Βιοποικιλοτητα

[Δροσος Γεωργιος]

Ανακαλύφθηκε άγνωστο είδος αρκουδόσκυλων.

Συνδύαζε χαρακτηριστικά τόσο των σύγχρονων αρκούδων όσο και των σκύλων.

Παλαιοντολόγοι εντόπισαν απολιθώματα από ένα μέχρι σήμερα άγνωστο είδος αμφικυονιδών, μιας εξαφανισμένης οικογένειας σαρκοφάγων θηλαστικών που είναι γνωστά ως «αρκουδόσκυλα». Τα απολιθώματα ανακαλύφθηκαν σε μια πλούσια παλαιοντολογική θέση στη λεκάνη Vallès-Penedès κοντά στη Βαρκελώνη.Το νέο είδος ονομάστηκε Paludocyon moyasolai και έζησε κατά τη Μέση Μειόκαινο περίοδο, περίπου πριν από 15,9 εκατομμύρια χρόνια, σε ένα θερμό και δασώδες περιβάλλον με ρηχές λίμνες. Το ζώο συνδύαζε χαρακτηριστικά τόσο των σύγχρονων αρκούδων όσο και των σκύλων χωρίς όμως να ανήκει σε κάποιο από τα δύο ζώα.Ο Δρ. Χόρχε Μοράλες από το Εθνικό Μουσείο Φυσικών Επιστημών της Ισπανίας και οι συνεργάτες του εξήγησαν ότι οι αμφικυονίδες αποτελούσαν σημαντικό τμήμα των κοινοτήτων σαρκοφάγων θηλαστικών στη Βόρεια Αμερική και την Ευρασία κατά μεγάλο μέρος του Καινοζωικού Αιώνα.Στην Αφρική τα αρχαιότερα γνωστά απολιθώματα της οικογένειας χρονολογούνται από την Πρώιμη Μειόκαινο περίοδο ενώ τα τελευταία ίχνη τους εμφανίζονται στο τέλος της Ύστερης Μειοκαίνου.

Η ανακάλυψη

Πρόσφατες μελέτες υποστηρίζουν ότι η οικογένεια αμφικυωνιδών προήλθε από τη Βόρεια Αμερική κάτι που ενισχύεται από το πλουσιότερο και πληρέστερο παλαιογενές αρχείο απολιθωμάτων της περιοχής σε σύγκριση με τη Δυτική Ευρώπη και την Ασία.Οι ερευνητές ανακάλυψαν δύο δείγματα του Paludocyon moyasolai στη θέση els Casots της λεκάνης Vallès-Penedès. Τα απολιθώματα περιλαμβάνουν ένα συμπιεσμένο αλλά καλά διατηρημένο τμήμα κρανίου με τα περισσότερα δόντια του άθικτα καθώς και έναν απομονωμένο κάτω γομφίο που βρέθηκε ξεχωριστά. Τα ευρήματα φυλάσσονται σήμερα στο Καταλανικό Ινστιτούτο Παλαιοντολογίας Miquel Crusafont στην πόλη Σαμπαντέλ της Ισπανίας.Σύμφωνα με τους επιστήμονες το νέο είδος διαφέρει από τους στενότερους συγγενείς του λόγω των ασυνήθιστων αναλογιών των γομφίων του. Συγκεκριμένα ο δεύτερος άνω γομφίος ήταν πλατύτερος από τον πρώτο ενώ ο τρίτος άνω γομφίος ήταν εξαιρετικά μεγάλος και ιδιαίτερα ανεπτυγμένος.Αυτά τα χαρακτηριστικά δεν έχουν παρατηρηθεί σε άλλα γνωστά είδη του γένους Paludocyon. Για να προσδιορίσουν τη θέση του νέου είδους στο εξελικτικό δέντρο οι ερευνητές συνέκριναν τα δόντια του με εκείνα συγγενικών ειδών από την Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι το Paludocyon moyasolai αποτελεί τον αρχαιότερο και πιο πρωτόγονο γνωστό εκπρόσωπο του γένους Paludocyon.

Το εξελικτικό δέντρο

Η μελέτη υποστηρίζει επίσης ότι το παλαιότερα αναγνωρισμένο γένος Cynelos δεν αποτελεί μια φυσική εξελικτική ομάδα καθώς τα μέλη του δεν προέρχονται όλα από έναν αποκλειστικό κοινό πρόγονο.Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν τρία είδη της Βόρειας Αμερικής που σήμερα ταξινομούνται στο γένος Cynelos. Η ανάλυση δείχνει ότι είναι πιο στενά συγγενικά με το Paludocyon παρά με τα ευρωπαϊκά είδη Cynelos, όμως η ακριβής ταξινόμησή τους παραμένει αβέβαιη.Οι επιστήμονες εκτιμούν ότι τα βορειοαμερικανικά αυτά είδη ίσως εξελίχθηκαν ανεξάρτητα από τα ευρωπαϊκά πιθανώς προερχόμενα είτε από ασιατικούς προγόνους είτε από ενδημικές γραμμές της Βόρειας Αμερικής.Όπως καταλήγουν οι ερευνητές: «Η φυλογενετική ανάλυση δείχνει ότι το γένος Cynelos είναι παραφυλετικό, ενώ επιβεβαιώνει ότι το Paludocyon αποτελεί μια μονοφυλετική ομάδα, με το νέο είδος να αντιπροσωπεύει το αρχαιότερο μέλος της. Τα αποτελέσματα δικαιολογούν την ταξινόμηση των ευρωπαϊκών ειδών Cynelos και του γένους Paludocyon ως ξεχωριστών γενών».

Καλλιτεχνική απεικόνιση του αρκουδόσκυλου που ζούσε στην Ισπανία.

https://www.naftemporiki.gr/techscience/2123236/anakalyfthike-agnosto-eidos-arkoydoskylon/

 

 

 

 

Το υπόγειο δίκτυο μυκήτων της Γης μπορεί να «γεμίσει» το γαλαξία μας.

Αν εκτεινόταν σε ευθεία γραμμή θα κάλυπτε το 10% του Γαλαξία.

