Δροσος Γεωργιος

Η τεχνητή νοημοσύνη δημιούργησε νέα αντιβιοτικά αντιμετώπισης ανθεκτικών στα φάρμακα βακτηρίων. Οι δοκιμές σε πειραματόζωα είναι πετυχημένες και αναμένονται τώρα οι δοκιμές σε ανθρώπους. Ερευνητές του Ινστιτούτου Τεχνολογίας της Μασαχουσέτης (MIT) ανέπτυξαν με τη βοήθεια της τεχνητής νοημοσύνης νέα αντιβιοτικά που μπορούν πιθανόν να εξοντώσουν ανθεκτικά στα υπάρχοντα φάρμακα βακτήρια.Οι ερευνητές χρησιμοποίησαν αλγόριθμους γενετικής τεχνητής νοημοσύνης για να σχεδιάσουν περισσότερες από 36 εκατομμύρια μοριακές ενώσεις εντοπίζοντας δύο νέα φάρμακα που δοκιμάστηκαν στο εργαστήριο και σε ποντίκια. Σύμφωνα με τη μελέτη που δημοσιεύθηκε στην επιθεώρηση «Cell» το σύστημα ΑΙ εξέτασε εκατομμύρια πιθανά μόρια και προέβλεψε ποια θα μπορούσαν να λειτουργήσουν ως αντιβιοτικά, αποφεύγοντας όμως δομές επικίνδυνες για τον άνθρωπο ή πολύ όμοιες με υπάρχοντα φάρμακα. Και τα δύο νέα αντιβιοτικά κατάφεραν να σκοτώσουν στελέχη βακτηρίων που είναι ολοένα και πιο δύσκολο να αντιμετωπιστούν. * Το πρώτο, με την ονομασία NG1, σχεδιάστηκε ειδικά για τη θεραπεία της γονόρροιας, μιας σεξουαλικά μεταδιδόμενης λοίμωξης που αναπτύσσει ραγδαία αντοχή στα αντιβιοτικά. Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας έχει προειδοποιήσει ότι η γονόρροια γίνεται σε ορισμένες περιπτώσεις μη θεραπεύσιμη. * Το δεύτερο με την ονομασία DN1 αποδείχθηκε αποτελεσματικό κατά του χρυσίζοντος σταφυλόκοκκου ανθεκτικού στη μεθικιλλίνη (MRSA), μιας επικίνδυνης λοίμωξης που δεν ανταποκρίνεται πλέον σε πολλά κοινά αντιβιοτικά. Ο MRSA συχνά ξεκινά ως επώδυνο γεμάτο πύον απόστημα στο δέρμα και μπορεί να εξαπλωθεί στο αίμα, στους πνεύμονες ή στα οστά ιδιαίτερα σε άτομα με εξασθενημένο ανοσοποιητικό.Στις δοκιμές, τα φάρμακα θεράπευσαν λοιμώξεις από MRSA στο δέρμα και εξάλειψαν γονορροϊκές λοιμώξεις σε ποντίκια. Οι επιστήμονες ελπίζουν επίσης να χρησιμοποιήσουν την ίδια AI πλατφόρμα για την ανάπτυξη θεραπειών ενάντια σε άλλα υπερβακτήρια όπως η φυματίωση και ορισμένες ενδονοσοκομειακές λοιμώξεις.«Η δουλειά μας δείχνει τη δύναμη της AI στον σχεδιασμό φαρμάκων και μας επιτρέπει να εξερευνήσουμε χημικούς χώρους που ήταν προηγουμένως απρόσιτοι» ανέφερε ο καθηγητής Τζέημς Κόλινς επικεφαλής της μελέτης.Το σημαντικό είναι ότι τα νέα φάρμακα δρουν με διαφορετικούς μηχανισμούς από τα υπάρχοντα αντιβιοτικά, επιτιθέμενα στις βακτηριακές μεμβράνες με τρόπους που δεν έχουν χρησιμοποιηθεί μέχρι τώρα. Αυτό δίνει ελπίδα ότι θα είναι πιο δύσκολο για τα βακτήρια να αναπτύξουν αντοχή. Ωστόσο οι επιστήμονες τονίζουν πως τα φάρμακα βρίσκονται σε πρώιμο στάδιο ανάπτυξης. Απαιτούνται χρόνια ερευνών και κλινικών δοκιμών για να αποδειχθεί ότι είναι ασφαλή και αποτελεσματικά στον άνθρωπο.Η αντοχή στα ανθεκτικά βακτήρια αποτελεί αυξανόμενη παγκόσμια κρίση δημόσιας υγείας, ευθυνόμενη για πάνω από ένα εκατομμύριο θανάτους ετησίως. Οι ειδικοί προειδοποιούν ότι χωρίς άμεση δράση ακόμα και μικρές λοιμώξεις μπορεί να γίνουν ξανά θανατηφόρες. https://www.naftemporiki.gr/techscience/1997128/i-techniti-noimosyni-dimioyrgise-nea-antiviotika-antimetopisis-anthektikon-sta-farmaka-vaktirion/

Οι «μπλε δράκοι» κλείνουν άρον άρον παραλίες στην Ισπανία – «Παραλύει θηράματα 300 φορές μεγαλύτερα από το μέγεθός του» Τι ακριβώς είναι το πανέμορφο αλλά άκρως επικίνδυνο «πλάσμα» Ένα παράξενα όμορφο πλάσμα προκάλεσε συναγερμό στις ισπανικές παραλίες τον τελευταίο καιρό, αναγκάζοντας τις αρχές να τις κλείσουν άρον άρον. Ο λόγος για την εμφάνιση «μπλε δράκων».Τελευταίο «κρούσμα», η εμφάνισή δύο από αυτούς, στις θάλασσες της πόλης Guardamar del Segura, στη νοτιοανατολική Ισπανία,«Λόγω της εμφάνισης του μπλε δράκου (Glaucus atlanticus) και για λόγους ασφάλειας των πολιτών, απαγορεύουμε το κολύμπι σε όλες τις δημοτικές παραλίες μέχρι νεωτέρας», ανέφερε η αστυνομία του Guardamar σε ανάρτηση στο Facebook την Τετάρτη. Γιατί είναι τόσο επικίνδυνος Ο μπλε δράκος, είναι ένας θαλάσσιος γυμνοσάλιαγκας, που ονομάστηκε έτσι λόγω της ομοιότητάς του με τα μυθικά πλάσματα, έχει μήκος μόλις 3 εκατοστά, αλλά τρέφεται με δηλητηριώδη ζώα όπως η πορτογαλική γαλέτα -ένας θαλάσσιος οργανισμός, συγκεκριμένα ένα υδρόζωο, που αποτελείται από μια αποικία οργανισμών (ζωοειδή) τα οποία λειτουργούν σαν μία ενιαία οντότητα. και στη συνέχεια επαναχρησιμοποιεί το δηλητήριο, με αποτέλεσμα να μπορεί να παραλύει θηράματα 300 φορές μεγαλύτερα από το μέγεθός του, σύμφωνα με το ρεπορτάζ του CNN.«Η επαφή μαζί του μπορεί να είναι επικίνδυνη και να προκαλέσει επώδυνα εγκαύματα στο δέρμα», ανέφερε η αστυνομία, προσθέτοντας ότι οι λουόμενοι πρέπει να «είναι ιδιαίτερα προσεκτικοί και να αποφεύγουν την άμεση επαφή με ό,τι μπορεί να εμφανιστεί στην άμμο».Μέχρι την Πέμπτη, η απαγόρευση είχε αρθεί και η κολύμβηση επιτρεπόταν, αλλά οι αρχές συνέχιζαν να καλούν σε προσοχή. Σύσταση να μην τα αγγίζουν ακόμη κι αν φορούν γάντια Ο δήμαρχος της πόλης, José Luis Sáez, ζήτησε από τους πολίτες να ενημερώσουν τις αρχές αν δουν ένα από αυτά τα πλάσματα και να αποφύγουν να το αγγίξουν, ακόμη και αν φορούν γάντια. Συνέστησε σε όσους τσιμπηθούν να ξεπλύνουν την πληγείσα περιοχή με θαλασσινό νερό και να αναζητήσουν ιατρική βοήθεια.Με το ηλιόλουστο κλίμα, τους βραχώδεις γκρεμούς και τις πολυάριθμες παραλίες, η μεσογειακή ακτή είναι ένας από τους δημοσφιλείς τουριστικούς προορισμούς της Ισπανίας.Οι μπλε δράκοι σπάνια εμφανίζονται στη Μεσόγειο, καθώς συναντώνται συχνότερα στα εύκρατα και τροπικά νερά του Ατλαντικού, του Ειρηνικού και του Ινδικού Ωκεανού, από όπου φέρεται να μεταφέρονται από τα ωκεάνια ρεύματα και τον άνεμο. Το προηγούμενο κρούσμα Να σημειωθεί ότι δεν είναι η πρώτη φορά που τα συγκεκριμένα πλάσματα προκαλούν αναστάτωση. Νωρίτερα, αυτόν τον μήνα, εντοπίστηκαν έξι μπλε δράκοι, στη Σάντα Μπάρμπαρα της Λα Λινέα ντε λα Κονσεπσιόν, με αποτέλεσμα να κλείσει επίσης προσωρινά η παραλία. Μετά την απομάκρυνσή τους, η περιοχή ξανάνοιξε, αλλά με προειδοποιητικές σημαίες. https://www.naftemporiki.gr/green/1996491/oi-mple-drakoi-kleinoyn-aron-aron-paralies-stin-ispania-paralyei-thiramata-300-fores-megalytera-apo-to-megethos-toy/

Παρουσιάστηκε το ευρωπαϊκό σκάφος που θα κάνει την πτήση Ευρώπη-Αμερική σε μια ώρα (βίντεο) Πρόκειται για διαστημοπλάνο του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Διαστήματος. Ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Διαστήματος (ESA) μπαίνει δυναμικά στον τομέα των διαστημοπλάνων ανακοινώνοντας τη χρηματοδότηση του νέου ερευνητικού προγράμματος Invictus στο πλαίσιο του οποίου θα δημιουργηθεί ένα υπερηχητικό σκάφος ικανό να φτάσει ταχύτητες που θα πλησιάζουν τα έξι χιλιάδες χλμ./ώρα.Το αεροσκάφος θα κινείται με ταχύτητα Mach 5 (5 φορές την ταχύτητα του ήχου, περίπου 5.450 χλμ./ώρα) και θα μπορεί να ταξιδέψει από το Λονδίνο στη Νέα Υόρκη σε μόλις μία ώρα. Αν τα σχέδια τηρηθούν θα μπορούσε να είναι επιχειρησιακό έως το 2031.Την ηγεσία του έργου θα έχει η βρετανική συμβουλευτική εταιρεία Frazer-Nash, η οποία θα αξιοποιήσει τεχνολογία της εταιρείας Reaction Engines Ltd. Η Reaction είχε ιδρυθεί το 1989 και είχε σχεδιάσει το διαστημόπλοιο Skylon, βασισμένο με τη σειρά του στην ιδέα HOTOL (Horizontal Take-Off and Landing) του 1982. Ωστόσο, πέρυσι η Reaction Engines αντιμετώπισε σοβαρά οικονομικά προβλήματα και έκλεισε.Το πρόγραμμα Invictus σκοπεύει να ενσωματώσει την τεχνολογία “pre-cooler” από τον κινητήρα SABRE (Synergetic Air-Breathing Rocket Engine) της Reaction. Ο κινητήρας αυτός συνδυάζει χαρακτηριστικά τζετ και πυραυλοκινητήρα: απορροφά οξυγόνο από την ατμόσφαιρα στα χαμηλότερα ύψη ώστε να μειώνεται η ανάγκη για προωθητικό καύσιμο καθιστώντας το σκάφος ελαφρύτερο και πιο αποδοτικό. Στο Διάστημα θα τροφοδοτείται με υγρό υδρογόνο.«Τα αεροσκάφη που πετούν σε υπερηχητικές ταχύτητες – πάνω από πέντε φορές την ταχύτητα του ήχου – αντιμετωπίζουν εξαιρετικά υψηλές θερμοκρασίες λόγω του σοκ της συμπίεσης και της τριβής με τον αέρα. Οι συνηθισμένοι κινητήρες αεροσκαφών δεν μπορούν να λειτουργήσουν σε αυτές τις συνθήκες, καθώς ο αέρας είναι υπερβολικά θερμός» αναφέρει εκπρόσωπος της Frazer-Nash. Η τεχνολογία pre-cooler, η οποία ψύχει τον υπερθερμασμένο αέρα σε κλάσμα του δευτερολέπτου, έχει ήδη δοκιμαστεί με επιτυχία σε συμβατικούς κινητήρες τζετ. «Αυτή η τεχνολογία επιτρέπει στους κινητήρες αεροσκαφών να φτάνουν σε υπερηχητικές ταχύτητες», πρόσθεσε ο εκπρόσωπος.Αν το Invictus πετύχει το στόχο του, θα μπορούσε να ανοίξει τον δρόμο για τη νέα γενιά διαστημοπλάνων. Ο Τομάσο Γκιντίνι επικεφαλής του μηχανολογικού τμήματος της ESA, δήλωσε: «Θέτουμε τα θεμέλια για αεροσκάφη που απογειώνονται σαν αεροπλάνα και φτάνουν σε τροχιά σαν πύραυλοι τόσο στις επίγειες όσο και στις διαστημικές μεταφορές. Αυτό θα επαναπροσδιορίσει τον τρόπο με τον οποίο κινούμαστε στον πλανήτη και πέρα από αυτόν». Στην φωτογραφία εικονίζεται το Invictus https://www.naftemporiki.gr/techscience/1996680/paroysiastike-to-eyropaiko-skafos-poy-tha-kanei-tin-ptisi-eyropi-ameriki-se-mia-ora-vinteo/

