Κοσμολογία

[Δροσος Γεωργιος]

Η NASA δημοσίευσε το νέο πανοραμικό χάρτη του Σύμπαντος (βίντεο)

Τα δεδομένα προέρχονται από διαστημικό τηλεσκόπιο και ρίχνουν φως σε διάφορα μυστηριώδη κοσμικά φαινόμενα.

Η NASA έδωσε στη δημοσιότητα έναν εντυπωσιακό νέο χάρτη του Σύμπαντος ο οποίος όπως αναφέρει η αμερικανική διαστημική υπηρεσία θα μπορούσε να βοηθήσει τους επιστήμονες να λύσουν ορισμένα από τα μακροχρόνια μυστήρια του Σύμπαντος.Ο χάρτης δημιουργήθηκε με το διαστημικό τηλεσκόπιο SPHEREx της NASA και αποτελεί τον πρώτο χάρτη ολόκληρου του ουρανού που προσομοιώνει την τρισδιάστατη εικόνα του οργάνου. Περιλαμβάνει καμένης κόκκινης απόχρωσης κοσμική σκόνη, ηλεκτρικά μπλε αέριο υδρογόνο, καθώς και λευκά, μπλε και πράσινα άστρα.Η πανοραμική αυτή εικόνα αποτυπώνει αυτά και δεκάδες ακόμη χρώματα χάρη στην ικανότητα του τηλεσκοπίου να ανιχνεύει υπέρυθρα μήκη κύματος του φωτός, τα οποία είναι αόρατα στο ανθρώπινο μάτι. Τα χρώματα επιτρέπουν στους αστρονόμους να μετρήσουν την απόσταση ανάμεσα στο τηλεσκόπιο και εκατοντάδες εκατομμύρια γαλαξίες ενώ η τρισδιάστατη απεικόνιση δείχνει πώς κατανέμονται αυτοί οι γαλαξίες στο Σύμπαν. Οι πιο κόκκινοι γαλαξίες βρίσκονται πιο μακριά, ενώ οι πιο κοντινοί εμφανίζονται πιο μπλε, καθώς το φως τεντώνεται ή συστέλλεται, σε ένα φαινόμενο γνωστό ως «ερυθρή μετατόπιση».Οι επιστήμονες θα χρησιμοποιήσουν αυτά τα δεδομένα, που συλλέγονται από την εκτόξευση του τηλεσκοπίου σε χαμηλή γήινη τροχιά τον Μάρτιο, για να μελετήσουν πώς έχουν αλλάξει οι γαλαξίες κατά τη διάρκεια της σχεδόν 14 δισεκατομμυρίων ετών ιστορίας του Σύμπαντος και ενδεχομένως να μάθουν περισσότερα για το πώς δημιουργήθηκαν βασικά συστατικά της ζωής στο γαλαξία μας.«Αν και δεν είναι ορατά στο ανθρώπινο μάτι, αυτά τα 102 υπέρυθρα μήκη κύματος φωτός είναι διαδεδομένα στο Σύμπαν και η παρατήρηση ολόκληρου του ουρανού με αυτόν τον τρόπο επιτρέπει στους επιστήμονες να απαντήσουν σε μεγάλα ερωτήματα», εξήγησε η NASA σε ανακοίνωσή της. «Μεταξύ αυτών είναι και το πώς ένα δραματικό γεγονός που συνέβη στο πρώτο δισεκατομμυριοστό του τρισεκατομμυριοστού του τρισεκατομμυριοστού του δευτερολέπτου μετά τη Μεγάλη Έκρηξη επηρέασε την τρισδιάστατη κατανομή εκατοντάδων εκατομμυρίων γαλαξιών στο Σύμπαν μας».

