χωρίς να απαιτείται νέα φυσική πέρα από το Καθιερωμένο Πρότυπο» εξήγησε.Σύμφωνα με τον Ποπβλάσκι επειδή τα σωματίδια αντιύλης είναι πιο βαριά από τα αντίστοιχα της ύλης, κατά τη δημιουργία ζευγών στο πρώιμο Σύμπαν κινούνταν πιο αργά. «Η πιθανότητα βαρυτικής σύλληψης ενός σωματιδίου από μια μαύρη τρύπα αυξάνεται όσο μειώνεται η ταχύτητά του, επομένως τα σωματίδια αντιύλης παγιδεύονταν πιο εύκολα από τις μαύρες τρύπες», είπε. «Η “χαμένη” αντιύλη έπεσε σε πρωταρχικές μαύρες τρύπες και ό,τι απέμεινε εξουδετερώθηκε από την ύλη»Αυτή η ιδέα θα μπορούσε να εξηγήσει και ένα άλλο πρόβλημα στην κοσμολογία που έγινε πιο έντονο μετά τις παρατηρήσεις του διαστημικού τηλεσκοπίου. Το τηλεσκόπιο έχει εντοπίσει υπερμεγέθεις μαύρες τρύπες μόλις 500 εκατομμύρια χρόνια μετά τη Μεγάλη Έκρηξη (το μυστηριώδες φαινόμενο από το οποίο προέκυψε το Σύμπαν) κάτι που είναι δύσκολο να εξηγηθεί αφού θεωρείται ότι χρειάζονται τουλάχιστον 1 δισεκατομμύριο χρόνια για να φτάσουν σε τέτοια μάζα.Ο Ποπβλάσκι προτείνει ότι καταναλώνοντας αντιύλη οι πρωταρχικές μαύρες τρύπες θα μπορούσαν να ξεκινήσουν νωρίτερα την ανάπτυξή τους. «Κατανάλωσαν περισσότερη αντιύλη από ύλη και επειδή η αντιύλη ήταν πιο βαριά αύξησαν σημαντικά τη μάζα τους. Αυτό ίσως εξηγεί πώς οι υπερμεγέθεις μαύρες τρύπες στο πρώιμο Σύμπαν μεγάλωσαν τόσο γρήγορα».Φυσικά υπάρχει ακόμη πολύς δρόμος μέχρι αυτή η θεωρία να γίνει ευρέως αποδεκτή. Ένα βασικό στοιχείο θα ήταν η παρατήρηση των πρωταρχικών μαύρων τρυπών οι οποίες αν και προτάθηκαν από τον Στίβεν Χόκινγκ τη δεκαετία του 1970 παραμένουν υποθετικές.«Υπήρχαν στο πολύ πρώιμο Σύμπαν το οποίο είναι δύσκολο να μελετηθεί. Ελπίζω ότι στο μέλλον τα βαρυτικά κύματα και τα νετρίνα θα μπορέσουν να δοκιμάσουν αυτή την υπόθεση. Επίσης, μελλοντικά πειράματα ίσως δείξουν αν ύλη και αντιύλη έχουν ελαφρώς διαφορετικές μάζες σε υψηλές πυκνότητες ή μικρές αποστάσεις. Μάλιστα, κάποια πρόσφατα πειράματα δείχνουν ότι μεσόνια και αντι-μεσόνια διασπώνται διαφορετικά κάτι που ίσως σχετίζεται με αυτή την ασυμμετρία» λέει ο Ποπβλάσκι. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2089526/to-sympan-yparchei-epeidi-oi-protes-mayres-trypes-katapian-tin-antiyli/

