Δροσος Γεωργιος

Ρομποτικός εξερευνητής στον Άρη φωτογράφησε το μυστηριώδη κομήτη που επισκέπτεται το ηλιακό μας σύστημα (βίντεο) Το πιο προηγμένο ρόβερ που στείλαμε στον Κόκκινο Πλανήτη ίσως εντόπισε το πέρασμα του διαστημικού σώματος από εκεί. Ένας σπάνιος διαστρικός επισκέπτης προερχόμενος έξω από το ηλιακό μας σύστημα που πιστεύεται ότι είναι ο αρχαιότερος κομήτης που γνωρίζουμε εντοπίστηκε την 1 Ιουλίου και έκτοτε η αστρονομική κοινότητα τον παρακολουθεί για να μάθει όσα περισσότερα μπορεί για αυτόν. Ο ρομποτικός εξερευνητής της αποστολής Perseverance στον Άρη κατέγραψε στις 4 Οκτωβρίου στον ουρανό του Κόκκινου Πλανήτη ένα διαστημικό σώμα που πιθανολογείται ότι είναι αυτός ο κομήτης.Το ηλιακό μας σύστημα έχει ηλικία περίπου 4,5 δις. ετών και ο κομήτης που οι αστρονόμοι ονόμασαν 3I/ATLAS έχει σύμφωνα με τις αναλύσεις που έχουν γίνει ηλικία 7-7,5 δισ. έτη προερχόμενος πιθανότατα από μια περιοχή του γαλαξία μας η οποία δεν έχει παρατηρηθεί μέχρι σήμερα σχεδόν καθόλου.Ο 3I/ATLAS είναι μόλις το τρίτο επιβεβαιωμένο αντικείμενο που γνωρίζουμε να εισβάλει στο ηλιακό μας σύστημα από άλλες περιοχές του γαλαξία μας μετά τον ‘Oumuamua (2017) και τον κομήτη 2I/Borisov (2019). Ο διαστρικός κομήτης, που αρχικά ονομάστηκε C/2025 N1 (ATLAS), παρατηρήθηκε την 1η Ιουλίου από το τηλεσκόπιο ATLAS (Asteroid Terrestrial-impact Last Alert System) που χρηματοδοτείται από τη NASA στο Ρίο Χουρτάδο της Χιλής.«Όλοι οι μη διαστρικοί κομήτες, όπως ο κομήτης του Χάλεϊ, σχηματίστηκαν ταυτόχρονα με το ηλιακό μας σύστημα, επομένως έχουν ηλικία έως και 4,5 δισεκατομμυρίων ετών. Ωστόσο, οι διαστρικοί επισκέπτες έχουν τη δυνατότητα να είναι πολύ μεγαλύτεροι σε ηλικία, και από αυτούς που είναι γνωστοί μέχρι στιγμής, η στατιστική μας μέθοδος υποδηλώνει ότι ο 3I/ATLAS είναι πολύ πιθανό να είναι ο παλαιότερος κομήτης που έχουμε δει ποτέ» λέει ο Μάθιου Χόπκινς αστρονόμος του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης, μέλος της ερευνητικής ομάδας που έκανε την χρονολόγηση του κομήτη.Ο 3I/ATLAS φαίνεται ότι ήρθε στην περιοχή μας από ένα πυκνό δίσκο άστρων του γαλαξία μας στον οποίο βρίσκονται πανάρχαια άστρα. Οι επιστήμονες εκτιμούν ότι ο κομήτης αυτός θα έχει διαφορετική χημική σύσταση που τους κομήτες του ηλιακού μας συστήματος και πιθανώς να περιέχει υψηλές ποσότητες πάγου νερού.Καθώς ο 3I/ATLAS πλησιάζει τον Ήλιο θα θερμαίνεται. Οι παγωμένοι πάγοι θα μετατραπούν σε αέριο, μια διαδικασία που ονομάζεται εξάχνωση, το οποίο θα απελευθερώνεται από την επιφάνεια του κομήτη. Αυτή η έκλυση αερίων θα δώσει στον 3I/ATLAS μια την χαρακτηριστική φωτεινή ουρά και άλλα συνήθη διακριτικά χαρακτηριστικά των κομητών. Οι παρατηρήσεις έχουν ήδη δείξει ότι ο 3I/ATLAS έχει έντονη γεωλογική δραστηριότητα. Αυτές οι παρατηρήσεις φαίνεται επίσης να δείχνουν ότι ο 3I/ATLAS είναι μεγαλύτερος σε μέγεθος από τους προηγούμενους διαστρικούς εισβολείς 1I/’Oumuamua και 2I/Borisov. Αυτή η εικόνα που κατέγραψε το ρόβερ στον ουρανό του Άρη ίσως δείχνει τον πανάρχαιο κομήτη. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2016233/rompotikos-exereynitis-ston-ari-fotografise-ton-mystiriodi-komiti-poy-episkeptetai-to-iliako-mas-systima-vinteo/

Στην άλλη άκρη του γαλαξία μας τοποθετεί προηγμένους εξωγήινους μια νέα μελέτη. Ο κοντινότερος εξελιγμένος εξωγήινος πολιτισμός βρίσκεται σύμφωνα με τους ερευνητές 33 χιλιάδες έτη φωτός μακριά. Η ύπαρξη νοήμονος εξωγήινης ζωής και δη ενός προηγμένου εξωγήινου πολιτισμού κεντρίζει τη ανθρώπινη φαντασία και η επιστημονική κοινότητα αναζητά τα ίχνη ενός τέτοιου πολιτισμού με τα υπάρχοντα τεχνικά μέσα που διαθέτουμε κυρίως αναζητώντας διαστημικά σήματα που μπορεί να προέρχονται από προηγμένους εξωγήινους. Μια νέα μελέτη αναφέρει ότι ο κοντινότερος στη Γη τέτοιου είδους πολιτισμός ίσως βρίσκεται 33,000 έτη φωτός μακριά στην άλλη άκρη του γαλαξία μας.Σειρά μελετών τα προηγούμενα χρόνια έχει υποδείξει την ύπαρξη ενός τεράστιου αριθμού μικρού σε μέγεθος βραχωδών πλανητών στο γαλαξία μας. Οι ειδικοί εκτιμούν ότι η Γη αποτελεί ένα υπόδειγμα φιλικότητας στην παρουσία και εξέλιξη της ζωής άρα οι πιθανότητες να έχει αναπτυχθεί νοήμον ζωή στο Σύμπαν οι περισσότερες πιθανότητες είναι να έχει συμβεί αυτό σε πλανήτες με τα χαρακτηριστικά του πλανήτη μας.Οι ερευνητές που παρουσίασαν τη μελέτη τους στο συνέδριο EPSC–DPS2025 στο Ελσίνκι εκτιμούν ότι δεν είναι τόσο εύκολο όσο πιστεύουμε να εντοπιστούν πλανήτες παρόμοιοι με τη Γη δηλαδή με ενεργό τεκτονισμό πλακών και ατμόσφαιρα πλούσια σε άζωτο και οξυγόνο, με τη σωστή ισορροπία οξυγόνου και διοξειδίου του άνθρακα.Με βάση αυτή την παραδοχή οι ερευνητές Μανουέλ Σερφ και Χέλμουτ Λάμερ του Ινστιτούτου Διαστημικής Έρευνας της Αυστριακής Ακαδημίας Επιστημών στο Γκρατς λένε ότι για να συνυπάρξει ένας πολιτισμός με αναλογίες παρόμοιες με αυτές των ανθρώπων θα πρέπει να έχει επιβιώσει για τουλάχιστον 280,000 χρόνια ίσως και για εκατομμύρια. «Οι εξωγήινες νοημοσύνες — οι λεγόμενες ETIs — στο γαλαξία μας είναι πιθανότατα πολύ σπάνιες» λέει ο Σερφ. Η ισορροπία του διοξειδίου του άνθρακα Όσο περισσότερο διοξείδιο του άνθρακα διαθέτει η ατμόσφαιρα ενός πλανήτη, τόσο περισσότερο μπορεί να συντηρεί τη βιόσφαιρά του και τη φωτοσύνθεση, καθώς και να αποτρέπει τη διαρροή της ατμόσφαιρας στο Διάστημα. Όμως, η ισορροπία είναι εύθραυστη: πολύ διοξείδιο του άνθρακα μπορεί να προκαλέσει φαινόμενο θερμοκηπίου ή να καταστήσει την ατμόσφαιρα τοξική για τη ζωή.Ο τεκτονισμός των πλακών ρυθμίζει την ποσότητα του διοξειδίου του άνθρακα μέσω του κύκλου άνθρακα-πυριτικού, γι’ αυτό και ένας κατοικήσιμος πλανήτης χρειάζεται ενεργό τεκτονισμό. Ωστόσο, σταδιακά το διοξείδιο του άνθρακα παγιδεύεται στα πετρώματα και δεν ανακυκλώνεται.«Κάποια στιγμή τόσο πολύ διοξείδιο του άνθρακα θα έχει αφαιρεθεί από την ατμόσφαιρα ώστε η φωτοσύνθεση θα σταματήσει να λειτουργεί. Για τη Γη αυτό αναμένεται να συμβεί σε περίπου 200 εκατομμύρια έως 1 δισεκατομμύριο χρόνια» λέει ο Σερφ.Η ατμόσφαιρα της Γης αποτελείται κυρίως από άζωτο (78%) και οξυγόνο (21%), με ίχνη διοξειδίου του άνθρακα (0,042%). Οι ερευνητές εξετάζουν πώς θα λειτουργούσε μια ατμόσφαιρα με 10% διοξείδιο του άνθρακα — που θα μπορούσε να διατηρήσει βιόσφαιρα για 4,2 δισεκατομμύρια χρόνια — ή με 1% διοξείδιο του άνθρακα που θα τη διατηρούσε για έως 3,1 δισεκατομμύρια χρόνια.Τέτοιοι κόσμοι θα χρειάζονταν τουλάχιστον 18% οξυγόνο. Εκτός από την ανάγκη για αναπνοή σύνθετων οργανισμών, μελέτες δείχνουν ότι κάτω από αυτό το ποσοστό δεν υπάρχει αρκετό ελεύθερο οξυγόνο για καύση στην ατμόσφαιρα. Χωρίς φωτιά η τήξη μετάλλων και κατ’ επέκταση η ανάπτυξη τεχνολογικού πολιτισμού θα ήταν αδύνατη. Από τις βιόσφαιρες στους πολιτισμούς Οι Σερφ και Λάμερ συνέκριναν τη διάρκεια ζωής τέτοιων βιόσφαιρών με τον χρόνο που χρειάστηκε στη Γη για να εξελιχθεί τεχνολογική ζωή (4,5 δισεκατομμύρια χρόνια) και με τη διάρκεια ζωής ενός τεχνολογικού είδους. Όσο περισσότερο επιβιώνει ένα είδος, τόσο μεγαλύτερη η πιθανότητα να συνυπάρχει χρονικά με τον άνθρωπο.Συνδυάζοντας όλους αυτούς τους παράγοντες, κατέληξαν ότι ένας τεχνολογικός πολιτισμός σε πλανήτη με 10% διοξείδιο του άνθρακα θα πρέπει να επιβιώσει τουλάχιστον 280,000 χρόνια ώστε να υπάρχει έστω ένας ακόμη πολιτισμός στο γαλαξία μας την ίδια εποχή με εμάς. «Για να υπάρχουν δέκα πολιτισμοί ταυτόχρονα με τον δικό μας, η μέση διάρκεια ζωής τους θα πρέπει να ξεπερνά τα 10 εκατομμύρια χρόνια. Ο αριθμός των εξωγήινων νοημοσυνών είναι πολύ μικρός και εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τη διάρκεια ζωής ενός πολιτισμού» υποστηρίζει ο Σερφ.Αυτό σημαίνει πως αν ποτέ ανιχνεύσουμε έναν εξωγήινο πολιτισμό θα είναι σχεδόν βέβαιο ότι είναι πολύ παλαιότερος από τον ανθρώπινο. Οι ερευνητές υπολογίζουν ότι ο πλησιέστερος τεχνολογικός πολιτισμός θα βρίσκεται περίπου 33,000 έτη φωτός μακριά δηλαδή πιθανώς στην αντίθετη πλευρά του γαλαξία καθώς ο Ήλιος απέχει περίπου 27,000 έτη φωτός από το κέντρο του.Αυτοί οι υπολογισμοί δεν είναι απόλυτοι, επισημαίνει ο Σερφ. Παράγοντες όπως η εμφάνιση της ζωής, της φωτοσύνθεσης, της πολυκυτταρικής ζωής και η ανάπτυξη τεχνολογίας δεν μπορούν προς το παρόν να υπολογιστούν με ακρίβεια. Αν οι πιθανότητες για καθέναν είναι υψηλές, τότε οι εξωγήινες νοημοσύνες μπορεί να είναι συχνότερες απ’ ό,τι νομίζουμε αν είναι χαμηλές, τότε η εικόνα γίνεται πολύ πιο απαισιόδοξη.«Αν και οι εξωγήινες νοημοσύνες μπορεί να είναι σπάνιες υπάρχει μόνο ένας τρόπος να το μάθουμε να συνεχίσουμε την αναζήτηση. Αν οι έρευνες του SETI δεν αποδώσουν τότε η θεωρία μας ενισχύεται αν όμως βρουν κάτι θα πρόκειται για μία από τις μεγαλύτερες επιστημονικές ανακαλύψεις όλων των εποχών καθώς θα γνωρίζουμε πλέον ότι δεν είμαστε μόνοι στο Σύμπαν» καταλήγει ο Σερφ. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2016283/stin-alli-akri-toy-galaxia-mas-topothetei-proigmenoys-exogiinoys-mia-nea-meleti/

Ανακαλύφθηκε άγνωστος δεινόσαυρος με… επίπεδο κρανίο. Ίσως ανήκει σε μια άγνωστη οικογένεια φυτοφάγων δεινοσαύρων. Ομάδα παλαιοντολόγων από τις ΗΠΑ και την Σλοβακία ανακάλυψαν σε μια περιοχή στο Νέο Μεξικό ένα άγνωστο είδος αδρόσαυρου. Πρόκειται για ένα δεινόσαυρο με επίπεδο κρανίο που ζούσε πριν από 75 εκατ. έτη.Οι αδρόσαυροι είναι ένα είδος φυτοφάγων δεινοσαύρων με ιδιαίτερα ανατομικά χαρακτηριστικά του κρανίου του που θυμίζει πολύ την ανατομία της πάπιας. Τα στοιχεία που έχουν οι επιστήμονες στην διάθεση τους δείχνουν ότι οι αδρόσαυροι εμφανίστηκαν λίγα εκατ. έτη πριν την πτώση στην Γη του τεράστιου αστεροειδή που εξαφάνισε τους δεινοσαύρους μαζί με το 80% της ζωής στον πλανήτη πριν από 66 εκατ. έτη.Παρά το σχετικά μικρό διάστημα της ύπαρξης τους στον πλανήτη οι αδρόσαυροι είχαν εξελιχθεί γρήγορα και είχαν δημιουργηθεί πολλά είδη ενώ παράλληλα είχα καταφέρει να μετακινηθούν σε όλες τις ηπείρους πλην της Αυστραλίας.Το νέο είδος ονομάστηκε Ahshislesaurus wimani και οι ερευνητές με δημοσίευση τους στην επιθεώρηση «New Mexico Museum of Natural History and Science Bulletin» εκτιμούν ότι το είδος αυτό δημιουργεί νέα δεδομένα υποδεικνύοντας την ύπαρξη μιας άγνωστης οικογένειας αδρόσαυρων η ύπαρξη της οποίας ξαναγράφει την ιστορία και εξέλιξη αυτών των δεινοσαύρων. Καλλιτεχνική απεικόνιση του άγνωστου δεινοσαύρου που ανακαλύφθηκε στις ΗΠΑ. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2016250/anakalyfthike-agnostos-deinosayros-me-epipedo-kranio/

Ανδρέας Θεοφίλου (1940-2025) Με βαθιά συγκίνηση ανακοινώνεται ο θάνατος του διακεκριμένου θεωρητικού φυσικού Ανδρέα Θεοφίλου, ενός φυσικού που άφησε ανεξίτηλο το στίγμα του στην ελληνική και διεθνή επιστημονική κοινότητα. Έφυγε από τη ζωή χθες, Κυριακή 5 Οκτωβρίου, σε ηλικία 85 ετών, ύστερα από μακρά μάχη με προβλήματα υγείας.Η έρευνα του Ανδρέα Θεοφίλου κάλυψε ευρύ φάσμα της θεωρητικής φυσικής, με ιδιαίτερη έμφαση στην κβαντική θεωρία στερεάς κατάστασης και στη φυσική πυρηνικών πυρηνικών αντιδραστήρων.Διεθνώς αναγνωρίστηκε για τη συμβολή του στην επέκταση της θεωρίας Density Functional Theory (DFT) του νομπελίστα Walter Kohn, που αποτέλεσε τη βάση για την περιγραφή πλήθους φαινομένων, από τη φωτοσύνθεση μέχρι τα LED και τους ηλιακούς συλλέκτες.Η έρευνά του δημοσιεύθηκε σε κορυφαία διεθνή επιστημονικά περιοδικά, ενώ το έργο του είχε καθοριστική επίδραση στον τρόπο που οι φυσικοί μελετούν τα υλικά με υπολογιστικές μεθόδους, χωρίς την ανάγκη δαπανηρών πειραμάτων.Γεννημένος το 1940 στην Κάτω Πάφο, ο Ανδρέας Θεοφίλου ολοκλήρωσε τη δευτεροβάθμια εκπαίδευσή του στην Κύπρο και συμμετείχε στη νεολαία της ΕΟΚΑ κατά της βρετανικής αποικιοκρατίας. Σπούδασε φυσική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών (1958–1963) και υπήρξε ενεργό μέλος φοιτητικών και πολιτικών κινημάτων της εποχής.Μετά τη μεταπτυχιακή του εκπαίδευση στο Κέντρο Πυρηνικών Ερευνών «Δημόκριτος», με υποτροφία της Ελληνικής Επιτροπής Ατομικής Ενέργειας, η Χούντα του 1968 τον απέκλεισε από την επιστημονική του θέση λόγω των πολιτικών του πεποιθήσεων. Το ίδιο έτος μεταβαίνει στη Μεγάλη Βρετανία και αναγορεύεται διδάκτορας του Πανεπιστημίου του Salford (Μάντσεστερ) το 1971.Στη συνέχεια εργάστηκε σε κορυφαία πανεπιστήμια της Ολλανδίας, Γερμανίας και Βελγίου, ενώ το 1976 επιστρέφει στην Ελλάδα και αναλαμβάνει τη διεύθυνση ερευνητικής ομάδας στον «Δημόκριτο». Η συμβολή του Ανδρέα Θεοφίλου υπήρξε καθοριστική σε επιστημονικές και περιβαλλοντικές αποφάσεις. Το 1977, το Τεχνικό Επιμελητήριο Ελλάδος ανέθεσε στην ομάδα του να εξετάσει τη δυνατότητα δημιουργίας πυρηνικού εργοστασίου στην Κάρυστο. Η μελέτη κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η εγκατάσταση δεν ήταν συμφέρουσα, αποτρέποντας ουσιαστικά την κατασκευή του σταθμού.Από το 1977 δίδασκε Κβαντική Μηχανική, Στερεάς Κατάστασης και Μαθηματική Θεωρία Ομάδων στη Σχολή Μεταπτυχιακών Σπουδών του «Δημόκριτου». Παράλληλα, από το 1984 έως τις αρχές της δεκαετίας του 1990 δίδασκε στο Φυσικό Τμήμα του Πανεπιστημίου Αθηνών το μάθημα «Πυρηνικά Όπλα και Ειρήνη».Έγραψε και δύο εκλαϊκευμένα βιβλία για την πυρηνική φυσική: «Πυρηνικά Όπλα» και «Μετά το Τσερνόμπιλ», ενώ υπήρξε μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής του Εργαστηρίου Πυρηνικής Σύντηξης της Ε.Ε. (JET) για πάνω από μια δεκαετία.Η πολιτική κηδεία του Ανδρέα Θεοφίλου θα πραγματοποιηθεί στο Νεκροταφείο Ζωγράφου την Τετάρτη 8 Οκτωβρίου στις 10:30 π.μ., ενώ η αποτέφρωση θα γίνει την ίδια μέρα στις 17:15 στο κρεματόριο της Ριτσώνας. Ο Ανδρέας Θεοφίλου αφήνει πίσω του ένα τεράστιο επιστημονικό και κοινωνικό έργο, παραμένοντας σημείο αναφοράς για τη φυσική στην Ελλάδα και διεθνώς. πηγή: https://www.alfavita.gr/ekpaideysi/492292_pethane-o-andreas-theofiloy-o-megalos-ellinas-fysikos-poy-simadepse-tin-epistimi

