Επειδή οι λήψεις μας χρειάζονται ακρίβεια στο κλείδωμα του στόχου (μιας και είναι πολύωρες) χρησιμοποιούμε ένα δεύτερο μικρό τηλεσκόπιο στο οποίο έχουμε επάνω του και μια δεύτερη κάμερα την λεγόμενη "οδηγητική κάμερα". Βρίσκουμε ένα αστέρι σχετικά κοντά στον στόχο μας και με ένα ειδικό λογισμικό το κλειδώνουμε (Phd guiding). Το πρόγραμμα τώρα προσπαθεί να κρατήσει σταθερό το άστρο στο ίδιο σημείο και έτσι αν αυτό πάει να κουνηθεί και να φύγει το λογισμικό δίνει εντολές στην στήριξη να κάνει διορθώσεις για να το ξαναέπαναφέρει. Αυτή λοιπόν η τεχνική ονομάζεται ''αυτόματη οδήγηση'' και με αυτή καταφέρνουμε να έχουμε πραγματικά ακούνητα καρέ. Παλιότερα που δεν υπήρχαν τέτοια λογισμικά οι αστροφωτογράφοι έκαναν χειροκίνητα την οδήγηση . Είχαν κεντράρει ένα άστρο στο προσοφθάλμιο τους (στο δεύτερο τηλεσκόπιο) και ενώ η βασική τους κάμερας φωτογράφιζε εκείνοι έκαναν χειροκίνητα τις διορθώσεις όταν έβλεπαν το άστρο να φεύγει απο το κέντρο. Φυσικά δεν άντεχαν να κάνουν για πολύ ώρα αυτή την δουλειά γι'αυτό και οι παλιότερες αστροφωτογραφίες είναι πιο φτωχές σε πληροφορία σε σχέση με τώρα. Παρ'ολα αυτά όμως θεωρώ ήρωες όσους πρόλαβαν τέτοιες εποχές κλασικού φιλμ και χειροκίνητης οδήγησης (υπάρχουν ακόμη κάποιοι). Άλλοι τρόποι οδήγησης είναι απευθείας απο το ίδιο τηλεσκόπιο με κάμερα με 2 αισθητήρες. Ο ένας αισθητήρας για να φωτογραφίζει ενώ ο δεύτερος για να κάνει την οδήγηση. Επίσης υπάρχει και παρόμοιος τρόπος αλλά με 2 κάμερες και ένα τηλεσκόπιο.