Οι μηχανές του James Watt που άλλαξαν τον κόσμο. … ανάβοντας το καμίνι της Βιομηχανικής Επανάστασης Στη μικρή πόλη Γκρίνoκ της Σκωτίας, το 1736, ένα παιδί γεννιέται σε μια οικογένεια ναυπηγών. Ο James Watt είναι μικρόσωμος, φιλάσθενος, με συχνούς πονοκεφάλους.Μα βρίσκει παρηγοριά στον πάγκο με τα εργαλεία του πατέρα του. Εκεί, ανάμεσα σε κατσαβίδια, ξύλα και μέταλλα, φτιάχνει μινιατούρες μηχανισμών, δοκιμάζει, σπάει, ξαναφτιάχνει.Ο κόσμος γύρω του μοιάζει τεράστιος, αλλά στο μικρό του εργαστήριο μπορεί να τον εξηγήσει. Σπουδές, μαθητεία και ασθένειες Στα 17 αποφασίζει: θέλει να γίνει κατασκευαστής μαθηματικών οργάνων. Ταξιδεύει στη Γλασκώβη και αργότερα στο Λονδίνο. Η μαθητεία είναι σκληρή· δουλειά δέκα ωρών την ημέρα, κρύο, φτώχεια, λιγοστό φαγητό.Η υγεία του καταρρέει, μα η γνώση μένει. Όταν επιστρέφει στη Σκωτία, ανοίγει εργαστήριο μέσα στο πανεπιστήμιο της Γλασκώβης. Φτιάχνει όργανα μέτρησης, γνώμονα και πυξίδες, αλλά κερδίζει και κάτι πιο σημαντικό: τη φιλία σπουδαίων επιστημόνων, όπως του χημικού Joseph Black, που θα του ανοίξουν δρόμους. Η στιγμή της έμπνευσης Είναι 1764 όταν του ζητούν να επισκευάσει ένα μικρό μοντέλο ατμομηχανής Newcomen. Ο Watt παρατηρεί πως η μηχανή ξοδεύει αλόγιστα ατμό· κάθε φορά που ο κύλινδρος γεμίζει, ψύχεται, μετά ξαναζεσταίνεται. «Είναι σαν να βράζεις νερό σε ένα σουρωτήρι», σκέφτεται.Μήνες ολόκληρους βασανίζεται με το πρόβλημα. Μέχρι που ένα Σαββατιάτικο απόγευμα, περπατώντας σε ένα λιβάδι, του έρχεται η ιδέα: «Και αν η συμπύκνωση γίνει σε ξεχωριστό δοχείο, χωρίς να κρυώνει ο κύλινδρος;».Την επόμενη μέρα δοκιμάζει μια πρόχειρη κατασκευή με μια χάλκινη σύριγγα. Και δουλεύει. Είναι η στιγμή που αλλάζει την ιστορία. Η πρώτη απογοήτευση Το να έχεις μια ιδέα δεν σημαίνει πως μπορείς να τη φτιάξεις. Τα πρώτα του μεγάλα μοντέλα αποτυγχάνουν.Ο ατμός διαφεύγει, τα έμβολα μπάζουν· ο Watt προσπαθεί να τα σφραγίσει με λάδια, τσόχα, ακόμη και… κοπριά αλόγων. Οι μηχανές δεν δουλεύουν όπως πρέπει. Χρέη συσσωρεύονται. Σχεδόν τα παρατά.Όμως η τύχη τού χαμογελά. Γνωρίζει τον βιομήχανο Matthew Boulton, που βλέπει στο ταπεινό του σχέδιο μια επανάσταση. Ο Boulton έχει το κεφάλαιο και την οργάνωση· ο Watt έχει την ιδέα. Το 1775 ενώνουν τις δυνάμεις τους. Η συμμαχία που αλλάζει τον κόσμο Στο εργοστάσιο του Boulton, κοντά στο Μπέρμιγχαμ, γεννιούνται οι πρώτες βιομηχανικές ατμομηχανές.Το 1776, μία μηχανή τοποθετείται σε ανθρακωρυχείο του Στάφορντσάιρ: αντλεί νερά με ταχύτητα και οικονομία που κανείς δεν είχε φανταστεί. Οι εργάτες χειροκροτούν, οι εφημερίδες γράφουν για το «θαύμα».Η ζήτηση εκτοξεύεται. Σύντομα, οι μηχανές του Watt δεν περιορίζονται στα ορυχεία· κινούν μύλους, υφαντουργεία, χαλυβουργεία, αποστακτήρια. Η παραγωγή παίρνει φωτιά. Η Βιομηχανική Επανάσταση επιταχύνεται. Από την ατμομηχανή στο «άλογο» και το «watt» Ο Watt δεν σταματά στις πρώτες βελτιώσεις. Επινοεί το «διπλής ενέργειας έμβολο», την «παράλληλη κίνηση», τον φυγόκεντρο ρυθμιστή.Για να μετρήσει τη δύναμη των μηχανών του, καθιερώνει την έννοια της «ιπποδύναμης». Αιώνες αργότερα, το όνομά του θα γίνει η μονάδα ισχύος που όλοι γνωρίζουμε: το watt.Παρά την τεράστια επιτυχία, ο James Watt παραμένει ντροπαλός και σεμνός. «Θα προτιμούσα να αντιμετωπίσω κανόνι παρά να κάνω παζάρια», γράφει κάποτε σε επιστολή του. Προτιμά το εργαστήριό του από τις αίθουσες των επιχειρήσεων.Στα γεράματά του ασχολείται με παράξενα χόμπι: φτιάχνει μηχανές που χαράζουν γλυπτά, πειραματίζεται με τη ροή του νερού. Η κληρονομιά Ο James Watt πεθαίνει σαν σήμερα, 25 Αυγούστου 1819, στο σπίτι του κοντά στο Μπέρμιγχαμ, σε ηλικία 83 ετών.Μέχρι το τέλος, παραμένει ο σιωπηλός μάστορας που άλλαξε τον κόσμο όχι με θόρυβο, αλλά με επιμονή, μεθοδικότητα και φαντασία.Η μηχανή του άναψε το καμίνι της Βιομηχανικής Επανάστασης, χάρισε δύναμη σε εργοστάσια και πλοία, άνοιξε τον δρόμο για έναν νέο αιώνα. Κι έμεινε για πάντα σύμβολο: κάθε φορά που μετράμε την ισχύ σε watts, θυμόμαστε εκείνον τον Σκωτσέζο που, ένα απόγευμα του 1765, σταμάτησε να περπατά στο λιβάδι και άρχισε να αλλάζει τον κόσμο. https://www.naftemporiki.gr/stories/1997005/apo-ena-mikro-ergastirio-sti-glaskovi-stis-michanes-poy-allaxan-ton-kosmo-to-onoma-toy-egine-monada-metrisis-ischyos/ Πριν τον James Watt, oι πρώτες ατμομηχανές του Thomas Newcomen είχαν σημαντικά προβλήματα: ήταν πολύ αργές, είχαν μεγάλη κατανάλωση κάρβουνου εξαιτίας των απωλειών ενέργειας και πολύ μικρή απόδοση. Ο James Watt έλυσε το πρόβλημα διαφυγής θερμικής ενέργειας κάνοντας την ατμομηχανή πιο λειτουργική με υψηλή απόδοση, πραγματοποιώντας την συμπύκνωση του ατμού σε ξεχωριστό δοχείο. (A monograph concerning the history of, and technical information on, the NEWCOMEN, the BOULTON & WATT and the CORNISH engines)

Δείγματα Bennu της NASA αποκαλύπτουν σύνθετη προέλευση, δραματική μεταμόρφωση. Ο αστεροειδής Bennu, από τον οποίο ελήφθησαν δείγματα από την αποστολή OSIRIS-REx της NASA το 2020, είναι ένα μείγμα σκόνης που σχηματίστηκε στο ηλιακό μας σύστημα, οργανικής ύλης από τον διαστρικό χώρο και αστρικής σκόνης προ-ηλιακού συστήματος. Το μοναδικό και ποικίλο περιεχόμενό του μεταμορφώθηκε δραματικά με την πάροδο του χρόνου από τις αλληλεπιδράσεις με το νερό και την έκθεση στο σκληρό διαστημικό περιβάλλον. Αυτές οι πληροφορίες προέρχονται από ένα τρίο πρόσφατα δημοσιευμένων εργασιών που βασίζονται στην ανάλυση δειγμάτων Bennu από επιστήμονες της NASA και άλλα ιδρύματα. Ο Bennu αποτελείται από θραύσματα από έναν μεγαλύτερο γονικό αστεροειδή που καταστράφηκε από σύγκρουση στη ζώνη των αστεροειδών, μεταξύ των τροχιών του Άρη και του Δία. Μία από τις εργασίες, με επικεφαλής τη Jessica Barnes στο Πανεπιστήμιο της Αριζόνα, στο Τουσόν, και την Ann Nguyen του Διαστημικού Κέντρου Johnson της NASA στο Χιούστον και δημοσιευμένη στο περιοδικό Nature Astronomy, υποδηλώνει ότι ο πρόγονος του Bennu αποτελούνταν από υλικό που είχε ποικίλη προέλευση - κοντά στον Ήλιο, μακριά από τον Ήλιο, ακόμη και πέρα από το ηλιακό μας σύστημα. Οι αναλύσεις δείχνουν ότι ορισμένα από τα υλικά στον γονικό αστεροειδή, παρά τις πολύ χαμηλές πιθανότητες, διέφυγαν από διάφορες χημικές διεργασίες που προκλήθηκαν από θερμότητα και νερό και μάλιστα επέζησαν από την εξαιρετικά ενεργητική σύγκρουση που τον διέλυσε και σχημάτισε τον Bennu. «Εντοπίσαμε την προέλευση αυτών των αρχικών υλικών που συσσωρεύτηκαν από τον πρόγονο του Bennu», δήλωσε ο Nguyen. «Βρήκαμε κόκκους αστερόσκονης με συνθέσεις που προηγούνται του ηλιακού συστήματος, οργανική ύλη που πιθανότατα σχηματίστηκε στον διαστρικό χώρο και ορυκτά υψηλής θερμοκρασίας που σχηματίστηκαν πιο κοντά στον Ήλιο. Όλα αυτά τα συστατικά μεταφέρθηκαν σε μεγάλες αποστάσεις στην περιοχή που σχημάτισε ο γονικός αστεροειδής του Bennu». Οι χημικές και ατομικές ομοιότητες των δειγμάτων από τον Bennu, τον αστεροειδή Ryugu (που ελήφθησαν από την αποστολή Hayabusa2 της JAXA (Ιαπωνική Υπηρεσία Αεροδιαστημικής Εξερεύνησης)) και τους πιο χημικά πρωτόγονους μετεωρίτες που συλλέχθηκαν στη Γη υποδηλώνουν ότι οι γονικοί αστεροειδείς τους μπορεί να έχουν σχηματιστεί σε μια παρόμοια, μακρινή περιοχή του πρώιμου ηλιακού συστήματος. Ωστόσο, οι διαφορές από τον Ryugu και τους μετεωρίτες που παρατηρήθηκαν στα δείγματα Bennu μπορεί να υποδηλώνουν ότι αυτή η περιοχή άλλαξε με την πάροδο του χρόνου ή δεν αναμίχθηκε τόσο καλά όσο πίστευαν ορισμένοι επιστήμονες. Βρήκαμε κόκκους αστερόσκονης με συνθέσεις που προηγούνται του ηλιακού συστήματος, οργανική ύλη που πιθανότατα σχηματίστηκε στον διαστρικό χώρο και ορυκτά υψηλής θερμοκρασίας που σχηματίστηκαν πιο κοντά στον Ήλιο. Αν και ορισμένα αρχικά συστατικά επέζησαν, τα περισσότερα από τα υλικά του Μπεννού μετασχηματίστηκαν μέσω αντιδράσεων με νερό, όπως αναφέρεται στην εργασία που συν-επικεφαλής ήταν ο Τομ Ζέγκα του Πανεπιστημίου της Αριζόνα και ο Τιμ ΜακΚόι του Εθνικού Μουσείου Φυσικής Ιστορίας του Smithsonian στην Ουάσιγκτον και δημοσιεύτηκε στο Nature Geoscience. Στην πραγματικότητα, τα ορυκτά στον γονικό αστεροειδή πιθανότατα σχηματίστηκαν, διαλύθηκαν και ανασχηματίστηκαν με την πάροδο του χρόνου. «Ο γονικός αστεροειδής του Μπεννού συσσώρευσε πάγο και σκόνη. Τελικά, αυτός ο πάγος έλιωσε και το προκύπτον υγρό αντέδρασε με τη σκόνη για να σχηματίσει αυτό που βλέπουμε σήμερα, ένα δείγμα που αποτελείται κατά 80% από ορυκτά που περιέχουν νερό», δήλωσε ο Ζέγκα. «Πιστεύουμε ότι ο γονικός αστεροειδής συσσώρευσε πολύ παγωμένο υλικό από το εξωτερικό ηλιακό σύστημα και στη συνέχεια το μόνο που χρειάστηκε ήταν λίγη θερμότητα για να λιώσει ο πάγος και να προκαλέσει την αντίδραση των υγρών με τα στερεά». Ο μετασχηματισμός του Μπεννού δεν τελείωσε εκεί. Η τρίτη εργασία, με επικεφαλής από κοινού την Lindsay Keller στη NASA Johnson και την Michelle Thompson του Πανεπιστημίου Purdue, και η οποία δημοσιεύτηκε επίσης στο Nature Geoscience, βρήκε μικροσκοπικούς κρατήρες και μικροσκοπικές πιτσιλιές κάποτε λιωμένου βράχου - γνωστές ως τήγματα πρόσκρουσης - στις επιφάνειες των δειγμάτων, ενδείξεις ότι ο αστεροειδής βομβαρδίστηκε από μικρομετεωρίτες. Αυτές οι συγκρούσεις, μαζί με τις επιπτώσεις του ηλιακού ανέμου, είναι γνωστές ως διαστημική αποσάθρωση και συνέβησαν επειδή ο Bennu δεν έχει ατμόσφαιρα για να τον προστατεύσει. «Η επιφανειακή αποσάθρωση στον Bennu συμβαίνει πολύ πιο γρήγορα από ό,τι θα έλεγε η συμβατική σοφία και ο μηχανισμός τήξης πρόσκρουσης φαίνεται να κυριαρχεί, σε αντίθεση με αυτό που αρχικά πιστεύαμε», δήλωσε η Keller. «Η διαστημική αποσάθρωση είναι μια σημαντική διαδικασία που επηρεάζει όλους τους αστεροειδείς και με τα επιστρεφόμενα δείγματα, μπορούμε να εντοπίσουμε τις ιδιότητες που την ελέγχουν και να χρησιμοποιήσουμε αυτά τα δεδομένα και να τα παρεκτείνουμε για να εξηγήσουμε την επιφάνεια και την εξέλιξη των σωμάτων αστεροειδών που δεν έχουμε επισκεφτεί».Ως τα υπολείμματα υλικών από τον σχηματισμό των πλανητών πριν από 4,5 δισεκατομμύρια χρόνια, οι αστεροειδείς παρέχουν μια καταγραφή της ιστορίας του ηλιακού συστήματος. Αλλά όπως σημείωσε ο Zega, βλέπουμε ότι ορισμένα από αυτά τα υπολείμματα διαφέρουν από αυτά που έχουν βρεθεί σε μετεωρίτες στη Γη, επειδή ορισμένοι τύποι αστεροειδών καίγονται στην ατμόσφαιρα και δεν φτάνουν ποτέ στο έδαφος. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η συλλογή πραγματικών δειγμάτων είναι τόσο σημαντική. «Τα δείγματα είναι πραγματικά κρίσιμα για αυτό το έργο», είπε ο Barnes. «Μπορέσαμε να λάβουμε τις απαντήσεις που λάβαμε μόνο χάρη στα δείγματα. Είναι εξαιρετικά συναρπαστικό που είμαστε επιτέλους σε θέση να δούμε αυτά τα πράγματα για έναν αστεροειδή που ονειρευόμασταν να πάμε εδώ και τόσο καιρό». Τα επόμενα δείγματα που η NASA αναμένει να βοηθήσουν στην αποκάλυψη της ιστορίας του ηλιακού μας συστήματος θα είναι οι βράχοι της Σελήνης που επέστρεψαν οι αστροναύτες του Artemis III. Το Κέντρο Διαστημικών Πτήσεων Goddard της NASA παρείχε τη συνολική διαχείριση της αποστολής, τη μηχανική συστημάτων και την ασφάλεια και τη διασφάλιση της αποστολής για το OSIRIS-REx. Ο Dante Lauretta του Πανεπιστημίου της Αριζόνα, στο Τούσον, είναι ο κύριος ερευνητής. Το πανεπιστήμιο ηγείται της επιστημονικής ομάδας και του σχεδιασμού επιστημονικών παρατηρήσεων και της επεξεργασίας δεδομένων της αποστολής. Η Lockheed Martin Space στο Λίτλτον του Κολοράντο κατασκεύασε το διαστημόπλοιο και παρείχε υπηρεσίες πτήσης. Οι Goddard και KinetX Aerospace ήταν υπεύθυνες για την πλοήγηση του διαστημοπλοίου OSIRIS-REx. Η επιμέλεια του OSIRIS-REx λαμβάνει χώρα στο Διαστημικό Κέντρο Johnson της NASA στο Χιούστον. Οι διεθνείς συνεργασίες σε αυτήν την αποστολή περιλαμβάνουν το όργανο OSIRIS-REx Laser Altimeter από την Καναδική Διαστημική Υπηρεσία και την επιστημονική συνεργασία δειγμάτων αστεροειδών με την αποστολή Hayabusa2 της JAXA. Το OSIRIS-REx είναι η τρίτη αποστολή στο Πρόγραμμα New Frontiers της NASA, το οποίο διαχειρίζεται το Κέντρο Διαστημικών Πτήσεων Marshall της NASA στο Χάντσβιλ της Αλαμπάμα, για τη Διεύθυνση Επιστημονικών Αποστολών του οργανισμού στην Ουάσινγκτον. Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με την αποστολή OSIRIS-REx της NASA, επισκεφθείτε τη διεύθυνση: https://science.nasa.gov/mission/osiris-rex/ Μια εικόνα ηλεκτρονικού μικροσκοπίου σάρωσης ενός κρατήρα πρόσκρουσης μικρομετεωρίτη σε ένα σωματίδιο υλικού αστεροειδούς Bennu. Η Ann Nguyen, συν-επικεφαλής συγγραφέας μιας νέας εργασίας που παρέχει πληροφορίες για την ποικιλόμορφη προέλευση του «γονικού» αστεροειδούς του αστεροειδούς Bennu, συνεργάζεται με τον μικροανιχνευτή ιόντων NanoSIMS 50L (νανοκλίμακα δευτερογενούς ιόντος φασματομετρία μάζας) στο Τμήμα Επιστήμης Έρευνας και Εξερεύνησης Αστροϋλικών στο Διαστημικό Κέντρο Johnson της NASA στο Χιούστον.

Το Hubble Παρατηρεί Αξιοσημείωτο Κοντινό Σπειροειδή Γαλαξία. Αυτή η εικόνα από το Διαστημικό Τηλεσκόπιο Hubble της NASA/ESA προσφέρει μια νέα άποψη του κοντινού σπειροειδούς γαλαξία NGC 2835, ο οποίος βρίσκεται 35 εκατομμύρια έτη φωτός μακριά στον αστερισμό Ύδρα (το Φίδι του Νερού). Οι σπειροειδείς βραχίονες του γαλαξία είναι διάσπαρτοι με νεαρά μπλε αστέρια που σαρώνουν γύρω από ένα οβάλ κέντρο όπου βρίσκονται παλαιότερα αστέρια.Αυτή η εικόνα διαφέρει από προηγούμενες εικόνες που κυκλοφόρησαν από το Hubble και το Διαστημικό Τηλεσκόπιο James Webb της NASA/ESA/CSA, επειδή ενσωματώνει νέα δεδομένα από το Hubble που καταγράφουν ένα συγκεκριμένο μήκος κύματος κόκκινου φωτός που ονομάζεται H-άλφα. Οι περιοχές που είναι φωτεινές στην εκπομπή H-άλφα είναι ορατές κατά μήκος των σπειροειδών βραχιόνων του NGC 2835, όπου δεκάδες φωτεινά ροζ νεφελώματα εμφανίζονται σαν λουλούδια σε άνθιση. Οι αστρονόμοι ενδιαφέρονται για το φως H-άλφα επειδή σηματοδοτεί την παρουσία αρκετών διαφορετικών τύπων νεφελωμάτων που προκύπτουν κατά τη διάρκεια διαφορετικών σταδίων της ζωής ενός αστεριού. Τα νεογέννητα, ογκώδη αστέρια δημιουργούν νεφελώματα που ονομάζονται περιοχές H II, οι οποίες είναι ιδιαίτερα λαμπρές πηγές φωτός H-άλφα, ενώ τα ετοιμοθάνατα αστέρια μπορούν να αφήσουν πίσω τους υπολείμματα υπερκαινοφανών ή πλανητικών νεφελωμάτων που μπορούν επίσης να αναγνωριστούν από την εκπομπή H-άλφα.Χρησιμοποιώντας τα ευαίσθητα όργανα του Hubble για την έρευνα 19 κοντινών γαλαξιών, οι ερευνητές στοχεύουν να εντοπίσουν περισσότερα από 50.000 νεφελώματα. Αυτές οι παρατηρήσεις θα βοηθήσουν να εξηγηθεί πώς τα αστέρια επηρεάζουν τις γειτονιές γέννησής τους μέσω του έντονου αστρικού φωτός και των ανέμων. https://science.nasa.gov/missions/hubble/hubble-observes-noteworthy-nearby-spiral-galaxy/ Αυτή η εικόνα του διαστημικού τηλεσκοπίου Hubble της NASA/ESA απεικονίζει τον κοντινό σπειροειδή γαλαξία NGC 2835.