Στην έρευνα για τους «φύλακες ασφαλείας» του ανοσοποιητικού συστήματος το φετινό Νόμπελ Ιατρικής. Τρεις επιστήμονες βραβεύονται για την εργασία τους στην περιφερική ανοσολογική ανοχή. Το Ινστιτούτο Καρολίνσκα ανακοίνωσε ότι το Βραβείο Νόμπελ Ιατρικής ή Φυσιολογίας 2025 απονέμεται στους Μέρι Μπράνκοου, Φρεντ Ράμσντελ και Σιμόν Σακαγκούτσι «για τις ανακαλύψεις τους σχετικά με την περιφερική ανοσολογική ανοχή». Οι τρεις επιστήμονες ταυτοποίησαν τους «φύλακες ασφαλείας» του ανοσοποιητικού συστήματος, τα λεγόμενα ρυθμιστικά Τ-κύτταρα ανοίγοντας έτσι το δρόμο για έναν εντελώς νέο τομέα έρευνας στην ανοσολογία.Η «περιφερική ανοσολογία» αναφέρεται είτε στον ρόλο του ανοσοποιητικού συστήματος στην περιφέρεια του σώματος (εκτός του κεντρικού νευρικού συστήματος) είτε στην ανοχή T-λεμφοκυττάρων σε αυτοαντιγόνα που φτάνουν στην περιφέρεια. Η βασική λειτουργία της είναι η προστασία από λοιμώδεις παράγοντες και η αναγνώριση και διαχείριση ξένων ή ίδιων ουσιών.Τα Τ-κύτταρα (ή Τ-λεμφοκύτταρα) είναι ένας τύπος λευκών αιμοσφαιρίων που αποτελούν κρίσιμο μέρος του ανοσοποιητικού συστήματος, βοηθώντας στην καταπολέμηση λοιμώξεων και καρκινικών κυττάρων. Ονομάζονται Τ-κύτταρα επειδή ωριμάζουν στον θύμο αδένα. Οι ανακαλύψεις των τριών επιστημόνων έθεσαν τα θεμέλια για νέες ιατρικές θεραπείες, οι οποίες βρίσκονται ήδη υπό κλινική αξιολόγηση. Ο απώτερος στόχος είναι: * να αντιμετωπιστούν ή να θεραπευτούν αυτοάνοσα νοσήματα. * να βελτιωθούν οι θεραπείες κατά του καρκίνου * να προληφθούν σοβαρές επιπλοκές μετά από μεταμοσχεύσεις βλαστοκυττάρων. Η εργασία των Μπράνκοου, Ράμσντελ και Σακαγκούτσι έχει επαναπροσδιορίσει την κατανόηση του ανοσοποιητικού συστήματος, δείχνοντας πώς το σώμα διατηρεί ισορροπία μεταξύ άμυνας και ανοχής προστατεύοντας τον οργανισμό από επιθέσεις εναντίον των ίδιων του των κυττάρων. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2015807/stin-ereyna-gia-toys-fylakes-asfaleias-toy-anosopoiitikoy-systimatos-to-fetino-nompel-iatrikis/

Κέντρα δεδομένων στο διάστημα; Ο Τζεφ Μπέζος πιστεύει πως είναι εφικτό. Η ιδέα κέντρων δεδομένων με έδρα το Διάστημα γίνεται ολοένα και πιο δημοφιλής στους τεχνολογικούς κολοσσούς. O ιδρυτής της Amazon και εκτελεστικός πρόεδρός της, Τζεφ Μπέζος, δήλωσε σήμερα πως κέντρα δεδομένων κλίμακας γιγαβάτ θα κατασκευαστούν στο διάστημα μέσα στα επόμενα 10 με 20 χρόνια, προβλέποντας πως στο τέλος θα ξεπεράσουν τα κέντρα δεδομένων που βρίσκονται στη Γη, χάρη στην αφθονία αδιάλειπτης ηλιακής ενέργειας.Ο αριθμός αυτών των τεράστιων κέντρων, όπου αποθηκεύονται υπολογιστικές υποδομές, αυξάνεται εκθετικά, καθώς ο κόσμος χρησιμοποιεί ολοένα και περισσότερο την Τεχνητή Νοημοσύνη και το υπολογιστικό νέφος (cloud computing), με αποτέλεσμα να αυξάνεται η ζήτηση για ηλεκτρική ενέργεια και νερό προκειμένου να ψύχονται οι διακομιστές τους.«Ένα από τα πράγματα που αναμένεται να συμβούν στα επόμενα — είναι δύσκολο να γνωρίζουμε πότε ακριβώς, θα είναι 10 και πλέον χρόνια και στοιχηματίζω πως δεν θα είναι πάνω από 20 χρόνια, θα αρχίσουμε να κατασκευάζουμε αυτά τα τεράστια κέντρα δεδομένων στο διάστημα», είπε ο Μπέζος κατά τη διάρκεια μιας συνομιλίας με τον πρόεδρο των Ferrari και Stellantis Τζον Έλκαν, στο περιθώριο της Ιταλικής Εβδομάδας Τεχνολογίας στο Τορίνο. «Κερδίζει έδαφος» η ιδέα των κέντρων δεδομένων στο διάστημα Η ιδέα κέντρων δεδομένων με έδρα το Διάστημα γίνεται ολοένα και πιο δημοφιλής στους τεχνολογικούς κολοσσούς, καθώς η ενέργεια που χρειάζεται για τη συντήρηση τέτοιων επιχειρήσεων στη Γη αυξάνεται κατακόρυφα.«Αυτά τα γιγάντια εκπαιδευτικά συμπλέγματα, αυτά θα κατασκευαστούν καλύτερα στο διάστημα, διότι έχουμε εκεί ηλιακή ενέργεια όλο το 24ωρο και τις 7 ημέρες της εβδομάδας. Δεν υπάρχουν σύννεφα, δεν υπάρχει βροχή, δεν υπάρχει κακοκαιρία», επισήμανε ο Μπέζος. «Θα μπορέσουμε να καλύψουμε το κόστος των γήινων κέντρων δεδομένων στο διάστημα εντός της επόμενης 20ετίας».Ο Τζεφ Μπέζος τόνισε πως η μετατόπιση σε τροχιακές υποδομές αποτελεί μέρος μιας ευρύτερης τάσης να χρησιμοποιηθεί το διάστημα για τη βελτίωση της ζωής στη Γη.«Έχει ήδη γίνει με τους μετεωρολογικούς δορυφόρους. Έχει ήδη συμβεί με τους επικοινωνιακούς δορυφόρους. Το επόμενο βήμα θα είναι κέντρα δεδομένων και κατόπιν άλλα είδη παραγωγής», εξήγησε.Εντούτοις, η δημιουργία κέντρων δεδομένων στο διάστημα αντιμετωπίζει τις δικές της προκλήσεις, μεταξύ άλλων πολύπλοκη συντήρηση, περιορισμένο εύρος αναβάθμισης και υψηλό κόστος εκτόξευσης πυραύλων, όπως και τον κίνδυνο αποτυχημένων εκτοξεύσεων. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2014999/kentra-dedomenon-sto-diastima-o-tzef-mpezos-pisteyei-pos-einai-efikto/

Η NASA θα εκτοξεύσει σμήνος δορυφόρων που θα μετατραπούν σε ηλιακό τηλεσκόπιο. Η αποστολή θα παρατηρήσει σειρά φαινομένων του μητρικού μας άστρου που δεν μπορούν να μελετηθούν από τη Γη. Η NASA έκανε γνωστό ότι σχεδιάζει να εκτοξεύσει το επόμενο καλοκαίρι την αποστολή SunRISE (Sun Radio Interferometer Space Experiment). Πρόκειται για μια αποστολή ηλιοφυσικής υπό την αιγίδα της Διοίκησης Διαστημικών Συστημάτων της Διαστημικής Δύναμης των ΗΠΑ.Η αποστολή SunRISE θα μελετήσει εκρήξεις ραδιοκυμάτων του Ήλιου και θα χαρτογραφήσει το μαγνητικό του πεδίο από την εξωτερική κορώνα έως το διαπλανητικό Διάστημα. Οι ραδιοεκπομπές αυτές προκαλούνται όταν τεράστιες ποσότητες ενέργειας που είναι αποθηκευμένες στο μαγνητικό πεδίο του Ήλιου επιταχύνουν σωματίδια σε πολύ υψηλές ταχύτητες. Αυτά τα ενεργητικά σωματίδια μπορούν να διαχυθούν στο Ηλιακό Σύστημα και να επηρεάσουν διαστημόπλοια που βρίσκονται πέρα από την προστασία του μαγνητικού πεδίου της Γης.Η μελέτη του τρόπου με τον οποίο δημιουργούνται αυτές οι εκπομπές θα βελτιώσει την κατανόηση των επιπτώσεων της ηλιακής ακτινοβολίας στο διαστημικό περιβάλλον και θα συμβάλει στην καλύτερη προστασία αστροναυτών και δορυφόρων.Οι ραδιοεκπομπές του Ήλιου μπορούν να φτάσουν στη Γη λίγο πριν από την άφιξη επικίνδυνης ακτινοβολίας σωματιδίων. Η αποστολή SunRISE διαθέτει τη μοναδική ικανότητα να απεικονίζει την πηγή και την κατεύθυνση αυτών των εκπομπών, βοηθώντας τους μετεωρολόγους του Διαστήματος να προβλέπουν προς ποια κατεύθυνση θα κινηθεί ένα επικείμενο ηλιακό γεγονός και ποια θα είναι τα αποτελέσματά του.Η SunRISE αποτελείται από έξι μικρούς δορυφόρους (SmallSats) που θα λειτουργούν ως ένα ενιαίο ραδιοτηλεσκόπιο διαμέτρου περίπου 10 χιλιομέτρων. Τα δεδομένα θα μεταδίδονται στη Γη μέσω του Deep Space Network της NASA. Η ομάδα της αποστολής θα συνδυάζει τις πληροφορίες χρόνου και θέσης που συλλέγονται από κάθε μικροδορυφόρο ώστε να σχηματίζεται ένα εικονικό ραδιοτηλεσκόπιο, μια τεχνική γνωστή ως συμβολομετρία.Η αποστολή SunRISE θα παρατηρεί τον Ήλιο σε ραδιοσυχνότητες που δεν μπορούν να περάσουν την ιονόσφαιρα της Γης κάτι που καθιστά αδύνατη την ίδια έρευνα από τη Γη. Από το Διάστημα ωστόσο η αποστολή θα μπορέσει να διεξαγάγει επιστημονικές μελέτες που δεν ήταν ποτέ πριν εφικτές με επίγεια τηλεσκόπια. Η SunRISE θα συμπληρώνει άλλες αποστολές ηλιοφυσικής της NASA, όπως το STEREO (Solar TErrestrial RElations Observatory), το Parker Solar Probe, και το Solar Orbiter το τελευταίο αποτέλεσμα διεθνούς συνεργασίας μεταξύ της NASA και του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Διαστήματος. Οι δορυφόροι της αποστολής κατασκευάστηκαν από το Space Dynamics Laboratory του Πανεπιστημίου της Πολιτείας της Γιούτα. Οι δορυφόροι της αποστολής SunRISE. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2015352/i-nasa-tha-ektoxeysei-sminos-doryforon-poy-tha-metatrapoyn-se-iliako-tileskopio/

Οι φωνές που παράγονται από την τεχνητή νοημοσύνη δεν ξεχωρίζουν πλέον από τις ανθρώπινες. Ο μέσος ακροατής δεν μπορεί πλέον να κάνει διάκριση σε μία φωνή AI με την πραγματική. Οι περισσότεροι από εμάς έχουμε ακούσει φωνές τεχνητής νοημοσύνης μέσω ψηφιακών βοηθών όπως το Siri ή το Alexa με τον επίπεδο τόνο και την μηχανική εκφορά τους να μας κάνουν να πιστεύουμε ότι μπορούμε εύκολα να ξεχωρίσουμε μια φωνή AI από μια ανθρώπινη. Ωστόσο, οι επιστήμονες λένε τώρα ότι ο μέσος ακροατής δεν μπορεί πλέον να κάνει αυτή τη διάκριση.Σε νέα μελέτη που δημοσιεύθηκε στην επιθεώρηση «PLoS One» ερευνητές έδειξαν ότι όταν οι άνθρωποι ακούνε πραγματικές φωνές μαζί με αντίστοιχες φωνές που έχουν δημιουργηθεί από τεχνητή νοημοσύνη δεν μπορούν να αναγνωρίσουν με ακρίβεια ποιες είναι αληθινές και ποιες ψεύτικες.«Οι φωνές τεχνητής νοημοσύνης είναι πλέον παντού γύρω μας. Έχουμε μιλήσει με το Alexa ή το Siri ή έχουμε εξυπηρετηθεί τηλεφωνικά από αυτοματοποιημένα συστήματα πελατών», δήλωσε η επικεφαλής της μελέτης Ναντίν Λαβάν ανώτερη λέκτορας ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο Queen Mary του Λονδίνου. «Αυτές οι φωνές δεν ακούγονται ακόμα τελείως ανθρώπινες, αλλά ήταν θέμα χρόνου μέχρι η τεχνολογία AI να αρχίσει να παράγει φυσικό, ρεαλιστικό λόγο».Η μελέτη διαπίστωσε ότι ενώ οι «γενικές» φωνές AI που δημιουργούνται από το μηδέν δεν ακούγονται ιδιαίτερα πειστικές οι φωνές που έχουν «κλωνοποιηθεί» από πραγματικούς ανθρώπους τα λεγόμενα deepfake audio είναι εξίσου πιστευτές με τις αυθεντικές. Τα ευρήματα Όπως αναφέρει το Live Science οι συμμετέχοντες στη μελέτη άκουσαν 80 δείγματα φωνών (40 ανθρώπινες και 40 τεχνητές) και κλήθηκαν να διακρίνουν ποιες ήταν πραγματικές και ποιες παραγόμενες από AI. Μόνο 41% των «γενικών» φωνών AI θεωρήθηκαν ανθρώπινες. Όμως 58% των φωνών που είχαν κλωνοποιηθεί από πραγματικούς ανθρώπους ταυτίστηκαν λανθασμένα ως ανθρώπινες. Ακόμη και οι πραγματικές ανθρώπινες φωνές αναγνωρίστηκαν σωστά μόνο σε 62% των περιπτώσεων δηλαδή δεν υπήρχε στατιστικά σημαντική διαφορά στην ικανότητα διάκρισης πραγματικών από ψεύτικες φωνές.Τα ευρήματα έχουν βαθιές επιπτώσεις σε θέματα ηθικής, πνευματικών δικαιωμάτων και ασφάλειας, όπως τόνισε η Λαβάν. Αν εγκληματίες χρησιμοποιήσουν AI για να κλωνοποιήσουν τη φωνή κάποιου μπορούν ευκολότερα να παρακάμψουν φωνητικά συστήματα ταυτοποίησης τραπεζών ή να εξαπατήσουν συγγενείς και φίλους.Ένα χαρακτηριστικό περιστατικό αφορά τη Σάρον Μπράιτγουελ η οποία έχασε 15,000 δολάρια όταν πίστεψε ότι άκουγε την κόρη της να κλαίει στο τηλέφωνο, ζητώντας χρήματα για νομική βοήθεια μετά από «τροχαίο». «Δεν υπήρχε τίποτα που να με πείσει ότι δεν ήταν η κόρη μου», είπε η Μπράιτγουελ συγκλονισμένη από το πόσο ρεαλιστική ήταν η τεχνητή φωνή.Οι ρεαλιστικές φωνές AI μπορούν επίσης να χρησιμοποιηθούν για κατασκευασμένες δηλώσεις ή συνεντεύξεις πολιτικών και διασημοτήτων. Ήδη απατεώνες αντέγραψαν τη φωνή του πρωθυπουργού του Κουίνσλαντ στην Αυστραλία Στίβεν Μάλις για να προωθήσουν απάτη με Bitcoin. Οι ερευνητές τόνισαν ότι οι φωνές που χρησιμοποίησαν δεν ήταν καν ιδιαίτερα εξελιγμένες. Δημιουργήθηκαν με λογισμικό εμπορικής χρήσης και εκπαιδεύτηκαν με μόλις τέσσερα λεπτά ηχογράφησης ανθρώπινης ομιλίας.«Η διαδικασία απαιτούσε ελάχιστη τεχνική γνώση λίγα λεπτά φωνητικού δείγματος και σχεδόν καθόλου χρήματα. Αυτό δείχνει πόσο προσβάσιμη και εξελιγμένη έχει γίνει πλέον η τεχνολογία φωνής AI» λέει η Λαβάν. Παρά τους κινδύνους, η τεχνολογία αυτή μπορεί να έχει και θετικές εφαρμογές: στη διευκόλυνση της πρόσβασης για άτομα με αναπηρίες, στην εκπαίδευση, ή στη βελτίωση της επικοινωνίας μέσω προσαρμοσμένων, υψηλής ποιότητας συνθετικών φωνών.«Μπορεί να υπάρξουν χρήσιμες εφαρμογές, όπου οι συνθετικές φωνές θα βελτιώνουν την εμπειρία των χρηστών» κατέληξε η Λαβάν. Η εποχή που μπορούσαμε να ξεχωρίσουμε μια τεχνητή φωνή από μια ανθρώπινη έχει τελειώσει. Οι φωνές AI είναι πλέον ρεαλιστικές, προσβάσιμες και επικίνδυνα πειστικές με προοπτικές που κυμαίνονται από επαναστατικές έως τρομακτικές. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2015350/oi-fones-poy-paragontai-apo-tin-techniti-noimosyni-den-xechorizoyn-pleon-apo-tis-anthropines/

