Δροσος Γεωργιος

Νεφέλωμα Μάτι της Γάτας Νεφέλωμα Μάτι της Γάτας ή αλλιώς NGC 6543 είναι πλανητικό νεφέλωμα στον αστερισμό Δράκων. https://www.pronews.gr/epistimes/964585_vinteo-poio-einai-mati-tis-gatas-kai-pio-nefeloma

35 χρόνια του σταθμού "Mir" Στις 20 Φεβρουαρίου 1986, κυκλοφόρησε ένα όχημα εκτόξευσης Proton-K με τη βασική μονάδα του τροχιακού ερευνητικού σταθμού Mir επανδρωμένο από το κοσμοδρόμιο Baikonur. Αυτό το λανσάρισμα σηματοδότησε την έναρξη της κατασκευής και της μακροπρόθεσμης λειτουργίας σε κοντινή γη του πρώτου μόνιμα κατοικημένου συγκροτήματος τροχιακών πολλαπλών μονάδων (OS) στον κόσμο, που αντιπροσωπεύει την τρίτη γενιά εγχώριων μακροχρόνιων τροχιακών σταθμών (DOS). Η ανάπτυξη του νέου σταθμού ξεκίνησε το 1976 με την κυκλοφορία του NPO Energia (τώρα RSC Energia με το όνομα SP Korolev) της τεχνικής πρότασης για τη δημιουργία ενός βελτιωμένου DOS No. 7 με βάση το σχεδιασμό και τα ενσωματωμένα συστήματα του ήδη πετώντας Salyut σταθμοί σειράς. Το κύριο χαρακτηριστικό του έργου ήταν η χρήση ενός διαμετακομιστικού διαμερίσματος με έναν αξονικό και τέσσερις πλευρικούς κόμβους σύνδεσης στη μονάδα βάσης, που παρείχαν τη δυνατότητα σύνδεσης πρόσθετων μονάδων. Από το 1979, η βιομηχανική συνεργασία από περισσότερες από 280 επιχειρήσεις και οργανισμούς στο συγκρότημα DOS No. 7 διευθύνεται από την NPO Energia υπό την ηγεσία του Γενικού Σχεδιαστή Ακαδημαϊκού V.P. Glushko, και στη συνέχεια Yu.P. Semenov. Η ευθύνη για την ανάπτυξη και κατασκευή της βασικής μονάδας, των μονάδων μετασκευής και των ενσωματωμένων συστημάτων σέρβις τους ανατέθηκε στο Salyut Design Bureau και στο V.I. Ο Khrunichev, στη συνέχεια συγχωνεύτηκε με τα σύγχρονα GKNPT. M.V. Χρούνιτσεφ. Στη συνέχεια, ένα κυβερνητικό διάταγμα της 2ας Ιανουαρίου 1985 καθόρισε τελικά τη δημιουργία ενός μόνιμα λειτουργικού σταθμού αρθρωτού τύπου για την επίλυση αμυντικών, επιστημονικών και εθνικών οικονομικών προβλημάτων κατά τη διαδικασία της κοινής λειτουργίας με μονάδες στόχου και του επαναχρησιμοποιήσιμου διαστημικού συστήματος Buran. Έτσι, η έναρξη της μονάδας βάσης τον Φεβρουάριο σε τροχιά κοντά στη γη σηματοδότησε την αρχή του προγράμματος σταδιακής ανάπτυξης και επανεξοπλισμού του σταθμού με μονάδες στόχου με την παράδοση πληρώματος και φορτίου από οχήματα μεταφοράς Soyuz και Progress. Κατά την επόμενη δεκαετία, έξι ακόμη μονάδες αγκυροβόλησαν στη βασική μονάδα: Kvant, Kvant-2, Kristall, Spektr, Priroda και το 316GK docking bay για αμερικανικά λεωφορεία που φτάνουν στο σταθμό. Επιπλέον, πραγματοποιήθηκε η προγραμματισμένη μετάβαση από το επανδρωμένο όχημα μεταφοράς Soyuz T στο εκσυγχρονισμένο Soyuz TM, το όχημα μεταφοράς Progress αντικαταστάθηκε από το εκσυγχρονισμένο Progress M και τον Φεβρουάριο του 2000 εισήχθη στο συγκρότημα μια νέα τροποποίηση Progress. -1 "με αυξημένη τροφοδοσία παραδομένου καυσίμου. Το διαστημικό σκάφος πολλαπλών χρήσεων Mir με συνολική μάζα άνω των 130 τόνων για δεκαπέντε χρόνια παρέμεινε ένα μοναδικό διαστημικό εργαστήριο για τη διεξαγωγή θεμελιωδών και εφαρμοσμένων επιστημονικών πειραμάτων, μια σειρά πτήσεων για έλεγχο και δοκιμή βασικών τεχνολογιών για τη χρήση μελλοντικών επανδρωμένων σταθμών και συγκροτημάτων. Από το 1987, έχουν πραγματοποιηθεί διεθνή ερευνητικά προγράμματα στο διαστημικό σκάφος Mir με τη συμμετοχή κοσμοναυτών / αστροναυτών από τη Γαλλία, τη Συρία, το Αφγανιστάν, τη Βουλγαρία, την Ιαπωνία, τη Μεγάλη Βρετανία, τη Γερμανία, το Καζακστάν, την Αυστρία, τις ΗΠΑ, τον Καναδά και τις χώρες - εκπρόσωποι η Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Διαστήματος. Και την περίοδο 1995-1998, πραγματοποιήθηκε κοινή εργασία Ρωσικής-Αμερικής στο σταθμό Mir στο πλαίσιο των προγραμμάτων Mir-Shuttle και Mir-NASA. Οι αρχές της δημιουργίας διαμορφωμένων διαστημικών αντικειμένων και η μοναδική εμπειρία μακροχρόνιας λειτουργίας του τροχιακού σταθμού Mir σε συνδυασμό με μεθόδους διατήρησης της λειτουργικότητάς του και διασφάλισης της απαραίτητης αξιοπιστίας και ασφάλειας χρησιμοποιήθηκαν πλήρως στην υλοποίηση του σύγχρονου έργου του Διεθνής Διαστημικός Σταθμός. https://www.energia.ru/ru/news/news-2021/news_02-20.html

Υπάρχει ο «πλανήτης Χ»; Κι αν υπάρχει, γιατί κανείς δεν τον έχει δει; Παράξενα πράγματα συμβαίνουν στα εξωτερικά άκρα του ηλιακού μας συστήματος. Ένα αντικείμενο, έως και δέκα φορές μεγαλύτερο από τη μάζα της Γης, τραβάει άλλα αντικείμενα προς αυτό. Είναι πλανήτης ή κάτι άλλο; Ο Πέρσιβαλ Λόουελ, ταξιδιωτικός συγγραφέας και επιχειρηματίας του 19ου αιώνα είχε διαβάσει ένα βιβλίο για τον Άρη και έτσι αποφάσισε να γίνει αστρονόμος. Τις επόμενες δεκαετίες, έκανε αρκετούς παράξενους ισχυρισμούς. Πρώτον, ήταν πεπεισμένος για την ύπαρξη Αρειανών, και πίστευε ότι τους είχε βρει. Άλλοι είχαν εντοπίσει παράξενες γραμμές που διασχίζουν τον πλανήτη, και ο Λόουελ πρότεινε ότι αυτά ήταν κανάλια, χτισμένα ως η τελευταία προσπάθεια ενός πολιτισμού να βρει νερό από τα πολικά παγοκρύσταλλα. Ξόδεψε την περιουσία του για να χτίσει ένα ολόκληρο παρατηρητήριο γι’ αυτό και τελικά αποδείχθηκε ότι ήταν μια οπτική ψευδαίσθηση, που δημιουργήθηκε από τα βουνά και τους κρατήρες στον Άρη. Ο Λόουελ πίστευε επίσης ότι ο πλανήτης Αφροδίτη είχε ακτίνες. Αν και οι βοηθοί του προσπάθησαν να τις βρουν, φαινόταν ότι μόνο αυτός μπορούσε να δει αυτήν την απροσδόκητη λεπτομέρεια. Αλλά πάνω απ 'όλα, ο Λόουελ ήταν αποφασισμένος να βρει τον ένατο πλανήτη στο ηλιακό μας σύστημα - έναν υποθετικό «πλανήτη Χ», ο οποίος εκείνη την εποχή θεωρήθηκε υπεύθυνος για τις τροχιές των πιο μακρινών γνωστών πλανητών από τον Ήλιο, τους, όπως ο Ουρανός και ο Ποσειδώνας. Αν και δεν κατάφερε να δει ποτέ αυτό το φανταστικό μεγαθήριο, αφιέρωσε όλη του τη ζωή σε αυτό. Κι όμως η αναζήτηση συνεχίζεται και σήμερα, το 2021. Ένα λανθασμένο μονοπάτι Μόλις 14 χρόνια αργότερα, στις 18 Φεβρουαρίου 1930, ένας νεαρός αστρονόμος κοίταξε δύο φωτογραφίες ενός αστεριού, όταν παρατήρησε ένα στίγμα. Ήταν ένας μικρός κόσμος. Βρήκε τον Πλούτωνα, πιστεύοντας ότι βρήκε τον αόριστο «πλανήτη X». Σύντομα οι επιστήμονες συνειδητοποίησαν ότι αυτό δεν μπορούσε να είναι αυτό που αναζητούσε ο Λόουελ, δεν ήταν αρκετά μεγάλο για να τραβήξει τον Ποσειδώνα και τον Ουρανό από τις θέσεις τους. Ο Πλούτωνας απλώς έτυχε να βρίσκεται στην περιοχή. Το τελευταίο χτύπημα για τον «πλανήτη X» ήρθε το 1989, όταν το διαστημικό σκάφος Voyager 2 έπεσε από τον Ποσειδώνα και αποκάλυψε ότι είναι κλασματικά ελαφρύτερος από ό,τι είχε αρχικά σκεφτεί κανείς. Έχοντας αυτό κατά νου, τελικά ένας επιστήμονας της Nasa υπολόγισε ότι οι τροχιές των εξωτερικών πλανητών είχαν νόημα καθ 'όλη τη διάρκεια. Ο Λόουελ είχε υποκινήσει μια αναζήτηση που δεν είχε ποτέ χρειαστεί. Κάπως έτσι, η αποστολή Voyager οδήγησε σε μια άλλη σημαντική ανακάλυψη - την ύπαρξη της ζώνης Kuiper. Αυτό το κοσμικό «ντόνατ» κατεψυγμένων αντικειμένων, που εκτείνεται πέρα από την τροχιά του Ποσειδώνα και είναι ένα από τα μεγαλύτερα χαρακτηριστικά του ηλιακού συστήματος. Σύντομα οι επιστήμονες συνειδητοποίησαν ότι ο Πλούτωνας ήταν απίθανο να είναι το μόνο μεγάλο αντικείμενο στα εξωτερικά άκρα του ηλιακού συστήματος και άρχισαν να αναρωτιούνται αν υπήρχε ένας πλανήτης στην πραγματικότητα. Στη συνέχεια, βρήκαν τον "Sedna" (περίπου το 40% του μεγέθους του Πλούτωνα), τον "Quaoar" (περίπου το μισό μέγεθος του Πλούτωνα) και τον "Eris" (σχεδόν το ίδιο μέγεθος με τον Πλούτωνα). Έγινε σαφές ότι οι αστρονόμοι χρειάζονταν έναν νέο ορισμό. Ίχνος-φάντασμα Ταυτόχρονα, η ανακάλυψη αυτών των αντικειμένων αποκάλυψε ένα σημαντικό νέο προβάδισμα στην αναζήτηση ενός κρυφού πλανήτη. Αποδεικνύεται ότι ο Sedna δεν κινείται με τον τρόπο που περίμεναν όλοι, εντοπίζοντας ελλειπτικούς δακτυλίους γύρω από τον Ήλιο, μέσα από τη ζώνη του Kuiper. Αντ 'αυτού, αυτός ο νάνος πλανήτης ακολούθησε ένα παράξενο και απροσδόκητο μονοπάτι, καθώς αιωρείται στο κέντρο του ηλιακού μας. Η τροχιά της είναι τέτοια που χρειάζονται 11.000 χρόνια για να ολοκληρωθεί. Τότε οι αστρονόμοι είχαν την ιδέα ότι ο Sedna δεν ήταν το μοναδικό αντικείμενο που δεν ήταν στη θέση του. Συμμετείχαν άλλοι έξι πλανήτες και όλοι τους κινούνται προς την ίδια κατεύθυνση. Υπάρχουν επίσης άλλες ενδείξεις, όπως το γεγονός ότι κάθε ένας έχει κλίση στον άξονά του προς την ίδια ακριβώς κατεύθυνση. «Σκεφτήκαμε ότι αυτό είναι αρκετά ενδιαφέρον - πώς μπορεί να συμβαίνει αυτό;», λέει ο Batygin. «Ήταν αρκετά αξιοσημείωτο, διότι μια τέτοια ομαδοποίηση, εάν αφεθεί μόνη της για ένα αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα, θα διασπαζόταν, λόγω της αλληλεπίδρασης με τη βαρύτητα των πλανητών». Έτσι πρότειναν ότι ο «πλανήτης Χ» είχε αφήσει το ίχνος του στις εξωτερικές περιοχές του ηλιακού μας συστήματος, παραμορφώνοντας τις τροχιές των αντικειμένων γύρω από αυτό με τη βαρυτική του έλξη. Αρκετά χρόνια μετά και ο αριθμός των αντικειμένων που ταιριάζουν με το έκκεντρο τροχιακό μοτίβο και την κλίση συνεχίζει να αυξάνεται. «Έχουμε τώρα περίπου 19 συνολικά», λέει ο Batygin. Μια ενδιαφέρουσα εναλλακτική θεωρία Ωστόσο, υπάρχει ένα σχεδόν εξαιρετικά περίεργο σενάριο στο οποίο ο πλανήτης δεν θα βρεθεί ποτέ με αυτόν τον τρόπο, καθώς μπορεί να μην είναι καν πλανήτης τελικά, αλλά μια μαύρη τρύπα. «Όλα τα στοιχεία για την ύπαρξη ενός αντικειμένου είναι βαρυτικά», λέει ο James Unwin, καθηγητής φυσικής στο Πανεπιστήμιο του Ιλινόις, ο οποίος πρότεινε για πρώτη φορά την ιδέα, μαζί με τον Jakub Scholtz, έναν μεταδιδακτορικό ερευνητή από το Πανεπιστήμιο του Τορίνο. Ενώ είμαστε πιο εξοικειωμένοι με την ιδέα ότι οι πλανήτες ασκούν μια ισχυρή βαρυτική έλξη, «υπάρχουν άλλα πράγματα που μπορούν να το δημιουργήσουν, τα οποία είναι πιο εξωτικά», λέει ο Unwin. Καθώς οι μαύρες τρύπες είναι από τα πιο πυκνά αντικείμενα στο Σύμπαν, ο Unwin εξηγεί ότι είναι απολύτως πιθανό να στρεβλώνουν τις τροχιές μακρινών αντικειμένων στο εξωτερικό ηλιακό σύστημα. Οι μαύρες τρύπες με τις οποίες είμαστε πιο εξοικειωμένοι τείνουν να περιλαμβάνουν τις «αστρικές» μαύρες τρύπες, οι οποίες έχουν μάζα που είναι τουλάχιστον τρεις φορές μεγαλύτερη από του Ήλιου, και τις «υπερμεγέθεις» μαύρες τρύπες, που είναι εκατομμύρια ή δισεκατομμύρια φορές μεγαλύτερες από τη μάζα του Ήλιου. Ενώ οι πρώτες γεννιούνται από πεθαμένα αστέρια που καταρρέουν από μόνα τους, οι δεύτερες είναι πιο μυστηριώδεις - πιθανώς ξεκινούν ως κολοσσιαία αστέρια που αφού εκραγούν, συσσωρεύονται σταδιακά όλο και περισσότερο σε μια μάζα καταβροχθίζοντας τα πάντα στο περιβάλλον τους, συμπεριλαμβανομένων άλλων μαύρων τρυπών. Οι αρχέγονες μαύρες τρύπες είναι διαφορετικές. Δεν έχουν παρατηρηθεί ποτέ, αλλά πιστεύεται ότι προέρχονται από την ομίχλη θερμής ενέργειας και ύλης που σχηματίστηκε στο πρώτο δευτερόλεπτο του Big Bang. Σε αυτό το περιβάλλον, ορισμένα μέρη του Σύμπαντος μπορεί να έχουν γίνει τόσο πυκνά και συμπιεσμένα. https://physicsgg.blogspot.com/2021/02/blog-post_17.html

Το αρχαιότερο DNA στον κόσμο Μία διεθνής ομάδα επιστημόνων -μεταξύ των οποίων ένας ελληνικής καταγωγής ερευνητής της διασποράς- απομόνωσε και «διάβασε» το DNA από απομεινάρια δύο μαμούθ ηλικίας ενός έως 1,2 εκατομμυρίου ετών, που βρέθηκαν στη βορειοανατολική Σιβηρία. Πρόκειται για το αρχαιότερο DNA στον κόσμο, το οποίο, μεταξύ άλλων, ρίχνει φως στην εξέλιξη των πρώτων μαμούθ που είχαν εξαπλωθεί στη Βόρεια Αμερική. Το προηγούμενο ρεκόρ ανάκτησης DNA ήταν από ένα άλογο που είχε ζήσει προ 560.000 έως 780.000 ετών. Οι 22 ερευνητές από εννέα χώρες, με επικεφαλής τον καθηγητή Εξελικτικής Φενετικής Λόβε Ντάλεν του Κέντρου Παλαιογενετικής του Πανεπιστημίου της Στοκχόλμης, οι οποίοι έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό «Nature», ανέλυσαν τα γονιδιώματα τριών αρχαίων μαμούθ, χρησιμοποιώντας γενετικό υλικό που βρέθηκε στα δόντια τους, τα οποία ήταν θαμμένα επί 0,7 έως 1,2 εκατομμύρια χρόνια στο μόνιμα παγωμένο έδαφος της Σιβηρίας. Στη μελέτη συμμετείχε και ο ελληνικής καταγωγής ερευνητής Γεώργιος Ξενικουδάκης του Ινστιτούτου Βιοχημείας και Βιολογίας του γερμανικού Πανεπιστημίου του Πότσνταμ. Είναι η πρώτη φορά που εξάγεται και αλληλουχίζεται DNA από τόσο αρχαία δείγματα, κάτι καθόλου εύκολο, καθώς ελάχιστες ποσότητες γενετικού υλικού είχαν απομείνει και το DNA είχε διασπαστεί πια σε πολύ μικρά τμήματα μετά από τόσο καιρό. «Αυτό το DNA είναι απίστευτα παλαιό. Τα δείγματα είναι χίλιες φορές παλαιότερα από τα απομεινάρια των Βίκινγκς, είναι παλαιότερα ακόμη και από την εμφάνιση των ανθρώπων και των Νεάντερταλ», δήλωσε ο Ντάλεν. Η χρονολόγηση των δειγμάτων έγινε τόσο με βάση γεωλογικά δεδομένα όσο και με τη μέθοδο του μοριακού ρολογιού. Από τα τρία δείγματα, το νεότερο με την ονομασία Τσουκότσια είχε ηλικία περίπου 700.000 ετών και τα άλλα δύο άνω του ενός εκατομμυρίου ετών. Το αρχαιότερο -περίπου 1,2 εκατ. ετών- ανήκε σε ένα άγνωστο έως τώρα είδος μαμούθ, που ονομάστηκε Κρέστοβκα (από την περιοχή όπου βρέθηκε) και το οποίο εκτιμάται ότι αποκόπηκε από τα άλλα σιβηρικά μαμούθ πριν τουλάχιστον δύο εκατομμύρια χρόνια. «Αυτό αποτέλεσε απόλυτη έκπληξη για εμάς. Όλες οι προηγούμενες μελέτες έδειχναν ότι υπήρχε μόνο ένας τύπος μαμούθ στη Σιβηρία εκείνη την εποχή, το λεγόμενο μαμούθ της στέπας. Όμως, οι αναλύσεις μας δείχνουν ότι υπήρχαν δύο διαφορετικοί τύποι από γενετική άποψη, που πιθανώς, χωρίς να είμαστε απόλυτα βέβαιοι, αποτελούσαν δύο διαφορετικά είδη», ανέφερε ο ερευνητής Τομ βαν ντερ Βαλκ. Οι ερευνητές εκτιμούν ότι αυτά τα νεοανακαλυφθέντα μαμούθ Κρέστοβκα είναι που αποίκισαν τη Βόρεια Αμερική πριν τουλάχιστον ενάμισι εκατομμύριο χρόνια. Το λεγόμενο κολομβιανό μαμούθ, που ζούσε στη Β. Αμερική κατά την τελευταία εποχή των πάγων, αποτελούσε υβρίδιο ανάμεσα στο Κρέστοβκα και στο τριχωτό μαμούθ και εμφανίστηκε πριν περίπου 420.000 χρόνια. Το δεύτερο αρχαίο μαμούθ, ηλικίας τουλάχιστον ενός εκατομμυρίου ετών, από το οποίο απομονώθηκε DNA, ονομάστηκε Αντίτσα και φαίνεται να υπήρξε πρόγονος του τριχωτού μαμούθ. «Ένα από τα μεγάλα ερωτήματα, πλέον, είναι πόσο πίσω στο παρελθόν μπορούμε να πάμε. Δεν έχουμε φθάσει ακόμη το όριο. Μία βάσιμη εκτίμηση είναι ότι μπορούμε να απομονώσουμε DNA ηλικίας δύο εκατομμυρίων ετών, ίσως και έως 2,6 εκατ. ετών», σημείωσε ο καθηγητής Μοριακής Αρχαιολογίας Άντερς Γκέδερστρεμ του σουηδικού Κέντρου Παλαιογενετικής. Άλλα βίντεο και φωτογραφίες υπάρχουν στη διεύθυνση: https://stockholmuniversity.box.com/s/8sgjusq3sb87e5k4qbb8ocwoqqr4d94o Σύνδεσμος για την επιστημονική δημοσίευση: https//dx.doi.org/10.1038/s41586-021-03224-9 https://physicsgg.blogspot.com/2021/02/dna.html