Η ισχυρότερη έκρηξη ραδιοκυμάτων που καταγράφηκε μέχρι σήμερα. Διεθνής ομάδα αστρονόμων παρατήρησε μία από τις φωτεινότερες ταχείες ραδιοεκλάμψεις (FRBs) που έχουν εντοπιστεί μέχρι σήμερα – και εντόπισε την θέση της σε έναν κοντινό γαλαξία, τον NGC 4141. Καταχωρήθηκε στους αστρονομικούς καταλόγους με το όνομα FRB 20250316A, αλλά έχει το παρατσούκλι RBFLOAT, που σημαίνει Radio Brightest Flash Of All Time (Η πιο Φωτεινή Ραδιοέκλαμψη Όλων των Εποχών). Η ανακάλυψη και η θέση της εξέπληξαν και αποκάλυψαν νέα στοιχεία για τις FRBs, οι οποίες αποτελούν ένα από τα μεγαλύτερα μυστήρια της αστροφυσικής.Τα FRB είναι ισχυρές εκρήξεις ραδιοκυμάτων διάρκειας χιλιοστών του δευτερολέπτου. Οι ερευνητές υποψιάζονται ότι είναι αποτέλεσμα ακραίων κοσμικών φαινομένων, αλλά δεν έχουν καταφέρει ακόμα να προσδιορίσουν την ακριβή τους προέλευσή. Τα FRB είναι εξαιρετικά δύσκολο να μελετηθούν αφού εξαφανίζονται σχεδόν ακαριαία.Αυτή η ανακάλυψη έγινε χρησιμοποιώντας το Canadian Hydrogen Intensity Mapping Experiment (CHIME), ένα από τα καλύτερα όργανα που χρησιμοποιούνται για την μελέτη των FRB, μαζί με δεδομένα από το διαστημικό τηλεσκόπιο James Webb της NASA. Ένα από τα τηλεσκόπια του CHIME (που ονομάζονται επίσης outriggers) βρίσκεται στην National Radio Quiet Zone στην πανεπιστημιούπολη του Αστεροσκοπείου Green Bank του Εθνικού Ιδρύματος Επιστημών των ΗΠΑ.H πηγή του FRB 20250316A ήταν μια περιοχή με εύρος 45 έτη φωτός, μικρότερη και από ένα κλασικό σμήνος άστρων, στον γαλαξία NGC 4141, που απέχει 130 εκατομμύρια έτη φωτός από τη Γη. Είναι σαν να εντοπίζει κανείς κέρμα των 50 λεπτών από απόσταση περίπου 100 χιλιομέτρων. πηγή: https://public.nrao.edu/news/brightest-ever-fast-radio-burst-allows-researchers-to-identify-its-origin/ – διαβάστε περισσότερα: https://news.ucsc.edu/2025/08/frb-rbfloat/ Καλλιτεχνική απεικόνιση του CHIME/FRB και των ραδιοτηλεσκοπίων του (Outriggers) που εντόπισαν την ταχεία έκρηξη ραδιοκυμάτων FRB 20250316A (RBFLOAT.)

Υπερηχογραφικές σαρώσεις στον Σταθμό Παρακολουθούν και Προστατεύουν την Καρδιαγγειακή Υγεία του Πληρώματος. Οι υπερηχογραφικές σαρώσεις καρδιάς και φλεβών κυριάρχησαν στις ερευνητικές δραστηριότητες στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό την Πέμπτη, βοηθώντας τους γιατρούς να παρακολουθούν και να προστατεύουν την καρδιαγγειακή υγεία των αστροναυτών. Το πλήρωμα της Αποστολής 73 συντήρησε επίσης τον εξοπλισμό διαστημικής στολής, διεξήγαγε επιθεωρήσεις εργαστηριακού υλικού και συνέχισε τις εργασίες παρατήρησης της Γης. Η συσκευή Ultrasound 2 του τροχιακού σταθμού χρησιμοποιείται τακτικά για να παρατηρεί τι συμβαίνει μέσα στο σώμα ενός αστροναύτη ενώ ζει και εργάζεται σε μικροβαρύτητα. Οι βιοϊατρικές επεμβάσεις του πληρώματος επέτρεψαν στους γιατρούς στο έδαφος να βλέπουν τις σαρώσεις καρδιάς και φλεβών σε πραγματικό χρόνο και να παρατηρούν πώς το καρδιαγγειακό σύστημα προσαρμόζεται στην έλλειψη βαρύτητας. Τα δεδομένα βοηθούν τους ερευνητές να διατηρούν τα πληρώματα σε τροχιά υγιή και να προετοιμάζουν νέα πληρώματα για αποστολές μεγάλης διάρκειας. Ο μηχανικός πτήσης της NASA, Jonny Kim, χρησιμοποίησε τη συσκευή Ultrasound 2 στην εργαστηριακή μονάδα του Columbus την Πέμπτη και σάρωσε τις αρτηρίες της μηχανικού πτήσης της NASA, Zena Cardman, για την ανθρώπινη ερευνητική έρευνα CIPHER. Οι σαρώσεις μπορούν να βοηθήσουν τους ερευνητές να εντοπίσουν τους καρδιαγγειακούς κινδύνους της ζωής στο διάστημα, όπως η σκλήρυνση των αρτηριών ή οι αλλαγές στην αρτηριακή πίεση, για μήνες ή χρόνια κάθε φορά και να αναπτύξουν αντίμετρα για να διατηρούν τα πληρώματα διαστημικών πτήσεων υγιή. Ο Κιμ μέτρησε επίσης την αρτηριακή πίεση και σάρωσε τις φλέβες της αστροναύτη της JAXA (Ιαπωνική Υπηρεσία Αεροδιαστημικής Εξερεύνησης) Κίμια Γιούι, η οποία φορούσε μια εξειδικευμένη περιχειρίδα μηρών που μπορεί να αντιστρέψει τη συσσώρευση υγρών προς το κεφάλι ενός αστροναύτη που προκαλείται από την έλλειψη βαρύτητας. Το δίδυμο βρισκόταν μέσα στο Κολόμπους, δοκιμάζοντας την αποτελεσματικότητα της βιοϊατρικής συσκευής και την ικανότητά της να τραβάει τα υγρά προς τα πόδια ενός αστροναύτη, μειώνοντας ενδεχομένως την συνήθως αναφερόμενη πίεση στο κεφάλι και τα μάτια που σχετίζεται με το διάστημα. Τα αποτελέσματα μπορεί να βοηθήσουν στην προστασία της όρασης και της δομής των ματιών των αστροναυτών, καθώς η NASA και οι διεθνείς συνεργάτες της σχεδιάζουν αποστολές πληρώματος στη Σελήνη, τον Άρη και πέρα από αυτήν. Ο μηχανικός πτήσης της Roscosmos, Όλεγκ Πλατόνοφ, διερεύνησε επίσης πώς η μικροβαρύτητα επηρεάζει το κυκλοφορικό σύστημα, μελετώντας τα κύτταρα που καλύπτουν το εσωτερικό των αιμοφόρων αγγείων και πώς το αίμα ρέει σε μικροσκοπικά αγγεία. Ο Πλατόνοφ συνέχισε στη συνέχεια τις εβδομαδιαίες μελέτες παρατήρησης της Γης, κατεβάζοντας πρώτα εικόνες της περιοχής της Κεντρικής Ασίας που καταγράφηκαν αυτόματα κατά τη διάρκεια της βάρδιας ύπνου του πληρώματος. Στη συνέχεια, οργάνωσε μια άλλη αυτόματη νυχτερινή φωτογράφιση της Γης για να απαθανατίσει ορόσημα, συμπεριλαμβανομένων των ασιατικών και αυστραλιανών νησιών και των παράκτιων περιοχών. Ο μηχανικός πτήσης της NASA, Μάικ Φινκ, πέρασε ολόκληρη τη βάρδιά του μέσα στο αεροθάλαμο Quest, συντηρώντας υλικό κάμερας υψηλής ευκρίνειας που φοριέται σε κράνη διαστημικών στολών. Ο Fincke αφαίρεσε και αντικατέστησε τη θερμική ταινία στις κάμερες του κράνους για να τις προστατεύσει από το ακραίο περιβάλλον του διαστήματος κατά τη διάρκεια των διαστημικών περιπάτων. Ο Διοικητής του Σταθμού Sergey Ryzhikov και ο Μηχανικός Πτήσης της Roscosmos Alexey Zubritsky πέρασαν τη βάρδιά τους μέσα στο τμήμα Roscosmos του τροχιακού σταθμού εργαζόμενοι στη συντήρηση και τις επιθεωρήσεις του εργαστηρίου. Το δίδυμο αντάλλαξε μια ποικιλία εξοπλισμού υποστήριξης ζωής, ξαναγέμισε μια γεννήτρια οξυγόνου και επιθεώρησε ηλεκτρονικά συστήματα. Μάθετε περισσότερα για τις δραστηριότητες του σταθμού ακολουθώντας το ιστολόγιο του διαστημικού σταθμού, @space_station στο X, καθώς και τους λογαριασμούς του ISS στο Facebook και στο Instagram. https://www.nasa.gov/blogs/spacestation/2025/08/21/ultrasound-scans-on-station-monitor-and-protect-crew-cardiovascular-health/ Οι αστροναύτες της NASA Jonny Kim και Zena Cardman, και οι δύο Μηχανικοί Πτήσης της Αποστολής 73, ποζάρουν για ένα πορτρέτο κατά τη διάρκεια ενός διαλείμματος από τις δραστηριότητες καθαρισμού και συντήρησης του Σαββατοκύριακου στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό. Το δίδυμο έχει επίσης συμμετάσχει σε μια ποικιλία βιοϊατρικών μελετών στο εργαστήριο σε τροχιά.

Οι δύο διασημότεροι αστεροειδείς του ηλιακού μας συστήματος είναι… αδέρφια (βίντεο) Νέα ευρήματα δείχνουν ότι αποτελούσαν μέρος του ίδιου διαστημικού βράχου. Δύο από τους πιο διάσημους αστεροειδείς του ηλιακού μας συστήματος, ο Bennu και ο Ryugu, ίσως αποτελούν θραύσματα ενός και μόνο γιγαντιαίου «μητρικού» αστεροειδούς, ο οποίος κατακερματίστηκε πριν από δισεκατομμύρια χρόνια, σύμφωνα με νέα δεδομένα από το διαστημικό τηλεσκόπιο James Webb.Αν αυτό επιβεβαιωθεί, οι δύο «αδελφοί» διαστημικοί βράχοι οι οποίοι έχουν πρόσφατα ερευνηθεί από αποστολές που έφεραν δείγματα τους πίσω στη Γη θα μπορούσαν να ρίξουν φως στο πώς σχηματίζονται και διασπείρονται οι οικογένειες αστεροειδών στη διαστημική μας γειτονιά.Ο Bennu με διάμετρο περίπου 500 μέτρα μελετήθηκε από την αποστολή OSIRIS-REx της NASA η οποία προσεδαφίστηκε στον αστεροειδή το 2022, συνέλεξε δείγματα και τα επέστρεψε στη Γη τον Σεπτέμβριο του 2023. Τα δείγματα αυτά έχουν ήδη δώσει υποσχόμενα ευρήματα. Ο Ryugu, με διάμετρο περίπου 900 μέτρα εξερευνήθηκε το 2019 από την ιαπωνική αποστολή Hayabusa2 η οποία έφερε δείγματά του στη Γη τον Δεκέμβριο του 2020.Και οι δύο αστεροειδείς έχουν σχήμα που θυμίζει σβούρα και θεωρούνται «δυνητικά επικίνδυνοι» λόγω του μεγέθους τους και της σχετικής εγγύτητας τους στη Γη. Ωστόσο, κανένας τους δεν αναμένεται να αποτελέσει απειλή για τον πλανήτη μας τουλάχιστον μέσα στον επόμενο αιώνα αν και η NASA παρακολουθεί στενά τον Bennu εξαιτίας μιας πολύ μικρής πιθανότητας να συγκρουστεί με τη Γη το 2,182.Υπάρχουν διάφορες θεωρίες για την προέλευσή τους, με επικρατέστερη ότι ανήκουν στην οικογένεια Polana, η οποία δημιουργήθηκε όταν ένας γιγάντιος αστεροειδής διαλύθηκε στα πρώτα στάδια του ηλιακού συστήματος. Το μεγαλύτερο κομμάτι που διασώζεται από αυτό το αρχαίο σώμα είναι ο 142 Polana, ένας τεράστιος αστεροειδής με διάμετρο άνω των 55 χιλιομέτρων που βρίσκεται στη κύρια ζώνη αστεροειδών του ηλιακού μας συστήματος ανάμεσα στον Άρη και τον Δία.Σε νέα μελέτη που δημοσιεύθηκε στην επιθεώρηση «The Planetary Science Journal» ερευνητές συνέκριναν φασματοσκοπικά δεδομένα του 142 Polana τα οποία συνέλεξε το James Webb με τα δείγματα του Bennu και του Ryugu που έφτασαν στη Γη. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι και οι τρεις αυτοί αστεροειδείς παρουσιάζουν εντυπωσιακές ομοιότητες γεγονός που υποδηλώνει ότι πιθανότατα προήλθαν από τον ίδιο μητρικό αστεροειδή αν και η υπόθεση αυτή δεν έχει ακόμη επιβεβαιωθεί πλήρως. «Πολύ νωρίς στον σχηματισμό του ηλιακού μας συστήματος πιστεύουμε ότι μεγάλοι αστεροειδείς συγκρούστηκαν και διαλύθηκαν σε κομμάτια, σχηματίζοντας μια “οικογένεια αστεροειδών” με τον Polana να αποτελεί το μεγαλύτερο σώμα που διασώθηκε. Τα ευρήματα «υποδηλώνουν ότι τα υπολείμματα αυτής της σύγκρουσης δεν δημιούργησαν μόνο τον Polana, αλλά και τους Bennu και Ryugu» δήλωσε Ανίτσια Αρεντότο πλανητική επιστήμονας στο Southwest Research Institute (SwRI) στο Τέξας, επικεφαλής της νέας μελέτης.Και οι τρεις αστεροειδείς μοιράζονται την ίδια βασική σύσταση στοιχείων και ορυκτών, όπως ο άνθρακας και η μαγνητίτης, μια σπάνια μορφή οξειδίου του σιδήρου. Ωστόσο, υπάρχουν μικρές διαφορές στις συγκεντρώσεις αυτών των ουσιών μεταξύ του 142 Polana και των δειγμάτων από τον Bennu και τον Ryugu, γεγονός που σημαίνει ότι δεν μπορεί ακόμη να εξαχθεί ένα οριστικό συμπέρασμα. Η ερευνητική ομάδα θεωρεί ότι αυτές οι αποκλίσεις πιθανότατα οφείλονται στις αντίστοιχες εξωτερικές επιφάνειες των αστεροειδών, οι οποίες έχουν τροποποιηθεί ελαφρώς από τότε που διασπάστηκαν. https://www.naftemporiki.gr/techscience/1996358/oi-dyo-diasimoteroi-asteroeideis-toy-iliakoy-mas-systimatos-einai-aderfia-vinteo/