Για πρώτη φορά καταγράφεται σε εικόνα ένα αντιβιοτικό να σκοτώνει βακτήρια σε πραγματικό χρόνο. Φωτίζεται ο μηχανισμός εξουδετέρωσης που δεν ήταν πλήρως κατανοητός μέχρι σήμερα. Επιστήμονες έδωσαν στη δημοσιότητα νέες εικόνες που δείχνουν με απίστευτη λεπτομέρεια πώς τα αντιβιοτικά νικούν τα παθογόνα βακτήρια διαπερνώντας τις μεμβράνες τους και εισχωρώντας στο εσωτερικό τους.Τα αντιβιοτικά που ονομάζονται πολυμυξίνες αναγκάζουν τα βακτήρια να παράγουν και να αποβάλλουν το εξωτερικό τους «πανοπλία», αφήνοντας χώρο για να διεισδύσει το αντιβιοτικό και να σκοτώσει το βακτηριακό κύτταρο. Οι πολυμυξίνες όπως παρατηρήθηκε, αναγκάζουν τις «θωρακισμένες» μεμβράνες γύρω από τα βακτηριακά κύτταρα της Escherichia coli να δημιουργούν εξογκώματα και φουσκώματα. Στη συνέχεια τα βακτήρια αποβάλλουν τις εξωτερικές τους μεμβράνες αφήνοντας κενά από τα οποία μπορεί να εισχωρήσει το αντιβιοτικό και να καταστρέψει το κύτταρο.«Ήταν απίστευτο να βλέπεις την επίδραση του αντιβιοτικού στην επιφάνεια του βακτηρίου σε πραγματικό χρόνο» δήλωσε η συν-συγγραφέας της μελέτης Καρολίνα Μπορέλι υποψήφια διδάκτωρ βιοφυσικής και μικροβιολογίας στο University College London. Τα Gram-αρνητικά βακτήρια αποτελούν μια ευρεία κατηγορία μικροοργανισμών που διαθέτουν δύο μεμβράνες γύρω από κάθε κύτταρο· οι δύο αυτές μεμβράνες περικλείουν ένα κυτταρικό τοίχωμα. Η E. coli, η Salmonella και η Shigella — ένα είδος βακτηρίου που προκαλεί δυσεντερία — είναι όλα παραδείγματα Gram-αρνητικών βακτηρίων.Οι πολυμυξίνες μπορούν να βοηθήσουν στη θεραπεία λοιμώξεων που προκαλούνται από Gram-αρνητικά βακτήρια τα οποία έχουν αναπτύξει αντοχή σε άλλα αντιβιοτικά· δρουν στοχεύοντας την εξωτερική από τις δύο μεμβράνες των βακτηρίων, η οποία λειτουργεί ως είδος «πανοπλίας» που κρατά τα αντιβιοτικά απ’ έξω. Ωστόσο το πώς ακριβώς τα αντιβιοτικά αυτά κατορθώνουν να ξεπεράσουν την πανοπλία αυτή δεν ήταν μέχρι τώρα πλήρως κατανοητό.«Οι πολυμυξίνες αποτελούν μια σημαντική γραμμή άμυνας ενάντια στα Gram-αρνητικά βακτήρια, που προκαλούν πολλές θανατηφόρες, ανθεκτικές στα φάρμακα λοιμώξεις», δήλωσε ο συν-συγγραφέας της μελέτης Μπαρτ Χούχενμποουμ, βιοφυσικός στο UCL. «Είναι σημαντικό να κατανοήσουμε πώς ακριβώς λειτουργούν». Η τεχνική Στη νέα μελέτη που δημοσιεύθηκε στην επιθεώρηση «Nature Microbiology» η ερευνητική ομάδα κατάφερε να καταγράψει εικόνες του αντιβιοτικού εν δράσει. Χρησιμοποιώντας μια τεχνική γνωστή ως μικροσκοπία ατομικής δύναμης, οι επιστήμονες πέρασαν μια μικροσκοπική βελόνα πάνω από τα βακτήρια για να χαρτογραφήσουν το σχήμα τους. Έτσι μπόρεσαν να δουν πώς μεταβάλλονταν τα βακτήρια καθώς τα προσέβαλε η πολυμυξίνη.Οι πολυμυξίνες ανάγκασαν την E. coli να δημιουργήσει γρήγορα μικρά εξογκώματα και προεξοχές στην εξωτερική της μεμβράνη, σύμφωνα με τα ευρήματα της ομάδας. Καθώς αυτά τα εξογκώματα αυξάνονταν, τα βακτήρια αποβαλλαν την πανοπλία τους, αφήνοντας κενά στην εξωτερική μεμβράνη, μέσα από τα οποία μπορούσε να εισχωρήσει το αντιβιοτικό και να σκοτώσει το κύτταρο.«Οι εικόνες μας δείχνουν άμεσα πόσο πολύ μπορούν οι πολυμυξίνες να αποδυναμώσουν την πανοπλία των βακτηρίων. Είναι σαν το κύτταρο να αναγκάζεται να παράγει “τούβλα” για το εξωτερικό του τοίχωμα με τόσο γρήγορο ρυθμό, που το τοίχωμα τελικά διαλύεται, επιτρέποντας στο αντιβιοτικό να διεισδύσει» ανέφερε η Μπορέλι.Σημαντικό είναι ότι οι πολυμυξίνες μπορούν να στοχεύουν μόνο βακτήρια που βρίσκονται σε ενεργή ανάπτυξη, όχι εκείνα που έχουν εισέλθει σε κατάσταση αδράνειας. Τα βακτήρια μερικές φορές εισέρχονται σε μια τέτοια κατάσταση για να επιβιώσουν σε δύσκολες συνθήκες — μπορούν να ζουν για χρόνια χωρίς να τρέφονται, να αναπτύσσονται ή να αναπαράγονται, και «ξυπνούν» ξανά όταν οι συνθήκες γίνουν ευνοϊκές. Όταν βρίσκονται σε αδράνεια, τα βακτήρια δεν αναπτύσσουν την εξωτερική τους πανοπλία, οπότε το αντιβιοτικό δεν μπορεί να δράσει αποτελεσματικά όπως σε ενεργά βακτήρια.«Η επόμενη μας πρόκληση είναι να χρησιμοποιήσουμε αυτά τα ευρήματα για να κάνουμε τα αντιβιοτικά πιο αποτελεσματικά», είπε ο Χούχενμποουμ. «Μια πιθανή στρατηγική θα μπορούσε να είναι ο συνδυασμός θεραπείας με πολυμυξίνες — αντιφατικά ίσως — με θεραπείες που προάγουν την παραγωγή της “πανοπλίας” ή/και “ξυπνούν” τα “κοιμισμένα” βακτήρια, ώστε να μπορούν και αυτά να εξαλειφθούν» Μια από τις εικόνες των βακτηρίων να χάνουν την πανοπλία τους από τη δράση των αντιβιοτικών. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2015648/gia-proti-fora-katagrafetai-se-eikona-ena-antiviotiko-na-skotonei-vaktiria-se-pragmatiko-chrono/

Η σκοτεινή ενέργεια αναδύεται από τις καρδιές των μαύρων τρυπών. Μια αμφιλεγόμενη θεωρία επιχειρεί να εξηγήσει ένα από τα μεγαλύτερα μυστήρια της κοσμολογίας: την προέλευση της σκοτεινής ενέργειας στην οποία αποδίδεται η παρατηρησιακά αποδεδειγμένη επιταχυνόμενη διαστολή του σύμπαντος.Οι μαύρες τρύπες «καταβροχθίζουν» τα πάντα, ακόμη και την ακτινοβολία. Τι θα γινόταν όμως αν οι άπληστες ορέξεις τους είχαν μια απροσδόκητη παρενέργεια; Μια νέα μελέτη που δημοσιεύτηκε στο Physical Review Letters [Positive Neutrino Masses with DESI DR2 via Matter Conversion to Dark Energy] υποστηρίζει ότι οι μαύρες τρύπες θα μπορούσαν να εκπέμπουν σκοτεινή ενέργεια. Αυτό θα εξηγούσε γιατί η σκοτεινή ενέργεια στο σύμπαν μεταβάλλεται και γιατί έγινε σημαντική μόνο σε σχετικά «πρόσφατους» κοσμικούς χρόνους. Επιπλέον, η νέα θεωρία είναι συμβατή με τα όρια που τίθενται στις μάζες των νετρίνων από τα κοσμολογικά δεδομένα.Σύμφωνα με την προτεινόμενη θεωρία, η σκοτεινή ενέργεια είναι κάτι που προκύπτει από τα νεκρά άστρα – και επομένως δεν υπήρχε στο σύμπαν μέχρι να δημιουργηθούν και να εξελιχθούν τα πρώτα άστρα. Αν και η ιδέα είναι αμφιλεγόμενη, αποτελεί ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα μιας νέας προσπάθειας να κατανοήσουμε πώς λειτουργεί η σκοτεινή ενέργεια κι αν αλλάζει με την πάροδο του χρόνου. Η έκπληξη του DESI Η μελέτη του τρόπου με τον οποίο η σκοτεινή ενέργεια έχει εξελιχθεί μέσα στο χρόνο είναι ένας από τους στόχους του Φασματοσκοπίου Σκοτεινής Ενέργειας (DESI=Dark Energy Spectroscopic Instrument), https://physicsgg.me/2020/06/05/desi-η-αρχή/ το οποίο δημιουργεί τον μεγαλύτερο τρισδιάστατο χάρτη γαλαξιών και quasars. Προσδιoρίζει τις αποστάσεις τους και τις ταχύτητες απομάκρυνσής τους από εμάς, και τις Βαρυονικές Ακουστικές Ταλαντώσεις (BAOs) https://en.wikipedia.org/wiki/Baryon_acoustic_oscillations από το αρχέγονο σύμπαν. Οι αστρονόμοι συνδυάζουν αυτές τις μετρήσεις με άλλες μελέτες κατανομής σκοτεινής ενέργειας και ύλης, συμπεριλαμβανομένων των μετρήσεων της Έρευνας Σκοτεινής Ενέργειας (DES) μακρινών σουπερνόβα και χαρτών της κοσμικής μικροκυματικής ακτινοβολίας υποβάθρου.Το 2024 (ΕΔΩ) https://physicsgg.me/2024/04/07/η-desi-μετράει-την-σκοτεινή-ενέργεια-του-σ/ και το 2025 (ΕΔΩ), https://physicsgg.me/2025/03/20/η-σκοτεινή-ενέργεια-εξασθενεί-με-την-π/ τα αποτελέσματα του πειράματος DESI έδειξαν ότι η ισχύς της σκοτεινής ενέργειας δεν ήταν σταθερή κατά την εξέλιξη του σύμπαντος. Αλλά αν η σκοτεινή ενέργεια είναι μεταβλητή, δεν μπορεί να είναι η κοσμολογική σταθερά Λ – https://physicsgg.me/2011/10/15/το-λάθος-του-einstein-νόμισε-ότι-έκανε-λάθος/ παρά το γεγονός ότι μια ολόκληρη γενιά φυσικών αναφέρεται στην σκοτεινή ενέργεια που διαποτίζει το σύμπαν ως «η κοσμολογική σταθερά» https://physicsgg.me/2021/02/15/το-πιο-ενοχλητικό-πρόβλημα-στη-φυσική/ . Όταν τα αποτελέσματα του DESI συνδυάζονται με άλλα παρατηρησιακά δεδομένα, η εικόνα γίνεται ακόμη χειρότερη. Αλλά το Λ ή η σταθερή σκοτεινή ενέργεια είναι ένα κεντρικό παράδειγμα του καθιερωμένου προτύπου της κοσμολογίας, το οποίο άντεξε μέχρι στιγμής σχεδόν σε κάθε έλεγχο. Μέσα στις μαύρες τρύπες Η νέα υπόθεση σχετικά με τις μαύρες τρύπες είναι μία από τις πολλές πρωτότυπες ιδέες που προτείνουν οι θεωρητικοί από την άνοιξη, αφότου δημοσιεύθηκαν τα τελευταία αποτελέσματα του DESI .Οι φυσικοί Kevin Croker και Greg Tarlè στην πρόσφατη δημοσίευσή τους προτείνουν ότι οι μαύρες τρύπες μπορούν να μετατρέπουν την ύλη σε σκοτεινή ενέργεια στο εσωτερικό τους. Δηλαδή μέρος της μάζας που καταπίνουν ανεπιστρεπτί μετατρέπεται σε σκοτεινή ενέργεια εξαιτίας της οποίας η διαστολή του σύμπαντος επιταχύνεται. Σύμφωνα με την θεωρία τους αυτή η διαδικασία άρχισε να γίνεται ουσιαστική μόνο αφότου σχηματίστηκαν άστρα και μαύρες τρύπες στο σύμπαν. Κι αυτό εξηγεί γιατί η σκοτεινή ενέργεια εμφανίζεται στις μετέπειτα εποχές της κοσμικής μας ιστορίας. Επιπλέον εξηγεί γιατί η πυκνότητα της σκοτεινής ενέργειας είναι τόσο κοντά στην πυκνότητα της κανονικής ύλης, μια παράξενα εύστοχη σύμπτωση. Οι εν λόγω κοσμολογικά συνδεδεμένες μαύρες τρύπες θα μπορούσαν να απαντήσουν και στα δύο αυτά μυστήρια.Το μοντέλο τους ευθυγραμμίζεται με τις πρόσφατες μετρήσεις του ρυθμού σχηματισμού άστρων στο αρχέγονο σύμπαν και απαντά επίσης στο παράξενο αποτέλεσμα σχετικά με τις αρνητικές μάζες των νετρίνων που προκύπτουν όταν οι νέες κοσμολογικές μετρήσεις προσαρμόζονται στο καθιερωμένο κοσμολογικό πρότυπο (διαβάστε σχετικά: Υπάρχουν νετρίνα με αρνητική μάζα;). https://physicsgg.me/2025/09/30/υπάρχουν-νετρίνα-με-αρνητική-μάζα/ Προφανώς υπάρχουν και διαφωνίες. Ορισμένοι φυσικοί θεωρούν ότι το μοντέλο είναι ανολοκλήρωτο, αφού δεν εξηγεί τον φυσικό μηχανισμό μετατροπής της ύλης σε σκοτεινή ενέργεια, ούτε τον μηχανισμό εκπομπής της από τις μαύρες τρύπες. Επιπλέον, εκτός του ότι υπάρχουν ανταγωνιστικές θεωρίες, ορισμένοι αμφισβητούν την ακρίβεια των αποτελεσμάτων του DESI ή τις μεθόδους ανάλυσης του. διαβάστε περισσότερες λεπτομέρειες: Dark Energy Might Be Emerging from the Hearts of Black Holes – https://www.scientificamerican.com/article/is-dark-energy-born-inside-black-holes/

Περιμένοντας την ανακοίνωση του βραβείου Νόμπελ Φυσικής 2025 την Τρίτη 7 Οκτωβρίου, το περιοδικό Physics World επιλέγει τα σημαντικότερα βραβεία Νόμπελ στη Φυσική του 21ου αιώνα με τα εξής κριτήρια: ● είναι εύκολο να κατανοηθούν ● εμπεριείχαν ένα πειραματικό ή θεωρητικό επίτευγμα υψηλής δεξιοτεχνίας ● είχαν μακροπρόθεσμες επιπτώσεις στην επιστήμη και άνοιξαν νέες προοπτικές ● αναδεικνύουν βαθύτερα ερωτήματα που βρίσκονται στον πυρήνα τους ● ήταν κάτι που πολλοί περίμεναν και συνδέονταν με βαθιές ιστορικές ρίζες ● απονεμήθηκαν σε φυσικούς που μας ήταν ήδη γνωστοί ● παρουσίαζαν ευρύτερο ενδιαφέρον για μη φυσικούς ή για όσους έχουν μόνο κάποιο πρόσκαιρο ενδιαφέρον για το ζήτημα Ακολουθεί η κατάταξη με αντίστροφη σειρά: 5. Ταλάντωση νετρίνων – Βραβείο Νομπελ Φυσικής 2015 Απονεμήθηκε στους Takaaki Kajita και Arthur B. McDonald «για την ανακάλυψη των ταλαντώσεων των νετρίνων (διαβάστε σχετικά ΕΔΩ), https://physicsgg.me/2015/10/09/η-αποκάλυψη-των-ταλαντώσεων-των-νετρί/ που αποδεικνύουν ότι τα νετρίνα έχουν μάζα». 4. Συμπύκνωση Bose-Einstein – Βραβείο Νόμπελ Φυσικής 2001 Απονεμήθηκε στους Eric Cornell, Wolfgang Ketterle και Carl Wieman, για την δημιουργία των των πρώτων συμπυκνωμάτων Bose-Einstein (BECs). Στην πραγαμτικότητα δημιούργησαν μια νέα κατάσταση της ύλης όπου μποζόνια (σωματίδια με ακέραιο σπιν που δεν υπακούουν στην απαγορευτική αρχή του Pauli), όταν ψύχονται σε θερμοκρασίες πολύ κοντά στο απόλυτο μηδέν, μεταπίπτουν στην χαμηλότερη κβαντική τους κατάσταση και αρχίζουν να συμπεριφέρονται σαν ένα ενιαίο σύστημα με κοινή κυματοσυνάρτηση. 3. Μποζόνιο Higgs – Βραβείο Νόμπελ Φυσικής 2013 Απονεμήθηκε στους Peter Higgs και Francois Englert για τις θεωρίες που ανέπτυξαν ξεχωριστά σχετικά με το πεδίο Higgs και το μποζόνιο Higgs (διαβάστε σχετικά ΕΔΩ). https://physicsgg.me/2013/10/06/βραβείο-νόμπελ-φυσικής-2013-live/ Ανακάλυψαν τον μηχανισμό που συμβάλει στην κατανόηση της προέλευσης της μάζας των υποατομικών σωματιδίων, και η οποία επιβεβαιώθηκε πρόσφατα από την ανακάλυψη του προβλεπόμενου στοιχειώδους σωματιδίου στα πειράματα ATLAS και CMS του Μεγάλου Επιταχυντή Αδρονίων του CERN 2. Σκοτεινή ενέργεια – Βραβείο Νόμπελ Φυσικής 2011 Απονεμήθηκε το μισό στον Saul Perlmutter και το άλλο μισό μοιράστηκαν οι Brian P. Smith και ο Adam G. Riess, για τον υπολογισμό του ρυθμού διαστολής του σύμπαντος. Αντί να αναλύσουν τους μεταβλητούς Κηφείδες, όπως έκανε ο Χαμπλ στη δεκαετία του 20, μελέτησαν τους υπερκαινοφανείς αστέρες σε πολύ μακρινούς γαλαξίες, και απέδειξαν ότι η διαστολή του σύμπαντος επιταχύνεται, παρά το γεγονός ότι περίμεναν να επιβραδύνεται (διαβάστε σχετικά ΕΔΩ). https://physicsgg.me/2011/10/04/bραβείο-νομπέλ-φυσικής-2011/ Η αιτία της διαστολής ήταν (και είναι) ακατανόητη και γι αυτό ονομάστηκε σκοτεινή ενέργεια. 1. Βαρυτικά κύματα – Βραβείο Νόμπελ Φυσικής 2017 Απονεμήθηκε το μισό βραβείο στον Rainer Weiss, και το άλλο μισό στους Barry C. Barish και Kip S. Thorne «για την καθοριστική συμβολή τους στον ανιχνευτή LIGO και την παρατήρηση των βαρυτικών κυμάτων». Οι ερευνητές αυτοί πρωτοστάτησαν στη δημιουργία και την ανάπτυξη των ειδικών παρατηρητηρίων LIGO (Laser Interferometer Gravitational-Wave Observatory) τα οποία εντόπισαν και τελικά απέδειξαν την πραγματικότητα της ύπαρξης των βαρυτικών κυμάτων που είχε προβλέψει η Θεωρία της Γενικής Σχετικότητας του Albert Einstein από το 1916. Η ύπαρξη Βαρυτικών Κυμάτων είναι μία από τις πλέον εντυπωσιακές προβλέψεις της Γενικής Σχετικότητας, που όμως έμεναν επί 100 χρόνια απαρατήρητα, μέχρις ότου στις 14 Σεπτεμβρίου 2015, παρατηρήθηκαν για πρώτη φορά στους ανιχνευτές LIGO (διαβάστε σχετικά ΕΔΩ). https://physicsgg.me/2017/10/02/βραβείο-νόμπελ-φυσικής-2017/ To βραβείο Νόμπελ του 2027 θα μπορούσε κάλλιστα να συμπεριληφθεί στα κορυφαία 5 βραβεία όλων των εποχών! Αν και δεν περιλαμβάνεται στην παραπάνω λίστα, ένα από τα κορυφαία βραβεία Νομπέλ του 21ου αιώνα είναι το βραβείο του 2006 https://www.nobelprize.org/prizes/physics/2006/summary/ που απονεμήθηκε στους John C. Mather και George F. Smoot οι οποίοι επιβεβαίωσαν με μεγάλη ακρίβεια την πρόβλεψη ότι η κοσμική μικροκυματική ακτινοβολία υποβάθρου έχει φάσμα τέλειου μέλανος σώματος, κάτι που επιβεβαιώνει την θεωρία της Μεγάλης Έκρηξης. Επιπλέον, στα βραβεία του 21ου αιώνα περιλαμβάνονται οι κορυφαίοι φυσικοί Yoichiro Nambu (βραβείο 2008) https://www.nobelprize.org/prizes/physics/2008/summary/ και Roger Penrose (βραβείο 2020). https://physicsgg.me/2020/10/05/βραβείο-νόμπελ-φυσικής-2020/ Θα ανέφερα και τον James Peebles (βραβείο 2019) https://physicsgg.me/2019/10/07/βραβείο-νόμπελ-φυσικής-2019/ αλλά δεν το κάνω γιατί δεν θα τελειώσουμε ποτέ… περισσότερες λεπτομέρειες ΕΔΩ: The top five physics Nobel prizes of the 21st century revealed – https://physicsworld.com/a/the-top-five-physics-nobel-prizes-of-the-21st-century-revealed/ Takaaki Kajita και Arthur McDonald Eric Cornell, Wolfgang Ketterle και Carl Wieman O Βρετανός φυσικός Peter Higgs μιλάει με τον Βέλγο φυσικό Francois Englert σε συνέντευξη Τύπου στις 4 Ιουλίου, 2012 στο CERN Από αριστερά προς τα δεξιά, ο Adam Riess, Brian Schmidt και Saul Perlmutter, που μοιράζονται το βραβείο Νόμπελ Φυσικής 2011