Εξακολουθούν οι χορδές να είναι η καλύτερη ελπίδα μας για μια Θεωρία των Πάντων; Πενήντα οκτώ χρόνια μετά την πρώτη της εμφάνιση, η θεωρία χορδών παραμένει η πιο δημοφιλής υποψήφια για τη «θεωρία των πάντων», το ενοποιημένο μαθηματικό πλαίσιο για όλη την ύλη και τις δυνάμεις στο σύμπαν. Αυτό προκαλεί μεγάλη δυσαρέσκεια στους θορυβώδεις επικριτές της. Μάλιστα, κάποιοι από αυτούς υπερβάλλουν λέγοντας ότι η θεωρία χορδών δεν είναι νεκρή· είναι απέθαντη και τώρα κυκλοφορεί σαν ζόμπι τρώγοντας τα μυαλά των ανθρώπων. Ή χρησιμοποιώντας την φράση του Βόλφγκανγκ Πάουλι, υποστηρίζουν ότι η θεωρία χορδών δεν είναι «ούτε καν λάθος».Η θεωρία των χορδών μας λέει ότι, σε μικροσκοπικές κλίμακες δισεκατομμυριοστών του τρισεκατομμυριοστού του τρισεκατομμυριοστού του εκατοστού, αποκαλύπτονται επιπλέον κουλουριασμένες χωρικές διαστάσεις και τα στοιχειώδη σωματίδια δεν είναι σημειακά αλλά εκτεταμένα αντικείμενα – νήματα και βρόχοι ενέργειας. Αλλά αυτή η υποτιθέμενη δομή είναι τόσο πολύ μικρή που πιθανότατα δεν θα ανιχνευθεί ποτέ.Ένα περαιτέρω πρόβλημα είναι ότι σε αυτές τις μικροσκοπικές κλίμακες επιτρέπονται αμέτρητες διαφορετικές διαμορφώσεις διαστάσεων και χορδών και η θεωρία μπορεί να δημιουργήσει μια απεριόριστη ποικιλία συμπάντων. Μέσα σε αυτό το απέραντο τοπίο λύσεων, κανείς δεν μπορεί να ελπίζει ότι θα βρει μια ακριβή μικροσκοπική διαμόρφωση που να στηρίζει τον δικό μας συγκεκριμένο μακροσκοπικό κόσμο.Ωστόσο, πολλοί και σημαντικοί θεωρητικοί υψηλών ενεργειών εξακολουθούν να πιστεύουν ότι η θεωρία χορδών έχει πολλές πιθανότητες να είναι σωστή, τουλάχιστον εν μέρει.Πρόσφατα, εμφανίστηκε μια νέα προσέγγιση που ονομάζεται bootstrapping, η οποία έχει δώσει εκπληκτικά αποτελέσματα. Πρόκειται για μια μαθηματική μέθοδο όπου οι φυσικοί δεν προϋποθέτουν ένα συγκεκριμένο μοντέλο από την αρχή, αλλά επιβάλλουν θεμελιώδεις, αδιαπραγμάτευτες φυσικές αρχές για να δουν πώς πρέπει να συμπεριφέρεται το σύμπαν. Χρησιμοποιώντας αυτή την μέθοδο, οι ερευνητές υπολόγισαν ότι, υπό διάφορες αρχικές παραδοχές, προκύπτει φυσιολογικά και αναπόφευκτα μια βασική εξίσωση της θεωρίας χορδών – συγκεκριμένα, το πλάτος Veneziano. Οι διάφορες φήμες που κυκλοφορούν μεταξύ των φυσικών λένε ότι ο Gabriele Veneziano έκανε την ανακάλυψη τυχαία ξεφυλλίζοντας ένα βιβλίο μαθηματικών. Για ορισμένους ειδικούς, αυτά τα ευρήματα υποστηρίζουν την έννοια της «μοναδικότητας των χορδών», την ιδέα δηλαδή ότι η θεωρία χορδών δεν είναι απλώς μια έξυπνη εικασία, αλλά η μόνη μαθηματικά συνεπής κβαντική περιγραφή της βαρύτητας και των πάντων.Η προσέγγιση του bootstrapping για την παραγωγή της θεωρίας χορδών διατυπώθηκε κυρίως μέσα από δύο πολύ πρόσφατες δημοσιεύσεις, αν και οι βάσεις τέθηκαν λίγα χρόνια νωρίτερα. Η πρώτη δημοσίευση το 2025, των Clifford Cheung, Grant N. Remmen, Francesco Sciotti και Michele Tarquini έχει τίτλο «Strings from Almost Nothing» και η δεύτερη το 2026, των Henriette Elvang, Aidan Herderschee, Roger Morales με τίτλο «String Theory from Maximal Supersymmetry«. Αυτές οι εργασίες ενισχύουν την υπεράσπιση της θεωρίας χορδών.