Μαύρη Σελήνη και μαύρη είναι η νύχτα στα βουνά. Μας λένε ότι αύριο, Σάββατο 23 Αυγούστου, θα «βιώσουμε» το φαινόμενο της μαύρης Σελήνης. Πιανόμαστε εντελώς αδιάβαστοι. Και αισθανόμαστε «άβολα». Όχι μόνο δεν ξέρουμε τι είναι η μαύρη Σελήνη, αλλά είναι η πρώτη φορά που συναντάμε αυτόν τον όρο σε επιστημονικές σελίδες εφημερίδων. Είναι κάποια φάση της Σελήνης που μαθαίναμε στο σχολείο, στο μάθημα της Αστρονομίας; Ανοίγοντας ένα σχολικό βιβλίο Αστρονομίας, για παράδειγμα το «ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΑΣΤΡΟΝΟΜΙΑΣ & ΔΙΑΣΤΗΜΙΚΗΣ» της B΄ Τάξης Γενικού Λυκείου, διαβάζουμε άλλη μια φορά για τις ΦΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ΣΕΛΗΝΗΣ: Η Σελήνη, όπως και όλα τα άλλα μέλη του ηλιακού συστήματος, είναι ετερόφωτο σώμα και το φως που εκπέμπει είναι του Ηλίου, που ανακλάται στην επιφάνειά της. Όμως στη διάρκεια της περιφοράς της γύρω από τη Γη παρουσιάζεται στο γήινο παρατηρητή σε διάφορες φάσεις (σχ. 3.22). Άλλοτε φαίνεται ολόκληρος ο δίσκος της (πανσέληνος), άλλοτε ένα μέρος του (τέταρτο) και άλλοτε χάνεται τελείως (νέα Σελήνη). Το φαινόμενο αυτό οφείλεται στη σχετική θέση που έχουν κάθε φορά ο Ήλιος, η Σελήνη και η Γη. Η Σελήνη, για να περάσει από όλες τις φάσεις της, χρειάζεται ένα συνοδικό μήνα, δηλαδή 29,53 ημέρες. Αν και πουθενά δεν γράφει για «μαύρη Σελήνη», υποψιαζόμαστε ότι ίσως πρόκειται για την φάση της νέας Σελήνης. Τελικά, ψάχνοντας λίγο παραπάνω, διαπιστώνουμε ότι πράγματι, «μαύρη Σελήνη» δεν είναι τίποτε άλλο από την γνωστή φάση της νέας Σελήνης, που συμβαίνει όταν η Σελήνη βρίσκεται ανάμεσα στη Γη και τον Ήλιο και δεν είναι ορατή από τη Γη. Επιπλέον, ο όρος «μαύρη Σελήνη» δεν έχει καμία σχέση με την Αστρονομία. Πρόκειται για αστρολογική μπαρούφα που εμφανίστηκε πρώτη φορά το 2016 για να προσδώσει μυστήριο και μαγεία (μαύρη) στην περιφρονημένη φάση της νέας Σελήνης. Έκτοτε κατακλύζει το διαδίκτυο, μαζί με τους κάθε λογής αστρολόγους που καλούνται στα κανάλια της τηλεόρασης για να αναλύσουν την πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα και τον κόσμο όλο:

Η NASA Παραδίδει Υλικά Artemis II στο Κένεντι. Ένα σημαντικό κομμάτι υλικού για την αποστολή Artemis II της NASA έφτασε στις 19 Αυγούστου στο Διαστημικό Κέντρο Κένεντι του οργανισμού στη Φλόριντα για να ολοκληρώσει τις τελικές εργασίες στοίβαξης. Ένα ημιρυμουλκούμενο μετέφερε τον προσαρμογέα σκηνής Orion της NASA σχεδόν 700 μίλια από το Κέντρο Διαστημικών Πτήσεων Marshall της NASA στο Χάντσβιλ της Αλαμπάμα. Η NASA Marshall κατασκεύασε και δοκίμασε τον προσαρμογέα σκηνής Orion, ο οποίος συνδέεται με το ενδιάμεσο κρυογονικό στάδιο πρόωσης του πυραύλου SLS (Σύστημα Εκτόξευσης Διαστήματος) στο διαστημόπλοιο Orion. Ένα διάφραγμα μέσα στον προσαρμογέα προστατεύει το Orion από εύφλεκτα αέρια, όπως το υδρογόνο, που παράγονται κατά την εκτόξευση. Ο προσαρμογέας σκηνής Orion έχει ύψος 5 πόδια (1,5 μέτρα) και διάμετρο 18 πόδια (5,4 μέτρα). Ο προσαρμογέας μπορεί να φιλοξενήσει CubeSats, έναν μικροσκοπικό δορυφόρο περίπου στο μέγεθος ενός κουτιού παπουτσιών, για τη διεξαγωγή επιστημονικών πειραμάτων και τεχνολογικών επιδείξεων. Το Artemis II θα εκτοξεύσει τέσσερις CubeSats από συνεργάτες της NASA γύρω από τη Γη, ενώ το Orion θα πετάει μόνο του προς τη Σελήνη. Ο προσαρμογέας σκηνής Orion θα παραμείνει στις εγκαταστάσεις επεξεργασίας πολλαπλών φορτίων της NASA στο Kennedy για να υποβληθεί σε ενσωμάτωση με το CubeSat και στη συνέχεια θα μετακινηθεί στο Κτίριο Συναρμολόγησης Οχημάτων για να στοιβάζεται στον πύραυλο SLS. Η δοκιμαστική πτήση Artemis II θα μεταφέρει τον κυβερνήτη Reid Wiseman, τον πιλότο Victor Glover και την ειδικό αποστολών Christina Koch από τη NASA, και τον ειδικό αποστολών Jeremy Hansen από την CSA (Καναδική Διαστημική Υπηρεσία) γύρω από τη Σελήνη και θα τους επιστρέψει με ασφάλεια πίσω στην πατρίδα τους. Η αποστολή είναι η πρώτη επανδρωμένη πτήση στο πλαίσιο του προγράμματος Artemis της NASA και αποτελεί ένα ακόμη βήμα προς τις αποστολές στην επιφάνεια της Σελήνης και την υποστήριξη του οργανισμού στην προετοιμασία για μελλοντικές επανδρωμένες αποστολές στον Άρη. https://www.nasa.gov/blogs/missions/2025/08/21/nasa-delivers-artemis-ii-hardware-to-kennedy/ Οι τεχνικοί στο Διαστημικό Κέντρο Κένεντι της NASA στη Φλόριντα ολοκληρώνουν τους τακτικούς ελέγχους του προσαρμογέα σκηνής Artemis II Orion την Τετάρτη 20 Αυγούστου 2025, στην Εγκατάσταση Επεξεργασίας Πολλαπλών Φορτίων του διαστημοδρομίου για να υποβληθεί σε ενσωμάτωση με το CubeSat μετά την άφιξή του από το Κέντρο Πτήσεων Marshall του οργανισμού στο Χάντσβιλ της Αλαμπάμα.

Για να δείτε τον κόσμο σε έναν κόκκο άμμου: Εξερευνώντας τις μεγαρικυτίδες στο «Kerrlaguna» Στον Άρη, το παρελθόν είναι γραμμένο σε πέτρα — αλλά το παρόν είναι γραμμένο σε άμμο. Την περασμένη εβδομάδα, το Perseverance εξερεύνησε ανενεργές μεγαρικυτίδες για να μάθει περισσότερα για τις αιολικές διεργασίες που αναδιαμορφώνουν το τοπίο του Άρη κάθε μέρα. Αφού ολοκλήρωσε την έρευνά του στην επαφή μεταξύ αργίλου και πετρωμάτων που περιέχουν ολιβίνη στο «Westport», το Perseverance ταξιδεύει για άλλη μια φορά νότια. Προηγουμένως, είχαν γίνει προσπάθειες να οδηγηθεί κανείς ανηφορικά για να επισκεφτεί μια νέα βραχώδη έκθεση που ονομάζεται «Midtoya». Ωστόσο, ένας συνδυασμός της απότομης κλίσης και του χαλικώδους, σκορπισμένου με βράχους εδάφους δυσκόλεψε την πρόοδο της οδήγησης και, μετά από αρκετές προσπάθειες, ελήφθη η απόφαση να επιστρέψει σε ομαλότερο έδαφος. Ευτυχώς, η προσπάθεια δεν ήταν άκαρπη, καθώς το ρόβερ μπόρεσε να συλλέξει δεδομένα για νέους βράχους πλούσιους σε σφαιρίδια που πιστεύεται ότι έχουν κυλήσει προς τα κάτω από το «Midtoya», συμπεριλαμβανομένου του βράχου σε σχήμα καπέλου μάγισσας ή κράνους «Horneflya», ο οποίος έχει προσελκύσει μεγάλο διαδικτυακό ενδιαφέρον. Πιο πρόσφατα, το Perseverance εξερεύνησε μια τοποθεσία που ονομάζεται «Kerrlaguna», όπου οι απότομες πλαγιές δίνουν τη θέση τους σε ένα πεδίο μεγαρίπλων: μεγάλους σχηματισμούς άμμου που μεταφέρονται από τον άνεμο, ύψους έως και 1 μέτρου (περίπου 3 πόδια). Η επιστημονική ομάδα επέλεξε να πραγματοποιήσει μια μίνι-εκστρατεία για να κάνει μια λεπτομερή μελέτη αυτών των χαρακτηριστικών. Γιατί τέτοιο ενδιαφέρον; Ενώ συχνά η προσοχή του ρόβερ επικεντρώνεται στη μελέτη διεργασιών στο μακρινό παρελθόν του Άρη που καταγράφονται σε αρχαία πετρώματα, έχουμε ακόμα πολλά να μάθουμε για το σύγχρονο περιβάλλον του Άρη. Σχεδόν πριν από μια δεκαετία, το Curiosity, ο πρόδρομος του Perseverance, μελέτησε έναν ενεργό αμμόλοφο στο «Namib Dune» στον πυθμένα του κρατήρα Gale, όπου τράβηξε μια αξέχαστη selfie. Ωστόσο, οι μικρότεροι μεγαρίπλοι - και ιδιαίτερα οι σκονισμένοι, προφανώς όχι πλέον ενεργοί όπως στο «Kerrlaguna» - είναι επίσης συνηθισμένοι στην επιφάνεια του Άρη. Αυτά τα παλαιότερα ακίνητα χαρακτηριστικά θα μπορούσαν να μας διδάξουν νέες γνώσεις σχετικά με τον ρόλο που παίζουν ο άνεμος και το νερό στην σύγχρονη επιφάνεια του Άρη. Αφού έφτασε κοντά σε αρκετά από αυτά τα ανενεργά μεγαριππλά, το Perseverance πραγματοποίησε μια σειρά μετρήσεων χρησιμοποιώντας τα επιστημονικά του όργανα SuperCam, Mastcam-Z και MEDA, προκειμένου να χαρακτηρίσει το περιβάλλον, το μέγεθος και τη χημεία των κόκκων άμμου, καθώς και τυχόν αλμυρές κρούστες που μπορεί να έχουν αναπτυχθεί με την πάροδο του χρόνου. Εκτός από την περαιτέρω κατανόηση του περιβάλλοντος του Άρη, η καταγραφή αυτών των πιθανών πόρων θα μπορούσε να μας βοηθήσει να προετοιμαστούμε για την ημέρα που οι αστροναύτες θα εξερευνήσουν τον Κόκκινο Πλανήτη και θα χρειαστούν πόρους που θα διατηρούνται στα εδάφη του Άρη για να επιβιώσουν. Ελπίζεται ότι αυτή η έρευνα στο "Kerrlaguna" θα μπορεί να προσφέρει μια πρακτική εξάσκηση για μια πιο ολοκληρωμένη εκστρατεία που θα βρίσκεται σε ένα πιο εκτεταμένο πεδίο μεγαλύτερων μορφών κρεβατιού στο "Lac de Charmes", πιο μακριά κατά μήκος της διαδρομής του ρόβερ. https://science.nasa.gov/blog/to-see-the-world-in-a-grain-of-sand-investigating-megaripples-at-kerrlaguna/ Το ρόβερ Mars Perseverance της NASA έλαβε αυτήν την εικόνα ανενεργών μεγαριππών στο "Kerrlaguna", τον τελευταίο στόχο εξερεύνησης του Perseverance, στις 13 Αυγούστου 2025. Το ρόβερ έλαβε την εικόνα χρησιμοποιώντας την κάμερα Right Mastcam-Z, μία από ένα ζεύγος καμερών που βρίσκονται ψηλά στον ιστό του ρόβερ, το Ηλιακό Σολ 1593 - ή, την 1.593η ημέρα του Άρη της αποστολής Mars 2020 - στην τοπική μέση ηλιακή ώρα 12:05:13.

Η NASA προσκαλεί τα μέσα ενημέρωσης σε κοινή εκτόξευση του Ήλιου και αποστολές διαστημικού καιρού Η διαπίστευση των μέσων ενημέρωσης είναι ανοιχτή για την εκτόξευση τριών αστεροσκοπείων που θα μελετήσουν τον Ήλιο και θα ενισχύσουν την ικανότητα να κάνουν ακριβείς προβλέψεις διαστημικού καιρού, βοηθώντας στην προστασία των τεχνολογικών συστημάτων που επηρεάζουν τη ζωή στη Γη. Η NASA στοχεύει όχι νωρίτερα από την Τρίτη 23 Σεπτεμβρίου για την εκτόξευση του IMAP (Interstellar Mapping and Acceleration Probe) του οργανισμού, του Παρατηρητηρίου Carruthers Geocorona και του παρατηρητηρίου Space Weather Follow On–Lagrange 1 (SWFO-L1) της Εθνικής Υπηρεσίας Ωκεανών και Ατμόσφαιρας (NOAA). Τα αστεροσκοπεία θα εκτοξευθούν με έναν πύραυλο SpaceX Falcon 9 από το Launch Complex 39A στο Διαστημικό Κέντρο Κένεντι της NASA στη Φλόριντα. Τα διαπιστευμένα μέσα ενημέρωσης θα έχουν την ευκαιρία να συμμετάσχουν σε ενημερώσεις πριν από την εκτόξευση και συνεντεύξεις με βασικό προσωπικό της αποστολής πριν από την εκτόξευση, καθώς και να καλύψουν την εκτόξευση. Η NASA θα ανακοινώσει πρόσθετες λεπτομέρειες σχετικά με το πρόγραμμα εκδηλώσεων των μέσων ενημέρωσης καθώς πλησιάζει η ημερομηνία εκτόξευσης. Οι προθεσμίες διαπίστευσης των μέσων ενημέρωσης για την εκτόξευση έχουν ως εξής: Τα διεθνή μέσα ενημέρωσης χωρίς αμερικανική υπηκοότητα πρέπει να υποβάλουν αίτηση έως τις 11:59 μ.μ. EDT την Κυριακή 31 Αυγούστου. Τα μέσα ενημέρωσης των ΗΠΑ και οι πολίτες των ΗΠΑ που εκπροσωπούν διεθνείς οργανισμούς μέσων ενημέρωσης πρέπει να υποβάλουν αίτηση έως τις 11:59 μ.μ. την Πέμπτη 4 Σεπτεμβρίου. Όλα τα αιτήματα διαπίστευσης πρέπει να υποβληθούν ηλεκτρονικά στη διεύθυνση: https://media.ksc.nasa.gov Η πολιτική διαπίστευσης μέσων ενημέρωσης της NASA είναι διαθέσιμη ηλεκτρονικά. Για ερωτήσεις σχετικά με τη διαπίστευση, στείλτε email στη διεύθυνση: ksc-media-accreditat@mail.nasa.gov. Για άλλες ερωτήσεις σχετικά με την αποστολή, επικοινωνήστε με το γραφείο σύνταξης της NASA Kennedy στο 321-867-2468. Για να λάβετε πληροφορίες στα ισπανικά σχετικά με το Κέντρο Ειδικού Κένεντι, επικοινωνήστε με την Antonia Jaramillo: 321-501-8425. Εάν επιθυμείτε να εγγραφείτε στα ισπανικά για το IMAP, επικοινωνήστε μαζί μας στη διεύθυνση: maria-jose.vinasgarcia@nasa.gov. Το IMAP της NASA θα χρησιμοποιήσει 10 επιστημονικά όργανα για να μελετήσει και να χαρτογραφήσει την ηλιόσφαιρα, μια τεράστια μαγνητική φυσαλίδα που περιβάλλει τον Ήλιο και προστατεύει το ηλιακό μας σύστημα από την ακτινοβολία που εισέρχεται από τον διαστρικό χώρο. Αυτή η αποστολή και τα δύο διαστημόπλοιά της θα τεθούν σε τροχιά γύρω από τον Ήλιο κοντά στο σημείο 1 Lagrange, περίπου ένα εκατομμύριο μίλια από τη Γη, όπου θα σαρώσει την ηλιόσφαιρα, θα αναλύσει τη σύνθεση των φορτισμένων σωματιδίων και θα διερευνήσει πώς αυτά τα σωματίδια κινούνται μέσα στο ηλιακό σύστημα. Αυτό θα παρέχει πληροφορίες για το πώς ο Ήλιος επιταχύνει τα φορτισμένα σωματίδια, συμπληρώνοντας βασικά κομμάτια του παζλ για την κατανόηση του διαστημικού καιρού σε όλο το ηλιακό σύστημα. Το διαστημόπλοιο IMAP θα παρακολουθεί επίσης συνεχώς τον ηλιακό άνεμο και την κοσμική ακτινοβολία. Οι επιστήμονες μπορούν να χρησιμοποιήσουν αυτές τις πληροφορίες για να αξιολογήσουν νέες και βελτιωμένες δυνατότητες για εργαλεία και μοντέλα πρόβλεψης διαστημικού καιρού, τα οποία είναι ζωτικής σημασίας για την υγεία των εξερευνητών του διαστήματος και τη μακροζωία των τεχνολογικών συστημάτων, όπως οι δορυφόροι και τα δίκτυα ηλεκτρικής ενέργειας, που μπορούν να επηρεάσουν τη ζωή στη Γη. Το Αστεροσκοπείο Γεωκορώνας Carruthers του οργανισμού είναι ένας μικρός δορυφόρος που έχει σχεδιαστεί για να μελετήσει την εξώσφαιρα, το εξώτατο τμήμα της ατμόσφαιρας της Γης. Χρησιμοποιώντας υπεριώδεις κάμερες, θα παρακολουθεί πώς ο διαστημικός καιρός από τον Ήλιο επηρεάζει την εξώσφαιρα, η οποία παίζει κρίσιμο ρόλο στην προστασία της Γης από διαστημικά καιρικά φαινόμενα που μπορούν να επηρεάσουν δορυφόρους, επικοινωνίες και γραμμές μεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειας. Η εξώσφαιρα, ένα νέφος ουδέτερου υδρογόνου που εκτείνεται μέχρι τη Σελήνη και πιθανώς πέρα από αυτήν, δημιουργείται από τη διάσπαση του νερού και του μεθανίου από το υπεριώδες φως του Ήλιου, και η λάμψη της, γνωστή ως γεωκορώνα, έχει παρατηρηθεί παγκοσμίως μόνο τέσσερις φορές πριν από αυτήν την αποστολή. Η αποστολή SWFO-L1, την οποία διαχειρίζεται η NOAA και αναπτύχθηκε σε συνεργασία με το Κέντρο Διαστημικών Πτήσεων Goddard της NASA στο Γκρίνμπελτ του Μέριλαντ και εμπορικούς εταίρους, θα χρησιμοποιήσει μια σειρά οργάνων για την παροχή μετρήσεων σε πραγματικό χρόνο του ηλιακού ανέμου, μαζί με έναν συμπαγή κορωνογράφο για την ανίχνευση στεμματικών μαζικών εκτινάξεων από τον Ήλιο.Το παρατηρητήριο, που χρησιμεύει ως φάρος έγκαιρης προειδοποίησης για δυνητικά καταστροφικά διαστημικά καιρικά φαινόμενα, θα επιτρέψει ταχύτερες και ακριβέστερες προβλέψεις. Τα δεδομένα του, που είναι διαθέσιμα 24 ώρες το 24ωρο, 7 ημέρες την εβδομάδα, θα υποστηρίξουν το Κέντρο Πρόβλεψης Διαστημικού Καιρού της NOAA στην προστασία ζωτικών υποδομών, οικονομικών συμφερόντων και εθνικής ασφάλειας, τόσο στη Γη όσο και στο διάστημα. Ο David McComas, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Πρίνστον, ηγείται της αποστολής IMAP με μια διεθνή ομάδα 25 συνεργαζόμενων ιδρυμάτων. Το Εργαστήριο Εφαρμοσμένης Φυσικής Johns Hopkins στο Laurel του Μέριλαντ, κατασκεύασε το διαστημόπλοιο και λειτουργεί την αποστολή. Το IMAP της NASA είναι η πέμπτη αποστολή στο χαρτοφυλάκιο του προγράμματος Solar Terrestrial Probes της NASA. Το Τμήμα Έργων Εξερευνητών και Ηλιοφυσικής στη NASA Goddard διαχειρίζεται το πρόγραμμα για το Τμήμα Ηλιοφυσικής της Διεύθυνσης Επιστημονικών Αποστολών της NASA. Το Πρόγραμμα Υπηρεσιών Εκτόξευσης της NASA, με έδρα τη NASA Kennedy, διαχειρίζεται την υπηρεσία εκτόξευσης για την αποστολή. Για περισσότερες λεπτομέρειες σχετικά με την αποστολή IMAP και ενημερώσεις σχετικά με τις προετοιμασίες εκτόξευσης, επισκεφθείτε τη διεύθυνση: https://science.nasa.gov/mission/imap/ Τεχνικοί διεξάγουν εργασίες κλεισίματος στο παρατηρητήριο IMAP (Interstellar Mapping and Acceleration Probe) της NASA στις εγκαταστάσεις διαστημικών επιχειρήσεων Astrotech κοντά στο Διαστημικό Κέντρο Κένεντι της NASA στη Φλόριντα την Παρασκευή 15 Αυγούστου 2025. Η αποστολή IMAP θα εξερευνήσει και θα χαρτογραφήσει τα όρια της ηλιόσφαιρας - μιας τεράστιας φούσκας που δημιουργείται από τον άνεμο του Ήλιου που περικλείει ολόκληρο το ηλιακό μας σύστημα - και θα μελετήσει πώς η ηλιόσφαιρα αλληλεπιδρά με την τοπική γαλαξιακή γειτονιά πέρα από αυτήν.