Η αντιστροφή των πόλων της Γης πριν 42.000 χρόνια πυροδότησε οικολογικές αλλαγές. Πριν περίπου 42.000 χρόνια οι μαγνητικοί πόλοι του πλανήτη μας αναποδογύρισαν (ο βόρειος έγινε νότιος και αντίστροφα), γεγονός που -σε συνδυασμό με μια ταυτόχρονη πτώση της δραστηριότητας του Ήλιου- είχε ως συνέπεια να προκληθούν σοβαρές περιβαλλοντικές και κλιματικές αλλαγές, καταστροφικά επεισόδια για διάφορα είδη μεγάλων ζώων, ενώ είναι πιθανό ότι οδήγησε και στο τέλος των Νεάντερταλ. Αυτό είναι το συμπέρασμα μιας νέας διεθνούς επιστημονικής μελέτης, η οποία αναμένεται να προκαλέσει επιστημονική διαμάχη, καθώς εγείρει σημαντικά ερωτήματα σχετικά με τις εξελικτικές επιπτώσεις από τις κατά καιρούς γεωμαγνητικές αναστροφές. Οι 33 ερευνητές από διάφορες χώρες, οι οποίοι έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό «Science», βάσισαν τις εκτιμήσεις τους σε μια νέα πιο ακριβή μέθοδο υπολογισμού του ραδιενεργού άνθρακα στην ατμόσφαιρα, μέσω ανάλυσης της ποσότητας ραδιενεργού άνθρακα-14 στους διαδοχικούς δακτυλίους των μεγαλύτερων νεοζηλανδικών δέντρων «καουρί» ηλικίας άνω των 42.000 ετών. Η μεταβολή του άνθρακα στην ατμόσφαιρα, όπως αποτυπώνεται στα δέντρα, σχετίζεται με την αύξηση της κοσμικής ακτινοβολίας που φτάνει στη Γη, άρα αποκαλύπτει κατά πόσο λειτουργούσε σωστά η γεωμαγνητική ασπίδα του πλανήτη μας. Στη συνέχεια, οι επιστήμονες συσχέτισαν αυτά τα στοιχεία με άλλα δεδομένα από όλη τη Γη (λίμνες, πυρήνες πάγου κ.α.), που δείχνουν ότι την ίδια περίοδο είχε συμβεί μια σειρά σημαντικών αλλαγών στο περιβάλλον. «Πριν τη νέα μελέτη, ξέραμε ότι πολλά πράγματα συνέβαιναν στον κόσμο πριν 42.000 χρόνια, αλλά δεν γνωρίζαμε ακριβώς πώς. Για πρώτη φορά, καταφέραμε να χρονολογήσουμε με ακρίβεια τι συνέβη, όταν για τελευταία φορά τα μαγνητικά πεδία της Γης αντιστράφηκαν», δήλωσε ο επικεφαλής ερευνητής Κρις Τέρνεϊ του αυστραλιανού Πανεπιστημίου της Νέας Νότιας Ουαλίας. Η σφαίρα του γήινου μαγνητικού πεδίου -που παράγεται από την κίνηση του καυτού λιωμένου σιδήρου στον πυρήνα της Γης- λειτουργεί ως προστατευτική ασπίδα έναντι της κοσμικής ακτινοβολίας (σωματίδια υψηλής ενέργειας από το διάστημα), αλλά είναι επιρρεπές σε χαοτικές μεταβολές που, μεταξύ άλλων, ωθούν τους μαγνητικούς πόλους να μετακινούνται. Όταν οι μαγνητικοί πολλοί αλλάζουν αμοιβαία θέση -κάτι που έχει συμβεί πολλές φορές στο παρελθόν- η προστασία του γήινου μαγνητικού πεδίου εξασθενεί δραματικά. Στο γεωλογικό «αρχείο» του πλανήτη μας υπάρχουν πολλά ίχνη από τις περιοδικές αντιστροφές των μαγνητικών πόλων κάθε περίπου 200.000 έως 300.000 χρόνια. Κάθε αναστροφή γίνεται σταδιακά και μπορεί να διαρκέσει εκατοντάδες έως χιλιάδες χρόνια. Η πιο πρόσφατη αναστροφή των πόλων διάρκειας το πολύ 1.000 ετών -η λεγόμενη «Laschamps»- έγινε πριν 41.000 έως 42.000 χρόνια, αλλά δεν είχε καταστεί έως τώρα δυνατό να εξαχθούν χρήσιμα συμπεράσματα για το πόσο είχε επηρεάσει το περιβάλλον της Γης. Η νέα έρευνα κατέληξε στο συμπέρασμα ότι όταν, κατά την εξέλιξη της γεωμαγνητικής αντιστροφής, το γήινο μαγνητικό πεδίο είχε εξασθενήσει σημαντικά, πέφτοντας μόνο στο 6% του σημερινού επιπέδου του, είχαν πυροδοτηθεί σημαντικές αλλαγές στη συγκέντρωση και κυκλοφορία του ατμοσφαιρικού όζοντος. Αυτό, με τη σειρά του, προκάλεσε μια αλυσίδα κλιματικών και περιβαλλοντικών αλλαγών (αύξηση υπεριώδους ακτινοβολίας, ακραίες καιρικές συνθήκες, πολύ συχνοί κεραυνοί, επέκταση πάγων και ξηρασίας, «πολικό» σέλας πάνω από τον Ισημερινό κ.α.), που είχαν επιπτώσεις στα οικοσυστήματα και στα έμβια όντα, όπως η εξαφάνιση μεγάλων θηλαστικών. Οι ερευνητές θεωρούν πιθανό ότι ακόμη και η άνθηση της τέχνης των σπηλαίων εκείνη την εποχή οφείλεται στο ότι οι πρόγονοι μας Homo sapiens κατέφυγαν σε αυτά για να προστατευθούν από τις δύσκολες περιβαλλοντικές συνθήκες. Αυτές πιθανώς οδήγησαν και σε εντεινόμενο ανταγωνισμό με τα «ξαδέρφια» μας, τους Νεάντερταλ, με τελικό αποτέλεσμα την εξαφάνιση των τελευταίων μετά από μερικές χιλιάδες χρόνια. Άλλοι πάντως επιστήμονες, όπως ο παγετωνολόγος δρ Άντερς Σβένσον του Πανεπιστημίου της Κοπεγχάγης, εμφανίστηκαν πιο επιφυλακτικοί ότι πράγματι συνέβησαν δραματικές αλλαγές στο κλίμα και στο περιβάλλον πριν 42.000 χρόνια, καθώς δεν βλέπουν τόσο πειστικά στοιχεία στο «αρχείο» της Ανταρκτικής και της Γροιλανδίας, χωρίς όμως να αποκλείουν την πιθανότητα. Από την άλλη, ο παλαιοανθρωπολόγος Κρις Στρίνγκερ του Μουσείου Φυσικής Ιστορίας του Λονδίνου δήλωσε ότι είναι εύλογη η συσχέτιση της εξασθένησης του γεωμαγνητικού πεδίου με μια μεγαλύτερη χρήση των σπηλαίων, αλλά όχι με τις σπηλαιογραφίες, οι οποίες είναι πολύ παλαιότερες σε μέρη του κόσμου όπως η Ινδονησία. Στο ίδιο μήκος κύματος και ο αρχαιολόγος Τόμας Χάιαμ του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης, ο οποίος δήλωσε ότι «το συμπέρασμα (σ.σ. της νέας μελέτης) είναι παρατραβηγμένο». Οι επιστήμονες δεν μπορούν να προβλέψουν πότε θα αναστραφούν ξανά οι πόλοι. Κατά τα τελευταία 170 χρόνια της σύγχρονης εποχής, ο βόρειος μαγνητικός πόλος έχει επιταχύνει την κίνηση του με ρυθμό ενός χιλιομέτρου ετησίως και το μαγνητικό πεδίο της Γης έχει εξασθενήσει κατά περίπου 9%. Οι επιστήμονες θεωρούν πιθανό ότι αυτό υποδηλώνει πως βρίσκεται σε αργή εξέλιξη μια νέα αναστροφή των μαγνητικών πόλων. Εκτιμούν ότι κάτι τέτοιο στην εποχή μας θα προκαλούσε σχεδόν σίγουρα μεγάλα προβλήματα στις σύγχρονες ηλεκτρονικές και δορυφορικές τεχνολογίες, με ό,τι αυτό θα συνεπάγεται για την καθημερινή ζωή. https://physicsgg.blogspot.com/2021/02/42000.html

Γιατί η NASA ελπίζει να βρει ενδείξεις ζωής στον κρατήρα Τζέζερο. Λίγες ημέρες μετά την έναρξη του νέου αρειανού έτους στις 7 Φεβρουαρίου, ένα νέο πυρηνοκίνητο ρομπότ της NASA προσεδαφίστηκε την Πέμπτη στον κόκκινο πλανήτη με πρωτεύουσα αποστολή την αναζήτηση ενδείξεων αρχαίας ζωής. Η έρευνα θα ξεκινήσει από τη λεκάνη του κρατήρα Τζέζερο λίγο βόρεια του αρειανού ισημερινού -δορυφορικές παρατηρήσεις προηγούμενων αποστολών έχουν δείξει ότι η ερημική σήμερα λεκάνη ήταν κάποτε γεμάτη νερό. Στη Γη, όπου υπάρχει νερό υπάρχει και ζωή. Το ίδιο δεν αποκλείεται να ισχύει για τον Άρη. Χαμένος παράδεισος Προηγούμενες αποστολές της NASA έχουν δείξει, σχεδόν πέρα από κάθε αμφιβολία, ότι ο κόκκινος πλανήτης δεν ήταν πάντα η παγωμένη έρημος που βλέπουμε σήμερα. Πριν από περίπου 4,1 εκατομμύρια χρόνια, ηφαιστειακές εκρήξεις γέμισαν την ατμόσφαιρα με διοξείδιο του άνθρακα, το οποίο λειτούργησε ως αέριο του θερμοκηπίου και κράτησε την ατμόσφαιρα αρκετά ζεστή ώστε να επιτρέπει την παρουσία υγρού νερού στην επιφάνεια. Στρογγυλεμένα βότσαλα, στρώματα ιζημάτων και ορυκτά που σχηματίζονται μόνο παρουσία νερού δείχνουν ότι ο Άρης καλυπτόταν κάποτε από μεγάλες θάλασσες, ή ακόμα και από έναν ωκεανό που καταλάμβανε γύρω στο ένα τρίτο του πλανήτη στο βόρειο ημισφαίριο. Ο Άρης ήταν θερμός και υγρός όταν οι πρώτες μορφές ζωής εμφανίστηκαν στη Γη πριν από τουλάχιστον 3,5 δισεκατομμύρια χρόνια. Και ό,τι συνέβαινε τότε στον δικό μας πλανήτη δεν αποκλείεται να συνέβαινε και στον Άρη. Ακόμα και σήμερα, ορατοί όγκοι νερού υπάρχουν στον βόρειο πόλο του πλανήτη υπό μορφή πάγου. Πάγος νερού πιστεύεται επίσης ότι κρύβεται στο υπέδαφος και ίσως περιστασιακά υγροποιείται και αναβλύζει στην επιφάνεια, όμως μαρτυρούν φρέσκα ρυάκια που εντοπίζονται από δορυφόρους. Τα δέλτα του Τζέζερο Οι πρώτες αποστολές που αναζήτησαν σημεία ζωής στον Άρη ήταν τα δίδυμα σκάφη Viking της δεκαετίας του 1970. Τώρα είναι η σειρά του Perseverance, ενός εξάτροχου ρομπότ που προσεδαφίστηκε μέσα στη λεκάνη του Τζέζερο (παίρνει το όνομα μιας λίμνης στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη) ενός κρατήρα του βόρειου ημισφαιρίου με διάμετρο 50 χιλιόμετρα. Δισεκατομμύρια χρόνια πριν, ο κρατήρας πλημμύρισε και μετατράπηκε σε λίμνη από το νερό δύο ποταμών που χύνονταν στο βόρειο και το δυτικό χείλος της λεκάνης. Τα ποτάμια απέθεσαν ιζήματα και σχημάτισαν ένα εκτεταμένο δέλτα σε σχήμα βεντάλιας, όμοιο με τις εκβολές των γήινων ποταμών. Τα ιζήματα του κρατήρα έχουν πάχος έως και ένα χιλιόμετρο, ένδειξη ότι η ροή νερού μπορεί να συνεχιζόταν για δεκάδες εκατομμύρια χρόνια. Επιπλέον, δορυφορικές παρατηρήσεις δείχνουν ότι γύρω από τον κρατήρα υπάρχουν αποθέσεις ανθρακικών αλάτων, οι οποίες σχηματίζονται στη Γη μόνο όπου ρέει νερό. «Πιστεύουμε ότι τα καλύτερα σημεία για την αναζήτηση βιοϋπογραφών είναι η λεκάνη του Τζέζερο ή τα ιζήματα της ακτής που φέρουν μια κρούστα ανθρακικών αλάτων, μέσα στα οποία διατηρούνται ορισμένα απολιθώματα στη Γη» λέει ο Κεν Ουίλιφορντ του JPL. Στην καλύτερη περίπτωση, το Perseverance θα ανιχνεύσει οργανικές ενώσεις που ενδεχομένως μετέφεραν στον κρατήρα τα εξαφανισμένα πια ποτάμια, ή θα φωτογραφίσει απολιθώματα εξαφανισμένων μικροοργανισμών. Στρωματόλιθοι Ένας είδος σχηματισμού που θα αναζητήσουν οι αστροβιολόγοι της αποστολής είναι οι λεγόμενοι στρωματόλιθοι, μια από τις πρώτες μορφές ζωής που εμφανίστηκαν στη Γη. Πρόκειται για στρογυλλεμένους «βράχους» που σχηματίζονται στρώμα προς στρώμα από φωτοσυνθετικά κυανοβακτήρια. Ο Ουίλιφορντ τόνισε πάντως ότι παρόμοιοι σχηματισμοί μπορούν να δημιουργηθούν και από άσχετες, γεωλογικές διαδικασίες. Ακόμα κι αν το Perseverence ανακαλύψει πιθανές ενδείξεις ζωής, η σημασία των ευρημάτων θα πρέπει να επιβεβαιωθεί με μπαράζ εργαστηριακών αναλύσεων, τις οποίες δεν μπορεί να φέρει εις πέρας το ρομπότ. Για τον λόγο αυτό ο ρομποτικός γεωλόγος θα τοποθετήσει τα πλέον υποσχόμενα δείγματα σε αποστειρωμένους σωλήνες, τους οποίους απλά θα αφήσει στην επιφάνεια. Τα δείγματα θα συλλεχθούν από ευρω-αμερικανική αποστολή που προγραμματίζεται να αναχωρήσει το 2029 με αποστολή να παραλάβει τους σωλήνες και να τους φέρει στη Γη. «Έχουμε πλέον ισχυρές ενδείξεις ότι ο κρατήρας Τζέζερο διέθετε κάποτε τα συστατικά της ζωής. Ακόμα κι αν τα δείγματα που θα μεταφερθούν στη Γη δείξουν ότι η λίμνη ήταν ακατοίκητη, θα έχουμε μάθει κάτι σημαντικό για τη ζωή στο Σύμπαν» επισημαίνει ο Ουίλιφορντ. «Είτε ο Άρης ήταν κάποτε ζωντανός ή όχι, έχει μεγάλη σημασία να κατανοήσουμε πώς οι βραχώδεις πλανήτες σαν τον δικό μας σχηματίζονται και εξελίσσονται. Γιατί ο δικός μας πλανήτης παρέμεινε φιλόξενος ενώ ο Άρης μετατράπηκε σε ερημότοπο;» λέει ο ερευνητής. Ας ελπίσουμε ότι τους επόμενους μήνες τα ερωτήματα θα απαντηθούν. Στην φωτογραφια τo δέλτρα ενός αποξηραμένου πια ποταμού διακρίνεται σε αυτή την ψευδοχρωματική εικόνα του κρατήρα Τζέζερο η πιθανή διαδρομή που θα ακολουθήσει το Perseverance στη λεκάνη του Τζέζερο. Βότσιαλα που φωτογράφισε στον Άρη το προηγούμενο ρομπότ Curiosity. Πρέπει να λειάνθηκαν από τρεχούμενο νερό https://physicsgg.blogspot.com/2021/02/blog-post_17.html https://www.in.gr/2021/02/18/b-science/episthmes/giati-nasa-elpizei-na-vrei-endeikseis-zois-ston-kratira-tzezero/

Προσεδαφίστηκε το Perseverance στον Άρη. Στις 10:55 ώρα Ελλάδας, το ρομποτικό διαστημόπλοιο προσεδαφίστηκε στον Άρη. Αμέσως οι επιστήμονες της NASA ξέσπασαν σε χειροκροτήματα και πανηγυρισμούς. Λίγα δευτερόλεπτά μετά, έλαβαν το πρώτο σήμα ότι η προσεδάφιση ήταν επιτυχής. Επτά λεπτά, τα οποία έκοψαν την ανάσα σε όλον τον πλανήτη μας, καθώς το Perseverance τρύπησε την ατμόσφαιρα του «κόκκινου πλανήτη», μέχρι που προσεδαφίστηκε με επιτυχία στον κρατήρα Jezero και συνέχισε την εξαιρετικά σημαντική του αποστολή. Αυτή η αποστολή αναμένεται να αποτελέσει ένα καθοριστικό βήμα για την προετοιμασία ενόψει της επανδρωμένης αποστολής που προγραμματίζει η NASA για τα επόμενα χρόνια. https://physicsgg.me/2021/02/18/%ce%bf%ce%b9-%cf%80%cf%81%cf%8e%cf%84%ce%b5%cf%82-%ce%b5%ce%b9%ce%ba%cf%8c%ce%bd%ce%b5%cf%82-%cf%84%ce%bf%cf%85-perseverance-%ce%b1%cf%80%cf%8c-%cf%84%ce%bf%ce%bd-%ce%ac%cf%81%ce%b7/