Δεν συμφωνούν όλοι, αλλά τα ευρήματα αναβιώνουν ένα σημαντικό ερώτημα. Σύμφωνα με τον Cliff Cheung, η νέα εργασία bootstrapping σχετίζεται με το πρώτο κομμάτι της θεωρίας χορδών που διατυπώθηκε το 1968 από τον Gabriele Veneziano, όταν ανακάλυψε έναν τύπο για να αποτυπώσει την συμπεριφορά σωματιδίων που ονομάζονται αδρόνια. Σύντομα όμως άλλοι ερευνητές συνειδητοποίησαν ότι το πλάτος Veneziano υπονοούσε ότι τα αδρόνια δεν είναι σωματίδια αλλά παλλόμενες χορδές.Περαιτέρω έρευνα έδειξε ότι τα αδρόνια δεν είναι χορδές, αλλά μοιάζουν με χορδές. Αποτελούνται από ζεύγη και τριάδες κουάρκ που συνδέονται μεταξύ τους με χορδοειδείς δεσμούς γλοιονίων. Παρόλο που οι φυσικοί κατάφεραν να κατανοήσουν αυτά τα σωματίδια αναπτύσσοντας μια κβαντική θεωρία πεδίου, η θεωρία χορδών που προέκυψε από το έργο του Veneziano παρέμεινε. Οι φυσικοί συνειδητοποίησαν ότι προσέφερε μια βαθύτερη μαθηματική περιγραφή των ίδιων των κουάρκ και των γλοιονίων, καθώς και όλων των άλλων στοιχειωδών σωματιδίων, συμπεριλαμβανομένων και των πιο συναρπαστικών, των βαρυτονίων, των υποθετικών κβαντικών μονάδων της βαρύτητας. Οι δονήσεις των ανοιχτών χορδών θα μπορούσαν να προκαλέσουν τις ιδιότητες όλων των γνωστών σωματιδίων. Αν ενώσεις τα άκρα μιας χορδής, σχηματίζοντας έναν βρόχο, κάνεις το ίδιο για τα βαρυτόνια.Όσοι έγιναν γνωστοί ως θεωρητικοί των χορδών θαύμαζαν την ομορφιά των μαθηματικών. Στην κβαντική θεωρία πεδίου (QFT), τα σημειακά σωματίδια μπορούν να ακολουθήσουν αμέτρητες διαφορετικές τροχιές, γεγονός που προκαλεί εννοιολογικούς και τεχνικούς πονοκεφάλους. Αλλά οι διαδρομές των χορδών συγκλίνουν και διαχωρίζονται με πεπερασμένους, μετρήσιμους τρόπους, απλοποιώντας τους υπολογισμούς.Μια παγίδα ήταν ότι αυτές οι χορδές πρέπει να έχουν 10 χωροχρονικές διαστάσεις για να κουνηθούν, οπότε οι θεωρητικοί των χορδών υπέθεσαν ότι πρέπει να υπάρχουν έξι μικροσκοπικές επιπλέον κατευθύνσεις κουλουριασμένες σε κάθε σημείο του γνώριμου τετραδιάστατου χωροχρόνου μας. Παρά την μαθηματική κομψότητα, οι κρυμμένες διαστάσεις ήταν ένα πικρό χάπι, τουλάχιστον μέχρι που ένα εντυπωσιακό αποτέλεσμα το 1984 έκανε την θεωρία των χορδών περισσότερο αποδεκτή. Τα στοιχειώδη σωματίδια είναι «χειρόμορφα», που σημαίνει ότι διαφέρουν από τις κατοπτρικές τους εικόνες, αλλά οι χειρόμορφες ή χειραλικές θεωρίες που προσπαθούν να καταγράψουν οι φυσικοί είναι επιρρεπείς σε μαθηματικές ασυνέπειες που