Εντοπίστηκε το πρώτο τριπλό σύστημα μαύρων τρυπών στο Σύμπαν (βίντεο) Παρατηρήθηκαν άγνωστες πτυχές του μυστηριώδους κόσμου των μελανών οπών. Με δημοσίευση τους στην επιθεώρηση «The Astrophysical Journal Letters» κινέζοι αστρονόμοι παρουσιάζουν μια εντυπωσιακή ανακάλυψη, ένα πρωτοφανές τριπλό σύστημα μαύρων τρυπών.Η ομάδα εντόπισε αυτή την «τριάδα», η οποία είναι κλειδωμένη σε έναν περίπλοκο «βαλς», αφού πρώτα ανίχνευσε μια κρυμμένη υπερμεγέθη μαύρη τρύπα στο παρασκήνιο ενός παράξενου γεγονότος βαρυτικών κυμάτων που είχε εντοπιστεί για πρώτη φορά πριν από έξι χρόνια.Το 2019 οι ανιχνευτές λέιζερ Laser Interferometer Gravitational-Wave Observatory (LIGO) στις ΗΠΑ κατέγραψαν μια σειρά από αμυδρές κυματώσεις στον ιστό του χωροχρόνου, γνωστές ως βαρυτικά κύματα. Αυτά φαίνεται να προκλήθηκαν από τη συγχώνευση δύο μαύρων τρυπών σε απόσταση μεταξύ 544 και 912 ετών φωτός από τη Γη. Η κοσμική αυτή σύγκρουση, γνωστή ως GW190814, ήταν ιδιαίτερα αξιοσημείωτη λόγω του μεγέθους των δύο αντικειμένων: η μία μαύρη τρύπα είχε μάζα 23 φορές μεγαλύτερη από αυτή του Ήλιου ενώ η μικρότερη μόλις 2,6.Συνήθως, οι μαύρες τρύπες που συγχωνεύονται έχουν παρόμοιο μέγεθος, καθώς αυτό διευκολύνει τη βαρυτική τριβή που τις φέρνει κοντά. Το GW190814 χαρακτηρίστηκε τότε «ο πιο άνισος λόγος μαζών που έχει μετρηθεί ποτέ μέσω βαρυτικών κυμάτων». Οι επιστήμονες εξεπλάγησαν ιδιαίτερα από το μικρότερο αντικείμενο, το οποίο είναι οριακά αρκετά μεγάλο ώστε να θεωρείται μαύρη τρύπα.Η ερευνητική ομάδα υποστηρίζει ότι αυτή η άνιση συγχώνευση προκλήθηκε από ένα κρυφό τρίτο αντικείμενο, το οποίο έδωσε το απαραίτητο «βαρυτικό σπρώξιμο» ώστε οι δύο άνισες μαύρες τρύπες να συγκρουστούν και να γίνουν μία, παρά τη σημαντική διαφορά μεγέθους.Η ομάδα χρησιμοποίησε προσομοιώσεις για να προβλέψει πώς αυτή η αλληλεπίδραση θα επηρέαζε τα παραγόμενα βαρυτικά κύματα και εντόπισε ένα μοναδικό «αποτύπωμα» σήματος που σχετιζόταν με το κρυμμένο αντικείμενο.Αναλύοντας εκ νέου τα δεδομένα του LIGO από την αρχική ανακάλυψη διαπίστωσαν ότι το αποτύπωμα αυτό υπήρχε πράγματι.«Αυτή είναι η πρώτη διεθνής ανακάλυψη ξεκάθαρης απόδειξης για την ύπαρξη τρίτου συμπαγούς αντικειμένου σε γεγονός συγχώνευσης δυαδικού συστήματος μαύρων τρυπών. Αποκαλύπτει ότι οι δυαδικές μαύρες τρύπες στο GW190814 πιθανότατα δεν σχηματίστηκαν απομονωμένα, αλλά ήταν μέρος ενός πιο περίπλοκου βαρυτικού συστήματος», δήλωσε ο Γουέν- Μπιάο Χαν αστρονόμος στην Κινεζική Ακαδημία Επιστημών.Με βάση τις προσομοιώσεις, οι ερευνητές πιστεύουν ότι το κρυφό αντικείμενο είναι πιθανότατα μια υπερμεγέθης μαύρη τρύπα. Δεν γνωρίζουν ακόμα το ακριβές της μέγεθος, αλλά το κατώτατο όριο για τέτοιες μαύρες τρύπες είναι περίπου 100,000 ηλιακές μάζες. Ο χορός Το ζευγάρι των μικρότερων μαύρων τρυπών πιθανόν σχημάτιζε ένα δυαδικό σύστημα που «χορεύει» γύρω από την υπερμεγέθη μαύρη τρύπα, καθώς συγχρόνως περιστρέφονταν και μεταξύ τους παρόμοια με τον τρόπο που η Γη και η Σελήνη κινούνται μαζί γύρω από τον Ήλιο. Είναι η πρώτη φορά που παρατηρείται τέτοια διαμόρφωση σε σύστημα μαύρων τρυπών.Η νέα, μεγαλύτερη μαύρη τρύπα που προέκυψε από τη συγχώνευση πιθανότατα θα συνεχίσει να «χορεύει» γύρω από την υπερμεγέθη συντρόφισσα της για δισεκατομμύρια χρόνια μέχρι τελικά να απορροφηθεί από αυτήν. Τα ευρήματα αυτά όχι μόνο παρέχουν «σημαντικές γνώσεις για τους τρόπους σχηματισμού δυαδικών συστημάτων μαύρων τρυπών», αλλά ανοίγουν και έναν νέο δρόμο για τον εντοπισμό άλλων κρυμμένων γιγάντων που παραμονεύουν πίσω από παρόμοιες άνισες συγχωνεύσεις, τόνισε ο Χαν. Από το 2015, όταν το LIGO κατέγραψε τα πρώτα βαρυτικά κύματα στην ιστορία, το παρατηρητήριο έχει ανιχνεύσει πάνω από 100 ακόμα γεγονότα τα περισσότερα από συγχωνεύσεις μαύρων τρυπών. Κάθε νέα ανίχνευση προσφέρει πολύτιμα δεδομένα για να αποκαλυφθούν περισσότερα μυστικά για τα πιο γιγαντιαία και αινιγματικά αντικείμενα του Σύμπαντος. https://www.naftemporiki.gr/techscience/1996320/entopistike-to-proto-triplo-systima-mayron-trypon-sto-sympan-vinteo/

Κοντινές εικόνες της πρόσκρουσης του DART της NASA για την ενημέρωση της Πλανητικής Άμυνας. Στις 11 Σεπτεμβρίου 2022, μηχανικοί σε ένα κέντρο ελέγχου πτήσης στο Τορίνο της Ιταλίας, έστειλαν ένα ραδιοσήμα στο βαθύ διάστημα. Ο προορισμός του ήταν το διαστημόπλοιο DART (Double Asteroid Redirection Test) της NASA που πετούσε προς έναν αστεροειδή σε απόσταση μεγαλύτερη των 5 εκατομμυρίων μιλίων.Το μήνυμα ώθησε το διαστημόπλοιο να εκτελέσει μια σειρά από προγραμματισμένες εντολές που προκάλεσαν την αποκόλληση ενός μικρού δορυφόρου μεγέθους κουτιού παπουτσιών που συνεισέφερε η Ιταλική Διαστημική Υπηρεσία (ASI), που ονομάζεται LICIACube, από το DART. Δεκαπέντε ημέρες αργότερα, όταν το ταξίδι του DART κατέληξε σε μια σκόπιμη μετωπική σύγκρουση με τον αστεροειδή Dimorphos κοντά στη Γη, το LICIACube πέρασε από τον αστεροειδή για να τραβήξει μια σειρά φωτογραφιών, παρέχοντας στους ερευνητές τις μόνες επιτόπιες παρατηρήσεις της πρώτης επίδειξης εκτροπής αστεροειδούς στον κόσμο. Αφού ανέλυσαν τις εικόνες του LICIACube, επιστήμονες της NASA και του ASI ανέφεραν στις 21 Αυγούστου στο Planetary Science Journal ότι περίπου 35,3 εκατομμύρια λίβρες (16 εκατομμύρια κιλά) σκόνης και βράχων εκτινάχθηκαν από τον αστεροειδή ως αποτέλεσμα της σύγκρουσης, βελτιώνοντας προηγούμενες εκτιμήσεις που βασίζονταν σε δεδομένα από επίγειες και διαστημικές παρατηρήσεις.Ενώ τα συντρίμμια που έπεσαν από τον αστεροειδή ανήλθαν σε λιγότερο από 0,5% της συνολικής μάζας του, ήταν ακόμα 30.000 φορές μεγαλύτερα από τη μάζα του διαστημικού σκάφους. Η επίδραση των συντριμμιών στην τροχιά του Dimorphos ήταν δραματική: λίγο μετά τη σύγκρουση, η ομάδα DART διαπίστωσε ότι τα ιπτάμενα συντρίμμια έδωσαν στον Dimorphos μια ώθηση αρκετές φορές ισχυρότερη από το χτύπημα του ίδιου του διαστημικού σκάφους.«Το ρεύμα υλικού που απελευθερώθηκε από τον αστεροειδή ήταν σαν μια σύντομη έκρηξη από έναν πυραυλοκινητήρα», δήλωσε ο Ramin Lolachi, ερευνητής επιστήμονας που ηγήθηκε της μελέτης από το Κέντρο Διαστημικών Πτήσεων Goddard της NASA στο Greenbelt του Μέριλαντ.Το σημαντικό συμπέρασμα από την αποστολή DART είναι ότι ένα μικρό, ελαφρύ διαστημόπλοιο μπορεί να αλλάξει δραματικά την πορεία ενός αστεροειδούς παρόμοιου μεγέθους και σύνθεσης με τον Δίμορφο, ο οποίος είναι ένας αστεροειδής «σωρού ερειπίων» - ή μια χαλαρή, πορώδης συλλογή βραχώδους υλικού που συνδέεται ασθενώς με τη βαρύτητα.«Αναμένουμε ότι πολλοί αστεροειδείς κοντά στη Γη έχουν παρόμοια δομή με τον Δίμορφο», δήλωσε ο Ντέιβ Γκλέναρ, πλανητικός επιστήμονας στο Πανεπιστήμιο του Μέριλαντ, στην κομητεία της Βαλτιμόρης, ο οποίος συμμετείχε στη μελέτη. «Έτσι, αυτή η επιπλέον ώθηση από το νέφος συντριμμιών είναι κρίσιμης σημασίας να ληφθεί υπόψη κατά την κατασκευή μελλοντικών διαστημοπλοίων για την εκτροπή αστεροειδών από τη Γη». Star Witness του DARTΗ NASA επέλεξε τον Δίμορφο, ο οποίος δεν αποτελεί απειλή για τη Γη, ως στόχο της αποστολής λόγω της σχέσης του με έναν άλλο, μεγαλύτερο αστεροειδή που ονομάζεται Δίδυμος. Ο Δίμορφος περιστρέφεται γύρω από τον Δίδυμο σε ένα δυαδικό σύστημα αστεροειδών, όπως ακριβώς η Σελήνη περιστρέφεται γύρω από τη Γη. Κρίσιμο είναι ότι η θέση του ζεύγους σε σχέση με τη Γη επέτρεψε στους αστρονόμους να μετρήσουν τη διάρκεια της τροχιάς του μικρού φεγγαριού πριν και μετά τη σύγκρουση.Οι επίγειες και διαστημικές παρατηρήσεις αποκάλυψαν ότι το DART μείωσε την τροχιά του Dimorphos κατά 33 λεπτά. Ωστόσο, αυτές οι παρατηρήσεις μεγάλης εμβέλειας, που έγιναν από απόσταση 6,8 εκατομμυρίων μιλίων (10,9 εκατομμυρίων χιλιομέτρων), ήταν πολύ μακρινές για να υποστηρίξουν μια λεπτομερή μελέτη των συντριμμιών της πρόσκρουσης. Αυτή ήταν η δουλειά του LICIACube.Μετά την πρόσκρουση του DART, το LICIACube είχε μόλις 60 δευτερόλεπτα για να κάνει τις πιο κρίσιμες παρατηρήσεις του. Περνώντας από τον αστεροειδή με ταχύτητα 15.000 μιλίων (21.140 χιλιομέτρων) ανά ώρα, το διαστημόπλοιο τράβηξε ένα στιγμιότυπο των συντριμμιών περίπου μία φορά κάθε τρία δευτερόλεπτα. Η πλησιέστερη εικόνα του τραβήχτηκε μόλις 53 μίλια (85,3 χλμ.) από την επιφάνεια του Dimorphos.Η μικρή απόσταση μεταξύ του LICIACube και του Dimorphos παρείχε ένα μοναδικό πλεονέκτημα, επιτρέποντας στο cubesat να καταγράψει λεπτομερείς εικόνες των σκονισμένων συντριμμιών από πολλαπλές γωνίες. Η ερευνητική ομάδα μελέτησε μια σειρά από 18 εικόνες LICIAcube. Οι πρώτες εικόνες της ακολουθίας έδειξαν την μετωπική προσέγγιση του LICIACube. Από αυτή τη γωνία, το νέφος φωτιζόταν έντονα από το άμεσο ηλιακό φως. Καθώς το διαστημόπλοιο περνούσε δίπλα από τον αστεροειδή, η κάμερά του περιστράφηκε για να κρατήσει το νέφος ορατό.Καθώς το LICIACube εξέταζε τον αστεροειδή, το ηλιακό φως φιλτράρεται μέσα από το πυκνό νέφος συντριμμιών και η φωτεινότητα του νέφους εξασθένισε. Αυτό υποδηλώνει ότι το νέφος αποτελείται κυρίως από μεγάλα σωματίδια - περίπου ένα χιλιοστό ή περισσότερο - τα οποία αντανακλούν λιγότερο φως από τους μικροσκοπικούς κόκκους σκόνης.Εφόσον τα εσωτερικά μέρη του νέφους ήταν τόσο πυκνά με συντρίμμια που ήταν εντελώς αδιαφανή, οι επιστήμονες χρησιμοποίησαν μοντέλα για να εκτιμήσουν τον αριθμό των σωματιδίων που ήταν κρυμμένα από την ορατότητα. Δεδομένα από άλλους αστεροειδείς με σωρούς από μπάζα, συμπεριλαμβανομένων κομματιών του Bennu που παραδόθηκαν στη Γη το 2023 από το διαστημόπλοιο OSIRIS-REx της NASA, και εργαστηριακά πειράματα βοήθησαν στη βελτίωση της εκτίμησης.«Εκτιμήσαμε ότι αυτό το κρυμμένο υλικό αντιπροσώπευε σχεδόν το 45% της συνολικής μάζας του νέφους», δήλωσε ο Timothy Stubbs, πλανητικός επιστήμονας στη NASA Goddard που συμμετείχε στη μελέτη. Ενώ το DART έδειξε ότι μια σύγκρουση υψηλής ταχύτητας με ένα διαστημόπλοιο μπορεί να αλλάξει την τροχιά ενός αστεροειδούς, ο Stubbs και οι συνάδελφοί του σημειώνουν ότι διαφορετικοί τύποι αστεροειδών, όπως αυτοί που είναι κατασκευασμένοι από ισχυρότερο, πιο πυκνά συσκευασμένο υλικό, μπορεί να αντιδρούν διαφορετικά σε μια σύγκρουση παρόμοια με το DART. «Κάθε φορά που αλληλεπιδρούμε με έναν αστεροειδή, βρίσκουμε κάτι που μας εκπλήσσει, οπότε υπάρχει πολλή περισσότερη δουλειά να κάνουμε», δήλωσε ο Stubbs. «Αλλά το DART είναι ένα μεγάλο βήμα προς τα εμπρός για την πλανητική άμυνα».Το Εργαστήριο Εφαρμοσμένης Φυσικής Johns Hopkins στο Laurel του Μέριλαντ διαχειρίστηκε την αποστολή DART και λειτούργησε το διαστημόπλοιο για το Γραφείο Συντονισμού Πλανητικής Άμυνας της NASA ως έργο του Γραφείου Προγράμματος Πλανητικών Αποστολών του οργανισμού. https://science.nasa.gov/missions/dart/close-up-views-of-nasas-dart-impact-to-inform-planetary-defense/ Φωτογραφίες που τραβήχτηκαν από το ιταλικό LICIACube, συντομογραφία του LICIA CubeSat για Απεικόνιση Αστεροειδών. Αυτές προσφέρουν τις πιο κοντινές και λεπτομερείς παρατηρήσεις των επακόλουθων της πρόσκρουσης του DART (Double Asteroid Redirection Test) της NASA μέχρι σήμερα. Η φωτογραφία στα αριστερά τραβήχτηκε περίπου 2 λεπτά και 40 δευτερόλεπτα μετά την πρόσκρουση, καθώς ο δορυφόρος περνούσε δίπλα από το σύστημα Δίδυμος. Η φωτογραφία στα δεξιά τραβήχτηκε 20 δευτερόλεπτα αργότερα, καθώς ο LICIACube έφευγε από το σημείο. Το μεγαλύτερο σώμα, κοντά στην κορυφή κάθε εικόνας, είναι ο Δίδυμος. Το μικρότερο σώμα στο κάτω μισό κάθε εικόνας είναι ο Δίμορφος, περιτριγυρισμένος από το νέφος βραχωδών συντριμμιών που δημιουργήθηκαν από την πρόσκρουση του DART. Η ουρά υλικού που σχηματίστηκε πίσω από τον Δίμορφο ήταν εμφανής σχεδόν 12 ημέρες μετά την πρόσκρουση του DART, δίνοντας στον αστεροειδή μια εμφάνιση που μοιάζει με κομήτη, όπως φαίνεται σε αυτήν την εικόνα που τραβήχτηκε από το διαστημικό τηλεσκόπιο Hubble της NASA τον Οκτώβριο του 2022. Οι παρατηρήσεις του Hubble έγιναν από απόσταση περίπου 6,8 εκατομμυρίων μιλίων. Αυτή η σειρά εικόνων κινουμένων σχεδίων τραβήχτηκε από μια κάμερα στο LICIACube 2 έως 3 λεπτά μετά τη σύγκρουση του DART με τον Δίμορφο. Καθώς το LICIACube περνούσε από το δυαδικό ζεύγος αστεροειδών Δίδυμος, ο μεγαλύτερος στην κορυφή, και Δίμορφος, το αντικείμενο στο κάτω μέρος, η γωνία θέασης του δορυφόρου άλλαξε ραγδαία κατά τη διάρκεια της διέλευσής του από τον Δίμορφο, επιτρέποντας στους επιστήμονες να έχουν μια ολοκληρωμένη εικόνα του νέφους πρόσκρουσης από μια σειρά γωνιών.