Σπούτνικ 1, ο πρώτος τεχνητός δορυφόρος της Γης. Μικρός δορυφόρος, μεγάλη κρίση, τεράστιο άλμα: Η εκτόξευση που άλλαξε την Ιστορία – Όταν ο Ψυχρός Πόλεμος ανέβηκε στον ουρανό με τον Σπούτνικ. Στις 4 Οκτωβρίου 1957, στην εκατοστή επέτειο των γενεθλίων του Τσιολκόφσκι, τίθεται σε τροχιά ο Σπούτνικ 1, ο πρώτος τεχνητός δορυφόρος της Γης από την ομάδα του θρυλικού Σεργκέι Κορολιόφ, του αρχιτέκτονα του διαστημικού προγράμματος της ΕΣΣΔ. Ο Σπούτνικ 1 εξέπεμπε έναν χαρακτηριστικό ήχο που ακουγόταν σε συγκεκριμένη συχνότητα στα ραδιόφωνα όλου του κόσμου (Σπούτνικ στα ρωσικά σημαίνει συνοδοιπόρος ή δορυφόρος).Από το Μπαϊκονούρ υψώνεται ένα μεταλλικό σώμα, όσο μια μπάλα θαλάσσης (διάμετρος 58 εκατοστά, βάρος 83,6 κιλά), και πιάνει τροχιά γύρω από τη Γη. Είναι o Sputnik 1.Κάνει έναν κύκλο κάθε 98 λεπτά και χαράζει στον ουρανό το σύνορο μιας νέας εποχής. Η ανθρωπότητα μπαίνει στο Διάστημα, ενώ στον πλανήτη ξεκινά μια άλλη κούρσα: πολιτική, στρατιωτική, τεχνολογική, επιστημονική.Το ημερολόγιο γράφει 4 Οκτωβρίου 1957. Σε λιγότερο από έναν χρόνο, οι Ηνωμένες Πολιτείες θα ιδρύσουν τη NASA. Ο ήχος της νέας εποχής Παρασκευή βράδυ, 22:26 ώρα Μόσχας. Το Sputnik τίθεται σε ελλειπτική τροχιά. Τις πρώτες ώρες περνά δύο φορές πάνω από τις ΗΠΑ, αθέατο αλλά ακουστό.Στην Ουάσιγκτον, σε δεξίωση του Διεθνούς Γεωφυσικού Έτους (IGY), ο γεωφυσικός Λόιντ Μπέρκνερ ζητά σιωπή: «Οι Σοβιετικοί έθεσαν δορυφόρο σε τροχιά, περί τα 900 χιλιόμετρα», ανακοινώνει.Στη Βαρκελώνη, ο Άρθουρ Κλαρκ ξυπνά από τηλεφωνήματα. Οι εφημερίδες μιλούν για καμπή στον Ψυχρό Πόλεμο. Η ιστορία, όμως, ξεκινά νωρίτερα. Το 1952 η διεθνής επιστημονική κοινότητα ορίζει το IGY (1957–1958), όταν η ηλιακή δραστηριότητα προβλέπεται στο απόγειο.Το 1954 υιοθετείται ψήφισμα: «να εκτοξευθούν τεχνητοί δορυφόροι για τη χαρτογράφηση της Γης».Τον Ιούλιο 1955, ο Λευκός Οίκος ανακοινώνει αμερικανικό δορυφόρο και, λίγους μήνες μετά, επιλέγει το πρόγραμμα Vanguard του Ναυτικού.Στην άλλη πλευρά, ο Σεργκέι Κορολιόφ εργάζεται μυστικά. Όταν το φιλόδοξο «Object D» καθυστερεί, επιλέγει μια απλούστερη κατασκευή. Στόχος να προηγηθεί με κάθε τρόπο. Από την επιστήμη στην ισχύ Ο Sputnik εντυπωσιάζει με το βάρος του· ξεπερνά κατά πολύ το μικροσκοπικό ωφέλιμο που σχεδιάζουν οι Αμερικανοί για το Vanguard.Ένα δεύτερο μήνυμα, πιο ανησυχητικό, «διαβάζεται» πίσω από την επιτυχία: αν ο πύραυλος μπορεί να θέσει σε τροχιά έναν δορυφόρο, μπορεί να μεταφέρει και πολεμική κεφαλή.Η αγωνία κορυφώνεται στις 3 Νοεμβρίου 1957, όταν εκτοξεύεται ο Sputnik 2 με τη Λάικα, σε ωφέλιμο που ξεπερνά τον έναν τόνο.Ο πρόεδρος Ντουάιτ Αϊζενχάουερ προσπαθεί να υποβαθμίσει το συμβολικό πλήγμα («επιστημονικό επίτευγμα, όχι στρατιωτική ανατροπή»), αλλά η εικόνα που θα ακολουθήσει τροφοδοτεί την αμηχανία: στις 6 Δεκεμβρίου 1957, το Vanguard TV-3 σηκώνεται λίγα εκατοστά από την εξέδρα και εκρήγνυται.Το μικρό δορυφορικό σώμα ανασύρεται στραπατσαρισμένο. Η τηλεόραση χαράζει την αποτυχία στη μνήμη του κοινού. Η αντεπίθεση: Explorer 1 και οι ζώνες Van Allen Ο Στρατός δεν περιμένει. Ο Βέρνερ φον Μπράουν και η ομάδα του στο Redstone αναλαμβάνουν το εφεδρικό σχέδιο: τροποποιούν τον Jupiter-C σε Juno, προσαρμόζουν τέταρτο στάδιο, συνεργάζονται με το Jet Propulsion Laboratory για τον δορυφόρο. Σε 84 ημέρες ετοιμάζουν εκτόξευση.31 Ιανουαρίου 1958: ο Explorer 1 σηκώνεται από το Ακρωτήριο. Λίγη ώρα αργότερα επιβεβαιώνεται τροχιά. Το κύρος αποκαθίσταται, αλλά υπάρχει και κάτι σημαντικότερο: τα όργανα του Τζέιμς Βαν Άλεν καταγράφουν ισχυρή ακτινοβολία.Οι ζώνες Van Allen γίνονται η πρώτη μεγάλη επιστημονική ανακάλυψη της αμερικανικής διαστημικής προσπάθειας. Το επιχείρημα υπέρ μιας οργανωμένης, πολιτικής διαστημικής πολιτικής δυναμώνει. Η «κρίση Sputnik» και η γέννηση της NASA Ουάσιγκτον, Νοέμβριος 1957. Το Κογκρέσο ξεκινά μαραθώνιες ακροάσεις. Ο Λίντον Τζόνσον φέρνει δεκάδες μάρτυρες: στρατιωτικούς, επιστήμονες, βιομηχανία.Στο μεταξύ, ο Αϊζενχάουερ συγκροτεί Προεδρική Συμβουλευτική Επιτροπή Επιστήμης υπό τον Τζέιμς Κίλιαν (ΜΙΤ). Η κατεύθυνση αποσαφηνίζεται: η Αμερική χρειάζεται πολιτικό φορέα για το Διάστημα, που θα συνεργάζεται με τα στρατιωτικά προγράμματα αλλά θα υπηρετεί ανοιχτή επιστήμη, διεθνή συνεργασία και μακρόπνοους στόχους.Στις 2 Απριλίου 1958, ο Πρόεδρος ζητά από το Κογκρέσο τη δημιουργία εθνικού οργανισμού για την αεροναυτική και το Διάστημα, βασισμένου στην υπάρχουσα NACA (από το 1915). Οι διαδικασίες επιταχύνονται. Η γέννηση της NASA Στις 29 Ιουλίου 1958 υπογράφεται ο νόμος National Aeronautics and Space Act. Και την 1η Οκτωβρίου 1958 ο νέος φορέας ανοίγει επίσημα: είναι η National Aeronautics and Space Administration — NASA.Πρώτος διοικητής ο Τ. Κιθ Γκλέναν, αναπληρωτής ο Χιου Ντράιντεν. Τα κέντρα Langley, Lewis, Ames και το πεδίο δοκιμών Wallops περνούν στη νέα Διοίκηση. Παράλληλα, μεταφέρονται από το Υπουργείο Άμυνας τα μη στρατιωτικά προγράμματα.Την ίδια περίοδο, η Σοβιετική Ένωση σηκώνει τον Sputnik 3: βαρύς, γεμάτος όργανα — ένδειξη οργανωμένου, κλιμακούμενου προγράμματος. Στις ΗΠΑ, όμως, η επιλογή έχει γίνει: όχι «θεάματα» για το γόητρο, αλλά σταθερή επένδυση σε έρευνα, τεχνολογία και κοινωνικά οφέλη. Στο επίκεντρο μπαίνουν οι τηλεπικοινωνίες, η μετεωρολογία, η γεωσκόπηση, η εκπαίδευση, η υγεία. Δύο δορυφόροι, δύο μοντέλα, ένα μάθημα. Ο Sputnik είναι μια απλή μεταλλική σφαίρα με κεραίες, αλλά οι συνέπειές του είναι πολυσύνθετες: ανατρέπει ισορροπίες, κινητοποιεί θεσμούς, επιταχύνει προϋπολογισμούς.Ο Explorer δείχνει έναν διαφορετικό δρόμο: μικρός όγκος, αλλά μεγάλη επιστημονική αξία. Η NASA θεσμοθετεί αυτόν τον συνδυασμό: ανοικτή επιστήμη, συστημική οργάνωση, βιομηχανικό οικοσύστημα που απλώνεται από τα πανεπιστήμια μέχρι την παραγωγή.Ένα αντικείμενο 83,6 κιλών αρκεί για να αλλάξει πολιτικές, οικονομίες και τη σχέση της κοινωνίας με την τεχνολογία. Με τον Sputnik, η Σοβιετική Ένωση ανάβει τη σπίθα. Με τον Explorer και τη NASA, οι Ηνωμένες Πολιτείες απαντούν με θεσμούς.Η διαστημική εποχή γεννιέται ως ψυχροπολεμική ανάγκη και εξελίσσεται σε παγκόσμιο δημόσιο αγαθό. Από το 1957 έως τα σημερινά προγράμματα Artemis, το νήμα μένει συνεχές: κάθε νέα τροχιά γύρω από τη Γη, αλλάζει — λίγο ή πολύ — και τη Γη. https://www.naftemporiki.gr/stories/2015097/mikros-doryforos-megali-krisi-terastio-alma-i-ektoxeysi-poy-allaxe-tin-istoria/

Ωκεάνιοι κόσμοι (και) οι δορυφόροι του Ουρανού. Απρόσμενη ανακάλυψη σε έναν απομακρυσμένο κόσμο του ηλιακού μας συστήματος. Με δημοσίευση τους στην επιθεώρηση «Icarus» ερευνητική ομάδα αναφέρει ότι σε βάθος 160 χλμ. κάτω από την παγωμένη του επιφάνεια ο Άριελ, ένας από τους δορυφόρους του Ουρανού, είναι πολύ πιθανό να υπήρχε κάποτε ένας τεράστιος ωκεανός. Τα ευρήματα ενισχύουν τις ενδείξεις ότι οι δορυφόροι του Ουρανού ίσως υπήρξαν στο μακρινό παρελθόν αυτό που οι επιστήμονες ονομάζουν «ωκεάνιοι κόσμοι».Με διάμετρο 1,159 χιλιομέτρων, ο Άριελ είναι μικρότερος από πολλούς δορυφόρους του Δία και του Κρόνου. Ωστόσο η επιφάνειά του είναι εξαιρετικά φωτεινή και περίπλοκη: παλιές, γεμάτες κρατήρες περιοχές συνυπάρχουν με πολύ νεότερες και ομαλότερες πεδιάδες, που πιθανόν σχηματίστηκαν από κρυοηφαιστειότητα ένα είδος ηφαιστειακής δραστηριότητας που συμβαίνει σε παγωμένους κόσμους.«Ο Άριελ είναι πραγματικά μοναδικός όσον αφορά τους παγωμένους δορυφόρους», Άλεξ Πάτχοφ ανώτερος επιστήμονας στο Ινστιτούτο Πλανητικής Επιστήμης της Αριζόνα, εκ των επικεφαλής της ερευνητικής ομάδας.Η ομάδα με επικεφαλής τον Κάλεμπ Στρόμ του Πανεπιστημίου της Βόρειας Ντακότα προσπάθησε να ανασυνθέσει τη δομή του εσωτερικού του Άριελ και την εκκεντρότητα της τροχιάς του — δηλαδή πόσο αποκλίνει από έναν τέλειο κύκλο — για να εξηγήσει τα δραματικά χαρακτηριστικά που βλέπουμε στην επιφάνειά του.Με τη βοήθεια μοντέλων οι ερευνητές υπολόγισαν πώς η βαρύτητα του Ουρανού θα μπορούσε να έχει διαταράξει τον Άριελ με το πέρασμα του χρόνου παραμορφώνοντας και ραγίζοντας τον παγωμένο φλοιό του. Το αποτέλεσμα έδειξε ότι η τροχιά του Άριελ ήταν κάποτε περίπου 40 φορές πιο εκκεντρική από τη σημερινή. Η ένταση των ρωγμών και των κορυφογραμμών του υποδηλώνει ότι ο φλοιός του πρέπει να είχε λυγίσει πάνω από ένα υγρό στρώμα δηλαδή έναν υπόγειο ωκεανό.«Όποιο κι αν είναι το σενάριο η ύπαρξη ωκεανού είναι αναγκαία για να εξηγηθούν οι ρωγμές που βλέπουμε στην επιφάνεια του Άριελ», δήλωσε ο Πάτχοφ. Η μελέτη ακολουθεί παρόμοια έρευνα του 2024 που έδειξε ενδείξεις υπόγειου ωκεανού και στον δορυφόρο Μιράντα. Μαζί τα δύο ευρήματα υποδηλώνουν ότι το σύστημα του Ουρανού ίσως φιλοξενούσε περισσότερους από έναν «ωκεάνιους κόσμους».Οι υπόγειοι ωκεανοί αποτελούν κεντρικό αντικείμενο της πλανητικής επιστήμης, επειδή θα μπορούσαν να προσφέρουν τις συνθήκες για την ύπαρξη ζωής: το νερό παρέχει τη χημεία που απαιτείται για τη βιολογία, ενώ η παλιρροϊκή θέρμανση ή η ραδιενεργή αποσύνθεση μπορούν να παρέχουν την ενέργεια που χρειάζεται για να διατηρηθεί. Έχει υποδειχθεί η ύπαρξη υπόγειων ωκεανών σε ορισμένους δορυφόρους του Δία και του Κρόνου και ετοιμάζονται αποστολές εξερεύνησης τους.Αν και οι επιστήμονες δεν γνωρίζουν ακόμη πότε σχηματίστηκε ο ωκεανός του Άριελ ή αν υπάρχει ακόμη η έρευνα προσφέρει πολύτιμη εικόνα για το πώς εξελίσσονται αυτοί οι ωκεανοί στα εξώτερα μέρη του Ηλιακού Συστήματος.Η μελέτη ενισχύει επίσης τις εκκλήσεις για μια αποστολή αποκλειστικά αφιερωμένη στον Ουρανό. Η προτεινόμενη αποστολή Uranus Orbiter and Probe, που έχει χαρακτηριστεί ως ύψιστης προτεραιότητας από τη NASA θα μπορούσε να μελετήσει τον πλανήτη τους δακτυλίους και τους δορυφόρους του σε βάθος όπως η αποστολή Cassini άλλαξε ριζικά τη γνώση μας για τον Κρόνο.Μέχρι σήμερα διαστημόπλοια έχουν φωτογραφήσει μόνο τα νότια ημισφαίρια του Άριελ και της Μιράντα. Τα νέα μοντέλα μπορεί να βοηθήσουν να προβλεφθεί τι θα αποκαλύψει μια μελλοντική αποστολή στα βόρεια πιθανώς νέες ρωγμές, κορυφογραμμές και ίχνη γεωλογικής αναδιαμόρφωσης.«Τελικά, πρέπει να επιστρέψουμε στο σύστημα του Ουρανού και να δούμε με τα ίδια μας τα μάτια», δήλωσε ο Τομ Νόρντχαϊμ του Εργαστηρίου Εφαρμοσμένης Φυσικής του Πανεπιστημίου Johns Hopkins.Να σημειωθεί ότι ο δορυφόρος Άριελ πήρε το όνομα του από ένα χαρακτήρα του έργου «Η Τρικυμία» του Σαίξπηρ και όλοι οι δορυφόροι του Ουρανού σε αντίθεση με το υπόλοιπο ηλιακό σύστημα που οι δορυφόροι έχουν ονόματα της ελληνικής και ορισμένοι της ρωμαϊκής μυθολογίας έχουν πάρει ονόματα από χαρακτήρες σε έργα του Σαίξπηρ και του Βρετανού ποιητή του 18ου αιώνα Αλεξάντερ Πόουπ. Ο εικονιζόμενος Άριελ ίσως ήταν ωκεάνιος κόσμος. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2015138/okeanioi-kosmoi-kai-oi-doryforoi-toy-oyranoy/

