Θα συμφωνήσω με την παραπάνω άποψη.Μια εικόνα προκαλεί θετικά την αισθητική μας,όπως πολύ σωστά ειπώθηκε και παραπάνω,όταν χαρακτηρίζεται από συμμετρία και από άλλα στοιχεία που υπάρχουν στην συνείδηση του καθενός τα οποία τελικά διαμορφώνουν την εντύπωση στον εγκέφαλό μας. Η εικόνα αυτή μπορεί να είναι μια ζωγραφιά,ένα άνθος,ένα ωραίο τοπίο,ένα όμορφο πρόσωπο.Όταν όμως η εικόνα περιλαμβάνει ένα ουράνιο μακρινό αντικείμενο τα πράγματα αλλάζουν.Εδώ έχουμε 2 περιπτώσεις: 1)όταν η αστρονομική εικόνα παρατηρείται από κάποιον αδαή περί αστρονομίας,θα του αρέσει μόνο αν αυτό που βλέπει είναι συμμετρικό,λαμπερό και φαντασμαγορικό.Θα του αρέσει δηλαδή αν ανταποκρίνεται στα πρότυπα που έχουν θεσπιστεί στην συνείδησή του από τς εικόνες που έχει μάθει να βλέπει στην γη και που του υπαγορεύουν ποιο είναι το ωραίο και ποιο το άσχημο.Για παράδειγμα,υπάρχει ποτέ περίπτωση να δείξουμε σε έναν αδαή τον Albireo και να του αρέσει;Όχι βέβαια!Θα πει:"Τι σου αρέσει από αυτά τα 2 αστεράκια;Γιαυτό με κουβάλησες στο βουνό νυχτιάτικα;;;" 2)όταν η εικόνα παρατηρείται από κάποιον που γνωρίζει αστρονομία,τότε θα την εκτιμήσει διαφορετικά ,ειδικά αν γνωρίζει πχ πόσα εκατομμύρια έτη φωτός απέχει και μερικές άλλες λεπτομέρειες.Ποιος ερασιτέχνης αρκείται στην συμμετρία για να εκτιμήσει την ομορφιά του αντικειμένου που παρατηρεί;Η απάντηση γίνεται προφανής:Κανείς!!!! Τι συμμετρία υπάρχει σε έναν γαλαξία που δεν φαίνεται παρά μόνο με πλάγια όραση σαν ένα πολύ πολύ αμυδρό και μικρό συννεφάκι;;Ποιος άλλος μπορεί να εκτιμήσει την ομορφιά ενός τέτοιου αντικειμένου,εκτός από τον ερασιτέχνη; Κανείς!!!!!!