 

Το τηλεσκόπιο

Αν και το διαστημικό τηλεσκόπιο James Webb μπορεί επίσης να παρατηρεί στο υπέρυθρο φως, το πεδίο κάλυψής του είναι χιλιάδες φορές μικρότερο. Μέχρι σήμερα καμία αποστολή δεν έχει χαρτογραφήσει ολόκληρο τον ουρανό σε τόσα πολλά χρώματα όσα το SPHEREx. Το τηλεσκόπιο SPHEREx, γνωστό και ως «Spectro Photometer for the History of the Universe, Epoch of Reionization and Ices Explorer» βρίσκεται σε τροχιά περίπου 640 χιλιόμετρα πάνω από τη Γη. Περιφέρεται γύρω από τον πλανήτη περίπου 14,5 φορές την ημέρα, λαμβάνοντας περίπου 3.600 εικόνες κατά μήκος μιας κυκλικής λωρίδας του ουρανού και μετατοπίζοντας συνεχώς το πεδίο του για να καταγράψει ολόκληρο τον ουρανό σε 360 μοίρες.Κατά τη διάρκεια της διετούς αποστολής του, θα ολοκληρώσει ακόμη τρεις πλήρεις σαρώσεις του ουρανού, συλλέγοντας δεδομένα για περισσότερους από 450 εκατομμύρια γαλαξίες και πάνω από 100 εκατομμύρια άστρα στο γαλαξια μας.«Το SPHEREx είναι μια μεσαίου μεγέθους αποστολή αστροφυσικής που προσφέρει επιστήμη μεγάλης κλίμακας» δήλωσε ο διευθυντής του Εργαστηρίου Αεριώθησης (Jet Propulsion Laboratory) της NASA, Ντέιβ Γκάλαχερ. «Είναι ένα εντυπωσιακό παράδειγμα του πώς μετατρέπουμε τολμηρές ιδέες σε πραγματικότητα και, κάνοντάς το αυτό, απελευθερώνουμε τεράστιες δυνατότητες ανακαλύψεων».

Η νέα πανοραμική εικόνα του Σύμπαντος.

 

https://www.naftemporiki.gr/techscience/2048838/i-nasa-dimosieyse-to-neo-panoramiko-charti-toy-sympantos-vinteo/

 

 

Το επεξεργάστηκε Δεκέμβριος 26, 2025 ο Δροσος Γεωργιος

[Δροσος Γεωργιος]

Η ζωή λίγα δευτερόλεπτα μετά την Μεγάλη Έκρηξη.

