Δροσος Γεωργιος

Ανακοίνωσαν την ανακάλυψη του σωματιδίου Odderon Επί 50 χρόνια, η επιστημονική κοινότητα αναζητούσε ανεπιτυχώς το ‘σωματίδιο’ Odderon. Πριν από ένα μήνα περίπου, μια σουηδo-ουγγρική ερευνητική ομάδα υποστήριξε σε δημοσίευσή της, ότι ανακάλυψε το μυθικό σωματίδιο, μετά από διεξοδική ανάλυση πειραματικών δεδομένων από τον Μεγάλο Επιταχυντή Αδρονίων (LHC), όπου πραγματοποιούνται συγκρούσεις πρωτονίων. Το σωματίδιο Odderon σχηματίζεται όταν τα πρωτόνια συγκρούονται ελαστικά μεταξύ τους σε υψηλές ενέργειες, δηλαδή δεν «σπάνε σε κομμάτια», αλλά μεταβάλλουν μόνο την κατεύθυνσή τους. Τα πρωτόνια αποτελούνται από κουάρκ και γλοιόνια, που σχηματίζουν για λίγο τα σωματίδια που ονομάστηκαν Odderon και Pomeron. Στην δεκαετία του 1960 οι φυσικοί χρησιμοποίησαν την θεωρία Regge για να κατανοήσουν τις ελαστικές αλληλεπιδράσεις των πρωτονίων. Η θεωρία Regge παρουσίασε μερικές νέες ιδέες: ένα φαινόμενο που ονομάστηκε Pomeron (από το όνομα του φυσικού Isaak Pomeranchuk) και ένα άλλο που ονομάστηκε Odderon (διότι συνίσταται από περιττό αριθμό γλοιονίων). Το Pomeron είχε σκοπό να εξηγήσει γιατί τα εκτρεπόμενα πρωτόνια είναι πιο πιθανό να αλληλεπιδρούν μεταξύ τους σε υψηλότερες ενέργειες. Οι φυσικοί ερμήνευσαν με επιτυχία την ελαστική σκέδαση σε υψηλές ενέργειες και μικρή μεταφορά ορμής, με την ανταλλαγή ενός Pomeron, το οποίο στην σύγχρονη γλώσσα είναι μια κατάσταση δυο συσσωματωμένων γλοιονίων. Το Odderon, που μελετήθηκε θεωρητικά στις αρχές της δεκαετίας του 1970, βοήθησε στην ερμηνεία της διαφοράς μεταξύ σκέδασης πρωτονίων-πρωτονίων και αντιπρωτονίων-πρωτονίων (διαβάστε περισσότερα ΕΔΩ: Το πείραμα TOTEM δείχνει την ύπαρξη του Odderon). https://physicsgg.me/2018/02/10/%CF%84%CE%BF-%CF%80%CE%B5%CE%AF%CF%81%CE%B1%CE%BC%CE%B1-totem-%CE%B4%CE%B5%CE%AF%CF%87%CE%BD%CE%B5%CE%B9-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CF%8D%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%BE%CE%B7-%CF%84%CE%BF%CF%85-odderon/ Η ερευνητική ομάδα με τη συμμετοχή φυσικών από το Πανεπιστήμιο Lund, κατάφερε να εντοπίσει το Odderon με ακρίβεια μεγαλύτερη από 5 σίγμα, αφού ολοκλήρωσε μια εξονυχιστική ανάλυση δεδομένων από τον LHC. Σύμφωνα με τον Roman Pasechnik, που συμμετείχε στην έρευνα, «η ανακάλυψή τους αποτελεί ένα ορόσημο για την σωματιδιακή φυσική!» https://physicsgg.me/2021/03/22/%ce%b7-%ce%b1%ce%bd%ce%b1%ce%ba%ce%ac%ce%bb%cf%85%cf%88%ce%b7-%cf%84%ce%bf%cf%85-%cf%83%cf%89%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b9%ce%b4%ce%af%ce%bf%cf%85-odderon/

Πετυχημένη δοκιμή του νέου σούπερ πυραύλου της NASA. Για να μπορέσει ο άνθρωπος να ταξιδέψει ακόμη πιο μακριά στο Διάστημα από εκεί που έχει φτάσει μέχρι σήμερα αλλά και για να αυξηθεί η δυνατότητα μεταφοράς φορτίων μακριά από την Γη χρειάζονται νέοι, μεγαλύτεροι και πιο ισχυροί πύραυλοι που θα μεταφέρουν διαστημόπλοια και αντικείμενα έξω από την Γη. Η Space X, η διαστημική εταιρεία του Αμερικανού μεγιστάνα Ελον Μασκ, ξεκίνησε πρώτη αυτή την προσπάθεια με στόχο την δημιουργία ενός σούπερ πυραύλου που εκτός των άλλων θα μεταφέρει ανθρώπους στον Άρη. Από κοντά ακολουθεί και η NASA η οποία κατασκευάζει τον δικό της νέο μεγάλο πύραυλο, τον Space Launch System (SLS). O νέος πύραυλος θα χρησιμοποιηθεί στην μεταφορά των επανδρωμένων αποστολών στην Σελήνη που σχεδιάζει να κάνει η αμερικανική υπηρεσία. Το πρόγραμμα Artemis είναι ένα πολυσύνθετο πρόγραμμα στο πλαίσιο του οποίου θα γίνουν αρκετές επανδρωμένες αποστολές στον φυσικό μας δορυφόρο ενώ παράλληλα έχει αποφασισθεί η κατασκευή ενός μεγάλου διαστημικού σταθμού που θα τεθεί σε τροχιά γύρω από την Σελήνη και θα λειτουργεί υποστηρικτικά στους αστροναύτες που θα βρίσκονται πάνω στην Σελήνη. Η NASA πραγματοποίησε μια κρίσιμη δοκιμή του πυραύλου η οποία ήταν απόλυτα πετυχημένη. Οι τέσσερις πανίσχυρες μηχανές του SLS λειτούργησαν χωρίς κανένα πρόβλημα για οκτώ λεπτά δημιουργώντας ένα εντυπωσιακό σκηνικό το οποίο αποτυπώθηκε σε φωτογραφίες και βίντεο. https://www.naftemporiki.gr/story/1704392/petuximeni-dokimi-tou-neou-souper-puraulou-tis-nasa ΠΡΟΣΟΧΗ! Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟΣ ΧΩΡΟΣ " Αυτά τα λόγια έπεσαν στην παγκόσμια ιστορία ως προειδοποίηση για τον πρώτο επανδρωμένο διαστημόπλοιο, και το πρώτο άτομο που έδωσε αυτό το μήνυμα ήταν ο Πάβελ Μπελιάεφ, διοικητής του διαστημικού σκάφους Voskhod-2. Ακριβώς 56 χρόνια πριν, στις 18 Μαρτίου 1965, ο σοβιετικός κοσμοναύτης Alexei Leonov έκανε έναν διαστημικό περίπατο. Αυτή η εποικοδομητική εκδήλωση σηματοδότησε το επόμενο βήμα της ανθρωπότητας προς το Σύμπαν. Ο ηρωισμός, η αφοσίωση και ο επαγγελματισμός του Alexei Arkhipovich έγραψαν για πάντα το όνομά του στην ιστορία των αστροναυτων. https://www.energia.ru/ru/news/news-2021/news_03-18.html

Κατέκτησε τους πόλους, ταξίδεψε στο Διάστημα, τώρα καταδύθηκε στο βαθύτερο σημείο της Γης. Ο προγραμματιστής βιντεοπαιχνιδιών Ρίτσαρντ Γκάριοτ είναι ο πρώτος άνθρωπος στον κόσμο που εξερεύνησε τον Βόρειο Πόλο, τον Νότιο Πόλο, ταξίδεψε στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό και καταδύθηκε στο βαθύτερο σημείο των ωκεανών. Η Τάφρος των Μαριανών «έχει βάθος σχεδόν 11.000 μέτρα –πιο πολύ από το ύψος του Έβερεστ κατά τουλάχιστον δύο χιλιάδες μέτρα» είπε στο Reuters ο εξερευνητής λίγες ημέρες μετά την επιστροφή του. Το ενισχυμένο βαθυσκάφος του Γκάριοτ, με την ονομασία Limiting Factor, χρειάστηκε περίπου τέσσερις ώρες για να φτάσει στον πάτο του Ειρηνικού, ανατολικά των Φιλιππίνων, όπου συνέλεξε δείγματα νερού, πετρωμάτων και ζωντανών οργανισμών. Η αποστολή πραγματοποιήθηκε σε συνεργασία με την αμερικανική Εθνική Ένωση για τη Διδασκαλία των Αγγλικών, και ο Γκάριοτ πέρασε τον χρόνο της καθόδου διαβάζοντας ποιήματα που του έστειλαν παιδιά. Το 2008, ο περιπετειώδης Γκάριοτ έγινε ο πρώτος γιος αστροναύτη που ταξίδεψε στο Διάστημα, ακολουθώντας τα χνάρια του πατέρα του, Όουεν Γκάριοτ. Δεν ήταν αστροναύτης της NASA, πλήρωσε όμως 30 εκατομμύρια δολάρια για μια τουριστική θέση στο ρωσικό σκάφος Soyuz που μεταφέρει πληρώματα στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό, όπου παρέμεινε για περίπου μια εβδομάδα. Το 1998, ο Γκάριοτ ταξίδεψε στον Νότιο Πόλο και το 2018 επισκέφθηκε τον Βόρειο, ένα πολύ πιο δύσκολο εγχείρημα δεδομένου ότι στον παγωμένο βορρά δεν υπήρχε ξηρά να πατήσει. Από μικρός είχε δείξει ταλέντο στον προγραμματισμό και κυκλοφόρησε το πρώτο βιντεοπαιχνίδι του το 1979, σε ηλικία 18 ετών. Η μεγάλη επιτυχία ήρθε με τη σειρά βιντεοπαιχνιδιών Ultima που τον έκανε εκατομμυριούχο. Ο αστροναύτης πατέρας του πέθανε το 2019, πριν προλάβει να δει τον γιο του να κατακτά το βαθύτερο σημείο της Γης. Μόνο πέντε επανδρωμένα βαθυσκάφη έχουν καταδυθεί μέχρι σήμερα στην Τάφρο των Μαριανών –το πρώτο ήταν το θρυλικό υποβρύχιο Trieste το 1960. https://www.in.gr/2021/03/19/b-science/episthmes/kataktise-tous-polous-taksidepse-sto-diastima-tora-katadythike-sto-vathytero-simeio-tis-gis/

InSight: Μετρήθηκε πρώτη φορά ο πυρήνας του Άρη. Οι επιστήμονες έκαναν για πρώτη φορά μια μέτρηση του μεγέθους της «καρδιάς» του 'Αρη, δηλαδή του λιωμένου μεταλλικού πυρήνα του, με τη βοήθεια του ρομποτικού εργαστηρίου InSight της Αμερικανικής Διαστημικής Υπηρεσίας (NASA). Είναι ο πρώτος πλανήτης μετά τη Γη που υπάρχει πλέον μια κατά προσέγγιση εκτίμηση για τον πυρήνα του, η ακτίνα του οποίου υπολογίζεται σε 1.810 έως 1.860 χιλιόμετρα, περίπου το μισό της ακτίνας του γήινου πυρήνα. Η μέτρηση αυτή, που βασίστηκε στα σεισμικά κύματα στο εσωτερικό του 'Αρη, τα οποία καταγράφει το InSight, είναι μεγαλύτερη σε σχέση με τις προηγούμενες πιο θεωρητικές εκτιμήσεις, πράγμα που σημαίνει ότι ο πυρήνας του 'Αρη είναι λιγότερο πυκνός του αναμενομένου και περιέχει πιο ελαφριά στοιχεία, όπως οξυγόνο, πέρα από το σίδηρο και το θείο που εκτιμάται ότι αποτελούν το μεγαλύτερο μέρος του. Η επιστημονική ομάδα του InSight, με επικεφαλής τον Σάιμον Στέλερ του Ελβετικού Ομοσπονδιακού Ινστιτούτου Τεχνολογίας της Ζυρίχης (ΕΤΗ), έκανε τη σχετική ανακοίνωση στο διαδικτυακό συνέδριο πλανητικής επιστήμης "Lunar and Planetary Conference" στο Τέξας, σύμφωνα με το "Nature" και το "New Scientist". Οι βραχώδεις πλανήτες, όπως η Γη και ο 'Αρης, διαθέτουν τρία βασικά γεωλογικά στρώματα: φλοιό, μανδύα και πυρήνα. Ο υπολογισμός του μεγέθους καθενός από τα τρία επιτρέπει να εξαχθούν βάσιμα συμπεράσματα για το σχηματισμό και την εξέλιξη ενός πλανήτη. Ο μεταλλικός αρειανός πυρήνας πιθανότατα είναι ακόμη σε ρευστή κατάσταση. Εκτός από τη Γη και τον 'Αρη, το μόνο άλλο ουράνιο σώμα που έχει μετρηθεί ο πυρήνας του, είναι η Σελήνη. Ο στατικός ρομποτικός γεωλόγος (ή καλύτερα «πλανητολόγος») InSight έφθασε στην επιφάνεια του 'Αρη το 2018 και έκτοτε είναι το πρώτο μηχάνημα που έχει «ακούσει» αρειανούς σεισμούς και μελετά το εσωτερικό του πλανήτη. Μέχρι στιγμής έχει ανιχνεύσει περίπου 500 σεισμούς, αποκαλύπτοντας ότι ο 'Αρης έχει λιγότερους σεισμούς από τη Γη, αλλά περισσότερους από τη Σελήνη. Περίπου 50 αρειανοί σεισμοί βρέθηκαν να έχουν μέγεθος δύο έως τεσσάρων βαθμών, αρκετά ισχυροί για να ρίξουν φως στο εσωτερικό του γειτονικού πλανήτη, ενώ οι υπόλοιποι ήσαν μικρότεροι. Όπως κάνουν και οι σεισμογράφοι στη Γη, το InSight μέτρησε το μέγεθος του αρειανού πυρήνα αναλύοντας την κίνηση και τη χρονική διάρκεια του «ταξιδιού» των σεισμικών κυμάτων μεταξύ μανδύα και πυρήνα. Με αυτό τον τρόπο, οι επιστήμονες μπόρεσαν να υπολογίσουν σε πόσο βάθος αρχίζει το σύνορο μεταξύ μανδύα και πυρήνα, άρα και το μέγεθος του ίδιου του πυρήνα. Στο μεταξύ, ο 'Αρης έχει αρχίσει να κάνει δύσκολη τη ζωή του InSight, καθώς η αρειανή σκόνη συσσωρεύεται σταδιακά πάνω στα δίμετρα ηλιακά πάνελ του, μειώνοντας έτσι ολοένα περισσότερο τη διαθέσιμη ηλεκτρική ενέργεια για να λειτουργήσει. Το γεγονός ότι η τωρινή τροχιά τον 'Αρη τον απομακρύνει συνεχώς από τον Ήλιο, άρα λιγοστεύει την ηλιακή ενέργεια στην επιφάνεια του, καθιστά πιο δύσκολες τις συνθήκες για το InSight, το οποίο ίσως δεν έχει ακόμη πολύ χρόνο μπροστά του για νέες ανακαλύψεις. Ήδη, τον Ιανουάριο οι χειριστές του InSight στη Γη αναγκάστηκαν να θεωρήσουν οριστικά νεκρό το γερμανικής κατασκευής τρυπάνι του, το οποίο συνάντησε προβλήματα και δεν κατάφερε να σκάψει βαθιά. https://physicsgg.blogspot.com/2021/03/insight.html