Το υπόγειο δίκτυο μυκήτων της Γης είναι τόσο τεράστιο ώστε αν εκτεινόταν σε ευθεία γραμμή στο διάστημα θα κάλυπτε περίπου το 10% του πλάτους του γαλαξία μας σύμφωνα με νέα μελέτη.Αυτές οι υπόγειες δομές γνωστές ως αρβουσκουλικοί μυκορριζικοί μύκητες είναι μικροσκοπικοί, υποχρεωτικά συμβιωτικοί οργανισμοί που ζουν στο έδαφος και συνδέονται με τις ρίζες του 80% περίπου των φυτών. Οι μύκητες αυτοί συνεργάζονται με τα περισσότερα χερσαία φυτά του πλανήτη παρέχοντάς τους άζωτο και φώσφορο με αντάλλαγμα τον άνθρακα που παράγουν. Ο πρώτος παγκόσμιος χάρτης αυτού του δικτύου αποκάλυψε τώρα πού βρίσκονται οι μεγαλύτερες συγκεντρώσεις των πολύπλοκων διακλαδώσεών τους.Σε ορισμένα λιβάδια, ιδιαίτερα σε υψίπεδα ή σε πλημμυρισμένες περιοχές τα πρώτα 15 εκατοστά του εδάφους είναι εξαιρετικά πλούσια σε μύκητες φιλοξενώντας περίπου το 40% της παγκόσμιας μυκητιακής βιομάζας. Το εύρημα αυτό υπογραμμίζει ότι τα αδιατάρακτα φυσικά λιβάδια αποτελούν σημαντικές και αξιόπιστες δεξαμενές αποθήκευσης άνθρακα.«Αυτό είναι το πιο πυκνό μυκητιακό δάσος στη Γη και βρίσκεται κάτω από τα φυσικά λιβάδια. Αλλάζει τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε την κατανομή της ζωής στον πλανήτη» δήλωσε ο επικεφαλής συγγραφέας της μελέτης, Τζάστιν Στιούαρτ, εξελικτικός βιολόγος στον οργανισμό Society for the Protection of Underground Networks.Ο ίδιος εξέφρασε την ελπίδα ότι τα νέα δεδομένα θα ενισχύσουν τις προσπάθειες προστασίας αυτών των οικοσυστημάτων καθώς τα φυσικά λιβάδια εξαφανίζονται με ταχείς ρυθμούς. Όπως σημείωσε είναι πολύ πιο εύκολο να μετατραπεί ένα λιβάδι σε γεωργική έκταση απ’ ό,τι να αποψιλωθεί ένα δάσος.Ο χάρτης έδειξε επίσης ότι ορισμένες γεωργικές πρακτικές καταστρέφουν σε μεγάλο βαθμό αυτό το υπόγειο δίκτυο, καθώς τα ανώτερα στρώματα του εδάφους στις καλλιεργούμενες εκτάσεις εμφανίζουν κατά μέσο όρο περίπου 50% μικρότερη πυκνότητα μυκητιακών νηματίων.

Πως λειτουργούν

Οι αρβουσκουλικοί μυκορριζικοί μύκητες αποτελούνται από μικροσκοπικά διακλαδιζόμενα νήματα τα οποία σχηματίζουν ένα σύστημα μεταφοράς θρεπτικών στοιχείων και άνθρακα ανάμεσα στους μύκητες και τα φυτά. Μέσω αυτής της διαδικασίας απορροφούν τεράστιες ποσότητες διοξειδίου του άνθρακα. Εκτιμάται ότι δεσμεύουν περίπου 3,9 δισεκατομμύρια τόνους ισοδύναμου διοξειδίου του άνθρακα ετησίως ποσότητα που αντιστοιχεί περίπου στο 11% των παγκόσμιων εκπομπών από ορυκτά καύσιμα το 2021.Παρά τη σημασία τους μέχρι σήμερα δεν υπήρχε σαφής εικόνα για την παγκόσμια κατανομή τους.Για τη δημιουργία του πρώτου παγκόσμιου χάρτη οι ερευνητές συγκέντρωσαν δεδομένα από 16.669 δείγματα εδάφους που προέρχονταν από 322 προηγούμενες μελέτες. Τα δείγματα κάλυπταν όλες τις ηπείρους και εννέα διαφορετικά βιοκλίματα.Στη συνέχεια χρησιμοποίησαν τεχνητή νοημοσύνη για να προβλέψουν την πυκνότητα των μυκητιακών δικτύων σε κάθε τετραγωνικό χιλιόμετρο του επιφανειακού εδάφους, λαμβάνοντας υπόψη το κλίμα, τη χημική σύσταση του εδάφους, τη βλάστηση και τα διαθέσιμα δεδομένα για τα μυκητιακά νήματα.

Τα ευρήματα

Η ανάλυση έδειξε ότι η μέση πυκνότητα των υφών στο επιφανειακό έδαφος ανέρχεται σε περίπου 4,4 μέτρα ανά κυβικό εκατοστό. Αν όλα αυτά τα νήματα τοποθετούνταν σε μία ευθεία γραμμή, το συνολικό τους μήκος θα έφθανε τα 110 τετράκις εκατομμύρια χιλιόμετρα σχεδόν ένα δισεκατομμύριο φορές η απόσταση Γης-Ήλιου και περίπου το 10% του πλάτους του Γαλαξία.Τα φυσικά λιβάδια παρουσίασαν τη μεγαλύτερη πυκνότητα, περίπου 6,6 μέτρα ανά κυβικό εκατοστό, ενώ οι καλλιεργούμενες δενδρώδεις εκτάσεις τη χαμηλότερη, περίπου 3,8 μέτρα ανά κυβικό εκατοστό.Οι ερευνητές δεν κατάφεραν να προσδιορίσουν ποιες συγκεκριμένες γεωργικές πρακτικές προκαλούν τη μεγαλύτερη ζημιά, ωστόσο εκτιμούν ότι η χρήση μυκητοκτόνων και λιπασμάτων πλούσιων σε φώσφορο και άζωτο πιθανώς συμβάλλει στη μείωση της πυκνότητας των μυκήτων.Ορισμένες περιοχές, όπως τα τροπικά δάση και οι έρημοι, παραμένουν ανεπαρκώς μελετημένες και απαιτούν περισσότερα δείγματα για τη βελτίωση της ακρίβειας του χάρτη. Οι επιστήμονες εκτιμούν ότι μέσα στα επόμενα πέντε χρόνια θα έχουν συλλεχθεί αρκετά νέα δεδομένα ώστε να δημιουργηθεί μια ακόμη πιο ολοκληρωμένη εικόνα.Ειδικοί που δεν συμμετείχαν στην έρευνα χαρακτήρισαν τη μελέτη ορόσημο για την κατανόηση της βιοποικιλότητας, της γεωργίας και της αντιμετώπισης της κλιματικής αλλαγής.Παράλληλα, ο νέος χάρτης ανοίγει τον δρόμο για τη μελέτη του ρόλου αυτών των τεράστιων υπόγειων δικτύων στην ανθεκτικότητα των φυτών απέναντι στην ξηρασία και τις ασθένειες. Οι επιστήμονες τονίζουν ότι, εκτός από την ποσότητα των ζωντανών μυκητιακών νηματίων είναι εξίσου σημαντικό να κατανοήσουμε πόσο γρήγορα αναπτύσσονται, πεθαίνουν και συμβάλλουν στη μακροχρόνια αποθήκευση άνθρακα στο έδαφος.

https://www.naftemporiki.gr/techscience/2123165/to-ypogeio-diktyo-mykiton-tis-gis-mporei-na-gemisei-to-galaxia-mas/

[Δροσος Γεωργιος]

Κοζάνη: Αρκουδάκι βρέθηκε νεκρό με τρεις σφαίρες στο κεφάλι

Όπως τονίζει η «Καλλιστώ», η θανάτωση ή ο τραυματισμός αρκούδας είναι μια παράνομη πράξη, η οποία διώκεται ποινικά.