Europa Clipper: Το 2024 η εκτόξευση της αποστολής της NASA στην Ευρώπη, φεγγάρι του Δία. Τον Οκτώβριο του 2024 πρόκειται να εκτοξευτεί η αποστολή Europa Clipper της NASA, με προορισμό το παγωμένο φεγγάρι του Δία, την Ευρώπη- που θεωρείται ένας από τους κόσμους της «γειτονιάς» μας που θα μπορούσε να φιλοξενεί εξωγήινη ζωή. Κάτω από την παγωμένη επιφάνεια της Ευρώπης κρύβεται ένας ωκεανός- οπότε θεωρείται ως ένας από τους πλέον υποσχόμενους στόχους στην αναζήτηση εξωγήινης ζωής. Όπως αναφέρεται σε σχετικό δημοσίευμα του BBC, λεπτομέρειες για την αποστολή αποκάλυψε ο επικεφαλής επιστήμονας του προγράμματος, Ρόμπερτ Παπαλάρντο, που εδρεύει στο JPL στην Καλιφόρνια, στο πλαίσιο virtual συνάντησης του Opag (Outer Planets Assessment Group) της NASA. «Πλέον έχουμε σαφήνεια ως προς την πορεία του οχήματος εκτόξευσης και την ημερομηνία εκτόξευσης» είπε σχετικά. Το Europa Clipper αναμένεται να φτάσει στον προορισμό του τον Απρίλιο του 2030. Κανονικά προοριζόταν να εκτοξευτεί με τον πύραυλο SLS (Space Launch System) της NASA, ωστόσο, όπως έχει αναφερθεί, πλέον δεν εξετάζεται αυτό το ενδεχόμενο και αντ'αυτού θα εκτοξευτεί με πύραυλο ιδιωτικής εταιρείας. Το ενδιαφέρον για την Ευρώπη ενισχύθηκε τη δεκαετία του 1990, όταν το διαστημόπλοιο Galileo της NASA έδωσε στοιχεία πως η Ευρώπη φιλοξενούσε έναν ωκεανό νερού με υγρή μορφή κάτω από το εξώτερο κέλυφός της. Το φεγγάρι του Δία πιθανότατα έχει έναν βραχώδη πυρήνα, που περιτριγυρίζεται από περίπου 80 χλμ νερού σε υγρή μορφή, που καλύπτονται με τη σειρά τους από ένα κέλυφος πάγου πάχους περίπου 20 χλμ. Η Ευρώπη έχει μέγεθος αντίστοιχο αυτού της Σελήνης, ωστόσο θεωρείται πως περιέχει περίπου το διπλάσιο νερό από όλους τους ωκεανούς της Γης, είπε σχετικά ο Παπαλάρντο. Σχολιάζοντας τις πιθανότητες ύπαρξης ζωής εκεί, είπε πως «στον πυθμένα των ωκεανών της Γης υπάρχουν μέρη όπου αλληλεπιδρούν βράχος και νερό, όπου το νερό διεισδύει, έρχεται σε επαφή με θερμό βράχο και αναδύεται φορτισμένο με χημικά θρεπτικά συστατικά». Όταν αυτά συναντιούνται με άλλα χημικά (οξειδωτικά), αντιδρούν. Οι αντιδράσεις αυτές, είπε ο Παπαλάρντο, θα μπορούσαν να τροφοδοτούν ζωή στον πυθμένα του ωκεανού της Ευρώπης, ακόμα και εκεί που δεν υπάρχει φως που να επιτρέπει φωτοσύνθεση. Το σκάφος θα είναι σε θέση να αναλύσει χημικά σε παγωμένο νερό που έχει διαρρεύσει στην επιφάνεια, ενώ ενδέχεται να μπορέσει να πάρει και δείγματα από πίδακες που φαίνονται να εκτοξεύονται στο διάστημα από σημεία της επιφάνειας της Ευρώπης. https://physicsgg.blogspot.com/2021/02/europa-clipper-2024-nasa.html

Συνδεση Progress MS-16 Σύμφωνα με το πρόγραμμα πτήσης του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού στις 17 Φεβρουαρίου 2021 στις 09:26:47 ώρα Μόσχας, το φορτηγό όχημα μεταφοράς Progress MS-16, το οποίο ξεκίνησε από το κοσμοδρόμιο Baikonur στις 15 Φεβρουαρίου, ήταν ελλιμενισμένο. Οι επιχειρήσεις αγκυροβόλησης πραγματοποιήθηκαν από το πλήρωμα ISS υπό την καθοδήγηση ειδικών από την Ομάδα Ελέγχου Επιχειρήσεων. Το διαστημικό "φορτηγό" παρέδωσε φορτία με συνολική μάζα άνω των 2,5 τόνων στο ISS, απαραίτητο για τη διατήρηση της πτήσης του σε επανδρωμένο τρόπο και την εφαρμογή του προγράμματος επιστημονικής και εφαρμοσμένης έρευνας επί του πλοίου. Μεταξύ αυτών: 600 κιλά καυσίμου ανεφοδιασμού, 420 λίτρα πόσιμου νερού του συστήματος Rodnik και 40,5 κιλά συμπιεσμένων αερίων με επιπλέον αποθέματα αζώτου, καθώς και περίπου 1.400 κιλά διαφόρων εξοπλισμών και υλικών, συμπεριλαμβανομένου του εξοπλισμού πόρων του οχήματος συστήματα ελέγχου και υποστήριξης ζωής, κιτ επισκευής και αποκατάστασης, συσκευασία για διαστημικά πειράματα σύμφωνα με το ρωσικό πρόγραμμα, ιατρικός έλεγχος και είδη υγιεινής και υγιεινής, είδη ένδυσης και τρόφιμα. Στο πλαίσιο του ρωσικού προγράμματος επιστημονικής και εφαρμοσμένης έρευνας, το πλοίο περιέχει εξοπλισμό για τα ακόλουθα επιστημονικά πειράματα: Τα πακέτα "Neurolab" έχουν σχεδιαστεί για μια σειρά πειραμάτων "Pilot-T" για τη μελέτη της επίδρασης των παραγόντων διαστημικής πτήσης στην ποιότητα της επαγγελματικής δραστηριότητας των κοσμοναύτων - 3,3 κιλά. τα υλικά του πειράματος "Aseptic" θα καταστήσουν δυνατή την ανάπτυξη μέσων διασφάλισης της στειρότητας κατά την εκτέλεση βιο-πειραμάτων - 1,2 kg · η συσκευή "Photobioreactor" θα χρησιμοποιηθεί για τη μελέτη της πιθανότητας λήψης τροφής και οξυγόνου από φύκια - 5,1 κιλά. ο εξοπλισμός "Cascade" θα χρησιμεύσει ως εργαστήριο για την ανάπτυξη αποτελεσματικών μεθόδων βιοτεχνολογικής παραγωγής κυτταρικών καλλιεργειών υπό συνθήκες μικροβαρύτητας - 5,9 kg · Οι ανιχνευτές "Βιοαποικοδόμηση" θα παρέχουν παρακολούθηση της σύνθεσης των μικροοργανισμών στην ατμόσφαιρα του σταθμού για να μελετήσουν την επίδρασή τους στα δομικά υλικά στο χώρο - 0,2 kg. Αφού ολοκληρώσει τους απαραίτητους ελέγχους της στεγανότητας της άρθρωσης, ο διοικητής ISS-64, ο κοσμοναύτης Roscosmos Sergei Ryzhikov και ο μηχανικός πτήσης ISS-64, ο κοσμοναύτης Roscosmos Sergei Kud-Sverchkov θα ανοίξει τις πόρτες μεταφοράς και θα πραγματοποιήσει τις τελικές επιχειρήσεις για την αποσυναρμολόγηση του μηχανισμού ελλιμενισμού , μεταφορά του συστήματος τροφοδοσίας Progress σε φορτηγό πλοίου συνδυασμένης ισχύος και διατήρησης. Εκτός από τους Ryzhikov και Kud-Sverchkov, οι αστροναύτες της NASA Kathleen Rubins, Michael Hopkins, Victor Glover, Shannon Walker και ένας εκπρόσωπος της Ιαπωνικής Υπηρεσίας Εξερεύνησης της Αεροδιαστημικής Soichi Noguchi συμμετέχουν επί του παρόντος στο ISS. Το Progress 77 έχει προγραμματιστεί να παραμείνει αγκυροβολημένο στο διαστημικό σταθμό μέχρι αργότερα φέτος. Αντί να αποσυνδέεται από την Pirs, το Progress θα παραμείνει συνδεδεμένη και θα αποσυνδέσει τον Pirs από τη γήινη πλευρά του ρωσικού τμήματος του σταθμού, όπου έχει περάσει σχεδόν 20 χρόνια στην υπηρεσία του ως λιμένα σύνδεσης και αεροπορικό κλείδωμα. Το Progress στη συνέχεια θα πυροδοτήσει τους κινητήρες της για να ξεκινήσει μια καταστροφική είσοδο στην ατμόσφαιρα της Γης τόσο για το διαστημικό σκάφος όσο και για το διαμέρισμα σύνδεσης. Η αναχώρηση του Pirs από το διαστημικό σταθμό έχει προγραμματιστεί να πραγματοποιηθεί λίγες μόνο ημέρες μετά την εκτόξευση του εργαστηρίου πολλαπλών χρήσεων «Nauka» με έναν πύραυλο Proton από το Baikonur. Η πολυλειτουργική θύρα σύνδεσης και η ερευνητική εγκατάσταση θα αγκυροβολούν αυτόματα στη θύρα που αδειάστηκε από την Pirs. https://www.energia.ru/ru/news/news-2021/news_02-17.html https://www.nasa.gov/press-release/nasa-updates-coverage-of-international-space-station-cargo-ship-docking/

Ο ESA αναζητά υποψήφιους αστροναύτες με κάποια αναπηρία. Ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Διαστήματος (ESA), γνωστοποίησε ότι ξεκινά τη διαδικασία για την ανεύρεση νέων αστροναυτών και, μεταξύ αυτών, για πρώτη φορά αναζητεί υποψήφιους με κάποια αναπηρία. Η ESA θα δεχτεί αιτήσεις από τον Μάρτιο έως τον Μάιο από υποψήφιους για 4-6 θέσεις αστροναυτών και, σε αυτό το πλαίσιο, επιθυμεί η διαδικασία να είναι όσο ανοικτή γίνεται, ώστε να συμπεριλάβει και ανθρώπους με κινητικές δυσκολίες. Μάλιστα ζήτησε από τη Διεθνή Παραολυμπιακή Επιτροπή να τη συμβουλεύσει κατά τη διαδικασία επιλογής. «Για να το ξεκαθαρίσουμε, δεν ψάχνουμε ένα διαστημικό τουρίστα που συμβαίνει να έχει επίσης κάποια αναπηρία. Το συγκεκριμένο άτομο θα κάνει μια κανονική διαστημική αποστολή, συμμετέχοντας σε όλες τις επιστημονικές και άλλες διαδικασίες στο Διεθνή Διαστημικό Σταθμό», ανέφερε ο δρ Ντέιβιντ Πάρκερ, διευθυντής του προγράμματος ρομποτικών και επανδρωμένων πτήσεων της ESA, σύμφωνα με το BBC. Η ESA ενθαρρύνει ανθρώπους με αναπηρία στα κάτω άκρα ή με περιορισμένη ανάπτυξη να υποβάλουν αίτηση. Στόχος της είναι οι “παραστροναύτες” να γίνουν πραγματικότητα κάποια στιγμή στο μέλλον, έστω κι αν αυτό πάρει κάποιο χρόνο. Παράλληλα, η ESA επιθυμεί να αυξήσει τον αριθμό των γυναικών στις τάξεις της. Μόνο μία γυναίκα -η Σαμάνθα Κριστοφορέτι- υπηρετεί σήμερα ως Ευρωπαία αστροναύτης. Οι υποψήφιοι/ες πρέπει να διαθέτουν τουλάχιστον μεταπτυχιακό τίτλο (μάστερ) στις φυσικές επιστήμες, ιατρική, μηχανική, μαθηματικά ή επιστήμη των υπολογιστών ή να έχουν εμπειρία πιλότου. Πρέπει να μιλάνε καλά αγγλικά και να γνωρίζουν μια δεύτερη γλώσσα. https://www.pronews.gr/epistimes/diastima/963776_o-esa-anazita-ypopsifioys-astronaytes-me-kapoia-anapiria

Νέοι κόσμοι σε έναν «ποταμό» νεαρών άστρων. Χρησιμοποιώντας παρατηρήσεις από το TESS της NASA, διεθνής ομάδα αστρονόμων ανακάλυψε μια τριάδα θερμών κόσμων, μεγαλύτερων από τη Γη, σε τροχιά γύρω από μια πολύ νεότερη έκδοση του Ήλιου, ονόματι TOI 451. To σύστημα αυτό βρίσκεται στο πρόσφατα ανακαλυφθέν ρεύμα Ιχθύος- Ηριδανού, μια συλλογή άστρων ηλικίας κάτω του 3% αυτής του Ηλιακού Συστήματος. Οι πλανήτες εντοπίστηκαν σε εικόνες του TESS που είχαν καταγραφεί μεταξύ Οκτωβρίου και Δεκεμβρίου του 2018. Μελέτες που ακολούθησαν περιελάμβαναν παρατηρήσεις του 2019 και του 2020 μέσω του διαστημικού τηλεσκοπίου Spitzer, καθώς και επίγειων εγκαταστάσεων. Υπέρυθρα δεδομένα αρχείου από τον δορυφόρο NEOWISE της NASA υποδεικνύουν ότι το σύστημα διατηρεί έναν ψυχρό δίσκο σκόνης και βραχωδών υπολειμμάτων. Άλλες παρατηρήσεις δείχνουν ότι το ΤΟΙ 451 πιθανότατα έχει δύο μακρινούς αστρικούς συντρόφους, που κινούνται ο ένας γύρω από τον άλλον, πέρα από τους πλανήτες. «Το σύστημα αυτό καλύπτει πολλές από τις απαιτήσεις των αστρονόμων» είπε η Ελίζαμπεθ Νιούτον, επίκουρη καθηγήτρια Φυσικής και Αστρονομίας στο Dartmouth College, που ηγήθηκε της έρευνας. «Είναι μόλις 120 εκατ. ετών και μόλις 400 έτη φωτός μακριά, επιτρέποντας λεπτομερή παρατήρηση αυτού του νεαρού πλανητικού συστήματος. Και επειδή υπάρχουν τρεις πλανήτες διπλάσιου-τετραπλάσιου μεγέθους αυτού της Γης, αποτελούν ιδιαίτερα πολλά υποσχόμενους στόχους για τη δοκιμή θεωριών σχετικά με την εξέλιξη ατμοσφαιρών πλανητών». Τα ευρήματα της έρευνας δημοσιεύτηκαν στο The Astronomical Journal. https://physicsgg.blogspot.com/2021/02/blog-post_31.html

NASA: Σε 2 ημέρες η προσεδάφιση του «Perseverance» στον Πλανήτη Άρη. Την Πέμπτη 18 Φεβρουαρίου 2021, το ρομποτικό όχημα της NASA θα προσεδαφιστεί στον πλανήτη Άρη. Έτσι θα ολοκληρωθεί η πρώτη φάση της εξαιρετικά σύνθετης και πολυδάπανης επιχείρησης «Perseverance». Το συνολικό κόστος έχει προϋπολογιστεί στα 4,4 δισ. δολάρια και ήδη έχουν ξοδευτεί περίπου τα μισά. Η αποστολή του διαστημικού οχήματος Perseverance είναι ο εντοπισμός και η συλλογή τυχόν δειγμάτων έμβιας παρουσίας στον Κόκκινο Πλανήτη και συγκεκριμένα στον κρατήρα Jezero, ένα σημείο όπου θεωρείται ότι στο απώτερο παρελθόν υπήρχε νερό. Σύμφωνα με τον σχεδιασμό του εγχειρήματος, το ρόβερ θα λάβει δείγματα, θα τα συσκευάσει μέσα σε 43 ειδικές θήκες (σε σχήμα πούρου) και θα τα τοποθετήσει στην επιφάνεια του Άρη. Κατόπιν, άλλες αποστολές της NASA, θα επιχειρήσουν να μεταφέρουν τα δείγματα στη Γη σε επόμενες φάσεις, η ολοκλήρωση των οποίων θα γίνει έως το 2031. Παρόλ' αυτά, ενώ το χρονόμετρο μετρά αντίστροφα έως τα κρίσιμα 7 τελευταία λεπτά της αποστολής, κάποιοι επιστήμονες εκφράζουν φόβους για τη μεταφορά διαστημικών μικροβίων από τον Άρη στη Γη. Και κάποιοι άλλοι συνάδελφοί τους αμφισβητούν τη χρησιμότητα και τη μεθοδολογία ολόκληρης της αποστολής στον Άρη. Το rover Perseverance ταξιδεύει από τον περασμένο Ιούλιο στο διάστημα, καλά προστατευμένο μέσα σε μια πυρίμαχη εξωτερική κάψουλα, ώστε να αντέξει στις πολύ υψηλές θερμοκρασίες του Άρη. Η αγωνία για το εάν όλα θα πάνε καλά, εάν δηλαδή όλα τα μηχανήματα στο ακρώτατο όριο της διαστημικής τεχνολογίας θα καταφέρουν να συνεργαστούν μεταξύ τους χωρίς προβλήματα και βλάβες, κορυφώνεται. Εξίσου όμως κλιμακώνεται και η ένταση στους κόλπους της επιστημονικής κοινότητας. Οι αστροβιολόγοι δεν υποτιμούν καθόλου τον κίνδυνο μόλυνσης εξαιτίας αυτών ακριβώς των, κατά τα άλλα πολύτιμων, δειγμάτων από τον Άρη. Συστήνουν, μάλιστα, κατά την εισαγωγή των υλικών από το διάστημα στη Γη, να υπάρξει κάποιου είδους «καραντίνα», προτού ανοιχθούν και μελετηθούν στα γήινα εργαστήρια. Ωστόσο, πέραν των μολυσματικών σωματιδίων που μπορεί να ταξιδέψουν από τον Άρη στη Γη, τουλάχιστον ένας κοσμολόγος επικρίνει με σφοδρότητα την πολιτική της NASA, ειδικά για την αποστολή Perseverance. Ο Φραν Μπένεγκαλ, επίτιμος καθηγητής στο πανεπιστήμιο του Κολοράντο, θεωρεί ότι η NASA ξοδεύει άσκοπα κάποια τεράστια ποσά, μόνο και μόνο για να συλλέξει δείγματα από ένα συγκεκριμένο σημείο του Άρη. Κατά την άποψη του κ. Μπένεγκαλ, πολύ πιο αποδοτική θα ήταν μια άλλη προσέγγιση. Με πολλαπλά αλλά μικρότερα rover, τα οποία θα «χτένιζαν» μεγαλύτερη έκταση στην επιφάνεια του πλανήτη αναζητώντας ενδείξεις ζωής. Ο ίδιος καθηγητής, πάντως, επισημαίνει ότι «μου φαίνεται απίστευτο το ότι αγνοούμε την Αφροδίτη, έναν πλανήτη-αδελφό με τη Γη και έχουμε επικεντρώσει στον Άρη. Από την Αφροδίτη θα μπορούσαμε να μάθουμε πολλά, πχ για την υπερθέρμανση της Γης. Και, εκτός αυτού, το κολοσσιαίο κόστος της αποστολής στον Άρη, φοβάμαι πως θα επηρεάσει άλλα προγράμματα της NASA, όπως την εξερεύνηση πλανητών που μελετώ εγώ, όπως το Ουρανό και τον Ποσειδώνα, τους οποίους είχε προσεγγίσει το Voyager το 1986 και το 1989». https://www.pronews.gr/epistimes/diastima/963675_nasa-se-2-imeres-i-prosedafisi-toy-perseverance-ston-planiti-ari-foto

