Μια επετειακή βουτιά στα .... ρηχά του Πάρνωνα

[alepohori]

Την 16/6 βρέθηκα επιτέλους στο αγαπημένο βουνό. Σκεφτόμουν πόσες αξέχαστες στιγμές μάς έχει χαρίσει αυτό το βουνό με τον υπέροχο ουρανό του τα τελευταία 20 χρόνια που μας φιλοξενεί... Παρατηρήσεις στα οπτικά όρια του ματιού και της φωτοσυλλεκτικότητας του τηλεσκοπίου, αμοιβαία φαίνομενα του Δία, Περσείδες, αποκρύψεις αστεροειδών, γαλαξιακά σμήνη, αστρικά πλανητικά διαμέτρου ελάχιστων arcsecs... Με κρύο, τρελή υγρασία, σπαστικά ανοιγοκλεισίματα του ουρανού ("έλα καθάρισε, όλοι έξω".... "όχι έκλεισε πάλι, γμτ τώρα που έστησα"), αλλά πάνω απ'όλα ωραίες παρέες που μοιραζόμασταν την ίδια τρέλλα...

Θα μπορούσα να γράφω ώρες για το μαγικό σκοτάδι αυτού του βουνού και την αύρα που χαρίζει απλόχερα σε όποιον βρεθεί κάτω από τα άστρα του (ή τα σύννεφά του)... Για τη σιωπή που σου ψιθυρίζει όλη τη νύχτα, για τη φιγούρα που βρίσκεται δίπλα ή απέναντί σου, που δε τη βλέπεις, αλλά ξέρεις ποιος/ποια είναι, διότι απλά.... τον/την ξέρεις! Να αρχίζει να μπλεδίζει ο ουρανός στα ανατολικά κι εγώ να παλεύω ακόμα να δω γαλαξίες και νεφελώματα και να φωνάζει ο filiatra (Παναγιώτη ακούς;;;;):  "Καπετανάκη ξημέρωσε ρεεεεεεεεεεε"... Ανεκτίμητες στιγμές!

Anyway, μου έχουν λείψει αυτά και είπα να αναπολήσω. Στα δικά μας τώρα. Νέο τηλεσκόπιο, Schmidt-Cassegrain, goto, ίδιας διαμέτρου (8"), αλλά αλταζιμουθιακή στήριξη. Και όποιος δε κατάλαβε, πέρασαν πια οι εποχές των οπτικών σαρώσεων πάνω απ'τον στόχο με πήγαιν' έλα κινήσεις στον άξονα RA της χειροκίνητης ισημερινής στήριξης (μέθοδος θέασης αμυδρών αντικειμένων). Τώρα πια βρίσκομαι πάνω από τον στόχο μου με το πάτημα ενός κουμπιού, χωρίς τη γλυκιά προσπάθεια αναζήτησής του στον χάρτη. Και αν ο στόχος είναι λίιιιγο πιο αμυδρός, τότε περιορίζομαι μόνο στη μέθοδο της πλάγιας όρασης και όχι της σάρωσης RA. Κανένας από τους παρακάτω στόχους δεν απαιτούσε σάρωση, όλοι είναι εύκολοι, εξού και ο τίτλος του νήματος "ρηχά".

IC4997, στο Βέλος. Πλανητικό για σεμινάριο! Διαμέτρου 13", mag 10.5v. Βρίσκεται πολύ κοντά σε άστρο σχεδόν ίδιου μεγέθους, οπότε μπορείς εύκολα να διακρίνεις τη μαγική διαφορά ενός πλανητικού και ενός άστρου! Καλά, με το πέρασμα του OIII ή του UHC, δε το συζητάμε! Εκεί λες "αυτό είναι, βέεεεεεεβαια"! Αν και δε χρειάζεται καν φίλτρο. Με ευθεία όραση χάνεται τελείως, με πλάγια ξαναεμφανίζεται! Με λίγο επιμονή πάνω από το πεδίο, διέκρινα και το υπέροχο γαλαζωπό χρώμα του. Φοβερό! Προσοφθάμιο N11T6.

NGC6886. Βέλος πάλι. Εδώ τα πράγματα δυσκολεύουν λίγο. 10", mag 11.4v. Είναι πάρα πολύ κοντά σε αστεράκι, δε ξεχωρίζει εύκολα. Πρέπει να κοιτάξεις όλα τα αστέρια του πεδίου κατάματα. Και αυτό που θα ντραπεί και θα σβήσει, θα είναι το πλανητικό. Το είδα με Radian 18, αλλά θα φαινόταν και με το 11άρι N11T6.