Αρσενικό αρκουδάκι 2,5 ετών πυροβολήθηκε και θανατώθηκε στο Πυλωρί του Δήμου Βοΐου Κοζάνης, όπως αναφέρει σε ανακοίνωσή της η Περιβαλλοντική οργάνωση «Καλλιστώ».Το αρκουδάκι βρέθηκε νεκρό με τρεις σφαίρες στο κεφάλι. Σύμφωνα με την οργάνωση, «για το απάνθρωπο περιστατικό ενημερώθηκε το Δασαρχείο Τσοτυλίου από κάτοικο της περιοχής, και εν συνεχεία ενημερώθηκε η Ομάδα Άμεσης Επέμβασης για την Αρκούδα της Περιβαλλοντικής Οργάνωσης “Καλλιστώ”, καθώς και κτηνίατρος δημόσιας υπηρεσίας της περιοχής, οι οποίοι και βρέθηκαν άμεσα στην περιοχή».

Έρευνα για το περιστατικό

Μετά τη νεκροψία του κτηνιάτρου και υπό τον συντονισμό του Δασαρχείου έγινε ταφή στο άτυχο αρκουδάκι, ενώ θα ακολουθήσει η σχετική έρευνα για το περιστατικό από το Δασαρχείο Τσοτυλίου.Όπως τονίζει η «Καλλιστώ», η θανάτωση ή ο τραυματισμός αρκούδας είναι μια παράνομη πράξη, η οποία διώκεται ποινικά. «Δυστυχώς, δεν είναι η πρώτη φορά που αρκούδα θανατώνεται παρανόμως από άνθρωπο. Η λαθροθηρία εξακολουθεί να αποτελεί μείζον πρόβλημα και απειλεί, διαχρονικά, προστατευόμενα από τη νομοθεσία είδη, όπως η αρκούδα» επισημαίνει.Η αρκούδα στην Ελλάδα είναι ένα απόλυτα προστατευόμενο είδος, σύμφωνα με την ελληνική και τη διεθνή νομοθεσία. Το είδος, καθώς και ο βιότοπός του, προστατεύονται από το Δασικό Κώδικα, αλλά και από την Οδηγία για τους Οικοτόπους (92/43/ΕΕ), τη συνθήκη της Βέρνης και τη συνθήκη της Ουάσινγκτον (CITES). Σύμφωνα με το Κόκκινο Βιβλίο των απειλούμενων ζώων της Ελλάδας (2009), η αρκούδα ταξινομείται στα Κινδυνεύοντα Είδη.

Τι πρέπει να κάνουν οι πολίτες αν διαπιστώσουν την παρουσία αρκούδας κοντά σε κατοικημένες περιοχές

Όπως σημειώνει η «Καλλιστώ», οι πολίτες που διαπιστώνουν την παρουσία αρκούδας κοντά σε κατοικημένες περιοχές ή σε ανθρώπινη δραστηριότητα καλούνται να ενημερώσουν τις αρμόδιες Αρχές, όπως το Δασαρχείο ή την Αστυνομία, και εφόσον απαιτείται θα ενεργοποιηθεί το πρωτόκολλο που προβλέπεται για τις Ομάδες Άμεσης Επέμβασης.«Τα περιστατικά προσέγγισης αρκούδων σε κατοικημένες περιοχές της Δυτικής Μακεδονίας απαιτούν συντονισμένη δράση από τις αρμόδιες Αρχές. Σε καμία περίπτωση όμως δεν μπορούν να δικαιολογήσουν την παράνομη και απάνθρωπη πράξη της θανάτωσης αρκούδων» αναφέρει και τονίζει «την ανάγκη άμεσης και συνεπούς εφαρμογής από την Πολιτεία ενός συγκροτημένου σχεδίου δράσης, για την προστασία τόσο της ανθρώπινης ζωής και δραστηριότητας, όσο και του αυστηρά προστατευόμενου είδους της αρκούδας».

https://www.naftemporiki.gr/green/wildlife/2123393/kozani-arkoydaki-vrethike-nekro-me-treis-sfaires-sto-kefali/

[Δροσος Γεωργιος]

Ένας κυκλώνας σπρώχνει το σπανιότερο είδος μεγάλων πιθήκων στην εξαφάνιση.

Το ακραίο καιρικό φαινόμενο εξόντωσε σε λίγα 24ωρα σημαντικό αριθμό του μικρού πληθυσμού αυτού του είδους.Ένας και μόνο κυκλώνας ο οποίος ενισχύθηκε από την κλιματική αλλαγή σκότωσε το 7% των ουρακοτάγκων Τάπανούλι, των σπανιότερων μεγάλων πιθήκων στον κόσμο, μέσα σε μόλις τέσσερις ημέρες πέρυσι σύμφωνα με νέα έρευνα.Η μελέτη δείχνει ότι «τα ακραία καιρικά φαινόμενα που προκαλούνται από την κλιματική αλλαγή αποτελούν μια άμεση και καταστροφική απειλή για τον σπανιότερο μεγάλο πίθηκο του πλανήτη» αναφέρουν οι ερευνητές.Οι ουρακοτάγκοι Τάπανούλι (Pongo tapanuliensis) ζουν στο δάσος Μπατάνγκ Τορού στη βόρεια Σουμάτρα της Ινδονησίας. Εξαιτίας της καταστροφής των οικοτόπων τους το είδος βρισκόταν ήδη στα πρόθυρα της εξαφάνισης. Το 2019 ο συνολικός πληθυσμός τους ανερχόταν σε μόλις 767 άτομα εκ των οποίων τα 581 ζούσαν στο δυτικό τμήμα του δάσους.Στη συνέχεια εμφανίστηκε ο κυκλώνας Senyar. Κατά τη διάρκεια τεσσάρων ημερών τον Νοέμβριο του 2025 ο εξαιρετικά καταστροφικός τροπικός κυκλώνας προκάλεσε ακραίες βροχοπτώσεις και εκτεταμένες κατολισθήσεις στη δυτική περιοχή του δάσους με αποτέλεσμα να πεθάνουν περίπου 58 ουρακοτάγκοι Ταπανούλι.Τα ζώα έχασαν τη ζωή τους από πνιγμό, ασφυξία κάτω από κατολισθήσεις ή τραυματισμούς από την πτώση δέντρων, σύμφωνα με τη μελέτη που δημοσιεύθηκε στην επιθεώρηση «Current Biology».Η απώλεια αυτή αντιστοιχεί στο 11% του πληθυσμού της δυτικής περιοχής και περίπου στο 7% του συνολικού πληθυσμού του είδους. «Είναι εξαιρετικά ανησυχητικό για το μέλλον αυτού του πιθήκου», δήλωσε ο συν-συγγραφέας της μελέτης Σερτζ Γουίτς  καθηγητής βιολογίας πρωτευόντων στο Πανεπιστήμιο Liverpool John Moores του Ηνωμένου Βασιλείου.

