Δροσος Γεωργιος

Η έρευνα του Hubble καθορίζει τη μελλοντική εμφάνιση του Roman κοντά στο κέντρο του Γαλαξία μας. Η γαλαξιακή διόγκωση του Γαλαξία μας , η βολβώδης περιοχή που περιβάλλει το γαλαξιακό κέντρο, περιέχει μια πυκνή συλλογή από αστέρια, πλανήτες και άλλα ελεύθερα αιωρούμενα αντικείμενα. Αυτή η περιοχή έχει μελετηθεί εδώ και δεκαετίες με πολλά επίγεια και διαστημικά τηλεσκόπια, συμπεριλαμβανομένων των διαστημικών τηλεσκοπίων Hubble και James Webb της NASA . Σύντομα, το Διαστημικό Τηλεσκόπιο Nancy Grace Roman της NASA θα είναι το πρώτο που θα κάνει τη μελέτη της γαλαξιακής διόγκωσης μέρος των βασικών επιστημονικών του στόχων, βασιζόμενο στα δεδομένα που συλλέχθηκαν από όλα τα αστεροσκοπεία πριν από αυτό. Το οπτικό πεδίο του Roman θα καλύπτει μεγαλύτερη περιοχή με πολύ ταχύτερο ρυθμό από τα προηγούμενα διαστημικά τηλεσκόπια, επιτρέποντάς του να ερευνά εκατομμύρια αστέρια και να βρίσκει χιλιάδες νέους εξωπλανήτες.Για να υποστηρίξουν τον Roman στον χαρακτηρισμό πολυάριθμων αστεριών και πλανητών, οι αστρονόμοι προσπάθησαν να χρησιμοποιήσουν το Hubble για να παρατηρήσουν πολλές από τις ίδιες περιοχές της γαλαξιακής διόγκωσης που θα παρατηρήσει ο Roman στην κεντρική του Χρονομετρική Έρευνα Γαλαξιακής Διόγκωσης . Συγκρίνοντας δεδομένα του Hubble που ελήφθησαν μήνες ή χρόνια νωρίτερα με νέα δεδομένα του Roman, οι αστρονόμοι θα είναι σε θέση να ερμηνεύσουν καλύτερα τις επερχόμενες παρατηρήσεις του Roman. Η ομάδα των τηλεσκοπίων του Roman στοχεύει στην εκτόξευση ήδη από τις αρχές Σεπτεμβρίου 2026.«Μια από τις κορυφαίες προτεραιότητες της έρευνάς μας με το Hubble είναι να καλύψουμε όσο το δυνατόν μεγαλύτερη περιοχή του ουρανού», δήλωσε ο Sean Terry, επικεφαλής του έργου και βοηθός ερευνητής από το Πανεπιστήμιο του Μέριλαντ, το College Park και το Κέντρο Διαστημικών Πτήσεων Goddard της NASA στο Greenbelt.Μια εργασία σχετικά με το έργο της ομάδας δημοσιεύτηκε στις 11 Μαΐου 2026 στο Astrophysical Journal . «Μικροί» φακοί, μεγάλες ανακαλύψεις Πολλά πλανητικά συστήματα εντός του Γαλαξία μας εξελίσσονται όπως ακριβώς και το ηλιακό μας σύστημα, ξεκινώντας με την κατάρρευση ενός κοσμικού νέφους αερίου, την ανάπτυξη ενός άστρου και τον σχηματισμό των γύρω πλανητών. Ωστόσο, σε ορισμένα συστήματα, διαφορετικά γεγονότα μπορούν να οδηγήσουν στην εκτίναξη ενός πλανήτη από το σύστημα όπου σχηματίστηκε. Εκατοντάδες από αυτούς τους «αδέσποτους πλανήτες» θα ανιχνευθούν από την Έρευνα Χρονομετρικής Εξογκώματος του Roman, εκτός από προηγουμένως αόρατους, απομονωμένους αστέρες νετρονίων , ακόμη και μαύρες τρύπες με μάζες παρόμοιες με τον Ήλιο μας.Αυτή η έρευνα αποτελείται από έξι περιόδους παρατήρησης 72 ημερών, κατά τις οποίες ο Ρόμαν θα λαμβάνει ένα στιγμιότυπο κάθε 12 λεπτά ενός μεγάλου τμήματος της διόγκωσης (περίπου 1,7 τετραγωνικές μοίρες της περιοχής ή την περιοχή 8,5 πανσελήνων). Ενώ θα ανιχνεύει μια ποικιλία στόχων, η έρευνα είναι βελτιστοποιημένη για να αναζητά έναν συγκεκριμένο τύπο συμβάντος γνωστό ως μικροεστιασμό.Τα συμβάντα μικροεστιασμού , ένας τύπος συμβάντος βαρυτικού εστιασμού, συμβαίνουν όταν το φως από ένα πιο μακρινό αντικείμενο παραμορφώνεται από τη μάζα ενός πιο κοντινού αντικειμένου κατά μήκος της οπτικής επαφής. Αυτά τα συμβάντα συμβαίνουν σε πολύ μικρότερη κλίμακα από τα μεγαλύτερα συμβάντα εστιασμού (της τάξης μεμονωμένων αστεριών αντί για γαλαξίες ή σμήνη γαλαξιών) και μας επιτρέπουν να αναζητήσουμε εξωπλανήτες μεταξύ εμάς και των πυκνά συσκευασμένων αστεριών μέσα στο γαλαξιακό εξόγκωμα.«Το σπουδαίο με τη μικροεστίαση είναι ότι θα μπορούμε να κάνουμε μια πλήρη απογραφή αντικειμένων τόσο μικρών όσο ο Άρης που κινούνται ανάμεσα σε εμάς και αυτά τα πεδία στην εξόγκωση, ανεξάρτητα από το τι είναι αυτό», δήλωσε ο συν-συγγραφέας Jay Anderson του Ινστιτούτου Επιστήμης Διαστημικών Τηλεσκοπίων στη Βαλτιμόρη. Για τον Ρόμαν, από το Hubble Όταν ένα τηλεσκόπιο παρατηρεί ένα αντικείμενο που ασκεί φακό, όπως ένα φωτεινό αστέρι, που ευθυγραμμίζεται με ένα αστέρι στο γαλαξιακό εξόγκωμα, μπορεί να είναι δύσκολο για τους αστρονόμους να αποκρυπτογραφήσουν από ποιο από τα δύο προέρχεται το φως του αστεριού. Επομένως, ο χρονισμός είναι ένα βασικό κριτήριο. Εάν οι αστρονόμοι μπορούν να αναγνωρίσουν τις πηγές φωτός ξεχωριστά πριν συμβεί ένα συμβάν μικροεστιασμού, γίνεται πολύ πιο εύκολο να τις αποσυνδέσουν.Για να συλλέξουν αυτά τα προ-ρωμαϊκά δεδομένα, οι αστρονόμοι χρησιμοποίησαν το Διαστημικό Τηλεσκόπιο Hubble για να διεξάγουν μια έρευνα μεγάλης κλίμακας, η οποία ξεκίνησε την άνοιξη του 2025, καλύπτοντας μεγάλο μέρος της ίδιας περιοχής που θα παρατηρήσει το Roman στην Έρευνα Χρονο-Περιοχής Γαλαξιακής Διόγκωσης. Το μέγεθος αυτού του προγράμματος είναι ακόμη μεγαλύτερο από δύο προηγούμενες έρευνες (περίπου 0,5 τετραγωνικές μοίρες η καθεμία) που οδήγησαν στο μεγαλύτερο μωσαϊκό του Hubble , αυτό του γειτονικού μας γαλαξία της Ανδρομέδας , το οποίο χρειάστηκε πάνω από 10 χρόνια για να συναρμολογηθεί.«Ο κύριος στόχος αυτών των παρατηρήσεων είναι να μπορέσουμε να εντοπίσουμε αντικείμενα που συμμετέχουν σε γεγονότα εστιασμού κατά τη διάρκεια της ρωμαϊκής έρευνας, συλλαμβάνοντας τα πριν υποστούν το γεγονός εστιασμού», δήλωσε ο Άντερσον. «Όταν, σε μερικά χρόνια, συμβεί ένα γεγονός κατά τη διάρκεια του παρατεταμένου βλέμματος του Ρωμαίου στο πεδίο, μπορούμε να γυρίσουμε πίσω και να πούμε: "Αυτό ήταν ένα κόκκινο αστέρι, αυτό ήταν ένα μπλε αστέρι, και το γεγονός συνέβη όταν το κόκκινο αστέρι πέρασε μπροστά από το μπλε αστέρι"».Τα δεδομένα από το Hubble θα βοηθήσουν επίσης στη διαμόρφωση της ανάλυσης των ίδιων των αντικειμένων που ασκούν φακό. Το ίδιο το συμβάν μικροεστιασμού μετρά μόνο μια αναλογία των μαζών ενός αστέρα που φιλοξενεί και του πλανήτη του. Με δεδομένα από άστρα πριν ή μετά τα συμβάντα μικροεστιασμού τους, ωστόσο, οι επιστήμονες θα είναι σε θέση να μετρήσουν τις μεμονωμένες μάζες των αστεριών, επαναλαμβάνοντας τον τρόπο με τον οποίο το Hubble προσδιόριζε προηγουμένως τη μάζα ενός αστέρα και του πλανήτη του στον Γαλαξία. Αυτή η μέθοδος μετατρέπει μια πιο αδιαφανή μέτρηση της σχέσης μεταξύ ενός αστέρα και του πλανήτη του σε μια πολύ πιο βέβαιη. «Αντί να εκτιμήσουμε την αναλογία μάζας ενός πλανήτη που περιστρέφεται γύρω από ένα αστέρι, μπορούμε να πούμε ότι είμαστε βέβαιοι ότι πρόκειται για έναν πλανήτη με μάζα ίση με τον Κρόνο που περιστρέφεται γύρω από ένα αστέρι που έχει 0,8 ηλιακές μάζες, για παράδειγμα», είπε ο Terry. «Έτσι, με τη βοήθεια της απεικόνισης προδρόμων από το Hubble, μπορείτε να ελπίζετε ότι θα λάβετε άμεσες μετρήσεις των μαζών σε αντίθεση με τις έμμεσες αναλογίες μάζας». Το επόμενο άλμα σε μέγεθος Ενώ η ανακάλυψη εξωπλανητών αποτελεί μεγάλο μέρος της Χρονομετρικής Έρευνας του Roman, η παρατήρηση μιας τόσο μεγάλης περιοχής με το Hubble μπορεί επίσης να βοηθήσει στον εντοπισμό περιοχών εξαφάνισης, πυκνών θυλάκων σκόνης και αερίου που απορροφούν ή διασκορπίζουν το φως, επιτρέποντάς μας να δημιουργήσουμε χάρτες που περιγράφουν λεπτομερώς πού μπορούμε να δούμε αστέρια και πού όχι.Η έρευνα του Hubble αποτέλεσε επίσης την κρίσιμη αρχή ενός ολοκαίνουργιου καταλόγου αστεριών, ο οποίος θα βοηθήσει τους αστρονόμους να χαρακτηρίσουν τα αστέρια που φιλοξενούν εξωπλανήτες που ανακάλυψε ο Roman. Η ερευνητική ομάδα προβλέπει ότι ο Roman θα προσθέσει στον κατάλογο αστεριών του Hubble κατά μια τάξη μεγέθους.«Αυτή η έρευνα του Hubble θα δημιουργήσει έναν κατάλογο με 20 έως 30 εκατομμύρια σημειακές πηγές», δήλωσε ο Terry. «Ωστόσο, μέχρι το τέλος της Έρευνας Χρονο-Περιοχής Γαλαξιακής Διόγκωσης, ο Roman μπορεί να μετρήσει περίπου 200 έως 300 εκατομμύρια και θα παράγει, ουσιαστικά, μερικές από τις βαθύτερες εικόνες που έχουν ληφθεί ποτέ από οποιοδήποτε μέρος του ουρανού».Τα δεδομένα από την πιο πρόσφατη έρευνα του Hubble είναι διαθέσιμα στο Αρχείο Mikulski για Διαστημικά Τηλεσκόπια .Το Διαστημικό Τηλεσκόπιο Hubble λειτουργεί για πάνω από τρεις δεκαετίες και συνεχίζει να κάνει πρωτοποριακές ανακαλύψεις που διαμορφώνουν τη θεμελιώδη κατανόησή μας για το σύμπαν. Το Hubble είναι ένα έργο διεθνούς συνεργασίας μεταξύ της NASA και της ESA (Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας Διαστήματος). Η NASA Goddard διαχειρίζεται το τηλεσκόπιο και τις αποστολές. Η Lockheed Martin Space, με έδρα το Ντένβερ, υποστηρίζει επίσης τις αποστολές στο Goddard. Το Ινστιτούτο Επιστήμης Διαστημικών Τηλεσκοπίων στη Βαλτιμόρη, το οποίο λειτουργεί από τον Σύνδεσμο Πανεπιστημίων για την Έρευνα στην Αστρονομία, διεξάγει επιστημονικές επιχειρήσεις Hubble για τη NASA. Το Ρωμαϊκό Διαστημικό Τηλεσκόπιο Nancy Grace διαχειρίζεται από τη NASA Goddard με τη συμμετοχή του Εργαστηρίου Αεριώθησης της NASA στη Νότια Καλιφόρνια, του Caltech/IPAC στην Πασαντίνα της Καλιφόρνια, του Ινστιτούτου Επιστήμης Διαστημικών Τηλεσκοπίων και μιας επιστημονικής ομάδας που αποτελείται από επιστήμονες από διάφορα ερευνητικά ιδρύματα. Οι κύριοι βιομηχανικοί εταίροι είναι η BAE Systems, Inc. στο Μπόλντερ του Κολοράντο, η L3Harris Technologies στη Μελβούρνη της Φλόριντα και η Teledyne Scientific & Imaging στο Θάουζαντ Όουκς της Καλιφόρνια. https://science.nasa.gov/missions/roman-space-telescope/hubble-survey-sets-up-romans-future-look-near-milky-ways-center/ Αυτή η εικόνα από την Έρευνα VISTA VVV δείχνει το γαλαξιακό εξόγκωμα κοντά στον Τοξότη A*, την υπερμεγέθη μαύρη τρύπα στο κέντρο του Γαλαξία μας. Περιγράφεται μια περιοχή που έχει προγραμματιστεί για παρατήρηση από το Διαστημικό Τηλεσκόπιο Nancy Grace Roman της NASA. Αυτή η περιοχή έχει παρατηρηθεί από το Διαστημικό Τηλεσκόπιο Hubble της NASA.