Η ζωή εμφανίστηκε στη Γη εδώ και περίπου 4 δισεκατομμύρια χρόνια. Αυτό ισοδυναμεί σχεδόν με το ένα τρίτο της ηλικίας του σύμπαντος (13,77 δισεκατομμύρια χρόνια). Είναι προφανές ότι εφόσον η ζωή εμφανίστηκε στη Γη, θα μπορούσε να είχε εμφανιστεί οπουδήποτε. Κι αν θεωρήσουμε ευρύτερους ορισμούς της ζωής, θα ήταν δυνατή η εμφάνιση κάποιου είδους ζωής ακόμα και λίγα δευτερόλεπτα μετά την Μεγάλη Έκρηξη.Για να εξερευνήσουμε την εμφάνιση και την προέλευση της ζωής, πρέπει πρώτα να την ορίσουμε. Υπάρχουν πάνω από 200 δημοσιευμένοι ορισμοί, γεγονός που δείχνει πόσο δύσκολο είναι να αντιμετωπιστεί αυτή η έννοια. Για παράδειγμα, είναι ζωντανοί οι ιοί; Αναπαράγονται, αλλά χρειάζονται έναν ξενιστή για να το κάνουν. Τι ισχύει για τα πράιον (prions), τις παθογόνες πρωτεϊνικές δομές; Οι συζητήσεις συνεχίζουν να στροβιλίζονται για τη γραμμή μεταξύ ζωής και μη ζωής. Αλλά για τους σκοπούς μας, μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε έναν εξαιρετικά ευρύ, αλλά πολύ χρήσιμο ορισμό: Η ζωή είναι όλα όσα υπόκεινται στη δαρβινική εξέλιξη.Σύμφωνα με τον παραπάνω ορισμό, η ζωή στη Γη προέκυψε πριν από τουλάχιστον 3,7 δισεκατομμύρια χρόνια. Μέχρι τότε, οι μικροσκοπικοί οργανισμοί ήταν ήδη αρκετά εξελιγμένοι ώστε να αφήνουν πίσω τους ίχνη των δραστηριοτήτων τους που παραμένουν μέχρι σήμερα. Αυτοί οι οργανισμοί έμοιαζαν πολύ με τους σύγχρονους: Χρησιμοποιούσαν το DNA για την αποθήκευση πληροφοριών, το RNA για να μεταγράψει αυτές τις πληροφορίες σε πρωτεΐνες και τις πρωτεΐνες να αλληλεπιδράσουν με το περιβάλλον και να δημιουργηθούν αντίγραφα του DNA. Αυτός ο συνδυασμός τριών κατευθύνσεων επιτρέπει σε αυτές τις ομάδες χημικών ουσιών να βιώσουν τη δαρβινική εξέλιξη.Αλλά αυτά τα μικρόβια δεν έπεσαν απλώς από τον ουρανό. αλλά εξελίχθηκαν από κάτι. Κι αν η ζωή είναι κάτι που εξελίσσεται, τότε θάπρεπε να προϋπήρχε μια απλούστερη εκδοχή ζωής που εμφανίστηκε νωρίτερα στο παρελθόν της Γης. Ορισμένες θεωρίες υποθέτουν ότι τα πρώτα αυτοαναπαραγόμενα μόρια, και ως εκ τούτου η απλούστερη δυνατή μορφή ζωής στη Γη, θα μπορούσε να είχε προκύψει όταν ψύχθηκαν οι ωκεανοί, πριν από 4 δισεκατομμύρια χρόνια.Και η Γη μπορεί να μην ήταν μόνη – ο Άρης και η Αφροδίτη είχαν παρόμοιες συνθήκες εκείνη την εποχή, οπότε αν η ζωή εμφανιζόταν εδώ, μπορεί να είχε εμφανιστεί και εκεί.

H πρώτη ζωή ανάμεσα στα άστρα

Αλλά ο ήλιος δεν ήταν το πρώτο άστρο όπου ξεκίνησε η σύντηξη του υδρογόνου. Και ο ίδιος είναι το προϊόν μιας μακράς σειράς άστρων προηγούμενων γενεών. Η ζωή όπως την ξέρουμε απαιτεί μερικά βασικά στοιχεία: υδρογόνο, οξυγόνο, άνθρακα, άζωτο και φώσφορο. Με εξαίρεση το υδρογόνο, το οποίο εμφανίστηκε τα πρώτα λεπτά μετά τη Μεγάλη Έκρηξη, όλα αυτά τα στοιχεία δημιουργούνται στο εσωτερικό των άστρων κατά τη διάρκεια του κύκλου ζωής τους. Έτσι, μετά από μία ή δύο γενιές άστρων που ζουν και πεθαίνουν, παράγοντας τα στοιχεία που εξαπλώνονται στον ευρύτερο γαλαξία, θα μπορούσε να εμφανιστεί ζωή στο σύμπαν, σαν αυτή που αναπτύχθηκε στη Γη.Αυτός ο προβληματισμός μας οδηγεί στην υπόθεση ότι η πιθανή πρώτη εμφάνιση της ζωής θα μπορούσε να έχει συμβεί πριν από 13 δισεκατομμύρια χρόνια. Αυτή η εποχή στην ιστορία του σύμπαντος είναι γνωστή ως κοσμική αυγή, όταν σχηματίστηκαν τα πρώτα άστρα. Οι αστρονόμοι δεν είναι ακριβώς σίγουροι πότε έλαβε χώρα αυτή η μετασχηματιστική εποχή, αλλά ήταν κάπου μεταξύ μερικών εκατοντάδων εκατομμυρίων ετών μετά τη Μεγάλη Έκρηξη. Με την εμφάνιση αυτών των άστρων, ήταν δυνατή και η δημιουργία των απαραίτητων στοιχείων για την ζωή.Έτσι, η ζωή όπως την ξέρουμε – χτισμένη σε αλυσίδες άνθρακα, χρησιμοποιώντας οξυγόνο για τη μεταφορά ενέργειας και βυθισμένη σε ένα λουτρό υγρού νερού – μπορεί να είναι πολύ, πολύ παλαιότερη από τη Γη. Ακόμη και άλλες υποθετικές μορφές ζωής που βασίζονται σε εξωτικές βιοχημείες απαιτούν ένα παρόμοιο μείγμα στοιχείων. Για παράδειγμα, κάποια εξωγήινη ζωή θα μπορούσε να χρησιμοποιεί πυρίτιο αντί για άνθρακα ως βασικό δομικό στοιχείο ή να χρησιμοποιεί μεθάνιο αντί για νερό ως διαλύτη. Aυτά τα στοιχεία πρέπει να προέρχονται από το κάπου, και αυτό κάπου βρίσκεται στους πυρήνες των άστρων. Χωρίς άστρα, δεν μπορείτε να έχετε ζωή με βάση τα χημικά στοιχεία της ζωής.