Οι σπανιότεροι μεγάλοι πίθηκοι

Οι αποκαλούμενοι «μεγάλοι πίθηκοι» είναι τα μεγαλύτερα και πιο εξελιγμένα μέλη της υπεροικογένειας Ανθρωποειδή (Hominoidea) στην οποία ανήκει και ο σύγχρονος άνθρωπος δηλαδή εμείς. Εκτός από τον άνθρωπο η ομάδα των μεγάλων πιθήκων περιλαμβάνει τέσσερα γένη: το χιμπατζή, το μπονόμπο, το γορίλα και τον ουρακοτάγκο. Πρόκειται για εξαιρετικά ευφυή είδη, με πολύπλοκες κοινωνικές δομές και ικανότητα χρήσης εργαλείων.Οι ουρακοτάγκοι Τάπανούλι αναγνωρίστηκαν ως ξεχωριστό είδος το 2017 διακρινόμενοι από τους ουρακοτάγκους της Βόρνεο (P. pygmaeus) και της Σουμάτρας (P. abelii). Έτσι αποτελούν το πιο πρόσφατα αναγνωρισμένο αλλά και το σπανιότερο είδος μεγάλου πιθήκου.Οι ουρακοτάγκοι είναι ιδιαίτερα ευάλωτοι στις περιβαλλοντικές διαταραχές λόγω του αργού ρυθμού αναπαραγωγής τους, καθώς μεσολαβούν περίπου έξι έως εννέα χρόνια μεταξύ δύο γεννήσεων. Παράλληλα, εξαρτώνται σε μεγάλο βαθμό από τη δασική κάλυψη για την επιβίωσή τους.Στη νέα ανάλυση, οι ερευνητές συνδύασαν δορυφορικές εικόνες πριν και μετά τον κυκλώνα με εκτιμήσεις πυκνότητας του πληθυσμού των ουρακοτάγκων, προκειμένου να αξιολογήσουν τις επιπτώσεις των πλημμυρών και των κατολισθήσεων.Πριν από τον κυκλώνα, το 99,3% του δυτικού τμήματος του δάσους Μπατάνγκ Τορού ήταν καλυμμένο από δέντρα. Μετά την άφιξη της καταιγίδας, έπεσαν 556 χιλιοστά βροχής μέσα σε τέσσερις ημέρες, προκαλώντας κατολισθήσεις σε περίπου 8.303 εκτάρια οικοτόπου των ουρακοτάγκων Τάπανούλι. Οι επιστήμονες εντόπισαν περισσότερα από 50.000 σημάδια καταστροφής στο δασικό τοπίο. Η απώλεια αυτή αποδείχθηκε καταστροφική για τους ουρακοτάγκους.«Δεδομένου του πολύ μεγάλου αριθμού κατολισθήσεων που προκάλεσαν κατάρρευση της βλάστησης και μεταφορά συντριμμιών στα υδάτινα δίκτυα, καθώς και των περιορισμένων δυνατοτήτων διαφυγής μέσω των δέντρων, θεωρούμε πιθανό ότι οι θάνατοι προήλθαν από καταπλάκωση, τραυματισμούς ή επακόλουθο πνιγμό», ανέφεραν οι συγγραφείς.Οι ερευνητές τονίζουν ότι και οι μακροπρόθεσμες συνέπειες θα είναι σοβαρές. Η καταστροφή του επιφανειακού εδάφους επηρεάζει την τροφή των επιζώντων ουρακοτάγκων, καθώς το έδαφος φιλοξενεί πυκνά δίκτυα μυκήτων που υποστηρίζουν την ανάπτυξη των φυτών. Θα χρειαστεί χρόνος μέχρι να επανέλθουν τα φρούτα και τα φύλλα από τα οποία εξαρτώνται.

Το φαινόμενο

Η ερευνητική ομάδα World Weather Attribution κατέληξε ότι ο κυκλώνας Senyar ενισχύθηκε από έναν συνδυασμό ανθρωπογενούς κλιματικής αλλαγής, του αρνητικού Διπόλου του Ινδικού Ωκεανού και της Λα Νίνια, της ψυχρής φάσης του κλιματικού κύκλου Ελ Νίνιο – Νότιας Ταλάντωσης.Η κλιματική αλλαγή αναμένεται να αυξήσει τη συχνότητα και την ένταση των έντονων βροχοπτώσεων παγκοσμίως, συμπεριλαμβανομένης της Ινδονησίας. Παράλληλα, η επιστροφή του Ελ Νίνιο εκτιμάται ότι θα ενισχύσει περαιτέρω τα ακραία καιρικά φαινόμενα.Αξιωματούχοι της NOAA ανέφεραν σε ενημέρωση της 11ης Ιουνίου ότι το τρέχον Ελ Νίνιο ενδέχεται να συγκαταλέγεται μεταξύ των ισχυρότερων που έχουν καταγραφεί από το 1950. «Οι συνθήκες του Ελ Νίνιο θα τροφοδοτήσουν ακόμη περισσότερο έναν ήδη θερμαινόμενο κόσμο», δήλωσε ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ Αντόνιο Γκουτέρες. «Ο κόσμος πρέπει να αντιμετωπίσει αυτή την εξέλιξη ως την επείγουσα προειδοποίηση για το κλίμα που πραγματικά είναι».

Στη φωτογραφία πίθηκοι Tapanuli.

https://www.naftemporiki.gr/techscience/2123859/enas-kyklonas-esproxe-to-spaniotero-eidos-megalon-pithikon-stin-exafanisi/

[Δροσος Γεωργιος]

Λαγοκέφαλος: Το τοξικό ψάρι που εξαπλώνεται στις ελληνικές θάλασσες – Τι πρέπει να κάνετε αν σας δαγκώσει.

Από την Κρήτη και τα Δωδεκάνησα έως τον Σαρωνικό και την Εύβοια, ο λαγοκέφαλος έχει πάψει να είναι ένα σπάνιο φαινόμενο. Η παρουσία του συνδέεται με κινδύνους για την ανθρώπινη υγεία, μεγάλες ζημιές στην αλιεία και σοβαρές επιπτώσεις στα θαλάσσια οικοσυστήματα.Δεν είναι πλέον μια σπάνια είδηση από κάποιο απομακρυσμένο νησί του Αιγαίου. Ο λαγοκέφαλος έχει μετατραπεί σε μόνιμο κάτοικο των ελληνικών θαλασσών και η παρουσία του απασχολεί ολοένα και περισσότερο ψαράδες, λουόμενους, επιστήμονες και τοπικές κοινωνίες.Το ψάρι με την επιστημονική ονομασία Lagocephalus sceleratus θεωρείται ένα από τα πιο επιτυχημένα ξενικά είδη που έχουν εισβάλει στη Μεσόγειο. Προερχόμενο από τον τροπικό Ινδο-Ειρηνικό Ωκεανό, πέρασε στη Μεσόγειο μέσω της Διώρυγας του Σουέζ και εξαπλώθηκε με ταχύτατους ρυθμούς στις ελληνικές θάλασσες.Σήμερα, οι ειδικοί προειδοποιούν ότι το πρόβλημα δεν αφορά μόνο την αλιεία. Ο λαγοκέφαλος συνδέεται με σοβαρούς κινδύνους για τη δημόσια υγεία, ενώ η παρουσία του μεταβάλλει τις ισορροπίες των θαλάσσιων οικοσυστημάτων.