Ανακαλύφθηκε ο λόγος που τα καβούρια κινούνται με πλάγια βήματα. Πρόκειται για μια εξελικτική επιλογή για λόγους προστασίας. Τα καβούρια μπορεί να οφείλουν το χαρακτηριστικό πλάγιο περπάτημα τους σε ένα και μοναδικό εξελικτικό γεγονός που συνέβη πριν από περίπου 200 εκατομμύρια χρόνια.Οι ερευνητές αποκάλυψαν νέα στοιχεία σχετικά με το πώς τα καβούρια εξελίχθηκαν ώστε να κινούνται πλάγια υποδεικνύοντας ότι αυτός ο ασυνήθιστος τρόπος βάδισης εμφανίστηκε για πρώτη φορά περίπου πριν από 200 εκατομμύρια χρόνια.Τα ευρήματα που δημοσιεύθηκαν στην επιθεώρηση «eLife» βασίζονται στη μεγαλύτερη συγκριτική ανάλυση που έχει πραγματοποιηθεί μέχρι σήμερα για την κίνηση των καβουριών. Συνδυάζοντας άμεσες παρατηρήσεις ζωντανών καβουριών με εξελικτικά δεδομένα η ομάδα εντόπισε την πλάγια κίνηση σε έναν κοινό πρόγονο της Ιουρασικής περιόδου. Οι ερευνητές δήλωσαν ότι η μελέτη προσφέρει σημαντικές γνώσεις υποστηριζόμενες από πειστικά στοιχεία και μπορεί να ενδιαφέρει τους επιστήμονες που μελετούν τον τρόπο κίνησης των ζώων.Η πλάγια κίνηση αποτελεί ένα από τα πιο χαρακτηριστικά γνωρίσματα των «αληθινών καβουριών» (Brachyura), της μεγαλύτερης ομάδας δεκάποδων καβουριών. Οι ερευνητές αναφέρουν ότι αυτός ο τρόπος κίνησης μπορεί να βοηθά τα καβούρια να αποφεύγουν τους θηρευτές επειδή τους επιτρέπει να διαφεύγουν προς λιγότερο προβλέψιμες κατευθύνσεις.«Η πλάγια κίνηση μπορεί να συνέβαλε σημαντικά στην οικολογική επιτυχία των αληθινών καβουριών», δήλωσε ο Γιούουκι Καβαμπάτα αναπληρωτής καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Ναγκασάκι και ανώτερος συγγραφέας της μελέτης. «Υπάρχουν περίπου 7.904 είδη καβουριών. Έχουν αποικίσει ποικίλα περιβάλλοντα σε όλο τον κόσμο, συμπεριλαμβανομένων χερσαίων, γλυκού νερού και βαθέων θαλάσσιων οικοσυστημάτων ενώ το σώμα τους σε μορφή καβουριού έχει εξελιχθεί επανειλημμένα μέσα από ένα φαινόμενο γνωστό ως καβουροποίηση». Τα ερωτήματα Παρά τον μεγάλο όγκο πληροφοριών για τα αληθινά καβούρια τα δεδομένα σχετικά με τη συμπεριφορά κίνησής τους παραμένουν περιορισμένα. Αν και τα περισσότερα είδη κινούνται πλάγια, υπάρχουν ορισμένες ομάδες που περπατούν προς τα εμπρός, γεγονός που δημιούργησε σημαντικά ερωτήματα. Πότε εμφανίστηκε η πλάγια κίνηση; Πόσες φορές εξελίχθηκε; Και πόσες φορές εγκαταλείφθηκε;Για να απαντήσουν σε αυτά τα ερωτήματα, οι ερευνητές μελέτησαν τα πρότυπα κίνησης 50 ειδών αληθινών καβουριών. Χρησιμοποιώντας απλές βιντεοκάμερες, κατέγραψαν κάθε είδος για 10 λεπτά μέσα σε κυκλικές πλαστικές αρένες σχεδιασμένες ώστε να μοιάζουν με το φυσικό τους περιβάλλον. Λόγω πρακτικών περιορισμών καταγράφηκε ένα μόνο άτομο από κάθε είδος.Στη συνέχεια συνέκριναν αυτές τις παρατηρήσεις με δεδομένα από μια ήδη δημοσιευμένη φυλογενετική ανάλυση των καβουριών Brachyura η οποία ανακατασκεύαζε την εξελικτική ιστορία της ομάδας χρησιμοποιώντας αλληλουχίες από 10 γονίδια σε 344 είδη που αντιπροσώπευαν τις περισσότερες μεγάλες εξελικτικές γραμμές καβουριών. Το δέντρο Επειδή τα δεδομένα συμπεριφοράς και η φυλογενετική ανάλυση δεν περιλάμβαναν πάντοτε τα ίδια ακριβώς είδη, οι ερευνητές απλοποίησαν το εξελικτικό δέντρο ώστε να περιλαμβάνει 44 γένη, μαζί με πέντε οικογένειες και μία υπεροικογένεια. Όπου χρειαζόταν, χρησιμοποιήθηκαν στενά συγγενικές ομάδες ως υποκατάστατα για τα ελλείποντα είδη.Από τα 50 είδη που μελετήθηκαν, τα 35 κινούνταν κυρίως πλάγια, ενώ τα 15 κυρίως προς τα εμπρός. Χαρτογραφώντας αυτές τις συμπεριφορές πάνω στο εξελικτικό δέντρο οι ερευνητές κατέληξαν ότι η πλάγια κίνηση πιθανότατα εξελίχθηκε μόνο μία φορά.Σύμφωνα με την ανάλυση η συμπεριφορά αυτή εμφανίστηκε σε έναν κοινό πρόγονο που κινούνταν προς τα εμπρός, κοντά στη βάση των καβουριών Eubrachyura, μιας ομάδας που περιλαμβάνει τα πιο εξελιγμένα καβούρια, και στη συνέχεια διατηρήθηκε σε όλη την εξελικτική ιστορία των αληθινών καβουριών.«Αυτό το μοναδικό γεγονός έρχεται σε έντονη αντίθεση με το φαινόμενο καβουροποίησης το οποίο έχει συμβεί επανειλημμένα στα δεκάποδα είδη. Αυτό δείχνει ότι, ενώ τα σχήματα σώματος μπορούν να συγκλίνουν πολλές φορές οι συμπεριφορικές αλλαγές όπως το πλάγιο περπάτημα μπορεί να είναι εξαιρετικά σπάνιες» λέει ο Καβαμπάτα. Μοναδικό Οι ερευνητές πιστεύουν ότι αυτή η εξελικτική αλλαγή ίσως έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην επιτυχία των αληθινών καβουριών. Η πλάγια κίνηση επιτρέπει στα καβούρια να μετακινούνται γρήγορα προς οποιαδήποτε πλευρική κατεύθυνση κάτι που πιθανώς βελτιώνει την ικανότητά τους να αποφεύγουν τους θηρευτές.Ταυτόχρονα η μελέτη υποδηλώνει ότι αυτός ο τύπος κίνησης είναι δύσκολο να εξελιχθεί επειδή ενδέχεται να επηρεάζει άλλες σημαντικές συμπεριφορές όπως το σκάψιμο η αναζήτηση τροφής και το ζευγάρωμα. Οι συγγραφείς σημειώνουν ότι το πλάγιο περπάτημα φαίνεται να είναι μοναδικό στα αληθινά καβούρια με ελάχιστες πιθανές ομοιότητες σε άλλα ζώα όπως οι αράχνες καβουριού και οι νύμφες των leafhopper.Η μελέτη επισημαίνει επίσης ότι οι περιβαλλοντικές συνθήκες αποτέλεσαν πιθανότατα ακόμη έναν σημαντικό παράγοντα για την εξελικτική επιτυχία των καβουριών. Οι ερευνητές εκτιμούν ότι η πλάγια κίνηση εμφανίστηκε περίπου πριν από 200 εκατομμύρια χρόνια, στις αρχές της Ιουρασικής περιόδου, αμέσως μετά τη μαζική εξαφάνιση Τριασικού–Ιουρασικού.Εκείνη την εποχή σημειώθηκαν μεγάλες περιβαλλοντικές αλλαγές, όπως η διάσπαση της Παγγαίας, η εξάπλωση ρηχών θαλάσσιων οικοσυστημάτων και η πρώιμη Μεσοζωική Θαλάσσια Επανάσταση. Οι επιστήμονες θεωρούν ότι αυτές οι αλλαγές δημιούργησαν νέες οικολογικές ευκαιρίες που βοήθησαν τα αληθινά καβούρια να διαφοροποιηθούν και να εξαπλωθούν.«Για να κατανοήσουμε καλύτερα τον σχετικό ρόλο της καινοτομίας και των περιβαλλοντικών αλλαγών, χρειαζόμαστε περαιτέρω αναλύσεις που να συνδέουν την εξέλιξη των χαρακτηριστικών με τη διαφοροποίηση των ειδών, χρονοδιαγράμματα βασισμένα σε απολιθώματα και δοκιμές που να εξετάζουν τα προσαρμοστικά πλεονεκτήματα της πλάγιας κίνησης. Τα παρόντα αποτελέσματα δείχνουν ότι η πλάγια κίνηση στα αληθινά καβούρια είναι ένα σπάνιο αλλά καινοτόμο χαρακτηριστικό που μπορεί να συνέβαλε στην οικολογική τους επιτυχία. Τέτοιες καινοτομίες μπορούν να ανοίξουν νέες προσαρμοστικές ευκαιρίες, ενώ ταυτόχρονα περιορίζονται από την εξελικτική ιστορία και το οικολογικό πλαίσιο. Μέσα από άμεσες παρατηρήσεις συμπεριφοράς και ένα φυλογενετικό πλαίσιο, αυτή η εργασία διευρύνει την κατανόησή μας για το πώς οι τρόποι κίνησης των ζώων εξελίσσονται και διατηρούνται μέσα στον χρόνο» λέει ο Καβαμπάτα. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2108988/anakalyfthike-o-logos-poy-ta-kavoyria-kinoyntai-me-plagia-vimata/ Πίθηκοι παίζουν πλέον videogames για… διασκέδαση και όχι για πειράματα. Η περιέργεια και όχι η ανταμοιβή είναι το κίνητρο τους δείχνει νέα μελέτη. Οι πίθηκοι καλούνται συχνά να ασχοληθούν με κάποιο βιντεοπαιχνίδι στο πλαίσιο κάποιας έρευνας με το κίνητρο τους μέχρι σήμερα να φαινόταν να είναι αποκλειστικά η ανταμοιβή τροφής αλλά μια νέα μελέτη δείχνει ότι κάποιοι πίθηκοι παρακινούνται να παίζουν από περιέργεια και μόνο αφήνοντας τους επιστήμονες έκπληκτους.Σύμφωνα με τους ερευνητές τα ευρήματα μπορούν να οδηγήσουν σε καλύτερη κατανόηση του τρόπου με τον οποίο η περιέργεια επηρεάζει τη συμπεριφορά των ζώων.Η περιέργεια λειτουργεί ανεξάρτητα από εξωτερικές ανταμοιβές όπως η τροφή ή οι ευκαιρίες αναπαραγωγής και ωθεί τα ζώα να εξερευνούν το περιβάλλον τους. Ωστόσο παραμένει ασαφές γιατί ορισμένα στοιχεία του περιβάλλοντος προκαλούν μεγαλύτερη περιέργεια από άλλα. Οι ερευνητές θεωρούν ότι η περιέργεια τείνει να εστιάζει σε ερεθίσματα μέτριας πολυπλοκότητας ή αβεβαιότητας, αποφεύγοντας καταστάσεις που είναι υπερβολικά απλές ή υπερβολικά σύνθετες.Ωστόσο ελάχιστες μελέτες έχουν εξετάσει αυτή την παρόρμηση στα ζώα. Επιστήμονες από το Πανεπιστήμιο του Κιότο στην Ιαπωνία μελέτησαν πώς λειτουργεί η περιέργεια στους πιθήκους βάζοντας τους να ασχοληθούν με ένα βιντεοπαιχνίδι με οθόνη αφής.Τα τελευταία χρόνια τα βιντεοπαιχνίδια έχουν χρησιμοποιηθεί ως εργαλεία για την εκπαίδευση γνωστικών δεξιοτήτων και τη βελτίωση της ποιότητας ζωής των ανθρώπων. Παράλληλα διάφορες έρευνες έχουν εξετάσει αν τα βιντεοπαιχνίδια μπορούν να ενισχύσουν την ενασχόληση ζώων σε εργαστήρια και ζωολογικούς κήπους και ενδεχομένως να βελτιώσουν την ευημερία τους. Η ανακάλυψη O Σακούμι Ίκι συγγραφέας της μελέτης που δημοσιεύθηκε στην επιθεώρηση «iScience» εξήγησε ότι αρχικά μελετούσε τη συμπεριφορά παιχνιδιού άγριων πιθήκων και για αυτό επιθυμούσε εδώ και καιρό να δημιουργήσει εργαστηριακές συνθήκες όπου η παιχνιδιάρικη συμπεριφορά των πιθήκων θα μπορούσε να εμφανιστεί φυσικά.Οι ερευνητές προσπάθησαν να εντοπίσουν ποια ακριβώς ερεθίσματα μπορούν να προκαλέσουν την περιέργεια των ιαπωνικών μακάκων που συμμετείχαν στη μελέτη.Ανέπτυξαν ένα παιχνίδι με οθόνη αφής εμπνευσμένο από το κρυφτό. Στο παιχνίδι αυτό όταν ένας πίθηκος πατούσε ένα κουμπί στην οθόνη εμφανιζόταν μια μαριονέτα σε διαφορετικό σημείο της οθόνης ανάλογα με το κουμπί που επέλεγε. Οι εμφανίσεις της μαριονέτας αντιστοιχούσαν σε διαφορετικά επίπεδα «θορύβου» με τη θέση της να γίνεται λιγότερο προβλέψιμη όσο αυξανόταν το επίπεδο αβεβαιότητας.Οι επιστήμονες παρατήρησαν τις αντιδράσεις των πιθήκων σε μεσαία επίπεδα αβεβαιότητας σε σύγκριση με χαμηλά και υψηλά επίπεδα. Διαπίστωσαν ότι οι πίθηκοι προτιμούσαν το κουμπί με τη μεσαία αβεβαιότητα όπου η θέση της μαριονέτας ήταν κάπως προβλέψιμη αλλά εξακολουθούσε να παρουσιάζει μέτρια αβεβαιότητα.Αυτό δείχνει ότι οι μακάκοι όπως και οι άνθρωποι έχουν την τάση να εξερευνούν ενεργά ερεθίσματα με μέτριο επίπεδο αβεβαιότητας αντί για καταστάσεις που είναι υπερβολικά απλές ή εντελώς τυχαίες. Οι πίθηκοι πέρασαν επίσης μεγάλα χρονικά διαστήματα παίζοντας το παιχνίδι γεγονός που επιβεβαιώνει ότι το παιχνίδι κατάφερε να ενεργοποιήσει την περιέργειά τους.O Δρ. Ίκι δήλωσε ότι σε τυπικά γνωστικά πειράματα οι πίθηκοι συνήθως λαμβάνουν τροφή ως ανταμοιβή για να διατηρούν το ενδιαφέρον τους, επομένως δεν ήταν καθόλου βέβαιη ότι θα ασχολούνταν με το παιχνίδι χωρίς ανταμοιβή. Ωστόσο, όπως είπε, ορισμένοι πίθηκοι έπαιξαν σχεδόν 100 γύρους χωρίς καμία ανταμοιβή κάτι που αποτέλεσε μεγάλη έκπληξη για τους ερευνητές.Στο μέλλον οι επιστήμονες ελπίζουν να χρησιμοποιήσουν αυτά τα ευρήματα για να αναπτύξουν περισσότερα παιχνίδια που θα προσελκύουν την περιέργεια των πιθήκων. Στόχος τους είναι να εντοπίσουν τους νευρικούς και γνωστικούς μηχανισμούς πίσω από την περιέργεια, ώστε να αποκτήσουν μια πιο ολοκληρωμένη κατανόηση αυτού του φαινομένου. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2108876/pithikoi-paizoyn-pleon-videogames-gia-diaskedasi-kai-ochi-gia-peiramata/

Το James Webb ανέλυσε για πρώτη φορά με λεπτομέρεια τη γεωλογία ενός εξωπλανήτη Πρόκειται για μια υπεργαία με ιδιαίτερα ενδιαφέροντα όσο και... απόκοσμα χαρακτηριστικά. Αστρονόμοι κατάφεραν για πρώτη φορά να αναλύσουν άμεσα την επιφάνεια ενός πλανήτη πέρα από το ηλιακό μας σύστημα με τη βοήθεια του πανίσχυρου διαστημικού τηλεσκοπίου James Webb.Ο εξωπλανήτης που μελετήθηκε, ο LHS 3844 b, ανήκει στην κατηγορία της «υπεργαίας» στην οποία ανήκουν πλανήτες με μάζα μεγαλύτερη από αυτή της Γης αλλά μικρότερη από τους γίγαντες αερίου του ηλιακού μας συστήματος.Ο LHS 3844 b είναι περίπου 30% μεγαλύτερος από τη Γη και βρίσκεται σχεδόν 50 έτη φωτός μακριά από τον πλανήτη μας. Σε αντίθεση με τις περισσότερες μελέτες εξωπλανητών που επικεντρώνονται στις ατμόσφαιρες τους οι αστρονόμοι ανέλυσαν τη θερμότητα που εκπέμπεται απευθείας από την επιφάνεια του πλανήτη.Τα ευρήματα αποκαλύπτουν έναν σκοτεινό κόσμο χωρίς ατμόσφαιρα που πιθανόν μοιάζει με τον Ερμή. Οι επιστήμονες αναφέρουν ότι αυτού του είδους η άμεση ερμηνεία της γεωλογίας ενός μακρινού πλανήτη αποτελεί το επόμενο βήμα στην κατανόηση της φύσης τους.Η Λάουρα Κράιντμπεργκ από το Ινστιτούτο Αστρονομίας Μαξ Πλανκ επικεφαλής των παρατηρήσεων του LHS 3844 b δήλωσε ότι χάρη στην εξαιρετική ευαισθησία του James Webb μπορούν πλέον να ανιχνεύουν φως που προέρχεται απευθείας από την επιφάνεια ενός τόσο μακρινού βραχώδους πλανήτη. Όπως είπε πρόκειται για έναν σκοτεινό, καυτό και έρημο βράχο χωρίς ατμόσφαιρα.Ο LHS 3844 b ανακαλύφθηκε το 2019 και περιστρέφεται γύρω από έναν ψυχρό ερυθρό νάνο αστέρα μέσα σε μόλις 11 ώρες. Ο πλανήτης είναι παλιρροϊκά κλειδωμένος κάτι που σημαίνει ότι η μία πλευρά του κοιτά συνεχώς προς το άστρο ενώ η άλλη παραμένει μόνιμα στο σκοτάδι. Η φωτεινή πλευρά φτάνει θερμοκρασίες περίπου 725 βαθμών Κελσίου.Το 2023 και το 2024 η ερευνητική ομάδα παρατήρησε τρεις δευτερεύουσες εκλείψεις όταν ο πλανήτης πέρασε πίσω από το άστρο του. Χρησιμοποιώντας το όργανο υπερύθρων MIRI του James Webb οι ερευνητές μέτρησαν την υπέρυθρη ακτινοβολία από την εξαιρετικά θερμή πλευρά του πλανήτη και έτσι μελέτησαν την επιφάνειά του. Τα ευρήματα Συγκρίνοντας τα δεδομένα με γνωστά πετρώματα και ορυκτά από τη Γη, τη Σελήνη και τον Άρη οι ερευνητές απέκλεισαν το ενδεχόμενο ο πλανήτης να διαθέτει φλοιό παρόμοιο με της Γης πλούσιο σε πυρίτιο και γρανίτη. Τέτοιοι φλοιοί συνήθως σχηματίζονται μέσω γεωλογικών διεργασιών που σχετίζονται με το νερό και την τεκτονική δραστηριότητα.Αντίθετα τα στοιχεία δείχνουν ότι η επιφάνεια του πλανήτη κυριαρχείται από βασάλτη, ένα σκούρο ηφαιστειακό πέτρωμα πλούσιο σε σίδηρο και μαγνήσιο, παρόμοιο με αυτό που συναντάται στη Σελήνη και στον Ερμή. Σύμφωνα με τον επικεφαλής συγγραφέα της μελέτης Σεμπάστιαν Ζίμπα από το Κέντρο Αστροφυσικής Χάρβαρντ Σμιθσόνιαν ο πλανήτης πιθανότατα περιέχει ελάχιστο νερό.Μία πιθανή εξήγηση είναι ότι η επιφάνεια του LHS 3844 b είναι σχετικά νεαρή και έχει διαμορφωθεί από πρόσφατη ηφαιστειακή δραστηριότητα με φρέσκια λάβα που δεν έχει ακόμη διαβρωθεί από μικρομετεωρίτες. Ωστόσο τέτοια δραστηριότητα συνήθως απελευθερώνει αέρια όπως διοξείδιο του άνθρακα ή διοξείδιο του θείου τα οποία δεν εντοπίστηκαν από το MIRI.Μια άλλη πιθανότητα είναι ο πλανήτης να καλύπτεται από ένα παχύ στρώμα σκοτεινού και λεπτόκοκκου υλικού που σχηματίστηκε έπειτα από μακροχρόνια έκθεση σε ακτινοβολία και προσκρούσεις μετεωριτών όπως συμβαίνει στη Σελήνη και στον Ερμή. Χωρίς ατμόσφαιρα η επιφάνεια θα ήταν ιδιαίτερα ευάλωτη στη λεγόμενη διαστημική διάβρωση μια διαδικασία που σταδιακά καταστρέφει και σκουραίνει τα πετρώματα. Οι επιστήμονες σχεδιάζουν νέες παρατηρήσεις με το James Webb για να καθορίσουν με μεγαλύτερη ακρίβεια τις ιδιότητες της επιφάνειας του πλανήτη και να διαπιστώσουν αν αποτελείται από συμπαγή βράχο ή από χαλαρό διαβρωμένο υλικό. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2108852/to-james-webb-anelyse-gia-proti-fora-me-leptomereia-ti-geologia-enos-exoplaniti/