Στρατοσφαιρικοί άνεμοι 1.450 χιλιομέτρων την ώρα, μετρήθηκαν στον Δία. Μία διεθνής ομάδα αστρονόμων ανακάλυψε για πρώτη φορά στη μέση ατμόσφαιρα του Δία, κοντά στους πόλους του, ανέμους έως 1.450 χιλιομέτρων την ώρα, ταχύτητα η οποία είναι υπερδιπλάσια από τη μέγιστη ταχύτητα των ανέμων που έχουν παρατηρηθεί στη Μεγάλη Ερυθρά Κηλίδα του πλανήτη και τουλάχιστον τριπλάσια σε σχέση με τις μέγιστες ταχύτητες που έχουν μετρηθεί στους ισχυρότερους κυκλώνες στη Γη. Οι επιστήμονες, με επικεφαλής τον Γάλλο δρα Τιμπό Καβαλιέ του Εργαστηρίου Αστροφυσικής του Μπορντό, οι οποίοι έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό Αστρονομίας και Αστροφυσικής «Astronomy & Astrophysics», έκαναν την ανακάλυψη με τη βοήθεια του τηλεσκοπίου ALMA του Νοτίου Ευρωπαϊκού Αστεροσκοπείου (ESO) στη Χιλή. Ο Δίας είναι διάσημος για τα πολύχρωμα στροβιλιζόμενα νέφη μετακινούμενων αερίων, μέσω των οποίων οι αστρονόμοι καταγράφουν τους ανέμους στη χαμηλότερη ατμόσφαιρά του. Επίσης, έχουν διαπιστώσει την παρουσία ανέμων στην ανώτερη ατμόσφαιρά του, αλλά είναι η πρώτη φορά που κάνουν κάτι ανάλογο με τα μεσαία ατμοσφαιρικά στρώματα της στρατόσφαιρας, όπου δεν υπάρχουν σύννεφα. Οι ερευνητές εκτιμούν ότι στη στρατόσφαιρα του Δία σχηματίζονται ισχυρά αέρια ρεύματα, που συμπεριφέρονται ως μία γιγάντια δίνη με διάμετρο έως τέσσερις φορές μεγαλύτερη από τη Γη και με ύψος περίπου 900 χιλιομέτρων. Εκτός από τους στρατοσφαιρικούς πολικούς ανέμους, επιβεβαιώθηκε, επίσης, η ύπαρξη ισχυρών στρατοσφαιρικών ανέμων γύρω από τον ισημερινό του Δία, με μέση ταχύτητα περίπου 600 χιλιομέτρων την ώρα. Πιο αναλυτικές παρατηρήσεις της ατμόσφαιρας του Δία θα γίνουν από το υπό κατασκευή Υπερβολικά Με γάλο Τηλεσκόπιο (ELT) του ESO, που θα λειτουργήσει μέσα στην τρέχουσα δεκαετία. https://physicsgg.blogspot.com/2021/03/1450.htm

Επιβεβαιώθηκε η προέλευση του «περίεργου» διαστρικού αντικειμένου Oumuamua. Επιστήμονες ήταν σε θέση να επιβεβαιώσουν την προέλευση του περίεργου, διαστρικής προέλευσης αντικειμένου Oumuamua (ανιχνευτής ή αγγελιοφόρος στα χαβανέζικα) που είχε προκαλέσει αίσθηση το 2017, για το οποίο είχε θεωρηθεί ότι μπορεί να ήταν ακόμα και εξωγήινο διαστημόπλοιο- και τελικά η πραγματικότητα ήταν πολύ πιο «πεζή». Δύο επιστήμονες του Arizona State University, ο Στίβεν Ντες και ο Άλαν Τζάκσον, κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι πρόκειται για κομμάτι ενός πλανήτη σαν τον γνωστό μας πλανήτη- νάνο, Πλούτωνα, από κάποιο άλλο ηλιακό σύστημα. Τα ευρήματά τους δημοσιεύτηκαν σε δύο επιστημονικά άρθρα (part I και part II) στο AGU Journal of Geophysical Research: Planets. To αντικείμενο είχε πολλά κοινά στοιχεία με τους κομήτες, μα και πολλές διαφορές- και οι δύο ερευνητές διαπίστωσαν μια σειρά από χαρακτηριστικά που το διαφοροποιούσαν. Για αρχή, μπήκε στο ηλιακό σύστημα με ταχύτητα χαμηλότερη του αναμενομένου, κάτι που δείχνει ότι δεν ταξίδευε στο διαστρικό διάστημα για πάνω από ένα δισ. χρόνια. Επίσης, ήταν πολύ πιο επίπεδο (σε σχήμα τηγανίτας) από κάθε άλλο γνωστό αντικείμενο του ηλιακού συστήματος, και η ώθηση που δεχόταν από τον ήλιο ώστε να απομακρύνεται από αυτόν ήταν ισχυρότερη του κανονικού. Επιπρόσθετα, δεν εντοπίζονταν αέρια να διαφεύγουν, τα οποία συνήθως στους κομήτες φαίνονται ως οι ουρές τους. Η θεωρία των δύο επιστημόνων ήταν πως το αντικείμενο αποτελείτο από διαφορετικά είδη πάγου, και ακολούθησαν υπολογισμοί. Εν τέλει, βρήκαν ότι υπήρχε ένα είδος πάγου που μπορούσε να «εξηγήσει» όλα τα χαρακτηριστικά του αντικειμένου: Επρόκειτο για το στερεό άζωτο, που έδινε όλες τις «σωστές απαντήσεις» - και, δεδομένου ότι συναντάται στην επιφάνεια του Πλούτωνα, ένα αντικείμενο σαν κομήτης θα μπορούσε να αποτελείται από το ίδιο υλικό. Ακολούθησαν και άλλοι υπολογισμοί- και το συμπέρασμα ήταν πως το αντικείμενο πιθανότατα εκτινάχθηκε από κάποια επιφάνεια περίπου μισό δισεκατομμύριο χρόνια πριν, και έφυγε από το ηλιακό του σύστημα. Επίσης, εξηγείται και το ασυνήθιστο σχήμα: Καθώς τα και εξωτερικά στρώματα εξατμίζονταν, θα γινόταν όλο και πιο επίπεδο, όπως ένα σαπούνι όταν χρησιμοποιείτ. Όσον αφορά στις θεωρίες περί εξωγήινου κατασκευάσματος, ο Ντες τονίζει πως, ακόμα και αν δεν ισχύουν, είναι σημαντικό το ότι με αυτόν τον τρόπο οι επιστήμονες αποκτούν τη δυνατότητα για μια ματιά σε άλλα ηλιακά συστήματα με τρόπο που δεν ήταν δυνατός στο παρελθόν. «Όσο αντικείμενα σαν το Oumuamua ανακαλύπτονται και μελετώνται, οι επιστήμονες μπορούν να συνεχίσουν να επεκτείνουν τις γνώσεις μας ως προς το πώς άλλα πλανητικά συστήματα μοιάζουν ή διαφέρουν από το δικό μας» είπε σχετικά. https://www.naftemporiki.gr/story/1703846/epibebaiothike-i-proeleusi-tou-periergou-diastrikou-antikeimenou-oumuamua

Ολοκληρώθηκαν οι δοκιμές του διαστημικού σκάφους Soyuz MS-18 σε θάλαμο κενού. Στο κοσμοδρόμιο Baikonur, συνεχίζεται η προπαρασκευή του προπορευόμενου οχήματος μεταφοράς Soyuz MS-18 (TPK). Σήμερα, σύμφωνα με το πρόγραμμα εργασίας, οι ειδικοί της RSC Energia και του κέντρου συμπιεστών Yuzhny ολοκλήρωσαν τις δοκιμές του διαστημικού σκάφους για στεγανότητα στον θάλαμο κενού του συγκροτήματος και στο κτίριο δοκιμών του χώρου 254. Ο κύκλος πνευματικών δοκιμών κενού μεγάλης διαστημικής τεχνολογίας που χρησιμοποιεί μέσο ηλίου-αέρα στους δοκιμασμένους όγκους πραγματοποιείται για τον αντικειμενικό έλεγχο των αυστηρών απαιτήσεων για τη στεγανότητα των διαμερισμάτων και των συστημάτων επί του σκάφους του διαστημικού σκάφους υπό συνθήκες εδάφους. Η εκτόξευση του πυραύλου μεταφοράς Soyuz-2.1a με το Soyuz MS-18 TPK στο ISS έχει προγραμματιστεί για τις 9 Απριλίου 2021 από το κοσμοδρόμιο Baikonur. https://www.energia.ru/ru/news/news-2021/news_03-17.html Διαστημικός σταθμός πληρώματος θα μετατοπίσει το Soyuz για να κάνει χώρο για νέους συνεργάτες. Το πλοίο πληρώματος Soyuz MS-17 που μετέφερε το πλήρωμα Expedition 64 στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό στις 14 Οκτωβρίου 2020, απεικονίζεται στις 18 Οκτωβρίου 2020, αγκυροβολημένο στη μονάδα Rassvet. Τρεις κάτοικοι του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού θα κάνουν μια περιστροφή γύρω από την τροχιακή τους γειτονιά στο Soyuz MS-17 την Παρασκευή 19 Μαρτίου, μετεγκατάσταση του διαστημικού σκάφους για να προετοιμαστούν για την άφιξη του επόμενου συνόλου μελών του πληρώματος. Η ζωντανή κάλυψη της NASA Television, της εφαρμογής NASA και του ιστότοπου της εταιρείας θα ξεκινήσει στις 12:15 μ.μ. EDT. Η αποστολή 64 ο Μηχανικός πτήσης Kate Rubins της NASA και διοικητής Sergey Ryzhikov και Sergey Kud-Sverchkov, και οι δύο της Ρωσικής Υπηρεσίας Διαστήματος Roscosmos, θα αποσυνδεθούν από το λιμάνι που βλέπει στη Γη της μονάδας Rassvet του σταθμού στις 12:38 μ.μ. και αγκυροβολήστε ξανά στη θύρα σύνδεσης Poisk που βλέπει στο διάστημα στις 1:07 μ.μ. Η μετεγκατάσταση θα απελευθερώσει το λιμάνι Rassvet για την προσάρτηση ενός άλλου οχήματος Soyuz, που ορίζεται ως Soyuz MS-18, το οποίο θα μεταφέρει τρία μέλη του πληρώματος της αποστολής 65 στον σταθμό τον επόμενο μήνα. Ο Mark Vande Hei της NASA και ο Oleg Novitsky και ο Pyotr Dubrov του Roscosmos έχουν προγραμματιστεί να ξεκινήσουν στο σταθμό την Παρασκευή 9 Απριλίου, από το κοσμοδρόμιο Baikonur στο Καζακστάν. Αυτή θα είναι η 15η συνολική μετεγκατάσταση λιμένα του Soyuz και η πρώτη από τον Αύγουστο του 2019. Οι Rubins, Ryzhikov και Kud-Sverchkov θα επιστρέψουν στη Γη στις 17 Απριλίου στο Soyuz MS-17 που τους μετέφεραν στο διαστημικό σταθμό τον Οκτώβριο του 2020. https://www.nasa.gov/press-release/space-station-crew-to-relocate-soyuz-to-make-room-for-new-crewmates/ Μικρόβια άγνωστα στην επιστήμη ανακαλύφθηκαν στον ISS Μπορεί να μας βοηθήσουν να καλλιεργήσουμε φυτά στον Άρη. Ερευνητές των ΗΠΑ και της Ινδίας που συνεργάζονται με τη NASA, ανακάλυψαν τέσσερα είδη μικροβίων στο Διεθνή Διαστημικό Σταθμό, στελέχη βακτηρίων για την ακρίβεια, τρία από τα οποία ήταν παντελώς άγνωστα μέχρι σήμερα στην επιστήμη. Τα εντόπισαν σε διαφορετικές τοποθεσίες του ISS, όπως ένα πάνελ οργάνων, το θόλο παρατηρήσεων, το τραπέζι του φαγητού και σε ένα παλιό φίλτρο HEPA. Και τα τέσσερα μικρόβια ανήκουν σε συνομοταξία βακτηρίων που βρίσκονται στο χώμα και στο φρέσκο νερό και εμπλέκονται στον κύκλο ανάπτυξης των φυτών. Κι αν αναρωτιέστε τι δουλειά έχουν τέτοια βακτήρια στο διάστημα, οι αστροναύτες καλλιεργούν μικρές ποσότητες τροφίμων εδώ και χρόνια στον ISS, οπότε έτσι εξηγείται και η ύπαρξη μικροβίων που σχετίζονται με φυτά. Το γνωστό είδος ήταν το Methylorubrum rhodesianum, ενώ τα υπόλοιπα μετά τον εντοπισμό τους διαπιστώθηκε πως ανήκουν στο ίδιο είδος και τα στελέχη τους ονομάστηκαν IF7SW-B2T, IIF1SW-B5, και IIF4SW-B5. Η ομάδα που τα ανακάλυψε, προτείνει την ονομασία Methylobacterium ajmalii, προς τιμήν του Ajmal Khan, γνωστού Ινδού επιστήμονα. Γνωρίζοντας ήδη πως τα μικρόβια αυτά επιβιώνουν στις σκληρές συνθήκες του διαστήματος, η ομάδα ανέλυσε γενετικά τα δείγματα για να διαπιστώσει πώς μπορεί να βελτιώσει το όφελος που θα προσφέρουν σε φυτά. Για να αναπτύξεις φυτά σε ακραίο περιβάλλον όπου οι πηγές θρεπτικών συστατικών είναι ελάχιστες, η απομόνωση νέων μικροβίων που θα βοηθήσει στην ανάπτυξή τους είναι απαραίτητη. Θα βοηθήσει στην αναγνώριση των γενετικών χαρακτηριστικών που είναι υπεύθυνα για την ανάπτυξη των φυτών σε συνθήκες μικροβαρύτητας και θα συμβάλουν στην ανάπτυξη πλήρους αυτάρκειας σοδειάς για τις μακροχρόνιες διαστημικές αποστολές του μέλλοντος. Οι ερευνητές έχουν αγγίξει μόλις την επιφάνεια της μικροβιακής βιοποικιλότητας στο διαστημικό σταθμό. Περίπου 1.000 ακόμα δείγματα έχουν συλλεχθεί και αναμένουν την αποστολή τους πίσω στη Γη για ανάλυση. Η έρευνα δημοσιεύτηκε στο Frontiers in Microbiology. https://physicsgg.blogspot.com/2021/03/iss.html