ονομάζονται χειρόμορφες ανωμαλίες. Οι θεωρητικοί των χορδών John Schwarz του Caltech και Michael Green του Πανεπιστημίου Queen Mary του Λονδίνου υπολόγισαν ότι στη θεωρία χορδών, όλοι οι όροι που απειλούν να είναι ανώμαλοι αλληλοαναιρούνται. Η αυτοθεραπευτική δύναμη των μαθηματικών πυροδότησε μια επανάσταση στη θεωρία χορδών. «Οι φυσικοί που ασχολούνταν με τη θεωρία των χορδών έφτασαν σε ένα πρωτοφανές επίπεδο αλαζονείας», είχε πει για αυτή την περίοδο ο Eric Weinstein. «Έγιναν εντελώς ανυπόφοροι».Μπαίνοντας στη δεκαετία του 1990, οι θεωρητικοί των χορδών αποκάλυψαν έναν μπερδεμένο ιστό μαθηματικών ισοδυναμιών, ή «δυικοτήτων», μεταξύ διαφορετικών εκδοχών της θεωρίας χορδών, και μεταξύ χορδών και κβαντικών πεδίων σε διαφορετικές διαστάσεις. Αυτό έκανε τα πράγματα πιο περίπλοκα, αλλά προέκυψαν περισσότερα μαθηματικά θαύματα. Το 1996, για παράδειγμα, οι Andrew Strominger και Cumrun Vafa στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ κατασκεύασαν ένα μοντέλο μιας μαύρης τρύπας στη θεωρία χορδών. (Στοίβαξαν πολλές «D-βράνες», που είναι επιφάνειες πάνω στις οποίες καταλήγουν οι ανοιχτές χορδές, μέχρι η βαρύτητά τους να γίνει τόσο ισχυρή ώστε τίποτα να μην μπορεί να διαφύγει). Υπολόγισαν την εντροπία της μαύρης τρύπας μετρώντας τις πιθανές διαμορφώσεις των D-βρανών και πήραν την ίδια έκφραση που είχαν εξαγάγει οι Stephen Hawking και Jacob Bekenstein για την εντροπία των μαύρων τρυπών στις αρχές της δεκαετίας του 1970 χρησιμοποιώντας θερμοδυναμική. Ο νόμος εντροπίας Bekenstein-Hawking ήταν μυστηριώδης και η θεωρία χορδών φαινόταν να εξηγεί την προέλευσή του.Καμία άλλη θεωρία που ικανοποιούσε τους περιορισμούς της κβαντικής μηχανικής και της γενικής σχετικότητας δεν λειτούργησε αρκετά καλά ώστε να επιτρέψει τέτοιους ρητούς υπολογισμούς. Αλλά η θεωρία χορδών ήταν ακόμα εντελώς αποκομμένη από την εμπειρική πραγματικότητα. Στις αρχές της δεκαετίας του 2000 αποδείχθηκε ότι υπάρχουν τουλάχιστον 10500 διαφορετικές διαμορφώσεις των έξι συμπαγών διαστάσεων, καθεμία από τις οποίες θεωρητικά υποστηρίζει ένα σύμπαν με διαφορετικές ιδιότητες. Κάθε ελπίδα δοκιμής της θεωρίας και καθορισμού του ποια διαμόρφωση παράγει το σύμπαν μας ξεθώριασε. Ακολούθησαν οι «πόλεμοι των χορδών» – μια βιτριολική ανταλλαγή απόψεων για το αν η θεωρία χορδών είναι νόμιμη επιστήμη και αν οι θεωρητικοί των χορδών αξίζουν την δύναμη και το κύρος που έχουν συγκεντρώσει.