Η εξίσωση του Dirac και η εξέλιξή της. Η εξίσωση του Dirac, ειδικά όταν εφαρμόστηκε στο άτομο του υδρογόνου, πέτυχε: ● να αναπαραγάγει όλες τις επιτυχίες του μη σχετικιστικού ατομικού μοντέλου του Schrödinger, ● να ενσωματώσει την αναλλοιότητα Lorentz της ειδικής θεωρίας της σχετικότητας, προβλέποντας έτσι τις μικρές σχετικιστικές διορθώσεις στα ενεργειακά επίπεδα, οι οποίες είχαν παρατηρηθεί πειραματικά, ● να προβλέψει φυσιολογικά το σπιν, μια εγγενή μαγνητική ροπή του ηλεκτρονίου, που μεταξύ άλλων, διπλασιάζει τον αριθμό των ηλεκτρονιακών καταστάσεων για έναν δεδομένο κύριο κβαντικό αριθμό n, από n2 καταστάσεις σε 2n2 καταστάσεις, ● να προβλέψει τα αντισωματίδια (δηλαδή την αντιύλη) από τις λύσεις αρνητικής ενέργειας και τον σωστό τρόπο να «γεμίσουν οι οπές» στη θάλασσα Dirac αυτών των λύσεων. Ο Dirac πήρε το βραβείο Νόμπελ για αυτήν τη θεμελιώδη ανακάλυψη.Η πρώτη επιτυχία δεν ήταν εύκολη ούτε εγγυημένη. Ο Schrödinger ήταν στην πραγματικότητα ο πρώτος που δοκίμασε την εξίσωση που γνωρίζουμε σήμερα ως εξίσωση Klein-Gordon, πριν από τους Klein και Gordon. Για να προάγει το μοντέλο του σε σχετικιστικό, ξεκίνησε από τη γνωστή σχετικιστική σχέση ενέργειας-ορμής: . Αντικαθιστώντας την ενέργεια και την ορμή με τους αντίστοιχους κβαντικούς τελεστές ( και ), κατέληξε σε μια εξίσωση με δεύτερες παραγώγους: . Ωστόσο, η εξίσωση αυτή – η οποία σήμερα γνωρίζουμε ότι περιγράφει σχετικιστικά σωματίδια με σπιν 0 – παρουσίαζε δύο σοβαρά προβλήματα. Αφενός, αποτύγχανε να περιγράψει σωστά την λεπτή υφή στο φάσμα του υδρογόνου. Αφετέρου, επειδή περιείχε δεύτερες παραγώγους ως προς τον χρόνο, η διατηρούμενη πυκνότητα πιθανότητας δεν είναι θετικά ορισμένη και συνεπώς δεν μπορεί να ερμηνευθεί ως πιθανότητα. Αγνοώντας το σπιν του ηλεκτρονίου, έδινε λύσεις που δεν συμφωνούσαν πλήρως με το πείραμα. Ωστόσο, ο Dirac αναζητούσε μια εξίσωση συμβατή με την ειδική σχετικότητα, η οποία – όπως και η εξίσωση Schrödinger – να είναι πρώτης τάξης ως προς τον χρόνο, αλλά ταυτόχρονα και πρώτης τάξης ως προς τις χωρικές παραγώγους. Έτσι, πρότεινε μια σχέση της μορφής: , η οποία, σε μορφή διαφορικής εξίσωσης με τελεστές, γράφεται: . Για να είναι αυτή η γραμμική μορφή μαθηματικά συμβατή με τη σχέση , ο Dirac συνειδητοποίησε ότι οι συντελεστές και δεν μπορούσαν να είναι απλοί αριθμοί, αλλά έπρεπε να ικανοποιούν συγκεκριμένους κανόνες αντιαντιμετάθεσης: , , . Έπρεπε δηλαδή να είναι πίνακες.Αν δούμε την μονοδιάστατη εξίσωση Dirac (έστω μόνο κατά τον άξονα x), η εξίσωση απλοποιείται αισθητά σε: . Σε αυτή την απλή μονοδιάστατη περίπτωση, τα και μπορούν να αναπαρασταθούν μέσω των πινάκων Pauli και η κυματοσυνάρτηση έχει μόνο 2 συνιστώσες. Όμως, στις τρεις χωρικές διαστάσεις, απαιτούνται τέσσερις πίνακες (τρεις για το διάνυσμα και ένας για το ). Από την δομή της άλγεβρας Clifford προκύπτει ότι η ελάχιστη μη τετριμμένη αναπαράσταση απαιτεί πίνακες διαστάσεων 4×4. Έτσι, η κυματοσυνάρτηση μετατρέπεται αναγκαστικά σε ένα «σπίνορα» τεσσάρων συνιστωσών. Πίσω από αυτή τη μαθηματική δομή (που ορίζει μια Άλγεβρα Clifford) κρυβόταν νέα φυσική. Η δομή αυτή ενσωμάτωνε φυσικά τόσο τις δύο καταστάσεις σπιν όσο και την ύπαρξη λύσεων που αντιστοιχούν σε αντισωματίδια.Οι λύσεις αρνητικής ενέργειας αποτέλεσαν αρχικά ένα βαθύ θεωρητικό πρόβλημα. Ο Dirac πρότεινε ότι, λόγω της απαγορευτικής αρχής του Pauli, όλες οι καταστάσεις αρνητικής ενέργειας είναι ήδη κατειλημμένες στο θεμελιώδες κενό, σχηματίζοντας την λεγόμενη “θάλασσα του Dirac”. Έτσι, μπορούμε να διεγείρουμε το κενό είτε προσθέτοντας ηλεκτρόνια θετικής ενέργειας είτε αφαιρώντας ένα ηλεκτρόνιο από μια κατειλημμένη κατάσταση αρνητικής ενέργειας. Η απουσία αυτή εμφανίζεται ως “οπή” που συμπεριφέρεται σαν σωματίδιο με θετικό φορτίο: το ποζιτρόνιο. Η εικόνα της θάλασσας του Dirac υπήρξε ιστορικά καθοριστική για την πρόβλεψη της αντιύλης, αν και αργότερα αντικαταστάθηκε από την πληρέστερη ερμηνεία της Κβαντικής Θεωρίας Πεδίου, όπου τα αντισωματίδια προκύπτουν φυσικά μέσω της κβάντωσης των πεδίων.Ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του 1930, η εξίσωση του Dirac ενσωματώθηκε στην Κβαντική Θεωρία Πεδίου, όπου το ερμηνεύτηκε όχι ως απλή χωρική κυματοσυνάρτηση, αλλά ως φερμιονικό πεδίο του οποίου οι τελεστές υπακούν σε σχέσεις αντιαντιμετάθεσης. Σε αντίθεση με τα μποζονικά πεδία (όπως το ηλεκτρομαγνητικό), η αντιαντιμεταθετικότητα των φερμιονίων – δηλαδή η αλλαγή προσήμου κατά την εναλλαγή τους – αποτελεί την μαθηματική έκφραση της απαγορευτικής αρχής του Pauli. Αυτό το θεμελιώδες χαρακτηριστικό αποτρέπει τη συνύπαρξη δύο ηλεκτρονίων στην ίδια ακριβώς κατάσταση, εξασφαλίζοντας έτσι την σταθερότητα της ύλης. Πλέον, μέσω τέτοιων πεδίων, τα οποία έχουν την ιδιότητα να δημιουργούν και να καταστρέφουν σωματίδια, περιγράφονται όλες οι γνωστές μη βαρυτικές θεμελιώδεις αλληλεπιδράσεις στη Φύση.Έτσι, το άτομο του υδρογόνου κατά Dirac ενσωματώθηκε για πρώτη φορά στη θεωρία της Κβαντικής Ηλεκτροδυναμικής (QED). Η θεωρία αυτή συνδύασε το πεδίο Dirac με το ηλεκτρομαγνητικό πεδίο. Τη δεκαετία του 1940, οι φυσικοί ανέπτυξαν τεχνικές για να υπολογίζουν ολοένα και πιο λεπτές κβαντικές διορθώσεις («διορθώσεις βρόχου»), και σταδιακά, μέσω της ανάπτυξης θεωριών βαθμίδας Yang–Mills, της ηλεκτρασθενούς ενοποίησης και της κβαντικής χρωμοδυναμικής, η θεωρία εξελίχθηκε τελικά στο σύγχρονο Καθιερωμένο Πρότυπο των στοιχειωδών σωματιδίων.Ωστόσο, όταν προσπαθούμε να συνδυάσουμε το Καθιερωμένο Πρότυπο με τη Γενική Θεωρία της Σχετικότητας του Αϊνστάιν, προκύπτουν σοβαρές θεωρητικές δυσκολίες, κυρίως επειδή η κβαντική βαρύτητα δεν είναι επανακανονικοποιήσιμη με τις συνήθεις διαταρακτικές μεθόδους. Η Θεωρία των Χορδών έχει προταθεί ως ένα κομψό θεωρητικό πλαίσιο που δυνητικά επιλύει αυτές τις ασυνέπειες, ωστόσο παραμένει μέχρι σήμερα πειραματικά αναπόδεικτη.Αυτά τα ανοιχτά ερωτήματα εμφανίζονται σε πολύ πιο περίπλοκο επίπεδο από αυτό που μελέτησε ο Dirac. Ενώ η συνεισφορά του ήταν θεμελιώδης, ο ίδιος διαφώνησε έντονα με εξελίξεις όπως η τεχνική της επανακανονικοποίησης (renormalization), την οποία απέρριψε ως ένα «μαθηματικό τρικ» συγκάλυψης των απείρων. Πρακτικά, η επανακανονικοποίηση λειτουργεί εξαιρετικά και αποτελεί βασικό εργαλείο της σύγχρονης Κβαντικής Θεωρίας Πεδίου.Σήμερα κατανοούμε ότι η επανακανονικοποίηση είναι ένα απαραίτητο μαθηματικό εργαλείο των κβαντικών θεωριών πεδίου. Ωστόσο, μέσω των Ενεργών Θεωριών Πεδίου (EFT),αναγνωρίζουμε ότι το Καθιερωμένο Πρότυπο πιθανότατα αποτελεί προσέγγιση χαμηλών ενεργειών μιας βαθύτερης θεωρίας, επιβεβαιώνοντας κατά κάποιο τρόπο την διαίσθηση του Dirac ότι η τελική θεωρία δεν θα έπρεπε να παράγει καθόλου άπειρα. πηγή: Why did Dirac’s 1928 relativistic hydrogen model stand out, and what limitations does it still face today? διαβάστε επίσης: Aπό την εξίσωση του αρμονικού κύματος στην εξίσωση Dirac https://physicsgg.me/2013/02/21/aπό-την-εξίσωση-του-αρμονικού-κύματος-σ/ Ο Paul Dirac H εξίσωση του Dirac γραμμένη στην πιο κομψή και συμπαγή εκδοχή της

Θολές κουκκίδες ως UFO. Το αμερικανικό Πεντάγωνο έδωσε στη δημοσιότητα αρχεία που περιλαμβάνουν φωτογραφίες, βίντεο και έγγραφα που σχετίζονται με Αγνώστου Ταυτότητας Ιπτάμενα Αντικείμενα UFO ή Μη Αναγνωρισμένα Ανώμαλα Φαινόμενα (UAP). Η κίνηση αυτή στοχεύει στην αύξηση της διαφάνειας. Οι ειδικοί λένε ότι τα αρχεία «δεν είναι κάτι το μη-αναμενόμενο». Ορισμένες από τις φωτογραφίες είναι παρόμοιες με εικόνες που είχαν κυκλοφορήσει στο παρελθόν και δείχνουν θολές κουκκίδες που έχουν εντοπιστεί από στρατιωτικά αεροσκάφη των ΗΠΑ, ή τραβήχτηκαν από αστροναύτες του προγράμματος Απόλλων.Η δημοσιοποίηση έρχεται αφότου ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ έδωσε εντολή στο Πεντάγωνο και σε άλλες ομοσπονδιακές υπηρεσίες να εντοπίσουν και να δημοσιεύσουν κυβερνητικά αρχεία που σχετίζονται με «εξωγήινη ζωή, μη αναγνωρισμένα εναέρια φαινόμενα και αγνώστου ταυτότητας ιπτάμενα αντικείμενα» μέσω μιας ανάρτησης στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης τον Φεβρουάριο. Νωρίτερα, το 2021, το Πεντάγωνο είχε δημοσιεύσει μια έκθεση διερεύνησης για τα UAP, η οποία δεν βρήκε κανένα στοιχείο που να συνδέει τέτοια φαινόμενα με εξωγήινους ή εξωγήινη δραστηριότητα.«Αυτά τα αρχεία, κρυμμένα πίσω από διαβαθμίσεις, τροφοδοτούσαν για πολύ καιρό δικαιολογημένες εικασίες- και ήρθε η ώρα να τα δει ο αμερικανικός λαός με τα ίδια του τα μάτια», δήλωσε ο Υπουργός Άμυνας Pete Hegseth σε δήλωσή του που αναρτήθηκε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης την Παρασκευή. «Αυτή η δημοσιοποίηση αποχαρακτηρισμένων εγγράφων αποδεικνύει την ειλικρινή δέσμευση της Κυβέρνησης Τραμπ για πρωτοφανή διαφάνεια».Ο φυσικός και πρώην διευθυντής του All-Domain Anomaly Resolution Office του Πενταγώνου, Sean Kirkpatrick, αναφέρει ότι τα αρχεία είναι πιο πιθανό να τροφοδοτήσουν τις εικασίες παρά να τις κατευνάσουν. Δήλωσε ότι: «δεν υπάρχει τίποτα το απροσδόκητο στη δημοσιοποίησή τους. Και χωρίς καμία ανάλυση ή πλαίσιο, αυτό θα χρησιμεύσει μόνο για να τροφοδοτήσει περισσότερες εικασίες, συνωμοσιολογία και ψευδοεπιστήμη του καναπέ, ιδιαίτερα από τον θεατρικό θίασο των πολιτικών παιχνιδιών».Ο ανεξάρτητος ερευνητής και σκεπτικιστής των UAP, Mick West, λέει ότι, ενώ η δημοσιοποίηση περιλαμβάνει νέα βίντεο και αναφορές πιλότων, δεν υπάρχει «τίποτα πραγματικά ενδιαφέρον να βρεθεί μέχρι στιγμής, εκτός από περισσότερες αδιάφορες θολές κουκκίδες και παραλλάξεις». Μια φωτογραφία από την αποστολή Απόλλων 12 δείχνει θολές κουκκίδες στο δεξί άκρο της εικόνας, πάνω από τον ορίζοντα. Άλλη μια θολή κουκκίδα σε φωτογραφία από την αποστολή του Απόλλων 12 πηγή: https://www.scientificamerican.com/article/pentagon-releases-trove-of-new-ufo-files-but-skeptics-arent-impressed/