Πώς αστραπές και κεραυνοί συνέβαλαν στην εμφάνιση της ζωής στη Γη. Οι αστραπές ήταν το ίδιο σημαντικές με τους μετεωρίτες ως προς τη δημιουργία των ιδανικών συνθηκών για την εμφάνιση της ζωής στη Γη, σύμφωνα με γεωλόγους. Ορυκτά που κατέφθασαν στη Γη με μετεωρίτες πριν από τέσσερα δισεκατομμύρια χρόνια θεωρούνται ως βασικά συστατικά για την ανάπτυξη της ζωής στον πλανήτη μας. Επιστήμονες θεωρούν πως μικρές ποσότητες αυτών των ορυκτών κατέφθασαν στην πρώιμη Γη μέσω δισεκατομμυρίων αστραπών (για την ακρίβεια, κεραυνών)- ωστόσο ερευνητές του University of Leeds διαπίστωσαν ότι οι αστραπές ήταν το ίδιο σημαντικές με τους μετεωρίτες ως προς αυτή την απαραίτητη λειτουργία, και ως εκ τούτου την εμφάνιση της ζωής. Όπως λένε, αυτό δείχνει ότι η ζωή θα μπορούσε να αναπτυχθεί σε πλανήτες σαν τη Γη μέσω του ίδιου μηχανισμού ανά πάσα στιγμή εάν οι ατμοσφαιρικές συνθήκες είναι σωστές. Της έρευνας ηγήθηκε ο Μπέντζαμιν Χες, στο πλαίσιο των προπτυχιακών σπουδών του. Ο ίδιος και οι μέντορές του μελετούσαν ένα πολύ μεγάλο και ανέγγιχτο δείγμα φουλγουρίτη (fulgurite), ένα είδος βράχου που δημιουργείται όταν πέφτει κεραυνός. Το δείγμα σχηματίστηκε το 2016, όταν έπεσε κεραυνός στο Γκλεν Έλιν του Ιλινόι (ΗΠΑ) το 2016 και δόθηκε στο τμήμα γεωλογίας του Wheaton College. Οι ερευνητές του Leeds αρχικά ενδιαφέρονταν για το πώς σχηματιζόταν ο φουλγουρίτης, αλλά τους έκανε μεγάλη εντύπωση όταν ανακάλυψαν στο δείγμα μια μεγάλη ποσότητα ενός ασυνήθιστου φωσφορούχου ορυκτού (schreibersite). Ο φωσφόρος είναι απαραίτητος για τη ζωή και παίζει σημαντικό ρόλο σε όλες τις διαδικασίες της, από την κίνηση στην ανάπτυξη και στην αναπαραγωγή. Ο φωσφόρος που ήταν παρών στην επιφάνεια της πρώιμης Γης περιεχόταν σε ορυκτά που δεν μπορούν να διαλυθούν σε νερό- μα το schreibersite μπορεί. O Χες, πλέον διδακτορικός στο Yale University, είπε πως «πολλοί έχουν υποστηρίξει ότι η ζωή στη Γη εμφανίστηκε σε ρηχά ύδατα...τα περισσότερα μοντέλα σχετικά με το πώς μπορεί να σχηματίστηκε η ζωή στην επιφάνεια της Γης επικαλούνται μετεωρίτες με μικροποσότητες schreibersite. Η δουλειά μας βρίσκει μια σχετικά μεγάλη ποσότητα schreiversite στον φουλγουρίτη που μελετήθηκε. Κεραυνοί πέφτουν συχνά στη Γη, υποδεικνύοντας ότι ο φωσφόρος που χρειάζεται για την προέλευση της ζωής στην επιφάνεια της Γης δεν βασίζεται αποκλειστικά στις πτώσεις μετεωριτών. Ίσως ακόμα πιο σημαντικό, αυτό σημαίνει επίσης ότι ο σχηματισμός της ζωής σε άλλους πλανήτες σαν τη Γη παραμένει πιθανός, ακόμα και αφού οι πτώσεις μετεωριτών γίνουν σπάνιες». Οι επιστήμονες υπολογίζουν ότι τα φωσφορούχα ορυκτά που δημιουργήθηκαν από πλήγματα κεραυνών ξεπερνούν αυτά που προέκυψαν από μετεωρίτες όταν η Γη ήταν περίπου 3,5 δισ. ετών- που είναι η ηλικία των αρχαιότερων μικρο-απολιθωμάτων. Αυτό καθιστά τους κεραυνούς και τις αστραπές σημαντικά ως προς την εμφάνιση της ζωής στον πλανήτη. Επιπρόσθετα, είναι πολύ λιγότερο καταστροφικά από τις πτώσεις μετεωριτών, κάτι που σημαίνει ότι ήταν λιγότερο πιθανό να εμποδίσουν τις ντελικάτες εξελικτικές διαδρομές για την ανάπτυξη της ζωής. https://www.naftemporiki.gr/story/1703332/pos-astrapes-kai-keraunoi-sunebalan-stin-emfanisi-tis-zois-sti-gi

Γιγαντιαίες ποσότητες νερού ίσως είναι «κλειδωμένες» στον Άρη. Πρόκειται για ένα αίνιγμα: Πώς έχασε ο Άρης το νερό που βρισκόταν στην επιφάνειά του πριν από δισεκατομμύρια χρόνια; Επιστήμονες θεωρούν ότι ενδεχομένως να έχουν βρει την απάντηση: Μεγάλο μέρος του ίσως να είναι «φυλακισμένο» στον φλοιό του «Κόκκινου Πλανήτη». Σύμφωνα με την εν λόγω έρευνα, η οποία συζητήθηκε στην 52η Lunar and Planetary Science Conference, και δημοσιεύτηκε στο Science, μεγάλη ποσότητα των αρχαίων υδάτων του Άρη πιθανώς είναι κλεισμένες σε ορυκτά κάτω από την επιφάνεια. Στο πλαίσιο της έρευνας οι επιστήμονες χρησιμοποίησαν μετρήσεις από διαστημόπλοια σε τροχιά γύρω από τον Άρη, οχήματα και μετεωρίτες, και στη συνέχεια δημιούργησαν μια προσομοίωση υπολογιστή σχετικά με το πώς το νερό χάθηκε στο πέρασμα του χρόνο. Πάνω από τέσσερα δισεκατομμύρια χρόνια πριν, ο Άρης ήταν θερμότερος και υγρότερος, και πιθανότατα με πιο πυκνή ατμόσφαιρα. Το νερό έρεε σε ποταμούς, ανοίγοντας κανάλια σε βράχους και δημιουργώντας λίμνες σε κρατήρες από πτώσεις μετεωριτών. Ωστόσο περίπου ένα δισεκατομμύριο χρόνια αργότερα ο Άρης μεταμορφώθηκε στον ψυχρό, ξηρό και αφιλόξενο πλανήτη που ξέρουμε σήμερα. Η κυρίαρχη θεωρία μέχρι σήμερα είναι πως μέρος αυτού του νερού χάθηκε στο διάστημα και ένα μέρος του πάγωσε- κοιτάσματα πάγου στην επιφάνεια και κάτω από αυτήν το δείχνουν αυτό. Η Γη έχει μια μαγνητική «ασπίδα», ή μαγνητόσφαιρα, που εμποδίζει την ατμόσφαιρα να χαθεί στο διάστημα. Ωστόσο, όπως γράφει το BBC, η μαγνητική «ασπίδα» του Άρη είναι αδύναμη και θα μπορούσε να είχε αφήσει το νερό να διαφύγει από τον πλανήτη. Ωστόσο, οι ρυθμοί με τους οποίους το υδρογόνο- ένα από τα δομικά συστατικά του νερού- «αποδρά» από την ατμόσφαιρά του σήμερα δείχνουν ότι αυτός ο «μηχανισμός» δεν φτάνει για να εξηγήσει πού πήγε όλο αυτό το νερό. Η Έβα Λίνγκαν Σέλερ και συνάδελφοί της από το Caltech (California Institute of Technology) θεωρούν πω έχουν βρει την απάντηση: Τα αποτελέσματα των μοντέλων τους δείχνουν πως μεταξύ του 30% και του 99% του αρχικού νερού του Άρη ενσωματώθηκε σε ορυκτά και θάφτηκε στον φλοιό του πλανήτη. Άλλη μία εκ των ερευνητών, η Μπέθανι Έλμαν, επίσης του Caltech, εξήγησε ότι «μελετώντας δεδομένα από αποστολές στον Άρη, κατέστη ξεκάθαρο πως ήταν κοινό – και όχι σπάνιο- να βρίσκουμε στοιχεία αλλοίωσης νερού». Όπως συνέχισε, «όταν ο φλοιός αλλοιώνεται, παίρνει νερό – όπως νερό σε υγρή μορφή- και το παγιδεύει σε ένα ένυδρο ορυκτό που έχει νερό στη δομή του, έτσι ώστε πρακτικά να “φυλακίζεται”». Οι επιστήμονες θεωρούν πως το μεγαλύτερο μέρος του νερού χάθηκε 4,1 με 3,7 δισ. χρόνια πριν. https://www.naftemporiki.gr/story/1703425/gigantiaies-posotites-nerou-isos-einai-kleidomenes-ston-ari

NASA: Ο διαστημικός βολιστήρας «Ήρα» αποκαλύπτει τα μυστικά του πλανήτη Δια. Τα μυστήρια του αέρινου γίγαντα, του πλανήτη που καθορίζει τις ισορροπίες σε ολόκληρο το πλανητικό μας σύστημα, αποκαλύπτουν τα τελευταία στοιχεία που έστειλε στη NASA ο διαστημικό βολιστήρας Ήρα (Juno). Για πρώτη φορά, έχουμε εικόνα από τις μεγάλες καταιγίδες φωτός και ενέργειας στον Δία, οι οποίες ξεπερνούν σε μέγεθος τον πλανήτη μας. Οι τεράστιες καταιγίδες φωτός ξεσπούν και στους δύο πόλους του πλανήτη-γίγαντα και είχαν παρατηρηθεί από τηλεσκόπια στην επιφάνεια της Γης. Η ανάλυσή τους όμως, από το Juno έδωσε νέα στοιχεία και καταπληκτικές εικόνες. Τα αποτελέσματα αυτής της μελέτης δημοσιεύθηκαν στις 16 Μαρτίου στο περιοδικό AGU Advances. Πριν από το Juno, η οπτική που είχαν οι επιστήμονες για το τεράστιο φαινόμενο, ήταν ελλειματική. «Η παρατήρηση του Δία από τη Γη δεν μας επιτρέπει να βλέπουμε πέρα ​​από το άκρο, στη σκοτεινή πλευρά των πόλων. Μελέτες από άλλα διαστημικά σκάφη - Voyager, Galileo, Cassini - έγιναν από σχετικά μεγάλες αποστάσεις και δεν πέταξαν πάνω από τους πόλους, οπότε δεν μπορούσαν να δουν την πλήρη εικόνα», δήλωσε ο Bertrand Bonfond, ερευνητής από το Πανεπιστήμιο της Λιέγης στο Βέλγιο και επικεφαλής συγγραφέας της μελέτης. «Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο τα δεδομένα του Juno είναι μία πραγματική αλλαγή στο επίπεδο των γνώσεων που έχουμε, ώστε να κατανοήσουμε καλύτερα τι συμβαίνει στον πλανήτη και πώς γεννιούνται οι καταιγίδες αυτές», πρόσθεσε. Καθώς ο πλανήτης περιστρέφεται, η καταιγίδα περιστρέφεται μαζί του και αυτά τα πολύπλοκα και έντονα φωτεινά χαρακτηριστικά μεγαλώνουν και γίνονται πιο φωτεινά, εκπέμποντας στο Διάστημα εκατοντάδες έως χιλιάδες gigawatts υπεριώδους φωτός. Το μεγάλο άλμα στο επίπεδο της φωτεινότητας σημαίνει ότι οι καταιγίδες της αυγής ρίχνουν τουλάχιστον 10 φορές περισσότερη ενέργεια στην ανώτερη ατμόσφαιρα του Δία από την τυπική αύρα. «Όταν κοιτάξαμε ολόκληρη την ακολουθία της φωτεινής καταιγίδας, δεν μπορούσαμε παρά να παρατηρήσουμε ότι μοιάζουν πολύ με έναν τύπο αυρών στη Γη», δήλωσε ο Zhonghua Yao, ένας εκ των μελετητών της έρευνας στο Πανεπιστήμιο της Λιέγης. Οι παράδοξες ομοιότητες με τη Γη Οι καταιγίδες προκύπτουν από σύντομες διαταραχές στη μαγνητόσφαιρα της Γης - την περιοχή του διαστήματος που ελέγχεται από το μαγνητικό πεδίο του πλανήτη - που απελευθερώνουν ενέργεια υψηλή στην ιονόσφαιρα του πλανήτη. Η ομοιότητα μεταξύ των χερσαίων και των Γιοβών υποτροπών είναι εκπληκτική και αποτελεί παράδοξο επειδή οι μαγνητόσφαιρες του Δία και της Γης είναι ριζικά διαφορετικές. Στη Γη, η μαγνητόσφαιρα ελέγχεται ουσιαστικά από την αλληλεπίδραση του ηλιακού ανέμου - τη ροή φορτισμένων σωματιδίων που ρέουν από τον Ήλιο - με το μαγνητικό πεδίο της Γης. Η μαγνητόσφαιρα του Δία απαρτίζεται κυρίως από σωματίδια που διαφεύγουν από το φεγγάρι Iώ, το οποίο στη συνέχεια ιονίζεται και παγιδεύεται γύρω από τον γίγαντα του αερίου μέσω του μαγνητικού πεδίου του. Αυτά τα νέα ευρήματα θα επιτρέψουν στους επιστήμονες να μελετήσουν περαιτέρω τις διαφορές και τις ομοιότητες που οδηγούν στο σχηματισμό της αύρας, παρέχοντας περισσότερες πληροφορίες για την καλύτερη κατανόηση του πώς αυτά τα πιο όμορφα πλανητικά φαινόμενα συμβαίνουν σε κόσμους τόσο εντός του ηλιακού μας συστήματος όσο και εκτός. «Η δύναμη που διαθέτει ο Δίας είναι καταπληκτική. Η ενέργεια σε αυτές τις καταιγίδες είναι ένα ακόμη παράδειγμα του πόσο ισχυρός είναι αυτός ο γιγαντιαίος πλανήτης», δήλωσε ο Scott Bolton, κύριος ερευνητής του Juno από το Southwest Research Institute στο Σαν Αντόνιο. «Οι αποκαλύψεις της καταιγίδας είναι μια ακόμη έκπληξη από την αποστολή του Juno, η οποία ξαναγράφει συνεχώς το βιβλίο για το πώς λειτουργεί ο γιγαντιαίος πλανήτης. Με την πρόσφατη επέκταση της αποστολής της NASA, προσβλέπουμε σε πολλές νέες πληροφορίες και ανακαλύψεις», πρόσθεσε ο Σκοτ Μπόλτον. https://www.pronews.gr/epistimes/diastima/970985_nasa-o-diastimikos-volistiras-ira-apokalyptei-ta-mystika-toy-planiti-dia