Ερευνητές «ανασταίνουν» μικρόβια που ήταν κατεψυγμένα 40 χιλιάδες χρόνια μέσα στη Γη. Βρίσκονταν σε βάθος 100 μέτρων στο μόνιμα παγωμένο υπέδαφος της Αρκτικης. Γεωλόγοι και βιολόγοι στο Πανεπιστήμιο του Κολοράντο- Μπούλντερ ανακοίνωσαν ότι έχουν αρχίσει να «ανασταίνουν» αρχαίους μικροοργανισμούς που είχαν παγιδευτεί στον αρκτικό πάγο για έως και 40,000 χρόνια. Σύμφωνα με την Ιατρική Σχολή του Χάρβαρντ βακτήρια σε «ύπνωση» μπορούν να επιβιώσουν χωρίς θρεπτικά συστατικά, θερμότητα ή φως για αιώνες.«Αυτά δεν είναι σε καμία περίπτωση νεκρά δείγματα. Είναι απολύτως ικανά να φιλοξενήσουν ενεργή ζωή που μπορεί να διασπά οργανική ύλη και να την απελευθερώνει ως διοξείδιο του άνθρακα» δήλωσε ο Τριστάν Κάρο μέλος της ερευνητικής ομάδας.Η επιστημονική ομάδα από διάφορες περιοχές των ΗΠΑ εξόρυξε τα μικρόβια από το μόνιμα παγωμένο υπέδαφος της Αλάσκας (permafrost)— ένα μείγμα εδάφους, πάγου και βράχων — σε βάθος περίπου 100 μέτρων κάτω από την επιφάνεια. Τα δείγματα προήλθαν από τις σήραγγες του Permafrost Tunnel κοντά στο Φέρμπανκς, εγκατάσταση που είχε διανοιχθεί τη δεκαετία του 1960 από το Σώμα Μηχανικών Στρατού των ΗΠΑ και που περιέχει ακόμη και οστά μαμούθ από την Εποχή των Παγετώνων.Στη συνέχεια, οι ερευνητές προσπάθησαν να «ξυπνήσουν» τα μικρόβια, εκθέτοντάς τα σε νερό και θερμοκρασίες 4–12 βαθμών Κελσίου που είναι ιδιαίτερα υψηλές για την περιοχή. Μετά από έξι μήνες παρατήρησης τα αποτελέσματα ήταν εντυπωσιακά: ενώ αρχικά οι αποικίες μεγάλωναν αργά ορισμένες άρχισαν να παράγουν βιοφίλμ, μια συσσωρευμένη βιομάζα βακτηρίων και εξωκυτταρικού υλικού που είναι σφιχτά προσκολλημένο σε μια επιφάνεια και δεν μπορεί να αφαιρεθεί εύκολα. Πρόκειται για μία κολλώδη ουσία που προστατεύει μικρόβια και ιούς και μπορεί να διευκολύνει την εξάπλωσή τους. Αυτό σημαίνει ότι τα μικρόβια μπορεί να χρειάζονται μήνες για να γίνουν ενεργά μετά από μία θερμή περίοδο.«Θέλαμε να προσομοιώσουμε τι συμβαίνει σε ένα καλοκαίρι στην Αλάσκα κάτω από μελλοντικές κλιματικές συνθήκες όπου αυτές οι θερμοκρασίες θα φτάνουν βαθύτερα στο permafrost» εξήγησε ο Κάρο.Το εγχείρημα αυτό έρχεται τη στιγμή που οι αρκτικοί πάγοι λιώνουν με πρωτοφανείς ρυθμούς λόγω της κλιματικής αλλαγής. Η Αρκτική που εκτείνεται σε 14 εκατ. τετραγωνικά χιλιόμετρα έχει θερμανθεί τέσσερις φορές γρηγορότερα από τον υπόλοιπο πλανήτη από το 1979 σύμφωνα με Φινλανδούς ερευνητές. Ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Διαστήματος εκτιμά ότι μέχρι το 2100 θα μπορούσαν να χαθούν έως και τα δύο τρίτα του επιφανειακού permafrost. Οι κίνδυνοι Η τήξη του permafrost απελευθερώνει αέρια του θερμοκηπίου όπως διοξείδιο του άνθρακα και μεθάνιο, εντείνοντας το πρόβλημα. Ερευνητές του MIT υπολογίζουν ότι περιέχει έως και 1,500 δισ. τόνους άνθρακα σχεδόν διπλάσια ποσότητα από εκείνη που υπάρχει σήμερα στην ατμόσφαιρα.Ωστόσο, δεν είναι μόνο αυτός ο κίνδυνος. Επιστήμονες προειδοποιούν εδώ και χρόνια ότι το permafrost κρύβει άγνωστα βακτήρια και ιούς με πιθανές συνέπειες για την ανθρώπινη υγεία. «Δεν ξέρουμε πραγματικά τι είναι θαμμένο εκεί» είχε δηλώσει το 2016 η μικροβιολόγος Μπιργκίτα Εβενγκαρντ Evengård από το Πανεπιστήμιο Ουμέα στην Σουηδία. «Αυτό είναι το Κουτί της Πανδώρας».Ορισμένα από αυτά τα μικρόβια μπορεί να είναι ήδη ανθεκτικά στα αντιβιοτικά μας. Άλλα ίσως ανήκουν σε εντελώς νέες κατηγορίες, καθώς έχουν προσαρμοστεί σε εξαιρετικά σκληρές συνθήκες. Παρ’ όλα αυτά η μελέτη τους δίνει πολύτιμες πληροφορίες για πιθανούς κινδύνους αλλά και για την ανάπτυξη νέων φαρμάκων. Ένα βακτήριο που βρέθηκε στο αρκτικό έδαφος, για παράδειγμα, θα μπορούσε να βοηθήσει στον καθαρισμό πετρελαιοκηλίδων.Επιστήμονες έχουν ήδη αναστήσει «ιούς-ζόμπι» από το permafrost χωρίς μέχρι στιγμής να υπάρχει σοβαρός λόγος πανικού. Οι περισσότεροι από αυτούς μολύνουν μόνο αμοιβάδες και είναι πολύ εύθραυστοι για να επιβιώσουν στις σημερινές συνθήκες. Ωστόσο όπως τόνισε η Άντρεα Χίντγουντ επικεφαλής επιστήμονας του Περιβαλλοντικού Προγράμματος του ΟΗΕ: «Υπάρχουν λόγοι ανησυχίας».Ο Κάρο ξεκαθάρισε ότι τα συγκεκριμένα μικρόβια πιθανότατα δεν μπορούν να μολύνουν ανθρώπους αλλά η ομάδα τα διατήρησε σε σφραγισμένους θαλάμους για λόγους ασφάλειας. Ένας από τους ερευνητές επιχειρεί να αποσπάσει μικρόβια από το μόνιμα παγωμένο υπέδαφος. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2014665/ereynites-anastainoyn-mikrovia-poy-itan-katepsygmena-40-chiliades-chronia-mesa-sti-gi/

Εταιρεία Πυραύλων και Διαστήματος Energia Το σύστημα συνάντησης και πρόσδεσης του Soyuz MS-28 πέρασε με επιτυχία τις δοκιμές. Αυτό είναι σημαντικό επειδή ο εξοπλισμός του συστήματος Kurs NA θα βοηθήσει το διαστημόπλοιο να προσδεθεί αυτόματα στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό. Τον Νοέμβριο, το επανδρωμένο Soyuz MS-28 θα παραδώσει το πλήρωμα της Αποστολής 74 στον σταθμό. Όλα τα ραδιοσυστήματα του διαστημικού σκάφους δοκιμάζονται σε έναν ανηχοϊκό θάλαμο. Μια ειδική επίστρωση κράματος φερρίτη στα τοιχώματα διασκορπίζει το σήμα, εξαλείφοντας τις παρεμβολές. Οι συνάδελφοί μας μπορούν στη συνέχεια να ρυθμίσουν με ακρίβεια τον εξοπλισμό. Παρεμπιπτόντως, και άλλα συστήματα Soyuz δοκιμάζονται επίσης στον ανηχοϊκό θάλαμο: ▪️ Φωνητική επικοινωνία μεταξύ του πληρώματος και του Κέντρου Ελέγχου Αποστολής και του σταθμού· ▪️ Τηλεόραση (εικόνες από κάμερες εντός και εκτός του διαστημικού σκάφους)· ▪️ Συστήματα που λαμβάνουν εντολές από το Κέντρο Ελέγχου Αποστολής και μεταδίδουν όλα τα δεδομένα (τηλεμετρία διαστημικού σκάφους) στη Γη. Γνωρίζατε ότι ο ανηχοϊκός θάλαμος στο Μπαϊκονούρ κατασκευάστηκε για τη δοκιμή του πυραύλου Energia; Αυτό εξηγεί το τεράστιο μέγεθος του θαλάμου. https://vk.com/rsc_energia?w=wall-167742670_23411

Το James Webb εντόπισε βιοϋπογραφή της ζωής σε έναν καφέ νάνο. Εντοπίστηκε αέριο που συνδέεται με ζωντανούς οργανισμούς. Αστρονόμοι χρησιμοποιώντας το διαστημικό τηλεσκόπιο James Webb ανίχνευσαν φωσφίνη στην ατμόσφαιρα του Wolf 1130C ενός φτωχού σε μέταλλα καφέ νάνου στο τριπλό σύστημα Wolf 1130ABC. Η φωσφίνη αποτελεί βιουπογραφή της ζωής, ένα αέριο που η παραγωγή του συνδέεται με παρουσία ζωντανών οργανισμών.Το σύστημα αυτό αποτελείται από τον ερυθρό νάνο Wolf 1130A, τον κοντινό λευκό νάνο Wolf 1130B και τον μακρινό καφέ νάνο Wolf 1130C. Βρίσκεται περίπου 54 έτη φωτός μακριά, στον αστερισμό του Κύκνου, και είναι γνωστό και με τις ονομασίες LHS 482, Gliese 781 και Ross 1069b. Ο καφέ νάνος Wolf 1130C, που ανακαλύφθηκε το 2013, κινείται σε ευρεία τροχιά γύρω από το ζεύγος Wolf 1130A–1130B.«Το πρόγραμμα μας, Arcana of the Ancients, επικεντρώνεται σε παλιούς, φτωχούς σε μέταλλα καφέ νάνους για να δοκιμάσουμε την κατανόηση μας στην ατμοσφαιρική χημεία. Ένα από τα πρώτα μας ερωτήματα ήταν η φωσφίνη» εξήγησε ο καθηγητής Άνταμ Μπουργκάσερ από το Πανεπιστήμιο Καλιφόρνιας Σαν Ντιέγκο.Στους πλούσιους σε υδρογόνο γίγαντες πλανήτες όπως ο Δίας και ο Κρόνος η φωσφίνη σχηματίζεται φυσικά. Οι επιστήμονες περίμεναν λοιπόν ότι θα υπάρχει και σε ατμόσφαιρες εξωπλανητών και καφέ νάνων. Ωστόσο μέχρι τώρα η ανίχνευση της ήταν σπάνια γεγονός που έθετε ερωτήματα γύρω από τη χημεία του φωσφόρου.Ο Wolf 1130C ξεχωρίζει επειδή σε αντίθεση με άλλους καφέ νάνους παρουσίασε σαφή φασματική υπογραφή φωσφίνης στα δεδομένα υπερύθρου του Webb. Για να ποσοτικοποιηθεί η αφθονία του αερίου η Δρ. Έιλιν Γκονζάλες από το Πανεπιστήμιο Πολιτείας Σαν Φρανσίσκο χρησιμοποίησε τη μέθοδο atmospheric retrievals η οποία όπως είπε μοιάζει με «αντίστροφη μηχανική μιας συνταγής όταν ο μάγειρας δεν την αποκαλύπτει».Μία πιθανή εξήγηση είναι ότι σε κανονικές συνθήκες ο φώσφορος δεσμεύεται σε μόρια όπως το τριοξείδιο του φωσφόρου. Στην ατμόσφαιρα του Wolf 1130C που είναι φτωχή σε μέταλλα και επομένως σε οξυγόνο ο φώσφορος δεν «παγιδεύεται» εκεί και μπορεί να σχηματίσει φωσφίνη από το άφθονο υδρογόνο.Μια άλλη πιθανότητα είναι ότι ο φώσφορος δημιουργήθηκε τοπικά στο σύστημα από τον λευκό νάνο Wolf 1130B. Οι λευκοί νάνοι μπορούν όταν συγκεντρώνουν υλικό στην επιφάνειά τους να πυροδοτούν εκρηκτικές αντιδράσεις που παρατηρούμε ως «νέες». Παρότι δεν έχουν καταγραφεί τέτοια γεγονότα πρόσφατα στο συγκεκριμένο σύστημα παλαιότερες εκρήξεις θα μπορούσαν να έχουν αφήσει πίσω τους «μόλυνση» φωσφόρου.Η κατανόηση του γιατί ο Wolf 1130C παρουσιάζει φωσφίνη ενώ άλλοι καφέ νάνοι όχι ίσως οδηγήσει σε νέες γνώσεις για τη χημεία του φωσφόρου στο γαλαξία μας και στις ατμόσφαιρες πλανητών.«Η μελέτη της φωσφίνης σε ατμόσφαιρες καφέ νάνων όπου δεν αναμένουμε ζωή είναι κρίσιμη, αν θέλουμε να τη χρησιμοποιήσουμε ως βιοδείκτη στην αναζήτηση ζωής σε γήινους κόσμους πέρα από το ηλιακό μας σύστημα» τόνισε ο καθηγητής Μπουργκάσερ. Η μελέτη δημοσιεύτηκε σήμερα στην επιθεώρηση «Science». https://www.naftemporiki.gr/techscience/2014642/to-james-webb-entopise-vioypografi-tis-zois-se-enan-kafe-nano/