Παράξενα πλάσματα ανακαλύφθηκαν τυχαία κάτω από τους θαλάσσιους πάγους της Ανταρκτικής. Βαθιά κάτω από τις παγονησίδες της Ανταρκτικής υπάρχει περισσότερη ζωή από ό,τι ανέμεναν οι επιστήμονες, οι οποίοι ανακάλυψαν τυχαία την ύπαρξη περίεργων και άγνωστων έως τώρα στατικών ζώων, παρόμοιων με τους σπόγγους, να βρίσκονται προσκολλημένα στα βράχια του βυθού. Η ανακάλυψη έγινε στη διάρκεια μιας εξερεύνησης, όταν -για άλλο λόγο- οι επιστήμονες τρύπησαν τους πάγους σε βάθος 900 μέτρων στη νοτιοανατολική Θάλασσα Γουέντελ. Σε απόλυτο σκοτάδι και σε θερμοκρασίες μείον 2,2 βαθμών Κελσίου, πολύ λίγα ζώα έχουν ποτέ βρεθεί. Οι ερευνητές από τέσσερις χώρες (Βρετανία, Αυστραλία. Ν.Ζηλανδία, ΗΠΑ) έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό "Frontiers in Marine Science". Ο επικεφαλής επιστήμων δρ Χάου Γκρίφιθς της Βρετανικής Ανταρκτικής Αποστολής δήλωσε ότι «η ανακάλυψη είναι ένα από αυτά τα τυχαία περιστατικά που ωθούν τις ιδέες μας σε διαφορετική κατεύθυνση και μας δείχνουν ότι η θαλάσσια ζωή στην Ανταρκτική είναι απίστευτα ιδιαίτερη και εντυπωσιακά προσαρμοσμένη σε ένα παγωμένο κόσμο». «Η ανακάλυψη μας εγείρει πολλά περισσότερα ερωτήματα από όσα απαντά, όπως πώς βρέθηκαν εκεί κάτω. Τι τρώνε, πόσο καιρό βρίσκονται εκεί και πόσο συχνή είναι η ύπαρξη τους στο βυθό. Είναι άραγε τα ίδια είδη που βλέπουμε έξω από τις παγονησίδες ή ένα νέο είδος; Και τι θα συμβεί σε αυτές τις κοινότητες αν η παγονησίδα καταρρεύσει;», πρόσθεσε. Οι επιπλέοντες πάγοι πέριξ της Ανταρκτικής αποτελούν το μεγαλύτερο ανεξερεύνητο οικοσύστημα στο Νότιο Ωκεανό. Καλύπτουν μια έκταση άνω του ενάμισι εκατομμυρίου τετραγωνικών χιλιομέτρων, όμως μόνο μια περιοχή όσο ένα γήπεδο του τένις έχει μελετηθεί μέχρι σήμερα μέσω οκτώ παγοτρήσεων που έχουν γίνεi. Προηγούμενες μελέτες είχαν βρει κάτω από τις ανταρκτικές παγονησίδες μερικά μικρά ψάρια, σκουλήκια, μέδουσες και κριλ. Μέχρι στιγμής οι επιστήμονες έχουν μόνο βιντεοσκοπήσει τα παράξενα πλάσματα που ανακάλυψαν και δεν έχουν ακόμη τα κατάλληλα μέσα για να συλλέξουν δείγματα των οργανισμών αυτών, κάτι καθόλου εύκολο σε τέτοιο βάθος στη συγκεκριμένη περιοχή. «Για να απαντήσουμε τα ερωτήματα μας, πρέπει να βρούμε ένα τρόπο να φθάσουμε κοντά σε αυτά τα ζώα και στο περιβάλλον τους, που βρίσκεται κάτω από 900 μέτρα πάγου, 260 χιλιόμετρα μακριά από τα πλοία όπου βρίσκονται τα εργαστήρια μας. Αυτό σημαίνει ότι, ως πολικοί επιστήμονες, θα πρέπει να βρούμε νέους και καινοτόμους τρόπους», δήλωσε ο Γκρίφιθς. https://physicsgg.blogspot.com/2021/02/blog-post_46.html