Από τη Διώρυγα του Σουέζ στο Αιγαίο

Ο λαγοκέφαλος αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα «Λεσσεψιανού μετανάστη», δηλαδή είδους που μετακινήθηκε από την Ερυθρά Θάλασσα στη Μεσόγειο μέσω της Διώρυγας του Σουέζ.Η πρώτη εμφάνισή του στις ελληνικές θάλασσες καταγράφηκε στις αρχές της δεκαετίας του 2000. Μέσα σε λίγα χρόνια εξαπλώθηκε σε ολόκληρη την ανατολική Μεσόγειο και πλέον έχει εγκατασταθεί μόνιμα σε πολλές περιοχές της χώρας.Αρχικά η παρουσία του ήταν ιδιαίτερα έντονη στην Κρήτη και στα Δωδεκάνησα. Σήμερα όμως οι αναφορές έχουν επεκταθεί σημαντικά βορειότερα.Η παρουσία του στον Νότιο Ευβοϊκό και στην Ανατολική Αττική θεωρείται πλέον επιβεβαιωμένη. Η σταδιακή εξάπλωσή του δημιουργεί ανησυχία τόσο για τις επιπτώσεις στην αλιεία όσο και για τις πιθανές επαφές με λουόμενους.

Απειλή για τους ψαράδες

Για τους επαγγελματίες αλιείς, ο λαγοκέφαλος έχει μετατραπεί σε έναν από τους μεγαλύτερους πονοκεφάλους των τελευταίων ετών.Οι ισχυρές σιαγόνες του μπορούν να καταστρέψουν δίχτυα και παραγάδια μέσα σε λίγα λεπτά. Συχνά τα αλιευτικά εργαλεία ανασύρονται κατεστραμμένα, ενώ τα ψάρια που έχουν παγιδευτεί σε αυτά έχουν ήδη καταναλωθεί ή ακρωτηριαστεί.Ταυτόχρονα, η έντονη παρουσία του λαγοκέφαλου επηρεάζει την αφθονία άλλων ειδών, διαταράσσοντας την ισορροπία των τοπικών οικοσυστημάτων και δυσκολεύοντας ακόμη περισσότερο το έργο των ψαράδων.

Η νευροτοξίνη

Ο λαγοκέφαλος δεν είναι επικίνδυνος μόνο για τα θαλάσσια οικοσυστήματα. Το είδος περιέχει μια εξαιρετικά ισχυρή νευροτοξίνη, την τετροδοτοξίνη, η οποία μπορεί να προκαλέσει σοβαρή δηλητηρίαση στον άνθρωπο.Η κατανάλωσή του ενδέχεται να οδηγήσει σε αναπνευστικές διαταραχές, κυκλοφορική ανεπάρκεια, μυϊκή παράλυση και, σε ακραίες περιπτώσεις, ακόμη και σε θάνατο.Το πρόβλημα είναι ότι η τοξίνη δεν κατανέμεται με τον ίδιο τρόπο σε όλα τα μέρη του σώματος του ψαριού. Για τον λόγο αυτό οι ειδικοί τονίζουν ότι κανένα μέρος του λαγοκέφαλου δεν θεωρείται ασφαλές για κατανάλωση. Η σύσταση είναι σαφής: ο λαγοκέφαλος δεν πρέπει να καταναλώνεται.

Τι πρέπει να γνωρίζουν οι λουόμενοι

Η αυξανόμενη παρουσία του είδους κοντά σε παραλίες και παράκτιες περιοχές έχει οδηγήσει τον Ελληνικό Ερυθρό Σταυρό στην έκδοση ειδικών οδηγιών προς το κοινό.Αν και το δάγκωμα του λαγοκέφαλου δεν μεταφέρει την τοξίνη στον άνθρωπο, οι σιαγόνες του είναι εξαιρετικά ισχυρές και μπορούν να προκαλέσουν βαθιά τραύματα και σοβαρή αιμορραγία.Οι ειδικοί συνιστούν ψυχραιμία σε περίπτωση συνάντησης με το ψάρι μέσα στο νερό και αποφυγή κάθε προσπάθειας επαφής ή σύλληψής του.

Σε περίπτωση τραυματισμού από δάγκωμα, ο Ελληνικός Ερυθρός Σταυρός συστήνει:

Άμεσο καθαρισμό του τραύματος με άφθονο καθαρό νερό και σαπούνι.

Εφαρμογή σταθερής πίεσης με καθαρή γάζα ή πανί για τον περιορισμό της αιμορραγίας.

Διατήρηση του τραυματισμένου μέλους σε ανυψωμένη θέση.

Άμεση αναζήτηση ιατρικής βοήθειας, καθώς μπορεί να απαιτηθούν αντιτετανικός ορός, εξειδικευμένη φροντίδα ή ράμματα.

Σε περίπτωση έντονης αιμορραγίας ή εάν το περιστατικό συμβεί σε απομακρυσμένη περιοχή, θα πρέπει να καλείτε αμέσως το ΕΚΑΒ (166) ή τον αριθμό έκτακτης ανάγκης 112.

Ένα πρόβλημα που ήρθε για να μείνει

Οι επιστήμονες θεωρούν ότι η πλήρης εξάλειψη του λαγοκέφαλου από τη Μεσόγειο είναι πλέον πρακτικά αδύνατη.Η αύξηση της θερμοκρασίας των θαλασσών, η διεύρυνση της εξάπλωσής του και η μεγάλη προσαρμοστικότητά του ευνοούν την εγκατάστασή του σε όλο και περισσότερες περιοχές.Αυτό σημαίνει ότι η Ελλάδα θα πρέπει να μάθει να διαχειρίζεται την παρουσία του, περιορίζοντας τις επιπτώσεις στην αλιεία, προστατεύοντας τη δημόσια υγεία και παρακολουθώντας στενά την εξέλιξη ενός φαινομένου που αποτελεί μία από τις πιο χαρακτηριστικές συνέπειες των αλλαγών που συντελούνται σήμερα στη Μεσόγειο.

https://www.naftemporiki.gr/green/wildlife/2124786/lagokefalos-to-toxiko-psari-poy-exaplonetai-stis-ellinikes-thalasses-ti-prepei-na-kanete-an-sas-dagkosei/