Η Αποστολή 73 Μελετά Πώς το Διάστημα Επηρεάζει τον Εγκέφαλο και το Σώμα. Η διατήρηση της αίσθησης ισορροπίας και η προστασία της ανοσίας στο διάστημα ήταν τα κορυφαία ανθρώπινα ερευνητικά πειράματα στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό την Τετάρτη. Τα μέλη του πληρώματος της Αποστολής 73 εξάσκησαν επίσης σε διαδικασίες ιατρικών επειγόντων περιστατικών, συνέχισαν περισσότερες παρατηρήσεις της Γης και ολοκλήρωσαν τη συσκευασία ενός φορτηγού σκάφους. Οι μηχανικοί πτήσης της NASA, Jonny Kim και Zena Cardman, ενώθηκαν μαζί στην εργαστηριακή μονάδα του Columbus και διερεύνησαν πώς η έλλειψη βαρύτητας επηρεάζει το κεντρικό αιθουσαίο σύστημα, το μέρος του εγκεφάλου που επεξεργάζεται την ισορροπία και τον χωρικό προσανατολισμό. Η Kim, με τη βοήθεια σε πραγματικό χρόνο από γιατρούς στο έδαφος, χειρίστηκε το υλικό του υπολογιστή και βοήθησε την Cardman καθώς φορούσε γυαλιά εικονικής πραγματικότητας ενώ ανταποκρινόταν σε ψηφιακά ερεθίσματα βοηθώντας τους ερευνητές να κατανοήσουν πώς προσαρμόζεται στη ζωή σε μικροβαρύτητα. Ο μηχανικός πτήσης Kimiya Yui της JAXA (Ιαπωνική Υπηρεσία Αεροδιαστημικής Εξερεύνησης) ολοκλήρωσε την έρευνά του για την κυτταρική ανοσία, αφαιρώντας δείγματα αίματός του που είχαν αποθηκευτεί όλη τη νύχτα από έναν ερευνητικό θερμοκοιτίδα, τα περιστρέφοντας σε μια φυγόκεντρο και τα διατηρώντας τα σε μια επιστημονική κατάψυξη για μελλοντική ανάλυση. Η μελέτη Immunity Assay εξετάζει δείγματα αίματος και σάλιου ενός αστροναύτη για παθήσεις που προκαλούνται από το διάστημα, βοηθά τους γιατρούς να κατανοήσουν πώς η ζωή στο διάστημα επηρεάζει την κυτταρική ανοσία και μπορεί να βελτιώσει την παρακολούθηση της υγείας του πληρώματος. Ο μηχανικός πτήσης της NASA, Mike Fincke, πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας του στη συντήρηση του εργαστηρίου, επιθεωρώντας πρώτα τις σφραγίδες των καταπακτών στις εργαστηριακές μονάδες Columbus και Kibo. Στη συνέχεια, έλεγξε τα εξαρτήματα και διαμόρφωσε την προηγμένη συσκευή άσκησης αντίστασης της μονάδας Tranquility, εξοπλισμό που μιμείται τα ελεύθερα βάρη στη Γη, για μια έρευνα που μετρά τις μυϊκές δυνάμεις και τις οστικές καταπονήσεις που βιώνει ένας αστροναύτης όταν γυμνάζεται στο διάστημα. Ο Fincke έκανε επίσης ένα σύντομο ηλεκτρονικό τεστ που μετρά πώς η μικροβαρύτητα επηρεάζει τη γνωστική του ικανότητα, ή τη συλλογιστική, τη λήψη αποφάσεων και τις δεξιότητες οπτικής παρακολούθησης. Στο τέλος της βάρδιάς του, ο Fincke ενώθηκε με τους Kimiya, Cardman και τον μηχανικό πτήσης της Roscosmos, Oleg Platonov, και διεξήγαγε μια άσκηση έκτακτης ανάγκης στο τροχιακό φυλάκιο. Η τετράδα εξέτασε τις διαδικασίες έκτακτης ανάγκης, εξασκήθηκε στην καρδιοπνευμονική αναζωογόνηση ή CPR, ανέπτυξε ιατρικό εξοπλισμό και στη συνέχεια συζήτησε την επικοινωνία του πληρώματος και τον συντονισμό της φροντίδας. Ο Πλατόνοφ συνέχισε επίσης τα καθήκοντά του ως παρατηρητής της Γης, στρέφοντας την κάμερά του έξω από το παράθυρο του διαστημικού σταθμού και φωτογραφίζοντας τις επιπτώσεις φυσικών και ανθρωπογενών καταστροφών. Στη συνέχεια, ενεργοποίησε το υλικό πολυφασματικής απεικόνισης για να φωτογραφίσει αυτόματα τα ορόσημα της Γης κατά τη διάρκεια της νυχτερινής βάρδιας ύπνου του πληρώματος.Ο Διοικητής του Σταθμού Σεργκέι Ριζίκοφ και ο Μηχανικός Πτήσης της Roscosmos Αλεξέι Ζουμπρίτσκι ολοκλήρωσαν τη συσκευασία του φορτηγού σκάφους Progress 91 με σκουπίδια και απαρχαιωμένο εξοπλισμό την Τετάρτη. Ο Ριζίκοφ έκλεισε την καταπακτή του πλοίου ανεφοδιασμού που ήταν αγκυροβολημένο στο πίσω λιμάνι του Zvezda και πραγματοποίησε τους τυπικούς ελέγχους διαρροών και πίεσης πριν από την αναχώρησή του τον Σεπτέμβριο. Ο Ζουμπρίτσκι νωρίτερα έκανε τζόκινγκ στον διάδρομο της μονάδας εξυπηρέτησης Zvezda για μια τακτική αξιολόγηση φυσικής κατάστασης. Μάθετε περισσότερα για τις δραστηριότητες του σταθμού ακολουθώντας το ιστολόγιο του διαστημικού σταθμού, @space_station στο X, καθώς και τους λογαριασμούς του ISS στο Facebook και στο Instagram. https://www.nasa.gov/blogs/spacestation/2025/08/20/expedition-73-studies-how-space-affects-the-brain-and-the-body/ Τα ζεστά φώτα της πόλης της Νοτιοανατολικής Ασίας λάμπουν κάτω από το ασημί αμερικανικό τμήμα του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού σε αυτή την έκθεση 30 δευτερολέπτων από το τροχιακό φυλάκιο. Κοντά στο επάνω κέντρο, βρίσκεται το μερικώς σκοτεινό διαστημόπλοιο του πληρώματος SpaceX Dragon, αγκυροβολημένο στην μπροστινή θύρα της μονάδας Harmony.

NASA: Τέλος η ενασχόληση με το κλίμα της Γης στόχος η Σελήνη και ο Άρης. Νέο δόγμα για την αμερικανική διαστημική υπηρεσία. Ο εκτελών χρέη διοικητή της NASA Σον Ντάφι ανακοίνωσε ότι ελήφθη η απόφαση να τερματιστούν όλα τα προγράμματα κλιματικής έρευνας και μελέτης της Γης όπου η αμερικανική διαστημική υπηρεσία ήταν σε αυτόν τον τομέα επί δεκαετίες παγκόσμιος ηγέτης και επίκεντρο γίνεται η εξερεύνηση της Σελήνης και του Άρη.Οι δηλώσεις αυτές αντανακλούν την πρόταση του προϋπολογισμού του Προέδρου Τραμπ για τη NASA, η οποία επιδιώκει βαθιές περικοπές στις πρωτοβουλίες της NASA για τις επιστήμες της Γης, θέτοντας ενδεχομένως σε κίνδυνο αρκετές βασικές αποστολές και εγείροντας ανησυχίες μεταξύ των ερευνητών για κενά στην παρακολούθηση του κλίματος και στις μετεωρολογικές προβλέψεις.Μιλώντας στο Fox Business ο Ντάφι είπε ότι ο σκοπός της NASA είναι η εξερεύνηση του Διαστήματος και όχι το κλίμα της Γης. «Όλη η επιστήμη του κλίματος και όλες οι άλλες προτεραιότητες που είχε η προηγούμενη διοίκηση στη NASA, θα τις αφήσουμε στην άκρη. Όλη η επιστήμη που θα κάνουμε θα κατευθυνθεί προς την εξερεύνηση, που είναι η αποστολή της NASA. Γι’ αυτό έχουμε τη NASA: για να εξερευνούμε, όχι για να ασχολούμαστε με όλες αυτές τις επιστήμες της Γης».Ο Ντάφι έκανε λόγο για «σαλάτα προτεραιοτήτων» που είχε δημιουργήσει η NASA και δήλωσε ότι η μελλοντική επιστήμη θα επικεντρωθεί σε αποστολές προς τη Σελήνη, τον Άρη και προορισμούς χαμηλής τροχιάς γύρω από τη Γη, μετά την παροπλισμό του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού που αναμένεται κάποια στιγμή στο τέλος αυτής της δεκαετίας ή τις αρχές της επόμενης.Τόνισε πώς η εξερεύνηση αυτή έχει εμπνεύσει τις Ηνωμένες Πολιτείες στο παρελθόν, αναφερόμενος στις αποστολές Apollo και κάνοντας έναν παραλληλισμό με τα τρέχοντα προγράμματα, όπως το Artemis, που στοχεύουν να επιστρέψουν Αμερικανοί αστροναύτες στη Σελήνη.Ο Ντάφι είπε ότι υπάρχουν και άλλες κρατικές υπηρεσίες και οργανισμοί που έχουν τη δυνατότητα να αναλάβουν την ηγεσία στην επιστήμη του κλίματος ενώ η NASA είναι η μόνη υπηρεσία ικανή να υποστηρίξει την επανδρωμένη διαστημική πτήση. «Αυτό δεν σημαίνει ότι το Κογκρέσο δεν μας έχει πει να κάνουμε και μερικά άλλα πράγματα», είπε, επιβεβαιώνοντας ότι η NASA θα εξακολουθήσει να τηρεί τις επικείμενες οδηγίες του προϋπολογισμού, προσθέτοντας: «Θα τα κάνουμε αυτά, αλλά είμαστε η μόνη υπηρεσία που θα εξερευνήσει το Διάστημα». https://www.naftemporiki.gr/techscience/1996013/nasa-telos-i-enascholisi-me-to-klima-tis-gis-stochos-i-selini-kai-o-aris/

Ιστολόγιο Curiosity, Sols 4636-4637: Πάνω σε έναν τοίχο. Ημερομηνία σχεδιασμού της Γης: Τετάρτη, 20 Αυγούστου 2025 Τι κάνει ένα καλό ρόβερ όταν είναι με την πλάτη του στον τοίχο; Μάχη για την επιστήμη! Το Curiosity όντως έδωσε την καλή μάχη στο "Río Frío", το τείχος μιας από τις πολλές κορυφογραμμές που τέμνουν το τετράγωνο έδαφος που εξερευνούμε συστηματικά. Οι παρατηρήσεις κατά μήκος του τείχους σήμερα παρέχουν πληροφορίες για την εσωτερική δομή και τη χημεία των κορυφογραμμών, ελπίζουμε να μας δώσουν ενδείξεις για το γιατί στέκονται περήφανες σε σχέση με το περιβάλλον έδαφος. Η δομική ιστορία θα ειπωθεί από τα μεγάλα ψηφιδωτά Mastcam που σχεδιάσαμε, καλύπτοντας την κορυφογραμμή από τη βάση μέχρι την κορυφή, και από ένα ψηφιδωτό MAHLI που καλύπτει έναν ορίζοντα του τείχους γεμάτο με ανθεκτικούς οζίδια και λείες, αιωρούμενες επιφάνειες που τέμνουν προς όλες τις κατευθύνσεις που είναι πιθανώς φλέβες. Ο ψηφιδωτός στόχος, "Jardín de las Delicias", σίγουρα θα αποφέρει μια πληθώρα αρειανών απολαύσεων. Η χημική ιστορία θα ειπωθεί με ανάλυση APXS του γεμάτου με οζίδια στόχου «Minimini» και ανάλυση SuperCam μιας φλέβας στο «El Tapado». Σε αντίθεση με την ίδια την κορυφογραμμή, σχεδιάσαμε ένα μωσαϊκό Mastcam μέρους της κοιλότητας στη βάση της κορυφογραμμής στον στόχο «Playa Zapatilla».Πέρα από την κορυφογραμμή, σχεδιάσαμε απεικόνιση Mastcam και ChemCam των λόφων «Paniri» και «Mishe Mokwa», αντίστοιχα, και παρατηρήσεις του ουρανού με Navcam και Mastcam. Τα DAN, RAD και REMS εκτελούν περιοδικά το σχέδιο παρακολουθώντας το περιβάλλον του Άρη. Η οδήγησή μας θα μας οδηγήσει σε μια μικρότερη κορυφογραμμή κάθετη στο Río Frío, όπου θα αγωνιστούμε για άλλη μια φορά για να μάθουμε τα μυστικά που έχουν να πουν αυτές οι κορυφογραμμές για το παρελθόν του Άρη. https://science.nasa.gov/blog/curiosity-blog-sols-4636-4637-up-against-a-wall/ Το ρόβερ του Άρη Curiosity της NASA απέκτησε αυτήν την εικόνα, η οποία δείχνει τον εαυτό του να είναι παρκαρισμένο στον τοίχο ενός ρήγματος που ονομάζεται «Río Frío». Το Curiosity χρησιμοποίησε την αριστερή κάμερα πλοήγησης στις 19 Αυγούστου 2025 — 4634η ηλιακή ώρα, ή την 4.634η ημέρα του Άρη της αποστολής του Mars Science Laboratory — στις 14:51:33 UTC.