Η πρώτη ζωή στο σύμπαν (ιδέες για μυθιστορήματα επιστημονικής φαντασίας.

Αλλά ίσως είναι δυνατόν να έχουμε ζωή και χωρίς χημεία. Είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς πώς θα μπορούσαν να είναι τέτοιου είδους ζωντανά πλάσματα. Αλλά αν πάρουμε τον ευρύ μας ορισμό – ότι η ζωή είναι οτιδήποτε υπόκειται σε εξέλιξη – τότε δεν χρειάζονται χημικά στοιχεία για να δημιουργηθεί ζωή. Σίγουρα, η χημεία είναι ένας βολικός τρόπος αποθήκευσης πληροφοριών, ανταλλαγής ενέργειας και αλληλεπίδρασης με το περιβάλλον, αλλά υπάρχουν και άλλες θεωρητικές εναλλακτικές προτάσεις.Για παράδειγμα, το 95% του ενεργειακού περιεχομένου του σύμπαντος είναι άγνωστο στους φυσικούς – κυριολεκτικά βρίσκεται πέρα από τα γνωστά στοιχεία του περιοδικού πίνακα. Οι επιστήμονες δεν έχουν ιδέα από τι αποτελούνται αυτά τα μυστηριώδη συστατικά του σύμπαντος, γνωστά ως σκοτεινή ύλη και σκοτεινή ενέργεια.Ίσως υπάρχουν πρόσθετες δυνάμεις της φύσης που λειτουργούν μόνο με τη σκοτεινή ύλη και τη σκοτεινή ενέργεια. Ίσως υπάρχουν πολλά «είδη» σκοτεινής ύλης – ένας ολόκληρος «περιοδικός πίνακας με στοιχεία της σκοτεινής ύλης». Ποιός ξέρει τι αλληλεπιδράσεις και ποιά σκοτεινή χημεία εκτυλίσσεται στις τεράστιες εκτάσεις ανάμεσα στα άστρα; Η υποθετική «σκοτεινή ζωή» μπορεί να εμφανίστηκε στο εξαιρετικά πρώιμο σύμπαν, πολύ πριν από την εμφάνιση των πρώτων άστρων, τροφοδοτούμενη και μεσολαβούμενη από δυνάμεις που δεν καταλαβαίνουμε ακόμη.Οι δυνατότητες εμφάνισης αρχέγονης ζωής μπορεί να γίνουν ακόμα πιο περίεργες. Μερικοί φυσικοί έχουν υποθέσει ότι στις πρώτες στιγμές της Μεγάλης Έκρηξης, οι δυνάμεις της φύσης ήταν τόσο ακραίες και τόσο εξωτικές που θα μπορούσαν να υποστηρίξουν την ανάπτυξη πολύπλοκων δομών. Για παράδειγμα, αυτές οι δομές θα μπορούσαν να ήταν κοσμικές χορδές, οι οποίες είναι πτυχώσεις στο χωροχρόνο, αγκυρωμένες από μαγνητικά μονόπολα. Με επαρκή πολυπλοκότητα, αυτές οι δομές θα μπορούσαν να έχουν αποθηκευμένες πληροφορίες. Θα υπήρχε άφθονη διαθέσιμη ενέργεια και αυτές οι δομές θα μπορούσαν να αυτοαναπαραχθούν, επιτρέποντας τη Δαρβινική εξέλιξη.Οποιαδήποτε πλάσματα υπήρχαν σε αυτές τις συνθήκες θα είχαν ζήσει και πεθάνει εν ριπή οφθαλμού, ολόκληρη η ιστορία τους θα διαρκούσε λιγότερο από ένα δευτερόλεπτο – αλλά για αυτά θα ήταν μια ολόκληρη ζωή.