Ένα «κουνούπι» με ταχύτητα 8,2 Μαχ Σωματίδιο αντιύλης «τερατώδους» ενέργειας ανιχνεύθηκε στην Ανταρκτική. Ένα αντινετρίνο έφτασε στη Γη με ενέργεια ίση με την κινητική ενέργεια ενός κουνουπιού ταχύτητας 8,2 Mach – τόση ενέργεια στον κόσμο των σωματιδίων θεωρείται ‘εκκωφαντικά’ τεράστια – και συγκρούστηκε με ένα ηλεκτρόνιο των πάγων της Ανταρκτικής, προκαλώντας μια σπάνια αλληλεπίδραση. Τέτοια σπάνια γεγονότα είχαν προβλεφθεί θεωρητικά το 1960, αλλά ουδέποτε είχαν ανιχνευθεί. Το εν λόγω γεγονός συνέβη το 2016, όμως οι ερευνητές το διερεύνησαν αναλυτικά και το επιβεβαιώνουν στην εργασία τους που δημοσιεύθηκε στις 10 Μαρτίου στο περιοδικό Nature. Το αντινετρίνο του ηλεκτρονίου με ταχύτητα σχεδόν ίση με την ταχύτητα του φωτός, συγκρούστηκε με ένα ηλεκτρόνιο κάπου στον πάγο της Ανταρκτικής. Αυτή η σύγκρουση δημιούργησε έναν πίδακα σωματιδίων που εντοπίστηκαν από τον υπόγειο ανιχνευτή IceCube – ο οποίος είναι υπεύθυνος για μεγάλο μέρος της έρευνας σχετικά με τα νετρίνα υψηλής ενέργειας την τελευταία δεκαετία. Οι φυσικοί του IceCube αναφέρουν ότι αυτός ο πίδακας σωματιδίων περιείχε αποδεικτικά στοιχεία για ένα φαινόμενο που είχε προβλεφθεί θεωρητικά, αλλά ποτέ δεν είχε εντοπιστεί, γνωστό ως «συντονισμός Glashow» . Το 1960, ο φυσικός Sheldon L. Glashow, τότε μεταπτυχιακός ερευνητής στο Σκανδιναβικό Ινστιτούτο Θεωρητικής Φυσικής στη Δανία, προέβλεψε ότι όταν ένα αντινετρίνο με την κατάλληλα υψηλή ενέργεια συγκρούεται με ένα ηλεκτρόνιο, παράγεται βαρύ βραχύβιο σωματίδιο γνωστό σήμερα ως μποζόνιο W: \bar{\nu}+e^{-} \rightarrow W^{-} Η πρόβλεψη του Glashow βασίζεται στους θεμελιώδεις κανόνες του Kαθιερωμένου Προτύπου της σωματιδιακής φυσικής, την θεωρία που περιγράφει το κόσμο των στοιχειωδών σωματιδίων. Υπενθυμίζεται ότι το μποζόνιο W, φορέας των ασθενών αλληλεπιδράσεων, ανακαλύφθηκε το 1983! Το αντινετρίνο του ηλεκτρονίου το οποίο δημιούργησε το γεγονός του συντονισμού Glashow έφτασε από πολύ μακριά πριν φτάσει στο IceCube. . Η ανίχνευση του συντονισμού Glashow είναι μια ισχυρή επιβεβαίωση του Καθιερωμένου Προτύπου. Αλλά απαιτεί το νετρίνο να μεταφέρει ενέργεια 6.3 PetaelectronVolts (1PeV=1015eV), πολύ περισσότερη από οποιαδήποτε ενέργεια μπορεί σήμερα να επιτευχθεί στους επιταχυντές σωματιδίων. Συνήθως είναι δύσκολο να αντιληφθούμε τους αριθμούς που περιγράφουν μεγέθη των σωματιδίων υψηλών ενεργειών. Ένα νετρίνο έχει μάζα μικρότερη από 2×10−37kg, και χιλιάδες νετρίνα χαμηλής ενέργειας που παράγονται στον ήλιο περνούν μέσα από το σώμα μας κάθε δευτερόλεπτο χωρίς να τα αντιλαμβανόμαστε. Ένα νετρίνο με ενέργεια 6,3 PeV είναι ‘θηριώδες’. Σύμφωνα με το CERN, ένα teraelectronvolt (TeV) ισοδυναμεί με την ενέργεια ενός κουνουπιού που πετά με ταχύτητα 1 mph (1,6 km/h). Και τα 6,3 PeV είναι 6.300 TeV. Έτσι, ένα σμήνος 6.300 κουνουπιών με αυτή την ταχύτητα (ή ένα μόνο κουνούπι με ταχύτητα 8,2 Mach, πάνω από τέσσερις φορές η μέγιστη ταχύτητα ενός F-16), ισοδυναμεί με την ενέργεια ενός απειροελάχιστου σωματιδίου που απαιτείται για τον συντονισμό του Glashow. Συγκριτικά, μπορούμε να πούμε επίσης ότι η ενέργεια των 6,3 PeV είναι 450 φορές η μέγιστη ενέργεια που μπορεί να παράγει ο Μεγάλος Επιταχυντής Αδρονίων (LHC). Δεδομένης της τεράστιας απαιτούμενης ενέργειας, κανένας δεν ήλπιζε να ανιχνεύσει τον συντονισμό του Glashow στα πειράματα των επίγειων επιταχυντών. Αλλά το IceCube, ανιχνεύει σωματίδια που καταφτάνουν από το αχανές διάστημα. Το σωματίδιο που χτύπησε στον πάγο της Ανταρκτικής το 2016 παρήγαγε έναν χαρακτηριστικό πίδακα σωματιδίων που σύμφωνα με τους ερευνητές προήλθε από την διάσπαση του μποζονίου W. Κι αυτό είναι το χαρακτηριστικό σημάδι ενός αντινετρίνου 6.3PeV και του συντονισμού του Glashow. Ο Sheldon Glashow, που βραβεύθηκε με το Νόμπελ Φυσικής το 1979 για την συνεισφορά του στην ενοποίηση ασθενών και ηλεκτρομαγνητικών δυνάμεων και την πρόβλεψη του ασθενούς ουδέτερου ρεύματος, δήλωσε σχετικά με την ανίχνευση του συντονισμού του: «Για να είμαστε απολύτως σίγουροι, θα πρέπει να δούμε άλλο ένα τέτοιο γεγονός στην ίδια ενέργεια με αυτό που παρατηρήσαμε. Μέχρι στιγμής υπάρχει ένα, και στο μέλλον θα υπάρχουν περισσότερα» . Οι φυσικοί εξακολουθούν να μην είναι σίγουροι για το πώς παράχθηκε το τερατώδους ενέργειας σωματίδιο της αντιύλης. Η ανίχνευση περισσότερων γεγονότων, θα βελτιώσει την θεωρητική περιγραφή των κοσμικών επιταχυντών που παράγουν τέτοια ακραία σωματίδια, εκτοξεύοντάς τα προς τη Γη. Το αντινετρίνο του ηλεκτρονίου το οποίο δημιούργησε το γεγονός του συντονισμού Glashow έφτασε από πολύ μακριά πριν φτάσει στο IceCube. Στο παραπάνω γράφημα (χωρίς κλίμακα) η μπλέ διακεκομμένη γραμμή δείχνει την διαδρομή του αντινετρίνου https://physicsgg.me/2021/03/17/%ce%ad%ce%bd%ce%b1-%ce%ba%ce%bf%cf%85%ce%bd%ce%bf%cf%8d%cf%80%ce%b9-%ce%bc%ce%b5-%cf%84%ce%b1%cf%87%cf%8d%cf%84%ce%b7%cf%84%ce%b1-82-%ce%bc%ce%b1%cf%87/

Η προέλευση των χημικών στοιχείων στο Σύμπαν. Ομιλητής: Δρ. Νίκος Πράντζος (Institut d’Astrophysique de Paris, Γαλλία) Ημερομηνία: 17/03/2021 – Ώρα: 13:00 Θα παρακολουθήσουμε τις διαδοχικές εναλλαγές του επικρατούντος προτύπου όσον αφορά την παραγωγή των χημικών στοιχείων στο Σύμπαν, μέχρις ότου οι αστρονομικές παρατηρήσεις πείσουν την επιστημονική κοινότητα για την ορθότητα της θεωρίας της αστρικής προέλευσης. Σε μια εποχή καλπάζουσας εξειδίκευσης σε όλους τους επιστημονικούς κλάδους, γίνεται όλο και περισσότερο απαραίτητη στη φοιτητική και ερευνητική κοινότητα μια στοιχειώδης γνώση της ιστορίας των επιστημονικών ιδεών και της ανάπτυξής τους μέσα στο κοινωνικοπολιτισμικό και τεχνολογικό πλαίσιο της εποχής τους. Παρακολουθείστε το 1ο μέρος που πραγματοποιήθηκε στις 10 Μαρτίου 2021 με τίτλο, «Η πηγή ενέργειας του Ήλιου και των άστρων»: https://physicsgg.me/2021/03/16/%ce%b7-%cf%80%cf%81%ce%bf%ce%ad%ce%bb%ce%b5%cf%85%cf%83%ce%b7-%cf%84%cf%89%ce%bd-%cf%87%ce%b7%ce%bc%ce%b9%ce%ba%cf%8e%ce%bd-%cf%83%cf%84%ce%bf%ce%b9%cf%87%ce%b5%ce%af%cf%89%ce%bd-%cf%83%cf%84%ce%bf/

Επειδη δημιουργουνται ερωτηματα για το τι ειναι τα «σολιτονία» Σύμφωνα με την Κυματική το σολιτόνιο είναι ένα κύμα ή μια ομάδα κυμάτων που συνδυάζονται με τέτοιο τρόπο ώστε να σχηματισθεί ένα ενιαίο σύνθετο κύμα που μπορεί να διαδοθεί σε μεγάλες αποστάσεις χωρίς να διαχωρισθεί ή να χαθεί η αρχική μορφή του, ακόμα κι αν ταξιδεύει σε μεγάλες αποστάσεις. Το σολιτόνιο μπορεί να εμφανισθεί σε διάφορες μορφές κυμάτων όπως ηχητικά και φωτεινά κύματα. Ένα χαρακτηριστικό των σολιτονίων είναι ότι μπορούν να ενισχυθούν από άλλα σολιτόνια χωρίς να χάσουν το αρχικό τους σχήμα. Επιπλέον δεν χάνουν την ενέργεια τους, δεν διαχωρίζονται σε μικρότερες κυματικές μορφές, δεν εξασθενούν αφρίζοντας.Το μεγαλύτερο σολιτόνιο είναι το τσουνάμι το οποίο λανθασμένα χαρακτηρίζεται ως παλιρροιακό κύμα. Το σολιτόνιο συνεχίζει την πορεία του μέχρι να προσκρούσει σε ηπειρωτική υφαλοκρηπίδα όπου εξ αιτίας του μεγάλου μήκους κύματος του προκαλεί καταστροφικές συνέπειες. Επισης για τα ταξίδια σε ταχύτητες μεγαλύτερες του φωτός ας δουμε την Υπερφωτεινή κίνηση Alcubierre λόγω στρέβλωσης του χωροχρόνου. Μια ιδέα για να γίνει πιθανό ένα διαστημικό ταξίδι με ταχύτητα μεγαλύτερη από αυτή που ταξιδεύει το φως, προτάθηκε για πρώτη φορά από το Μεξικανό θεωρητικό φυσικό Miguel Allcubierre το 1994. Αυτή η ιδέα αρχίζει από την αντίληψη, που υπονοείται στη γενική θεωρία της σχετικότητας του Αϊνστάιν, ότι η ύλη αναγκάζει την επιφάνεια του χωροχρόνου γύρω της να κυρτώνεται. Ο Miguel Alcubierre ενδιαφέρθηκε για το αν θα μπορούσε ποτέ να πραγματοποιηθεί η "κίνηση λόγω στρέβλωσης του χωροχρόνου" (warp drive), όπως παρουσιαζόταν στο έργο επιστημονικής φαντασίας Star Trek. Αυτό τον οδήγησε στην αναζήτηση μιας έγκυρης μαθηματικής περιγραφής του πεδίου βαρύτητας, που θα επέτρεπε ένα είδος χωροχρονικής στρέβλωσης σαν μέσο υπερφωτεινής προώθησης. Ο Alcubierre κατέληξε στο συμπέρασμα ότι μια κίνηση λόγω στρέβλωσης του χωροχρόνου θα ήταν εφικτή, εάν η ύλη θα μπορούσε να κανονιστεί έτσι ώστε να διαστέλλεται ο χωροχρόνος πίσω από ένα διαστημόπλοιο (κι έτσι να απομακρύνει το σημείο αναχώρησης πολλά έτη φωτός πίσω), και να συρρικνώνει τον χωροχρόνο μπροστά (ώστε να φέρνει τον προορισμό πιο κοντά). Με αυτό τον τρόπο θα αφήνει το ίδιο το διαστημόπλοιο σε μια τοπικά επίπεδη περιοχή του χωροχρόνου που θα ορίζεται από μια "φυσαλίδα στρέβλωσης", που θα βρίσκεται μεταξύ των δύο στρεβλώσεων του χωροχρόνου. Το σκάφος έτσι θα ήταν σαν να έκανε σερφ κατά μήκος της φυσαλίδας του με μια αυθαίρετα υψηλή ταχύτητα, ωθούμενο προς τα εμπρός λόγω της διαστολής του διαστήματος στο πίσω τμήμα του και της συστολής του διαστήματος μπροστά του. Θα μπορούσε λοιπόν να ταξιδέψει γρηγορότερα από το φως χωρίς καμιά παράβαση οποιουδήποτε φυσικού νόμου επειδή, ο χωροχρόνος στην τοπική φυσαλίδα στρέβλωσης θα ήταν σε ηρεμία. Επίσης, όντας τοπικά στάσιμο, το διαστημόπλοιο και το πλήρωμά του δεν θα επηρεαζόταν από τις τρομακτικές επιταχύνσεις και επιβραδύνσεις (που προλαμβάνουν την ανάγκη για "διατάξεις απόσβεσης της αδράνειας"), και από τα σχετικιστικά αποτελέσματα, όπως η χρονική διαστολή (επειδή το πέρασμα του χρόνου μέσα στη φυσαλίδα στρέβλωσης θα ήταν η ίδια με αυτό στο εξωτερικό). Θα μπορούσε άραγε να γίνει πραγματικότητα μια τέτοια κίνηση λόγω στρέβλωσης του χωροχρόνου; Όπως επισημαίνει ο Alubierre θα απαιτούσε τον επιδέξιο χειρισμό της ύλης με μια αρνητική ενεργειακή πυκνότητα. Τέτοια ύλη, γνωστή ως εξωτική ύλη, είναι το ίδιο είδος της ουσίας που απαιτείται προφανώς για να διατηρήσει ανοικτές τις σκουληκότρυπες - ένα άλλα μέσον που έχει προταθεί για να ταξιδέψουμε χωρίς το φραγμό της ταχύτητας του φωτός. Η κβαντομηχανική επιτρέπει την ύπαρξη περιοχών αρνητικής ενεργειακής πυκνότητας κάτω από ειδικές περιστάσεις, όπως είναι το φαινόμενο Casimir. Το 1999 ο Chris Van Den Broeck, στο Καθολικό Πανεπιστήμιο Leuven του Βελγίου, ανέλυσε περισσότερο την ιδέα της κίνησης Alubierre λόγω στρέβλωσης. Έτσι, ίσως ήρθε πιο κοντά η κατασκευή ενός διαστημοπλοίου τύπου Enterprise. Οι υπολογισμοί του Van Den Broeckο έδειξαν ότι δεν χρειάζεται τόση ενέργεια όση υπολόγισε ο Alcubierre στην εργασία του. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι είμαστε στα πρόθυρα της ικανότητας να στρεβλώσουμε τον χωροχρόνο. Όπως συμπεραίνει ο Van Den Broeck: "Το πρώτο υπερφωτεινό ταξίδι λόγω στρέβλωσης είναι ακόμα πολύ μακρινή υπόθεση, αλλά ίσως έχει γίνει τώρα ελαφρώς λιγότερο απίθανο." Φυσική της κίνησης Alubierre Για εκείνους που είναι εξοικειωμένοι με τα φαινόμενα της ειδικής σχετικότητας, όπως είναι η συστολή Lorentz και η χρονική διαστολή, η κίνηση Alcubierre έχει μερικές προφανώς ειδικές πτυχές. Ειδικότερα, ο Alcubierre έχει δείξει ότι ακόμα και όταν επιταχύνει το σκάφος, ταξιδεύει σε μια γεωδαισιακή ελεύθερης πτώσης. Με άλλα λόγια, ένα σκάφος που χρησιμοποιεί τη στρέβλωση του χωροχρόνου για να επιταχυνθεί και να επιβραδυνθεί είναι πάντα σε ελεύθερη πτώση, και το πλήρωμα του σκάφους δεν θα δοκίμαζε καμία βαρυτική δύναμη επιτάχυνση. Κάποιες τεράστιες παλιρροιακές δυνάμεις θα παρουσιάζονταν πλησίον των άκρων του επίπεδου διαστημικού σκάφους, λόγω της μεγάλης χωρικής κυρτότητας εκεί, αλλά με την κατάλληλη προδιαγραφή της μετρικής, αυτές θα γίνονταν πολύ μικρές μέσα στον όγκο του σκάφους. Ο D. Coule έχει υποστηρίξει ότι σχέδια όπως αυτό που προτείνεται από τον Alcubierre δεν είναι εφικτά επειδή η ύλη που τοποθετείται στο δρόμο πρέπει εκ των προτέρων να τοποθετηθεί με ταχύτητα υπερφωτεινή. Κατά συνέπεια, σύμφωνα με τον Coule, απαιτείται μια κίνηση Alcubierre προκειμένου να φτιαχτεί μια κίνηση Alcubierre. Γι αυτό και είναι αδύνατη η κατασκευή αυτής της κίνησης, ακόμα κι αν η μετρική είναι φυσικά σημαντική. Σημαντικά προβλήματα με τη μετρική αυτής της μορφής προέρχονται από το γεγονός ότι όλες οι γνωστές κινήσεις λόγω στρεβλώσεων του χωροχρόνου, παραβιάζουν διάφορες ενεργειακές συνθήκες. Είναι αλήθεια ότι ορισμένα πειραματικά ελεγμένα κβαντικά φαινόμενα, όπως το φαινόμενο Casimir, όταν περιγράφονται στα πλαίσια της κβαντικής θεωρίας πεδίου, παραβιάζουν επίσης τις ενεργειακές συνθήκες. Έτσι, κάποιος μπορεί να ελπίζει ότι οι κινήσεις τύπου Alcubierre, λόγω στρεβλώσεων του χωροχρόνου, θα μπορούσαν ίσως να πραγματοποιηθούν με μια έξυπνη εφαρμοσμένη μηχανική που θα εκμεταλλεύεται τέτοια κβαντικά αποτελέσματα. Πάντως, υπολογισμοί έδειξαν ότι απαιτούνται παράλογα τεράστιες ενέργειες για τέτοιες κινήσεις, π.χ. απαιτείται ενέργεια ισοδύναμη με 1067 gr, για να μεταφέρει ένα μικρό σκάφος πέρα από το Γαλαξία μας. Αυτά είναι μεγέθη μεγαλύτερα από τη μάζα όλου του σύμπαντος. Υπάρχουν βέβαια αντεπιχειρήματα σε αυτά τα προφανή προβλήματα ενέργειας, αλλά δεν έχουν πείσει τους φυσικούς ότι μπορούν να υπερνικηθούν. Το υπερφωτεινό ταξίδι λόγω στρέβλωσης του χωροχρόνου χρησιμοποιείται συχνά στην επιστημονική φαντασία για να δείξει μια ευρεία ποικιλία φανταστικών μεθόδων προώθησης, οι περισσότερες από τις οποίες δεν έχουν καμία σχέση με την κίνηση Alcubierre ή οποιαδήποτε άλλη φυσική θεωρία. Η φυσική της κίνησης λόγω στρέβλωσης του χωροχρόνου στο έργο Star Trek δεν ήταν ποτέ καθορισμένη, ούτε οι συγγραφείς του έχουν κάνει οποιαδήποτε αναφορά στη θεωρία του Dr. Alcubierre. Όμως το 1978 ένα υπόμνημα του Jesco von Puttkamer, τεχνικού συμβούλου για το Star Trek, προτείνει μια θεωρία σημαντικά όμοια με την θεωρία στρεβλώσεων του χωροχρόνου Alcubierre. Η κίνηση Alcubierre αναφέρεται επίσης στο Orbiter, ένα μυθιστόρημα του Warren Ellis.