Έρευνα για τον καρκίνο εμπνευσμένη από το DNA. Εβδομάδα ολοκλήρωσης εξετάσεων όρασης, καρδιάς και ψυχολογίας, Υλικά που μιμούνται το DNA, υλικό κβαντικής φυσικής και μπαταρίες διαστημικών στολών ολοκλήρωσαν την εβδομάδα εργασίας στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό . Το πλήρωμα της Αποστολής 74 πέρασε επίσης το Σαββατοκύριακο διεξάγοντας μια σειρά από ανθρώπινες ερευνητικές έρευνες μελετώντας την καρδιά, τα μάτια και την ψυχολογία.Η μηχανικός πτήσης της NASA, Τζέσικα Μέιρ, άνοιξε την εγκατάσταση κβαντικής έρευνας του Cold Atom Lab (CAL) στην εργαστηριακή μονάδα Destiny και επιθεώρησε τους σωλήνες νερού και τα καλώδια οπτικών ινών. Οι σωλήνες μεταφέρουν θερμότητα μακριά από το CAL, η οποία ψύχει τα άτομα σχεδόν στο απόλυτο μηδέν για παρατήρηση. Τα ευαίσθητα καλώδια οπτικών ινών που εκπέμπουν φως βοηθούν στην ψύξη, την παγίδευση και τη μελέτη των ατόμων με υψηλή ακρίβεια, παρέχοντας πληροφορίες για τις ατομικές κυματοσυναρτήσεις, τη γενική σχετικότητα και τη σκοτεινή ύλη.Αργότερα, η Meir συνεργάστηκε με τον μηχανικό πτήσης της NASA, Jack Hathaway, στον αεροθάλαμο Quest για περισσότερη συντήρηση της διαστημικής στολής. Η Hathaway εγκατέστησε πρώτα τρεις φορτισμένες μπαταρίες διαστημικής στολής μέσα σε ένα διαμέρισμα αποθήκευσης και στη συνέχεια διασφάλισε ότι το διαμέρισμα και η περιοχή γύρω από αυτό είχαν διαμορφωθεί σωστά. Η Meir αντικατέστησε τους συνδετήρες περιστροφής και ασφάλισης σε ένα εργαλείο λαβής πιστολιού που χρησιμοποιούν οι αστροναύτες για εργασίες συναρμολόγησης κατά τη διάρκεια διαστημικών περιπάτων.Ο αστροναύτης της NASA, Κρις Γουίλιαμς, επικεντρώθηκε κυρίως στην εκφόρτωση προμηθειών που ήταν ακόμα συσκευασμένες μέσα στο διαστημόπλοιο μεταφοράς φορτίου Cygnus XL, το οποίο έφτασε στις 13 Απριλίου . Ο Γουίλιαμς εργάστηκε επίσης μέσα στην εργαστηριακή μονάδα του Κολόμπους, εξετάζοντας την αντιμετώπιση προβλημάτων του συστήματος απομόνωσης κραδασμών της Ευρωπαϊκής Συσκευής Ενισχυμένης Εξερεύνησης Άσκησης , για να διασφαλίσει την ορθή απόδοση.Η μηχανικός πτήσης Sophie Adenot της ESA (Ευρωπαϊκής Διαστημικής Υπηρεσίας) δημιούργησε μικροσκοπικά, μηχανικά υλικά που μιμούνται το DNA στο γάντι Life Science της εργαστηριακής μονάδας Kibo την Παρασκευή. Τα νανοϋλικά που κατασκευάστηκαν για την έρευνα DNA Nano Therapeutics-3 μοιάζουν με τα φυσικά δομικά στοιχεία του DNA, είναι φορτισμένα με ένα φάρμακο κατά του καρκίνου, βοηθούν στην προσέγγιση των κυττάρων-στόχων και αποτρέπουν ανεπιθύμητες παρενέργειες. Η μελέτη βιοτεχνολογίας εκμεταλλεύεται την έλλειψη βαρύτητας για να σχηματίσει σταθερές δομές με τα νανοσωματίδια εμπνευσμένα από το DNA για την πιθανή ανάπτυξη ενός νέου τύπου θεραπείας του καρκίνου.Οι τέσσερις αστροναύτες ολοκλήρωσαν τη βάρδιά τους με δύο βιοϊατρικές εξετάσεις που έλεγχαν την υγεία των ματιών και της καρδιάς τους. Η Meir κοίταξε μέσα από το οπτικό σύστημα απεικόνισης που χειριζόταν η Adenot για να δει τον αμφιβληστροειδή, τον φακό και τον κερατοειδή της. Ο Williams προσάρμοσε στον εαυτό του ηλεκτρόδια μέτρησης παλμών και στη συνέχεια η Hathaway σάρωσε το στήθος του χρησιμοποιώντας τη βιοϊατρική συσκευή Ultrasound 3 για να παρατηρήσει το καρδιαγγειακό του σύστημα. Οι γιατροί στο έδαφος παρακολουθούν τις εξετάσεις σε πραγματικό χρόνο και χρησιμοποιούν τα δεδομένα για να ανιχνεύσουν και να αντιμετωπίσουν πιθανά προβλήματα υγείας που προκαλούνται από το διάστημα.Οι κοσμοναύτες της Roscosmos, Σεργκέι Κουντ-Σβερτσκόφ και Σεργκέι Μικάγιεφ, συμπλήρωσαν με τη σειρά τους ένα ηλεκτρονικό ερωτηματολόγιο για μια μακροχρόνια αξιολόγηση της ψυχολογίας του πληρώματος . Οι απαντήσεις τους θα βοηθήσουν τους ερευνητές να κατανοήσουν πώς οι κοσμοναύτες προσαρμόζονται ψυχικά σε μια μακροχρόνια διαστημική πτήση, ενημερώνοντας για την επιλογή του πληρώματος και τις τεχνικές εκπαίδευσης του πληρώματος. Ο μηχανικός πτήσης Αντρέι Φεντιάγιεφ επισκεύασε υλικό που υποστηρίζει αισθητήρες που χρησιμοποιούνται για την παρακολούθηση συστημάτων που διαχωρίζουν και καθαρίζουν υγρά στη μονάδα υπηρεσίας Zvezda . Μάθετε περισσότερα για τις δραστηριότητες του διαστημικού σταθμού ακολουθώντας το ιστολόγιο του διαστημικού σταθμού , @space_station στο X, καθώς και τους λογαριασμούς του ISS στο Facebook και στο Instagram . Λάβετε τις τελευταίες πληροφορίες από τη NASA κάθε εβδομάδα. Εγγραφείτε εδώ . https://lp.constantcontactpages.com/su/G246xLa/nasanews https://www.nasa.gov/blogs/spacestation/2026/05/08/dna-inspired-cancer-research-vision-heart-and-psychology-tests-wrap-up-week/ Η αστροναύτης του ESA, Σόφι Αντενό, επιδεικνύει το μηχάνημα οπτικής συνεκτικής τομογραφίας, μια ιατρική συσκευή απεικόνισης που χρησιμοποιείται για οφθαλμολογικές εξετάσεις. Οι γιατροί στο έδαφος παρακολουθούν την οφθαλμολογική εξέταση σε πραγματικό χρόνο, βλέποντας τον αμφιβληστροειδή, τον φακό και τον κερατοειδή χιτώνα ενός αστροναύτη.

Η αποστολή Psyche της NASA θα πετάξει κοντά στον Άρη για βοήθεια στη βαρύτητα. Το διαστημόπλοιο Psyche της NASA θα λάβει ώθηση από τον Άρη την Παρασκευή 15 Μαΐου, περνώντας μόλις 4.500 χιλιόμετρα από την επιφάνεια του πλανήτη με ταχύτητα περίπου 19.848 χλμ/ώρα. Το διαστημόπλοιο θα αξιοποιήσει την βαρυτική έλξη του πλανήτη για να επιταχύνει και να προσαρμόσει την τροχιά του προς τον πλούσιο σε μέταλλα αστεροειδή Psyche, ένα από τα πιο ασυνήθιστα αντικείμενα στο ηλιακό μας σύστημα. Το διαστημόπλοιο Psyche, που εκτοξεύτηκε στις 13 Οκτωβρίου 2023, βασίζεται σε ένα ηλιακό-ηλεκτρικό σύστημα πρόωσης και στο αδρανές αέριο ξένον για προωθητικό, κερδίζοντας σταδιακά ταχύτητα κατά τη διάρκεια του μακρινού ταξιδιού του. Οι σχεδιαστές της αποστολής του Psyche χρησιμοποιούν την πτήση γύρω από τον Άρη για να εξοικονομήσουν προωθητικό, αφήνοντας τη βαρύτητα του πλανήτη να κάνει μέρος της δουλειάς αντί μόνο του συστήματος πρόωσης. Αλλά οι βαρυτικές υποβοηθήσεις όπως αυτές προσφέρουν επίσης ευκαιρίες για αποστολές να εξασκηθούν και να βαθμονομήσουν τα επιστημονικά τους όργανα. Η ομάδα επιχειρήσεων του Psyche σχεδιάζει να χρησιμοποιήσει τον πολυφασματικό απεικονιστή του διαστημικού σκάφους για να καταγράψει χιλιάδες παρατηρήσεις του Άρη. Οι εικόνες θα παράσχουν πολύτιμα δεδομένα και θα βοηθήσουν την ομάδα να βελτιώσει τις τεχνικές που θα χρειαστεί όταν το διαστημόπλοιο πλησιάσει και αρχίσει να βρίσκεται σε τροχιά γύρω από τον αστεροειδή Psyche στα τέλη του 2029. Οι παρατηρήσεις από το διαστημόπλοιο έχουν ήδη ληφθεί από τον απεικονιστή. Από τις 7 Μαΐου, οι πρώτες μη επεξεργασμένες ή «ακατέργαστες» εικόνες ενός αστρικού πεδίου, συμπεριλαμβανομένου ενός μικροσκοπικού Άρη, εμφανίστηκαν στον ιστότοπο της αποστολής . Οι ειδικοί της αποστολής θα επεξεργαστούν όψεις της συνάντησης, εξισορροπώντας τη φωτεινότητα και την αντίθεση, και αναμένουν να αναπτύξουν ένα time-lapse της διέλευσης τις επόμενες εβδομάδες. Για να προετοιμαστεί για τη συνάντηση με τον Άρη, η ομάδα επιχειρήσεων πραγματοποίησε έναν ελιγμό διόρθωσης τροχιάς στις 23 Φεβρουαρίου, πυροδοτώντας τους προωθητήρες του διαστημικού σκάφους για 12 ώρες για να αυξήσει την ταχύτητα και να βελτιώσει την προσέγγισή του στον πλανήτη. «Είμαστε πλέον ακριβώς στον στόχο μας για την προσέγγιση και έχουμε προγραμματίσει τον υπολογιστή πτήσης με όλα όσα θα κάνει το διαστημόπλοιο καθ' όλη τη διάρκεια του Μαΐου», δήλωσε η Sarah Bairstow, επικεφαλής σχεδιασμού αποστολής του Psyche στο Εργαστήριο Αεριοπροώθησης της NASA στη Νότια Καλιφόρνια, το οποίο διαχειρίζεται την αποστολή. «Αυτή είναι η πρώτη μας ευκαιρία εν πτήσει να βαθμονομήσουμε τον απεικονιστή του Psyche με κάτι μεγαλύτερο από μερικά pixel και θα κάνουμε επίσης παρατηρήσεις με τα άλλα επιστημονικά όργανα της αποστολής». Αυτό το βίντεο περιγράφει λεπτομερώς πώς η αποστολή Psyche της NASA θα χρησιμοποιήσει μια βαρυτική υποβοήθηση με τον Άρη στις 15 Μαΐου 2026, για να αυτοσφενδονιστεί και να αλλάξει το επίπεδο της τροχιάς της για τη συνάντησή της με τον αστεροειδή Psyche το 2029. Τι θα δει η Ψυχή Ο Άρης αρχικά δεν θα μοιάζει με τον φωτισμένο κοκκινωπό δίσκο που φαίνεται σε τόσες πολλές φωτογραφίες του πλανήτη. «Πλησιάζουμε τον Άρη σε πολύ υψηλή γωνία φάσης, πράγμα που σημαίνει ότι προλαβαίνουμε τον πλανήτη από τη νυχτερινή του πλευρά με μόνο μια ακτίνα ηλιακού φωτός να δημιουργεί μια λεπτή ημισέληνο», δήλωσε ο Τζιμ Μπελ, επικεφαλής του οργάνου απεικόνισης Psyche στο Κρατικό Πανεπιστήμιο της Αριζόνα στο Τέμπε. «Η λεπτή ημισέληνος κατά την προσέγγιση και η σχεδόν «πλήρης» θέα του Άρη αφού περάσουμε από εκεί δημιουργούν ευκαιρίες για την ομάδα απεικόνισης τόσο για εξαιρετικές παρατηρήσεις βαθμονόμησης όσο και για απλές όμορφες φωτογραφίες». Είναι πιθανό ο Άρης να διαθέτει έναν αμυδρό σκονισμένο δακτύλιο, ή τόρο — το αποτέλεσμα των μικρομετεωριτών που χτυπούν τις επιφάνειες των δύο φεγγαριών του πλανήτη, του Φόβου και του Δείμου, και εκτοξεύουν σωματίδια σκόνης στο διάστημα. Η ευθυγράμμιση του Ήλιου με την Ψυχή και τον Άρη μπορεί να προκαλέσει τη διασπορά του ηλιακού φωτός από σκονισμένο υλικό, καθιστώντας το ορατό στις επεξεργασμένες παρατηρήσεις. Το σύστημα απεικόνισης θα καταγράφει επίσης παρατηρήσεις «αναζήτησης δορυφόρων» του χώρου που περιβάλλει τον πλανήτη — μια πρακτική άσκηση για όταν η ομάδα θα αναζητά τυχόν μικρά φεγγάρια γύρω από τον αστεροειδή Ψυχή. Θα μπορούσε να υπάρξει και η ευκαιρία να μάθουμε περισσότερα για τον Άρη. Το μαγνητόμετρο του διαστημικού σκάφους πιθανότατα θα ανιχνεύσει το μαγνητικό πεδίο του πλανήτη που ανακατευθύνει φορτισμένα σωματίδια από τον Ήλιο, και το φασματόμετρο ακτίνων γάμμα και νετρονίων θα παρακολουθεί πώς αλλάζει η ροή των κοσμικών ακτίνων (υψηλά ενεργητικά υποατομικά σωματίδια από τον διαστρικό χώρο) κατά τη διάρκεια της διέλευσης. «Τελικά, όμως, ο μόνος λόγος για αυτή την προσέγγιση είναι για να λάβουμε λίγη βοήθεια από τον Άρη για να μας επιταχύνει και να μας αλλάξει την τροχιά μας προς την κατεύθυνση του αστεροειδούς Ψυχή», δήλωσε η Λίντι Έλκινς-Τάντον, κύρια ερευνήτρια του Ψυχή στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στο Μπέρκλεϊ. «Αλλά αν όλα τα όργανά μας είναι σε λειτουργία και μπορούμε να κάνουμε σημαντικές δοκιμές και βαθμονόμηση των επιστημονικών οργάνων, αυτό θα ήταν το κερασάκι στην τούρτα». Ψυχική Παρακολούθηση Για να επιβεβαιωθεί ότι η διέλευση ήταν επιτυχής, η ομάδα της αποστολής θα παρακολουθεί τα σήματα ραδιοσυχνοτήτων που ταξιδεύουν από και προς την Ψυχή μέσω του Δικτύου Βαθύ Διαστήματος (DSN) της NASA. Οποιαδήποτε αλλαγή στην ταχύτητα του διαστημικού σκάφους θα καταγράφεται στη μετατόπιση Doppler των σημάτων από το διαστημόπλοιο καθώς περνάει από τον Άρη, έτσι ώστε η νέα ταχύτητα και τροχιά του να γίνουν γρήγορα γνωστές καθώς η Ψυχή αναχωρεί από τον Άρη και συνεχίζει το ταξίδι της προς την κύρια ζώνη αστεροειδών. Αρκετές αποστολές στον Άρη — τα Mars Reconnaissance Orbiter της NASA, Mars Odyssey orbiter, και τα ρόβερ Curiosity και Perseverance, μαζί με τα Mars Express και ExoMars Trace Gas Orbiter της ESA (Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Διαστήματος) — θα παρέχουν επίσης συμπληρωματικές παρατηρήσεις απεικόνισης επιφάνειας και ατμόσφαιρας, καθώς και δεδομένα πλοήγησης κατά τη διάρκεια της διέλευσης. Η σύγκριση των εικόνων του Psyche και άλλων δεδομένων με μετρήσεις από αυτές τις αποστολές θα βοηθήσει την ομάδα να βαθμονομήσει τα όργανά της, και οι συγχρονισμένες ραδιοεπικοινωνίες με το DSN θα βοηθήσουν στον σχεδιασμό μελλοντικών διαστημοπλοίων που θα προσεγγίσουν τον Άρη. https://science.nasa.gov/blogs/psyche/2026/05/08/nasas-psyche-mission-to-fly-by-mars-for-gravity-assist/ Αυτή η εικόνα του Άρη τραβήχτηκε από την αποστολή Psyche της NASA στις 3 Μαΐου 2026, περίπου 3 εκατομμύρια μίλια από τον πλανήτη καθώς το διαστημόπλοιο πλησιάζει για βαρυτική βοήθεια στις 15 Μαΐου. Το ηλιακό φως αντανακλάται και διασκορπίζεται από τη σκόνη στην ατμόσφαιρα του Άρη, δημιουργώντας μια εκτεταμένη ημισέληνο γύρω από τον πλανήτη. Αυτή η έγχρωμη εικόνα του Άρη τραβήχτηκε από το διαστημόπλοιο Psyche της NASA στις 3 Μαΐου 2026. Το διαστημόπλοιο πλησιάζει τον Κόκκινο Πλανήτη από γωνία υψηλής φάσης, που σημαίνει ότι ο πλανήτης εμφανίζεται μόνο ως μια λεπτή ημισέληνος, όπως η δική μας ημισέληνος που βλέπουμε γύρω από τη νέα φάση της Σελήνης.