πηγή: https://www.space.com/life-possible-seconds-after-big-bang

Η θεμελιώδης μονάδα της ζωής, το κύτταρο.

Το «Μαύρο Σύννεφο» είναι ένα μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας που κυκλοφόρησε το 1957. Το έγραψε ο Fred Hoyle, ένας από τους σημαντικότερους αστροφυσικούς του 20ου αιώνα. Περιγράφει την προσέγγιση ενός τεράστιου αστρικού νέφους στο πλανητικό μας σύστημα που αρχικά, καλύπτει το φως του ήλιου προκαλώντας σκοτάδι, που έχει ως αποτέλεσμα τεράστιες καταστροφές στη γη. Το σύννεφο εμφανίζει κάποιες περίεργες ιδιότητες – για παράδειγμα όταν προσέγγιζε το πλανητικό μας σύστημα μείωσε την ταχύτητα του ή επέτρεπε συγκεκριμένα ραδιοφωνικά μήκη κύματος να το διαπεράσουν – και τελικά αποδεικνύεται ότι διαθέτει ανώτερη νοημοσύνη!! Οι επιστήμονες καταφέρνουν να έρθουν σε επικοινωνία μ’ αυτή την εξωτική μορφή ζωής και να «συζητήσουν» διάφορα θέματα… [Η οντολογία ενός εξωγήινου – Το «Μαύρο Σύννεφο» του Fred Hoyle].

https://physicsgg.me/2011/07/29/η-οντολογία-ενός-εξωγήινου-το-μαύρο-σ/

[Δροσος Γεωργιος]

Το σύμπαν σε τέσσερα γράμματα.

Το σύμπαν μέσα από τέσσερις σημαντικές φυσικές σταθερές (ταχύτητα φωτός c, σταθερά Planck ℏ, σταθερά παγκόσμιας έλξης G και κοσμολογική σταθερά Λ), των οποίων η παρουσία ή η απουσία διαμορφώνει ιδεατά την υφή της πραγματικότητας(*). 
Αυτοί οι σιωπηλοί αρχιτέκτονες γράφουν την ιστορία των πάντων, από την κβαντική βαρύτητα της κλίμακας Planck μέχρι το διαστελλόμενο σύμπαν de Sitter, από την μάζα του παρατηρήσιμου σύμπαντος μέχρι την μάζα του πρωτονίου. Ως αόρατοι ρυθμιστές καθορίζουν μήκη, χρόνους, μάζες και τον τρόπο που η φύση λειτουργεί σε διάφορες κλίμακες. Αναδεικνύουν μια όμορφη και κρυφή ενότητα στην δομή του κόσμου μας.