SLS: Η Nasa συναρμολογεί δύο ενισχυτές για το megarocket της. Η Nasa ολοκλήρωσε τη συναρμολόγηση δύο ενισχυτικών πυραύλων που θα βοηθήσουν να τροφοδοτήσει το γιγαντιαίο σύστημα εκτόξευσης επόμενης γενιάς - το SLS. Το SLS, ή το Space Launch System, είναι ο πύραυλος που θα επιστρέψει αστροναύτες στη Σελήνη στο πλαίσιο του έργου Artemis των ΗΠΑ. Κατά τη διάρκεια αρκετών μηνών, οι εργαζόμενοι στο Διαστημικό Κέντρο Kennedy της Φλόριντα στοίβαξαν κάθετα τα 10 τμήματα των ενισχυτικών πυραύλων. Όταν λειτουργεί, το SLS θα είναι ο πιο ισχυρός πύραυλος στον κόσμο. Θα είναι σε θέση να παράγει ώθηση έως και 8,8 εκατομμύρια λίβρες, καθιστώντας το 15% πιο ισχυρό από τον πύραυλο Saturn V που εκτόξευσε τις σεληνιακές αποστολές του Απόλλωνα. Το SLS αποτελείται από ένα τεράστιο πυρήνα με τέσσερις ισχυρούς κινητήρες στη βάση του και τους δύο ενισχυτές πυραύλων (SRBs) συνδεδεμένοι και στις δύο πλευρές. Τα δύο ολοκληρωμένα SRBs στο Kennedy Space Center θα πετάξουν κατά την πρώτη παρουσίαση του SLS - γνωστό ως Artemis 1 - το οποίο έχει προγραμματιστεί για τα τέλη του 2021. Οι ενισχυτές, που είναι παρόμοιοι με αυτούς που βοήθησαν στην εκτόξευση του πλέον αποσυρμένου διαστημικού λεωφορείου, θα παρέχουν το 75% της συνολικής ώθησης στην απογείωση. Στο Twitter, ο Charles Precourt, αντιπρόεδρος για συστήματα προώθησης στο Northrop Grumman - το οποίο κατασκευάζει τα SRBs - δήλωσε ότι ήταν "συναρπαστικό να βλέπεις πλήρως στοιβαγμένους ενισχυτές". Οι μηχανικοί με την ομάδα εξερεύνησης εδάφους της Nasa κατέκτησαν το πρώτο τμήμα στις 21 Νοεμβρίου 2020 και συνέχισαν τη διαδικασία έως ότου προστέθηκε το τελικό συγκρότημα μύτης στις 2 Μαρτίου φέτος. "Η στοίβαξη των ενισχυτών πυραύλων είναι ένα τεράστιο ορόσημο", δήλωσε ο ανώτερος διευθυντής επιχειρησιακών οχημάτων Cliff Lanham. "Αυτό σημαίνει ότι ο πύραυλος συναρμολογείται στον εκτοξευτή και βρισκόμαστε στα τελικά στάδια ενός μεγάλου ταξιδιού - ξεκινώντας να ξεκινήσουμε την Artemis 1." Το SLS έχει την απαραίτητη ώθηση για να ωθήσει το όχημα πληρώματος επόμενης γενιάς της Nasa, Orion, στη Σελήνη χωρίς να χρειάζεται πρώτα να ελλιμενιστεί με ξεχωριστό στάδιο πρόωσης σε τροχιά της Γης. Η Αμερική επιστρέφει στη Σελήνη στο πλαίσιο του προγράμματος Artemis (που πήρε το όνομά του από την αδερφή του Απόλλωνα στην ελληνική μυθολογία). Το έργο ξεκίνησε υπό την προεδρία του Donald Trump. αλλά τον Φεβρουάριο, η κυβέρνηση του Μπάιντεν υποστήριξε το προγραμμα της Σελήνης Η Nasa σκοπεύει να πραγματοποιήσει μια δοκιμή "πυρκαγιάς" του πυρήνα στα μέσα Μαρτίου, η οποία θα περιλαμβάνει ανάφλεξη και των τεσσάρων κινητήρων. Οι μηχανικοί στοχεύουν να τους απολύσουν για τα οκτώ λεπτά που χρειάζεται για να φτάσει το SLS στο διάστημα. Κατά τη διάρκεια της πρώτης προσπάθειας σε μια καυτή πυρκαγιά τον Ιανουάριο, ένα ζήτημα με το υδραυλικό βασικό στάδιο προκάλεσε τη δοκιμή να τερματιστεί μετά από ένα λεπτό. Η παρθενική πτήση του SLS έχει προγραμματιστεί για τα τέλη του 2021. Αυτό θα δει τον πύραυλο να εκτοξεύσει ένα μη βυθισμένο διαστημόπλοιο Orion σε ένα ταξίδι γύρω στο Moon για να πραγματοποιήσει πλήρη αξιολόγηση και των δύο οχημάτων. Οι αρμοί που συνδέουν κάθε τμήμα των ενισχυτών πυραύλων έχουν περιορισμένη διάρκεια ζωής 12 μηνών. Η στοίβαξη των ενισχυτών σημαίνει ότι το ρολόι έχει ήδη αρχίσει να ξεκινά - αν και οι μηχανικοί έχουν πει ότι μπορεί να υπάρχουν τρόποι επέκτασης του χρόνου πιστοποίησης. https://www.bbc.com/news/science-environment-56339708

Αστρονόμοι ανίχνευσαν μαύρη τρύπα εν κινήσει. Οι φυσικοί θεωρούν προφανές ότι οι μαύρες τρύπες είναι δυνατόν να περιπλανηθούν στο διάστημα – αλλά μέχρι σήμερα δεν είχε καταγραφεί ποτέ ένα τέτοιο γεγονός. Αστρονόμοι από το Κέντρο Αστροφυσικής | Harvard & Smithsonian εντόπισαν για πρώτη φορά την κίνηση μιας τεράστιας μάζας μαύρης τρύπας. Η ανακάλυψή τους δημοσιεύθηκε στο περιοδικό The Astrophysical Journal με τίτλο «A Restless Supermassive Black Hole in the Galaxy J0437+2456«. https://iopscience.iop.org/article/10.3847/1538-4357/abde3d «Δεν περιμένουμε να κινείται η πλειονότητα των υπερμεγέθων μαύρων οπών. Συνήθως αρέσκονται στο να κάθονται» λέει ο Dominic Pesce, αστρονόμος στο Κέντρο Αστροφυσικής, ένας από τους συγγραφείς της δημοσίευσης. «Έχουν τόσο μεγάλη μάζα που τους είναι δύσκολο να μετακινηθούν. Σκεφτείτε πόσο πιο δύσκολο είναι να μετακινήσετε μια μπάλα μπόουλινγκ σε σχέση με μια μπάλα ποδοσφαίρου – για να συνειδητοποιήσετε την δυσκολία στην αστρονομική μας περίπτωση, όταν η «μπάλα μπόουλινγκ» έχει μάζα αρκετά εκατομμύρια μεγαλύτερη από την μάζα του Ήλιου. Θα απαιτείται σίγουρα ένα πολύ ισχυρότερο λάκτισμα». Ο Pesce και οι συνεργάτες του διερευνούν αυτό το σπάνιο φαινόμενο τα τελευταία πέντε χρόνια, συγκρίνοντας τις ταχύτητες των υπερμεγέθων μαύρων τρυπών και των γαλαξιών. «Αναρωτηθήκαμε: Είναι οι ταχύτητες των μαύρων οπών ίδιες με τις ταχύτητες των γαλαξιών στους οποίους κατοικούν; Περιμένουμε να έχουν την ίδια ταχύτητα. Αν όχι, αυτό σημαίνει ότι η μαύρη τρύπα έχει διαταραχθεί.» Για την έρευνά τους, η ομάδα εξέτασε αρχικά 10 γαλαξίες και τις τεράστιας μάζας μαύρες τρύπες στους πυρήνες τους. Μελέτησαν συγκεκριμένα τις μαύρες τρύπες που περιείχαν νερό στους δίσκους προσαύξησής τους – τις σπειροειδείς δομές που βρίσκονται σε τροχιακή κίνηση γύρω και προς την μαύρη τρύπα. Καθώς το νερό περιφέρεται γύρω από τη μαύρη τρύπα, παράγει μια ακτινοβολία, γνωστή ως μέιζερ. Η μελέτη πραγματοποιήθηκε με ένα συνδεδεμένο δίκτυο ραδιοφωνικών κεραιών χρησιμοποιώντας μια τεχνική γνωστή ως Συμβολομετρία Πολύ Μεγάλων Αποστάσεων (VLBI) και διαμέσου της ακτινοβολίας μέιζερ υπολογίζεται η ταχύτητα της μαύρης τρύπας με ακρίβεια. Η τεχνική αυτή βοήθησε την ομάδα να διαπιστώσει ότι εννέα από τις 10 υπερμεγέθεις μαύρες τρύπες βρίσκονταν σε ηρεμία – αλλά μία ξεχώρισε και φάνηκε να κινείται. Η κινούμενη μαύρη τρύπα βρίσκεται σε απόσταση 230 εκατομμύρια έτη φωτός από τη Γη, στο κέντρο του γαλαξία J0437 + 2456. Η μάζα της είναι περίπου τρία εκατομμύρια φορές μεγαλύτερη την μάζα του Ήλιου μας. Χρησιμοποιώντας τα δεδομένα από τις παρατηρήσεις των ραδιοτηλεσκοπίων Arecibo και Gemini, η ομάδα επιβεβαίωσε τώρα τα αρχικά της ευρήματα. Η υπερμεγέθης μαύρη τρύπα κινείται με ταχύτητα περίπου 177.000 km/h ως προς τον γαλαξία J0437 + 2456. Αλλά η αιτία που προκαλεί την κίνηση δεν είναι γνωστή. Η ομάδα θεωρεί ότι υπάρχουν δύο δυνατότητες. Σύμφωνα με τον Jim Condon, μπορεί να παρατηρούμε το αποτέλεσμα της συγχώνευσης δυο μαύρων τρυπών. Το αποτέλεσμα μιας τέτοιας συγχώνευσης μπορεί να προκαλέσει την κίνηση που παρακολουθούμε επ’ αυτοφώρω. Παρά την προσδοκία ότι τέτοια γεγονότα θα έπρεπε συμβαίνουν συχνά, οι αστρονόμοι δυσκολεύονται να εντοπίσουν σαφή παραδείγματα δυαδικών υπερμεγέθων μαύρων τρυπών, λέει ο Pesce. Αυτό που μάλλον βλέπουμε στον γαλαξία J0437 + 2456 είναι η μία από τις μαύρες τρύπες ενός τέτοιου ζεύγους, με την άλλη απούσα στις ραδιοφωνικές μας παρατηρήσεις, λόγω έλλειψης εκπομπών μέιζερ. Ωστόσο, θα χρειαστούν επιπλέον παρατηρήσεις, για να εντοπιστεί η πραγματική αιτία της κίνησης μιας τόσο μεγάλης μαύρης τρύπας. https://physicsgg.me/2021/03/14/%ce%b1%cf%83%cf%84%cf%81%ce%bf%ce%bd%cf%8c%ce%bc%ce%bf%ce%b9-%ce%b1%ce%bd%ce%af%cf%87%ce%bd%ce%b5%cf%85%cf%83%ce%b1%ce%bd-%ce%bc%ce%b1%cf%8d%cf%81%ce%b7-%cf%84%cf%81%cf%8d%cf%80%ce%b1-%ce%b5%ce%bd/