Το επεξεργάστηκε χθες στις 06:25 PM ο Δροσος Γεωργιος

[Δροσος Γεωργιος]

Οι πρώτες εικόνες του καλικάντζαρου καρχαρία που ζει στις αβύσσους των ωκεανών (βίντεο)

Για πρώτη φορά δημοσιεύονται εικόνες του πιο μυστηριώδους είδους καρχαρία στον κόσμο.Δόθηκε στη δημοσιότητα ένα βίντεο όπου ένας καρχαρίας γκόμπλιν εμφανίζεται στο φυσικό του περιβάλλον όχι μία αλλά δύο φορές.Ο καρχαρίας γκόμπλιν (Mitsukurina owstoni) γνωστός και ως καρχαρίας-ξωτικό ή καλικάντζαρος είναι ένα σπάνιο και μυστηριώδες είδος της αβύσσου. Ξεχωρίζει για το μακρύ, επίπεδο ρύγχος του και τα τρομακτικά σαγόνια του που προεξέχουν σαν σφεντόνα για να αρπάξουν τη λεία.Οι επιστήμονες εξέταζαν βίντεο που είχαν καταγραφεί το 2019 σε ένα υποθαλάσσιο όρος κοντά στο νησί Τζάρβις, όταν εντόπισαν το σπάνιο αυτό ζώο. Μια δεύτερη παρατήρηση πραγματοποιήθηκε κατά τη διάρκεια αποστολής στην Τάφρο της Τόνγκα το 2024. Μέχρι σήμερα αυτά τα πλάσματα είχαν παρατηρηθεί μόνο αφού πιάνονταν σε αλιευτικά αγκίστρια και μεταφέρονταν στην επιφάνεια, όπου σύντομα πέθαιναν.Με το μακρύ και χαρακτηριστικό ρύγχος του το είδος έχει ιδιαίτερα ασυνήθιστη εμφάνιση. Ένας ερευνητής αστειεύτηκε μάλιστα λέγοντας ότι έχει ένα πρόσωπο «που ούτε η μητέρα του δεν θα αγαπούσε».«Ο καρχαρίας-καλικάντζαρος είναι ένα χαρισματικό ζώο των μεγάλων θαλάσσιων βάθων και ποτέ δεν πίστευα ότι θα τον βλέπαμε ζωντανό. Δεν ήταν μόνο συναρπαστικό το γεγονός ότι τον είδαμε ζωντανό, αλλά και ότι το άτομο που παρατηρήθηκε στην Τάφρο της Τόνγκα βρισκόταν περίπου 700 μέτρα βαθύτερα από κάθε προηγούμενη καταγραφή, καθιστώντας τον τον βαθύτερα καταγεγραμμένο καρχαρία του είδους του. Κατά τη διάρκεια εκείνης της αποστολής καταγράψαμε περισσότερες από 50 ημέρες συνεχούς βιντεοσκόπησης σε βάθη από 800 έως 10.800 μέτρα και η συγκεκριμένη εμφάνιση διήρκεσε λίγο περισσότερο από 20 δευτερόλεπτα. Αυτό δείχνει πόσο δυσεύρετο είναι το είδος και πόσο ξεχωριστό είναι το γεγονός ότι καταγράφηκε δύο φορές στην ίδια μελέτη» δήλωσε ο καθηγητής Άλαν Τζέιμισον συν-συγγραφέας της μελέτης.

Η καταγραφή

Οι καρχαρίες-καλικάντζαροι θεωρούνται συχνά «ζωντανά απολιθώματα», καθώς αποτελούν το μοναδικό ζωντανό μέλος μιας εξελικτικής οικογένειας που υπάρχει εδώ και σχεδόν 125 εκατομμύρια χρόνια. Μέχρι τώρα είχαν παρατηρηθεί μόνο όταν έφταναν στην επιφάνεια. Ωστόσο, στη νέα μελέτη που πραγματοποιήθηκε από ερευνητές του Πανεπιστημίου της Χαβάης στη Μανόα και του Πανεπιστημίου της Δυτικής Αυστραλίας, το είδος καταγράφηκε δύο φορές στο φυσικό του περιβάλλον.Το 2019 ένα τηλεχειριζόμενο βαθυσκάφος κατέγραφε εικόνες γύρω από τον ύφαλο Κίνγκμαν, την ατόλη Παλμίρα και το νησί Τζάρβις, εντός του Εθνικού Θαλάσσιου Μνημείου των Απομακρυσμένων Νησιών του Ειρηνικού. Αφού πληροφορήθηκαν μια πιθανή εμφάνιση, οι ερευνητές εξέτασαν το υλικό και επιβεβαίωσαν ότι πράγματι επρόκειτο για καρχαρία-καλικάντζαρο.Το 2024 ακολούθησε η δεύτερη παρατήρηση στην Τάφρο της Τόνγκα. «Το να βλέπεις τον πιο εμβληματικό από όλους τους καρχαρίες των μεγάλων θαλάσσιων βάθων ζωντανό και υγιή στο φυσικό του περιβάλλον είναι μοναδική τιμή. Εντυπωσιάστηκα επίσης από το βάθος στο οποίο βρέθηκε το είδος. Η παρατήρηση στην πλαγιά της Τάφρου της Τόνγκα έγινε σχεδόν 700 μέτρα βαθύτερα από το μέγιστο γνωστό βάθος διαβίωσής του» λέει ο Άαρον Τζούντα επικεφαλής της μελέτης.

 

Τα χαρακτηριστικά

Ο καρχαρίας γκόμπλιν έχει μέγιστο μήκος περίπου 3,7 μέτρα. Τα αρσενικά έχουν βάρος περίπου 95 κιλά και τα θηλυκά περίπου 210 κιλά. Ζει στον Ατλαντικό, τον Ειρηνικός και τον Ινδικό Ωκεανό. Η διατροφή του αποτελείται από γαρίδες, καβούρια, μικρά ψάρια και κεφαλόποδα. Κινείται σε βάθη από 300 έως 1.300 μέτρα. Οι βιότοποι του είναι ηπειρωτικές πλαγιές, υποθαλάσσια φαράγγια και κορυφογραμμές όπου υπάρχει άφθονη λεία.Οι ερευνητές ελπίζουν ότι τα ευρήματα θα αναδείξουν πόσο μικρό μέρος των ωκεανών της Γης έχει εξερευνηθεί. «Είναι πραγματικά σημαντικό να συνεχίζουμε τη φυσιογνωστική έρευνα. Νέες ανακαλύψεις όπως αυτή αποδεικνύουν ότι υπάρχει ακόμη τεράστιο μέρος του βαθιού ωκεανού μας που παραμένει ανεξερεύνητο. Χάρη στη διευρυμένη πλέον γνωστή γεωγραφική κατανομή του καρχαρία-καλικάντζαρου, το είδος μπορεί να συμπεριληφθεί σε περιφερειακά σχέδια διαχείρισης και στους καταλόγους βιοποικιλότητας των χωρών, ενώ προηγουμένως δεν γνωρίζαμε καν ότι υπήρχε σε αυτές τις περιοχές» δήλωσε ο Τζούντα.«Έχουν πραγματικά τρομακτική εμφάνιση. Ούτε η μητέρα τους δεν θα αγαπούσε το πρόσωπό τους. Διαθέτουν αυτά τα παράξενα μακριά ρύγχη και εξαιρετικά ασυνήθιστες προεκτεινόμενες γνάθους. Όταν εντοπίζουν θήραμα με το ρύγχος τους, οι γνάθοι εκτινάσσονται προς τα εμπρός και το αρπάζουν. Είναι σαν να βγήκαν από ταινία τρόμου» ανέφερε ο καθηγητής Κάλουμ Μπράουν από το Πανεπιστήμιο Μακουάρι.