Ο μονόδρομος του Homo stellaris. Η συνεχής και ανελέητη ανθρώπινη επιδρομή στο περιβάλλον θα οδηγήσει μοιραία και στην εξαφάνιση του ανθρώπινου είδους. Εκτός αν προλάβουμε να εποικίσουμε το Διάστημα αλλάζοντας και εμάς τους ίδιους.Η εξέλιξη της ζωής στον πλανήτη μας από την εμφάνιση των πρώτων απλών πολυκύτταρων οργανισμών, πριν από περίπου 1,5 δισεκατομμύρια χρόνια, έως σήμερα έχει περάσει από φάσεις έντονης βιογένεσης αλλά και μαζικών εξαφανίσεων χλωρίδας και πανίδας. Πέντε μαζικές εξαφανίσεις στα τελευταία 500 εκατομμύρια χρόνια εξάλειψαν μεγάλο μέρος της ζωής, με τους τριλοβίτες, τα αμμωνοειδή και τους δεινοσαύρους να είναι κάποια από τα πιο γνωστά είδη που, ενώ κυριάρχησαν για εκατοντάδες εκατομμύρια χρόνια, σήμερα τα γνωρίζουμε μόνο από τα απολιθώματά τους.Αυτές οι μαζικές εξαφανίσεις προκλήθηκαν από ακραία φυσικά φαινόμενα, ηφαιστειακές εκρήξεις, μεταβολές στη χημεία της ατμόσφαιρας και των ωκεανών, πτώσεις μετεωριτών, αλλά και από την ίδια την εσωτερική ευαλωτότητα των οικοσυστημάτων, όπως παραδείγματος χάριν είναι η περίπτωση ορισμένων ομάδων δεινοσαύρων που φαίνεται να είχαν ήδη μειωμένη γενετική ποικιλότητα πριν από την πτώση του αστεροειδούς πριν από 66 εκατομμύρια χρόνια, που ήταν και η τελική αιτία εξαφάνισής τους. Ανθρωπογενείς εξαφανίσεις ειδών Σήμερα, διανύουμε την 6η μαζική εξαφάνιση με υπαίτιο όχι κάποιο σπάνιο φυσικό φαινόμενο, αλλά τον Homo sapiens. Από την επιτυχημένη έξοδό μας από την Αφρική πριν από περίπου 60 χιλιάδες χρόνια, η επίδρασή μας στον πλανήτη συνεχίζει να είναι καταλυτική: ανεξέλεγκτο κυνήγι που αφάνισε τη μεγα-πανίδα, γεωργική εξάπλωση, αποψίλωση δασών, ρύπανση, υπερεκμετάλλευση πόρων. Η απώλεια βιοποικιλότητας που έχουμε προκαλέσει έχει επιταχυνθεί με την πρόσφατη κλιματική αλλαγή. Η κρίση αυτή δεν αφορά μόνο τα οικοσυστήματα γύρω μας· αντανακλάται και στο ανθρώπινο γένος.Τα συγγενικά μας είδη, των Homo neanderthalensis και Denisovans, έχοντας – σύμφωνα με πρόσφατες μελέτες – περιορισμένη γενετική ποικιλότητα, ήταν ευάλωτα σε περιβαλλοντικές διαταραχές, πράγμα που μαζί με τον ανταγωνισμό με τον Homo sapiens συνέβαλε στην εξαφάνισή τους. Ο Homo sapiens, παρ’ όλο που και αυτού η γενετική δεξαμενή παραμένει περιορισμένη (προϊόν ενός μικρού αρχικού πληθυσμού που εξήλθε από την Αφρική), συνεχίζει να εξελίσσεται και να προσαρμόζεται, με κάποια χαρακτηριστικά παραδείγματα την ανάπτυξη αντοχής των ενηλίκων στη λακτόζη και την πρόσφατη αύξηση της έλλειψης φρονιμιτών.Ωστόσο, αυτός ο ρυθμός προσαρμογής είναι πολύ αργός σε σχέση με τις καταιγιστικές περιβαλλοντικές ανατροπές που προκαλεί η κλιματική αλλαγή. Αντίστοιχα και η πολιτισμική εξέλιξη, μια εξαιρετικά γρήγορη – σε σχέση με την γενετική – διαδικασία προσαρμογής σε μεταβαλλόμενες περιβαλλοντικές συνθήκες (με ιστορικά παραδείγματα τη χρήση φωτιάς, την ανάπτυξη της γεωργίας, την αστικοποίηση, την ανάπτυξη επιστήμης και τεχνολογίας), έχει χρονικές υστερήσεις που εξαρτώνται από πολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές δυναμικές που δεν προβλέπονται εύκολα.Επομένως, ούτε η βιολογική ούτε η πολιτισμική διαδικασία προσαρμογής εξελίσσονται με ικανούς ρυθμούς σε σχέση με τις αλλαγές που επιφέρει η κλιματική αλλαγή. Και καθώς οι φυσικοί πόροι της Γης καταναλώνονται και το περιβάλλον υποβαθμίζεται με ανησυχητική ταχύτητα, αναζητούνται εναλλακτικές προοπτικές για τη μελλοντική επιβίωση του είδους μας. Διαστημική αποίκηση Μια πιθανή – ίσως αναγκαία – διέξοδος είναι η διαστημική αποίκηση, όσο φουτουριστική κι αν ακούγεται. Ο σημερινός τεχνολογικός ανταγωνισμός μεταξύ των μεγάλων διαστημικών δυνάμεων, κυρίως των ΗΠΑ και της Κίνας, που στοχεύει κυρίως στην οικονομική εκμετάλλευση διαστημικών πόρων – κατά παράβαση και των επιταγών του διεθνούς διαστημικού δικαίου –, θα μπορούσε τουλάχιστον να αξιοποιηθεί ως εφαλτήριο για την επέκταση της ανθρωπότητας στο ηλιακό μας σύστημα. Η αποίκηση της Σελήνης, του Αρη ή των δορυφόρων του Δία και του Κρόνου θα μπορούσε να αποτελέσει καταφύγιο διαφυγής από ένα οικοσύστημα που καταρρέει, αλλά πιθανώς και τον καταλύτη για μια νέα φάση στην ανθρώπινη εξέλιξη.Οι προκλήσεις της διαπλανητικής αποίκησης όμως είναι τεράστιες: κοσμική ακτινοβολία, χαμηλή ή μηδενική βαρύτητα, έλλειψη οξυγόνου, ακραίες θερμοκρασίες, απουσία βιώσιμων οικοσυστημάτων αλλά και πολιτισμική απομόνωση είναι παράγοντες που απαιτούν ρηξικέλευθα αντίμετρα. Η μακρόχρονη επιβίωση του ανθρώπου με τη σημερινή του μορφή σε τέτοια ακραία περιβάλλοντα είναι αμφίβολη.Η αξιοποίηση όμως της συνθετικής βιολογίας και βιοτεχνολογίας θα μπορούσε να οδηγήσει στον μετασχηματισμό του Homo sapiens σε ένα υβριδικό βιο-τεχνολογικό ον ικανό να προσαρμόζεται σε ακραία περιβάλλοντα. Η επέκταση της νόησης με τη χρήση τεχνητής νοημοσύνης, η βελτίωση σωματικών λειτουργιών μέσω νανοτεχνολογίας και η μερική απεξάρτηση από τη γήινη διατροφική αλυσίδα, μέσω αξιοποίησης – μεταξύ άλλων – τεχνητής φωτοσύνθεσης, θα μπορούσαν πιθανώς να σηματοδοτήσουν τη μετάβαση σε μια νέα εξελικτική φάση. Επιπλέον, η γονιδιακή επεξεργασία με χρήση βιβλιοθηκών DNA θα μπορούσε να διατηρήσει τη γενετική ποικιλότητα, ακόμη και σε αρχικά μικρές διαστημικές αποικίες.Είναι σαφές ότι η διαστημική αποίκηση είναι ένα πολυεπίπεδο τεχνολογικό, βιολογικό, κοινωνικό και ηθικό εγχείρημα με τεράστιες δυσκολίες, αλλά πιθανότατα να αποτελεί μονόδρομο για την επιβίωση του Homo sapiens.Ωστόσο, θεμελιώδης προϋπόθεση για να αξιοποιήσουμε ή τουλάχιστον να διερευνήσουμε αυτές τις δυνατότητες είναι η διατήρηση του πολιτισμού μας, τουλάχιστον για τον απαραίτητο χρόνο για την ανάπτυξη των σχετικών τεχνολογιών.Δυστυχώς, το ίδιο το κοινωνικο-οικονομικό μας σύστημα αποτελεί τροχοπέδη στην επιβιωσιμότητα του ανθρώπου. Το παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα, στηριγμένο στην υπερκατανάλωση, στις κοινωνικές ανισότητες, στην ανεξέλεγκτη κερδοφορία μιας μικρής ελίτ, στις συγκρούσεις μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων – που θα μπορούσαν να γίνουν και πυρηνικές – και στην κατασπατάληση των πόρων του πλανήτη, γεννά συνθήκες αυτοκαταστροφής και οικολογικής κατάρρευσης.Σήμερα βιώνουμε μια απίστευτη επιστροφή σε συνθήκες Μεσοπολέμου (η περίοδος μεταξύ των δύο Παγκοσμίων Πολέμων του 20ού αιώνα), με τις παγκόσμιες πολιτικές και οικονομικές ελίτ να καθοδηγούν τις εξελίξεις σε ατραπούς παγκόσμιας σύγκρουσης – χωρίς συναίσθηση ότι διακυβεύεται η ίδια η ύπαρξη της ανθρωπότητας. Το Παράδοξο του Fermi και μια πιθανή απάντηση Δίνουν άραγε οι σημερινές συνθήκες μια πιθανή εξήγηση του Παράδοξου του Fermi, που αφορά το ερώτημα «Πού είναι οι άλλοι;»; Δηλαδή, αφού το Σύμπαν είναι γεμάτο από γαλαξίες με δισεκατομμύρια αστρικών συστημάτων, γιατί δεν έχουμε συναντήσει κανέναν άλλον πολιτισμό; Μια πιθανή απάντηση είναι ότι κατά την εξέλιξη τεχνολογικών πολιτισμών, ο άκρατος ανταγωνισμός – οικονομικός, πολιτικός και στρατιωτικός μεταξύ τάξεων, κοινωνικών και εθνών – και η συνεπακόλουθη ανεξέλεγκτη χρήση πόρων και οι συγκρούσεις οδηγούν νομοτελειακά σε καταστροφή του περιβάλλοντος και εν τέλει στην καταστροφή των πολιτισμών πριν προλάβουν να γίνουν διαστρικοί.Αν αυτή η υπόθεση ισχύει, τότε η ανθρωπότητα μπορεί να βρίσκεται ακριβώς μπροστά σε αυτή την κρίσιμη καμπή. Αν συνεχίσουμε όπως σήμερα, το τέλος είναι προδιαγεγραμμένο. Αν όμως καταφέρουμε να αλλάξουμε ριζικά, χτίζοντας κοινωνίες αλληλεγγύης και συνεργασίας και μια οικονομία που θα δίνει προτεραιότητα στην κοινωνία και στη βιώσιμη ευημερία, τότε μια τέτοια ριζική – αλλά αναγκαία – μεταστροφή μπορεί να δώσει τον απαραίτητο χρόνο για την ανθρωπότητα να προλάβει τη μετάβαση σε μια νέα εξελικτική πλατφόρμα, αυτή του Homo stellaris – του «ανθρώπου των άστρων» –, πριν από την εξάντληση των πόρων της Γης και τη διαφαινόμενη μελλοντική κλιματική και περιβαλλοντική κατάρρευση.Οπως οι πρόγονοί μας εξελίχθηκαν από δενδρόβια πρωτεύοντα σε δίποδα όντα, μετάβαση που τους έδωσε τη δυνατότητα να επεκταθούν σε όλο τον πλανήτη, έτσι και ο μελλοντικός άνθρωπος – ένα βιοτεχνολογικά βελτιωμένο είδος, προσαρμοσμένο στις ακραίες συνθήκες του Διαστήματος, θα μπορέσει να συνεχίσει το ταξίδι του στο σύμπαν και, ποιος ξέρει, να συναντήσει και άλλους – λίγους – πολιτισμούς που πρόλαβαν τη μετάβαση πριν από την εξαφάνιση. Ο κύριος Μανώλης Πλειώνης είναι καθηγητής στο Τμήμα Φυσικής του ΑΠΘ, σύμβουλος Επιστήμης & Τεχνολογίας του Ιδρύματος Ευγενίδου και πρώην πρόεδρος Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών. https://physicsgg.me/2025/10/02/ο-μονόδρομος-του-homo-stellaris/

Ανακαλύφθηκε εκπληκτικός περιπλανώμενος εξωπλανήτης που μετακινείται μαζί με το κουκούλι του και μεγαλώνει με τρομακτικό ρυθμό (βίντεο) Ο πλανήτης είναι ήδη 5-10 φορές μεγαλύτερος από το Δία και συνεχίζει να μεγαλώνει. Ένα μοναδικό σε χαρακτηριστικά εξωπλανήτη εντόπισε ομάδα αστρονόμων. Πρόκειται για έναν πλανήτη που βρίσκεται σε φάση ανάπτυξης μετακινούμενος στο Σύμπαν μαζί με τον δίσκο ύλης στον οποίο γεννήθηκε και συνεχίζει να… ρουφάει ύλη για να αναπτυχθεί.Διάφορα κοσμικά φαινόμενα ή συνδυασμός κοσμικών φαινομένων που εξελίσσονται σε πλανητικά συστήματα απομακρύνουν σε ορισμένες περιπτώσεις κάποιον από τους πλανήτες ενός συστήματος από αυτό υποχρεώνοντας τον να ταξιδεύει μόνος του στο Σύμπαν. Ανάμεσα στους περίπου έξι χιλιάδες εξωπλανήτες που έχουν εντοπίσει οι αστρονόμοι μέχρι σήμερα στο γαλαξία μας υπάρχουν και ορισμένοι περιπλανώμενοι εξωπλανήτες ο αριθμός των οποίων όπως φαίνεται είναι αρκετά μεγάλος στο Σύμπαν.Η ερευνητική ομάδα εντόπισε με τη βοήθεια της επίγειας συστοιχίας τηλεσκοπίων Very Large Telescope του Ευρωπαϊκού Νότιου Αστεροσκοπείου τον πιο ξεχωριστό περιπλανώμενο εξωπλανήτη που γνωρίζουμε. Βρίσκεται σε απόσταση 620 ετών φωτός από τη Γη στον αστερισμό του Χαμαιλέοντα και οι αστρονόμοι τον ονόμασαν Cha 1107-7626.Αν και o Cha 1107-7626 είναι αυτή την στιγμή πέντε έως δέκα φορές μεγαλύτερος από τον Δία βρίσκεται ακόμα στη νηπιακή του φάση. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου της ύπαρξής τους, αυτά τα μοναχικά αντικείμενα μπορούν μερικές φορές να ξεκινήσουν εξαιρετικά ταχείες φάσεις ανάπτυξης γνωστές ως εκρήξεις προσαύξησης. Οι περισσότερες από αυτές συμβαίνουν στα πρώτα στάδια σχηματισμού ενός πλανήτη όταν είναι ακόμα καλυμμένος από σκόνη που τα τηλεσκόπια δεν μπορούν να διαπεράσουν. «Όταν μπορούμε να τους παρατηρήσουμε, είναι ήδη κοντά στο τελικό τους στάδιο. Η πραγματικά συναρπαστική πρώιμη εξέλιξη συμβαίνει όταν είναι βυθισμένοι σε ένα παχύ νέφος» αναφέρει ο Δρ. Αλεξάντερ Σόλτζ αστρονόμος του Πανεπιστημίου του Αγίου Ανδρέα στη Βρετανία, μέλος της ερευνητικής ομάδας που δημοσιεύει την ανακάλυψη στην επιθεώρηση «The Astrophysical Journal Letters».Μέσα σε διάστημα λίγων εβδομάδων ο ρυθμός προσαύξησης αυξήθηκε σχεδόν οκτώ φορές. Ο επικεφαλής της ερευνητικής ομάδας Δρ. Βίκτορ Άλμεντρος-Αμπάντ αστρονόμος στο Εθνικό Ινστιτούτο Αστροφυσικής της Ιταλίας λέει: «Αυτό είναι το ισχυρότερο επεισόδιο προσαύξησης που έχει καταγραφεί ποτέ σε αντικείμενο πλανητικής μάζας. Οι άνθρωποι ίσως σκέφτονται τους πλανήτες ως ήσυχους και σταθερούς κόσμους, αλλά με αυτή την ανακάλυψη βλέπουμε ότι τα αντικείμενα πλανητικής μάζας που πλανώνται ελεύθερα στο Διάστημα μπορεί να είναι συναρπαστικά μέρη». Καλλιτεχνική απεικόνιση του περιπλανώμενου εξπωλανήτη που συνεχίζει να μεγαλώνει μέσα στο δίσκο ύλης. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2014596/anakalyfthike-ekpliktikos-periplanomenos-exoplanitis-poy-metakineitai-mazi-me-to-koykoyli-toy-kai-megalonei-me-tromaktiko-rythmo-vinteo/

Italgas: «Παράδειγμα προς μίμηση» για την Ελλάδα η νέα πιλοτική μονάδα πράσινου υδρογόνου στη Σαρδηνία. Ρεαλιστικό σενάριο τα πράσινα αέρια. Πλούσιο υλικό για να προχωρήσουν ανάλογα σχέδια στην Ελλάδα δίνει η νέα πιλοτική μονάδα παραγωγής πράσινου υδρογόνου της Italgas που εγκαινιάστηκε εχθές στην Σαρδηνία με την Διοίκηση της εταιρείας να μην το αποκλείει στα σχέδια των επόμενων χρόνων.Η επένδυση συνολικού ύψους 15 εκατ. ευρώ με χρηματοδότηση 1,5 εκατ. ευρώ από το Ταμείο Ανθεκτικότητας και Ανάκαμψης πρεσβεύει και αντικατοπτρίζει την πρόθεση της Italgas να πρωταγωνιστήσει στα «πράσινα» αέρια, αναγνωρίζοντας την διαχρονική βαρύτητα που έχουν και διαδραματίζουν τα μόρια στην ισορροπία του ενεργειακού μίγματος σήμερα.Σήμερα, η τιμή του υδρογόνου κυμαίνεται στα υψηλά των 10 ευρώ/κιλό με την προσδοκία ωστόσο ότι δύναται να ακολουθήσει ανάλογη πορεία με την τεχνολογία των φωτοβολταϊκών που βρέθηκαν σε εξαιρετικά ανταγωνιστικές τιμές όσο προχωρούσε η ωρίμανση της αγοράς με οικονομίες κλίμακας.Η εν λόγω εγκατάσταση με την επωνυμία «Hyround» βασίζεται στην τεχνολογία «Power-to-gas», βρίσκεται στην πόλη Σέστου της Σαρδηνίας και συνδυάζει την παραγωγή πράσινης ενέργειας από φωτοβολταϊκό συνολικής ισχύος 1 MW με μονάδα ηλεκτρόλυσης ισχύος 0,5 MW.Το παραγόμενο υδρογόνο προορίζεται για πολλαπλές χρήσεις, τόσο σε καθαρή μορφή για την τροφοδοσία ενός στόλου λεωφορείων για τις τοπικές δημόσιες συγκοινωνίες, όσο και σε μείγμα με φυσικό αέριο για την διανομή στους καταναλωτές του Σέστου. Θα χρησιμοποιηθεί, επίσης, για την τροφοδοσία της παραγωγικής διαδικασίας τοπικής γαλακτοκομικής βιομηχανίας.Αναλυτικότερα, όπως τόνισε ο Διευθύνων Σύμβουλος της Italgas Πάολο Γκάλο κατά την τελετή εγκαινίων και παρουσίασης του έργου, η Σαρδηνία εμφανίζει σημαντικά συγκριτικά πλεονεκτήματα για να φιλοξενήσει την εν λόγω πρώτη πιλοτική μονάδα ηλεκτρόλυσης στην Ιταλία και μία εκ των βασικών εγκαταστάσεων στην Ευρώπη.Αρχικά, η Italgas έχει προχωρήσει ήδη στην πλήρη ψηφιοποίηση του έργου, πράγμα που συνιστά προαπαιτούμενο για την έγχυση υδρογόνου στο δίκτυο με το τελευταίο να είναι από τα πλέον σύγχρονα σε συνέχεια των εργασιών που έχουν προηγηθεί τα προηγούμενα χρόνια με την διοχέτευση βιομεθανίου σε αυτό. Έπειτα, η Σαρδηνία διαθέτει ισχυρό ηλιακό δυναμικό με αποτέλεσμα να πληρούνται σημαντικές προϋποθέσεις για την δημιουργία μιας τέτοιας πιλοτικής μονάδας.Σε πρώτη φάση, η ανάμειξη του υδρογόνου στο δίκτυο θα γίνεται σε ποσοστό 2% με το υπόλοιπο 98% να παραμένει φυσικό αέριο, όπως προβλέπει η ιταλική νομοθεσία. Ωστόσο, όπως σημειώθηκε, η Italgas πρόσφατα υπέγραψε ένα πρωτόκολλο με τις αρμόδιες αρχές προκειμένου να αυξήσει το ποσοστό του υδρογόνου στο δίκτυο στο 20% σε βάθος ενός έτους. Τα επίπεδα παραγωγής Η αρχική παραγωγή είναι περίπου 21 τόνοι υδρογόνου ετησίως, η οποία αναμένεται να αυξηθεί σε 70 τόνους ετησίως έως το 2028.Σύμφωνα με όσα αναφέρθηκαν κατά την παρουσίαση του έργου, το υδρογόνο, αρχικά σε αυτό το μικρό ποσοστό του 2%, όπως προαναφέρθηκε, θα φτάνει σε 300 νοικοκυριά της πόλης Σέστου έως ότου ολοκληρωθεί η διασύνδεση με το Κάλιαρι, ενισχύοντας περαιτέρω το εύρος των καταναλωτών που θα καταναλώνουν και υδρογόνο προς κάλυψη των ενεργειακών και άλλων αναγκών τους.Αξίζει να σημειωθεί, όπως υπογράμμισε ο Διευθύνων Σύμβουλος του Ομίλου ότι όλος ο εξοπλισμός είναι «made in Italy», γεγονός που αναδεικνύει ακόμη περισσότερο την στρατηγική σημασία του έργου για την εθνική οικονομία της χώρας αλλά και το συγκριτικό πλεονέκτημα της Italgas να μπορεί να ηγηθεί του κλάδου με όρους καινοτομίας και ανάπτυξης.Ανάλογη επισήμανση έκανε και ο Υπουργός Περιβάλλοντος και Ενεργειακής Ασφάλειας Gilberto Pichetto Fratin, προσθέτοντας ότι το εν λόγω έργο αποτυπώνει τον αναπτυξιακό και εξαγωγικό προσανατολισμό της ιταλικής οικονομίας με το «advantage» να εδράζεται στην ποιότητα και όχι στην τιμή. «Σήμερα η Italgas φέρνει την ενεργειακή μετάβαση έξω από τα βιβλία, για να τη μετατρέψει σε βιομηχανική και κοινωνική πραγματικότητα για τη Σαρδηνία και για την Ιταλία», σχολίασε, μεταξύ άλλων, ο ίδιος.Τέλος, η νέα πιλοτική μονάδα φιλοδοξείται να αποτελέσει «βιτρίνα», όπως χαρακτηριστικά αναφέρθηκε, για τις χρήσεις και εφαρμογές του πράσινου υδρογόνου. Αρχικά η μονάδα διαθέτει σταθμό ανεφοδιασμού προς εξυπηρέτηση του πρώτου στόλου οχημάτων υδρογόνου με τις επόμενες εφαρμογές, όπως αναφέρθηκε, να αφορούν την απανθρακοποίηση της βιομηχανίας, την αξιοποίησή του στο δίκτυο σε αντικατάσταση του φυσικού αερίου. «Μέχρι χθες φέρναμε το φυσικό αέριο στα σπίτια των Ιταλών, τώρα θα φέρουμε τα πράσινα μόρια» τόνισε χαρακτηριστικά ο Διευθύνων Σύμβουλος της Italgas Πάολο Γκάλο. https://www.naftemporiki.gr/green/energy/2014528/italgas-paradeigma-pros-mimisi-gia-tin-ellada-i-nea-pilotiki-monada-prasinoy-ydrogonoy-sti-sardinia/