Νέο τετρακουάρκ ανιχνεύθηκε σε συγκρούσεις ηλεκτρονίων-ποζιτρονίων. Η δημιουργία σωματιδίων αποτελούμενων από νέους συνδυασμούς κουάρκ σε συγκρούσεις σωματιδίων υψηλής ενέργειας επιτρέπει στους φυσικούς να αναπτύξουν θεωρίες κβαντικής χρωμοδυναμικής, οι οποίες περιγράφουν την αλληλεπίδραση μεταξύ κουάρκ και γλοιονίων. Η ερευνητική ομάδα BESIII στον Beijing Electron Positron Collider στην Κίνα, ανίχνευσε άλλο ένα παράδειγμα τέτοιου συνδυασμού – ένα «τετρακάρκ» που ονομάζεται Zcs. Το αποτέλεσμα δίνει πληροφορίες για το πώς κατανέμονται τα κουάρκ μέσα σε ένα αδρόνιο. Το τετρακουάρκ Zcs είναι ένα φορτισμένο σωματίδιο που αποτελείται από τέσσερα κουάρκ: ένα γοητευτικό κουάρκ, ένα γοητευτικό αντικουάρκ, ένα παράξενο κουάρκ και ένα παράξενο αντικουάρκ. Θεωρητικά μοντέλα που προβλέπουν την ύπαρξη αυτού του σωματιδίου δείχνουν ότι τα κουάρκ που το συνιστούν θα μπορούσαν να παράγουν περισσότερους συνδυασμούς κβαντικών καταστάσεων σε σχέση με άλλα γνωστά σωματίδια. Αυτό συμβαίνει διότι σε σύγκριση, για παράδειγμα, με τα βαρυόνια που περιέχουν τρία κουάρκ ή τα μεσόνια που συνίστανται από δυο κουάρκ, το Zcs διαθέτει περισσότερες πιθανές εσωτερικές διαμορφώσεις: τα κουάρκ μπορούν να κατανέμονται ισότιμα, ως ζεύγος δικουάρκ-αντιδικουάρκ, ή θα μπορούσαν να βρίσκονται σε μια χαλαρή δέσμια «μοριακή» κατάσταση. Οι ερευνητές εντόπισαν το νέο τετρακουάρκ μετρώντας τις ορμές των πρωτογενών σωματιδίων και των προϊόντων διάσπασης που παράγονται στις συγκρούσεις ηλεκτρονίων-ποζιτρονίων. Χρησιμοποίησαν προσομοιώσεις Monte Carlo για την αναπαραγωγή των διαδρομών διάσπασης από αυτές τις μετρήσεις. Έτσι, κατάφεραν να επιλέξουν ένα σήμα που αντιστοιχεί στη προβλεπόμενη μάζα του τετρακουάρκ Zcs, περίπου 3,98GeV∕c2 ή 4 φορές μεγαλύτερη από την μάζα του πρωτονίου. Αυτό το σήμα εντοπίστηκε με ακρίβεια 5,3 σίγμα, το οποίο είναι πέρα από το όριο βεβαιότητας που καθορίζει μια ανακάλυψη (5 σίγμα σημαίνει ότι υπάρχει πιθανότητα 1 στα 3,5 εκατομμύρια το σήμα να μην είναι πραγματικό). Για να κατανοήσουν καλύτερα το τετρακουάρκ Zcs, οι φυσικοί της ερευνητικής ομάδας BESIII σχεδιάζουν την συλλογή περισσότερων δεδομένων στην ενεργειακή περιοχή των 3,98GeV. Αυτές οι μετρήσεις θα τους βοηθήσουν στην εξερεύνηση των μηχανισμών παραγωγής και αποσύνθεσης του σωματιδίου και να αναζητήσουν τις διεγερμένες καταστάσεις του, καθώς και το ηλεκτρικά ουδέτερο αντίστοιχό του. Οι τρεις ερευνητικές ομάδες του CERN, ATLAS, CMS και LHCb έχουν ανακαλύψει την τελευταία δεκαετία τις 59 αδρονικές καταστάσεις που περιλαμβάνει ο παρακάτω πίνακας. Οι τελευταίες τέσσερις είναι τα τετρακουάρκ που αναφέρονται στην πρόσφατη δημοσίευση του LHCb με τίτλο «Observation of new resonances decaying to J/ψK+ and J/ψφ» . Δεν είναι σαφές εάν το τετρακουάρκ Zcs (4000)+ μπορεί να ταυτιστεί με το τετρακουάρκ Zcs (3985)+ που αναφέρει η ερευνητική ομάδα BESIII. Αν και οι μάζες τους είναι πολύ κοντά, το εύρος του συντονισμού του σωματιδίου BESIII είναι δέκα φορές μικρότερο. Έτσι το τετρακουάρκ Zcs (3985)+που είναι μακροβιότερο, μπορεί να έχει διαφορετική εσωτερική δομή. Στην φωτογραφία τα 59 νέα αδρόνια που ανακαλύφθηκαν στον LHC την τελευταία δεκαετία. https://physicsgg.me/2021/03/16/%ce%bd%ce%ad%ce%bf-%cf%84%ce%b5%cf%84%cf%81%ce%b1%ce%ba%ce%bf%cf%85%ce%ac%cf%81%ce%ba-%ce%b1%ce%bd%ce%b9%cf%87%ce%bd%ce%b5%cf%8d%ce%b8%ce%b7%ce%ba%ce%b5-%cf%83%ce%b5-%cf%83%cf%85%ce%b3%ce%ba%cf%81/

Η Microsoft απέσυρε επιστημονικό άρθρο για κβαντικούς υπολογιστές. Ομάδα της οποίας ηγήθηκε η Microsoft απέσυρε ένα αμφιλεγόμενο επιστημονικό άρθρο σχετικά με κβαντικούς υπολογιστές, που είχε δημοσιευτεί το 2018. Στο εν λόγω άρθρο υποστηριζόταν ότι είχαν βρεθεί στοιχεία περί ενός υποατομικού σωματιδίου που, κατά τη Microsoft, θα μπορούσε να βοηθήσει στην ανάπτυξη πιο ισχυρών υπολογιστών. Ωστόσο, όπως εκτιμάται πλέον, έγιναν λάθη. Το Nature δημοσίευσε ανάκληση και οι συντάκτες του άρθρου ζήτησαν συγγνώμη για «ανεπαρκή επιστημονική αυστηρότητα». Ωστόσο, όπως γράφει το BBC, η εταιρεία έχει πει ότι διατηρεί την αυτοπεποίθησή της ως προς τις ευρύτερες προσπάθειές της στον κλάδο των κβαντικών υπολογιστών. Οι κβαντικοί υπολογιστές θεωρούνται ως ένα εν δυνάμει εξελικτικό άλμα προς τα εμπρός, καθώς εμφανίζονται να ολοκληρώνουν πολύ γρηγορότερα κάποιες εργασίες. Ωστόσο οι επιστήμονες δυσκολεύονται να δημιουργήσουν λειτουργικές συσκευές με επαρκή «qubits» (κβαντικά bits) ώστε να είναι ανταγωνιστικοί απέναντι στους σημερινούς συμβατικούς υπολογιστές. Πολλές εταιρείες τεχνολογίας, μεταξύ των οποίων η IBM και η Google, καθώς και μικρότεροι «παίκτες», όπως η D-Wave και η IonQ, δραστηριοποιούνται επίσης στο θέμα. Ωστόσο η Microsoft πρότεινε μια διαφορετική οδό- την προσπάθεια δημιουργίας qubits με τις ιδιότητες σωματιδίων Majorana, η ύπαρξη των οποίων είχε προταθεί αρχικά τη δεκαετία του 1930 από των Ιταλό φυσικό Έτορε Μαγιοράνα, κάτι που θα τα έκανε λιγότερο επιρρεπή σε λάθη. Το επιστημονικό άρθρο του 2018 υποστήριζε πως είχε βρει στοιχεία περί της ύπαρξης των σωματιδίων αυτών. Ωστόσο άλλοι επιστήμονες εξέφραζαν αμφιβολίες- και οι συντελεστές του επιστημονικού άρθρου παραδέχτηκαν πως έκαναν λάθη. Μεταξύ αυτών η «μη απαραίτητη διόρθωση» κάποιων δεδομένων, και η μη αποσαφήνιση αυτών και η χρήση λανθασμένης ένδειξης σε ένα γράφημα, με αποτέλεσμα να είναι παραπλανητικό. «Ως εκ τούτου δεν μπορούμε πλέον να υποστηρίζουμε πως παρατηρήθηκε κβαντική αγωγιμότητα Μαγιοράνα και επιθυμούμε να ανακαλέσουμε» έγραψαν στο Nature. Σημειώνεται πως μια ανεξάρτητη εξέταση του αρχικού άρθρου δεν είχε διαπιστώσει σκόπιμη παραποίηση/ εσφαλμένη παρουσίαση δεδομένων. https://www.naftemporiki.gr/story/1701328/imicrosoftapesure-epistimoniko-arthro-gia-kbantikous-upologistes

Ανακάλυψη από το διαστημικό τηλεσκόπιο: Πλανήτης έχασε την ατμόσφαιρά του και δημιούργησε καινούργια. Σε μία διαπίστωση που παρουσιάζει ενδιαφέρον προχώρησαν επιστήμονες που παρατήρησαν πλανήτη με τη βοήθεια του Hubble Space Telescope. Σύμφωνα με έρευνα δημοσιεύτηκε στο arXiv, παρατήρησαν ότι είχε χάσει την ατμόσφαιρά του, όμως κατάφερε να δημιουργήσει μία καινούργια μέσα από ηφαιστειακή δραστηριότητα. Ο GJ 1132 b είναι ένας από τους πιο σημαντικούς πλανήτες εκτός του Ηλιακού Συστήματος, επειδή θα μας προσφέρει πολύτιμη γνώση σχετικά με το σχηματισμό ατμόσφαιρας. Με μέγεθος αρκετές φορές τη διάμετρο της Γης, ο πλανήτης θεωρείται πως ξεκίνησε ως ένας αέριος γίγαντας με πυκνή ατμόσφαιρα υδρογόνου και ηλίου. Η έντονη ακτινοβολία του νεαρού άστρου του “ξεγύμνωσε” γρήγορα τον πλανήτη από το υδρογόνο και το ήλιο και το μόνο που έμεινε ήταν ο πυρήνας του ο οποίος είχε το μέγεθος της Γης. Αλλά τότε η υπόθεση απέκτησε ενδιαφέρον. Προς έκπληξη των επιστημόνων, το Hubble ανίχνευσε ατμόσφαιρα παρούσα τώρα στον πλανήτη, με την ομάδα να συμπεραίνει πως αποτελείται από υδρογόνο, μεθάνια, υδροκυάνιο και ομίχλη σε μορφή αεροζόλ που παράγεται φωτοχημικά από υδρογονάνθρακες. Το υδρογόνο που παρατηρείται τώρα προέρχεται από την αρχική ατμόσφαιρα η οποία απορροφήθηκε από το ρευστό μανδύα του πλανήτη και απελευθερώνεται σταδιακά μέσω ηφαιστειακών διεργασιών. Ο GJ 1132 b βρίσκεται 41 έτη φωτός από τη Γη και έχει αρκετές ομοιότητες με αυτήν ενώ είναι τόσο διαφορετικός. Και οι δύο έχουν παρόμοια πυκνότητα, παρόμοιο μέγεθος και παρόμοια ηλικία, περίπου 4.5 δισεκατομμυρίων ετών. Και οι δύο ξεκίνησαν με ατμόσφαιρες που κυριαρχούσε το υδρογόνο και οι δύο ήταν πολύ καυτοί πριν πέσει η θερμοκρασία τους, ενώ έχουν ακόμα και παρόμοια ατμοσφαιρική πίεση στην επιφάνεια. Ωστόσο η τροχιά τους είναι τελείως διαφορετική, με τον πλανήτη να είναι πολύ κοντά στο άστρο του και να ολοκληρώνει μία τροχιά κάθε μιάμιση μέρα. Αυτή η απόσταση κρατά τον GJ 1132 b κλειδωμένο παλιρροιακά, έχοντας στραμμένη προς το άστρο την ίδια πλευρά. Το ερώτημα είναι τι κάνει το μανδύα αρκετά καυτό για να παραμείνει υγρός και να είναι ενεργός ηφαιστειακά. Αυτό το σύστημα είναι ξεχωριστό επειδή έχει τη δυνατότητα για αρκετή παλιρροιακή θέρμανση. Ένα παράδειγμα παλιρροιακής θέρμανσης πιο κοντά σε εμάς, είναι ο δορυφόρος του Δία, Ιώ. https://www.pronews.gr/epistimes/diastima/970399_anakalypsi-apo-diastimiko-tileskopio-planitis-ehase-tin-atmosfaira-toy-kai

Θεωρητική μέθοδος για ταξίδια σε ταχύτητες μεγαλύτερες του φωτός. Η επίτευξη ταχυτήτων μεγαλύτερων αυτής του φωτός θα αποτελούσε «κλειδί» για να καταστούν δυνατά τα ταξίδια σε μακρινά άστρα- ωστόσο ακόμα και οι πιο σύγχρονες έρευνες για μεταφορές σε υπερφωτονικές ταχύτητες με βάση τη γενική θεωρία της σχετικότητας του Αϊνστάιν θα απαιτούσαν μεγάλες ποσότητες υποθετικών σωματιδίων και καταστάσεων ύλης με «εξωτικές» φυσικές ιδιότητες, όπως η αρνητική πυκνότητα ενέργειας. Αυτός ο τύπος ύλης είτε δεν μπορεί να βρεθεί είτε δεν μπορεί να παραχθεί σε ικανές ποσότητες. Αντίθετα, νέα έρευνα που διεξήχθη στο Πανεπιστήμιο του Γκέτινγκεν «παρακάμπτει» αυτό το πρόβλημα δημιουργώντας μια νέα κατηγορία εξαιρετικά ταχέων «σολιτονίων», χρησιμοποιώντας πηγές με μόνο θετικές ενέργειες που μπορούν να επιτρέψουν ταξίδι σε οποιαδήποτε ταχύτητα. Αυτό επανεκκινεί τη συζήτηση για την πιθανότητα ταξιδιών σε ταχύτητες μεγαλύτερες του φωτός με βάση τη συμβατική φυσική. Η εν λόγω έρευνα δημοσιεύτηκε στο Classical and Quantum Gravity. Ο συντάκτης της, Έρικ Λεντς, ανέλυσε υπάρχουσες έρευνες και ανακάλυψε κενά σε προηγούμενες μελέτες πάνω σε «κινητήρες στρέβλωσης» (warp drives). Ο Λεντς πρόσεξε ότι υπήρχαν ανεξερεύνητες ακόμα καταστάσεις καμπυλότητας του χωροχρόνου οργανωμένες σε «σολιτόνια», που έχουν τη δυνατότητα να επιλύσουν τον γρίφο, διατηρώντας τη φυσική βιωσιμότητα Ένα σολιτόνιο- ανεπίσημα χαρακτηρίζεται και ως «φυσαλίδα στρέβλωσης» (ή «δίνης»)- είναι ένα συμπαγές κύμα που διατηρεί το σχήμα του και κινείται με συνεχή ταχύτητα. Ο Λεντς «έβγαλε» εξισώσεις Αϊνστάιν για ανεξερεύνητες διαρρυθμίσεις σολιτονίων, διαπιστώνοντας ότι οι αλλαγμένες γεωμετρίες χωροχρόνου μπορούσαν να σχηματιστούν με έναν τρόπο που λειτουργούσε ακόμα και με συμβατικές ενεργειακές πηγές. Στην ουσία, η νέα μέθοδος χρησιμοποιεί την ίδια τη δομή του χωροχρόνου, διαρρυθμισμένη σε ένα σολιτόνιο, για να παρέχει μια λύση για ταξίδια γρηγορότερα από το φως, που θα χρειαζόταν μόνο πηγές με θετικές πυκνότητες ενέργειας- χωρίς να απαιτούνται «εξωτικές» αρνητικές πυκνότητες ενέργειας. Εάν μπορούσε να παραχθεί επαρκής ενέργεια, οι εξισώσεις που χρησιμοποιήθηκαν σε αυτή την έρευνα θα μπορούσαν να επιτρέψουν ένα ταξίδι στον Εγγύτατο Κενταύρου (το κοντινότερο σε εμάς άστρο) και πάλι πίσω στη Γη μέσα σε μερικά χρόνια αντί για δεκαετίες ή χιλιετίες. Συγκριτικά, με την παρούσα πυραυλική τεχνολογία θα χρειάζονταν πάνω από 50.000 χρόνια απλά και μόνο για να πάει κάποιος εκεί. Επιπρόσθετα, τα σολιτόνια διαρρυθμίστηκαν έτσι ώστε να περιλαμβάνουν μια περιοχή με ελάχιστες παλιρροιακές δυνάμεις,έτσι ώστε το πέρασμα του χρόνου μέσα στο σολιτόνιο να είναι αντίστοιχο αυτού έξω από αυτό- ένα ιδανικό περιβάλλον για ένα διαστημόπλοιο. Αυτό θα σήμαινε ότι δεν θα παρατηρούνται παράδοξα όπως το αποκαλούμενο «παράδοξο του διδύμου», όπου ένας από δύο διδύμους που ταξιδεύει κοντά στην ταχύτητα του φωτός γηράσκει πολύ πιο αργά από τον άλλο, που παραμένει στη Γη. Με βάση αυτές τις εξισώσεις, και οι δύο δίδυμοι θα είχαν την ίδια ηλικία όταν συναντιούνταν ξανά. «Η δουλειά αυτή έχει πάει το πρόβλημα των υπερφωτονικών ταξιδιών ένα βήμα πιο μακριά από τη θεωρητική έρευνα στη θεμελιώδη φυσική και πιο κοντά στη μηχανολογία. Το επόμενο βήμα είναι να βρούμε πώς θα μειώσουμε την αστρονομική ποσότητα ενέργειας που απαιτείται, εντός των ορίων των σημερινών τεχνολογιών, όπως μια μεγάλη σύγχρονη γεννήτρια πυρηνικής σχάσης. Τότε μπορούμε να συζητήσουμε για την κατασκευή των πρώτων πρωτοτύπων» είπε ο Λεντς- διευκρινίζοντας πως αυτή τη στιγμή η ενέργεια που απαιτείται για αυτό το νέο είδος διαστημικής προώθησης είναι τεράστια: «Η ενέργεια που απαιτείται για έναν τέτοιο κινητήρα που θα ταξιδεύει σε ταχύτητα του φωτός, περιβάλλοντας ένα διαστημόπλοιο ακτίνας 100 μέτρων, είναι της τάξης μάζας εκατοντάδων φορών αυτής του Δία. Η εξοικονόμηση ενέργειας θα έπρεπε να είναι δραστική για να βρεθεί εντός του εύρους των σύγχρονων πυρηνικών αντιδραστήρων σχάσης». https://www.naftemporiki.gr/story/1701374/theoritiki-methodos-gia-taksidia-se-taxutites-megaluteres-tou-fotos