Ο Ηλίας Ψυρούκης δεν μπήκε τυχαία στην λίστα του National Geographic και του Forbes. Όχι, δεν φεύγουν όλα τα «μυαλά» εκτός Ελλάδος. Ναι, θα μπορούσαν να είχαν περισσότερα χρήματα και ευκαιρίες, αλλά μένουν εδώ και επιμένουν να βελτιώσουν, από το μετερίζι τους, το επίπεδο και την κατάσταση στην χώρα. Ένα από αυτά τα μυαλά βρίσκεται μες στο κεφάλι του 25χρονου Ηλία Ψυρούκη. Πρόσφατα, το όνομά του βρέθηκε ανάμεσα σε άλλα 23 νέων επιστημόνων, της λίστας του National Geographic, ως «νέος εξερευνητής του κόσμου», ενώ έχει συμπεριληφθεί και στην λίστα του Forbes 30Under30 Greece 2021. Εξαιρετική τιμή για τον ίδιο, αλλά και για την χώρα μας. Φυσικά, και για τους καθηγητές του, αλλά και όσους στάθηκαν στο πλευρό του όλα αυτά τα χρόνια. Σπουδάζοντας στη Σχολή Ηλεκτρολόγων Μηχανικών & Μηχανικών Υπολογιστών ΕΜΠ, ίδρυσε (το 2017) τον μη κερδοσκοπικό οργανισμό SPIN – Space Innovation με τον συμφοιτητή του, Ηλία Θεοδωρίδη. Ο οργανισμός εστιάζει στην ανάπτυξη τεχνολογιών του διαστήματος και την ανταλλαγή σχετικών γνώσεων. Η SPIN αναπτύσσει εκπαιδευτικά προγράμματα όχι μόνο για την ενίσχυση και τη διεύρυνση των δεξιοτήτων και γνώσεων των νέων, αλλά και για την έρευνα και την ανάπτυξη νέων διαστημικών τεχνολογιών. Η SPIN, επίσης, διοργανώνει τον πανελλήνιο διαγωνισμό διαστημικής CanSat in Greece για τον οποίο 500 μαθητές και φοιτητές έχουν κατασκευάσει τους δικούς τους εκπαιδευτικούς δορυφόρους στην Ελλάδα. Ο Ηλίας Ψυρούκης και προς τιμήν του, για να δεχθεί να μιλήσει στο in.gr, εξασφάλισε ότι θα ασχοληθούμε με την φετινή ομάδα νικητών της Cansat (από την πρότυπη Ευαγγελική Σχολή της Νέας Σμύρνης) και με τον υπεύθυνο καθηγητή της. Του το υποσχεθήκαμε επειδή στα αλήθεια αξίζει και, σύντομα, θα διαβάσετε το ρεπορτάζ μας για τους μαθητές και την δράση τους. Προς το παρόν, απολαύστε τις απαντήσεις ενός αβόλευτου νου, ενός ανθρώπου που δεν συγκεντρώνει κανένα από τα κλισέ του nerd ή του «άριστου μαθητή-φοιτητή». Ενός ανθρώπου που το όνομά του θα ακούσουμε και θα διαβάσουμε πολλές, πολλές φορές ακόμα στο μέλλον. Ηλία, τι σημαίνει ακριβώς η καινοτομία στον τομέα του διαστήματος; Η καινοτομία είναι η καινοτομία. Στον τομέα του διαστήματος μπορείς να καινοτομήσεις είτε στο business κομμάτι, όπως ο Elon Musk που με πολύ γρήγορους ρυθμούς προσπαθεί να επιτύχει κάποιους στόχους σαν τον πηγαιμό στον Άρη, είτε στο κομμάτι που αφορά σε τεχνολογίες που μεταφέρονται εδώ στη γη σαν το πυρέξ ή τη δημιουργία κρυστάλλου στη Σελήνη ή το διάστημα, είτε στο κομμάτι της εκπαίδευσης. Καινοτομία στο εκπαιδευτικό κομμάτι παρατηρούμε όταν προσπαθείς να βοηθήσεις μέσω μιας συστηματικής εκπαίδευσης ανθρώπους να δημιουργήσουν τεχνολογίες που να αφορούν στο διάστημα, είτε παίρνοντας μια τεχνολογία από το διάστημα και μεταφέροντας την στη γη, είτε με κάποιο πείραμα σχετικό με την εξερεύνηση του διαστήματος. Αναφέρονται όλοι στην GenGeo. Αισθάνεσαι μέρος αυτής της γενιάς; Πόσο πράσινα και βιώσιμα ζεις εσύ στην καθημερινή σου ζωή ή τουλάχιστον προσπαθείς να ζεις; Η αλήθεια είναι ότι δεν αποτελώ και τον πιο πράσινο και βιώσιμο άνθρωπο. Προσπαθώ το τελευταίο χρονικό διάστημα να μειώσω την κατανάλωση του κρέατος και τη χρήση πλαστικών. Δυστυχώς, λόγω της πανδημίας χρησιμοποιώ πολύ περισσότερο το αυτοκίνητό μου απ’ ότι συνήθως. Παρόλα αυτά, προσπαθώ και προσπαθούμε εν γένει στον οργανισμό να μπούμε σε μια τροχιά που πλέον δεν θα χρησιμοποιούμε αντικείμενα μιας χρήσης και θα περιορίσουμε τις σπατάλες του παρελθόντος. Γενικότερα, είμαι μέρος αυτής της γενιάς και το αισθάνθηκα πάρα πολύ όταν κάναμε το Skype meeting με τα παιδιά από το National Geographic, είμαστε μια πολύ diverse γενιά και ο καθένας από το δικό του πόστο προσπαθεί να εξελίξει αυτό που συμβαίνει στη γη. Για φαντάσου να είχες γίνει αρχαιολόγος, όπως διάβασα κάπου…Τι έλεγες άραγε πως θα γίνεις όταν μεγαλώσεις ως παιδί και πως οδηγήθηκες σε αυτό που κάνεις σήμερα; Έχω αλλάξει πολλές γνώμες, ήθελα να γίνω αγρότης, γεωπόνος, κτηνοτρόφος και εν τέλει αρχαιολόγος. Τρέφω μια πολύ μεγάλη αγάπη για την κλασική παιδεία και μου άρεσαν πολύ τα αρχαία στο σχολείο. Ήμουν καλός και στα θετικά και στα φιλολογικά μαθήματα παρά την δυσλεξία μου. Η άποψή μου είναι ότι τα πράγματα δεν απέχουν τόσο πολύ μεταξύ τους στην πραγματικότητα. Ακόμα δηλαδή κι αν αποφασίσω τώρα να ασχοληθώ με την αρχαιολογία, μπορώ να το κάνω μέσω του κομματιού της τεχνολογίας. Τα cutscanners που χρησιμοποιούνται για να σκανάρουν τον ανθρώπινο εγκέφαλο και να δουν εάν υπάρχει κάποιος όγκος είναι τεχνολογία που δημιουργήθηκε για το διάστημα και χρησιμοποιείται επίσης για την χρονολόγηση αρχαίων αντικειμένων ή ακόμα και για τον Μηχανισμό των Αντικυθήρων. Το πώς οδηγήθηκα σε αυτό που κάνω σήμερα συνέβη ως εξής: πηγαίνοντας στη Μυτιλήνη είδα μια εφημερίδα που αναφερόταν στον καθηγητή Γιώργο Κοντέλλη του 3ου Λυκείου Μυτιλήνης και έλεγε ότι μια ομάδα ατόμων έφτιαχνε μικρούς δορυφόρους για έναν διαγωνισμό του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Διαστήματος. Όλο αυτό μου τράβηξε το ενδιαφέρον και με οδήγησε στο να αλλάξω λύκειο και να μην πάω εκεί όπου θα πήγαινα. Αυτός ο άνθρωπος άλλαξε τη ζωή πολλών παιδιών, αφού τα εμπιστεύτηκε χωρίς ταμπού και περιορισμούς. Το πιο κλασικό παράδειγμα είναι όταν μας έδωσε το κλειδί του εργαστηρίου και είχαμε πρόσβαση σε αυτό όποτε θέλαμε. Το αποτέλεσμα του διαγωνισμό ήταν η δεύτερη θέση την οποία κατακτήσαμε το 2012 και έδειξε το πού μπορούν να φτάσουν οι μαθητές εάν τους εμπιστευθεί κάποιος. Είχαμε μια ομάδα που δεν ενδιέφερε κανέναν εάν κάποιος είναι καλός μαθητής ή όχι, εάν θα σπουδάσει μουσικός ή επιστήμονας κλπ. Ήμασταν παιδιά που μας βοήθησε αυτός ο καθηγητής να κάνουμε κάτι που αγαπούσαμε όλοι μαζί, με διαφορετικό τρόπο ο καθένας. Πώς είναι να είσαι ένας άριστος μαθητής στη Μυτιλήνη; Εάν γυρνούσα τον χρόνο πίσω δεν θα ξανά ήμουν άριστος γιατί θεωρώ ότι το σχολείο δημιουργεί τις συνθήκες για να μισήσεις τα μαθήματα και δεν επικροτεί τη δημιουργικότητα. Υπήρχαν πολλές δυσκολίες στη Μυτιλήνη αλλά νομίζω ότι η ανάγκη της μικρής κοινωνίας να αναδειχθεί την έκανε να στηρίζει οτιδήποτε καινούριο. Μέσω της Μυτιλήνης έχω συμμετάσχει σε δύο διαγωνισμούς ρομποτικής, έχουμε επισκεφτεί τον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Διαστήματος και έχω ανεβάσει ένα δικό μου θεατρικό στο Δημοτικό Θέατρο Μυτιλήνης με τη συνενοχή τριών σχολείων. Η τοπική κοινωνία, με λίγα λόγια, προσπαθεί και στηρίζει αυτό που αρχίζει να φαίνεται πιο ωραίο και αυτό είναι και το πλεονέκτημα σε σχέση με την Αθήνα που χάνεσαι κάπως. Φυσικά σε όλο αυτό υπάρχει και μια δυσανασχέτηση από άλλους ανθρώπους. Το μόνο σίγουρο είναι ότι η επιτυχία που σημειώσαμε με τα παιδιά δεν έχει να κάνει με το γεγονός ότι ήμασταν άριστοι στο σχολείο. Έχει να κάνει με το ότι βρήκαμε τους σωστούς ανθρώπους να μας στηρίξουν και ότι όταν τρώγαμε πόρτα, εμείς την σπάγαμε ή περνούσαμε από το πλάι. Η αριστεία ως έννοια θεωρείται για την ελληνική κοινωνία αμφιλεγόμενη. Κάποιοι πιστεύουν σε αυτήν και την υποστηρίζουν ενώ άλλοι πιστεύουν ότι καλλιεργεί τις ανισότητες και οδηγεί και σε κοινωνίες με τους λιγότερο καλούς… Θα ήθελα την άποψη σου πάνω σε αυτό το θέμα. Έχουμε μια ηλίθια αντίληψη για την αριστεία. Αριστεία δεν είναι το να είναι κάποιος καλός μαθητής, αριστεία είναι κάποιος να κάνει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο αυτό που κάνει χωρίς τυπολατρείες. Είχαμε για παράδειγμα ένα παιδί που ζωγράφιζε μάνγκα πάρα πολύ καλά, αλλά δεν ήταν και ο καλύτερος μαθητής στο σχολείο. Αυτό το παιδί τώρα κάνει καριέρα στον σχεδιασμό καρτούν και μάνγκα και είναι κάτι που το κάνει εξαιρετικά. Είναι από τα άτομα που θα τον έλεγαν μέτριο μαθητή αλλά αν όχι ήδη, σε μερικά χρόνια θα θεωρείται άριστος επειδή κάνει εξαιρετικά αυτό που αγαπάει. Η αριστεία έχει να κάνει με τη δουλειά. Πρέπει να αντιληφθούμε ότι ένα παιδί που γράφει πέντε στα μαθηματικά, εάν το βάλεις να φτιάξει ένα ρομπότ, μπορεί να το κάνει με τον καλύτερο τρόπο. Αντίστοιχα, ένα παιδί που είναι άριστος μαθητής μπορεί να έχει βάλει τον καθηγητή του να φτιάξει το ρομπότ και να τον χειροκροτούν όλοι λες και είναι διάνοια. Άριστος είναι κι ένας άνθρωπος που μπορεί να πουλήσει ένα κουτί καραμέλες με εξαιρετικό τρόπο σε ένα περίπτερο και να κάνει τρελό τζίρο. Προφανώς και η αριστεία είναι σημαντική, αλλά πρέπει να αντιληφθούμε ότι δεν καθορίζεται από τα τυπικά προσόντα μόνο. Πώς είναι μια τυπική σου μέρα τα τελευταία χρόνια ως φοιτητής; Η αλήθεια είναι ότι δεν θα με χαρακτήριζες ως έναν συνεπή φοιτητή. Γενικά δεν έχω πολύ καλές σχέσεις με το ελληνικό πανεπιστήμιο και θα μπορούσα για ώρες να αναλύω τα αρνητικά του. Πλέον, έχω απομακρυνθεί αρκετά από το Πολυτεχνείο στο οποίο σπουδάζω και δεν είναι κάτι που αυτή την στιγμή βρίσκεται στις πρώτες προτεραιότητες μου. Αυτή τη στιγμή, έχω έναν περίεργο τρόπο που λειτουργώ κάθε μέρα. Μπορεί μια μέρα να μην έχω όρεξη να κάνω τίποτα και να θέλω να επεξεργαστώ μια πληροφορία που έχω λάβει προκειμένου να μεταφραστεί σε σχέδιο στην συνέχεια. Θέλω να πω ότι μπορεί να επιλέξω μια Τετάρτη να μην εργαστώ και να μην σηκωθώ το πρωί να κάνω έρευνα, να απαντήσω στα μέιλ ή να γράψω το business plan και να αποφασίσω ότι χρειάζομαι ξεκούραση ή να ανάγκη για περπάτημα και την Κυριακή να δουλεύω για δώδεκα με δεκατέσσερις ώρες. Αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο λειτουργώ εγώ. Πες μας δύο λόγια για την SPIN… Μακάρι να μπορούσα να σου συστήσω όλα τα παιδιά στην SPIN ένα προς ένα, άλλα είναι κάπως δύσκολο αυτήν τη στιγμή επειδή είμαστε σε μια φάση αναδιοργάνωσης, καθώς έρχονται καινούργια μέλη στον οργανισμό με πολύ μεγάλη εμπειρία προκειμένου να πετύχουμε τους καινούριους μας στόχους. Προφανώς αξίζει να αναφέρω τον Ηλία Θεοδωρίδη με τον οποίο δουλεύουμε μαζί από το λύκειο και είναι υπεύθυνος τεχνολογίας στην SPIN. Σε αυτόν οφείλεται ο σχεδιασμός, η κατασκευή και η εκτόξευση του πρώτου ελληνικού πυραύλου υψηλής ισχύος. Πολύ σημαντικά είναι ακόμα τρία μέλη που έχουμε στην ομάδα της πυραυλικής, η Μαρία Στρατηγού, ο Θέμης Παπαμελετίου και ο Άρης Θυμιανός. Και οι τρεις είναι αναπόσπαστα κομμάτια της ομάδας και χωρίς αυτούς δεν θα μπορούσαμε να είχαμε φτάσει να μιλάμε για τον δεύτερο πύραυλο που είμαστε έτοιμοι να εκτοξεύσουμε. Πώς έγινε όλο αυτό με τον National Geographic; Σε πρότειναν; Πώς αισθάνθηκες όταν έμαθες για την διάκριση σου; Με πρότεινε ο Βαγγέλης ο Κραβαρίτης από το British Council στην Ελλάδα, καθώς είχαμε μια επαφή νωρίτερα για κάποια άλλα πράγματα. Όταν με ρώτησε εάν θα ήθελα να με προτείνει, η χαρά μου ήταν τεράσια καθώς ένας οργανισμός που δεν είχα συνεργαστεί ξανά στο παρελθόν, αναγνώρισε τη δουλειά μου. Μετά από αυτό έπρεπε να συμπληρώσω μια φόρμα και να περάσω από μια συνέντευξη. Είναι πολύ τιμητικό αυτό που αισθάνθηκα την στιγμή που μου ανακοινώθηκε η διάκριση και είναι η υποχρέωση μου να μεταφέρω αυτό το βραβείο και στους υπόλοιπους και σε όλη τη νέα γενιά της χώρας που ασχολείται με τον τομέα του διαστήματος. Στόχος είναι μέσα από όλο αυτό να αντιληφθεί ο κόσμος ότι υπάρχει μια πολύ δυνατή κοινότητα εκεί έξω που κάτι κάνει. Στην πράξη, αυτό σημαίνει ότι ο National Geographic θα στηρίξει οικονομικά τον Πανελλήνιο Διαγωνισμό Διαστημικής CanSat in Greece με στόχο να διπλασιάσουμε τις μαθητικές ομάδες που συμμετέχουν στον διαγωνισμό. Ελπίζουμε ότι θα είμαστε ανοιχτά ώστε να καταφέρουν οι μαθητές να κατασκευάσουν τους δικούς τους μικρούς δορυφόρους σε μέγεθος κουτιού αναψυκτικού και να κάνουμε μια μεγάλη εκδήλωση που θα την ευχαριστηθούμε όλοι. Τι είναι το CanSat in Greece ακριβώς; Το CanSat in Greece είναι ένας Πανελλήνιος Διαγωνισμός Διαστημικής στον οποίο μαθητές και φοιτητές κατασκευάζουν μικρούς δορυφόρους σε μέγεθος κουτιού αναψυκτικού, οι οποίοι εκτοξεύονται με δικό μας πύραυλο σε υψόμετρο ενός χιλιομέτρου, αποδεσμεύονται από την πύραυλο και προσγειώνεται με ασφάλεια με τη χρήση αλεξιπτώτου, εκτελώντας μια πιθανή διαστημική αποστολή που έχει επιλέξει η ομάδα. Τη μαθητική κατηγορία υποστηρίζει ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Διαστήματος και είμαστε ο μόνος ιδιωτικός φορέας στην Ευρώπη που διοργανώνει εθνικό διαγωνισμό. Έτσι λοιπόν, η πρώτη μαθητική ομάδα προκρίνεται στον ευρωπαϊκό διαγωνισμό. Αντίθετα η φοιτητική ομάδα είναι η πρώτη συστηματική προσπάθεια στην Ελλάδα που δίνει βήμα σε φοιτητές να κατασκευάσουν την πρώτη τους διαστημική τεχνολογία. Μπορεί να περιλαμβάνει το οτιδήποτε, από τρισδιάστατη χαρτογράφηση του εδάφους, μέχρι το να τρυπήσουν το έδαφος για να κάνουν κάποιες μετρήσεις, ή το να ανοίξει ένας μικρός δορυφόρος, να βγάλει ρόδες και να κινηθεί στην επιφάνεια ενός «άλλου» πλανήτη. Έχουν περάσει από τον διαγωνισμό περισσότεροι από 400 μαθητές και φοιτητές από όλη την Ελλάδα και μάλιστα δύο φοιτητικές ομάδες δημιουργήθηκαν με αφορμή αυτόν τον διαγωνισμό και συνεχίζουν ακόμα να φέρνουν κι άλλες διακρίσεις από το εξωτερικό. Θα ήθελες κάποτε να πας στο διάστημα; Προφανώς και θα ήθελα. Ποιος δεν θα ήθελε; Θα ήθελα κάποια στιγμή να πάω σε αποικία στο διάστημα, καθώς θεωρώ πως θα ήταν μια επιβράβευση για όσους ασχολούμαστε με το διάστημα. Βλέπεις ταινίες επιστημονικής φαντασίας; Ναι τα κλασικά. Μου αρέσουν οι ταινίες που έχουν έναν ρεαλισμό και λιγότερο δράμα σε ό, τι αφορά τις ταινίες επιστημονικής φαντασίας. Σε μια συνέντευξή σου δήλωσες ότι «είμαστε μια γενιά που μεγάλωσε στην κρίση και τώρα περνάμε μια πανδημία». Αυτές οι συνθήκες πώς λειτουργούν στην επιστημονική σου δραστηριότητα; Αυτό που είχα δηλώσει είναι μια αλήθεια και αυτή είναι η πραγματικότητα. Μεγαλώσαμε ακούγοντας ανθρώπους να μας λένε «μην ονειρεύεστε και πάρα πολύ». Όμως, όπου υπάρχουν προβλήματα, υπάρχουν και λύσεις και ευκαιρίες οπότε αυτό σου δίνει ένα κίνητρο. Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα που έχουμε αναφορικά με την οικονομική κρίση ήταν όταν κατασκευάζαμε κατά τα σχολικά χρόνια έναν μικρό δορυφόρο και αναζητούσαμε χρήματα και ένας άνεργος μας είχε πάρει τηλέφωνο και μας είχε πει ότι θα ήθελε να μας δωρίσει πενήντα ευρώ. Το παράδειγμα αυτό μας δείχνει το πώς μπορεί κάποιος να στηρίξει ακόμα κι αν βρίσκεται στην δυσκολότερη κατάσταση. Αυτό που πρέπει να αντιληφθούμε είναι ότι ναι μεν εμείς δεν ασχολούμαστε άμεσα με την επίλυση των ανθρωπίνων προβλημάτων, αλλά η δημιουργία αυτού που στοχεύουμε να κατασκευάσουμε θα οδηγήσει στην επίλυση της ανεργίας μέσω των νέων θέσεων εργασίας που θα προκύψουν. Ο καθένας, δηλαδή, μέσα από τον τομέα στον οποίο εργάζεται μπορεί να δώσει λύσεις σε τέτοιου είδους προβλήματα. Γενικότερα, καμία από τις τρεις κρίσεις στις οποίες αναφέρθηκα δεν κατάφερε να μας περιορίσει. Η πανδημία μας έκανε καλό από μια άποψη γιατί μπορέσαμε να πάρουμε ένα διάλειμμα ύστερα από πέντε συνεχόμενα χρόνια δουλειάς και οργάνωσης. Σκέφτηκες ποτέ να φύγεις από την Ελλάδα; Σε βλέπεις κάπου στην Ευρώπη ή την Αμερική; Έχεις λάβει την υποστήριξη που θεωρείς ότι αξίζει ένας νέος επιστήμονας από το ελληνικό κράτος; Αρχικά, δεν θεωρώ τον εαυτό μου επιστήμονα, ίσως το εξερευνητής ταιριάζει καλύτερα. Μου αρέσει να αντιμετωπίζω προκλήσεις, να λύνω προβλήματα και να βοηθάω τους ανθρώπους που θέλουν να πετύχουν κάτι ουσιώδες για τον πλανήτη. Η αλήθεια είναι πως το βραβείο αυτό με πέτυχε ένα βήμα έξω από την Ελλάδα καθώς είχα κάνει κάποιες αιτήσεις για να φύγω για σπουδές στην Ολλανδία. Γενικά, θεωρώ τον εαυτό μου πολίτη του κόσμου οπότε δεν με προβληματίζει το πού θα κάνω τι. Είδα μια ευκαιρία στην Ελλάδα και έτσι αποφάσισα να κάνω μια τελευταία προσπάθεια ενασχόλησης με το διάστημα εδώ γιατί αντικειμενικά ακόμα και σε κάποια άλλη χώρα, όπως τη Βουλγαρία, αν πήγαινα, η αντιμετώπιση θα ήταν πολύ καλύτερη και οι ηλίθιες δυσκολίες οι οποίες τείθενται από την ελληνική πραγματικότητα, εκεί δεν θα υπήρχαν. Είμαι από τους ανθρώπους που πιστεύουν περισσότερο στην ιδιωτική πρωτοβουλία και αυτό που θεωρώ ότι οφείλει να κάνει η πολιτεία είναι να ακούν καλύτερα και να μην θέτουν εμπόδια. Ούτε ζητάμε να μας ανοίξουν τον δρόμο, ούτε να μας δώσουν χρήματα, αυτό που ζητάμε είναι να μην μας αλλάζουν τα δεδομένα κάθε τρεις μέρες και να μην υπάρχει αυτό το συντεχνιακό του τύπου «τι ήρθε αυτό το πιτσιρίκι να μας πει;». Βρήκαμε ανθρώπους παντού στην ελληνική πολιτεία που μας στήριξαν και μας στηρίζουν ακόμη, αλλά βρήκαμε επίσης και ανθρώπους των οποίων η συμπεριφορά μπορούσε να θεωρηθεί ακόμα και κακοποιητική απέναντι σε έναν εικοσάχρονο που κάνει τα πρώτα του βήματα. Νομίζω αυτό είναι ένα σύνδρομο που κληρονομήθηκε από τις προηγούμενες γενιές και αυτοί που βρίσκονται τώρα σε θέσεις που λαμβάνουν αποφάσεις, τράβηξαν παρόμοια πράγματα κατά τα νεανικά τους χρόνια και γι’ αυτό τα βγάζουν πάνω στη νέα γενιά και δεν την εμπιστεύονται όσο πρέπει. Θα ήθελα να δω επιτέλους νέους ανθρώπους μέχρι τα τριάντα να σχεδιάζουν το πλάνο του ελληνικού κράτους για το διάστημα για την επόμενη εικοσαετία. Θεωρώ πως έτσι πρέπει να γίνει και όχι με ανθρώπους που ήδη είναι στον χώρο και ήδη έχουν κάνει τα δικά τους λάθη. Υπάρχει μια αντίληψη στην χώρα ότι θα αξιοποιούμε δορυφορικά δεδομένα για να βλέπουμε πού υπάρχει πυρκαγιά ή πού πλημμύρισε. Υπάρχει όμως και μια νέα γενιά αυτήν την στιγμή που φωνάζει ότι θα δημιουργήσει διαστημικές τεχνολογίες και διαστημική εξερεύνηση που αφορά στο ίδιο το διάστημα και σε διαστημοσυσκευές που φεύγουν έξω. Είμαστε δεκατέσσερις οργανισμοί στην Ελλάδα που ασχολούμαστε με αυτό και μας λένε να ασχοληθούμε με κάτι πιο απλό. Αυτό είναι κάτι που πρέπει να αλλάξει. Εάν δεν είναι σε θέση να μας βοηθήσουν, καλύτερα ας μην βάζουν εμπόδια και να σιωπάσουν. Τι θυσίασες για να φτάσεις μέχρι εδώ; Ή μήπως όλα σου βγήκαν φυσικά και ένιωσες ότι πραγματικά δεν στερήθηκες τίποτα; Ενδεχομένως, θυσίασα την πορεία μου στο πανεπιστήμιο και το να έχω πάρει το πτυχίο μου. Θυσίασα πολλές και καλές δουλειές σε Ευρώπη και Αμερική με πολλά χρήματα. Ακόμη, θυσίασα και ένα μέρος της ψυχικής μου υγείας χωρίς κανέναν απολύτως λόγο να συμβεί. Αυτά τα εμπόδια που προανάφερα, είχαν σίγουρα την επίδρασή τους. Το γιατί έμεινα εδώ και δεν έφυγα είναι γιατί ίσως πιστεύω ότι μπορούμε να δημιουργούμε αυτές τις συνθήκες που θέλουμε εμείς, δηλαδή το Open Innovation Hub, που θα αποτελέσει ένα πρότυπο για όλον τον κόσμο και θα αλλάξει σίγουρα όλη την βιομηχανία της χώρας. Είμαι πολύ βέβαιος ότι υπάρχουν τα νούμερα που στηρίζουν ότι πρέπει να δημιουργήσουμε κάτι τέτοιο και που δείχνουν ότι εάν το κάνουμε, η Ελλάδα μπορεί να εισέλθει σαν ένας υπολογίσιμος «παίκτης» στον τομέα του διαστήματος. Εδώ θα ήθελα να σημειώσω ότι πέρα από το γεγονός ότι πληρώθηκα για ένα εξάμηνο μέσω μιας συνεργασίας που είχαμε με την Vodafone, δεν έχουμε άλλες απολαβές γι’ αυτά που κάνουμε και αυτό δείχνει το πόσο πεπεισμένοι είμαστε ότι αυτό που κάνουμε θα πετύχει. Τι είναι που σε μαγεύει τόσο πολύ στο διάστημα και οραματίζεσαι να το εντάξεις στην εκπαιδευτική κουλτούρα της χώρας; Είναι τόσο σημαντικό να μαθαίνουμε στο σχολείο περισσότερα γι’ αυτά που συμβαίνουν αυτήν την στιγμή στο διάστημα; Εδώ κολλάει το αγαπημένο quote του Ηλία Θεοδωρίδη από τον Benjamin Franklin που λέει «πες μου και θα ξεχάσω, δίδαξέ με και θα θυμάμαι, ενέπλεξέ με σε κάτι και θα μάθω». Το διάστημα είναι ένα παρά πολύ καλό τροχοπέδη γιατί μπορεί να εμπεριέχει όλες τις επιστήμες χωρίς περιορισμούς. Ενδεικτικό παράδειγμα είναι ο Κινέζος που αγόρασε όλες τις θέσεις σε μια εκτόξευση του Elon Musk και απαίτησε οι δέκα πρώτες θέσεις να καλυφθούν από καλλιτέχνες για να αντλήσουν έμπνευση βλέποντας το διάστημα και να μπορέσουν να δημιουργήσουν έργα. Κάτι άλλο που αξίζει να σημειωθεί είναι ότι πρέπει να περάσουμε σε μια Project Place εκπαίδευση, δηλαδή, εάν θέλω να μάθω μαθηματικά, μου είναι πολύ πιο εύκολο να μάθω μαθηματικά επειδή θέλω να γράψω έναν κώδικα ή ένα πρόγραμμα, από το να μελετάω κάτι που δεν ξέρω εάν θα με ωφελήσει εν τέλει. Γι’ αυτό, προσπαθούμε να εντάξουμε τα εκπαιδευτικά προγράμματα όπως το CanSat in Greece στην παιδεία. Μάλιστα το CanSat in Greece είναι ένα εξαιρετικά απαιτητικό πρόγραμμα καθώς διαρκεί έξι μήνες και οι ομάδες των μαθητών και φοιτητών καλούνται να μάθουν εκτός από προγραμματισμό και μηχανολογία, μάρκετινγκ, fundraising, κ.ά. Προσπαθούμε να εμφυσήσουμε την λογική ότι είναι απαραίτητο να υπάρχει μια ομάδα που θα τα περιέχει όλα. Το πιο πιθανό είναι ένας μηχανικός να μην είναι καλός στο μάρκετινγκ. Αντίθετα, ένας καλός marketer, να μην είναι καλός μηχανικός. Αυτοί οι δυο όμως πρέπει να μάθουν να δουλεύουν μαζί για να κερδίσουν αμφότεροι. Κάτι που με μαγεύει στο διάστημα είναι ότι μπορείς να μελετήσεις την εξέλιξη ενός ιού (π.χ. E. coli) στο διάστημα και να δεις πώς μπορεί να μετεξελιχθεί στη γη ώστε να είσαι προετοιμασμένος να αντιμετωπίσεις μια τέτοια μετάλλαξη του ιού. Τέτοια πειράματα γίνονται σε συχνή βάση στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό και παρότι δεν το καταλαβαίνει το ευρύ κοινό, το διάστημα είναι πολύ περισσότερο η καθημερινή μας ζωή και οι δορυφόροι που χρησιμοποιούμε για GPS στο κινητό μας, παρά οτιδήποτε άλλο. Τα υπόλοιπα είναι ένα μέρος το οποίο εμπνέει τους νέους ανθρώπους να ασχοληθούν με την επιστήμη. Αυτό καταγράφηκε και στις ΗΠΑ στην Πρώτη Εποχή του Διαστήματος (First Space Age) με την προσεδάφισή μας στο φεγγάρι, όταν πάρα πολλοί νέοι άνθρωποι ξεκίνησαν να ασχολούνται με τις επιστήμες πολύ πιο εντατικά. Αυτό το domino effect που έχει το διάστημα σε όλη την κοινωνία είναι και αυτό που με μαγεύει. Είναι κάτι τόσο μακρινό και τόσο κοντινό ταυτόχρονα που συνήθως δεν το χωράει ο ανθρώπινος νους. Πώς αισθάνεσαι με τον τίτλο ερευνητής του κόσμου; Τον έχεις εξερευνήσει; Έχεις κάνει ταξίδια; Είμαι από τους πολύ τυχερούς άνθρωπος που έχω κάνει κάποια ταξίδια. Ίσως όχι όσα θα ήθελα, αλλά θα τα κάνω σίγουρα στο μέλλον. Η αγαπημένη μου πόλη είναι η Ρώμη στην οποία έχω πάει δύο φορές και την λατρεύω. Η κουλτούρα και οι άνθρωποι είναι πολύ κοντά μας. Το ταξίδι όμως που μου άλλαξε τη ζωή ήταν αυτό στην Ινδία. Εκεί τις δύο πρώτες μέρες είχα σοκαριστεί από αυτό που έβλεπα γιατί μπορεί να λέμε ότι εμείς αντιμετωπίζουμε δυσκολίες καθημερινά, αλλά εκεί συνάντησα παιδιά που εμπορεύονται κοπριές για να ζήσουν ή πλένουν τα πιάτα του σπιτιού τους σε υδρορροές πλουσίων σπιτιών. Καθαρό νερό δεν υπάρχει ούτε στα πιο πολυτελή ξενοδοχεία. Παρόλα αυτά, η Ινδία είναι μια από τις χώρες που πάνε πολύ καλά στο διάστημα, έχουν λαμπρό μέλλον σε αυτό και αναπτύσσονται οικονομικά. Παρά την φτώχεια και πείνα στην Ινδία, οι άνθρωποι είναι υπέροχοι, από τους πιο όμορφους λαούς που έχω γνωρίσει. Ένα αντίστοιχο ταξίδι ήταν στον Αμαζόνιο, στη Γαλλική Γουιάνα που πήγαμε να δούμε την εκτόξευση του HellasSat-4, του τέταρτου ελληνικού δορυφόρου και περάσαμε από μια πανέμορφη περιοχή του Αμαζονίου που απλώς θαύμαζες τη φύση. Γνώρισες, αλήθεια, τους υπόλοιπους 23 εξερευνητές του κόσμου του National Geographic; Πώς σου φάνηκαν; Τους υπόλοιπους 23 ερευνητές τους έχω γνωρίσει, κάναμε μια τηλεδιάσκεψη όλοι μαζί και ενδεχομένως κάποια στιγμή να προκύψουν και συνεργασίες μαζί τους. Είναι εξαιρετικοί, είναι άνθρωποι που είτε ζουν σε καλές και βοηθητικές από την κοινωνία συνθήκες (π.χ. Νέα Ζηλανδία ή Αμερική), είτε άνθρωποι που ζουν σε άθλιες συνθήκες. Όλοι τους αγαπούν αυτό που κάνουν. Υπάρχουν τόσο υπέροχα πλάσματα 17,18,19 χρόνων που παλεύουν ενάντια στα πάντα για κάτι καλύτερο, είτε αυτό αφορά στο διάστημα είτε στο να μπορούν οι γυναίκες να ζήσουν ελεύθερα. Θεωρώ και τα δύο αυτά εξίσου σημαντικά. Ο Ηλίας σε 10 χρόνια από σήμερα… μπορείς να τον φανταστείς; Έχεις θέσει στόχους; Γενικά δεν κάνω πλάνα για τον εαυτό μου. Είμαι ανθρώπους που κάνει αυτό που αγαπάει και αυτό που πιστεύει ότι θα έχει τον μεγαλύτερο αντίκτυπο στην κοινωνία γιατί αυτό με συγκινεί προσωπικά σαν άνθρωπο. Το πλάνο αυτής της στιγμής και της επόμενης πενταετίας είναι η δημιουργία του Open Innovation Hub, δηλαδή ενός εργαστηρίου που θα βοηθάει τους νέους ανθρώπους να δημιουργήσουν πρωτότυπες τεχνολογίες και να τις τεστάρουν πριν μπουν στην αγορά. Όλα αυτά θα συμβαίνουν πάντα με focus στο διάστημα, πιστεύοντας ότι το διάστημα είναι ένας χώρος που τελικά θα καταλήξει να ωφελεί σημαντικά όλους τους υπόλοιπους τομείς της ζωής μας. Εάν θα έθετα έναν στόχο για τα επόμενα δέκα χρόνια, αυτός θα ήταν να έχουμε πολλούς ανθρώπους να δουλεύουν μαζί μας για να πετύχουμε στον τομέα του διαστήματος και να δημιουργήσουμε τις συνθήκες για διαστημική εξερεύνηση. Μοιράσου μαζί μας μια μαγική στιγμή κατά την διάρκεια της δουλειάς σου ή και της μελέτης σου. Έχω δυο στιγμιότυπα στο μυαλό μου που θα μου μείνουν αξέχαστα. Το πρώτο είναι μόλις είχε τελειώσει η πρώτη χρονιά του CanSat in Greece και ο Δρ. Νίκος Σέργης που ήταν εκεί με είχε πλησιάσει και με είχε ρωτήσει γιατί έκλαιγαν κάποια κορίτσια που κάθονταν λίγο πιο κει. «Μήπως έχασαν και κλαίνε;» μου είχε πει. Τα κορίτσια αυτά ήταν εθελόντριες και έκλαιγαν επειδή τελείωσε κάτι τόσο όμορφο. Ήταν μια πολύ δυνατή στιγμή και αξίζει να σημειωθεί ότι μέσα από όλο αυτό έχουν δημιουργηθεί φιλίες και έχει κτισθεί μια οικογένεια. Το δεύτερο στιγμιότυπο είναι όταν σε μια δοκιμή για τις μηχανές των πυραύλων στερεού καυσίμου έγινε μια έκρηξη, η οποία ήταν πάρα πολύ επικίνδυνη και ήταν η πρώτη φορά που φοβηθήκαμε πολύ γι’ αυτά που κάνουμε. Ευτυχώς, δεν υπήρξε κανένα ατύχημα γιατί τηρούσαμε όλα τα μέτρα ασφαλείας, αλλά η τότε έκρηξη θα μας κάνει ακόμα πιο προσεκτικούς σε ό, τι κάνουμε από εδώ και πέρα. Γενικά, θα ήθελα να κλείσω και με αυτό: έχουμε αποτύχει άπειρες φορές σε πάρα πολλά πράγματα που έχουμε επιχειρήσει να κάνουμε, έχουμε απογοητεύσει κόσμο και αυτό μας κάνει να είμαστε αυτοί που είμαστε. Έχουμε βρεθεί πολλές φορές στα όρια του να παρατήσουμε αυτό που κάνουμε, αλλά παρόλα αυτά με την κλασική ατάκα του Γιώργου του Κοντέλλη, του καθηγητή μας, «όλα καλά θα πάνε» και με πολλά ξενύχτια, μπορούμε και συνεχίζουμε! https://www.in.gr/2021/02/16/b-science/synenteykseis/o-ilias-psyroukis-den-mpike-tyxaia-stin-lista-tou-national-geographic-kai-tou-forbes/

