kkokkolis

Τα πραγματικά μάτια κρύβονται βαθιά, πίσω από τα μάτια.

A Vision of Twilight, Alcyone, Archibald Lampman, 1899 By a void and soundless river On the outer edge of space, Where the body comes not ever, But the absent dream hath place, Stands a city, tall and quiet, And its air is sweet and dim ; Never sound of grief or riot Makes it mad, or makes it grim. And the tender skies thereover Neither sun, not star, behold -- Only dusk it hath for cover, -- But a glamour soft with gold, Through a mist of dreamier essence Than the dew of twilight, smiles On strange shafts and domes and crescents, Lifting into eerie piles. In its courts and hallowed places Dreams of distant worlds arise, Shadows of transfigured faces, Glimpses of immortal eyes Echoes of serenest pleasure, Notes of perfect speech that fall, Through an air of endless leisure, Marvellously musical. And I wander there at even, Sometimes when my heart is clear, When a wider round of heaven And a vaster world are near, When from many a shadow steeple Sounds of dreamy bells begin, And I love the gentle people That my spirit finds therein. Men of a diviner making Than the sons of pride and strife, Quick with love and pity, breaking From a knowledge old as life ; Women of a spiritual rareness, Whom old passion and old woe Moulded to a slenderer fairness Than the dearest shapes we know. In its domed and towered centre Lies a garden wide and fair, Open for the soul to enter, And the watchful townsmen there Greet the stranger gloomed and fretting From this world of stormy hands, With a look that deals forgetting And a touch that understands. For they see with power, not borrowed From a record taught or told, But they loved and laughed and sorrowed In a thousand worlds of old ; Now they rest and dream for ever, And with hearts serene and whole See the struggle, the old fever, Clear as on a painted scroll. Wandering by that grey and solemn Water, with its ghostly quays -- Vistas of vast arch and column, Shadowed by unearthly trees -- Biddings of sweet power compel me, And I go with bated breath, Listening to the tales they tell me, Parables of Life and Death. In a tongue that once was spoken, Ere the world was cooled by Time, When the spirit flowed unbroken Through the flesh, and the Sublime Made the eyes of men far-seeing, And their souls as pure as rain, They declare the ends of being, And the sacred need of pain. For they know the sweetest reasons For the products most malign -- They can tell the paths and seasons Of the farthest suns that shine. How the moth-wing’s iridescence By an inward plan was wrought, And they read me curious lessons In the secret ways of thought. When day turns, and over heaven To the balmy western verge Sail the victor fleets of even, And the pilot stars emerge, Then my city rounds and rises, Like a vapour formed afar, And its sudden girth surprises, And its shadowy gates unbar. Dreamy crowds are moving yonder In a faint and phantom blue ; Through the dusk I lean, and wonder If their winsome shapes are true ; But in veiling indecision Come my questions back again -- Which is real? The fleeting vision ? Or the fleeting world of men ?

Sunspot Group 1429 and the Distant Sun, Juan Manuel Pérez Rayego, 2012 APOD 19/03/12

Εγώ βρήκα την παρατήρηση με το Baader άκρως εντυπωσιακή. Η κόρη μου ενθουσιάστηκε. Μου άρεσε να βλέπω όλο τον Ήλιο και έτσι περιορίστηκα σε φακό 20mm, περί τα 75x. Εικόνες με άλλα φίλτρα μπορείτε να δείτε και στο NASA Sun- Earth Viewer

Διάβασα κάποτε περιγραφές αστροναυτών, όπου δήλωναν πως η εικόνες που λαμβάνουν από τον έναστρο ουρανό δεν είναι και τόσο ειδυλλιακές. Συγκεκριμένα υποφέρουν από φωτορρύπανση. Ήλιος χωρίς ατμοσφαιρικό φιλτράρισμα, έντονα φώτα, κατάλευκες και ολόχρυσες ανακλαστικές επιφάνειες, στις στολές, τους διαστημικούς σταθμούς και τα διαστημόπλοια, δεν αφήνουν τα μάτια τους να επιτύχουν σκοτοψία. Η κατάσταση μοιάζει με εκείνη των γνωστών φωτογραφιών από τις σεληνιακές προσεδαφίσεις. Μόνο οι πλανήτες και τα φωτεινότερα αστέρια είναι ορατά.

Καλή επιτυχία.

Παίζοντας τους πλανήτες στα δάχτυλα...!, Κωνσταντίνος Εμμανουηλίδης, 2012

Να τι λέει

Προτείνουν όλοι να το στείλεις στην TV (και κάποιος εξ αυτών το έκανε με έναν 19mm) καθώς υπάρχει κίνδυνος ανάπτυξης μυκήτων από τα χέρια σου και είναι αδύνατο (λένε) να βάλεις στην ακριβή απόσταση τους δακτυλίους. Ένας Ρώσος αναγνωρίζει τα στοιχεία ως εξής (πες μου αν χρειάζεσαι μετάφραση): ''In order of the details on the picture (from left side): 1 - body of the EP 2 - field lens (the last in the assembling), convex to eye 3 - eye lens (the first in the assembling), concave to eye 4 - one of the middle component (could be the second in the assembling), more plane surface to eye 5 - another middle component (could be the third in the assembling), convex surface to eye 6,7 - rings between middle lenses (spacers) and field component (shall be matched), one of ring looks messed (shall be 3)) 8 - threaded ring to grip the assembling (or ring between eye lens and middle lens?) 9 - barrel ''

Δεν υπάρχει τίποτε online. Έγραψα στο Cloudy Nights και περιμένω απάντηση. Μην στεναχωρείσαι, το πολύ πολύ να το στείλεις στην TV. Αν θέλεις κάτι για τον Μαραθώνιο απλώς πες μου ποιό, τα έχω όλα στο προφίλ.

