Δημήτριος Νανόπουλος.

[Δροσος Γεωργιος]

Φυσική και Φιλοσοφία.

«Συνάντηση» με τον Δημήτρη Νανόπουλο

Σε μία εκ βαθέων συνέντευξη, ο Δημήτρης Νανόπουλος ανατρέχει στην εντυπωσιακή επιστημονική του διαδρομή, από τις Μεγάλες Ενοποιημένες Θεωρίες έως τη Θεωρία Χορδών, την Υπερσυμμετρία, την Κοσμολογία, τη Σκοτεινή Ύλη, την Κβαντική Βιολογία και τη μελέτη της συνείδησης, φωτίζοντας τα μεγάλα επιστημονικά ερωτήματα που τον απασχολούν εδώ και περισσότερα από πενήντα χρόνια. Μεταξύ άλλων, μιλά για τη σημαντικότερη –κατά τον ίδιο– επιστημονική του συμβολή, το μοντέλο Flipped SU(5), τις συνεργασίες του με κορυφαίους φυσικούς, όπως οι John Ellis, Sheldon Glashow και Steven Weinberg, καθώς και για τα χρόνια που έζησε από κοντά τη «χρυσή εποχή» της Θεωρητικής Φυσικής στο CERN, στο Harvard και στο Texas A&M University.Σύμφωνα με τον Δημήτρη Νανόπουλο, τα μεγάλα φιλοσοφικά ερωτήματα για την ύπαρξη, την προέλευση του κόσμου και τη θέση του ανθρώπου στο Σύμπαν δεν μπορούν πλέον να εξεταστούν ανεξάρτητα από τη σύγχρονη φυσική. Η επιστήμη, υποστηρίζει, δεν έχει απλώς πρακτικό ρόλο. Αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους δρόμους μέσω των οποίων ο άνθρωπος επιχειρεί να κατανοήσει τον εαυτό του και τη θέση του μέσα στην κοσμική πραγματικότητα.Παράλληλα, σχολιάζει τις αλλαγές στη διεθνή επιστημονική κοινότητα, τις διαφορές ανάμεσα στην ευρωπαϊκή και την αμερικανική ερευνητική κουλτούρα, τη σχέση θεωρίας και πειράματος, αλλά και τις μεγάλες επιστημονικές προκλήσεις του μέλλοντος. Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στην Κβαντική Βιολογία και την συνείδηση. Ο Δημήτρης Νανόπουλος εξηγεί γιατί θεωρεί ότι η σκέψη κι η συνείδηση αποτελούν αντικείμενο κβαντικής προσέγγισης του εγκεφάλου και αναλύει τι θα σήμαινε μια τέτοια εξέλιξη για την κατανόηση της ανθρώπινης ύπαρξης.Η συζήτηση αποκτά έντονο φιλοσοφικό χαρακτήρα όταν αναφέρεται στον «Κβαντικό Μύθο του Σισύφου», το πρόσφατο βιβλίο του, εμπνευσμένο από τον «Μύθο του Σισύφου» του Albert Camus, μέσα από το οποίο επιχειρεί να προσεγγίσει μαθηματικά το «παράλογο», υποστηρίζοντας ότι η τυχαία κβαντική δημιουργία του σύμπαντος μας δίνει τελικά την απόλυτη ελευθερία να ορίσουμε εμείς το δικό μας νόημα.Μπορεί ο άνθρωπος να κατανοήσει τους θεμελιώδεις νόμους του Σύμπαντος; Βρίσκεται η ουσία της επιστήμης στις οριστικές απαντήσεις ή στην αδιάκοπη αναζήτησή τους; Πώς επιβιώνουν τα μεγάλα μυαλά απέναντι στη «συσπείρωση της μετριότητας» και ποιο είναι το χρέος τους απέναντι στη νέα γενιά;

Παρακολουθείστε την συνέντευξη του Δημήτρη Νανόπουλου από την Άντζελα Τσιφτσή στο κανάλι της Βουλής:

 

 

 

 

Ο Δημήτρης Νανόπουλος (αρκετά νεότερος) συζητά με τον νομπελίστα και θεμελιωτή του Καθιερωμένου Προτύπου των στοιχειωδών σωματιδίων Steven Weinberg στο Χάρβαρντ

Το επεξεργάστηκε Ιούλιος 21 ο Δροσος Γεωργιος

[Δροσος Γεωργιος]