Ζωή στον Άρη. Τον περασμένο Ιούλιο, 44 χρόνια μετά την τελευταία προσεδάφιση των διαστημοσυσκευών «Viking 1 και 2», που πρώτες προσπάθησαν να ανακαλύψουν ίχνη ζωής στον Άρηρη, μια νέα διαστημοσυσκευή με την ονομασία «Perseverance Rover» ξεκίνησε για ένα ταξίδι εκατομμυρίων χιλιομέτρων με προορισμό τον Κόκκινο Πλανήτη. Σε μερικές ημέρες, και συγκεκριμένα στις 18 Φεβρουαρίου, η διαστημοσυσκευή θα φθάσει στην αρειανή επιφάνεια με κύριο στόχο την ανακάλυψη κάποιου είδους αρχέγονης μικροβιακής ζωής στην περιοχή του κρατήρα Jezero. Κι όμως, η NASA είχε ανακοινώσει ήδη από το 1996 ότι διέθετε ενδείξεις μικροβιακών απολιθωμάτων σε ένα πέτρωμα που είχε προέλευση τον Aρη. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα με τη σειρά. Πριν από 16 εκατομμύρια χρόνια, ένας τεράστιος αστεροειδής συγκρούστηκε με ορμή πάνω στην επιφάνεια του Aρη. Η έκρηξη που συνόδευσε τη σύγκρουση ήταν τόσο ισχυρή ώστε εκτόξευσε με δύναμη στο Διάστημα αρκετά μικρά και μεγάλα κομμάτια του αρειανού εδάφους. Eνα από τα κομμάτια αυτά (ατόφιο τμήμα του Kόκκινου Πλανήτη από τον καιρό της γέννησής του πριν από 4,6 δισεκατομμύρια χρόνια), που δεν ήταν μεγαλύτερο από μια μπάλα και το βάρος του δεν υπερέβαινε τα περίπου δύο κιλά, εκτοξεύτηκε μαζί με τα άλλα κομμάτια στο Διάστημα. Όλα αυτά τα χρόνια η πέτρα από τον Άρη ταξίδευε μαζί με εκατομμύρια άλλα μετεωροειδή στο Διάστημα ανάμεσα στους πλανήτες. Η τύχη και οι βαρυτικές δυνάμεις που επιδρούσαν επάνω της έφεραν τη μικρή πέτρα στη γειτονιά της Γης. Η γήινη βαρύτητα αποδείχθηκε τελικά αρκετά δυνατή, ώστε ύστερα από χρόνια η πέτρα ξεκίνησε για ένα νέο ταξίδι με προορισμό την επιφάνεια του γαλαζοπράσινου πλανήτη μας. Ο ερχομός της χαιρετίστηκε με μια λαμπερή φωτιά που έβγαζε η θερμότητα την οποία προκαλούσε η συμπίεση και η τριβή της με τη γήινη ατμόσφαιρα. Κι όμως, καθώς έπεφτε προς την Ανταρκτική, με ταχύτητα δεκάδων χιλιάδων χιλιομέτρων την ώρα, κανένα ανθρώπινο μάτι δεν αναρωτήθηκε για το τι μπορεί να ήταν το φανταχτερό εκείνο πυροτέχνημα. Οι άνθρωποι της εποχής χρησιμοποιούσαν ακόμη τα εργαλεία της Λίθινης Εποχής και μετακινούνταν σε νομαδικές ομάδες από μέρος σε μέρος, ενώ όλα όσα έβλεπαν να πέφτουν από τον ουρανό, είτε ήταν κεραυνοί είτε μετέωρα, τα θεωρούσαν σταλμένα από πανίσχυρους και μνησίκακους θεούς. • Συνωστισμός στον Κόκκινο Πλανήτη Πέρασαν 13.000 χρόνια, όταν στις 27 Δεκεμβρίου 1984 μια ομάδα επιστημόνων της ΝΑSA βρισκόταν στην Ανταρκτική ψάχνοντας για μετεωρίτες πάνω στους παγετώνες της παγωμένης ηπείρου. Την ημέρα εκείνη, η μικρή πέτρα από τον Άρη είχε χάσει το κάλυμμα του πάγου που την κάλυπτε όλα αυτά τα χρόνια και έτσι μπόρεσε να την πάρει το μάτι ενός από τα μέλη της ερευνητικής ομάδας, που την πρόσθεσε στα άλλα ευρήματά της. Κι έτσι η μικρή πέτρα από τον Άρη ξεκίνησε ένα τελευταίο ταξίδι για να καταλήξει στα εργαστήρια του Διαστημικού Κέντρου Τζόνσον στο Χιούστον του Τέξας. Εκεί της έδωσαν κι ένα καινούργιο όνομα: η πέτρα από τον Άρη βαφτίστηκε ALH 84001. Η μικρή ALH 84001 ήταν ένα από τα πιo παράξενα πετρώματα που φιλοξενούνταν στα εργαστήρια της NASA. Επί χρόνια οι διάφοροι επιστήμονες ασχολήθηκαν με τον υπολογισμό της σύνθεσης και της προέλευσής της. Αργά αλλά σταθερά τα διάφορα κομμάτια του αινίγματος σχετικά με τη σύνθεση και την προέλευση της μικρής πέτρας βρήκαν τη λύση τους, αν και τα αποτελέσματα ήταν δύσκολο να γίνουν άμεσα αποδεκτά. Οι μελέτες εντάθηκαν, μέχρις ότου τον Αύγουστο του 1996 μια ομάδα εννέα ερευνητών της NASA ανακοίνωσε ένα συγκλονιστικό γεγονός: Η μικρή πέτρα από τον Άρη φαίνεται να περιλαμβάνει ορισμένες οργανικές ενώσεις οι οποίες δημιουργούνται συνήθως από ζώντες μονοκύτταρους οργανισμούς, ενώ δίπλα ακριβώς στις χημικές ενώσεις φωτογραφήθηκαν με ηλεκτρονικό μικροσκόπιο και ορισμένα χαρακτηριστικά με τη μορφή μικροσκοπικών κυλίνδρων που εκ πρώτης όψεως μοιάζουν πολύ με απολιθωμένα αρχέγονα βακτηρίδια. Η χρονολόγηση των ενώσεων αυτών απέδειξε ότι έχουν ηλικία από 3,6 έως 4 δισεκατομμύρια χρόνια. Αν και γνωρίζαμε εξαρχής ότι ο μετεωρίτης αυτός προερχόταν από τον Άρη (λόγω του ότι η σύσταση των υλικών του είναι παρόμοια με τη σύσταση των πετρωμάτων του Κόκκινου Πλανήτη), μέχρι το 1993 δεν είχαμε τα όργανα που έδωσαν την ευκαιρία στην ερευνητική ομάδα της NASA να μελετήσει τόσο εξονυχιστικά τα στοιχεία που ανακοινώθηκαν το 1996. Το ενδιαφέρον πάντως είναι ότι οι αρχικοί ερευνητές υποστήριξαν εκ νέου το 2010 την αρχική εκτίμησή τους, αν και γενικά δεν υπάρχει επιστημονική επιβεβαίωση της ανακοίνωσης και από άλλους ερευνητές. Δεν πρέπει φυσικά να ξεχνάμε ότι είναι πάρα πολύ δύσκολο να αποδείξει κάποιος την ύπαρξη ζωής πριν από 3,6 δισεκατομμύρια χρόνια όχι μόνο στον Άρη, αλλά ακόμη και πάνω στη Γη. Παρ’ όλα αυτά, η ανακοίνωση εκείνη του 1996 είναι ένας ακόμη λόγος που αναμένουμε με μεγάλο ενδιαφέρον τα αποτελέσματα του «Perseverance Rover». https://physicsgg.me/2021/02/16/%ce%b6%cf%89%ce%ae-%cf%83%cf%84%ce%bf%ce%bd-%ce%ac%cf%81%ce%b7/

Διαστημικό σκάφος Progress MS-16 στο δρόμο προς το ISS Σύμφωνα με το πρόγραμμα πτήσεων προς τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό, σήμερα, 15 Φεβρουαρίου 2021, στις 07:45:05 ώρα Μόσχας, πραγματοποιήθηκε επιτυχής εκτόξευση του οχήματος εκτόξευσης Soyuz-2.1a με φορτίο μεταφοράς από τον εκτοξευτή αριθ. . 6 του ιστότοπου No. 31 του κοσμοδρόμου Baikonur με το διαστημικό σκάφος Progress MS-16. Σύμφωνα με τις πληροφορίες τηλεμετρίας που ελήφθησαν, μετά από 8 λεπτά και 48 δευτερόλεπτα, καταγράφηκε ο κανονικός διαχωρισμός του πλοίου από το τρίτο στάδιο του μεταφορέα, αποκαλύφθηκαν οι ηλιακές μπαταρίες και οι κεραίες. Το όχημα εκτόξευσης Soyuz-2.1a ξεκίνησε με επιτυχία ένα ρωσικό διαστημικό σκάφος στην τροχιά του στόχου. Ειδικοί της κύριας επιχειρησιακής ομάδας για τον έλεγχο πτήσης του ρωσικού τμήματος του διεθνούς διαστημικού σταθμού στην πόλη Korolev άρχισαν να ελέγχουν την πτήση του. Παράμετροι τροχιάς του φορτηγού οχήματος Progress MS-16: Περίοδος κυκλοφορίας - 88,55 λεπτά. τροχιακή κλίση - 51,67 μοίρες. ελάχιστο ύψος τροχιάς - 193,06 χλμ. το μέγιστο ύψος τροχιάς είναι 241,16 km. Η πτήση του φορτηγού οχήματος Progress MS-16 προς τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό θα πραγματοποιηθεί σύμφωνα με ένα διήμερο πρόγραμμα, η σύνδεση με τη μονάδα Pirs του ρωσικού τμήματος έχει προγραμματιστεί για τις 17 Φεβρουαρίου 2021 στις 09:20 ώρα Μόσχας. Το Docking προγραμματίζεται να πραγματοποιηθεί αυτόματα υπό τον έλεγχο ειδικών από το Κέντρο Ελέγχου Αποστολών (μέρος της Κρατικής Εταιρείας Roscosmos) και τα μέλη του πληρώματος της Ρωσίας στην αποστολή ISS-64 - κοσμοναύτες Roscosmos Sergei Ryzhikov και Sergei Kud-Sverchkov. Το νέο "διαστημικό φορτηγό" μεταφέρει 600 κιλά καυσίμου ανεφοδιασμού, 420 λίτρα πόσιμου νερού από το σύστημα Rodnik και 40,5 κιλά συμπιεσμένων αερίων με επιπλέον αποθέματα αζώτου, καθώς και περίπου 1.400 κιλά διαφόρων εξοπλισμών και υλικών, συμπεριλαμβανομένου του εξοπλισμού πόρων ενσωματωμένα συστήματα ελέγχου και υποστήριξη ζωής, συσκευασία για διαστημικά πειράματα, ιατρικοί έλεγχοι και υγειονομικοί έλεγχοι, ρούχα, τυποποιημένα δελτία και φρέσκο ​​φαγητό για τα μέλη του πληρώματος. Το διαμέρισμα φορτίου περιέχει επίσης ένα κιτ επισκευής, που αποτελείται από ένα σύνολο ενισχυτικών επενδύσεων με κολλητικό δεσμό, σχεδιασμένο να σφραγίζει προσωρινά τα ανιχνευόμενα ελαττώματα στο περίβλημα του θαλάμου μετάβασης της μονάδας σέρβις Zvezda. Στο πλαίσιο της εφαρμογής του ρωσικού προγράμματος επιστημονικής και εφαρμοσμένης έρευνας, το πλοίο περιέχει εξοπλισμό για τα ακόλουθα επιστημονικά πειράματα: Τα πακέτα "Neurolab" προορίζονται για τη διεξαγωγή μιας σειράς ιατρικών πειραμάτων "Pilot-T" για τη μελέτη της επίδρασης των μακροπρόθεσμων παραγόντων διαστημικής πτήσης στην ποιότητα της επαγγελματικής δραστηριότητας των κοσμοναύτων. τα υλικά του πειράματος "Aseptic" θα καταστήσουν δυνατή την ανάπτυξη μέσων διασφάλισης της στειρότητας κατά τη διεξαγωγή βιο-πειραμάτων κατά τη διαστημική πτήση · η συσκευή "Photobioreactor" θα χρησιμοποιηθεί για τη μελέτη της πιθανότητας λήψης τροφής και οξυγόνου από φύκια σε μικροβαρύτητα. ο εξοπλισμός "Cascade" θα χρησιμεύσει ως εργαστήριο για την ανάπτυξη αποτελεσματικών μεθόδων βιοτεχνολογικής παραγωγής κυτταροκαλλιεργειών σε συνθήκες μικροβαρύτητας · Οι ανιχνευτές βιοαποικοδόμησης θα παρακολουθούν τη σύνθεση μικροοργανισμών στην ατμόσφαιρα ISS για να μελετήσουν την επίδρασή τους στα δομικά υλικά στο διάστημα. Προς το παρόν, το πλήρωμα της 64ης μακροχρόνιας αποστολής, που αποτελείται από τους κοσμοναύτες Roscosmos Sergei Ryzhikov, Sergei Kud-Sverchkov, αστροναύτες της NASA Kathleen Rubins, Michael Hopkins, Victor Glover, Shannon Walker και JAXA αστροναύτης Soichi Noguchi, εργάζεται επί του σκάφους Διεθνής Διαστημικός Σταθμός. https://www.energia.ru/ru/news/news-2021/news_02-15.html

Το διαστημικό σκάφος Hope φωτογραφίζει τον πλανήτη Άρη. ο διαστημικό σκάφος Hope των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων έστειλε την πρώτη φωτογραφία που τράβηξε από τον Άρη, λίγες ημέρες αφότου μπήκε σε τροχιά γύρω από τον Κόκκινο Πλανήτη. Η φωτογραφία τραβήχθηκε την Τετάρτη, μία ημέρα αφότου μπήκε επιτυχώς σε τροχιά το σκάφος που στα αραβικά αποκαλείται «Αμάλ». Τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα έγιναν έτσι η πρώτη αραβική χώρα που πραγματοποιεί ένα τέτοιο επίτευγμα. «Η αποστολή των Εμιράτων συνέλαβε την εικόνα του μεγαλύτερου ηφαιστείου του ηλιακού συστήματός μας, του Όρους Όλυμπος, να αναδύεται στο φως το ήλιου, νωρίς το πρωί», ανέφερε η διαστημική υπηρεσία των ΗΠΑ. «Η πρώτη εικόνα του Άρη, τραβηγμένη από το πρώτο αραβικό διαστημόπλοιο στην ιστορία», έγραψε στο Twtter ο Μοχάμεντ μπιν Ρασίντ αλ Μακτούμ, ο εμίρης του Ντουμπάι και πρωθυπουργός της χώρας. Το διαστημικό σκάφος θα κάνει μετεωρολογικές μετρήσεις στον Κόκκινο Πλανήτη. Όμως αποτελεί κυρίως ένα πρώτο βήμα προς έναν πολύ πιο φιλόδοξο στόχο: την εγκατάσταση μιας αποικίας ανθρώπων στον Άρη μέσα στα επόμενα 100 χρόνια. Σε αντίθεση με το κινεζικό σκάφος Tianwen-1 και το αμερικανικό Mars 2020, το «Αμάλ» δεν θα κατέβει στην επιφάνεια του πλανήτη. Θα αρχίσει να μεταδίδει τις πληροφορίες που θα συλλέξει τον επόμενο Σεπτέμβριο και στα δεδομένα αυτά θα έχουν πρόσβαση όλοι οι επιστήμονες του κόσμου. https://physicsgg.me/2021/02/14/%cf%84%ce%bf-%ce%b4%ce%b9%ce%b1%cf%83%cf%84%ce%b7%ce%bc%ce%b9%ce%ba%cf%8c-%cf%83%ce%ba%ce%ac%cf%86%ce%bf%cf%82-hope-%cf%86%cf%89%cf%84%ce%bf%ce%b3%cf%81%ce%b1%cf%86%ce%af%ce%b6%ce%b5%ce%b9-%cf%84/

