Βιοποικιλοτητα

[Δροσος Γεωργιος]

Ανακαλύφθηκε άγνωστο είδος αρκουδόσκυλων.

Συνδύαζε χαρακτηριστικά τόσο των σύγχρονων αρκούδων όσο και των σκύλων.

Παλαιοντολόγοι εντόπισαν απολιθώματα από ένα μέχρι σήμερα άγνωστο είδος αμφικυονιδών, μιας εξαφανισμένης οικογένειας σαρκοφάγων θηλαστικών που είναι γνωστά ως «αρκουδόσκυλα». Τα απολιθώματα ανακαλύφθηκαν σε μια πλούσια παλαιοντολογική θέση στη λεκάνη Vallès-Penedès κοντά στη Βαρκελώνη.Το νέο είδος ονομάστηκε Paludocyon moyasolai και έζησε κατά τη Μέση Μειόκαινο περίοδο, περίπου πριν από 15,9 εκατομμύρια χρόνια, σε ένα θερμό και δασώδες περιβάλλον με ρηχές λίμνες. Το ζώο συνδύαζε χαρακτηριστικά τόσο των σύγχρονων αρκούδων όσο και των σκύλων χωρίς όμως να ανήκει σε κάποιο από τα δύο ζώα.Ο Δρ. Χόρχε Μοράλες από το Εθνικό Μουσείο Φυσικών Επιστημών της Ισπανίας και οι συνεργάτες του εξήγησαν ότι οι αμφικυονίδες αποτελούσαν σημαντικό τμήμα των κοινοτήτων σαρκοφάγων θηλαστικών στη Βόρεια Αμερική και την Ευρασία κατά μεγάλο μέρος του Καινοζωικού Αιώνα.Στην Αφρική τα αρχαιότερα γνωστά απολιθώματα της οικογένειας χρονολογούνται από την Πρώιμη Μειόκαινο περίοδο ενώ τα τελευταία ίχνη τους εμφανίζονται στο τέλος της Ύστερης Μειοκαίνου.

Η ανακάλυψη

Πρόσφατες μελέτες υποστηρίζουν ότι η οικογένεια αμφικυωνιδών προήλθε από τη Βόρεια Αμερική κάτι που ενισχύεται από το πλουσιότερο και πληρέστερο παλαιογενές αρχείο απολιθωμάτων της περιοχής σε σύγκριση με τη Δυτική Ευρώπη και την Ασία.Οι ερευνητές ανακάλυψαν δύο δείγματα του Paludocyon moyasolai στη θέση els Casots της λεκάνης Vallès-Penedès. Τα απολιθώματα περιλαμβάνουν ένα συμπιεσμένο αλλά καλά διατηρημένο τμήμα κρανίου με τα περισσότερα δόντια του άθικτα καθώς και έναν απομονωμένο κάτω γομφίο που βρέθηκε ξεχωριστά. Τα ευρήματα φυλάσσονται σήμερα στο Καταλανικό Ινστιτούτο Παλαιοντολογίας Miquel Crusafont στην πόλη Σαμπαντέλ της Ισπανίας.Σύμφωνα με τους επιστήμονες το νέο είδος διαφέρει από τους στενότερους συγγενείς του λόγω των ασυνήθιστων αναλογιών των γομφίων του. Συγκεκριμένα ο δεύτερος άνω γομφίος ήταν πλατύτερος από τον πρώτο ενώ ο τρίτος άνω γομφίος ήταν εξαιρετικά μεγάλος και ιδιαίτερα ανεπτυγμένος.Αυτά τα χαρακτηριστικά δεν έχουν παρατηρηθεί σε άλλα γνωστά είδη του γένους Paludocyon. Για να προσδιορίσουν τη θέση του νέου είδους στο εξελικτικό δέντρο οι ερευνητές συνέκριναν τα δόντια του με εκείνα συγγενικών ειδών από την Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι το Paludocyon moyasolai αποτελεί τον αρχαιότερο και πιο πρωτόγονο γνωστό εκπρόσωπο του γένους Paludocyon.