Η μητέρα όλων των επιστημών είναι η φιλοσοφία ή η φυσική;
Πιστεύω ὅτι εἶναι ἡ φυσική, γιατί αὐτή μᾶς ἀπαντάει πῶς προῆλθε καί τί εἶναι τό σύμπαν, ὅταν προσπαθοῦμε νά καταλάβουμε καί ἔχουμε πειραματικά δεδομένα γιά αὐτό. Δέν ὑπάρχει ἄλλο βαθύτερο πρόβλημα.Ὁ ἄνθρωπος, ὁ ὁποῖος ἔχει συνείδηση τοῦ παραλόγου, ἔχει ἐπίγνωση τοῦ γεγονότος ὅτι τίποτε δέν μπορεῖ νά διαρκέσει καί ὅτι καμμία νίκη δέν εἶναι ὁριστική. Γιατί, κατά τόν Ἀλμπέρ Καμύ, ὁ ὁποῖος ἔχετε πεῖ ὅτι εἶναι ἡ μεγάλη σας ἀγάπη καί ἀποτέλεσε ἔμπνευση γιά τό νέο σας βιβλίο, θά πρέπει νά συνεχίσει νά δημιουργεῖ;
Ὁ Καμύ εἶχε πεῖ καί κάτι ἄλλο: «Τό νά δημιουργεῖς εἶναι σάν νά ζεῖς δύο φορές». Ἦταν μεγάλη κουβέντα. Ἀπό τήν στιγμή πού… βγαίνουμε, ὅπως λένε καί οἱ Ἀμερικανοί, «from the womb to the tomb», ξέρουμε ποῦ θά καταλήξουμε. Παρ᾿ ὅλα αὐτά, τό πέρασμά μας ἀπό αὐτή τήν ζωή θά πρέπει νά ἀφήσει κάποιο ἀποτύπωμα, ὅπως εἶχε πεῖ ὁ Ἀχιλλέας στήν μητέρα του. Νά λέμε ὅτι καλῶς περάσαμε ἀπό αὐτή τήν ζωή καί βοηθήσαμε κάτι νά πάει καλύτερα. Ὁ Καμύ εἶχε θεωρήσει ὅτι ὁ αἰώνια καταδικασμένος Σίσυφος (σ.σ.: νά σπρώχνει ἕναν τεράστιο βράχο στήν κορυφή ἑνός λόφου, μόνο καί μόνο γιά νά κυλάει ξανά πρός τά κάτω λίγο πρίν φθάσει, ἀναγκάζοντάς τον νά ἐπαναλαμβάνει τήν ἴδια μάταιη προσπάθεια γιά πάντα) ἦταν εὐτυχισμένος. Κατέβαινε σφυρίζοντας, γιά νά ξανασπρώξει. Ἔκανε διάφορα σφάλματα, δέσμευσε τόν θάνατο καί δέν πέθαινε κανένας, καί γι᾿ αὐτό τιμωρήθηκε.
Παρ᾿ ὅλα αὐτά, δέχθηκε τήν τιμωρία του χωρίς καμμία μεμψιμοιρία, χωρίς καμμία μιζέρια. Καί αὐτό εἶναι μεγάλη δύναμη. Ἄρα, λοιπόν, παρ’ ὅλο πού ξέρουμε τήν μοῖρα μας, ἀξίζει τόν κόπο (νά ζοῦμε). Εἴμαστε πάρα πολύ τυχεροί πού ὑπάρχουμε, καί μέ αὐτή τήν παρατήρηση ξεκινῶ καί τό καινούργιο μου βιβλίο. Εἶναι πραγματικά ἐντυπωσιακό ὅτι, βάσει ἐκτίμησης, τό 10 εἰς τήν 29η (1029) εἶναι ὁ ἀριθμός τῶν πρωτονίων, τῶν νετρονίων καί τῶν ἠλεκτρονίων πού ἀποτελοῦν τό σῶμα μας καί ἀντιστοιχοῦν περίπου στά 80-90 κιλά πού ζυγίζει ὁ καθένας μας– συγκεντρώθηκαν, σχηματίστηκαν καί δημιούργησαν ἐμᾶς. Ἡ πιθανότητα νά συμβεῖ αὐτό εἶναι ἀπίστευτα μικρή. Ἄρα, νά μήν πετάξουμε στά σκουπίδια αὐτό τό δῶρο. Ὁ Καμύ πίστευε ὅτι τό σύμπαν παραμένει σιωπηλό. Καί αὐτή εἶναι, βέβαια, ἡ ἀπογοήτευση τοῦ ἀνθρώπου. Τό σύμπαν δέν ἀσχολεῖται μέ τόν ἄνθρωπο. Ὁ ἄνθρωπος, ὅμως, θέλει νά ἔχει ἀπαντήσεις στά ἐρωτήματά του καί, ἐπειδή βρίσκεται μέσα στό σύμπαν, εἶναι σάν, κατά κάποιον τρόπο, νά περιμένει ἀπαντήσεις ἀπό αὐτό. Τό σύμπαν, ὅμως, δέν δίνει καμμία ἀπάντηση. Αὐτό, ὡστόσο, εἶναι καί μιά μορφή ἐλευθερίας, ἄν τό σκεφτεῖτε. Διότι ὁ καθένας μας πρέπει νά φτιάξει τόν δικό του σκοπό.

απόσπασμα από την συνέντευξη του Δημήτρη Νανόπουλου στην Κατερίνα Λυμπεροπούλου – διαβάστε ολόκληρη τη συνέντευξη στην εφημερίδα Εστία: 

https://www.estianews.gr/eidiseis-arthra/ὁ-meta-ἄnthropos-dimiourgima-tῆs-technitῆs-noimosynis/?fbclid=IwY2xjawTbNotleHRuA2FlbQIxMABzcnRjBmFwcF9pZBAyMjIwMzkxNzg4MjAwODkyAAEekddnDBoXiWmGe9p94ZZVwWpAe4MTGJHsjQr1ZOu6iirfRDG5SR6F2qDrPJE_aem_LMmdqKqOJ-Y1nVlUS4UJKA

Ξυλογραφία από άγνωστο καλλιτέχνη, που εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο βιβλίο του Camille Flammarion L’atmosphère métérologie populaire (1888). Ένας άνδρας γλιστρά πέρα από τον στερεό ουράνιο θόλο για να αντικρίσει το Εμπύρειο, τον μυστηριώδη κόσμο πέρα από τα άστρα, όπως τον φανταζόταν μεσαιωνική σκέψη. Περισσότερο από την εικόνα του Σύμπαντος, είναι μια εικόνα της ανθρώπινης ανάγκης να υπερβεί τα όριά της και να αναζητήσει τι υπάρχει πέρα από το «από δω μέχρι εκεί».

Το επεξεργάστηκε 3 ώρες πριν ο Δροσος Γεωργιος