Με αναβαθμισμένη τεχνητή νοημοσύνη η νέα γενιά κινητών τηλεφώνων και έξυπνων ρολογιών της Google Πλήθος νέων προηγμένων υπηρεσιών από τον γίγαντα του Διαδικτύου. Τα νέα μοντέλα της σειράς κινητών τηλεφώνων και έξυπνων ρολογιών Pixel παρουσίασε η Google. Οι συσκευές ενσωματώνουν τις τελευταίες αναβαθμίσεις του Gemini AI, του προγράμματος γενετικής νοημοσύνης του ιντερνετικού κολοσού.Οι νέες συσκευές προσπαθούν να κατανοήσουν ποιες χρήσιμες πληροφορίες μπορεί να χρειαστείτε από τη ζωή σας για να αντιμετωπίσετε ένα πιθανό πρόβλημα, να γίνετε καλύτερος φωτογράφος ή να αποκτήσετε τον προσωπικό σας σύμβουλο υγείας και ύπνου.Η νέα λειτουργία Magic Cue επιτρέπει στο chatbot να ψάχνει στη ψηφιακή σας ζωή και να εμφανίζει σχετικές πληροφορίες στο τηλέφωνό σας ακριβώς τη στιγμή που τις χρειάζεστε. Για παράδειγμα, όταν καλείτε μια αεροπορική εταιρεία, θα εμφανίζεται αυτόματα η κράτησή σας από το Gmail στην εφαρμογή τηλεφώνου ή όταν ένας φίλος σάς στείλει μήνυμα για να βρεθείτε την Κυριακή το πρωί το Gemini θα προτείνει ένα κατάλληλο για την περίσταση κατάστημα εστίασης (αν π.χ. θέλετε να φάτε πρωινό) και θα εμφανίσει το ημερολόγιό σας μαζί με τα μηνύματα.Η λειτουργία αποτελεί μέρος μιας σειράς αναβαθμίσεων τεχνητής νοημοσύνης για τα νέα Pixel 10, 10 Pro και 10 Pro Fold. Όλα διαθέτουν το νέο chip Tensor G5, το οποίο εκτελεί το Magic Cue και άλλα εργαλεία AI τοπικά στη συσκευή. Ο Λίο Γκέμπι, κύριος αναλυτής στην εταιρεία ερευνών CCS Insight, δήλωσε ότι η Google «κατά κάποιον τρόπο τοποθετεί την on-device τεχνητή νοημοσύνη πιο αποτελεσματικά από οποιονδήποτε ανταγωνιστή της» και ότι η λειτουργία Magic Cue είναι «ένα πρώιμο βήμα προς τις πολυδιαφημισμένες εμπειρίες agentic AI, οι οποίες έχουν υποσχεθεί στα smartphones εδώ και καιρό.Η Google μπορεί να επωφεληθεί από το γεγονός ότι οι περισσότεροι χρήστες Android έχουν ήδη γεμάτες εφαρμογές όπως το Gmail, το Calendar και το Maps με προσωπικές πληροφορίες, και τώρα συγκεντρώνει αυτά τα δεδομένα με έναν πιο χρήσιμο τρόπο από ποτέ».Το Pixel 10 διαθέτει οθόνη OLED 6,3 ιντσών και αναβαθμισμένο σύστημα κάμερας που περιλαμβάνει τηλεφακό 10,8MP με 5x zoom, αυξάνοντας τον αριθμό των πίσω καμερών σε τρεις (έναντι δύο των προηγούμενων μοντέλων). Το Pixel 10 Pro κυκλοφορεί σε δύο μεγέθη, με οθόνη 6,3 ή 6,8 ιντσών, και διαθέτει τρεις κάμερες στο πίσω μέρος, συμπεριλαμβανομένης μιας τηλεφακού 48MP με οπτικό zoom 10x.Το Pixel 10 Pro Fold γίνεται από τα πρώτα αναδιπλούμενα τηλέφωνα που προσφέρουν πλήρη αντοχή σε νερό και σκόνη όπως τα κλασικά τηλέφωνα, καθώς η Google προσπαθεί να μετριάσει τις ανησυχίες για την ανθεκτικότητα της εύκαμπτης οθόνης. Διαθέτει παρόμοιο σύστημα κάμερας με το Pixel 10.Τα τηλέφωνα υποστηρίζουν επίσης διάφορες λειτουργίες φωτογραφίας με AI, όπως το νέο Camera Coach, που χρησιμοποιεί τους AI servers της Google για να αναλύσει τη σκηνή μπροστά από την κάμερα και να προτείνει διαφορετικό κάδρο, γωνίες και φωτισμό για καλύτερη φωτογραφία. Οι τιμές των νέων μοντέλων ξεκινούν από τα 899 ευρώ και καταλήγουν στα 1,899 ευρώ. Τα ρολόγια Η Google παρουσίασε επίσης το Pixel Watch 4, το οποίο φέρνει το Gemini στον καρπό και μπορεί να λειτουργήσει ως προσωπικός AI προπονητής υγείας. Μέσω της νέας εφαρμογής Fitbit, το Gemini μπορεί να δημιουργεί εξατομικευμένα προγράμματα γυμναστικής και ύπνου, να μετρά σε πραγματικό χρόνο την επίδραση της άσκησης και να απαντά σε ερωτήσεις για υγεία και φυσική κατάσταση με τρόπο chatbot.Το Pixel Watch 4 διατίθεται σε δύο μεγέθη και έχει κυρτή οθόνη 10% μεγαλύτερη από των προκατόχων του. Είναι το πρώτο smartwatch που προσφέρει δορυφορικές υπηρεσίες SOS εκτός δικτύου, ξεκινώντας από τις ΗΠΑ. Είναι επίσης το πρώτο smartwatch της Google σχεδιασμένο για επισκευή (μπαταρία και οθόνη), ακολουθώντας την Apple και τη Samsung. Η τιμή του ξεκινά από τα 499 ευρώ.Παράλληλα, τα Pixel Buds 2a είναι μια φθηνότερη έκδοση των ασύρματων ακουστικών της Google, με κόστος 149 ευρώ. Διαθέτουν το ίδιο chip Tensor A1 με τα κορυφαία Buds Pro 2, προσφέρουν ακύρωση θορύβου και ενσωματωμένο Gemini AI assistant. Η θήκη φόρτισης έχει σχεδιαστεί με αντικαταστάσιμη μπαταρία, αν και τα ίδια τα ακουστικά δεν επισκευάζονται. Στη φωτογραφία τα νέα μοντέλα κινητών τηλεφώνων και έξυπνων ρολογιών της σειράς Pixel. https://www.naftemporiki.gr/techscience/1995970/me-anavathmismeni-techniti-noimosyni-i-nea-genia-kiniton-tilefonon-kai-exypnon-rologion-tis-google/

Το σύμπαν μέσα σε έναν σωλήνα. Όπως συμβαίνει συχνά με τις επιστημονικές απεικονίσεις, θα ήταν αδύνατο να δείξουμε ολόκληρη την ιστορία του σύμπαντος, σε όλο της το μεγαλείο, σε μια ενιαία, στατική εικόνα. Όταν πρόκειται για την Μεγάλη Έκρηξη, υπάρχουν πολλές παρανοήσεις. Πολλοί άνθρωποι την βλέπουν ως έκρηξη. Άλλοι θεωρούν ότι έχει ένα συγκεκριμένο σημείο προέλευσης στο διάστημα. Πολλοί την συγχέουν με την έννοια της μοναδικότητας ή της γέννησης του ίδιου του χώρου και του χρόνου. Όλες αυτές οι έννοιες είναι εσφαλμένες.Η Μεγάλη Έκρηξη δεν ήταν καθόλου έκρηξη. Μάλλον, η ιδέα έχει τις ρίζες της στην έννοια της διαστολής και στο γεγονός ότι ο ίδιος ο χώρος δεν παραμένει στατικός, αλλά αναγκάζεται είτε να διαστέλλεται είτε να συστέλλεται ανάλογα με την ύλη και την ενέργεια που κατανέμεται σε αυτό. Το σύμπαν διαστέλλεται κι αυτό σημαίνει ότι η απόσταση μεταξύ οποιωνδήποτε δύο αυθαίρετων σημείων στο διάστημα αυξάνεται ή επιμηκύνεται με την πάροδο του χρόνου, ακόμα κι αν τα αντικείμενα μέσα σε αυτόν τον χώρο δεν κινούνται καθόλου σε σχέση με τον χώρο που κατοικούν. Η Μεγάλη Έκρηξη δεν συνέβη σε ένα συγκεκριμένο μέρος, αλλά συνέβη σε μια συγκεκριμένη στιγμή στο παρελθόν μας, πριν από 13,8 δισεκατομμύρια χρόνια. Η απάντηση στο ερώτημα «Πού έγινε η Μεγάλη Έκρηξη;» , τουλάχιστον όσο μπορούμε να πούμε μέσα από το παρατηρήσιμο σύμπαν μας, είναι πως έγινε ταυτόχρονα παντού. Γι’ αυτό, καθώς κοιτάμε πιο μακριά, αντικείμενα που βρίσκονται σε μεγάλες κοσμικές αποστάσεις, βλέπουμε αυτά τα αντικείμενα όπως ήταν στο παρελθόν: πιο κοντά στο γεγονός της Μεγάλης Έκρηξης.Και η ιδέα της μοναδικότητας είναι ξεπερασμένη. Η Μεγάλη Έκρηξη δεν ξεκίνησε από μια ιδιομορφία, αλλά προέκυψε από μια προηγούμενη κατάσταση όπου στο ενεργειακό περιεχόμενο του σύμπαντος δεν κυριαρχούσαν η ύλη και η ακτινοβολία, αλλά η ενέργεια που υφάνθηκε στον ιστό του ίδιου του διαστήματος. Αυτό αντιστοιχεί σε μια περίοδο κοσμικού πληθωρισμού, η οποία προηγείται, δημιουργείται και (όταν τελειώνει) προκαλεί την Μεγάλη Έκρηξη.Είναι επίσης πολύ λογικό να σκεφτόμαστε το παρατηρήσιμο σύμπαν ως μια σφαίρα που διαστέλλεται με την πάροδο του χρόνου, ειδικά στο πλαίσιο της Μεγάλης Έκρηξης. Αυτό συμβαίνει επειδή η μεγαλύτερη ταχύτητα που μπορεί να ταξιδέψει οποιοδήποτε σήμα μέσω του ιστού του διαστήματος είναι η ταχύτητα του φωτός και αυτή η ταχύτητα, 299.792.458 m/s, είναι απολύτως καθολική: ισχύει εξίσου καλά για όλους τους παρατηρητές ανά πάσα στιγμή. Όταν έχει παρέλθει μόνο ένας ελάχιστος χρόνος από την έναρξη της θερμής Μεγάλης Έκρηξης, η ποσότητα του σύμπαντος που μπορεί να «δει» ένας υποθετικός παρατηρητής περιορίζεται από την απόσταση που θα μπορούσε να έχει διαδοθεί ένα φωτεινό σήμα από εκείνη τη στιγμή: από την έναρξη της Μεγάλης Έκρηξης. Καθώς περνάει περισσότερος χρόνος, μπορεί πλέον να φτάσει το φως από μεγαλύτερες αποστάσεις, αυξάνοντας το μέγεθος αυτού που οι αστροφυσικοί αποκαλούν «κοσμικό μας ορίζοντα».Μέχρι να φτάσουμε στο σήμερα, ο κοσμικός μας ορίζοντας είναι τεράστιος: μετά από 13,8 δισεκατομμύρια χρόνια, μπορούμε τώρα να παρατηρήσουμε σήματα έως και 46,5 δισεκατομμύρια έτη φωτός μακριά μας προς όλες τις κατευθύνσεις. Αυτό που προκαλεί απορία σε πολλούς ανθρώπους είναι ότι μπορούμε να δούμε πολύ πιο μακριά απ’ ότι η ηλικία του σύμπαντος πολλαπλασιασμένη με την ταχύτητα του φωτός! Αυτό, συμβαίνει διότι καθώς το φως ταξιδεύει προς εμάς το ίδιο το σύμπαν διαστέλλεται. Έτσι σύμφωνα με απλούς υπολογισμούς βρίσκουμε ότι μπορούμε «να δούμε» , όχι μόνο σε σε απόσταση 13,8 δισεκατομμύρια έτη φωτός, αλλά μέχρι 46,5 δισεκατομμύρια έτη προς όλες τις κατευθύνσεις.Συνήθως η εξέλιξη του σύμπαντος από την Μεγάλη Έκρηξη και μετά παριστάνεται με ένα σωλήνα. Η απεικόνιση ξεκινά από ένα σημείο «ανάφλεξης», όταν το σύμπαν ήταν πάρα πολύ μικρό, πολύ θερμό και πυκνό. Ο οριζόντιος άξονας x καθώς κοιτάμε προς τα δεξιά δείχνει τον χρόνο που περνάει, ενώ ο κατακόρυφος άξονας ψ παριστάνει την διαστολή του χώρου, δηλαδή, το μέγεθος του σύμπαντος με την πάροδο του χρόνου (χοντρικά-όχι στην αληθινή κλίμακα).Επισημαίνεται ξανά, ότι το σύμπαν προφανώς και δεν διαστέλλεται μέσα σε έναν σωλήνα. Πρόκειται για μια συνοπτική αναπαράσταση της ιστορίας του σύμπαντος, μια εικόνα που περιέχει τα σημαντικά γεγονότα της εξέλιξής του, από την γέννησή του μέχρι σήμερα.Όμως, υπάρχουν κι άλλοι τρόποι για να απεικονίσουμε την κοσμική μας ιστορία. Για παράδειγμα, ένα από τα πιο διάσημα «μη σωληνωειδή» διαγράμματα δημιουργήθηκε από τον Αργεντινό καλλιτέχνη Pablo Carlos Budass. Πρόκειται για την λογαριθμική αναπαράσταση της ιστορίας του σύμπαντος που παριστάνει το παρατηρήσιμο σύμπαν ως σφαίρα: ο Ήλιος, η Γη και οι υπόλοιποι πλανήτες βρίσκονται στο μέσον της εικόνας. Ακολουθούν ο Γαλαξίας μας, οι κοντινοί μας γαλαξίες, όπως η Ανδρομέδα, πιο απομακρυσμένοι γαλαξίες, ο υπόλοιπος κοσμικός ιστός, και στο όριο η κοσμική μικροκυματική ακτινοβολία υποβάθρου και ο αδιαφανής τοίχος του πλάσματος υδρογόνου που τη δημιούργησε, όταν το σύμπαν μας είχε ηλικία μόνο 400.000 χρόνια. Προφανώς δεν πρέπει να ερμηνεύουμε «κατά γράμμα» τέτοιου είδους αναπαραστάσεις, είτε έχουν σωληνοειδή μορφή είτε λογαριθμική. Χρειάζεται προσοχή γιατί μπορεί να προκαλέσουν παρανοήσεις, δεδομένου ότι σ’ αυτές επιχειρείται η συντόμευση της πιο μεγάλης και πιο περίπλοκης ιστορίας – της εξέλιξης του σύμπαντος. διαβάστε περισσότερα ΕΔΩ: https://bigthink.com/starts-with-a-bang/ask-ethan-why-big-bang-tube