Το εξελικτικό δέντρο

Η μελέτη υποστηρίζει επίσης ότι το παλαιότερα αναγνωρισμένο γένος Cynelos δεν αποτελεί μια φυσική εξελικτική ομάδα καθώς τα μέλη του δεν προέρχονται όλα από έναν αποκλειστικό κοινό πρόγονο.Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν τρία είδη της Βόρειας Αμερικής που σήμερα ταξινομούνται στο γένος Cynelos. Η ανάλυση δείχνει ότι είναι πιο στενά συγγενικά με το Paludocyon παρά με τα ευρωπαϊκά είδη Cynelos, όμως η ακριβής ταξινόμησή τους παραμένει αβέβαιη.Οι επιστήμονες εκτιμούν ότι τα βορειοαμερικανικά αυτά είδη ίσως εξελίχθηκαν ανεξάρτητα από τα ευρωπαϊκά πιθανώς προερχόμενα είτε από ασιατικούς προγόνους είτε από ενδημικές γραμμές της Βόρειας Αμερικής.Όπως καταλήγουν οι ερευνητές: «Η φυλογενετική ανάλυση δείχνει ότι το γένος Cynelos είναι παραφυλετικό, ενώ επιβεβαιώνει ότι το Paludocyon αποτελεί μια μονοφυλετική ομάδα, με το νέο είδος να αντιπροσωπεύει το αρχαιότερο μέλος της. Τα αποτελέσματα δικαιολογούν την ταξινόμηση των ευρωπαϊκών ειδών Cynelos και του γένους Paludocyon ως ξεχωριστών γενών».

Καλλιτεχνική απεικόνιση του αρκουδόσκυλου που ζούσε στην Ισπανία.

https://www.naftemporiki.gr/techscience/2123236/anakalyfthike-agnosto-eidos-arkoydoskylon/

 

 

 

 

Το υπόγειο δίκτυο μυκήτων της Γης μπορεί να «γεμίσει» το γαλαξία μας.

Αν εκτεινόταν σε ευθεία γραμμή θα κάλυπτε το 10% του Γαλαξία.

Το υπόγειο δίκτυο μυκήτων της Γης είναι τόσο τεράστιο ώστε αν εκτεινόταν σε ευθεία γραμμή στο διάστημα θα κάλυπτε περίπου το 10% του πλάτους του γαλαξία μας σύμφωνα με νέα μελέτη.Αυτές οι υπόγειες δομές γνωστές ως αρβουσκουλικοί μυκορριζικοί μύκητες είναι μικροσκοπικοί, υποχρεωτικά συμβιωτικοί οργανισμοί που ζουν στο έδαφος και συνδέονται με τις ρίζες του 80% περίπου των φυτών. Οι μύκητες αυτοί συνεργάζονται με τα περισσότερα χερσαία φυτά του πλανήτη παρέχοντάς τους άζωτο και φώσφορο με αντάλλαγμα τον άνθρακα που παράγουν. Ο πρώτος παγκόσμιος χάρτης αυτού του δικτύου αποκάλυψε τώρα πού βρίσκονται οι μεγαλύτερες συγκεντρώσεις των πολύπλοκων διακλαδώσεών τους.Σε ορισμένα λιβάδια, ιδιαίτερα σε υψίπεδα ή σε πλημμυρισμένες περιοχές τα πρώτα 15 εκατοστά του εδάφους είναι εξαιρετικά πλούσια σε μύκητες φιλοξενώντας περίπου το 40% της παγκόσμιας μυκητιακής βιομάζας. Το εύρημα αυτό υπογραμμίζει ότι τα αδιατάρακτα φυσικά λιβάδια αποτελούν σημαντικές και αξιόπιστες δεξαμενές αποθήκευσης άνθρακα.«Αυτό είναι το πιο πυκνό μυκητιακό δάσος στη Γη και βρίσκεται κάτω από τα φυσικά λιβάδια. Αλλάζει τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε την κατανομή της ζωής στον πλανήτη» δήλωσε ο επικεφαλής συγγραφέας της μελέτης, Τζάστιν Στιούαρτ, εξελικτικός βιολόγος στον οργανισμό Society for the Protection of Underground Networks.Ο ίδιος εξέφρασε την ελπίδα ότι τα νέα δεδομένα θα ενισχύσουν τις προσπάθειες προστασίας αυτών των οικοσυστημάτων καθώς τα φυσικά λιβάδια εξαφανίζονται με ταχείς ρυθμούς. Όπως σημείωσε είναι πολύ πιο εύκολο να μετατραπεί ένα λιβάδι σε γεωργική έκταση απ’ ό,τι να αποψιλωθεί ένα δάσος.Ο χάρτης έδειξε επίσης ότι ορισμένες γεωργικές πρακτικές καταστρέφουν σε μεγάλο βαθμό αυτό το υπόγειο δίκτυο, καθώς τα ανώτερα στρώματα του εδάφους στις καλλιεργούμενες εκτάσεις εμφανίζουν κατά μέσο όρο περίπου 50% μικρότερη πυκνότητα μυκητιακών νηματίων.