Στην εικόνα ο καρχαρίας goblin όπως τον κατέγραψαν οι κάμερες εξερεύνησης των βυθών.

https://www.naftemporiki.gr/techscience/2124684/oi-protes-eikones-toy-kalikantzaroy-karcharia-poy-zei-stis-avyssoys-ton-okeanon-vinteo/

 

Ανακαλύφθηκαν σε σπήλαιο της Κίνας απολιθώματα του γιγαντοπίθηκου που είχε ύψος τρία μέτρα.

Είναι το μεγαλύτερο είδος πρωτεύοντος θηλαστικού που γνωρίζουμε ότι υπήρξε στη Γη.

Βαθιά μέσα σε ένα ασβεστολιθικό σπήλαιο στη νότια Κίνα παλαιοντολόγοι ανακάλυψαν ένα σύνολο δεκατριών απολιθωμένων δοντιών που ανήκουν στο Gigantopithecus blacki, το μεγαλύτερο είδος πρωτεύοντος θηλαστικού που είναι γνωστό ότι έζησε ποτέ.Η ανακάλυψη που δημοσιεύεται στην επιθεώρηση «Acta Anthropologica Sinica» καλύπτει ένα κενό στο απολιθωμένο αρχείο και προσφέρει νέα στοιχεία για το πώς το είδος ανταποκρίθηκε σε μια δραματική κλιματική αλλαγή πριν από 1,2 έως 0,7 εκατομμύρια χρόνια.Ο Gigantopithecus blacki είναι ένας εξαφανισμένος μεγάλος πίθηκος που κάποτε κατοικούσε στα πυκνά δάση της Νοτιοανατολικής Ασίας. Όπως υποδηλώνει το όνομά του, αυτό το πρωτεύον ήταν μεγαλύτερο από τους σύγχρονους γορίλες, φτάνοντας έως και τα 3 μέτρα ύψος και βάρος περίπου 540 κιλών.Το είδος έζησε από περίπου 2,3 εκατομμύρια χρόνια πριν έως την εξαφάνισή του πριν από περίπου 295.000 έως 215.000 χρόνια. O Gigantopithecus blacki περιγράφηκε για πρώτη φορά από τον Γερμανοολλανδό ανθρωπολόγο Gustav von Koenigswald το 1935 με βάση ένα απομονωμένο δόντι που βρήκε σε φαρμακείο του Χονγκ Κονγκ.Το απολιθωμένο υλικό του είδους αποτελείται από χιλιάδες δόντια και λίγα οστά γνάθου. «O Gigantopithecus blacki θεωρείται ότι ήταν το μεγαλύτερο είδος πρωτεύοντος θηλαστικού. Το απολιθωμένο αρχείο του συγκεντρώνεται κυρίως στην Πρώιμη Πλειστόκαινο περίοδο και ακολουθεί η Μέση Πλειστόκαινος, ενώ τα ευρήματα από τη μεταβατική περίοδο Πρώιμης-Μέσης Πλειστοκαίνου (1,2 έως 0,7 εκατομμύρια χρόνια πριν) παραμένουν σχετικά σπάνια»  δήλωσε η παλαιοντολόγος Δρ. Γιανγιάν Γιάο από το Πανεπιστήμιο Shandong, το Παιδαγωγικό Πανεπιστήμιο Nanning και το Μουσείο Ανθρωπολογίας του Guangxi, επικεφαλής της ερευνητικής ομάδας.

Η ανακάλυψη

Οι παλαιοντολόγοι βρήκαν δεκατρία δόντια του Gigantopithecus blacki — κυνόδοντες, προγόμφιους και γομφίους από την άνω και κάτω γνάθο — στο Σπήλαιο Yanli 1 στην περιοχή Chongzuo της επαρχίας Guangxi της Κίνας. Τα απολιθώματα χρονολογούνται με ακρίβεια στη μεταβατική περίοδο Πρώιμης-Μέσης Πλειστοκαίνου, όταν το κλίμα της Γης έγινε ψυχρότερο, ξηρότερο και επηρεαζόταν περισσότερο από παγετωνικούς κύκλους.Η ηλικία τους δεν προσδιορίστηκε άμεσα από τα δόντια αλλά από τα απολιθώματα ζώων που βρέθηκαν μαζί τους. Οι ερευνητές αναγνώρισαν δείγματα από 30 είδη που ανήκουν σε 6 τάξεις ζώων, συμπεριλαμβανομένων συγγενών των ουρακοτάγκων, τίγρεων, νεφελωδών λεοπαρδάλεων, ταπίρων, ρινόκερων της Ιάβας, στεγόδοντων και ασιατικών ελεφάντων.Δύο είδη παντών αποδείχθηκαν ιδιαίτερα σημαντικά για τη χρονολόγηση: το Ailuropoda wulingshanensis, χαρακτηριστικό της ύστερης Πρώιμης Πλειστοκαίνου, και το Ailuropoda melanoleuca baconi, ένα υποείδος γιγάντιου πάντα χαρακτηριστικό της Μέσης Πλειστοκαίνου.Η συνύπαρξη των δύο ειδών αποτελεί ισχυρή ένδειξη ότι το κοίτασμα σχηματίστηκε ακριβώς κατά τη μετάβαση ανάμεσα στις δύο περιόδους. «Η πανίδα υποδεικνύει ηλικία που αντιστοιχεί στη μεταβατική περίοδο Πρώιμης-Μέσης Πλειστοκαίνου», ανέφεραν οι ερευνητές. Τα δόντια του Gigantopithecus blacki από το Σπήλαιο Yanli 1 φαίνεται επίσης να καταγράφουν μια εξελικτική αλλαγή που βρισκόταν σε εξέλιξη.Ορισμένα δείγματα διατηρούν το σχετικά μικρό μέγεθος δοντιών που παρατηρείται στους παλαιότερους πληθυσμούς, ενώ άλλα πλησιάζουν τα μεγαλύτερα μεγέθη που χαρακτηρίζουν τους μεταγενέστερους πληθυσμούς, μια τάση που πιθανότατα συνδέεται με διατροφικές προσαρμογές.«Συγκρίνοντας τις διαστάσεις των δοντιών με απολιθώματα Gigantopithecus από άλλες περιοχές, διαπιστώσαμε ότι ορισμένα δείγματα από το Yanli Cave 1 διατηρούν τα μικρότερα μεγέθη που είναι χαρακτηριστικά των πρώιμων πληθυσμών της Πρώιμης Πλειστοκαίνου. Ωστόσο, άλλα δείγματα προσεγγίζουν τα μεγαλύτερα μεγέθη που συναντώνται στους πληθυσμούς της ύστερης Πρώιμης Πλειστοκαίνου και της Μέσης Πλειστοκαίνου. Τα ευρήματα αυτά συμφωνούν με τη βιοχρονολογική εκτίμηση. Μετά τις ανακαλύψεις στα σπήλαια Queque και Zhanwang, επίσης στην περιοχή Chongzuo του Guangxi, το Yanli Cave 1 αποτελεί την τρίτη πιθανή τοποθεσία Gigantopithecus της μεταβατικής περιόδου Πρώιμης-Μέσης Πλειστοκαίνου και πιθανόν να προσφέρει κρίσιμα στοιχεία για την κατανόηση της εξέλιξης των δοντιών και των στρατηγικών προσαρμογής του είδους στις κλιματικές αλλαγές εκείνης της εποχής»  ανέφεραν οι επιστήμονες.