Σινορωσική συνεργασία στο φεγγάρι για τη δημιουργία σταθμού. Ο γενικός διευθυντής της Ρωσικής Διαστημικής Υπηρεσίας (Roskosmos) Ντμίτρι Ρογκόζιν και ο επικεφαλής της Κινεζικής Εθνικής Διαστημικής Υπηρεσίας (CNSA) Τζαν Κετζιάν υπέγραψαν εκ μέρους των κυβερνήσεών τους μνημόνιο αμοιβαία κατανόησης για την συνεργασία στον τομέα της δημιουργίας Διεθνούς επιστημονικού σταθμού στην Σελήνη, ανακοίνωσαν σήμερα από κοινού Roskosmos και CNSA. Στην ανακοίνωση της Roskosmos αναφέρεται ότι η Roskosmos και η CNSA «θα συνδράμουν στη δημιουργία του διεθνούς διαστημικού σταθμού στη Σελήνη στον οποίον θα έχουν ανοιχτή πρόσβαση όλες οι ενδιαφερόμενες χώρες και διεθνείς εταίροι, έχοντας ως στόχο να ενισχύσουν την επιστημονικο-ερευνητική συνεργασία και να προωθηθούν η έρευνα και η αξιοποίηση του χώρου του Διαστήματος για ειρηνικούς σκοπούς προς το συμφέρον ολόκληρης της ανθρωπότητας». Μνημόνιο μέσω τηλεδιάσκεψης Η τελετή υπογραφής του μνημονίου έγινε μέσω τηλεδιάσκεψης. «Η Κίνα και η Ρωσία αξιοποιούν την κοινή τους εμπειρία και τις επιστημονικές τεχνολογίες, με σκοπό να δημιουργήσουν έναν οδικό χάρτη για την κατασκευή του διεθνούς ερευνητικού σταθμού στη Σελήνη», αναφέρεται στην ανακοίνωση της CNSA που αναρτήθηκε στο μέσο κοινωνικής δικτύωσης WeChat. Όπως συνάγεται από την ανακοίνωση των δύο διαστημικών υπηρεσιών, η συνεργασία των δύο χωρών στον τομέα αυτό προϋποθέτει τόσο τη μελέτη της επιφάνειας της Σελήνης όσο και την υλοποίηση κοινών προγραμμάτων στην τροχιά του φυσικού δορυφόρου της Γης. Τον Νοέμβριο του 2017 Roskosmos και CNSA είχαν υπογράψει ένα πρόγραμμα συνεργασίας στον τομέα του Διαστήματος για το 2018-2020. Το πρόγραμμα αυτό περιλαμβάνει έξι τομείς: μελέτη της Σελήνης και του απώτερου Διαστήματος, διαστημική επιστήμη και σχετιζόμενες με αυτήν τεχνολογίες, δορυφόροι και εφαρμογή τους, βάση στοιχείων και υλικών, συνεργασία στον τομέα των δεδομένων καταγραφής της Γης εξ αποστάσεως και άλλα θέματα. Για την υλοποίηση των στόχων αυτών στο πλαίσιο του εν λόγω προγράμματος δημιουργήθηκαν υποομάδες εργασίας. Από το 2020 Τον Ιούνιο του 2020 ο Ρογκόζιν είχε ανακοινώσει ότι έχει συζητήσει με τους Κινέζους συναδέλφους το θέμα της συνεργασίας τους στο Διάστημα στο πλαίσιο ενός διαστημικού επιστημονικού σταθμού στην Σελήνη. Τον Δεκέμβριο του 2020 ο Ρογκόζιν είχε δηλώσει στο Συμβούλιο της Ομοσπονδίας ( άνω βουλή) ότι τον Ιούνιο η Κίνα είχε προτείνει στην Ευρώπη συνεργασία στον τομέα της κατάκτησης του Διαστήματος. Στις αρχές Φεβρουαρίου, ο αναπληρωτής διευθυντής της Roskosmos, αρμόδιος για θέματα διεθνούς συνεργασίας Σεργκέι Σαβέλιεφ είχε δηλώσει στο πρακτορείο TASS ότι η Roskosmos συζητάει με συναδέλφους της από την Κίνα το ενδεχόμενο της δημιουργίας διαστημικής βάσης στην Σελήνη και μελετάει τις τεχνικές παραμέτρους υλοποίησης του έργου. https://www.naftemporiki.gr/story/1701072/sinorosiki-sunergasia-sto-feggari-gia-ti-dimiourgia-stathmou

Η Γη ήταν πιθανώς ένας υδάτινος κόσμος πριν 3,5 δισεκ. χρόνια. Η ξηρά ήταν μάλλον σπάνιο πράγμα πριν τρία έως τέσσερα δισεκατομμύρια χρόνια στη Γη και οι ωκεανοί του πλανήτη μας είχαν σχεδόν διπλάσιο νερό από ό,τι σήμερα, αρκετό για να είναι βυθισμένες όλες οι σημερινές ήπειροι σε ύψος μεγαλύτερο και από την κορυφή του Έβερεστ, σύμφωνα με την εκτίμηση μιας νέας αμερικανικής επιστημονικής μελέτης. Οι επιστήμονες γνωρίζουν εδώ και καιρό ότι στην πορεία του χρόνου τα επίπεδα των θαλασσών και ωκεανών έχουν ανεβοκατέβει ανάλογα με τις επικρατούσες στον πλανήτη θερμοκρασίες, όμως θεωρούσαν ότι η συνολική επιφάνεια των υδάτων είχε λίγο-πολύ παραμείνει σταθερή. Η νέα μελέτη αμφισβητεί αυτή την εκτίμηση, καθώς θεωρεί πιθανή την ύπαρξη μιας Γης που ήταν ένας υδάτινος κόσμος κάποτε. Το νέο μοντέλο των ερευνητών, που βασίστηκε και σε εργαστηριακά πειράματα, με επικεφαλής τον Τζούντζιε Ντονγκ του Τμήματος Γεωεπιστημών και Πλανητικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ, δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «AGU Advances»της Αμερικανικής Γεωφυσικής Ένωσης, σύμφωνα με το «Science». Και άλλες επιστημονικές ομάδες σταδιακά εμφανίζουν νέα στοιχεία που συνηγορούν υπέρ μιας Γης που κάποτε είχε πολύ περισσότερο νερό σε έκταση και όγκο. Η ύπαρξη μεγαλύτερων ωκεανών μάλλον περιπλέκει τα σενάρια για το πώς ξεκίνησε και εξελίχθηκε η ζωή στον πλανήτη μας. https://physicsgg.blogspot.com/2021/03/35.html

Ακούστε τον άνεμο στον Άρη και το λέιζερ του Perseverance. Πρώτα ακούσαμε για πρώτη φορά τους ήχους ενός άλλου πλανήτη, τώρα μπορούμε να ακούσουμε και το λέιζερ του Perseverance να βομβαρδίζει βράχους από απόσταση για να εξετάσει τη χημική σύστασή τους. Η NASA δημοσιοποίησε νέα αρχεία ήχου που μετέδωσε ο καινούργιος ρομποτικός γεωλόγος της στον Άρη. Οι ηχογραφήσεις έρχονται να συμπληρώσουν τις πρώτες μετρήσεις με το όργανο SuperCam, ένα σύνθετο σύστημα που περιλαμβάνει μια κάμερα, μια συσκευή λέιζερ και φασματόμετρα που εξετάζουν γεωλογικούς σχηματισμούς από απόσταση έως επτά μέτρων. Προϊόν συνεργασίας ανάμεσα στο αμερικανικό Εθνικό Εργαστήριο του Λος Άλαμος και του γαλλικού ερευνητικού οργανισμού CNES, το SuperCam σχεδιάστηκε να πραγματοποιεί πέντε διαφορετικές μεθόδους ανάλυσης που θα βοηθήσουν τους γεωλόγους της αποστολής να επιλέξουν σε ποιους βράχους θα πραγματοποιήσουν δειγματοληψίες για την αναζήτηση ενδείξεων αρχαίας ζωής. Τα διαδοχικά «κλικ» που ακούγονται στα νέα αρχεία ήχου δίνουν επιπλέον πληροφορίες για τη σύσταση των στόχων –όσο πιο σκληρή είναι η επιφάνεια των εξωγήινων βράχων, τόσο πιο έντονα ακούγονται τα κλικ καθώς η δέσμη λέιζερ πέφτει στην επιφάνειά τους. Το πρώτο από τα τρία νέα αρχεία ήχου καταγράφηκε μόλις 18 ώρες μετά την προσεδάφιση του Perseverance στη λεκάνη του κρατήρα Τζέζερο, η οποία φιλοξενούσε κάποτε μια αρχαία λίμνη και τις εκβολές ποταμών που στέγνωσαν πριν από δισεκατομμύρια χρόνια. Ο ασθενικός αρειανός άνεμος (η ατμόσφαιρα του Άρη είναι 100 φορές πιο αραιή από τη γήινη) ακούγεται καλύτερα στο δεύτερο αρχείο, ειδικά στο 20ό δευτερόλεπτο, που καταγράφηκε τρεις ημέρες αργότερα. Το τρίτο αρχείο περιλαμβάνει τους ήχους του λέιζερ. Το Perseverance πέρασε τις πρώτες τρεις εβδομάδες του στον Άρη υποβαλλόμενο σε διαγνωστικά τεστ. Η κύρια φάση της αποστολής προγραμματίζεται να ξεκινήσει την άνοιξη. Πρώτα, όμως, η NASA θα αναζητήσει κατάλληλη θέση για την πρώτη πτήση του Ingenuity, του πρώτου ιπτάμενου μέσου που ταξιδεύει εκτός της Γης. Το ελικοφόρο drone με την ονομασία Ingenuity, βάρους 2 κιλών, περιμένει τοποθετημένο στο κάτω τμήμα του Perseverance. https://physicsgg.blogspot.com/2021/03/perseverance.html

Σκουληκότρυπες που επιτρέπουν την διέλευση ανθρώπων. Η πρώτη ( αναφορά σε κάποιο είδος σκουληκότρυπας, έστω και παραμυθένια, αποτελεί ο καθρέφτης που χρησιμοποιεί η Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων. Στην μια πλευρά του καθρέφτη βρίσκεται η εξοχή της Οξφόρδης στην Αγγλία και στην άλλη πλευρά ο φανταστικός κόσμος των θαυμάτων όπου μεταφέρεται ακαριαία η Αλίκη περνώντας μέσα από τον καθρέφτη. Οι σκουληκότρυπες είναι το αγαπημένο τέχνασμα στα σενάρια ταινιών επιστημονικής φαντασίας που μεταφέρει ταχύτατα τους πρωταγωνιστές από το ένα άκρο του γαλαξία στο άλλο ή σε άλλους γαλαξίες, παρακάπτοντας τις τεράστιες συμπαντικές αποστάσεις. Όμως, παρά το πλήθος των έργων επιστημονικής φαντασίας που αναφέρονται σ’ αυτές (χτυπητά παραδείγματα ο «Πόλεμος των Άστρων» και το «Interstellar»), τα ταξίδια μέσα από τις σκουληκότρυπες είναι δύσκολο να δικαιολογηθούν επιστημονικά. Πρόσφατα, δύο διαφορετικές ερευνητικές ομάδες παρουσίασαν θεωρητικά μοντέλα που κάνουν τις σκουληκότρυπες να φαίνονται λιγότερο εξωτικές και κάπως πιο αξιόπιστες στην υποτιθέμενη χρήση τους από ανθρώπους. Η ιδέα της σκουληκότρυπας είναι περίπου τόσο παλιά όσο και της μαύρης τρύπας. Εμφανίστηκε το 1935, όταν o Einstein δημοσίευσε μια εργασία με τον συνεργάτη του Nathan Rosen , στην οποία επιχείρησαν να αποδείξουν ότι οι ιδιομορφίες Schwarzschild που προανήγγειλαν τις μαύρες τρύπες δεν υπήρχαν. Τελικά, ενώ οι μαύρες τρύπες ανακαλύφθηκαν από τους αστρονόμους, η ύπαρξη σκουληκοτρυπών παραμένει μέχρι σήμερα ανοιχτό ερώτημα. Ακόμα κι αν μπορούσε να σχηματιστεί μια σκουληκότρυπα, η βαρυτική έλξη της ύλης μέσα σε αυτή θα προκαλούσε πιθανώς το κλείσιμο του λαιμού της (το στενότερο σημείο στη σήραγγα), εμποδίζοντας το ταξίδι από τη μία πλευρά στην άλλη. Οι θεωρητικοί έχουν προτείνει τρόπους για να διατηρηθεί ανοιχτή μια σκουληκότρυπα, συνήθως προσθέτοντας εξωτική ύλη, ένα υποθετικό είδος ύλης που αντιστέκεται στην βαρυτική κατάρρευση. Ο Jose Blázquez-Salcedo από το πανεπιστήμιο της Μαδρίτης και οι συνεργάτες του, βρήκαν μια λύση διαπερατής σκουληκότρυπας που δεν απαιτεί εξωτική ύλη [Traversable wormholes in Einstein-Dirac-Maxwell theory]. Μοντελοποιούν την σκουληκότρυπα χρησιμοποιώντας ένα ημικλασικό πλαίσιο, στο οποίο η ύλη αντιμετωπίζεται ως ένα σύνολο φερμιονίων (σωματίδια με ημιακέραιο σπιν) που περιγράφονται με κβαντομηχανικές κυματοσυναρτήσεις, αλλά αλληλεπιδρά διαμέσου των κλασικών ηλεκτρομαγνητικών πεδίων, κάτι που απλοποιεί τις εξισώσεις. Μεταβάλλοντας παραμέτρους, μεταξύ των οποίων το φορτίο και την μάζα των φερμιονίων, ο Blázquez-Salcedo και οι συνεργάτες του διαπίστωσαν ότι θα μπορούσαν να υπάρξουν διαπερατές σκουληκότρυπες, εφόσον ο λόγος του συνολικού φορτίου προς τη συνολική μάζα μέσα στην σκουληκότρυπα υπερβαίνει ένα θεωρητικό όριο που ισχύει για τις μαύρες τρύπες. Οι ερευνητές υποθέτουν ότι αυτή η λύση θα πρέπει να παραμένει αληθής και σε ένα πιο ολοκληρωμένο μοντέλο, όπου τα πεδία που αντιστοιχούν στις αλληλεπιδράσεις ύλης είναι κβαντισμένα. Αλλά οι σκουληκότρυπες που ο Blázquez-Salcedo και οι συνάδελφοί του οραματίζονται είναι μικροσκοπικές – πολύ μικρές για να «τρυπώσουν» και να τις διασχίσουν άνθρωποι. Στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, ο Juan Maldacena από το Ινστιτούτο Προχωρημένων Μελετών στο New Jersey και ο Alexey Milekhin από το Πανεπιστήμιο του Princeton έχουν διερευνήσει σκουληκότρυπες που θα παρέχουν ασφαλή διέλευση σε τολμηρούς ταξιδιώτες.Το μοντέλο τους υποθέτει ότι οι σκουληκότρυπες σχηματίζονται σε έναν πενταδιάστατο χωροχρόνο, όπως προτείνουν ορισμένες κοσμολογίες της θεωρίας χορδών. Οι ερευνητές δείχνουν ότι μια φιλική προς τον άνθρωπο σκουληκότρυπα – με επιταχύνσεις μικρότερες από 20g – θα μπορούσε να επιτρέψει το ταξίδι κατά μήκος ενός γαλαξία σε λιγότερο από ένα δευτερόλεπτο. Αυτή η σύντομη διάρκεια θα ισχύει μόνο για το άτομο που διασχίζει την σκουληκότρυπα, καθώς ένας εξωτερικός παρατηρητής θα μετρήσει την διάρκεια του ταξιδιού σε χιλιάδες χρόνια. https://physicsgg.me/2021/03/11/%cf%83%ce%ba%ce%bf%cf%85%ce%bb%ce%b7%ce%ba%cf%8c%cf%84%cf%81%cf%85%cf%80%ce%b5%cf%82-%cf%80%ce%bf%cf%85-%ce%b5%cf%80%ce%b9%cf%84%cf%81%ce%ad%cf%80%ce%bf%cf%85%ce%bd-%cf%84%ce%b7%ce%bd-%ce%b4%ce%b9/