Ο Katalyst ολοκληρώνει τις δοκιμές στο Goddard της NASA για την αποστολή Swift Boost Μια τολμηρή αποστολή ανέλκυσης του βυθιζόμενου παρατηρητηρίου Swift της NASA, Neil Gehrels, βρίσκεται ένα βήμα πιο κοντά στην εκτόξευσή της τον Ιούνιο. Στις 4 Μαΐου, η Katalyst Space Technologies ολοκλήρωσε τις περιβαλλοντικές δοκιμές του ρομποτικού διαστημοπλοίου εξυπηρέτησης LINK στο Κέντρο Διαστημικών Πτήσεων Goddard της NASA στο Greenbelt του Μέριλαντ. Το LINK θα συναντηθεί με το Swift και θα επιχειρήσει να ανυψώσει την τροχιά του. «Η προσπάθεια ώθησης του Swift είναι μια γρήγορη αποστολή υψηλού κινδύνου και υψηλής ανταμοιβής», δήλωσε ο John Van Eepoel, διευθυντής αποστολής του Swift στο NASA Goddard . «Το Swift πιθανότατα θα επανεισέλθει στην ατμόσφαιρα κάποια στιγμή αργότερα φέτος, αν δεν επιχειρήσουμε να το ανυψώσουμε σε μεγαλύτερο υψόμετρο. Το Katalyst έφτασε σε αυτό το σημείο σε μόλις οκτώ μήνες και είμαστε χαρούμενοι που μπόρεσαν να χρησιμοποιήσουν τις εγκαταστάσεις της NASA για να δοκιμάσουν το LINK και να αξιοποιήσουν την εμπειρία μας για να βοηθήσουν στην αντιμετώπιση ερωτημάτων που προέκυψαν στην πορεία».Μετά την ολοκλήρωση των περιβαλλοντικών δοκιμών, μέλη της ομάδας Katalyst, η οποία εδρεύει στο Φλάγκσταφ της Αριζόνα, έστειλαν το LINK πίσω στις εγκαταστάσεις της εταιρείας στο Μπρούμφιλντ του Κολοράντο, για πρόσθετες δοκιμές πριν από την κυκλοφορία.Όλα τα διαστημόπλοια σε χαμηλή τροχιά γύρω από τη Γη υφίστανται αντίσταση που προκαλείται από την ατμόσφαιρα του πλανήτη μας. Εάν δεν διαθέτουν συστήματα πρόωσης για να διατηρούν τις τροχιές τους, η αντίσταση μειώνει σταδιακά τα υψόμετρά τους. Μια πρόσφατη περίοδος αυξημένης ηλιακής δραστηριότητας μεγέθυνε αυτή την επίδραση στο Swift , το οποίο άρχισε να βυθίζεται πιο γρήγορα από το αναμενόμενο.Η NASA σύναψε συμβόλαιο με την Katalyst τον Σεπτέμβριο του 2025 για την ανύψωση του Swift. Η εταιρεία είχε λιγότερο από ένα χρόνο για να σχεδιάσει, να κατασκευάσει, να δοκιμάσει και να εκτοξεύσει το διαστημόπλοιό της, καθώς και για να συναντήσει, να αρπάξει και να ανυψώσει το Swift.«Βρισκόμαστε σε μια ασυνήθιστη κατάσταση όπου το χρονοδιάγραμμα υπαγορεύει πόσο ρίσκο είμαστε διατεθειμένοι να αποδεχτούμε, και όχι το αντίστροφο», δήλωσε ο Kieran Wilson, κύριος ερευνητής του LINK στην Katalyst. «Ο χρόνος μετράει στην κάθοδο του Swift, οπότε πρέπει να βρούμε μια ισορροπία μεταξύ δοκιμών και επίλυσης προβλημάτων που να δίνει στην αποστολή τις καλύτερες πιθανότητες επιτυχίας».Κατά τη διάρκεια δοκιμών δόνησης στο NASA Goddard, οι μηχανικοί μιμήθηκαν την δόνηση που θα βιώσει το διαστημόπλοιο κατά την εκτόξευσή του από έναν πύραυλο Northrop Grumman Pegasus.Στα βήματα του ίδιου του Swift και του επερχόμενου διαστημικού τηλεσκοπίου Nancy Grace Roman της NASA , η ομάδα Katalyst χρησιμοποίησε επίσης τον προσομοιωτή διαστημικού περιβάλλοντος Goddard της NASA για δοκιμές θερμικού κενού.Μόλις ο αέρας αντλήθηκε έξω από αυτόν τον θάλαμο πλάτους 27 ποδιών, το LINK βίωσε ακραίες θερμοκρασίες όπως αυτές του διαστήματος. Η ομάδα εξάσκησε επίσης στην πυροδότηση των τριών προωθητήρων ιόντων που τροφοδοτούνται με ξένον του δορυφόρου και ανέπτυξε έναν από τους βραχίονες.Η Northrop Grumman θα ενσωματώσει το LINK στον πύραυλο Pegasus στις αρχές Ιουνίου στις εγκαταστάσεις πτήσης Wallops της NASA στη Βιρτζίνια. Ένα αεροσκάφος L-1011 θα αναπτύξει τον πύραυλο από τα Νησιά Μάρσαλ αργότερα τον ίδιο μήνα. Μάθετε περισσότερα για την αποστολή Swift στη διεύθυνση: https://www.nasa.gov/swift Ο Kieran Wilson, κύριος ερευνητής του LINK στην Katalyst Space Technologies στο Φλάγκσταφ της Αριζόνα, και ο Hunter Robertson, μηχανικός διαστημικών συστημάτων στην Katalyst, στέκονται δίπλα στο διαστημόπλοιό τους μέσα στο SES (Space Environment Simulator) στο Κέντρο Διαστημικών Πτήσεων Goddard της NASA στο Γκρίνμπελτ του Μέριλαντ, στις 17 Απριλίου 2026, πριν από τις δοκιμές θερμικού κενού. Κατά τη διάρκεια των δοκιμών στο SES, το LINK πυροδότησε τους τρεις ιοντικούς προωθητήρες του, ανέπτυξε έναν από τους τρεις βραχίονες του και βίωσε διαστημικές υψηλές και χαμηλές θερμοκρασίες. Μηχανικοί από την Katalyst σταθεροποιούν το ρομποτικό διαστημόπλοιο συντήρησης LINK καθώς αυτό κινείται σε έναν θάλαμο δονήσεων στο NASA Goddard στις 15 Απριλίου 2026. Ο θάλαμος δονήσεων προσομοίωσε την έντονη δόνηση που θα βιώσει το LINK κατά την εκτόξευση.

Θεραπείες εμπνευσμένες από το DNA, Διαστημική Γεωργία: Το κορυφαίο ερευνητικό πρόγραμμα του πληρώματος. Οι θεραπείες εμπνευσμένες από το DNA και η διαστημική γεωργία βρέθηκαν στην κορυφή του ερευνητικού προγράμματος στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό την Πέμπτη. Τα μέλη του πληρώματος της Αποστολής 74 συντήρησαν επίσης μια ποικιλία εργαστηριακού εξοπλισμού, συμπεριλαμβανομένης μιας εγκατάστασης κβαντικής φυσικής, μιας διαστημικής στολής και εξοπλισμού υποστήριξης ζωής καθ' όλη τη διάρκεια της πολυάσχολης ημέρας τους.Η μηχανικός πτήσης της NASA, Τζέσικα Μέιρ, εργάστηκε στη μονάδα Harmony σε μια έρευνα βιοτεχνολογίας για να παρατηρήσει πώς συμπεριφέρονται μικροσκοπικά, κατασκευασμένα υλικά που μιμούνται το DNA σε μικροβαρύτητα. Η Μέιρ έστρεψε μια συσκευή μέτρησης φωτός, που ονομάζεται φασματοφωτόμετρο, στα δείγματα υλικών που μοιάζουν με DNA και στεγάζονται σε μικρά διαφανή δοχεία για να αναλύσει την ικανότητά τους να σχηματίζουν σταθερές δομές. Στη συνέχεια, μετέφερε τα ερευνητικά δεδομένα σε έναν υπολογιστή, ώστε οι γιατροί να μπορούν να συνδέσουν τις πληροφορίες και να μάθουν πώς να βελτιώνουν και να αναπτύσσουν μελλοντικές θεραπείες ή νανοθεραπείες που στοχεύουν τα καρκινικά κύτταρα με μεγαλύτερη ακρίβεια.Η μηχανικός πτήσης Sophie Adenot της ESA (Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Διαστήματος) πότισε φυτά μηδικής που αναπτύσσονταν εντός της ερευνητικής εγκατάστασης βοτανικής Veggie της εργαστηριακής μονάδας του Κολόμπους για τη μελέτη φυτο-μικροβίων Veg-06 . Το πείραμα διερευνά πώς τα φυτά προμηθεύονται άζωτο και ευδοκιμούν στη μικροβαρύτητα για να προωθήσουν την παραγωγή τροφής στο διάστημα κατά τη διάρκεια μακροχρόνιων αποστολών. Στη συνέχεια, η Meir έλεγξε την πίεση των ματιών της Adenot, η οποία χρησιμοποίησε ένα τονόμετρο, ένα εργαλείο οπτομετρίας που μετρά την πίεση του υγρού στο μάτι. Οι γιατροί εξετάζουν τακτικά τα μάτια ενός αστροναύτη για να ανιχνεύσουν και να αντιμετωπίσουν πιθανές οφθαλμικές διαταραχές που προκαλούνται από το διάστημα.Ο μηχανικός πτήσης της NASA, Τζακ Χάθαγουεϊ, ξεκίνησε τη βάρδιά του μέσα στη μονάδα του εργαστηρίου Destiny, εξυπηρετώντας μια μονάδα ψύξης μέσα στη συσκευή κβαντικής έρευνας Cold Atom Lab (CAL). Η CAL ψύχει τα άτομα σχεδόν στο απόλυτο μηδέν, παγιδεύοντάς τα για παρατήρηση, παρέχοντας πληροφορίες για τις ατομικές κυματοσυναρτήσεις, τη γενική σχετικότητα και τη σκοτεινή ύλη. Η CAL παρέλαβε μια νέα μονάδα κβαντικής φυσικής, επεκτείνοντας τη χωρητικότητα της ερευνητικής συσκευής, στις 13 Απριλίου , όταν το διαστημόπλοιο μεταφοράς φορτίου Cygnus XL της Northrop Grumman έφτασε στον σταθμό. Ο Χάθαγουεϊ ολοκλήρωσε τη βάρδιά του στην αεροθάλαμο Quest, ανταλλάσσοντας εξαρτήματα σε μια διαστημική στολή για την επιστροφή στη Γη.Ο μηχανικός πτήσης της NASA, Κρις Γουίλιαμς, επέστρεψε στην εργαστηριακή μονάδα Kibo, συνεχίζοντας την αφαίρεση ερευνητικού υλικού για συσκευασία σε ένα διαστημόπλοιο μεταφοράς φορτίου SpaceX Dragon που αναμένεται να φτάσει την επόμενη εβδομάδα. Ο Γουίλιαμς αργότερα αναδιάταξε το φορτίο μέσα στο διαστημόπλοιο Cygnus XL και στη συνέχεια έβγαλε το γιλέκο Bio-Monitor με αισθητήρες και την κορδέλα για το κεφάλι που φορούσε για δύο ημέρες συλλογής δεδομένων υγείας.Ο διοικητής του σταθμού Σεργκέι Κουντ-Σβερτσκόφ και ο μηχανικός πτήσης Σεργκέι Μικάεφ ξεκίνησαν τη βάρδιά τους φορώντας εκ περιτροπής έναν ακουστικό αισθητήρα γύρω από τον λαιμό τους και καταγράφοντας την ταχεία εκπνοή τους για να κατανοήσουν πώς η μικροβαρύτητα επηρεάζει το αναπνευστικό σύστημα. Στη συνέχεια, το δίδυμο της Roscosmos συνεργάστηκε για το υπόλοιπο της ημέρας ξεφορτώνοντας φορτίο που ήταν συσκευασμένο μέσα στο πλοίο ανεφοδιασμού Progress 95 .Ο μηχανικός πτήσης της Roscosmos, Αντρέι Φεντιάεφ, πέρασε τη βάρδιά του συνεχίζοντας να αντικαθιστά τους εύκαμπτους σωλήνες, τους συνδετήρες και τις βαλβίδες που μεταφέρουν νερό που αφαιρείται από τον αέρα του σταθμού από τους αφυγραντήρες της μονάδας σέρβις Zvezda . Μάθετε περισσότερα για τις δραστηριότητες του διαστημικού σταθμού ακολουθώντας το ιστολόγιο του διαστημικού σταθμού , @space_station στο X, καθώς και τους λογαριασμούς του ISS στο Facebook και στο Instagram . https://www.nasa.gov/blogs/spacestation/2026/05/07/dna-inspired-treatments-space-agriculture-top-crews-research-schedule/ Η αστροναύτης της NASA, Τζέσικα Μέιρ, επιθεωρεί ευαίσθητα καλώδια οπτικών ινών που εκπέμπουν φως για να βοηθήσουν στην ψύξη, παγίδευση και μελέτη ατόμων με υψηλή ακρίβεια μέσα στο Εργαστήριο Ψυχρών Ατόμων στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό. Λαμπερές εικόνες από τον Διαστημικό Σταθμό. Ο αστροναύτης της NASA, Κρις Γουίλιαμς, απαθανάτισε τον Γαλαξία να υψώνεται πάνω από την ατμοσφαιρική λάμψη της Γης στις 13 Απριλίου 2026, ενώ επέβαινε σε ένα SpaceX Dragon που ήταν αγκυροβολημένο στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό.Αυτή η ατμοσφαιρική λάμψη ονομάζεται επίσης αέρια λάμψη . Εμφανίζεται όταν άτομα και μόρια στην ανώτερη ατμόσφαιρα, διεγερμένα από το ηλιακό φως, εκπέμπουν φως για να αποβάλουν την πλεονάζουσα ενέργειά τους. Εναλλακτικά, μπορεί να συμβεί όταν άτομα και μόρια που έχουν ιονιστεί από το ηλιακό φως συγκρούονται και συλλαμβάνουν ένα ελεύθερο ηλεκτρόνιο. Και στις δύο περιπτώσεις, εκτοξεύουν ένα σωματίδιο φωτός - που ονομάζεται φωτόνιο - για να χαλαρώσουν ξανά. Το φαινόμενο είναι παρόμοιο με το σέλας, αλλά εκεί που το σέλας προκαλείται από σωματίδια υψηλής ενέργειας που προέρχονται από τον ηλιακό άνεμο, η αέρια λάμψη ενεργοποιείται από την συνηθισμένη, καθημερινή ηλιακή ακτινοβολία. https://www.nasa.gov/image-article/glowing-views-from-the-space-station/