Το σύμπαν χωρίς το Λ

Αν θεωρήσουμε Λ=0 και συνδυάσουμε τις τρεις σταθερές που απομένουν c, ℏ και G, προκύπτει η διασημότερη κλίμακα: το μήκος Planck  , ο χρόνος Planck  και η μάζα Planck: .
Aυτές οι μονάδες έχουν ένα εξαιρετικό νόημα: ισούνται με το μέγεθος, τον χρόνο ημιζωής και την μάζα της μικρότερης δυνατής μαύρης τρύπας. Στο μήκος Planck  οι ιδέες του «εδώ» και «εκεί» διαλύονται – η κβαντομηχανική, η σχετικότητα και η βαρύτητα γίνονται αχώριστες. Το μήκος κύματος Compton ενός σωματιδίου με την μάζα Planck mP, λC=ℏ/(mP c), ισούται με την ακτίνα Schwarzschild, RS=2Gm/c2. Αυτό είναι το πεδίο του πολύ αρχέγονου σύμπαντος και της θερμοδυναμικής των μαύρων τρυπών, όπου ο Hawking έδειξε ότι οι μαύρες τρύπες μπορούσαν να ακτινοβολούν.

Το σύμπαν χωρίς το G

Αν μηδενίσουμε την σταθερά G του Νεύτωνα, από τις σταθερές ℏ, c και Λ προκύπτει ένας παράξενος κόσμος. Ένας κόσμος χωρίς βαρύτητα όπου οι μάζες δεν έλκονται μεταξύ τους. Όμως το Λ παραμένει δίνοντας στον κενό χώρο μια σταθερή καμπυλότητα. Οι φυσικές κλίμακες (μήκος και χρόνος) αυτού του σύμπαντος καθορίζονται από το Λ:  και  Αυτές οι τιμές αντιστοιχούν προσεγγιστικά στην ακτίνα Hubble και την ηλικία του πραγματικού παρατηρήσιμου σύμπαντός μας. Αλλά η πιο εντυπωσιακή μονάδα είναι η μάζα: . Σχεδόν μηδενική, αντιστοιχεί σε μήκος κύματος Compton που ισούται με την ακτίνα του ορίζοντα de Sitter  και στην μάζα του ελαφρύτερου κβαντικού σωματιδίου που μπορεί να χωρέσει μέσα σε αυτό το σύμπαν.

Το σύμπαν χωρίς το ℏ

Αν θεωρήσουμε ένα σύμπαν όπου η κβαντική σταθερά ℏ ισούται με μηδέν, διατηρώντας τα Λ, c και G, τότε προκύπτει ένας κόσμος που αγνοεί τα κβαντικά φαινόμενα. Ο κόσμος της καθαρά κλασικής κοσμολογίας. Οι μονάδες μήκους και χρόνου εξακολουθούν να εκφράζονται από το Λ:  και , αλλά η μάζα αλλάζει γιατί το G επέστρεψε: . Μπορείτε να μαντέψετε την τιμή της; Ισούται περίπου με 1053 kg. Αυτή η τιμή είναι η εκτιμώμενη συνολική μάζα του παρατηρήσιμου σύμπαν! Δεν είναι σύμπτωση. Τα Λ και G δίνουν μια κρίσιμη πυκνότητα . Η μάζα μέσα σε μια σφαίρα ακτίνας Λ−1/2 είναι τάξης του mo. Έτσι, σε αυτό το κλασικό όριο, το Λ ορίζει την κλίμακα για όλα τα πράγματα στο σύμπαν.
Υπάρχει και κάτι ακόμα. Η κλίμακα επιτάχυνσης αο στην Τροποποιημένη Νευτώνεια Δυναμική του Milgrom (MOND), που προτάθηκε για να εξηγήσει την περιστροφή των γαλαξιών χωρίς αναφορά στην σκοτεινή ύλη, προσεγγίζεται πολύ καλά από την σχέση αο=c2√Λ. Ίσως το όριο της Νευτώνειας δυναμικής να είναι μια αντανάκλαση της συνολικής γεωμετρίας του σύμπαντος, η οποία κυριαρχείται από την κοσμολογική σταθερά Λ.