Γη καλεί Voyager 2 Αποκαταστάθηκε η επικοινωνία με το θρυλικό σκάφος Η μοναδική κεραία μέσω της οποίας μπορεί να στέλνει εντολές η NASA είχε απενεργοποιηθεί για αναβάθμιση. Έπειτα από σιωπή σχεδόν ενός έτους, λόγω της αναβάθμισης μιας κεραίας στην Αυστραλία, η NASA ανάκτησε την επαφή με τι Voyager 2, το θρυλικό σκάφος που επισκέφθηκε για πρώτη φορά τον Ουρανό και τον Ποσειδώνα και εξερευνά τώρα τον διαστρικό χώρο. Λόγω της θέσης του σε σχέση με τη Γη, το Voyager 2 μπορεί να λαμβάνει εντολές μόνο από έναν σταθμό επικοινωνίας στη Γη –την κεραία DSS43 στην Καμπέρα της Αυστραλίας, μιας από τις τρεις κεραίες του Deep Space Network που επιτρέπει στη NASA να επικοινωνεί με όλα τα διαστημικά σκάφη της. Το πανομοιότυπο Voyager 1 μπορεί να επικοινωνεί και με τις άλλες δύο κεραίες του δικτύου που βρίσκονται στην Ισπανία και την Καλιφόρνια. Δεδομένου ότι το Voyager 2 απέχει σήμερα πάνω από 22 δισεκατομμύρια χιλιόμετρα, οι εντολές της NASA χρειάζονται πάνω από 17,5 ώρες να φτάσουν το σκάφος. Η κεραία DSS43, με πιάτο διαμέτρου 70 μέτρων, λειτουργεί από το 1973. Χρειάστηκε να αποσυναρμολογηθεί τον περασμένο Μάρτιο προκειμένου να αναβαθμιστεί για την υποστήριξη του ρομπότ Perseverance που θα προσεδαφιστεί αυτή την εβδομάδα στον Άρη. Το διάστημα που η κεραία βρισκόταν εκτός λειτουργίας το Voyager 2 συνέχισε να μεταδίδει δεδομένα σε δύο μικρότερες κεραίες στην Καμπέρα. Η NASA όμως δεν μπορούσε να στείλει εντολές. Η αναβάθμιση του σταθμού επικοινωνίας στην Αυστραλία καθυστέρησε λόγω της πανδημίας. Οι υπεύθυνοι των αποστολών Voyager στο Εργαστήριο Αεριώθησης (JPL) της NASA στην Καλιφόρνια σκόπευαν αρχικά να στείλουν ομάδα 30 ειδικών για να επιθεωρήσουν τις εργασίες, όμως η ομάδα περιορίστηκε τελικά στα 4 άτομα. «Είμαι 100% σίγουρη ότι η κεραία θα συνεχίσει να λειτουργεί κανονικά για μερικές ακόμα δεκαετίες» είπε στους New York Times η Σούζαν Ντοντ, διαχειρίστρια των αποστολών Voyager. Τον Οκτώβριο, όταν οι εργασίες αναβάθμισης είχαν σχεδόν ολοκληρωθεί, το JPL έστειλε εντολή στο Voyager 2 να μην τεθεί σε κατάσταση αναμονής λόγω αδυναμίας επικοινωνίας με τη Γη. Η επικοινωνία αποκαταστάθηκε πλήρως την περασμένη Παρασκευή. Σύντομα, όμως, οι υπεύθυνοι της αποστολής θα ζητήσουν από το Voyager 2 να απενεργοποιήσει ένα από τα όργανά του, το όργανο Φορτισμένων Σωματιδίων Χαμηλής Ενέργειας, προκειμένου να εξοικονομηθεί ενέργεια για τη συνέχιση του διαστρικού έπους. Στην παρούσα φάση η NASA δίνει έμφαση στην επιβίωση του σκάφους και όχι στη συλλογή νέων επιστημονικών δεδομένων, εξήγησε η Ντοντ. Και τα δύο Voyager 2 αντλούν ενέργεια από τη διάσπαση μιας μικρής ποσότητας ραδιενεργού πλουτωνίου, της οποίας η ισχύς έχει μειωθεί σημαντικά στα 42 χρόνια που κλείνουν φέτος οι αποστολές. Η NASA πάντως ελπίζει ότι τα δύο θρυλικά σκάφη θα συνεχίσουν να λειτουργούν για ακόμα 4 με 8 χρόνια το λιγότερο. «Το σκάφος συνεχίζει να επιβιώνει» σχολίασε η Ντοντ. «Είναι κάτι που πάντα μου προκαλεί έκπληξη. https://physicsgg.me/2021/02/15/%ce%b3%ce%b7-%ce%ba%ce%b1%ce%bb%ce%b5%ce%af-voyager-2/

Αποστολή CaSSIS: Η κάμερα που συλλαμβάνει κρατήρες και φαράγγια του Άρη. Είναι μια πολυάσχολη στιγμή για τον Άρη αυτή τη στιγμή. Αυτόν τον μήνα, ο Κόκκινος Πλανήτης εισήλθε στη νέα του χρονιά, που είναι γνωστή ως Έτος 36, και δεν έχει περάσει από καιρό η Γη στην τροχιά του Ήλιου. Η απόσταση μεταξύ της Γης και του Άρη αλλάζει συνεχώς λόγω των διαφορετικών ταχυτήτων τους γύρω από τον Ήλιο, επομένως το βέλτιστο παράθυρο εκτόξευσης για αποστολές είναι μόνο μία φορά κάθε 26 μήνες όταν οι πλανήτες έρχονται πιο κοντά. Πολλοί αναμένουν το touchdown του NASA's Perseverance rover - το πιο εξελιγμένο όχημα που στάλθηκε ποτέ για να προσγειωθεί σε έναν πλανήτη - στις 18 Φεβρουαρίου. Ωστόσο, ο Κόκκινος Πλανήτης παρακολουθείται στενά. Από την κυκλοφορία του το 2016 και την επακόλουθη εισαγωγή τροχιάς γύρω από τον Άρη, ένα όργανο που ονομάζεται Σύστημα απεικόνισης χρωμάτων και στερεοφωνικών επιφανειών (CaSSIS) έχει χρησιμοποιηθεί για την ενίσχυση της γνώσης των επιστημόνων για την επιφάνεια του πλανήτη. Η κάμερα ταξιδεύει με το Exomars Trace Gas Orbiter της Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας Διαστήματος (Esa), το οποίο μελετά μεθάνιο και άλλα σπάνια αέρια στην ατμόσφαιρα του Άρη. Ο τεχνικός στόχος του CaSSIS είναι να εξετάσει πιθανούς ιστότοπους προσγείωσης για μελλοντικές αποστολές - μία από τις οποίες είναι η αποστολή Exomars της Esa που πρόκειται να ξεκινήσει το 2022 Ωστόσο, ως μέρος των επιστημονικών του δραστηριοτήτων, έχει επίσης παρατηρήσει μια ποικιλία ορυκτών, φαραγγιών, κρατήρων και άλλων γεωλογικών χαρακτηριστικών στην επιφάνεια. Οι εικόνες, που έχουν δημοσιευτεί στο Instagram, δείχνουν επίσης εναποθέσεις παγετού και καταιγίδες σκόνης. Ο καθηγητής Nicolas Thomas, από το Oswestry στο Shropshire, δημιούργησε το όργανο υψηλής ανάλυσης και ηγείται του έργου στο Πανεπιστήμιο της Βέρνης της Ελβετίας, το οποίο έχει τραβήξει πλέον περισσότερες από 20.000 εικόνες του Άρη. "Υπάρχουν πράγματα για τα οποία γνωρίζουμε ήδη, αλλά έχουμε πολλές περισσότερες πληροφορίες χρησιμοποιώντας το CaSSIS. "Η ικανότητα του CaSSIS να βλέπει ιζηματογενή στρώση σε ορισμένες περιοχές είναι πολύ ενδιαφέρουσα", είπε στο BBC News. "Το άλλο πράγμα που μου αρέσει είναι ότι έχουμε δει αξιοσημείωτα πολλά ίχνη διαβόλων σκόνης στην επιφάνεια του Άρη. "Ξεχωρίζει με τρόπο που δεν έχει κάνει ποτέ όταν χρησιμοποιήσαμε άλλα όργανα." Τους τελευταίους μήνες, το CaSSIS λαμβάνει έως και 300 εικόνες την εβδομάδα. Το όργανο έχει ισχυρή χρωματική ικανότητα, οπότε η ομάδα συνδυάζει τα ευρήματά της με αυτά του συστήματος απεικόνισης υψηλής ανάλυσης Hi-RISE της Nasa, το οποίο πετά στο Mars Reconnaissance Orbiter. "Εργαζόμαστε πολύ μαζί τώρα στον επιστημονικό τομέα", δήλωσε ο καθηγητής Τόμας. Μια περιοχή του κόκκινου πλανήτη CaSSIS που έχει φωτογραφίσει είναι μια περιοχή κοντά στο Sisyphi Tholus, όπου έχουν τεκμηριωθεί καταθέσεις παγετού. Σε μεγάλα γεωγραφικά πλάτη, αναπτύσσονται πάγο διοξειδίου του άνθρακα και παγετός, οι οποίοι φαίνονται με τις ρωγμές στο έδαφος. Πώς λειτουργεί το CaSSIS; Η ομάδα επιλέγει συγκεκριμένους στόχους από μια βάση δεδομένων πριν τους καταγράψει. Το CaSSIS πετά πάνω από την επιφάνεια με ταχύτητα περίπου 3km / s, οπότε οι εικόνες πρέπει να ληφθούν πολύ γρήγορα. Ο χρόνος έκθεσης για τις εικόνες είναι μόνο 1,5ms. "Έχουμε περίπου 4,5 μέτρα ανά εικονοστοιχείο στην επιφάνεια από απόσταση περίπου 400 χλμ. - έτσι είναι λίγο σαν να κοιτάζουμε ένα λεωφορείο στο Λονδίνο από το Λίβερπουλ", εξηγεί ο καθηγητής Thomas. Η κάμερα χρησιμοποιεί ψευδείς εικόνες για να εμπλουτίσει τα ευρήματά της. Τα χρώματα διαφέρουν από το πώς θα φαίνονται στο ανθρώπινο μάτι, αλλά βοηθά την ομάδα CaSSIS να ψάξει για διαφορετικά μέταλλα που αντανακλούν το φως του ήλιου σε διαφορετικά χρώματα. "Θέλαμε το CaSSIS να κάνει επιστήμη, οπότε αποφασίσαμε να μην βάλουμε απλά κόκκινα, πράσινα και μπλε χρώματα στο σύστημα κάμερας, αλλά να βελτιστοποιήσουμε τα χρώματα για την επιστροφή της επιστήμης", πρόσθεσε ο καθηγητής Thomas. Ένας από τους ιστότοπους που έχει εξετάσει η ομάδα CaSSIS είναι ο κρατήρας Jezero. Αυτό είναι το σημείο όπου το Rover Perseverance της Nasa πρόκειται να προσγειωθεί την επόμενη εβδομάδα πριν ξεκινήσει την αναζήτηση για στοιχεία προηγούμενης ζωής στον πλανήτη. Ο καθηγητής Thomas είπε ότι η ομάδα έχει συνήθως τέσσερις έως έξι ευκαιρίες ετησίως για να τραβήξει φωτογραφίες από ιστότοπους όπως το Jezero. Πέντε ημέρες μετά το αναμενόμενο touchdown της επιμονής, το CaSSIS ελπίζει να καταγράψει το αλεξίπτωτο και τη θερμική ασπίδα που απορρίφθηκαν κατά την προσγείωση "Έχουμε άδεια, οπότε αν πέσει με επιτυχία στην επιφάνεια, τότε όλα είναι καλά και θα πρέπει να δούμε τη θερμική ασπίδα του. "Ωστόσο, εάν προσγειωθεί ανάποδα ή σε κάποιο λάθος μέρος, τότε θα βοηθήσουμε στην αναζήτηση", πρόσθεσε ο καθηγητής Thomas. Η κάμερα θα συνεχίσει να περιστρέφεται σε τροχιά και έχει προγραμματιστεί να βοηθήσει την ExoMars στην αποστολή της το 2022. Ο καθηγητής Thomas ελπίζει ότι το έργο θα εκτελεστεί έως το 2025 τουλάχιστον. https://www.bbc.com/news/science-environment-55943374

Ο πύραυλος με το όχημα μεταφοράς Progress MS-16 είναι εγκατεστημένος στην αρχή. Σήμερα το πρωί, ο διαστημικός πύραυλος Soyuz-2.1a (ILV) με το όχημα μεταφοράς Progress MS-16 (TGK) βγήκε από το συγκρότημα εκτόξευσης οχήματος και το κτήριο δοκιμών και εγκαταστάθηκε στην εγκατάσταση εκτόξευσης της τοποθεσίας 31 του κοσμοδρόμου Baikonur. Σύμφωνα με το πρόγραμμα της πρώτης ημέρας εκτόξευσης, οι υπολογισμοί εκτόξευσης άρχισαν να εκτελούν τεχνολογικές λειτουργίες για δοκιμές πριν από την πτήση συστημάτων ILV και συγκροτημάτων, ελέγχοντας την αλληλεπίδραση του επίγειου και επίγειου εξοπλισμού του πυραύλου και του διαστημικού συγκροτήματος. Η εκτόξευση του πυραύλου μεταφοράς Soyuz-2.1a από το Progress MS-16 TGC έχει προγραμματιστεί για τις 15 Φεβρουαρίου 2021 από το κοσμοδρόμιο Baikonur. Το διαστημικό σκάφος πρέπει να παραδώσει στο ISS 600 kg καυσίμου ανεφοδιασμού, 420 λίτρα πόσιμου νερού από το σύστημα Rodnik και 40,5 kg συμπιεσμένων αερίων με επιπλέον αποθέματα αζώτου, καθώς και περίπου 1.400 kg διαφόρων εξοπλισμών και υλικών, συμπεριλαμβανομένου του εξοπλισμού πόρων ενσωματωμένα συστήματα ελέγχου και υποστήριξης ζωής. συσκευασία για διαστημικά πειράματα, ιατρικός έλεγχος και είδη υγιεινής και υγιεινής, είδη ένδυσης, δελτία τροφίμων και φρέσκο ​​φαγητό για τα μέλη του πληρώματος της ενεργού αποστολής. https://www.energia.ru/ru/news/news-2021/news_02-12.html

Γενική συναρμολόγηση του οχήματος εκτόξευσης με το Progress MS-16 TGC. Στο κοσμοδρόμιο Baikonur, ολοκληρώνονται οι προετοιμασίες για το όχημα μεταφοράς φορτίου Progress MS-16 (TGC) που αναπτύχθηκε και κατασκευάστηκε από την RSC Energia για έναρξη στο πλαίσιο του προγράμματος της 77ης αποστολής εφοδιασμού του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού (ISS). Σήμερα, ειδικοί από την RSC Energia και εξειδικευμένες επιχειρήσεις της Roskosmos έχουν πραγματοποιήσει ένα σύνολο τεχνολογικών λειτουργιών για τη γενική συνέλευση του διαστημικού πυραύλου Soyuz-2.1a (ILV) με το Progress MS-16 TGC στη συναρμολόγηση και δοκιμαστικό κτίριο της τοποθεσίας 31 της το κοσμοδρόμιο του Baikonur. Μετά τα αποτελέσματα της επόμενης συνεδρίασης, η τεχνική διεύθυνση και η κρατική επιτροπή εξέδωσαν ένα συμπέρασμα σχετικά με την ετοιμότητα της ILV για αφαίρεση και εγκατάσταση στον τόπο εκτόξευσης. Η εκτόξευση του πυραύλου μεταφοράς Soyuz-2.1a από το Progress MS-16 TGC έχει προγραμματιστεί για τις 15 Φεβρουαρίου 2021 από το κοσμοδρόμιο Baikonur. Το διαστημικό σκάφος πρέπει να παραδίδει επί του πλοίου το καύσιμο ανεφοδιασμού ISS, προμήθειες πόσιμου νερού και αέρα, καθώς και περίπου 1.400 κιλά διαφόρων εξοπλισμών και υλικών που είναι απαραίτητα για την περαιτέρω λειτουργία του σταθμού σε επανδρωμένο τρόπο. https://www.energia.ru/ru/news/news-2021/news_02-11.html

Farfarout: το πιο μακρινό αντικείμενο του ηλιακού μας συστήματος. Το ουράνιο σώμα με το παρατσούκλι «Farfarout» είναι το πιο μακρινό γνωστό αντικείμενο στο ηλιακό σύστημά μας, επιβεβαίωσαν Αμερικανοί αστρονόμοι, υπολογίζοντας ότι σήμερα βρίσκεται σε απόσταση 132 αστρονομικών μονάδων από τον Ήλιο, δηλαδή απέχει από αυτόν 132 φορές περισσότερο από ό,τι η Γη. Συγκριτικά, ο Πλούτων απέχει μόνο 39 αστρονομικές μονάδες από το μητρικό άστρο μας. Οι ερευνητές των πανεπιστημίων της Χαβάης και της Βόρειας Αριζόνα έκαναν τις πολυετείς παρατηρήσεις τους με τα επίγεια τηλεσκόπια Gemini North (Χαβάη) και Maggelan(Χιλή). Το Farfarout είχε ανακαλυφθεί αρχικά το 2018 από το τηλεσκόπιο Subaru στη Χαβάη. Από τότε είχε γίνει αντιληπτό ότι είναι πολύ μακρινό, αλλά δεν ήταν σαφές πόσο ακριβώς μακρινό, εωσότου γίνουν οι ενδελεχείς παρατηρήσεις του. Το Farfarout «έκλεψε» το ρεκόρ του πιο μακρινού σώματος του ηλιακού συστήματος από το Farout (2018 VG18) που είχε επίσης ανακαλυφθεί το 2018 και απέχει 124 αστρονομικές μονάδες από τον Ήλιο. Το Farfarout ακολουθεί μια πολύ επιμήκη τροχιά που το φέρνει σε απόσταση 175 έως 27 αστρονομικών μονάδων από τον Ήλιο. Είναι πολύ αχνό σήμερα και εκτιμάται ότι έχει διάμετρο περίπου 400 χιλιομέτρων, οπότε πιθανώς θα μπορούσε να χαρακτηριστεί νάνος πλανήτης από τη Διεθνή Αστρονομική Ένωση. Το Κέντρο Μικρών Πλανητών της τελευταίας ανακοίνωσε ότι έδωσε στο Farfarout την προσωρινή ονομασία «2018 AG37», ενώ οριστική ονομασία θα δοθεί, αφού γίνουν περισσότερες παρατηρήσεις για το ίδιο και την τροχιά του. Με βάση τις έως τώρα εκτιμήσεις, χρειάζεται περίπου μία χιλιετία για να ολοκληρώσει μια περιφορά γύρω από τον Ήλιο, κάτι που σημαίνει ότι φαίνεται να κινείται υπερβολικά αργά στον ουρανό, άρα χρειάζονται αρκετά χρόνια παρατηρήσεων για να προσδιοριστεί επακριβώς η τροχιά του. Οι αστρονόμοι είναι βέβαιοι ότι ακόμη πιο μακρινά σώματα μένει να ανακαλυφθούν στις εσχατιές του ηλιακού μας συστήματος, οπότε το ρεκόρ απόστασης του Farfarout ίσως να μην είναι μακρόβιο. https://physicsgg.me/2021/02/11/farfarout-%cf%84%ce%bf-%cf%80%ce%b9%ce%bf-%ce%bc%ce%b1%ce%ba%cf%81%ce%b9%ce%bd%cf%8c-%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%b9%ce%ba%ce%b5%ce%af%ce%bc%ce%b5%ce%bd%ce%bf-%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%b7%ce%bb%ce%b9%ce%b1/