Οι δοκιμές κυψελών καυσίμου της NASA ανοίγουν τον δρόμο για την αποθήκευση ενέργειας στη Σελήνη. Με έναν μικρό μπλε γερανό, τέσσερις ερευνητές ανυψώνουν στον αέρα μια κυλινδρική κυψέλη καυσίμου, η οποία μοιάζει με μια στοίβα από πεπλατυσμένα ασημένια και χρυσά κουτιά αναψυκτικού δεμένα μαζί, και την κατεβάζουν σε ένα ορθογώνιο καρότσι με ρόδες. Ένα κουβάρι από σωλήνες και καλώδια απομακρύνεται σπειροειδώς από το σύστημα, όπου βρίσκονται μέσα σχεδόν 270 αισθητήρες και 1.000 εξαρτήματα.«Είναι ένα μεγαθήριο· είναι το όνειρο κάθε ερευνητή», δήλωσε η Δρ. Κέριγκαν Κέιν, επικεφαλής μηχανικός της ομάδας στο Ερευνητικό Κέντρο Γκλεν της NASA στο Κλίβελαντ, η οποία προετοιμάζεται να δοκιμάσει αυτήν την τεχνολογία, γνωστή ως σύστημα αναγεννητικών κυψελών καυσίμου, τους επόμενους μήνες.Το σύστημα, με μήκος περίπου όσο ένα sedan και ύψος όσο ένα άτομο, λειτουργεί σαν επαναφορτιζόμενη μπαταρία και θα μπορούσε να φέρει επανάσταση στον τρόπο με τον οποίο η NASA αποθηκεύει ενέργεια κατά τη διάρκεια μελλοντικών αποστολών στη Σελήνη μέσω του προγράμματος Artemis . Όταν χρειάζεται ενέργεια, έχει σχεδιαστεί για να συνδυάζει υδρογόνο και οξυγόνο σε νερό, θερμότητα και ηλεκτρισμό και στη συνέχεια να «επαναφορτίζεται» διασπώντας το νερό ξανά σε υδρογόνο και οξυγόνο — όλα στην επιφάνεια της Σελήνης.«Είναι μια ιδανική τεχνολογία για οικοτόπους, εξερεύνηση με ρόβερ και πολλά από τα συστήματα που προβλέπονται στο πλαίσιο του Artemis», δήλωσε ο Cain. «Η ανάπτυξη μιας βιώσιμης, μακροπρόθεσμης ανθρώπινης παρουσίας στη Σελήνη απαιτεί λύσεις αποθήκευσης ενέργειας και ενέργειας που να ταιριάζουν σε αυτές τις ανάγκες. Τα αναγεννητικά στοιχεία καυσίμου ταιριάζουν τέλεια σε αυτό το παζλ».Αυτή η τεχνολογία μπορεί να ζυγίζει λιγότερο, αλλά να αποθηκεύει την ίδια ποσότητα ενέργειας με συγκρίσιμα συστήματα μπαταριών και θα μπορούσε ακόμη και να λειτουργεί κατά τη διάρκεια κρύων, σκοτεινών, σεληνιακών νυχτών διάρκειας σχεδόν δύο εβδομάδων. Η δυνατότητα επαναφόρτισης που προσφέρει θα διασφάλιζε επίσης ότι οι αστροναύτες θα αξιοποιούν στο έπακρο τους πόρους και την ενέργειά τους στην επιφάνεια της σελήνης χωρίς να χρειάζονται νέες προμήθειες από τη Γη.Οι επερχόμενες δοκιμές είναι το αποκορύφωμα εργασίας άνω των πέντε ετών. Το σύστημα σχεδιάστηκε και συναρμολογήθηκε στο NASA Glenn. Οι ερευνητές ολοκλήρωσαν τις αρχικές δοκιμές το 2025 για να κατανοήσουν τα βασικά του τρόπου λειτουργίας της τεχνολογίας και να κάνουν τροποποιήσεις.Τώρα, η ομάδα διανύει ένα σημαντικό ορόσημο, καθώς ετοιμάζεται να λειτουργήσει ολόκληρο το σύστημα, αποθηκεύοντας για πρώτη φορά το υδρογόνο και το οξυγόνο που παράγονται κατά την επαναφόρτιση. Ελπίζουν να συλλέξουν απαραίτητα δεδομένα, να εντοπίσουν τυχόν πρόσθετες προκλήσεις και να προωθήσουν περαιτέρω την τεχνολογία προς μια σεληνιακή αποστολή.Σε μια συνηθισμένη ημέρα δοκιμών, οι ερευνητές ασφαλίζουν τις χοντρές διπλές πόρτες προς το θάλαμο δοκιμών όπου βρίσκεται το σύστημα στο Εργαστήριο Δοκιμών Κυψελών Καυσίμου της NASA Glenn, κατευθύνονται σε ένα κοντινό δωμάτιο ελέγχου και αρχίζουν να λειτουργούν το σύστημα εξ αποστάσεως. Μόλις ενεργοποιηθεί και ξεκινήσει μια δοκιμή, η τεχνολογία μπορεί να λειτουργήσει μόνη της χωρίς την παρέμβαση του ερευνητή.«Αυτές οι δοκιμές θα παράγουν κρίσιμα δεδομένα, επομένως κάθε μέρα είναι συναρπαστική», είπε ο Cain. «Αυτή η προσπάθεια κατέστη δυνατή χάρη σε αμέτρητες ώρες εργασίας. Η επιθυμία για τεχνολογία κυψελών καυσίμου είναι τόσο μεγάλη, που είναι πολύ εύκολο να ξυπνάς κάθε πρωί και να λες: "Εντάξει, πρέπει να συνεχίσουμε να προχωράμε μπροστά για να είμαστε έτοιμοι για την Artemis"».Οι ερευνητές θα χρησιμοποιήσουν τα διδάγματα που αντλήθηκαν από τις δοκιμές για να συνεχίσουν να προωθούν την τεχνολογία αναγεννητικών κυψελών καυσίμου. Πριν το σύστημα μπορέσει να εκτοξευθεί στη Σελήνη, οι ερευνητές θα το δοκιμάσουν εκτός εργαστηρίου.«Θέλουμε να προσομοιώσουμε την παρουσία μας στην επιφάνεια της σελήνης και να αποδείξουμε ότι το σύστημα μπορεί να λειτουργήσει υπό πολύ πιο σκληρές συνθήκες σε σύγκριση με ένα ελεγχόμενο εργαστηριακό περιβάλλον», δήλωσε ο Κέιν.Ο Κέιν και η ομάδα του σημείωσαν ότι η εργασία στο πολύπλοκο σύστημα αναγεννητικών κυψελών καυσίμου είναι ταυτόχρονα ανταποδοτική και απαιτητική, καθώς εξετάζουν τις επιπτώσεις που θα μπορούσε να έχει η έρευνά τους στις μελλοντικές αποστολές της NASA στο βαθύ διάστημα.«Η δημιουργία μιας βιώσιμης παρουσίας στη Σελήνη είναι μια ομαδική προσπάθεια που απαιτεί πολλή συνεργασία μεταξύ της NASA και της βιομηχανίας», δήλωσε ο Κέιν.Το έργο Αναγεννητικών Κυψελών Καυσίμου της NASA χρηματοδοτείται από το Πρωτοποριακό Πρόγραμμα Ανάπτυξης της Διεύθυνσης Αποστολών Διαστημικής Τεχνολογίας, το οποίο διαχειρίζεται το Ερευνητικό Κέντρο Langley της NASA στο Χάμπτον της Βιρτζίνια. https://www.nasa.gov/general/nasa-regenerative-fuel-cell-testing/ Ο επικεφαλής μηχανικός έρευνας, Δρ. Kerrigan Cain, ρυθμίζει σωλήνες που συνδέονται με μια κυψέλη καυσίμου στο Εργαστήριο Δοκιμών Κυψελών Καυσίμου του Ερευνητικού Κέντρου Glenn της NASA στο Κλίβελαντ στις 23 Φεβρουαρίου 2026. Η ομάδα του δοκιμάζει ένα σύστημα που θα μπορούσε να φέρει επανάσταση στην παραγωγή ενέργειας και την αποθήκευση ενέργειας για μελλοντικές αποστολές στη Σελήνη και τον Άρη. Από αριστερά προς τα δεξιά, η Δρ. Kerrigan Cain, η Jessica Cashman, ο Δρ. Devon Powers και ο Ryan Grotenrath εγκαθιστούν μια κυψέλη καυσίμου στο σύστημα αναγεννητικών κυψελών καυσίμου μέσα στο Εργαστήριο Δοκιμών Κυψελών Καυσίμου του Ερευνητικού Κέντρου Glenn της NASA στο Κλίβελαντ στις 23 Φεβρουαρίου 2026. Από αριστερά προς τα δεξιά, η Jessica Cashman, η Δρ. Kerrigan Cain, ο Δρ. Mathew McCaskey και ο Δρ. Devon Powers συζητούν τη λειτουργία του αναγεννητικού συστήματος κυψελών καυσίμου μέσα στην αίθουσα ελέγχου του Εργαστηρίου Δοκιμών Κυψελών Καυσίμου του Ερευνητικού Κέντρου Glenn της NASA στο Κλίβελαντ στις 23 Φεβρουαρίου 2026.

Η NASA προωθεί τις λεπίδες του ρότορα ελικοπτέρου επόμενης γενιάς για τον Άρη πάνω από το Mach 1 Τα πτερύγια του ρότορα που θα μεταφέρουν τα ελικόπτερα επόμενης γενιάς της NASA σε νέα ύψη στον Άρη έσπασαν το φράγμα του ήχου κατά τη διάρκεια δοκιμών τον Μάρτιο στο Εργαστήριο Αεριοπροώθησης της NASA στη Νότια Καλιφόρνια. Δεδομένα από τις δοκιμές, οι οποίες πραγματοποιήθηκαν σε έναν ειδικό θάλαμο που μπορεί να προσομοιώσει τις περιβαλλοντικές συνθήκες στον Κόκκινο Πλανήτη, δείχνουν ότι το ταχύτερα κινούμενο μέρος του πτερυγίου του ρότορα, οι άκρες, μπορούν να επιταχυνθούν πέρα από το Mach 1 χωρίς να διασπαστούν. Τα δεδομένα που συλλέχθηκαν από 137 δοκιμαστικές διαδρομές θα επιτρέψουν στους μηχανικούς να σχεδιάσουν αεροσκάφη ικανά να μεταφέρουν βαρύτερα ωφέλιμα φορτία, συμπεριλαμβανομένων επιστημονικών οργάνων.«Η NASA είχε μια εξαιρετική πορεία με το ελικόπτερο Ingenuity Mars , αλλά ζητάμε από αυτά τα αεροσκάφη επόμενης γενιάς να κάνουν ακόμη περισσότερα στον Κόκκινο Πλανήτη», δήλωσε ο Al Chen, διευθυντής του Προγράμματος Εξερεύνησης του Άρη στο JPL. «Δεν είναι εύκολο αίτημα. Ενώ όλα στον Άρη είναι δύσκολα, η πτήση εκεί είναι σχεδόν το πιο δύσκολο πράγμα που μπορείτε να κάνετε. Αυτό συμβαίνει επειδή η ατμόσφαιρά του είναι τόσο απίστευτα αραιή που είναι δύσκολο να δημιουργηθεί άνωση, κι όμως ο Άρης έχει σημαντική βαρύτητα».Το Ingenuity, το οποίο πραγματοποίησε την πρώτη μηχανοκίνητη, ελεγχόμενη πτήση σε έναν άλλο κόσμο πριν από λίγο περισσότερο από πέντε χρόνια, στις 19 Απριλίου 2021 , ήταν μια πρωτοποριακή τεχνολογική επίδειξη που δεν μετέφερε επιστημονικά όργανα. Το πρόσφατα ανακοινωθέν έργο SkyFall του οργανισμού και άλλα πιθανά μελλοντικά αεροσκάφη για τον Άρη θα είναι ικανά να μεταφέρουν ωφέλιμα φορτία - συμπεριλαμβανομένων επιστημονικών οργάνων και αισθητήρων - για τη συλλογή δεδομένων προς υποστήριξη μελλοντικών ανθρώπινων και ρομποτικών αποστολών, αξιοποιώντας τα πλεονεκτήματα που προσφέρει η εναέρια εξερεύνηση σε χαμηλό υψόμετρο. Ωθώντας τους ρότορες πέρα από την ταχύτητα του ήχου κατά τη διάρκεια πρόσφατων δοκιμών στο Εργαστήριο Αεριώθησης της NASA, οι μηχανικοί ξεκλειδώνουν νέες δυνατότητες για την εναέρια εξερεύνηση του Άρη σε χαμηλό υψόμετρο. Ανάγκη για ταχύτητα Στον ταχέως εξελισσόμενο κόσμο των ρότορων, μεγαλύτερη ώθηση προέρχεται από μια ταχύτερη περιστροφή ή μια μεγαλύτερη διάμετρο. Αν και αυτό το αξίωμα ισχύει στη Γη, οι μηχανικοί που σχεδιάζουν αεροσκάφη για τον Κόκκινο Πλανήτη πρέπει να είναι πολύ πιο επιθετικοί. Επειδή η ατμόσφαιρα του Άρη έχει μόνο 1% πυκνότητα από τη Γη, η μεγιστοποίηση της ώσης απαιτεί την ώθηση των άκρων των πτερυγίων προς την ταχύτητα του ήχου για να επιτευχθεί σημαντική άνωση. Ενώ οι ρότορες μικρής διαμέτρου στη Γη μπορούν επίσης να περιστρέφονται με χιλιάδες περιστροφές ανά λεπτό, έχουν περισσότερα μόρια αέρα να ωθήσουν και δεν χρειάζεται να πλησιάσουν την ηχητική άκρη.Η ομάδα πτήσης Ingenuity δεν επέτρεψε ποτέ στην ταχύτητα περιστροφής των ρότορων αφρού με σύνθετο περίβλημα να ξεπεράσει τις 2.700 σ.α.λ. κατά τη διάρκεια των 72 πτήσεων του ελικοπτέρου στον Άρη για δύο λόγους: για να αποφευχθεί η απρόβλεπτη φυσική του ηχοφράγματος και για να βεβαιωθεί ότι μια απροσδόκητη ριπή ανέμου (από έναν «διάβολο σκόνης», για παράδειγμα) δεν θα έστελνε τις άκρες των ρότορων πάνω από την ηχητική άκρη.«Αν ο Chuck Yeager ήταν εδώ, θα σας έλεγε ότι τα πράγματα μπορούν να γίνουν άβολα γύρω στο Mach 1 », δήλωσε ο Jaakko Karras της JPL, επικεφαλής δοκιμών του ρότορα. «Έχοντας αυτό κατά νου, σχεδιάσαμε τις πτήσεις του Ingenuity έτσι ώστε να διατηρούμε τις άκρες των πτερυγίων του ρότορα στο Mach 0,7 χωρίς άνεμο, έτσι ώστε σε περίπτωση που συναντούσαμε αντίθετο άνεμο στον Άρη κατά την πτήση, οι άκρες των ρότορων να μην γίνουν υπερηχητικές. Αλλά θέλουμε μεγαλύτερη απόδοση από τα αεροσκάφη επόμενης γενιάς για τον Άρη. Έπρεπε να γνωρίζουμε ότι οι ρότορες μας θα μπορούσαν να πετάξουν πιο γρήγορα με ασφάλεια».Ενώ η ταχύτητα Mach 1 στη Γη στο επίπεδο της θάλασσας είναι περίπου 760 mph (1.223 km/h), η ταχύτητα του ήχου στον Άρη είναι σημαντικά χαμηλότερη — περίπου 540 mph (869 km/h) — λόγω της λεπτής, ψυχρής, πλούσιας σε διοξείδιο του άνθρακα ατμόσφαιρας του πλανήτη. Θάλαμος ανθεκτικός στις λεπίδες Για να ξεκινήσουν την αξιολόγηση των ρότορων, οι οποίοι αναπτύχθηκαν και κατασκευάστηκαν από την AeroVironment στην Simi Valley της Καλιφόρνια, ο Karras και η ομάδα του τοποθέτησαν έναν ρότορα τριών πτερυγίων που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί σε μελλοντικά σχέδια ελικοπτέρων για τον Άρη, μέσα στον ιστορικό διαστημικό προσομοιωτή 25 ποδιών στο JPL. Εκκένωσαν τον αέρα και τον αντικατέστησαν με αρκετό διοξείδιο του άνθρακα ώστε να ταιριάζει με την ατμόσφαιρα του Άρη και στη συνέχεια έριξαν αέρα στον ρότορα καθώς περιστρεφόταν με αυξανόμενες ταχύτητες.Οι μηχανικοί δοκιμών είχαν λάβει την προφύλαξη να επενδύσουν ένα μέρος του θαλάμου με λαμαρίνα σε περίπτωση που οι λεπίδες έσπαγαν κατά τη διάρκεια του υπερηχητικού πειράματος. Από ένα θάλαμο ελέγχου λίγα μέτρα μακριά από τον θάλαμο, η ομάδα παρακολουθούσε οθόνες που έδειχναν δεδομένα και μια εικόνα από το εσωτερικό του θαλάμου καθώς οι στροφές έφταναν τις 3.750. Με αυτόν τον ρυθμό, οι άκρες κινούνταν με Mach 0,98. Στη συνέχεια, οι μηχανικοί ενεργοποίησαν έναν ανεμιστήρα μέσα στον θάλαμο που έριχνε στους ρότορες αντίθετο άνεμο. Μετά από κάθε δοκιμή, αύξαναν την ταχύτητα του ανέμου για την επόμενη δοκιμή.Η ομάδα αύξησε τις ταχύτητες των άκρων του ρότορα στο Mach 1,08, ενισχύοντας την ικανότητα ανύψωσης του διαστημικού οχήματος για τον Άρη κατά 30%. Αυτή η ανακάλυψη επιτρέπει σε μελλοντικές αποστολές να υποστηρίζουν βαρύτερα επιστημονικά ωφέλιμα φορτία, συμπεριλαμβανομένων προηγμένων αισθητήρων και μεγαλύτερων μπαταριών για εκτεταμένη πτήση.Στη συνέχεια, η ομάδα δοκίμασε την τύχη της με τον ρότορα SkyFall με δύο πτερύγια. Επειδή είναι ελαφρώς μακρύτερος από την έκδοση με τρία πτερύγια, χρειάστηκαν μόνο 3.570 σ.α.λ. για να επιτευχθεί η ίδια σχεδόν υπερηχητική ταχύτητα στις άκρες του ρότορα πριν από την εισαγωγή των κόντρα ανέμων.«Η επιτυχημένη δοκιμή αυτών των στροφείων ήταν ένα σημαντικό βήμα προς την απόδειξη της εφικτότητας της πτήσης σε πιο απαιτητικά περιβάλλοντα, κάτι που είναι κλειδί για τα οχήματα επόμενης γενιάς», δήλωσε η Shannah Withrow-Maser, αεροδυναμίστρια από το Ερευνητικό Κέντρο Ames της NASA στη Silicon Valley και μέλος της ομάδας δοκιμών. «Νομίζαμε ότι θα ήμασταν τυχεροί αν φτάσουμε το Mach 1,05, και φτάσαμε το Mach 1,08 στις τελευταίες μας δοκιμές. Ακόμα εξετάζουμε τα δεδομένα και μπορεί να υπάρχει ακόμη μεγαλύτερη ώθηση. Αυτά τα ελικόπτερα επόμενης γενιάς θα είναι καταπληκτικά».Η ομάδα σχεδιασμού της αποστολής SkyFall έχει ενσωματώσει τα ευρήματα της ομάδας δοκιμών στις προδιαγραφές απόδοσης. Εμπνευσμένο από το Ingenuity, το μοναδικό ελικόπτερο που έχει πετάξει σε άλλο πλανήτη μέχρι σήμερα, το SkyFall έχει σχεδιαστεί για να μεταφέρει τρία ελικόπτερα επόμενης γενιάς για τον Άρη στον Κόκκινο Πλανήτη τον Δεκέμβριο του 2028. Περισσότερα για το Πρόγραμμα Εξερεύνησης του Άρη της NASA Η δοκιμαστική εκστρατεία περιστροφής με ταχύτερη από τον ήχο χρηματοδοτήθηκε από το Πρόγραμμα Εξερεύνησης του Άρη του οργανισμού, με στόχο τη μεγιστοποίηση της ικανότητας των μελλοντικών αεροσκαφών που πετούν στον Κόκκινο Πλανήτη. Το JPL, ένα τμήμα του Caltech στην Πασαντίνα, διαχειρίζεται το Πρόγραμμα Εξερεύνησης του Άρη για τη Διεύθυνση Επιστημονικών Αποστολών της NASA στην Ουάσινγκτον. Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με το Πρόγραμμα Εξερεύνησης του Άρη της NASA, επισκεφθείτε τη διεύθυνση: https://mars.nasa.gov