Πως λειτουργούν

Οι αρβουσκουλικοί μυκορριζικοί μύκητες αποτελούνται από μικροσκοπικά διακλαδιζόμενα νήματα τα οποία σχηματίζουν ένα σύστημα μεταφοράς θρεπτικών στοιχείων και άνθρακα ανάμεσα στους μύκητες και τα φυτά. Μέσω αυτής της διαδικασίας απορροφούν τεράστιες ποσότητες διοξειδίου του άνθρακα. Εκτιμάται ότι δεσμεύουν περίπου 3,9 δισεκατομμύρια τόνους ισοδύναμου διοξειδίου του άνθρακα ετησίως ποσότητα που αντιστοιχεί περίπου στο 11% των παγκόσμιων εκπομπών από ορυκτά καύσιμα το 2021.Παρά τη σημασία τους μέχρι σήμερα δεν υπήρχε σαφής εικόνα για την παγκόσμια κατανομή τους.Για τη δημιουργία του πρώτου παγκόσμιου χάρτη οι ερευνητές συγκέντρωσαν δεδομένα από 16.669 δείγματα εδάφους που προέρχονταν από 322 προηγούμενες μελέτες. Τα δείγματα κάλυπταν όλες τις ηπείρους και εννέα διαφορετικά βιοκλίματα.Στη συνέχεια χρησιμοποίησαν τεχνητή νοημοσύνη για να προβλέψουν την πυκνότητα των μυκητιακών δικτύων σε κάθε τετραγωνικό χιλιόμετρο του επιφανειακού εδάφους, λαμβάνοντας υπόψη το κλίμα, τη χημική σύσταση του εδάφους, τη βλάστηση και τα διαθέσιμα δεδομένα για τα μυκητιακά νήματα.

Τα ευρήματα

Η ανάλυση έδειξε ότι η μέση πυκνότητα των υφών στο επιφανειακό έδαφος ανέρχεται σε περίπου 4,4 μέτρα ανά κυβικό εκατοστό. Αν όλα αυτά τα νήματα τοποθετούνταν σε μία ευθεία γραμμή, το συνολικό τους μήκος θα έφθανε τα 110 τετράκις εκατομμύρια χιλιόμετρα σχεδόν ένα δισεκατομμύριο φορές η απόσταση Γης-Ήλιου και περίπου το 10% του πλάτους του Γαλαξία.Τα φυσικά λιβάδια παρουσίασαν τη μεγαλύτερη πυκνότητα, περίπου 6,6 μέτρα ανά κυβικό εκατοστό, ενώ οι καλλιεργούμενες δενδρώδεις εκτάσεις τη χαμηλότερη, περίπου 3,8 μέτρα ανά κυβικό εκατοστό.Οι ερευνητές δεν κατάφεραν να προσδιορίσουν ποιες συγκεκριμένες γεωργικές πρακτικές προκαλούν τη μεγαλύτερη ζημιά, ωστόσο εκτιμούν ότι η χρήση μυκητοκτόνων και λιπασμάτων πλούσιων σε φώσφορο και άζωτο πιθανώς συμβάλλει στη μείωση της πυκνότητας των μυκήτων.Ορισμένες περιοχές, όπως τα τροπικά δάση και οι έρημοι, παραμένουν ανεπαρκώς μελετημένες και απαιτούν περισσότερα δείγματα για τη βελτίωση της ακρίβειας του χάρτη. Οι επιστήμονες εκτιμούν ότι μέσα στα επόμενα πέντε χρόνια θα έχουν συλλεχθεί αρκετά νέα δεδομένα ώστε να δημιουργηθεί μια ακόμη πιο ολοκληρωμένη εικόνα.Ειδικοί που δεν συμμετείχαν στην έρευνα χαρακτήρισαν τη μελέτη ορόσημο για την κατανόηση της βιοποικιλότητας, της γεωργίας και της αντιμετώπισης της κλιματικής αλλαγής.Παράλληλα, ο νέος χάρτης ανοίγει τον δρόμο για τη μελέτη του ρόλου αυτών των τεράστιων υπόγειων δικτύων στην ανθεκτικότητα των φυτών απέναντι στην ξηρασία και τις ασθένειες. Οι επιστήμονες τονίζουν ότι, εκτός από την ποσότητα των ζωντανών μυκητιακών νηματίων είναι εξίσου σημαντικό να κατανοήσουμε πόσο γρήγορα αναπτύσσονται, πεθαίνουν και συμβάλλουν στη μακροχρόνια αποθήκευση άνθρακα στο έδαφος.

https://www.naftemporiki.gr/techscience/2123165/to-ypogeio-diktyo-mykiton-tis-gis-mporei-na-gemisei-to-galaxia-mas/