Σε αυτό ακριβώς το πολεμικό κλίμα έρχονται να ρίξουν φως οι νέες μελέτες του bootstrapping, προσπαθώντας να παρακάμψουν τις συναισθηματικές αντιπαραθέσεις διαμέσου μιας αυστηρής μαθηματικής λογικής. Για να καταλήξουν στο πλάτος Veneziano, οι ερευνητές στηρίχτηκαν σε συγκεκριμένους, αυστηρούς κανόνες. Στην εργασία του 2025, η βασική παραδοχή ήταν η «υπερ-μαλακότητα (ultrasoftness)», η μαθηματική αρχή ότι η φύση αποφεύγει τη συγκέντρωση άπειρης ενέργειας σε ένα απειροελάχιστο σημείο. Αντίστοιχα, η εργασία του 2026 βασίστηκε στη «μέγιστη υπερσυμμετρία». Και στις δύο περιπτώσεις, τα μαθηματικά έδειξαν ότι αν το σύμπαν υπακούει σε αυτούς τους κανόνες στις υπερυψηλές ενέργειες, η μόνη επιτρεπτή λύση είναι τα σωματίδια να συμπεριφέρονται ως χορδές.Ωστόσο, η πλευρά των σκεπτικιστών δεν πείστηκε εύκολα. Ο Peter Woit χαρακτήρισε τη χρήση της υπερμαλακότητας ως «σοφιστεία», υποστηρίζοντας ότι πρόκειται για μια ήδη γνωστή ιδιότητα των χορδών, επομένως οι ερευνητές απλώς πήραν ως αποτέλεσμα αυτό ακριβώς που έβαλαν κρυφά στις εξισώσεις τους. Άλλοι φυσικοί, όπως οι Astrid Eichhorn και Latham Boyle, προχώρησαν ένα βήμα παραπέρα, αμφισβητώντας το αν έχει καν νόημα να μιλάμε για απλές συγκρούσεις σωματιδίων σε έναν επίπεδο χωροχρόνο, όταν βρισκόμαστε στο ακραίο και χαοτικό περιβάλλον της κβαντικής βαρύτητας.Παρά τις έντονες διαφωνίες, ακόμα και ορισμένοι από τους επικριτές αναγνωρίζουν ότι αυτά τα αποτελέσματα αναδεικνύουν κάτι μοναδικό. Όπως επισημαίνει ο Latham Boyle, η θεωρία χορδών φαίνεται να ανήκει σε μια σπάνια κατηγορία «ειδικών μαθηματικών αντικειμένων». Όταν οι επιστήμονες θέτουν θεμελιώδη ερωτήματα, καταλήγουν ξανά και ξανά σε αυτήν από εντελώς διαφορετικές κατευθύνσεις, γεγονός που ίσως αποτελεί μια ισχυρή ένδειξη ότι βρίσκονται στο σωστό δρόμο.Είναι χαρακτηριστικό πάντως, ότι η νέα γενιά ερευνητών επιλέγει να κρατά αποστάσεις από την αλαζονεία των προκατόχων της. Οι περισσότεροι δηλώνουν πλέον «αγνωστικιστές» ως προς το αν η θεωρία χορδών περιγράφει πράγματι το δικό μας σύμπαν. Προτιμούν να χαρτογραφούν τις λογικές σχέσεις των μαθηματικών, καταλήγοντας σε ένα πιο μετριοπαθές, αλλά βαθύ συμπέρασμα: για να περιγραφεί πλήρως ο κβαντικός κόσμος, η ιδέα των απλών «σημειακών» σωματιδίων μάλλον δεν αρκεί. Η φύση φαίνεται να απαιτεί την ύπαρξη εκτεταμένων αντικειμένων, και ανεξάρτητα από το αν θα τα ονομάσουμε τελικά χορδές ή κάτι άλλο, η κατανόησή τους αποτελεί ίσως το κλειδί για την βαθύτερη δομή της πραγματικότητας. Διαβάστε περισσότερες λεπτομέρειες ΕΔΩ: Natalie Wolchover, «Are Strings Still Our Best Hope for a Theory of Everything?» – https://www.quantamagazine.org/are-strings-still-our-best-hope-for-a-theory-of-everything-20260323/