«Σμήνος» από μικρές μαύρες τρύπες εντόπισε το Hubble. H ιδέα ότι οι μαύρες τρύπες έρχονται σε διαφορετικά μεγέθη μπορεί να φαντάζει περίεργη στους περισσότερους, δεδομένου και ότι η μαύρη τρύπα εξ ορισμού είναι ένα αντικείμενο που έχει καταρρεύσει υπό την πίεση της βαρύτητας, αποκτώντας σχεδόν άπειρη πυκνότητα. Ωστόσο η ποσότητα της μάζας που μπορεί να συγκεντρώνει μια μαύρη τρύπα ποικίλλει- από μάζα υποδιπλάσια αυτής του ήλιου μας μέχρι δισεκατομμύρια φορές μεγαλύτερη. Κάπου ενδιάμεσα υπάρχουν οι IMBH (intermediate-mass black holes- μαύρες τρύπες μεσαίας μάζας), με μάζες από εκατοντάδες μέχρι δεκάδες χιλιάδες φορές μεγαλύτερες αυτής του ήλιου. Οπότε, οι μαύρες τρύπες έρχονται σε μικρά, μεσαία και μεγάλα μεγέθη. Ωστόσο οι IMBH είναι «δύσκολες»: Θεωρείται πως κρύβονται στα κέντρα σφαιροειδών αστρικών συμπλεγμάτων- σμήνη μέχρι και ενός εκατομμυρίου άστρων. Ερευνητές του Hubble αναζήτησαν μια IMBH στο κοντινό σύμπλεγμα NGC 6397 και βρέθηκαν προ εκπλήξεως: Δεδομένου ότι μια μαύρη τρύπα δεν μπορεί να «θεαθεί», μελέτησαν προσεκτικά την κίνηση των άστρων εντός του συμπλέγματος, που θα επηρεαζόταν βαρυτικά από τη βαρυτική έλξη της μαύρης τρύπας. Τα εύρη και τα σχήματα των τροχιών των άστρων οδήγησαν στο συμπέρασμα πως δεν υπάρχει μόνο μία μαύρη τρύπα, μα ένα σμήνος μικρότερων- ένα μίνι σύμπλεγμα στον πυρήνα. Όσον αφορά στον λόγο που οι μαύρες τρύπες τείνουν να «συναθροίζονται»: Ένα βαρυτικό «φλίπερ» λαμβάνει χώρα μέσα σε σφαιροειδή συμπλέγματα, όπου περισσότερα γιγαντιαία αντικείμενα βυθίζονται στο κέντρο ανταλλάσσοντας ορμές με μικρότερα άστρα, τα οποία μεταναστεύουν μετά στην περιφέρεια του συμπλέγματος. Οι κεντρικές μαύρες τρύπες μπορεί επίσης να συγχωνεύονται, στέλνοντας αναταράξεις στο διάστημα, υπό τη μορφή βαρυτικών κυμάτων. Στην «καρδιά» του NGC 6397 οι αστρονόμοι βρήκαν μια συγκέντρωση μικρότερων μαύρων τρυπών αντί για μια μεγάλη μαύρη τρύπα- κάτι που προκάλεσε έκπληξη. Τα σφαιροειδή συμπλέγματα είναι εξαιρετικά πυκνά αστρικά συστήματα, που φιλοξενούν άστρα τα οποία βρίσκονται πολύ κοντά μεταξύ τους. Τα συστήματα αυτά κατά κανόνα είναι πολύ γηραιά- το σύμπλεγμα στο επίκεντρο αυτής της μελέτης, NGC 6397, είναι το ίδιο παλιό με το ίδιο το σύμπαν. Το σύμπλεγμα αυτό βρίσκεται σε απόσταση 7.800 ετών φωτός, κάτι που το καθιστά ένα από τα σφαιροειδή συμπλέγματα που βρίσκονται πιο κοντά στη Γη. Ο πυρήνας του είναι εξαιρετικά πυκνός. Στην αρχή οι αστρονόμοι θεωρούσαν ότι το σύμπλεγμα φιλοξενούσε μια ΙΜΒΗ. «Βρήκαμε πολύ ισχυρά στοιχεία για μια αθέατη μάζα στον πυκνό πυρήνα του συμπλέγματος, μα μας εξέπληξε το ότι αυτή η μάζα δεν ήταν “τύπου σημείου” (κάτι που θα περίμενε κανείς για μια μεμονωμένη μαύρη τρύπα) μα επεκτεινόταν σε ένα μικρό ποσοστό του μεγέθους του συμπλέγματος» είπε ο Εντουάρντο Βιτράλ, του IAP (Ινστιτούτο Αστροφυσικής του Παρισιού). Για τον εντοπισμό της κρυμμένης αυτής μάζας, οι Βιτράλ και ο Γκάρι Μαμόν, επίσης του ΙΑΡ, χρησιμοποίησαν τις ταχύτητες των άστρων στο σύμπλεγμα για να βρουν την κατανομή της συνολικής μάζας, η οποία είναι η μάζα των ορατών άστρων, καθώς και σε αχνά άστρα και μαύρες τρύπες. Όσο περισσότερη μάζα υπάρχει σε κάποια περιοχή, τόσο πιο γρήγορα κινούνται τα άστρα γύρω της. Οι ερευνητές χρησιμοποίησαν προηγούμενες εκτιμήσεις των κινήσεων των άστρων, αξιοποιώντας δεδομένα του Hubble. «Η ανάλυσή μας έδειξε πως οι τροχιές των άστρων είναι σχεδόν τυχαίες σε όλο το σφαιροειδές σύμπλεγμα, αντί για συστηματικά κυκλικές ή επιμήκεις» είπε ο Μαμόν. Αυτά τα σχήματα περιορίζουν αυτό που πρέπει να είναι η εσώτερη μάζα. Το συμπέρασμα των ερευνητών είναι πως το αθέατο μέρος μπορεί να αποτελείται μόνο από τα απομεινάρια γιγαντιαίων άστρων (λευκών νάνων, αστέρων νετρονίων και μαύρων τρυπών), δεδομένης της μάζας, έκτασης και θέσης του. Αυτά τα αστρικά «πτώματα» προοδευτικά βυθίστηκαν στο κέντρο του συμπλέγματος μετά από βαρυτικές αλληλεπιδράσεις με κοντινά, μικρότερης μάζας άστρα. «Χρησιμοποιήσαμε τη θεωρία της αστρικής εξέλιξης για να συμπεράνουμε πως το μεγαλύτερο μέρος της επιπλέον μάζας που βρήκαμε ήταν υπό τη μορφή μαύρων τρυπών» είπε ο Μαμόν. Άλλες δύο πρόσφατες μελέτες επίσης υποδεικνύουν πως αστρικά απομεινάρια, ειδικά μαύρες τρύπες αστρικής μάζας, θα μπορούσαν να «κατοικούν» στις εσώτερες περιοχές των σφαιροειδών συμπλεγμάτων. «Η δική μας είναι η πρώτη μελέτη που παρέχει τόσο τη μάζα όσο και την έκταση αυτού που φαίνεται να είναι μια συλλογή κυρίως μαύρων τρυπών στο κέντρο ενός σφαιροειδούς συμπλέγματος με πυρήνα που έχει καταρρεύσει» είπε ο Βιτράλ. https://physicsgg.me/2021/02/12/%cf%83%ce%bc%ce%ae%ce%bd%ce%bf%cf%82-%ce%b1%cf%80%cf%8c-%ce%bc%ce%b9%ce%ba%cf%81%ce%ad%cf%82-%ce%bc%ce%b1%cf%8d%cf%81%ce%b5%cf%82-%cf%84%cf%81%cf%8d%cf%80%ce%b5%cf%82-%ce%b5%ce%bd%cf%84/

60η επέτειος από την έναρξη του Διαπλανητικού Σταθμού Venera-1 Στις 12 Φεβρουαρίου 1961, κυκλοφόρησε το όχημα εκτόξευσης Molniya τεσσάρων σταδίων με τον αυτόματο διαπλανητικό σταθμό Venera-1 (AMS) από το κοσμοδρόμιο Baikonur. Έγινε το πρώτο τεχνητό αντικείμενο στην ιστορία που στάλθηκε από τη Γη σε έναν άλλο πλανήτη στο ηλιακό σύστημα. Η ανάπτυξη των πρώτων διαπλανητικών επιστημονικών ερευνητικών οχημάτων ξεκίνησε με πρωτοβουλία του Chief Designer της OKB-1 S.P. Korolev και ακαδημαϊκός M.V. Keldysh πίσω στα μέσα του 1958. Για να υλοποιήσουν αυτό το πρόγραμμα, επιστήμονες από το Μαθηματικό Ινστιτούτο της Ακαδημίας Επιστημών της ΕΣΣΔ θεωρητικά τεκμηρίωσαν τον πλησιέστερο χρόνο και τα πιθανά σχήματα πτήσης στον Άρη και την Αφροδίτη. Ταυτόχρονα, οι μηχανικοί σχεδιασμού του OKB-1 (τώρα RSC Energia) άρχισαν να δημιουργούν ένα όχημα εκτόξευσης τεσσάρων σταδίων ικανό να παρέχει το απαιτούμενο ωφέλιμο φορτίο σε συγκεκριμένες τροχιές. Ο ισχυρός νέος πύραυλος 8K78 Molniya εξοπλισμένος με το ανώτερο στάδιο L αναπτύχθηκε σε σύντομο χρονικό διάστημα με βάση τον διηπειρωτικό βαλλιστικό πύραυλο R-7. Το ενοποιημένο διαστημικό σκάφος της σειράς 1VA με αρχική μάζα 643,5 κιλών κατασκευάστηκε με βάση τους πρώτους σταθμούς 1Μ του Άρη, οι οποίοι είχαν μια κακή εκκίνηση στα τέλη του 1960. Είχαν εξοπλιστεί με ένα σύνολο ερευνητικού εξοπλισμού και προορίζονταν κυρίως για τη δοκιμή των μεθόδων εκτόξευσης διαστημικών αντικειμένων σε μια διαπλανητική διαδρομή με την ανάπτυξη ραδιοεπικοινωνιών και τηλεχειριστηρίου εξαιρετικά μεγάλης εμβέλειας. Και σε περίπτωση απευθείας άφιξης στον πλανήτη Αφροδίτη, και οι δύο σταθμοί έφεραν κάψουλα κατάβασης με σύμβολα σοβιετικής πολιτείας. Επιπλέον, αναπτύχθηκε για πρώτη φορά ένα επίγειο αυτοματοποιημένο ραδιο-τεχνικό συγκρότημα για τον έλεγχο του AMS, τη μέτρηση της τροχιάς της πτήσης τους και την παροχή επικοινωνίας σε απόσταση έως και 100 εκατομμυρίων χιλιομέτρων. Οι διαχειριστές του προγράμματος χρησιμοποίησαν το αστρονομικό παράθυρο του Φεβρουαρίου 1961 για να ξεκινήσουν το AMC 1BA. Το 1VA No. 1 κυκλοφόρησε στις 4 Φεβρουαρίου, αλλά λόγω προβλημάτων με την ενεργοποίηση του μπλοκ L, παρέμεινε σε τροχιά χαμηλής γης. Το δεύτερο AMS πήγε στον προορισμό του στις 12 Φεβρουαρίου 1961 και ονομάστηκε Venera-1. Δημιουργήθηκε μια ασταθής ραδιοεπικοινωνία με τη συσκευή, η οποία μέχρι τις 22 Φεβρουαρίου σε απόσταση 2 εκατομμυρίων χιλιομέτρων από τη Γη χάθηκε εντελώς λόγω διακοπής της τροφοδοσίας του οχήματος ως αποτέλεσμα της μη φυσιολογικής λειτουργίας του συστήματος ηλιακού προσανατολισμού. Περαιτέρω προσπάθειες για την αποκατάσταση της επαφής με το ραδιο τηλεσκόπιο 76 μέτρων του Βρετανικού Παρατηρητηρίου Jodrell Bank ήταν επίσης ανεπιτυχείς. Σύμφωνα με τους βαλλιστικούς υπολογισμούς, μέχρι τις 20 Μαΐου 1961, το Venera-1 AMS πέταξε σε απόσταση περίπου 100 χιλιάδων χιλιομέτρων πέρα ​​από την Αφροδίτη και μπήκε σε μια ηλιοκεντρική τροχιά. Η αποστολή Venera-1 είχε μεγάλη πρακτική σημασία για την περαιτέρω ανάπτυξη της εγχώριας πυραυλικής και διαστημικής τεχνολογίας. Με τη βοήθειά του, δοκιμάστηκε για πρώτη φορά η αμφίδρομη επικοινωνία μεγάλης εμβέλειας μέσω παραβολικής κεραίας, δοκιμάστηκε η τεχνολογία του τριαξονικού προσανατολισμού της συσκευής στον Ήλιο και τα αστέρια, καθώς και μοναδικά δεδομένα εκείνης της περιόδου ελήφθησαν από μετρήσεις του ηλιακού ανέμου, της κοσμικής ακτινοβολίας και των μετεωρικών συνθηκών στον διαπλανητικό χώρο. https://www.energia.ru/ru/news/news-2021/news_02-12_1.html

Η Τουρκία θα πατήσει τη Σελήνη το 2023. Εξαιρετικά φιλόδοξα σχέδια από τον Ταγίπ Ερντογάν για τα 100 χρόνια από την ίδρυση της Τουρκικής Δημοκρατίας, αλλά και για τη συνέχεια, καθώς επιδιώκει να κάνει τη χώρα του υπολογίσιμη δύναμη και στο διάστημα. Το 2023, στις 29 Οκτωβρίου, η Τουρκία γιορτάζει τα 100 χρόνια από την ίδρυσή της, πάνω στα συντρίμμια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Και ο Ταγίπ Ερντογάν – ο οποίος προφανώς δεν σχεδιάζει να αποσυρθεί από την πολιτική μέχρι τότε, έστω κι αν τον Ιούνιο του ίδιου έτους ολοκληρώνεται η τελευταία, τυπικά, θητεία του – καταστρώνει πολύ φιλόδοξα σχέδια, επιδιώκοντας να εντάξει την Τουρκία στην ελίτ των τεχνολογικά ανεπτυγμένων χωρών. Ένα από αυτά τα σχέδια είναι η κατάκτηση της Σελήνης. «Ο πρώτος μας στόχος είναι να προσεληνωθούμε μέχρι το 2023, στην 100ή επέτειο από την ίδρυση της Τουρκικής Δημοκρατίας και πιστεύω ότι οι μηχανικοί και επιστήμονές μας θα καταφέρουν να φέρουν σε πέρας αυτή την αποστολή», δήλωσε χαρακτηριστικά την Τρίτη, κατά την παρουσίαση του Εθνικού Διαστημικού Προγράμματος της Τουρκίας. Ο ίδιος πρόσθεσε ότι θα υπάρξει και ένα δεύτερο στάδιο, το 2028, στο οποίο στόχος είναι η Τουρκία να έχει καταστεί αυτοδύναμη, κατασκευάζοντας τους δικούς της πυραύλους. Εφόσον το πετύχει, όπως είπε, θα ανήκει πλέον στο μικρό κλαμπ των χωρών που θα είναι σε θέση να διεξάγουν επιστημονικές έρευνες στη Σελήνη και να τις αξιοποιεί για την ανάπτυξη νέων και πρωτοπόρων τεχνολογιών. Δορυφόροι παντού και για όλα Ο Ερντογάν δεν έμεινε όμως εκεί και ανέβασε τον πήχη πιο ψηλά, στοχεύοντας να καταστήσει την Τουρκία υπολογίσιμη δύναμη στη μάχη για την κατάκτηση του διαστήματος. «Ο δεύτερος στόχος είναι να δημιουργήσουμε ένα κλάδο παγκόσμιας εμβέλειας, ο οποίος θα μπορεί να είναι ανταγωνιστικός στο πεδίο της ανάπτυξης των δορυφόρων της επόμενης γενιάς», υπογράμμισε ο ίδιος. Με τον τρόπο αυτό, «θα ανοίξουμε τον δρόμο για την ανάπτυξη των δικών μας συστημάτων και εφαρμογών πλοήγησης στους τομείς της άμυνας, της γεωργίας, της πολεοδομικής συγκρότησης και των αυτόνομων (χωρίς οδηγούς) οχημάτων», πρόσθεσε ο πρόεδρος της Τουρκίας, αναφέροντας ακόμη την μετεωρολογία και την αστρονομία ως τομείς στους οποίους επιδιώκει να πρωταγωνιστήσει η Τουρκία. Ο Ερντογάν έκανε, μάλιστα, λόγο και για την εγκατάσταση ενός διαστημικού σταθμού-παρατηρητηρίου, ενδεχομένως με δυνατότητα ανθρώπινης παρουσίας, γεγονός που εκτιμάται ότι θα αναβαθμίσει περαιτέρω τις δυνατότητες της Τουρκίας. Ισχυρίστηκε, επίσης, ότι έχει ολοκληρωθεί η κατασκευή και ενός εγχώριου δορυφόρου νέας γενιάς – του IMECE – οι δοκιμές του οποίου θα ξεκινήσουν σύντομα. Σημειώνεται ότι η Τουρκία έχει ήδη εκτοξεύσει και θέσει σε τροχιά επτά δορυφόρους – κάτι που, ανάμεσα στα άλλα, της προσφέρει και σημαντικά πλεονεκτήματα σε στρατιωτικό επίπεδο, καθώς οι σύγχρονοι πόλεμοι κρίνονται σε μεγάλο βαθμό τόσο από τη συλλογή πληροφοριών και εικόνων όσο και από τα «έξυπνα» οπλικά συστήματα που πλήττουν με ακρίβεια τους στόχους τους, καθοδηγούμενα από συντεταγμένες που δίνουν οι δορυφόροι. Συντονιστής του προγράμματος είναι η Διαστημική Υπηρεσία της Τουρκίας, η οποία ιδρύθηκε πρόσφατα, το 2018, ενώ είναι σε απευθείας συντονισμό με τα υπουργεία Άμυνας, Τεχνολογίας και Μεταφορών – και φυσικά, με το προεδρικό μέγαρο. Φέρεται, επίσης, να διεξάγει διαπραγματεύσεις για μια στρατηγική συμφωνία τόσο με τη Ρωσία (η οποία διαθέτει πρωτοπόρα διαστημική τεχνολογία) όσο και με την Space X του Έλον Μασκ, ο οποίος μοιάζει να έχει ανοιχτή γραμμή επικοινωνίας με τον «σουλτάνο». https://physicsgg.me/2021/02/11/%ce%b7-%cf%84%ce%bf%cf%85%cf%81%ce%ba%ce%af%ce%b1-%ce%b8%ce%b1-%cf%80%ce%b1%cf%84%ce%ae%cf%83%ce%b5%ce%b9-%cf%84%ce%b7-%cf%83%ce%b5%ce%bb%ce%ae%ce%bd%ce%b7-%cf%84%ce%bf-2023/