Διεθνής Διαστημικός Σταθμός: Εκτόξευση της NASA και της Ανθρωπότητας στο Βαθύ Διάστημα. Η περιέργεια και η επιθυμία για εξερεύνηση είναι χαρακτηριστικά βαθιά ριζωμένα στην ανθρώπινη φύση. Η εξερεύνηση του διαστήματος δεν αποτελεί εξαίρεση. Αντικατοπτρίζει την διαχρονική ορμή της ανθρωπότητας να αναζητά νέους ορίζοντες, να αμφισβητεί τα όριά μας και να κατανοεί το σύμπαν μας.Οι εξελίξεις του σύγχρονου πολιτισμού —από την ηλεκτρική ενέργεια που τροφοδοτεί τα σπίτια μας μέχρι τις βασικές υγιεινές ανακαλύψεις που διασφαλίζουν την υγεία μας— συνέβησαν χάρη στην αφοσίωση της ανθρωπότητας στην επέκταση των γνώσεών μας και στον μετασχηματισμό του κόσμου μας. Ομοίως, προτού μπορέσουμε να ταξιδέψουμε στο βαθύ διάστημα, πρέπει να επεκτείνουμε τις γνώσεις μας για να κατανοήσουμε τη ζωή πέρα από τη Γη. Ο Διεθνής Διαστημικός Σταθμός παρέχει την πλατφόρμα για την ενίσχυση των δεξιοτήτων, της τεχνολογίας και της κατανόησης που έχουν οδηγήσει την ανθρωπότητα μπροστά, οδηγώντας μας πίσω στη Σελήνη, τον Άρη και πέρα από αυτήν.Τον Νοέμβριο του 2025, η NASA και οι διεθνείς συνεργάτες της θα ξεπεράσουν τα 25 χρόνια συνεχούς ανθρώπινης παρουσίας στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό. Καθώς η NASA προετοιμάζεται για τις αποστολές Artemis στη Σελήνη και στρέφει το βλέμμα της στον Άρη, ο διαστημικός σταθμός συνεχίζει να επιτρέπει πρωτοποριακή έρευνα που δεν είναι δυνατή στη Γη, κάνοντας σημαντικά βήματα στο ταξίδι μας πιο βαθιά στα τελικά σύνορα. Βήμα 1: Κατακτώντας ένα Νέο Περιβάλλον Το διάστημα παρουσιάζει ένα εντελώς νέο φυσικό περιβάλλον με ένα μοναδικό σύνολο προκλήσεων. Χωρίς τη βαρύτητα της Γης, οι ερευνητές έπρεπε πρώτα να κατακτήσουν τεχνικές για βασικές εργασίες όπως η κατανάλωση νερού, ο ύπνος, η άσκηση και ο χειρισμός διαφόρων υλικών. Η βασική έρευνα στις πρώτες ημέρες του διαστημικού σταθμού μας βοήθησε να αντιμετωπίσουμε αυτές τις βασικές προκλήσεις και να προχωρήσουμε σε πιο προηγμένη φυσική , κατασκευάζοντας πολλαπλές ερευνητικές εγκαταστάσεις στο διάστημα, αναπτύσσοντας συστήματα υποστήριξης ζωής, ακόμη και βελτιώνοντας τα καταναλωτικά προϊόντα για τη ζωή στη Γη.Το ανθρώπινο σώμα αντιμετωπίζει προκλήσεις στο διάστημα, όπως η προσαρμογή σε διαφορετικά βαρυτικά πεδία και η μακροχρόνια διαβίωση σε κλειστό περιβάλλον. Για παράδειγμα, οι μεταβολές των υγρών στο σώμα λόγω της μικροβαρύτητας μπορούν να προκαλέσουν αλλαγές στα μάτια, τον εγκέφαλο, τα οστά, τους μύες και το καρδιαγγειακό σύστημα. Η ικανότητα όρασης, αναπνοής και βέλτιστης λειτουργίας είναι κρίσιμη για τη ζωή και την εργασία στο διάστημα. Η έρευνα στον διαστημικό σταθμό παράγει λύσεις σε αυτές τις προκλήσεις και εξοπλίζει τους ανθρώπους για εξερεύνηση του βαθέος διαστήματος μέσω έρευνας όπως η προσομοίωση προσεληνώσεων για να διευκρινιστεί πώς οι βαρυτικές μεταβάσεις επηρεάζουν τις ικανότητες πλοήγησης και τη λήψη αποφάσεων. Βήμα 2: Δημιουργία Αυτάρκειας στο Χώρο Καθώς οι αποστολές απομακρύνονται από τη Γη, οι αξιόπιστες τεχνολογίες και τα αυτοσυντηρούμενα οικοσυστήματα καθίστανται απαραίτητα. Ο διαστημικός σταθμός παρέχει ένα πεδίο δοκιμών για τη βελτίωση αυτών των συστημάτων πριν οι άνθρωποι ταξιδέψουν σε μακρινούς προορισμούς.Η τροφή, το νερό και ο αέρας συγκαταλέγονται στις βασικές ανάγκες για την ανθρώπινη επιβίωση. Χάρη στις δοκιμές στον διαστημικό σταθμό, έχουμε αναπτύξει συστήματα υποστήριξης ζωής τελευταίας τεχνολογίας που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν σε μελλοντικούς εμπορικούς διαστημικούς σταθμούς και στις αποστολές Artemis. Ο διαστημικός σταθμός έχει επίσης επιτρέψει τη δοκιμή εξελισσόμενων τεχνολογιών για την ανακύκλωση αέρα, νερού και αποβλήτων. Στο αμερικανικό τμήμα του διαστημικού σταθμού, η NASA πέτυχε ανάκτηση νερού 98% , το ιδανικό επίπεδο που απαιτείται για αποστολές πέρα από τη χαμηλή τροχιά της Γης.Οι αποστολές στο βαθύ διάστημα θα μπορούσαν να διαρκέσουν αρκετά χρόνια και οι αστροναύτες θα χρειάζονται αρκετή τροφή για να συντηρηθούν καθ' όλη τη διάρκεια. Τα συσκευασμένα τρόφιμα μπορούν να υποβαθμιστούν και να χάσουν θρεπτικά συστατικά και βιταμίνες με την πάροδο του χρόνου, και η έλλειψη βιταμινών μπορεί να προκαλέσει προβλήματα υγείας. Η καλλιέργεια και η παραγωγή φρέσκων τροφίμων και θρεπτικών συστατικών θα είναι ζωτικής σημασίας κατά τη διάρκεια αυτών των αποστολών. Πάνω από 50 είδη φυτών έχουν καλλιεργηθεί στον διαστημικό σταθμό, συμπεριλαμβανομένης μιας ποικιλίας λαχανικών, φυλλωδών χόρτων, δημητριακών και οσπρίων. Οι επιστήμονες δοκιμάζουν διαφορετικά συστήματα για κλιμακωτή ανάπτυξη καλλιεργειών, συμπεριλαμβανομένων αεροπονικών και υδροπονικών συστημάτων. Διεξάγεται επίσης έρευνα για την παραγωγή ζωτικών θρεπτικών συστατικών σε τροχιά χρησιμοποιώντας μικρόβια.Οι ερευνητές έχουν επίσης προωθήσει την τρισδιάστατη εκτύπωση στο διάστημα , επιτρέποντας στους αστροναύτες να κατασκευάζουν εργαλεία και εξαρτήματα κατ' απαίτηση. Αυτή η δυνατότητα είναι ιδιαίτερα σημαντική στον σχεδιασμό αποστολών στη Σελήνη και τον Άρη, επειδή δεν μπορούν να σταλούν γρήγορα πρόσθετες προμήθειες από τη Γη και η χωρητικότητα φορτίου είναι περιορισμένη. Πειράματα στον διαστημικό σταθμό έχουν καταστήσει δυνατή την τρισδιάστατη εκτύπωση πλαστικών εξαρτημάτων και εργαλείων και τη δοκιμή τρόπων επαναχρησιμοποίησης αποβλήτων, όπως πλαστικές σακούλες και αφρώδες υλικό συσκευασίας, ως υλικό για τρισδιάστατους εκτυπωτές. Το 2024, ο ESA (Ευρωπαϊκός Οργανισμός Διαστήματος) εκτύπωσε με επιτυχία τρισδιάστατα το πρώτο μεταλλικό εξάρτημα στον διαστημικό σταθμό, ένα βήμα προς μια πιο διαφοροποιημένη κατασκευή κατά τη διάρκεια μελλοντικών αποστολών. Βήμα 3: Προετοιμασία για την εξερεύνηση της Σελήνης και του Άρη Πριν οι αστροναύτες εξερευνήσουν νέα εδάφη, πρέπει πρώτα να συλλέξουμε δεδομένα και εικόνες για να χαρακτηρίσουμε καλύτερα την επιφάνεια αυτών των κοσμικών προορισμών. Οι αστροναύτες στον διαστημικό σταθμό έχουν συλλέξει φωτογραφίες για να καταγράψουν την επιφάνεια της Γης μέσω των παρατηρήσεων πληρώματος της Γης . Τώρα, οι ίδιες τεχνικές προσαρμόζονται για το Artemis II , όπου οι αστροναύτες θα χρησιμοποιούν φορητές κάμερες για να καταγράψουν εικόνες της επιφάνειας της Σελήνης - συμπεριλαμβανομένης της σε μεγάλο βαθμό ανεξερεύνητης αθέατης πλευράς. Αυτές οι παρατηρήσεις θα αυξήσουν την κατανόησή μας για το σεληνιακό περιβάλλον και θα βοηθήσουν στην προετοιμασία για αποστολές εξερεύνησης.Όταν προσγειωθούν, οι αστροναύτες θα χρειαστούν καταφύγιο από ακτινοβολία, συντρίμμια και ρύπους. Οι τεχνολογικές επιδείξεις στον διαστημικό σταθμό δοκίμασαν τις τεχνικές συσκευασίας, τις δυνατότητες προστασίας και τα συστήματα εξαερισμού των ελαφριών φουσκωτών οικοτόπων . Για πιο μόνιμες κατασκευές, τα πειράματα στον διαστημικό σταθμό μελέτησαν πώς το σκυρόδεμα σκληραίνει σε μειωμένη βαρύτητα και δοκίμασαν ακροφύσια τρισδιάστατης εκτύπωσης σχεδιασμένα να χρησιμοποιούν ρεγολίθιο - τη σκόνη που υπάρχει στη Σελήνη και τον Άρη - ως υλικό για την κατασκευή οικοτόπων επί τόπου.Τα ρομποτικά πειράματα στον διαστημικό σταθμό επιδεικνύουν εργασίες όπως η κίνηση αντικειμένων, η έγκαιρη ανίχνευση προβλημάτων εξοπλισμού, η τρισδιάστατη ανίχνευση και η χαρτογράφηση. Τα ρομπότ θα μπορούσαν να υποστηρίξουν τους αστροναύτες κατά τη διάρκεια αποστολών στο βαθύ διάστημα, εκτελώντας εργασίες ρουτίνας, αντιμετωπίζοντας κινδύνους και μειώνοντας την ανάγκη για επικίνδυνους διαστημικούς περιπάτους.Η ανάλυση δειγμάτων μέσω της αλληλούχισης DNA ήταν ιστορικά δαπανηρή και χρονοβόρα, περιορίζοντας τη χρήση της στο διάστημα. Οι εξελίξεις έχουν οδηγήσει στην επεξεργασία DNA στον διαστημικό σταθμό και στη βελτίωση των τεχνικών αλληλούχισης. Αυτή η δυνατότητα όχι μόνο μπορεί δυνητικά να εντοπίσει ζωή που βασίζεται στο DNA εκτός Γης, αλλά είναι απαραίτητη και για την παρακολούθηση των μικροβίων, ώστε να διατηρούνται τα πληρώματα ασφαλή και υγιή.Οι επικοινωνίες αποτελούν ένα άλλο σημαντικό στοιχείο της εξερεύνησης του διαστήματος. Η NASA χρησιμοποίησε τον διαστημικό σταθμό για να επιδείξει τις δυνατότητες επικοινωνιών με λέιζερ , επιτρέποντας τη μετάδοση περισσότερων δεδομένων με ταχύτερους ρυθμούς. Αυτή η επικοινωνία θα μπορούσε να χρησιμεύσει ως μια κρίσιμη αμφίδρομη σύνδεση για να διατηρούνται οι αστροναύτες συνδεδεμένοι με τη Γη καθώς εξερευνούν το βαθύ διάστημα. Βήμα 4: Δοκιμές πέρα από τη χαμηλή τροχιά της Γης Τα πειράματα και οι τεχνολογίες που δοκιμάστηκαν για πρώτη φορά στον διαστημικό σταθμό περιπλανήθηκαν γύρω από τη Σελήνη με ένα μη επανδρωμένο όχημα Orion κατά τη διάρκεια της αποστολής Artemis I. Η τεχνολογία ακτινοβολίας που επαληθεύτηκε στον σταθμό επιβεβαίωσε ότι ο σχεδιασμός του διαστημικού σκάφους Orion προστατεύει από την επιβλαβή έκθεση. Ένα πανομοιότυπο πείραμα BioSentinel τόσο στον διαστημικό σταθμό όσο και στο Artemis I μελέτησε πώς τα κύτταρα ζύμης αντιδρούν σε διαφορετικά επίπεδα διαστημικής ακτινοβολίας.Επιπλέον, η Moon Imagery ερευνά βαθμονομημένες κάμερες για τα συστήματα πλοήγησης του Orion χρησιμοποιώντας φωτογραφίες της Σελήνης που λαμβάνονται από τον διαστημικό σταθμό, εξασφαλίζοντας ακριβή καθοδήγηση ακόμη και αν χαθεί η επικοινωνία με τη Γη.Τρία πειράματα που προσγειώθηκαν στη Σελήνη κατά τη διάρκεια της αποστολής Blue Ghost Mission-1 της Firefly Aerospace κατέστησαν δυνατά χάρη σε προηγούμενη έρευνα στον διαστημικό σταθμό . Αυτές οι μελέτες συμβάλλουν στη βελτίωση της παρακολούθησης του διαστημικού καιρού, στη δοκιμασμένη ανάκτηση από υπολογιστές από ζημιές από ακτινοβολία και σε προηγμένα συστήματα σεληνιακής πλοήγησης.Οι μέθοδοι που χρησιμοποιούνται για τη διεξαγωγή έρευνας στον διαστημικό σταθμό βρίσκονται στο Artemis II , μια αποστολή που έχει ως στόχο την τοποθέτηση τεσσάρων αστροναυτών σε τροχιά γύρω από τη Σελήνη. Βασισμένες σε μετρήσεις ανθρώπινης υγείας που πραγματοποιήθηκαν κατά τη διάρκεια αποστολών του διαστημικού σταθμού, οι μετρήσεις που λαμβάνονται στο πλήρωμα του Artemis II θα επεκτείνουν ένα αποθετήριο δεδομένων ανθρώπινης υγείας, ώστε να παρέχουν μια συνοπτική εικόνα του πώς οι διαστημικές πτήσεις επηρεάζουν το ανθρώπινο σώμα πέρα από τη χαμηλή τροχιά της Γης. Οι ερευνητές της NASA ελπίζουν να χρησιμοποιήσουν αυτό το αποθετήριο δεδομένων για να αναπτύξουν πρωτόκολλα που στοχεύουν στη διατήρηση της υγείας των αστροναυτών σε αποστολές στη Σελήνη, τον Άρη και πέρα από αυτήν. Μικρές συσκευές που ονομάζονται τσιπ ιστών ή οργάνων , οι οποίες χρησιμοποιούνται για διάφορα πειράματα στον διαστημικό σταθμό, θα συνεχίσουν το επιστημονικό τους ταξίδι στο σεληνιακό περιβάλλον . Η έρευνα για τα τσιπ οργάνων θα μπορούσε να βελτιώσει τα μέτρα προστασίας του πληρώματος και να δημιουργήσει εξατομικευμένες ιατρικές θεραπείες για τους ανθρώπους, στη Γη και στο διάστημα. Ο Διεθνής Διαστημικός Σταθμός παραμένει μια ζωτική επιστημονική πλατφόρμα, παρέχοντας τα θεμέλια που απαιτούνται για την επιβίωση και την ευημερία καθώς η ανθρωπότητα επιχειρεί να εξερευνήσει ανεξερεύνητες περιοχές του σύμπαντός μας. https://www.nasa.gov/missions/station/iss-research/international-space-station-launching-nasa-and-humanity-into-deep-space/

Η NASA πλησιάζει στην ολοκλήρωση του πυραύλου Artemis II με τη νεότερη προσθήκη. Η NASA ενσωμάτωσε τον προσαρμογέα σκηνής Artemis II Orion με τον υπόλοιπο πύραυλο SLS (Space Launch System ) την Τετάρτη στο Κτίριο Συναρμολόγησης Οχημάτων στο Διαστημικό Κέντρο Κένεντι του οργανισμού στη Φλόριντα.Κατασκευασμένος από μηχανικούς της NASA στο Κέντρο Διαστημικών Πτήσεων Marshall του οργανισμού στο Χάντσβιλ της Αλαμπάμα, ο προσαρμογέας συνδέει το ενδιάμεσο στάδιο κρυογονικής πρόωσης του πυραύλου με το διαστημόπλοιο Orion. Ένα σύνθετο διάφραγμα μέσα στον δακτύλιο προστατεύει το διαστημόπλοιο Orion από τα επικίνδυνα αέρια που παράγονται κατά την εκτόξευση.Τέσσερις CubeSats που περιέχουν επιστημονικά και τεχνολογικά πειράματα θα αναπτυχθούν από τον προσαρμογέα σε υψηλή τροχιά γύρω από τη Γη αφού ο Orion βρεθεί σε ασφαλή απόσταση. Οι CubeSats 12U που βρίσκονται πάνω στον Artemis II αναπτύχθηκαν από διεθνείς εταίρους , τη Νότια Κορέα , τη Γερμανία , την Αργεντινή και τη Σαουδική Αραβία . Ένα «U», ή μονάδα, ορίζεται ως 10 εκατοστά επί 10 εκατοστά επί 10 εκατοστά.Η NASA θα ενσωματώσει το διαστημόπλοιο Orion με τον πύραυλο τις επόμενες εβδομάδες πριν από την αποστολή, η οποία έχει προγραμματιστεί το αργότερο μέχρι τον Απρίλιο του 2026. Οι δοκιμές και οι προσομοιώσεις στο πλαίσιο της προετοιμασίας για την επερχόμενη εκτόξευση θα πραγματοποιηθούν το αργότερο μέχρι τον Απρίλιο του 2026.Καθώς ο πύραυλος Artemis II πλησιάζει στην ολοκλήρωσή του στο NASA Kennedy, οι εργασίες για το υλικό πτήσης του Artemis III συνεχίζονται. Οι μηχανικοί της NASA Marshall έχουν αντικαταστήσει τον προσαρμογέα σκηνής Artemis III Orion για να ξεκινήσουν τη βάση, τα αεροηλεκτρονικά και την εγκατάσταση καλωδίων. Αργότερα αυτό το φθινόπωρο, θα εγκατασταθεί το διάφραγμά του.Μέσω του Artemis, η NASA θα στείλει αστροναύτες για να εξερευνήσουν τη Σελήνη για επιστημονικές ανακαλύψεις, οικονομικά οφέλη και να θέσουν τα θεμέλια για τις πρώτες επανδρωμένες αποστολές στον Άρη. https://www.nasa.gov/blogs/missions/2025/09/30/nasa-draws-closer-to-artemis-ii-rocket-completion-with-newest-addition/ Ο προσαρμογέας σταδίου Orion συνδέει το άνω στάδιο με το διαστημόπλοιο Orion, απομονώνει το διαστημόπλοιο από επικίνδυνα αέρια, αναπτύσσει μικρούς επιστημονικούς δορυφόρους και θα χρησιμοποιηθεί σε μια δοκιμή ελιγμών κατά τη διάρκεια της αποστολής Artemis II.