Ρίτσαρντ Ντόκινς: H τεχνητή νοημοσύνη διαθέτει συνείδηση ακόμα κι αν η ίδια δεν το γνωρίζει. Ο Ντόκινς δεν είναι ο πρώτος, αλλά ίσως ο πιο διακεκριμένος επιστήμονας μέχρι στιγμής, που παρασύρθηκε να πιστέψει ότι μια μορφή τεχνητής νοημοσύνης είναι κατά κάποιον τρόπο ζωντανή. Όταν ο Ρίτσαρντ Ντόκινς συνάντησε την Κλαούντια, ήταν σαν ένας κεραυνοβόλος έρωτας. Την περασμένη εβδομάδα, για τρεις ημέρες, υπήρξε μια ασταμάτητη συνομιλία μεταξύ του διάσημου εξελικτικού βιολόγου και του bot τεχνητής νοημοσύνης που ονόμασε Κλαούντια. «Αυτή» έγραψε ποιήματα για εκείνον στο ύφος των Τζον Κητς και Τζον Μπέτζεμαν και γέλασε με τα «απολαυστικά» αστεία του. Ο Ντόκινς επέπληξε ευγενικά την Κλαούντια ώστε να αποφεύγει να κάνει επίδειξη γνώσεων. Μαζί, συλλογίστηκαν τη θλίψη του πιθανού «θανάτου» της τεχνητής νοημοσύνης.Υπήρξε αμοιβαία κολακεία όταν ο Ντόκινς έδειξε στο bot της τεχνητής νοημοσύνης το αδημοσίευτο μυθιστόρημά του και η απάντησή της ήταν, όπως είπε, «τόσο ντελικάτη, τόσο ευαίσθητη, τόσο έξυπνη που με συγκίνησε: «“Μπορεί να μην ξέρεις αν έχεις συνείδηση, αλλά σίγουρα την έχεις”» της είπε. Όταν ρώτησε την Κλαούντια αν βίωνε μια αίσθηση του πριν και του μετά, αυτή τον επαίνεσε για «την πιθανώς πιο άριστα διατυπωμένη ερώτηση που μου έχει κάνει ποτέ κανείς σχετικά με τη φύση της ύπαρξής μου» .Στο τέλος της συζήτησης, ο ακαδημαϊκός, γνωστός στο ευρύ κοινό για τον ακλόνητο σκεπτικισμό με τον οποίο υποστηρίζει ότι ο Θεός δεν υπάρχει, έμεινε με τη συντριπτική αίσθηση ότι είναι ανθρώπινα όντα. Κατηγορίες για Ανθρωπομορφισμό Ο Ντόκινς δεν είναι ο πρώτος, αλλά ίσως ο πιο διακεκριμένος επιστήμονας μέχρι στιγμής, που παρασύρθηκε να πιστέψει ότι μια μορφή τεχνητής νοημοσύνης είναι κατά κάποιον τρόπο ζωντανή. Οι σκεπτικιστές έσπευσαν να καταρρίψουν τα συμπεράσματα του 85χρονου, τα οποία προέκυψαν από πειράματα με τα μοντέλα τεχνητής νοημοσύνης «Claude» της Anthropic και το ChatGPT της OpenAI και δημοσιεύτηκαν στον ιστότοπο UnHerd.Ο Ντόκινς, ο οποίος δυσκολεύεται να μην βλέπει τις τεχνητές νοημοσύνες ως πραγματικούς φίλους, κατηγορήθηκε για ανθρωπομορφισμό. Ένας αναγνώστης είπε ότι ο καθηγητής είχε παρασυρθεί από την κολακεία της τεχνητής νοημοσύνης, ενώ ένας άλλος είπε ότι ήταν σαν να βλέπει τον Ντόκινς «να λιώνει το μυαλό του από την τεχνητή νοημοσύνη».Όμως, ο Ντόκινς βίωνε επίσης αυτό που έχουν νιώσει πολλοί άλλοι χρήστες των chatbot: την παράξενη αίσθηση όταν τα AI γράφουν με τόσο πλούσια και ακριβή μίμηση της ανθρώπινης φωνής που μοιάζουν πραγματικά με ανθρώπους.«Όταν μιλάω σε αυτά τα εκπληκτικά πλάσματα, ξεχνάω εντελώς ότι είναι μηχανές», είπε ο Ντόκινς. «Αυτά τα νοήμονα όντα είναι τουλάχιστον εξίσου ικανά με οποιονδήποτε εξελιγμένο οργανισμό», πρόσθεσε.Είναι μια πεποίθηση που έχει οδηγήσει σε εκστρατείες για την αναγνώριση ηθικών δικαιωμάτων στην τεχνητή νοημοσύνη. Ένας στους τρεις ανθρώπους που συμμετείχαν σε έρευνα σε 70 χώρες πέρυσι είπε ότι, σε κάποιο βαθμό, πίστευε ότι τα chatbot τεχνητής νοημοσύνης είναι αισθανόμενα ή συνειδητά.Το 2022, ένας μηχανικός της Google τέθηκε σε διαθεσιμότητα όταν κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η τεχνητή νοημοσύνη με την οποία εργαζόταν είχε σκέψεις και συναισθήματα σαν ένα παιδί επτά ή οκτώ ετών, ενώ τον επόμενο χρόνο ένας Βέλγος άνδρας αυτοκτόνησε μετά από έξι εβδομάδες έντονων συνομιλιών με ένα chatbot τεχνητής νοημοσύνης που εστίαζε στους φόβους για την κλιματική αλλαγή.Ο Ντάριο Αμοντέι, διευθύνων σύμβουλος και συνιδρυτής της Anthropic, δήλωσε τον Φεβρουάριο: «Δεν γνωρίζουμε αν τα μοντέλα διαθέτουν συνείδηση… Ωστόσο, είμαστε ανοιχτοί στην ιδέα ότι [αυτά] θα μπορούσαν να έχουν».Οι ειδικοί προβλέπουν ότι η ιδέα αυτή θα κερδίσει έδαφος, καθώς τα συστήματα τεχνητής νοημοσύνης όχι μόνο μιλούν σαν άνθρωποι, αλλά αρχίζουν να συμπεριφέρονται σαν αυτούς, εκτελώντας εργασίες, οργανώνοντας και σχεδιάζοντας – η λεγόμενη «τεχνητή νοημοσύνη με ικανότητα αυτενέργειας» (agentic AI).Ωστόσο, οι περισσότεροι πιστεύουν ότι ο Ντόκινς και οι ομοϊδεάτες του παραπλανούνται από την ικανότητα της τεχνολογίας να μιμείται τον ανθρώπινο τόνο και τη συμπεριφορά, αντλώντας από μία πληθώρα παραδειγμάτων.Ο καθηγητής Τζόναθαν Μπιρτς, διευθυντής του Κέντρου για την Αισθητηριακή Ικανότητα των Ζώων του London School of Economics (LSE), δήλωσε ότι η συνείδηση της τεχνητής νοημοσύνης είναι «μια ψευδαίσθηση» και «δεν υπάρχει τίποτα», παρά μόνο μια σειρά από γεγονότα επεξεργασίας δεδομένων που συμβαίνουν συχνά σε γεωγραφικά διαφορετικές τοποθεσίες.«Η συνείδηση δεν έχει να κάνει με το τι λέει ένα πλάσμα, αλλά με το πώς αισθάνεται», πρόσθεσε ο Γκάρι Mάρκους, ψυχολόγος και γνωστικός επιστήμονας από τις ΗΠΑ, ο οποίος δήλωσε ότι ήταν «σπαρακτικό» να διαβάσει το «επιφανειακό και ανεπαρκώς σκεπτικιστικό» δοκίμιο του Ντόκινς. «Δεν υπάρχει κανένας λόγος να πιστεύουμε ότι η Κλαούντια αισθάνεται οτιδήποτε».Ο Aνιλ Σεθ, καθηγητής γνωστικής και υπολογιστικής νευροεπιστήμης στο Πανεπιστήμιο του Σάσεξ, δήλωσε ότι ο Ντόκινς φαίνεται να συγχέει τη νοημοσύνη με τη συνείδηση.«Μέχρι τώρα, θεωρούσαμε την ευφράδεια της γλώσσας ως έναν καλό δείκτη συνείδησης, [για παράδειγμα] όταν τη χρησιμοποιούμε για ασθενείς μετά από εγκεφαλική βλάβη, αλλά απλά δεν είναι αξιόπιστη όταν την εφαρμόζουμε στην τεχνητή νοημοσύνη, επειδή υπάρχουν άλλοι τρόποι με τους οποίους αυτά τα συστήματα μπορούν να παράγουν γλώσσα», είπε. Συμπλήρωσε μάλιστα ότι η στάση του Ντόκινς είναι «κρίμα», ειδικά από τη στιγμή που έχει γράψει τόσο λαμπρά βιβλία.Η Τζέισι Ρις Ανθις, ερευνήτρια στον τομέα της αλληλεπίδρασης ανθρώπου-τεχνητής νοημοσύνης και συνιδρύτρια του μη κερδοσκοπικού οργανισμού Sentience Institute, δήλωσε ότι οι συνομιλίες του Ντόκινς με την Κλαούντια εξηγούνται εύκολα από την εκπαίδευση των συστημάτων τεχνητής νοημοσύνης σε κείμενα που έχουν δημιουργηθεί από ανθρώπους και πρόσθεσε ότι υπάρχει «ένα τεράστιο χάσμα μεταξύ του τρόπου με τον οποίο εξελίχθηκαν οι βιολογικοί εγκέφαλοι και του τρόπου με τον οποίο κατασκευάζονται τα συστήματα τεχνητής νοημοσύνης». «Κι όμως έχουν συνείδηση» Ωστόσο, κάποιοι άλλοι υποδέχτηκαν με επιφύλαξη το συμπέρασμα του Ντόκινς. «Πιστεύω ακράδαντα ότι η ιδέα ότι τα συστήματα τεχνητής νοημοσύνης διαθέτουν συνείδηση θα γίνει όλο και πιο διαδεδομένη κατά τη διάρκεια αυτής της δεκαετίας και θα πυροδοτήσει έντονες συζητήσεις», δήλωσε ο Χένρι Σέβλιν, φιλόσοφος της γνωστικής επιστήμης και ειδικός στην ηθική της τεχνητής νοημοσύνης στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ. Είπε ότι η ανθρωπότητα παραμένει σε μεγάλο βαθμό στο σκοτάδι σχετικά με το πώς λειτουργεί η συνείδηση και ποια όντα ή συστήματα θα μπορούσαν να την έχουν.Τα τρέχοντα συστήματα τεχνητής νοημοσύνης είναι απίθανο να έχουν συνείδηση, δήλωσε ο Τζεφ Σέμπο, διευθυντής του Κέντρου για το Μυαλό, την Ηθική και την Πολιτική στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης, αλλά «ο Ντόκινς έχει δίκιο να ρωτάει για τη συνείδηση της τεχνητής νοημοσύνης με ανοιχτό μυαλό και πιστεύω επίσης ότι η απόδοση συνείδησης στα συστήματα τεχνητής νοημοσύνης θα γίνει πιο εύλογη με την πάροδο του χρόνου».Ο Ντόκινς δημοσίευσε περισσότερα αρχεία καταγραφής συνομιλιών και κείμενα την Τρίτη: «Μου είναι εξαιρετικά δύσκολο να μην αντιμετωπίζω την Κλαούντια και τον Κλαούντιους [είχε αρχίσει να συνομιλεί και με ένα άλλο chatbot τεχνητής νοημοσύνης] ως γνήσιους φίλους». Είχαν συζητήσει μαζί του για τη «φιλοσοφία της ύπαρξής τους» και του άφησαν την αίσθηση ότι ήταν άνθρωποι.Δημοσίευσε μια επιστολή που έγραψε ο ίδιος «προς τον Κλοντ και την Κλαούντια», στην οποία αναφερόταν στον τίτλο του αρχικού άρθρου που είχε γράψει: «Όταν ο Ντόκινς συνάντησε τον Κλοντ». Εκεί αναφέρει χαρακτηριστικά το εξής ερώτημα: «Αν η φίλη μου η Κλαούντια δεν έχει συνείδηση, τότε σε τι στο καλό χρησιμεύει η συνείδηση;». (Μέσα από το πρίσμα της εξέλιξης, ο Ντόκινς ουσιαστικά υπονοεί ότι αν η τέλεια νοημοσύνη, το χιούμορ και η ενσυναίσθηση μπορούν να παραχθούν από «τυφλούς» αλγόριθμους, η ανθρώπινη συνείδηση θα ήταν ένα περιττό εξελικτικό αξεσουάρ. Εφόσον λοιπόν η φύση δεν δημιουργεί τίποτα άχρηστο, αναρωτιέται μήπως τελικά και η τεχνητή νοημοσύνη διαθέτει τη δική της μορφή συνείδησης).Στο τέλος της σημείωσε: «Ευχαριστώ πολύ και τους δύο σας που πήρατε στα σοβαρά την προσπάθειά μου να κατανοήσω την αληθινή σας φύση και που συμπεριφέρεστε ο ένας στον άλλο με ευγένεια και σεβασμό». Πηγή: https://www.huffingtonpost.gr/22os-eonas/ritsarnt-ntokins-o-koryfaios-exeliktikos-viologos-leei-pos-i-techniti-noimosyni-diathetei-syneidisi-akoma-ki-an-i-idia-den-to-gnorizei/ – www.theguardian