https://www.naftemporiki.gr/techscience/2124704/anakalyfthikan-se-spilaio-tis-kinas-apolithomata-toy-gigantopithikoy-poy-eiche-ypsos-tria-metra/

 

 

[Δροσος Γεωργιος]

Κάμερες στα βάθη του Αμαζονίου εντόπισαν το «σκύλο φάντασμα»

Πρόκειται για το πιο μυστηριώδες κυνοειδές είδος στον κόσμο.

Κάμερες που είναι τοποθετημένες στα βάθη των δασών του Αμαζονίου στη Βολιβία και το Περού κατέγραψαν εικόνες ενός αινιγματικού αιλουροειδούς ζώου που έχει αποκτήσει το παρατσούκλι «σκύλος-φάντασμα» και οι ειδικοί το χαρακτηρίζουν «σχεδόν μυθικό πλάσμα».Υπάρχουν ελάχιστες άμεσες παρατηρήσεις αυτού του ζώου στη φύση και έχει διαπιστωθεί ότι διαθέτει εξαιρετικά οξεία ακοή του και ισχυρή όσφρηση χαρακτηριστικά που του επιτρέπουν να έχει αυτή την άκρως μυστικοπαθή συμπεριφορά.Οι κάμερες που έχουν τοποθετηθεί στα δάση του Αμαζονίου προσφέρουν τώρα πολύτιμες πληροφορίες για τη ζωή αυτού του μυστηριώδους θηρευτή. Οι φωτογραφίες αποκαλύπτουν ότι το ζώο διαθέτει πυκνό και σκούρο τρίχωμα, με αποχρώσεις που κυμαίνονται από μαυριδερό γκρι έως κοκκινοκάστανο. Έχει μεγάλο κεφάλι με πολύ μικρά και στρογγυλεμένα αυτιά, κοντά πόδια και μακριά πυκνή ουρά.Το είδος διαθέτει επίσης μερικώς μεμβρανώδη πέλματα χαρακτηριστικό μοναδικό μεταξύ των σκύλων του Αμαζονίου. «Το πιο εντυπωσιακό εύρημα ήταν ότι, παρά το γεγονός πως πρόκειται για ένα σχεδόν μυθικό ζώο αυτοί οι σκύλοι είναι πολύ πιο πολυάριθμοι απ’ ό,τι φανταζόμασταν» αναφέρει η επιστημονική ομάδα που μελέτησε τις εικόνες και έκανε τη σχετική δημοσίευση στην επιθεώρηση «Neotropical Biology and Conservation».Σε διάστημα 25 ετών οι ερευνητές συγκέντρωσαν συστηματικά 500 καταγραφές του είδους και πραγματοποίησαν 34 εντατικές έρευνες με κάμερες που είναι τοποθετημένες σε διάφορα σημεία στα δάση κυρίως της Βολιβίας. Με περισσότερες από 594 φωτογραφίες η έρευνα αποτελεί τη μεγαλύτερη συλλογή επιβεβαιωμένων καταγραφών αυτού του είδους.Σύμφωνα με τους επιστήμονες, η έρευνα αποτελεί «ένα εξαιρετικό παράδειγμα του πώς οι τεχνολογίες διατήρησης και η απομακρυσμένη παρακολούθηση — στην προκειμένη περίπτωση η εντατική χρήση μόνιμα τοποθετημένων καμερών — μπορούν να προσφέρουν σημαντικά δεδομένα για ένα από τα λιγότερο γνωστά είδη των τροπικών δασών του Αμαζονίου».

Η ανατροπή

Τα δεδομένα των καμερών δείχνουν επίσης ότι το είδος δεν είναι τόσο σπάνιο όσο φοβούνταν οι επιστήμονες. Ζει στα βαθιά δάση με πυκνότητα περίπου 15 ατόμων ανά 100 τετραγωνικά χιλιόμετρα.Αυτό υποδηλώνει ότι αυτό το αιλουροειδές έχει περισσότερο πληθυσμό από μεγαλύτερους θηρευτές όπως οι ιαγουάροι αλλά λιγότερο από μεσαίου μεγέθους σαρκοφάγα όπως οι οσελότοι. Οι πρόσφατες καταγραφές δείχνουν επίσης ότι το ζώο είναι κυρίως ημερόβιο με τη δραστηριότητά του να κορυφώνεται μεταξύ 6 το πρωί και 12 το μεσημέρι.Φαίνεται ότι έχει εξειδικευτεί στη ζωή σε δάση των υψωμάτων, μακριά από ποτάμια, γεγονός που εξηγεί σε μεγάλο βαθμό γιατί παρέμενε σχεδόν αόρατο στους ανθρώπους. Αυτό σημαίνει επίσης ότι η διατήρηση του είδους εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τη δημιουργία και την αποτελεσματική διαχείριση προστατευόμενων περιοχών.«Η σημαντικότερη στρατηγική διαχείρισης είναι η προστασία των δασών του Αμαζονίου για την οποία η δημιουργία και η αποτελεσματική διαχείριση προστατευόμενων περιοχών αποτελούν το βασικότερο στοιχείο σε συνδυασμό με τη βιώσιμη διαχείριση των εδαφών των αυτόχθονων πληθυσμών» κατέληξαν οι επιστήμονες.

Στην εικόνα το μυστηριώδες αιλουροειδές σε δάσος της Βολιβίας.

https://www.naftemporiki.gr/techscience/2125196/kameres-sta-vathi-toy-amazonioy-entopisan-to-skylo-fantasma/