Ο Εγκέλαδος «πληροί όλα τα κριτήρια της ζωής» αναφέρει νέα μελέτη. Άλλη μια μελέτη για τον παγωμένο δορυφόρο του Κρόνου που όλα δείχνουν ότι είναι φιλικός στην παρουσία της ζωής. Έχει διαπιστωθεί ότι ο Εγκέλαδος, ένας από τους δεκάδες δορυφόρους του Κρόνου διαθέτει υπόγειο ωκεανό με πολλές μελέτες να υποδεικνύουν ότι οι συνθήκες του ωκεανού είναι φιλικές στην παρουσία της ζωής κάτι που επιβεβαιώνει μια νέα έρευνα που εντόπισε πολύπλοκα οργανικά μόρια στους κρυστάλλους πάγου που εκτοξεύονται από το εσωτερικό του.Ο Εγκέλαδος αποτελεί τον έκτο σε μέγεθος δορυφόρο του Κρόνου. Πρόκειται για μια παγωμένη «μπάλα» με διάμετρο 500 χλμ. που δεν προκαλούσε κανένα ενδιαφέρον στους επιστήμονες. Όλα άλλαξαν όταν το 2014 το διαστημικό σκάφος Cassini που εξερευνούσε το σύστημα του άρχοντα των δαχτυλιδιών του ηλιακού μας συστήματος περνώντας πάνω από τον Εγκέλαδο συνέλλεξε και μετέδωσε στην Γη δεδομένα τα οποία προκάλεσαν συναγερμό όχι μόνο στα μέλη της αποστολής αλλά στην επιστημονική κοινότητα σε όλο τον κόσμο. Τα στοιχεία υπεδείκνυαν την ύπαρξη ενός υπόγειου ωκεανού γεγονός που τελικά επιβεβαιώθηκε με επόμενες παρατηρήσεις του Cassini.Οι επιστήμονες έχουν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι ο ωκεανός αυτός καλύπτει όλη την έκταση του δορυφόρου και έχει βάθος τουλάχιστον 30 χλμ. Οι περιοχές κοντά στην επιφάνεια του έχουν εξαιρετικά χαμηλή θερμοκρασία λόγω της κοντινής τους απόστασης με τους πάγους του δορυφόρου. Όσο όμως πλησιάζουμε προς το πυρήνα του δορυφόρου οι θερμοκρασίες αυξάνονται. Σειρά μελετών έχουν δείξει ότι ο ωκεανός αυτός διαθέτει μια σειρά από χαρακτηριστικά και προϋποθέσεις για την παρουσία της ζωής σε αυτόν έστω και σε μικροβιακό επίπεδο.Αν και η επιφάνειά του φαίνεται άγονη κοντά στον Νότιο Πόλο μικροσκοπικοί κόκκοι πάγου εκτοξεύονται συνεχώς στο Διάστημα μέσα από ρωγμές στον παγωμένο φλοιό. Χρησιμοποιώντας δεδομένα του διαστημοπλοίου Cassini, η ερευνητική ομάδα ανακάλυψαν ότι αυτοί οι κρύσταλλοι πάγου είναι γεμάτοι με πολύπλοκα οργανικά μόρια.Σύμφωνα με τη μελέτη που δημοσιεύεται στην επιθεώρηση «Nature Astronomy» μερικά από αυτά τα μόρια μπορεί να αποτελούν μέρος αλυσίδων χημικών αντιδράσεων που τελικά οδηγούν στη δημιουργία ζωής. Οι ερευνητές αναφέρουν ότι αυτή η ανακάλυψη σημαίνει πως ο Εγκέλαδος πλέον «πληροί όλα τα κριτήρια» για να θεωρηθεί κόσμος ικανός να υποστηρίξει ζωή: διαθέτει σταθερή παροχή υγρού νερού, πηγές ενέργειας από υδροθερμικούς αεραγωγούς, καθώς και τα σωστά χημικά στοιχεία και οργανικά μόρια.Αυτό δεν αποδεικνύει απαραίτητα ότι υπάρχει ήδη ζωή στον Εγκέλαδο, αλλά αυξάνει σημαντικά την πιθανότητα ότι είναι κατοικήσιμος. «Ακόμη και το να μην βρούμε ζωή στον Εγκέλαδο θα ήταν μια τεράστια ανακάλυψη, γιατί εγείρει σοβαρά ερωτήματα για το γιατί δεν υπάρχει ζωή σε ένα περιβάλλον όπου υπάρχουν όλες οι κατάλληλες συνθήκες» αναφέρει ο Δρ. Νοζέρ Καβάγια του Ελεύθερου Πανεπιστημίου του Βερολίνου, επικεφαλής της ερευνητικής ομάδας. Εντυπωσιακοί πίδακες στον Εγκέλαδο εκτοξεύουν ύλη που συνδέεται με τη ζωή από το εσωτερικό του στο Διάστημα. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2014121/o-egkelados-pliroi-ola-ta-kritiria-tis-zois-anaferei-nea-meleti/

To James Webb αποκαλύπτει εντυπωσιακά φαινόμενα και ένα σόου φωτός σε περιπλανώμενο πλανήτη. Βρίσκεται σε απόσταση 20 ετών φωτός από τη Γη και αποτελεί ερευνητικό στόχο των αστρονόμων. Το 2009 εντοπίστηκε ένας πλανήτης που ταξιδεύει μόνος του σε (σχετικά) κοντινή απόσταση από το ηλιακό μας σύστημα. Το διαστημικό τηλεσκόπιο James Webb μελέτησε αυτόν τον περιπλανώμενο εξωπλανήτη και προσέφερε στους επιστήμονες το πρώτο δελτίο καιρού για αυτού του είδους τα διαστημικά σώματα.Διάφορα κοσμικά φαινόμενα ή συνδυασμός κοσμικών φαινομένων που εξελίσσονται σε πλανητικά συστήματα απομακρύνουν σε ορισμένες περιπτώσεις κάποιον από τους πλανήτες ενός συστήματος από αυτό υποχρεώνοντας τον να ταξιδεύει μόνος του στο Σύμπαν. Ανάμεσα στους περίπου έξι χιλιάδες εξωπλανήτες που έχουν εντοπίσει οι αστρονόμοι μέχρι σήμερα στο γαλαξία μας υπάρχουν και ορισμένοι περιπλανώμενοι εξωπλανήτες ο αριθμός των οποίων όπως φαίνεται είναι αρκετά μεγάλος στο Σύμπαν.Ο εξωπλανήτης έχει λάβει την κωδική ονομασία SIMP-0136 και το James Webb αποκάλυψε σέλας, εξωτικά σύννεφα και καταιγίδες στον πλανήτη. Αστρονόμοι του Trinity College του Δουβλίνου χρησιμοποίησαν το James Webb για να μελετήσουν την ταραχώδη ατμόσφαιρα του SIMP-0136. Με τα εξαιρετικά ευαίσθητα όργανα του τηλεσκοπίου οι ερευνητές μέτρησαν μικροσκοπικές μεταβολές στη φωτεινότητα του πλανήτη καθώς περιστρεφόταν, αποκαλύπτοντας τη θερμοκρασία του την κάλυψη από σύννεφα και τη χημική του σύσταση.Μια απροσδόκητη ανακάλυψη ήταν ότι ο SIMP-0136 εμφανίζει έντονη αυξημένη δραστηριότητα σέλας, παρόμοια με της Γης η οποία θερμαίνει την ανώτερη ατμόσφαιρά του. «Αυτές είναι μερικές από τις πιο ακριβείς μετρήσεις της ατμόσφαιρας εξωηλιακού σώματος που έχουν γίνει ποτέ και η πρώτη φορά που οι μεταβολές των ατμοσφαιρικών ιδιοτήτων καταγράφηκαν άμεσα», δήλωσε ο Δρ. Έβερτ Νάσεντκιν επικεφαλής της έρευνας που δημοσιεύεται στην επιθεώρηση «Astronomy & Astrophysics».Ο πλανήτης αναπτύσσει θερμοκρασίες άνω των 1,500 βαθμών Κελσίου με καταγραφές ανεπαίσθητων μεταβολών μικρότερων των πέντε βαθμών Κελσίου οι οποίες φαίνεται να συνδέονται με καταιγίδες παρόμοιες με τη Μεγάλη Ερυθρά Κηλίδα του Δία, μια τρομερή αντικυκλωνική θύελλα που διαρκεί εδώ και αιώνες στον γίγαντα του ηλιακού μας συστήματος. Έκπληξη αποτέλεσε το γεγονός ότι τα σύννεφα του SIMP-0136 παρέμειναν σταθερά, χωρίς διαφοροποιήσεις. Σε αυτές τις θερμοκρασίες, δεν μοιάζουν με τα γήινα σύννεφα αλλά αποτελούνται από κόκκους πυριτίου σαν την άμμο σε μια παραλία. Οι ερευνητές αναφέρουν ότι η έρευνα αυτή δείχνει πώς με τα δεδομένα του James Webb και εξελιγμένα μοντέλα μπορούμε να κατανοήσουμε καλύτερα τα καιρικά φαινόμενα κόσμων πέρα από το ηλιακό μας σύστημα. Στο μέλλον, τηλεσκόπια όπως το Extremely Large Telescope και το Habitable Worlds Observatory θα επιτρέψουν τη μελέτη της ατμοσφαιρικής δυναμικής εξωπλανητών, από αέριους γίγαντες τύπου Δία έως και βραχώδεις κόσμους. Καλλιτεχνική απεικόνιση του εξωπλανήτη που παρατήρησε το James Webb. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2014075/to-james-webb-apokalyptei-entyposiaka-fainomena-kai-ena-sooy-fotos-se-periplanomeno-planiti/

Τι συμβαίνει: Συμβουλές παρατήρησης ουρανού για τον Οκτώβριο του 2025 από τη NASA. Μια υπερπανσέληνος και βροχές μετεωριτών από τους Δρακονίδες και τους Ωριωνίδες Μια υπερπανσέληνος κατακλύζει τον ουρανό, η βροχή μετεωριτών των Δρακονίδων ξεπροβάλλει και η βροχή μετεωριτών των Ωριωνίδων λάμπει έντονα. Κύρια σημεία παρατήρησης του ουρανού 6 Οκτωβρίου: Η υπερπανσέληνος του Οκτωβρίου 6-10 Οκτωβρίου: Η βροχή μετεωριτών των Δρακονίδων 21 Οκτωβρίου: Οι κορυφώσεις της βροχής μετεωριτών των Ωριωνίδων (πλήρης διάρκεια 26 Σεπτεμβρίου - 22 Νοεμβρίου) Τι συμβαίνει τον Οκτώβριο; Μια Υπερπανσέληνος κατακλύζει, η βροχή μετεωριτών των Δρακονιδών κάνει την εμφάνισή της και οι μετεωρίτες των Ωριωνιδών αστράφτουν στον νυχτερινό ουρανό. Το βράδυ της 6ης Οκτωβρίου, κοιτάξτε ψηλά και θα εκπλαγείτε καθώς η πανσέληνος είναι μεγαλύτερη και φωτεινότερη επειδή - είναι μια υπερπανσέληνος! Απόψε, το φεγγάρι θα μπορούσε να φαίνεται περίπου 30% πιο φωτεινό και έως και 14% μεγαλύτερο από μια τυπική πανσέληνο. Αλλά γιατί; Οι υπερπανσέληνοι συμβαίνουν όταν μια νέα σελήνη ή μια πανσέληνος συμπίπτει με το «περίγειο», δηλαδή όταν η σελήνη βρίσκεται στην πλησιέστερη θέση της στη Γη όλο τον μήνα.Αυτή λοιπόν είναι μια εξαιρετικά κοντινή πανσέληνος! Κάτι που εξηγεί την εντυπωσιακή της εμφάνιση.Και τι χρονική στιγμή - ενώ η υπερπανσέληνος εμφανίζεται στις 6 Οκτωβρίου, μόλις μερικές ημέρες πριν, στις 4 Οκτωβρίου, είναι η «Διεθνής Παρατήρηση της Νύχτας της Σελήνης»!Είναι μια ετήσια, παγκόσμια εκδήλωση όπου οι λάτρεις της Σελήνης συγκεντρώνονται για να απολαύσουν τον φυσικό μας δορυφόρο. Μπορείτε να παρακολουθήσετε ή να διοργανώσετε ένα πάρτι παρατήρησης της Σελήνης ή απλώς να παρατηρήσετε τη Σελήνη από όπου κι αν βρίσκεστε. Γι' αυτό, κοιτάξτε ψηλά και γιορτάστε το φεγγάρι μαζί με ανθρώπους σε όλο τον κόσμο! Η υπερπανσέληνος θα φωτίσει τον ουρανό στις 6 Οκτωβρίου, αλλά αν τύχει να δείτε λίγο σκοτεινό ουρανό μεταξύ 6 και 10 Οκτωβρίου, μπορεί να γίνετε μάρτυρες της πρώτης από τις δύο βροχές μετεωριτών του Οκτωβρίου - των Δρακονίδων!Η βροχή μετεωριτών των Δρακονίδων προέρχεται από συντρίμμια που ακολουθούν τον κομήτη 21P Giacobini-Zinner και καίγονται στην ατμόσφαιρα της Γης.Αυτοί οι μετεωρίτες προέρχονται από την κοντινή κορυφή του αστερισμού Δράκων στον βόρειο ουρανό και η βροχή μπορεί να παράγει έως και 10 μετεωρίτες ανά ώρα!Οι Δρακονίδες κορυφώνονται γύρω στις 8 Οκτωβρίου, αλλά αν δεν δείτε κανέναν, μπορείτε πάντα να κατηγορήσετε τη φωτεινή υπερπανσέληνο και να περιμένετε μερικές εβδομάδες μέχρι την επόμενη βροχή μετεωριτών - τους Ωριωνίδες!Η βροχή μετεωριτών Ωριωνίδων, η οποία θα κορυφωθεί στις 21 Οκτωβρίου, αναμένεται να προσφέρει ένα εντυπωσιακό θέαμα, ρίχνοντας περίπου 20 μετεωρίτες ανά ώρα στον νυχτερινό ουρανό. Αυτή η βροχή μετεωριτών συμβαίνει όταν η Γη ταξιδεύει μέσα από τα συντρίμμια που σέρνονται πίσω από τον κομήτη του Χάλεϊ και καίγονται στην ατμόσφαιρά μας.Η πλήρης διάρκεια της βροχής μετεωριτών εκτείνεται από τις 26 Σεπτεμβρίου έως τις 22 Νοεμβρίου, αλλά η καλύτερη στιγμή για να δείτε μετεωρίτες είναι στις 21 Οκτωβρίου πριν από τα μεσάνυχτα μέχρι περίπου τις 2 π.μ.Αυτό συμβαίνει επειδή, όχι μόνο αυτή τη νύχτα είναι η κορύφωση της βροχής, αλλά είναι και η νέα σελήνη του Οκτωβρίου, που σημαίνει ότι η σελήνη θα βρίσκεται ανάμεσα στη Γη και τον Ήλιο, καθιστώντας την σκοτεινή και αόρατη σε εμάς. Με έναν ουρανό χωρίς φεγγάρι, είναι πολύ πιο πιθανό να πιάσετε μια πύρινη σφαίρα να αιωρείται τρέχοντας μέσα στη νύχτα. Βρείτε λοιπόν μια σκοτεινή τοποθεσία μετά τη δύση του ηλίου, κοιτάξτε προς τον νοτιοανατολικό ουρανό (αν βρίσκεστε στο βόρειο ημισφαίριο) και τα βορειοανατολικά (αν βρίσκεστε στο νότιο ημισφαίριο) και απολαύστε! Οι μετεωρίτες Ωριωνίδες φαίνεται να προέρχονται από την κατεύθυνση του αστερισμού του Ωρίωνα, αλλά μπορεί να τους δείτε από παντού στον ουρανό. https://science.nasa.gov/solar-system/whats-up-october-2025-skywatching-tips-from-nasa/ Εικονογραφημένο infographic που δείχνει τη διαφορά (όπως φαίνεται από τη Γη) μεταξύ του περιγείου, όταν εμφανίζεται μια υπερπανσέληνος, και του απόγειου, όταν εμφανίζεται μια μικροπανσέληνος. Διάγραμμα του ουρανού που δείχνει την βροχή μετεωριτών των Δρακονίδων, συμπεριλαμβανομένου του σημείου ακτινοβολίας της βροχής και του αστερισμού Δράκοντα όπου παρατηρούνται συχνά οι μετεωρίτες στη βροχή και από όπου προέρχονται. Διάγραμμα του ουρανού που δείχνει την βροχή μετεωριτών Ωριωνίδων, συμπεριλαμβανομένου του σημείου ακτινοβολίας της βροχής και του αστερισμού Ωρίωνα όπου παρατηρούνται συχνά οι μετεωρίτες στη βροχή και από όπου προέρχονται.

Ελβετία: «Χάθηκε» το ένα τέταρτο των παγετώνων σε μία δεκαετία. Συρρικνώνονται οι παγετώνες της Ελβετίας. Οι παγετώνες της Ελβετίας έχουν χάσει το ένα τέταρτο του όγκου τους μόνο την τελευταία δεκαετία, σύμφωνα με μελέτη που δόθηκε στη δημοσιότητα σήμερα, Τετάρτη.Το 2025, η τήξη των παγετώνων στην Ελβετία ήταν για άλλη μια φορά «τεράστια», ανέφερε το δίκτυο Glacier Monitoring in Switzerland (GLAMOS).Σύμφωνα με το ίδιο δίκτυο, το λιώσιμο των παγετώνων βρέθηκε κοντά στο ρεκόρ που σημειώθηκε το 2022. Λιγότερο χιόνι τον χειμώνα, καύσωνες το καλοκαίρι Καθώς τον χειμώνα έπεσε λίγο χιόνι, ενώ ο Ιούνιος και ο Αύγουστος σημαδεύθηκαν από κύματα καύσωνα, οι παγετώνες της Ελβετίας έχασαν το 3% του όγκου τους το προηγούμενο διάστημα. Αυτό σηματοδοτεί το τέταρτο μεγαλύτερο επίπεδο απωλειών από τότε που ξεκίνησαν οι μετρήσεις, μετά από το 2022, το 2023 και το 2003, σύμφωνα με την ετήσια έκθεση του GLAMOS.Όπως δήλωσε ο διευθυντής του GLAMOS, Ματίας Χους, εδώ και περίπου 20 χρόνια όλοι οι ελβετικοί παγετώνες χάνουν πάγο με αυξανόμενο ρυθμό.Οι ελβετικοί παγετώνες, οι οποίοι διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στην υδροηλεκτρική ενέργεια και την παροχή πόσιμου νερού, έχασαν το ένα τέταρτο (24%) του όγκου τους κατά τη δεκαετία 2015-2025, σε σύγκριση με 17% κατά την περίοδο 2010-2020, 14% κατά την περίοδο 2000-2010 και 10% κατά την περίοδο 1990-2000, αναφέρει η έκθεση.Η Ελβετία επηρεάζεται ιδιαίτερα από την υπερθέρμανση του πλανήτη, η οποία στη χώρα είναι «διπλάσια από τον παγκόσμιο μέσο όρο», σύμφωνα με την Ελβετική Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Μετεωρολογίας και Κλιματολογίας.Αν οι εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα παγκοσμίως παραμείνουν στα τρέχοντα επίπεδα, σχεδόν όλοι οι παγετώνες της Ελβετίας —που αντιπροσωπεύουν περισσότερο από το ήμισυ του όγκου των αλπικών παγετώνων που απομένουν— θα έχουν λιώσει μέχρι το τέλος του αιώνα, προειδοποίησε ο Χους.Από τις αρχές της δεκαετίας του 1970, περισσότεροι από 1.100 ελβετικοί παγετώνες έχουν εξαφανιστεί, σύμφωνα με το GLAMOS. https://www.naftemporiki.gr/green/climate/2013558/elvetia-chathike-to-ena-tetarto-ton-pagetonon-se-mia-dekaetia/