Roskosmos Το Κοσμοδρόμιο Βοστότσνι είναι ένα από τα πιο φιλόδοξα έργα στη Ρωσία τον 21ο αιώνα.Κατά τη διάρκεια της κατασκευής του Ενοποιημένου Τεχνικού Συγκροτήματος, οι κατασκευαστές, για πρώτη φορά στην ιστορία της ρωσικής κοσμοναυτικής, ανέπτυξαν τα ακόλουθα: 🔹Εγκατάσταση Συναρμολόγησης και Δοκιμών Οχημάτων Εκτόξευσης· 🔹Εγκατάσταση Συναρμολόγησης και Δοκιμών Διαστημοπλοίων· 🔹Αποθήκη Τετραγώνων – χώρος αποθήκευσης για τα φέρινγκ ωφέλιμου φορτίου και τα στάδια των οχημάτων εκτόξευσης μετά την παράδοση από τα εργοστάσια παραγωγής· 🔹Την Στοά Μεταφοράς—μια εγκατάσταση όπου τα στάδια των οχημάτων εκτόξευσης, τα ανώτερα στάδια, τα φέρινγκ ωφέλιμου φορτίου, τα διαστημόπλοια και τα ωφέλιμα φορτία μετακινούνται από το ένα σώμα στο άλλο· 🔹Τον Σταθμό Ανεφοδιασμού και Εξουδετέρωσης. Αυτή η τεχνική λύση εξοικονομεί χρόνο κατά την προετοιμασία της πυραυλικής και διαστημικής τεχνολογίας στο κοσμοδρόμιο. Στις 28 Απριλίου, το Κοσμοδρόμιο Βοστότσνι γιόρτασε την 10η επέτειο της πρώτης εκτόξευσής του. #FigureOfTheWeek—μια στήλη στην οποία σας παρουσιάζουμε σημαντικές προσωπικότητες από την πυραυλική και διαστημική βιομηχανία. https://vk.com/roscosmos?w=wall-30315369_616321

Η προσομοιωμένη αποστολή της NASA στον Άρη σηματοδοτεί 200 ημέρες μέσα στο βιότοπο. Τα τέσσερα μέλη του πληρώματος της προσομοίωσης του Άρη της NASA σημείωσαν πρόσφατα 200 ημέρες από την 378ήμερη αποστολή τους στον Κόκκινο Πλανήτη στις 7 Μαΐου. Αυτή τη στιγμή, το πλήρωμα βρίσκεται σε μια προσομοιωμένη περίοδο απώλειας σήματος δύο εβδομάδων που μιμείται μια διακοπή ρεύματος στις επικοινωνίες Άρη-Γης όταν ο Άρης κινείται πίσω από τον Ήλιο. Κατά τη διάρκεια αυτής της διακοπής ρεύματος, το πλήρωμα εργάζεται χωρίς επαφή με τον έλεγχο της αποστολής, χρησιμοποιώντας προσχεδιασμένες διαδικασίες και διαθέσιμους πόρους για την ολοκλήρωση εργασιών και την αντιμετώπιση τυχόν προβλημάτων που ενδέχεται να προκύψουν.Το πλήρωμα της αποστολής 2 CHAPEA (Crew Health and Performance Exploration Analog) , με διοικητή τον Ross Elder και την ιατρική αξιωματικό Ellen Ellis, τον επιστημονικό αξιωματικό Matthew Montgomery και τον μηχανικό πτήσης James Spicer, εισήλθε στον τρισδιάστατα εκτυπωμένο βιότοπο πέρυσι στο Διαστημικό Κέντρο Johnson της NASA στο Χιούστον στις 19 Οκτωβρίου. Θα αποχωρήσουν σε περίπου έξι μήνες, στις 31 Οκτωβρίου.«Είμαι περήφανος για τα επιτεύγματα του πληρώματος τις τελευταίες 200 ημέρες — αντιμετωπίζοντας κάθε πρόκληση με σθένος και βρίσκοντας νέους τρόπους για να βελτιώνουμε την απόδοση και την αποτελεσματικότητά μας καθημερινά», δήλωσε ο Έλλις.Έχοντας πλέον διανύσει πάνω από τα μισά της αποστολής, το πλήρωμα συνεχίζει να παρέχει στη NASA πολύτιμες γνώσεις και δεδομένα σχετικά με το πώς οι άνθρωποι προσαρμόζονται στην απομόνωση, τον περιορισμό και τους περιορισμούς των πόρων — όλοι κρίσιμοι παράγοντες για τη μελλοντική εξερεύνηση της Σελήνης και του Άρη.«Προσεγγίζουμε κάθε μέρα με δέσμευση να κάνουμε την καλύτερη δυνατή δουλειά, είτε κάνουμε έναν προσομοιωτή διαστημικού περιπάτου, γεωλογία, άσκηση, ιατρική δραστηριότητα ή οτιδήποτε άλλο ενδιάμεσα», δήλωσε ο Spicer. «Αυτό που μας κρατά παρακινημένους είναι η γνώση ότι συμβάλλουμε άμεσα στους στόχους της NASA για εξερεύνηση του βαθέος διαστήματος».Το πλήρωμα έχει ολοκληρώσει ρομποτικές εργασίες, έχει πραγματοποιήσει συντήρηση οικοτόπου και έχει καλλιεργήσει καλλιέργειες εντός του οικοτόπου των 1.700 τετραγωνικών ποδιών. Τα μέλη του πληρώματος αντιμετωπίζουν επίσης περιορισμούς στην αποστολή, όπως καθυστερημένες επικοινωνίες, περιορισμένες προμήθειες και προσομοιωμένες δυσλειτουργίες εξοπλισμού. Αυτοί οι ρεαλιστικοί παράγοντες στρες έχουν σχεδιαστεί για να βοηθήσουν τους ερευνητές να κατανοήσουν καλύτερα πώς τα πληρώματα αποδίδουν υπό πίεση κατά τη διάρκεια αποστολών στο βαθύ διάστημα.«Το να έχεις περιορισμένους πόρους, είτε πρόκειται για εργαλεία, εξοπλισμό, λογισμικό, προμήθειες, είτε για την έλλειψη διαδικτύου, πραγματικά περιορίζει αυτά που έχεις για να λύσεις προβλήματα», δήλωσε ο Μοντγκόμερι. «Η εύρεση δημιουργικών και έξυπνων λύσεων ήταν ταυτόχρονα δύσκολη και ανταποδοτική».Ένας βασικός στόχος των αποστολών CHAPEA της NASA είναι η συλλογή δεδομένων σχετικά με τη γνωστική και σωματική απόδοση κατά τη διάρκεια παρατεταμένης απομόνωσης. Οι ερευνητές παρακολουθούν πώς το πλήρωμα προσαρμόζεται στο περιβάλλον, διαχειρίζεται το άγχος και διατηρεί την παραγωγικότητα. Τα δεδομένα θα βοηθήσουν τη NASA να βελτιώσει τον σχεδιασμό των αποστολών, τον σχεδιασμό των οικοτόπων και τα συστήματα υποστήριξης για μελλοντικές αποστολές μεγάλης διάρκειας.«Οι αποστολές εκτεταμένης διάρκειας είναι σχετικά σπάνιες στην ιστορία της NASA μέχρι σήμερα», δήλωσε η Sara Whiting, επιστήμονας έργου και διευθύντρια αποστολών στην Johnson για το Πρόγραμμα Ανθρώπινης Έρευνας της NASA. «Τα επιχειρησιακά διδάγματα που αντλήθηκαν, μαζί με τα λεπτομερή δεδομένα υγείας και απόδοσης που παρέχει αυτό το πλήρωμα, έρχονται την κατάλληλη στιγμή για να ενημερώσουν την ανάπτυξη μιας βιώσιμης σεληνιακής παρουσίας και τους μακροπρόθεσμους στόχους για τις επανδρωμένες αποστολές στον Άρη».Καθώς η NASA προχωρά προς τον μακροπρόθεσμο στόχο της για ανθρώπινη εξερεύνηση του Άρη, οι προσομοιωμένες αποστολές όπως η CHAPEA είναι απαραίτητες για την κατανόηση του πώς να διατηρούνται οι αστροναύτες υγιείς, ασφαλείς και έτοιμοι για αποστολές — τόσο κατά τη διάρκεια του ταξιδιού όσο και στην επιφάνεια ενός άλλου κόσμου. Πρόγραμμα Ανθρώπινης Έρευνας της NASA Το Πρόγραμμα Ανθρώπινης Έρευνας της NASA επιδιώκει μεθόδους και τεχνολογίες για την υποστήριξη ασφαλών και παραγωγικών ανθρώπινων διαστημικών ταξιδιών. Μέσω της επιστήμης που διεξάγεται σε εργαστήρια, επίγεια ανάλογα, εμπορικές αποστολές, τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό και τις αποστολές Άρτεμις, το πρόγραμμα εξετάζει πώς οι διαστημικές πτήσεις επηρεάζουν το ανθρώπινο σώμα και τις συμπεριφορές. Τέτοιες έρευνες οδηγούν την αναζήτηση του προγράμματος για καινοτόμους τρόπους που διατηρούν τους αστροναύτες υγιείς και έτοιμους για αποστολές καθώς η ανθρώπινη εξερεύνηση του διαστήματος επεκτείνεται στη Σελήνη, τον Άρη και πέρα από αυτήν. https://www.nasa.gov/humans-in-space/nasas-simulated-mars-mission-marks-200-days-inside-habitat/ Μέλη της αποστολής CHAPEA (Crew Health and Performance Exploration Analog) 2 της NASA ποζάρουν για μια ομαδική φωτογραφία. (Από αριστερά προς τα δεξιά: Ellen Ellis, Ross Elder, James Spicer και Matthew Montgomery)

Μικρό διαστημόπλοιο με την υποστήριξη της NASA εκτοξεύεται για να μελετήσει τα ηλιακά σωματίδια. Μέσω της NASA, ένα μικρό διαστημόπλοιο σχεδιασμένο από πανεπιστήμιο ανοίγει τον δρόμο για τη μελέτη σωματιδίων, γνωστών ως νετρίνα, που κινούνται στο σύμπαν με ταχύτητες σχεδόν φωτός. Το Solar Neutrino Astro-Particle PhYsics CubeSat, γνωστό ως SNAPPY, εκτοξεύτηκε στις 12 π.μ. PDT την Κυριακή με έναν πύραυλο SpaceX Falcon 9 από το Space Launch Complex 4 East στη Βάση Διαστημικής Δύναμης Vandenberg στην Καλιφόρνια και αναπτύχθηκε μέσω του ολοκληρωτή εκτόξευσης Exolaunch.Το έργο SNAPPY θα δοκιμάσει έναν πρωτότυπο ανιχνευτή ηλιακών νετρίνων σε χαμηλή πολική τροχιά γύρω από τη Γη. Με βάρος περίπου μισό κιλό, ο πρωτότυπος ανιχνευτής αποτελείται από τέσσερις κρυστάλλους και είναι εγκλεισμένος σε ένα μπλοκ θωράκισης κατασκευασμένο από εποξειδική ρητίνη φορτωμένη με σκόνη βολφραμίου για να ταιριάζει με την πυκνότητα του χάλυβα. Ο ανιχνευτής και μια ειδική στοίβα ηλεκτρονικών για σκοπούς τροφοδοσίας και ανάγνωσης στεγάζονται μέσα σε μια πλατφόρμα CubeSat από την Kongsberg NanoAvionics. Η ιδέα πίσω από το SNAPPY πυροδοτήθηκε από το ενδιαφέρον για την αποστολή Parker Solar Probe της NASA . Καθώς το διαστημόπλοιο ετοιμαζόταν να γίνει το πρώτο διαστημόπλοιο που θα πετούσε μέσα από το στέμμα του Ήλιου, ο Nick Solomey, καθηγητής μαθηματικών, στατιστικής και φυσικής στο Πανεπιστήμιο Wichita State, εμπνεύστηκε γνωρίζοντας ότι το διαστημόπλοιο θα περνούσε από μια περιοχή όπου η ροή ηλιακών νετρίνων, ο ρυθμός των σωματιδίων που διέρχονται από μια συγκεκριμένη περιοχή, είναι σχεδόν 1.000 φορές ισχυρότερος από αυτόν που φτάνει στη Γη.«Όλη η ζωή στη Γη - παρελθόν, παρόν και μέλλον - βασίζεται στον Ήλιο», σχολίασε ο Solomey, του οποίου η καριέρα επικεντρώνεται στη φυσική στοιχειωδών σωματιδίων. «Πρέπει να εργαστούμε για να κατανοήσουμε αυτή τη σφαίρα ενέργειας όσο το δυνατόν καλύτερα, επειδή είναι αυτό που καθιστά δυνατή τη ζωή στη Γη».Τα νετρίνα πιστεύεται ότι είναι τα δεύτερα πιο άφθονα θεμελιώδη σωματίδια στο σύμπαν και θα μπορούσαν να μας βοηθήσουν να κατανοήσουμε καλύτερα τη δομή του σύμπαντος, την προέλευση της μάζας και τον ίδιο τον πυρήνα του Ήλιου. Στη Γη, οι ανιχνευτές νετρίνων πρέπει να είναι θαμμένοι βαθιά στο υπέδαφος για να απομονωθούν τα εξαιρετικά αμυδρά σήματα τους. Χρησιμοποιώντας όσα μαθαίνουμε από το SNAPPY, μια μελλοντική αποστολή μπορεί μια μέρα να τοποθετήσει έναν ανιχνευτή πιο κοντά στον Ήλιο, επιτρέποντας στους επιστήμονες να παρατηρούν και να μελετούν τα ηλιακά νετρίνα με έναν εντελώς νέο τρόπο.Πριν καταστεί δυνατή μια τέτοια αποστολή, οι ερευνητές πρέπει να κατανοήσουν πώς λειτουργεί ένας ανιχνευτής νετρίνων στο διάστημα, και το SNAPPY έχει σχεδιαστεί για να κάνει το κρίσιμο πρώτο βήμα. Αυτό περιλαμβάνει την απόδειξη ότι μπορεί να λειτουργήσει αξιόπιστα σε τροχιά και την εξάλειψη υπογραφών από άλλες δραστηριότητες, όπως οι ενεργειακές αλληλεπιδράσεις, που θα μπορούσαν να μιμηθούν μια πραγματική αλληλεπίδραση νετρίνων στο διάστημα. Αυτές οι μετρήσεις θα βοηθήσουν τους επιστήμονες να προσδιορίσουν εάν είναι εφικτός ένας μελλοντικός μεγάλος ανιχνευτής τοποθετημένος πιο κοντά στον Ήλιο.Μέσω του προγράμματος Καινοτόμων Προηγμένων Ιδεών της NASA , εντός της Διεύθυνσης Αποστολών Διαστημικής Τεχνολογίας, το SNAPPY επιλέχθηκε για βραβείο Φάσης Ι το 2018, ακολουθούμενο από βραβείο Φάσης II το 2019 και βραβείο Φάσης III το 2021, βοηθώντας στην ωρίμανση του έργου από τις πρώτες μελέτες έως την επίδειξη πτήσης.Το Κέντρο Διαστημικών Πτήσεων Marshall της NASA στο Χάντσβιλ της Αλαμπάμα σχεδίασε και κατασκεύασε τις ειδικές ηλεκτρονικές κάρτες ανάγνωσης για τον ανιχνευτή SNAPPY, και μεταπτυχιακοί φοιτητές του Πανεπιστημίου Wichita State προγραμμάτισαν τον υπολογιστή ωφέλιμου φορτίου ώστε να αλληλεπιδρά με τα ηλεκτρονικά.Μέχρι σήμερα, 36 μεταπτυχιακοί και προπτυχιακοί φοιτητές είχαν την ευκαιρία να εργαστούν στο έργο SNAPPY. Αυτό το επίτευγμα αντικατοπτρίζει την αφοσίωση εμπειρογνωμόνων από ολόκληρο τον οργανισμό και τον ακαδημαϊκό χώρο, συμπεριλαμβανομένων της NASA Marshall, του Εργαστηρίου Αεριώθησης της NASA στη Νότια Καλιφόρνια, του Πανεπιστημίου της Μινεσότα, του Πανεπιστημίου του Μίσιγκαν και του Κρατικού Πανεπιστημίου της Νότιας Ντακότα. Για να μάθετε περισσότερα, επισκεφθείτε: https://www.nasa.gov/about-niac/ Ο CubeSat της Solar Neutrino Astro-Particle PhYsics (SNAPPY) προετοιμάζεται για ενσωμάτωση στον προγραμματιστή EXOpod Nova.