Τυχαία ανακάλυψη του Juno διαψεύδει την θεωρία για το Ζωδιακό Φως. Κοιτάξτε προς τον ουρανό λίγο μετά το ηλιοβασίλεμα ή πριν από την αυγή – μπορεί να δείτε μια αμυδρή στήλη φωτός να ορθώνεται πάνω από τον ορίζοντα. Η λάμψη είναι το λεγόμενο Ζωδιακό Φως, ηλιακό φως που ανακλάται προς την κατεύθυνση της Γης από ένα σύννεφο σωματιδίων σκόνης που περιφέρονται γύρω από τον Ήλιο. Εδώ και δεκαετίες, οι αστρονόμοι πιστεύουν ότι η διαπλανητική σκόνη προέρχεται από συγκρούσεις αστεροειδών, ή απελευθερώνεται από κομήτες που πλησιάζουν τον Ήλιο. Τώρα, όμως, η θεωρία δείχνει να ανατρέπεται από παρατηρήσεις του σκάφους Juno που κινείται σήμερα σε τροχιά γύρω από τον Δία. Όπως αναφέρουν ερευνητές της NASA και συνάδελφοί τους στη Δανία, η σκόνη πιθανότατα πηγάζει από τον Άρη, αν και ο μηχανισμός παραμένει ασαφής. Καταιγίδα σκόνης Η ανακάλυψη ήρθε σχεδόν τυχαία χάρη σε παρατηρήσεις που συλλέχθηκαν στη διάρκεια των πέντε ετών που χρειάστηκε το Juno για να φτάσει στον Δία μετά την εκτόξευσή του το 2011. «Ποτέ δεν φανταστήκαμε ότι θα αναζητούσαμε διαπλανητική σκόνη» λέει ο Τζον Λέιφ Γιόργκενσεν, καθηγητής του Τεχνικού Πανεπιστημίου της Δανίας, πρώτος συγγραφέας της μελέτης που δημοσιεύεται στο Journal of Geophysical Research: Planets. Ο Γιόργκενσεν είχε σχεδιάσει τις τέσσερις κάμερες που επιτρέπουν στο Juno να προσανατολίζεται στον χώρο –κάμερες που λαμβάνουν φωτογραφίες του ουρανού τέσσερις φορές το δευτερόλεπτο και καταγράφουν τις θέσεις συγκεκριμένων άστρων, σε σχέση με τα οποία προσανατολίζεται το σκάφος. Ο ερευνητής ήλπιζε ότι οι κάμερες μπορεί να κατέγραφαν κάποιον άγνωστο ως σήμερα αστεροειδή, γι΄αυτό και προγραμμάτισε μία από αυτές να ενημερώνει τη Γη για τυχόν αντικείμενα που εμφανίζονταν σε πολλαπλές λήψεις αλλά δεν περιλαμβάνονταν στον κατάλογο των γνωστών ουράνιων σωμάτων. Ο Γιόργκενσεν και οι συνεργάτες του έμειναν έκπληκτοι όταν η κάμερα άρχισε να μεταδίδει χιλιάδες εικόνες μυστηριωδών αντικειμένων –γραμμές φωτός που εμφανίζονταν και αμέσως μετά εξαφανίζονταν. Αρχικά οι ερευνητές πίστεψαν ότι κάτι δεν πήγαινε καλά με το Juno. «Οι εικόνες έμοιαζαν σαν να τίναζε κανείς ένα σκονισμένο τραπεζομάντηλο έξω από το παράθυρο» λέει ο Γιόργκενσον σε ανακοίνωση της NASA. H προσεκτική ανάλυση των δεδομένων αποκάλυψε ότι τα μυστηριώδη αντικείμενα ήταν μικροσκοπικά θραύσματα που εκτινάσσονταν από τους ανοιχτούς ηλιακούς συλλέκτες του Juno λόγω της πρόσκρουσης σωματιδίων σκόνης με ταχύτητα 16.000 χιλιομέτρων ανά ώρα. Οι παρατηρήσεις επέτρεψαν τελικά την χαρτογράφηση των σωματιδίων σκόνης κατά μήκος της διαδρομής του Juno (το οποίο αρχικά ταξίδεψε μέχρι πέρα από την τροχιά του Άρη και μετά επέστρεψε στη γειτονιά της Γης για να επιταχυνθεί από το βαρυτικό πεδίο της και να συνεχίσει ταχύτερα το ταξίδι προς τον Δία). Τα σωματίδια σκόνης, έδειξε η ανάλυση, βρίσκονται απλωμένα σε έναν δίσκο που εκτείνεται από την τροχιά της Γης μέχρι την τροχιά του Άρη. Ο λόγος που τα σωματίδια δεν μπορούν να φτάσουν πιο κοντά στον Ήλιο είναι ότι παγιδεύονται από το βαρυτικό πεδίο της Γης. Τα σωματίδια δεν μπορούν να κινηθούν ούτε προς την αντίθετη πλευρά, πέρα από την τροχιά του Άρη, επειδή το βαρυτικό πεδίο του Δία λειτουργεί ως εμπόδιο. Το συμπέρασμα είναι ότι η διαπλανητική σκόνη κινείται σε μια σχεδόν κυκλική τροχιά γύρω από τον Ήλιο, από την τροχιά της Γης μέχρι την απόσταση των δύο αστρονομικών μονάδων από τον Ήλιο. Η αστρονομική μονάδα (AU) ισούται με τη μέση απόσταση Γης-Ήλιου, περίπου 150 εκατομμύρια χιλιόμετρα. «Το μόνο αντικείμενο που γνωρίζουμε να κινείται σε σχεδόν κυκλική τροχιά στα 2 AU είναι ο Άρης, οπότε είναι λογικό ο Άρης να αποτελεί την πηγή της σκόνης» εξηγεί ο Γιόργκενσεν. Η υποψία επιβεβαιώθηκε όταν οι ερευνητές χρησιμοποίησαν μαθηματικά μοντέλα για να εξετάσουν αν η κατανομή της σκόνης, όπως καταγράφηκε από το Juno, ταιριάζει με την κατανομή του ζωδιακού φωτός. «Η κατανομή προέβλεπε με ακρίβεια τη χαρακτηριστική υπογραφή της αυξομείωσης του ζωδιακού φωτός» λέει η NASA. Παραμένει ωστόσο ασαφές πώς αυτό το γιγάντιο σύννεφο σκόνης σηκώθηκε από την επιφάνεια του Άρη. Μια πιθανή εξήγηση είναι ότι τα σωματίδια εκτινάσσονται στο Διάστημα από τις παγκόσμιες αμμοθύελλες που ενίοτε καλύπτουν τον κόκκινο πλανήτη. Πώς μπορείτε να δείτε το ζωδιακό φως Αν ο ουρανός ήταν απολύτως σκοτεινός, το ζωδιακό φως θα σχημάτιζε μια λωρίδα που εκτείνεται από τη μία άκρη του ορίζοντα μέχρι την άλλη, από τη δύση μέχρι την ανατολή. Η λωρίδα αυτή ακολουθεί το λεγόμενο επίπεδο της εκλειπτικής, το επίπεδο στο οποίο κινούνται οι πλανήτες γύρω από τον Ήλιο. Ακολουθεί επίσης τον λεγόμενο ζωδιακό κύκλο, τη λωρίδα του ουρανού όπου βρίσκονται οι αστερισμοί των ζωδίων –γι΄αυτό και το ζωδιακό φως ονομάζεται έτσι. Πρακτικά ο ουρανός δεν είναι ποτέ απόλυτα σκοτεινός, και το ζωδιακό φως είναι τόσο αχνό ώστε συχνά χάνεται μέσα στη λάμψη της Σελήνης. Στην καλύτερη περίπτωση, μόνο ένα τμήμα της ζωδιακής λάμψης είναι ορατό, πάντα προς την κατεύθυνση του Ήλιου. Η καλύτερη ώρα παρατήρησης είναι λίγο πριν από την αυγή, οπότε το ζωδιακό φως εμφανίζεται στην κατεύθυνση της ανατολής, ή λίγο μετά το ηλιοβασίλεμα, οπότε εμφανίζεται στη δύση. Αν καταφέρετε να το δείτε, σκεφτείτε ότι βλέπετε το ηλιακό φως που ανακλάται πάνω σε διαπλανητικά σωματίδια σκόνης με διάμετρο από 10 μέχρι 100 μικρόμετρα, τόσο μικρά ώστε θα ήταν ορατά μόνο με ένα πολύ καλό μικροσκόπιο. Σκεφτείτε επίσης πως, εφόσον η νέα μελέτη ευσταθεί, το σύννεφο που διαχέει το ηλιακό φως αποτελείται από σκόνη που σηκώθηκε από την επιφάνεια του Άρη. Όπως φαίνεται, ο κόκκινος πλανήτης λάμπει στον ουρανό ακόμα και όταν δεν είναι άμεσα ορατός. Στις φωτογραφιες Το ζωδιακό φως κατά τους μήνες Ιανουάριο μέχρι Απρίλιο, μετά τη λήξη του λυκόφωτος γίνεται ορατό στον δυτικό πάντα ορίζοντα σε μορφή τριγωνικής στήλης που εκτείνεται κατά μήκος της εκλειπτικής. Το ύψος του φωτός αυτού στην Ελλάδα φαίνεται να περιορίζεται στις 50°. Ανάλογη εικόνα παρατηρείται και στον ανατολικό ορίζοντα, προ του λυκαυγούς, κατά τους μήνες Οκτώβριο και Νοέμβριο. Πρωινό ζωδιακό φως πάνω από το Πετρίλο Καρδίτσας. Photo Credit: Κωνσταντίνος Βασιλακάκος (Konstantinos Vasilakakos) https://physicsgg.me/2021/03/11/%cf%84%cf%85%cf%87%ce%b1%ce%af%ce%b1-%ce%b1%ce%bd%ce%b1%ce%ba%ce%ac%ce%bb%cf%85%cf%88%ce%b7-%cf%84%ce%bf%cf%85-juno-%ce%b4%ce%b9%ce%b1%cf%88%ce%b5%cf%8d%ce%b4%ce%b5%ce%b9-%cf%84%ce%b7%ce%bd-%ce%b8/

Μια κατασκοπική ιστορία από τον χώρο της Φυσικής. Ο Morris Berg (1902–1972) ήταν ένας παίκτης του μπέιζμπολ κατά την διάρκεια του μεσοπολέμου. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Πρίνστον σύγχρονες γλώσσες (Λατινικά, Ελληνικά, Γαλλικά, Ισπανικά, Ιταλικά, Γερμανικά και Σανσκριτικά) και Νομική στο Κολούμπια. Η καριέρα του Berg ως επαγγελματία παίκτη του μπέιζμπολ διήρκεσε 16 χρόνια. Όταν οι Ηνωμένες Πολιτείες μπήκαν στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Berg ήταν 39 ετών και η φήμη του ως παίκτη του μπέιζμπολ, μαζί με τη νομική του κατάρτιση και τις δεξιότητες ξένων γλωσσών του εξασφάλισε μια θέση στο Γραφείο Στρατηγικών Υπηρεσιών (Office of Strategic Services). Μία από τις αποστολές του Berg ήταν ένα ταξίδι στην ουδέτερη Ελβετία, όπου έπρεπε να παρακολουθήσει μια διάλεξη του Γερμανού φυσικού Werner Heisenberg στη Ζυρίχη. Οι εντολές του ήταν να διερευνήσει κατά πόσο είχε προχωρήσει ο Heisenberg, που εργαζόταν στο ναζιστικό πρόγραμμα για την κατασκευή πυρηνικής βόμβας. Εφόσον ο Berg έκρινε ότι οι Γερμανοί ήταν κοντά στην κατασκευή της, θα τον πυροβολούσε! Τον Δεκέμβριο του 1944 παρακολούθησε την διάλεξη, οπλισμένος με πιστόλι. Τελικά συμπέρανε ότι οι προσπάθειες του Heisenberg και η πρόοδος της Γερμανίας στην ανάπτυξη πυρηνικής βόμβας υπερεκτιμήθηκαν. Έτσι, γλίτωσε την εκτέλεση ο πατέρας της αρχής της αβεβαιότητας. Η ιστορία αυτή περιγράφεται στο βιβλίο του Nicholas Dawidoff, «The Catcher Was a Spy: The Mysterious Life of Moe Berg» (1994), που έγινε και ταινία. Στην Ελλάδα παίχτηκε με τίτλο «Υπεράνω πάσης υποψίας» : https://physicsgg.me/2021/03/10/%ce%bc%ce%b9%ce%b1-%ce%ba%ce%b1%cf%84%ce%b1%cf%83%ce%ba%ce%bf%cf%80%ce%b9%ce%ba%ce%ae-%ce%b9%cf%83%cf%84%ce%bf%cf%81%ce%af%ce%b1-%ce%b1%cf%80%cf%8c-%cf%84%ce%bf%ce%bd-%cf%87%cf%8e%cf%81%ce%bf-%cf%84/