Μια μικρή παύση για γαλαξίες. NGC4088, Μεγάλη Άρκτος. 10,6v, 5.8x2.2'. Αρκετά μεγάλος και εύκολος. Πολύ όμορφο ζεύγος με τον NGC4085, που είναι αμυδρότερος, μικρότερος, αλλά edge-on!

Το πλανητικό NGC6803 είχε φανταστικό γαλαζωπό χρώμα που αναδείχτηκε με πλάγια όραση και UHC. Διάμετρος 10", mag 11.4v. Μου κάνει εντύπωση που η Uranometria το περιγράφει ως "almost stellar". Δε θα το έλεγα. Έχω δει πολύ πιο μικρά πλανητικά. Αλλά οκ, δεν είναι τόσο δύσκολο όσο περιγράφεται. Το χρώμα του ήταν τέλειο! Στον Αετό.

Το άλλο πλανητικό της βραδιάς ήταν το NGC6891, στο Δελφίνι. Αυτό ήταν πιο εύκολο, 21", mag 10.5v. Αρκετά μεγάλο και ήταν και ευκολότερο να διακρίνεις το γαλάζιο χρώμα του! Radian 18mm.

Να περάσουμε λίγο στα διπλά; Λοιπόν: Ο 17 Δράκοντα είναι ένα διπλό, αρκετά στενό, μόλις 3" seperation. Διαχωρίσιμο πάντως με τον 18mm. Το λαμπρό είναι απαλό κίτρινο και ο συνοδός δίνει την εντύπωση ίδιου χρώματος και λες "ok, δεν είναι τόσο εντυπωσιακό". Το θέμα είναι ότι αν κάτσεις και το δεις προσεκτικά και επειδή είναι πολύ κοντά με το άλλο, τότε το 2ο άστρο αποκτά ξαφνικά άλλο χρώμα και γίνεται λιλά! Σίγουρα θα πρόκειται για ψευδαίσθηση λόγω της εγγύτητας με το κίτρινο, αλλά όπως και να'χει αυτή η φαινόμενη αλλαγή του χρώματος, σε κάνει και λες "μπα, θα μου φαίνεται, κάνουν πουλάκια τα μάτια μου". Αλλά το βλέπεις 1 φορά, 2 φορές, 3.... και λες, πώς γίνεται................................

Το πλανητικό NGC6567 ήταν το "δυσκολότερο" της βραδιάς. Όχι τόσο λόγω χαρακτηριστικών, 12" διάμετρο είχε με mag 11,0v. Εκείνο που το κατέστη δυσκολάκι ήταν η χαμηλή ανταπόκριση στο OIII. Δε ξεχώριζε πολύ από τα παρακείμενα άστρα...... Έπρεπε να χρησιμοποιήσω τη μέθοδο της αποστήθισης της λαμπρότητας των άστρων και να βιδώσω το φίλτρο, όχι απλά να το περάσω μπροστά από το μάτι μου. Πολύ όμορφη η αναγνώριση αυτού του πλανητικού, μου θύμισε την εποχή των PN G......

Για να χαλάσω την όρασή μου, είδα και αρκετά Messier. Τι να πω τώρα για το M22, το M13, το Dumbbell. Θα πω μόνο για το M17. Χωρίς φίλτρο είχε το γνώριμο σχήμα του Κύκνου που έχουμε δει όλοι. Όταν όμως βίδωσα το ΟΙΙΙ και το παρατήρησα λίγο με πλάγια, τότε ρε παιδιά, ήταν τέτοια η ποιότητα της νύχτας, αναδείχθηκαν κάποιες λεπτομέρειες που δεν θύμιζε πια κύκνο. Σαν να άλλαξε το σχήμα του. Εμφανίστηκαν στο πεδίο κάποια στοιχεία μη ορατά χωρίς το φίλτρο, που η τελική εικίνα του ήταν διαφορετική. Άλλο σχήμα........ Απίστευτο!!!..

Αυτά τα ολίγα. Ελπίζω να σας ταξίδεψα λίγο. Βγείτε κι εσείς, πάρτε τα βουνά και πείτε μας τι βλέπετε!