O αδρονικός ψίθυρος 

Σε ένα μη σχετικιστικό σύμπαν η ταχύτητα του φωτός c θεωρείται άπειρη. Εδώ, το μήκος και ο χρόνος εξακολουθούν να καθορίζονται από το Λ, αλλά η κλίμακα της μάζας γίνεται: . Από την σχέση αυτή προκύπτει μια μάζα περίπου 10-27 kg, που αντιστοιχεί στην μάζα των πρωτονίων. Ο Weinberg το ανέφερε αυτό ως μια περίεργη διαστατική σύμπτωση. Αλλά εδώ, αναδύεται ως η κλίμακα μάζας για έναν μη σχετικιστικό κβαντικό κόσμο, σε έναν Λ-κόσμο. Πρόκειται για έναν υπαινιγμό ότι το Λ, η σταθερά του μακρόκοσμου, μπορεί να συνδέεται με την μάζα των δομικών στοιχείων της ύλης.

Ένας φορτισμένος επίλογος

Το 1881 G. J. Stoney, προσπαθώντας να ενοποιήσει την βαρύτητα με τον ηλεκτρομαγνητισμό, χρησιμοποίησε τις σταθερές G, c και e (=10−19 C, το στοιχειώδες ηλεκτρικό φορτίο), ορίζοντας τις μονάδες Stoney: ,  και . Οι μονάδες Stoney περιγράφουν έναν κόσμο στον οποίο υπάρχει βαρύτητα και ηλεκτρομαγνητισμός, αλλά αγνοούν πλήρως την κβαντική φύση της ύλης. Μας δείχνουν πού συναντώνται ο ηλεκτρομαγνητισμός και η βαρύτητα. O Planck αργότερα συμπεριέλαβε στις μονάδες Stoney την σταθερά ℏ, συνδέοντάς τες με τις μονάδες Planck διαμέσου της σταθεράς λεπτής υφής α=e2/(4πε0ℏc)≈1/137: (μονάδες Stoney)≈(μονάδες Planck)/137.

διαβάστε περισσότερες λεπτομέρειες: Pedro Bargueño, The Universe in four letters: a bedtime history –https://arxiv.org/abs/2512.21355

(*)
Η ταχύτητα του φωτός c≈300.000 km/sec είναι η μέγιστη ταχύτητα οποιουδήποτε αντικειμένου στο σύμπαν έχει πρωταγωνιστικό ρόλο στην θεωρία της σχετικότητας του Αϊνστάιν.
Η σταθερά του Πλανκ =h/2π, με h≈6,6·10-34 J·s. εμφανίζεται στην κβαντική θεωρία που περιγράφει τον μικρόκοσμο, π.χ. στην αρχή της αβεβαιότητας.
Η σταθερά της βαρύτητας G≈6,7·10-11 N·m2/kg2, εμφανίζεται στο νόμο της παγκόσμιας έλξης του Νεύτωνα, σύμφωνα με τον οποίο δύο μάζες έλκονται αμοιβαίως με δύναμη ανάλογη τόσο του γινομένου μαζών τους όσο και της βαρυτικής σταθεράς G και αντιστρόφως ανάλογη με το τετράγωνο της απόστασής τους.
Η κοσμολογική σταθερά Λ εισήχθη από τον Αϊνστάιν ως μια τροποποίηση στην γενική σχετικότητα ώστε να επιτύχει ένα στατικό σύμπαν, κατέληξε σήμερα να εκφράζει την σκοτεινή ενέργεια, στην οποία αποδίδεται η επιταχυνόμενη διαστολή του σύμπαντος.