Έτσι είναι Κώστα. Ε, σαν V2 έπεσε τότε, βαλλιστικά.

Κάτι βαλλιστικοί πύραυλοι που έριχναν οι Γερμανοί στο Λονδίνο, πρόδρομοι των Skud.

http://www.astrovox.gr/forum/viewtopic.php?t=16067&postdays=0&postorder=asc&start=0 Πριν λίγες μέρες σας προειδοποίησα. Επειδή έχω διαβάσει πολλά τέτοια σε ξένα forum να σου πω πως η Televue δεν κυκλοφορεί σχήματα για την διάταξη των φακών και όσοι το παθαίνουν το στέλνουν στον θείο Al και το επιστρέφει συναρμολογημένο. Θα ψάξω για καμμιά εικόνα, αλλά ο Pan 15 είναι και λίγο σπάνιος. ΥΓ: Μην ακουμπάς τους φακούς σε μέταλλο, μόνο επάνω σε κάποιο ύφασμα microfiber.

La meridiana, Giuseppe Casella, 1793 Museo Archeologico di Napoli

Moonrise breaking throug the low cloud, Owen Llewellyn, 2012

Κάτι σαν αχλύς δηλαδή; Είναι ατμοσφαιρικό φαινόμενο. Τα κάτοπτρά σου δεν διασπείρουν το φως, εκτός εάν έχουν πιάσει υγρασία. Το ίδιο και οι φακοί σου, οι καλοί τουλάχιστον.

Ντεν καταλαβαίνει.

Η μία από τις μεγάλες ήταν εντελώς ξεβιδωμένη. Έτσι μετακινείτο το κάτοπτρο σε διάφορες θέσεις. Πρέπει να προσέχεις να μην είναι ούτε τελείως χαλαρές, ούτε πολύ σφιχτές, τόσο στο πρωτεύον, όσο και στο δευτερεύον.

Κάτι τέτοιο

Μετέωρο ήταν. Έπεσε σαν φλεγόμενο V1 και εξαφανίστηκε μέσα σε σπίθες. Το φαινομενικό πέρασμά του ανάμεσα στα δύο φωτεινά άστρα ήταν ανατριχιαστικό! Από σκοτεινό ουρανό θα ήταν το κάτι άλλο.

Jupiter and Venus from Earth, Marek Nikoden, 2012 APOD 18/03/12

Starry Field, Ruby-1994, 2010

Le soir, Alphonse de Lamartine, 1790-1869 Le soir ramène le silence. Assis sur ces rochers déserts, Je suis dans le vague des airs Le char de la nuit qui s'avance. Vénus se lève à l'horizon ; À mes pieds l'étoile amoureuse. De sa lueur mystérieuse Blanchit les tapis de gazon. De ce hêtre au feuillage sombre J'entends frissonner les rameaux : On dirait autour des tombeaux Qu'on entend voltiger une ombre. Tout à coup détaché des cieux, Un rayon de l'astre nocturne, Glissant sur mon front taciturne, Vient mollement toucher mes yeux. Doux reflet d'un globe de flamme, Charmant rayon, que me veux-tu ? Viens-tu dans mon sein abattu Porter la lumière à mon âme ? Descends-tu pour me révéler Des mondes le divin mystère ? Les secrets cachés dans la sphère Où le jour va te rappeler ? Une secrète intelligence T'adresse-t-elle aux malheureux ? Viens-tu la nuit briller sur eux Comme un rayon de l'espérance ? Viens-tu dévoiler l'avenir Au coeur fatigué qui t'implore ? Rayon divin, es-tu l'aurore Du jour qui ne doit pas finir ? Mon coeur à ta clarté s'enflamme, Je sens des transports inconnus, Je songe à ceux qui ne sont plus Douce lumière, es-tu leur âme ? Peut-être ces mânes heureux Glissent ainsi sur le bocage ? Enveloppé de leur image, Je crois me sentir plus près d'eux ! Ah ! si c'est vous, ombres chéries ! Loin de la foule et loin du bruit, Revenez ainsi chaque nuit Vous mêler à mes rêveries. Ramenez la paix et l'amour Au sein de mon âme épuisée, Comme la nocturne rosée Qui tombe après les feux du jour. Venez !... mais des vapeurs funèbres Montent des bords de l'horizon : Elles voilent le doux rayon, Et tout rentre dans les ténèbres.

Orbital Assembly, Syd Mead

Street Scene, "Bladerunner", Syd Mead, 1982