Οι ακτίνες Χ και το ραδιόφωνο πάνε «χέρι-χέρι» στη Νέα Εικόνα. Το 2009, το Αστεροσκοπείο ακτίνων Χ Chandra της NASA κυκλοφόρησε μια συναρπαστική εικόνα: ένα πάλσαρ και το νεφέλωμα που το περιβάλλει, το οποίο έχει σχήμα χεριού. Από τότε, οι αστρονόμοι χρησιμοποιούν το Chandra και άλλα τηλεσκόπια για να συνεχίσουν να παρατηρούν αυτό το αντικείμενο. Τώρα, νέα ραδιοφωνικά δεδομένα από το Australia Telescope Compact Array (ATCA) έχουν συνδυαστεί με τα δεδομένα ακτίνων Χ του Chandra για να παρέχουν μια νέα εικόνα αυτού του εκραγέντος αστέρα και του περιβάλλοντός του, για να βοηθήσουν στην κατανόηση των ιδιαίτερων ιδιοτήτων και του σχήματός του. Στο κέντρο αυτής της νέας εικόνας βρίσκεται το πάλσαρ B1509-58, ένα ταχέως περιστρεφόμενο αστέρι νετρονίων με διάμετρο μόνο περίπου 12 μίλια. Αυτό το μικροσκοπικό αντικείμενο είναι υπεύθυνο για την παραγωγή ενός περίπλοκου νεφελώματος (που ονομάζεται MSH 15-52) που εκτείνεται σε πάνω από 150 έτη φωτός, ή περίπου 900 τρισεκατομμύρια μίλια. Το νεφέλωμα, το οποίο παράγεται από ενεργητικά σωματίδια, μοιάζει με ανθρώπινο χέρι με μια παλάμη και τεντωμένα δάχτυλα που δείχνουν προς τα πάνω δεξιά στις ακτίνες Χ. Η κατάρρευση ενός τεράστιου άστρου δημιούργησε το πάλσαρ όταν μεγάλο μέρος του άστρου συνετρίβη προς τα μέσα μόλις κάηκε το βιώσιμο πυρηνικό του καύσιμο. Μια επακόλουθη έκρηξη έστειλε τα εξωτερικά στρώματα του άστρου προς τα έξω στο διάστημα ως σουπερνόβα.Το πάλσαρ περιστρέφεται σχεδόν επτά φορές κάθε δευτερόλεπτο και έχει ένα ισχυρό μαγνητικό πεδίο, περίπου 15 τρισεκατομμύρια φορές ισχυρότερο από αυτό της Γης. Η ταχεία περιστροφή και το ισχυρό μαγνητικό πεδίο καθιστούν το B1509-58 μία από τις πιο ισχυρές ηλεκτρομαγνητικές γεννήτριες στον Γαλαξία, επιτρέποντάς του να οδηγήσει έναν ενεργητικό άνεμο ηλεκτρονίων και άλλων σωματιδίων μακριά από το πάλσαρ, δημιουργώντας το νεφέλωμα.Σε αυτή τη νέα σύνθετη εικόνα, τα ραδιοφωνικά δεδομένα ATCA (που απεικονίζονται με κόκκινο) έχουν συνδυαστεί με ακτίνες Χ από το Chandra (εμφανίζονται με μπλε, πορτοκαλί και κίτρινο), μαζί με μια οπτική εικόνα αερίου υδρογόνου (χρυσό). Οι περιοχές επικάλυψης μεταξύ των ραδιοφωνικών δεδομένων και των δεδομένων ακτίνων Χ στο MSH 15-52 εμφανίζονται ως μοβ. Η οπτική εικόνα δείχνει αστέρια στο οπτικό πεδίο μαζί με τμήματα των συντριμμιών του σουπερνόβα, το υπόλειμμα σουπερνόβα RCW 89. Μια επισημασμένη έκδοση του σχήματος δείχνει τα κύρια χαρακτηριστικά της εικόνας. Τα ραδιοφωνικά δεδομένα από την ATCA αποκαλύπτουν τώρα σύνθετα νήματα που ευθυγραμμίζονται με τις κατευθύνσεις του μαγνητικού πεδίου του νεφελώματος, όπως φαίνεται από τις κοντές, ευθείες, λευκές γραμμές σε μια συμπληρωματική εικόνα. Αυτά τα νήματα θα μπορούσαν να προκύψουν από τη σύγκρουση του σωματιδιακού ανέμου του πάλσαρ με τα συντρίμμια του σουπερνόβα. Συγκρίνοντας τα ραδιοφωνικά δεδομένα και τα δεδομένα ακτίνων Χ, οι ερευνητές εντόπισαν βασικές διαφορές μεταξύ των πηγών των δύο τύπων φωτός. Συγκεκριμένα, ορισμένα εξέχοντα χαρακτηριστικά ακτίνων Χ, συμπεριλαμβανομένου του πίδακα προς το κάτω μέρος της εικόνας και των εσωτερικών τμημάτων των τριών "δακτύλων" προς την κορυφή, δεν ανιχνεύονται στα ραδιοκύματα. Αυτό υποδηλώνει ότι σωματίδια υψηλής ενέργειας διαρρέουν από ένα κύμα κλονισμού - παρόμοιο με την ηχητική έκρηξη ενός υπερηχητικού αεροπλάνου - κοντά στο πάλσαρ και κινούνται κατά μήκος των γραμμών του μαγνητικού πεδίου για να δημιουργήσουν τα δάχτυλα. Τα ραδιοφωνικά δεδομένα δείχνουν επίσης ότι η δομή του RCW 89 διαφέρει από τα τυπικά νεαρά υπολείμματα υπερκαινοφανούς. Μεγάλο μέρος της ραδιοεκπομπής είναι ανομοιογενές και ταιριάζει πολύ με συστάδες ακτίνων Χ και οπτικής εκπομπής. Επίσης, εκτείνεται πολύ πέρα από την εκπομπή ακτίνων Χ. Όλα αυτά τα χαρακτηριστικά υποστηρίζουν την ιδέα ότι το RCW 89 συγκρούεται με ένα πυκνό νέφος κοντινού αερίου υδρογόνου.Ωστόσο, οι ερευνητές δεν κατανοούν πλήρως όλα όσα τους δείχνουν τα δεδομένα. Μια περιοχή που προκαλεί σύγχυση είναι το αιχμηρό όριο της εκπομπής ακτίνων Χ στην επάνω δεξιά γωνία της εικόνας που φαίνεται να είναι το κύμα έκρηξης από τον υπερκαινοφανή - δείτε το χαρακτηριστικό με την ετικέτα. Τα κρουστικά κύματα υπερκαινοφανούς είναι συνήθως φωτεινά στα ραδιοκύματα για νεαρά υπολείμματα υπερκαινοφανών όπως το RCW 89, επομένως είναι εκπληκτικό για τους ερευνητές ότι δεν υπάρχει ραδιοσήμα στο όριο των ακτίνων Χ.Τα MSH 15–52 και RCW 89 παρουσιάζουν πολλά μοναδικά χαρακτηριστικά που δεν βρίσκονται σε άλλες νεαρές πηγές. Υπάρχουν, ωστόσο, ακόμη πολλά ανοιχτά ερωτήματα σχετικά με τον σχηματισμό και την εξέλιξη αυτών των δομών. Απαιτείται περαιτέρω εργασία για την καλύτερη κατανόηση της πολύπλοκης αλληλεπίδρασης μεταξύ του ανέμου πάλσαρ και των συντριμμιών του σουπερνόβα.Μια εργασία που περιγράφει αυτό το έργο, με επικεφαλής τον Shumeng Zhang του Πανεπιστημίου του Χονγκ Κονγκ, με τους συν-συγγραφείς Stephen C.Y. Ng του Πανεπιστημίου του Χονγκ Κονγκ και Niccolo’ Bucciantini του Ιταλικού Εθνικού Ινστιτούτου Αστροφυσικής, έχει δημοσιευτεί στο The Astrophysical Journal και είναι διαθέσιμη στη διεύθυνση https://iopscience.iop.org/article/10.3847/1538-4357/adf333.Το Κέντρο Διαστημικών Πτήσεων Marshall της NASA στο Χάντσβιλ της Αλαμπάμα διαχειρίζεται το πρόγραμμα Chandra. Το Κέντρο Ακτίνων Χ Chandra του Αστροφυσικού Παρατηρητηρίου Smithsonian ελέγχει τις επιστημονικές δραστηριότητες από το Κέιμπριτζ της Μασαχουσέτης και τις πτητικές λειτουργίες από το Μπέρλινγκτον της Μασαχουσέτης. https://www.nasa.gov/image-article/x-ray-and-radio-go-hand-in-hand-in-new-image/ Ακτινογραφία: NASA/CXC/Παν. του Χονγκ Κονγκ/Σ. Zhang et al.; Ραδιόφωνο: ATNF/CSIRO/ATCA; H-alpha: UK STFC/Royal Observatory Edinburgh; Έκδοση της εικόνας με ετικέτα Ακτινογραφία: NASA/CXC/Παν. του Χονγκ Κονγκ/Σ. Zhang et al.; Ραδιόφωνο: ATNF/CSIRO/ATCA; H-alpha: UK STFC/Royal Observatory Edinburgh; Επεξεργασία εικόνας: Σύνθετα νήματα ευθυγραμμισμένα με τις κατευθύνσεις του μαγνητικού πεδίου του νεφελώματος Ακτινογραφία: NASA/CXC/Παν. του Χονγκ Κονγκ/Σ. Zhang et al.; Ραδιόφωνο: ATNF/CSIRO/ATCA; H-alpha: UK STFC/Royal Observatory Edinburgh; Επεξεργασία εικόνας:

Το Viking 1 ξεκινά το ταξίδι του στον Άρη. Ένας πύραυλος Τιτάνας-Κένταυρος που μεταφέρει το διαστημόπλοιο Viking 1 εκτοξεύεται από το Συγκρότημα 41 στον Σταθμό Πολεμικής Αεροπορίας του Ακρωτηρίου Κανάβεραλ στις 20 Αυγούστου 1975. Το Viking 1 προσγειώθηκε στον κόκκινο πλανήτη στις 20 Ιουλίου 1976, καθιστώντας την πρώτη πραγματικά επιτυχημένη προσγείωση στον Άρη. Το Viking 1 ήταν το πρώτο από ένα ζευγάρι σύνθετων διαστημικών ανιχνευτών που σχεδιάστηκαν για να φτάσουν στον Άρη και να συλλέξουν στοιχεία σχετικά με την πιθανότητα ζωής στον Άρη. Η εξερεύνηση του Άρη από τη NASA συνεχίζεται, με ρόβερ να εξερευνούν την επιφάνεια του πλανήτη και διαστημόπλοια να μελετούν από τροχιά. Οι αποστολές Artemis του οργανισμού θα θέσουν επίσης τις βάσεις για τις πρώτες επανδρωμένες αποστολές στον Άρη. Μάθετε περισσότερα για το Viking 1 και δείτε την πρώτη φωτογραφία που τράβηξε κατά την προσγείωση. https://www.nasa.gov/image-article/viking-1-begins-journey-to-mars/

Νέος δορυφόρος NASA-ESA για τη μέτρηση της στάθμης της θάλασσας φτάνει στο σημείο εκτόξευσης στην Καλιφόρνια. Ο δορυφόρος Sentinel-6B θα ξεκινήσει σύντομα την τελική προετοιμασία για την εκτόξευση αργότερα φέτος. Μετά από ένα διατλαντικό ταξίδι με φορτηγό πλοίο και μια διαδρομή με φορτηγό από το Τέξας στην Καλιφόρνια, ο διεθνής δορυφόρος στάθμης της θάλασσας Sentinel-6B έφτασε σε εγκαταστάσεις της NASA στη Βάση Διαστημικής Δύναμης Vandenberg στην Καλιφόρνια στις 18 Αυγούστου. Ομάδες από τους κύριους εταίρους της αποστολής, τη NASA και την ESA (Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Διαστήματος), καθώς και τον κύριο ανάδοχο της ESA, την Airbus, θα ξεκινήσουν τις τελικές προετοιμασίες για την εκτόξευση του διαστημικού σκάφους αυτό το φθινόπωρο. Οι μετρήσεις του ύψους της επιφάνειας της θάλασσας του Sentinel-6B θα παρέχουν κρίσιμες πληροφορίες που θα βοηθήσουν στη βελτίωση του παράκτιου σχεδιασμού και θα επιτρέψουν στις τοπικές και πολιτειακές κυβερνήσεις να λαμβάνουν τεκμηριωμένες αποφάσεις σχετικά με την προστασία των παράκτιων υποδομών, των ακινήτων και των ενεργειακών εγκαταστάσεων. Αυτές οι μετρήσεις θα βοηθήσουν επίσης στη βελτίωση των μετεωρολογικών προβλέψεων που είναι κρίσιμες για την εμπορική και ψυχαγωγική πλοήγηση. Επιπλέον, τα δεδομένα από τον Sentinel-6B θα βοηθήσουν τους υπεύθυνους λήψης αποφάσεων να προστατεύσουν καλύτερα τις παράκτιες στρατιωτικές εγκαταστάσεις και να παρέχουν κρίσιμες πληροφορίες σχετικά με τις καιρικές και ωκεάνιες συνθήκες στο Υπουργείο Άμυνας των ΗΠΑ. Η NASA στοχεύει στην εκτόξευση όχι νωρίτερα από τον Νοέμβριο με έναν πύραυλο SpaceX Falcon 9 από το Διαστημικό Συγκρότημα Εκτόξευσης 4 Ανατολικά στη Βάση Διαστημικών Δυνάμεων Vandenberg.Ο δορυφόρος είναι ο δεύτερος από τους δύο διαστημόπλοια που αποτελούν την αποστολή Sentinel-6/Jason-CS (Συνέχεια Υπηρεσίας), μια συνεργασία μεταξύ της NASA, της Ευρωπαϊκής Ένωσης, του ESA, του EUMETSAT (Ευρωπαϊκού Οργανισμού για την Εκμετάλλευση Μετεωρολογικών Δορυφόρων) και της NOAA (Εθνικής Διοίκησης Ωκεανών και Ατμόσφαιρας). Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή παρείχε χρηματοδοτική υποστήριξη και ο γαλλικός διαστημικός οργανισμός CNES (Εθνικό Κέντρο Σπουδών Χωρικών) συνέβαλε στην τεχνική υποστήριξη. Ο Sentinel-6B θα αναλάβει τον δίδυμο δορυφόρο του, Sentinel-6 Michael Freilich, ο οποίος εκτοξεύτηκε από το Vandenberg τον Νοέμβριο του 2020. Και οι δύο δορυφόροι αποτελούν μέρος μιας μακράς σειράς αμερικανο-ευρωπαϊκών αποστολών που παρακολουθούν την παγκόσμια στάθμη της θάλασσας από το 1992. Ο Sentinel-6B υποβλήθηκε σε τελική ενσωμάτωση μετά την εκτόξευση του Sentinel-6 Michael Freilich και στη συνέχεια αποθηκεύτηκε για να περιμένει την εκτόξευσή του το 2025. Τα πληρώματα έβγαλαν τον δορυφόρο Sentinel-6B από την αποθήκευση στα τέλη του 2024 και τον υπέβαλαν σε δοκιμές και ελέγχους σε μια εγκατάσταση στη Γερμανία για να βεβαιωθούν ότι λειτουργούσε σωστά. Στη συνέχεια, οι ομάδες έβαλαν τον Sentinel-6B σε ένα ελεγχόμενο από το κλίμα κοντέινερ για το ταξίδι του προς τις Ηνωμένες Πολιτείες, το οποίο ξεκίνησε στις 22 Ιουλίου.Το Εργαστήριο Αεριώθησης της NASA, το οποίο διαχειρίζεται για τον οργανισμό η Caltech στη Νότια Καλιφόρνια, συνεισφέρει τρία επιστημονικά όργανα για κάθε δορυφόρο Sentinel-6: το Προηγμένο Ραδιόμετρο Μικροκυμάτων, το Παγκόσμιο Δορυφορικό Σύστημα Πλοήγησης - Ραδιοαπόκρυψη και τη Συστοιχία Ανακλαστήρων Λέιζερ. Ο οργανισμός παρέχει επίσης υπηρεσίες εκτόξευσης, επίγεια συστήματα που υποστηρίζουν τη λειτουργία των επιστημονικών οργάνων της NASA, τους επεξεργαστές επιστημονικών δεδομένων για δύο από αυτά τα όργανα και υποστήριξη για τη διεθνή κοινότητα τοπογραφίας της επιφάνειας των ωκεανών.Το Πρόγραμμα Υπηρεσιών Εκτόξευσης της NASA, με έδρα το Διαστημικό Κέντρο Κένεντι του οργανισμού στη Φλόριντα, διαχειρίζεται την υπηρεσία εκτόξευσης για την αποστολή. https://science.nasa.gov/blogs/sentinel-6/2025/08/20/new-nasa-esa-sea-level-satellite-arrives-at-california-launch-site/ Μέσα σε ένα κλιματικά ελεγχόμενο κοντέινερ, ο δορυφόρος Sentinel-6B έφτασε σε μια καρότσα φορτηγού στη Βάση Διαστημικής Δύναμης Vandenberg στην Καλιφόρνια στις 18 Αυγούστου. Οι ομάδες θα αποσυσκευάσουν τον δορυφόρο σε μερικές εβδομάδες για να ξεκινήσουν τις τελικές προετοιμασίες για την εκτόξευση τον Νοέμβριο. Ο δορυφόρος Sentinel-6B — συσκευασμένος στο λευκό, κλιματικά ελεγχόμενο κοντέινερ — βρίσκεται στο κατάστρωμα του Industrial Dolphin σε ένα λιμάνι στη Γερμανία. Αυτό το φορτηγό πλοίο ξεκίνησε το ταξίδι του μεταφέροντας το διαστημόπλοιο από την Ευρώπη στις Ηνωμένες Πολιτείες στα τέλη Ιουλίου 2025. Εργαζόμενοι μέσα σε ένα καθαρό δωμάτιο στη Γερμανία κατέβασαν ένα εμπορευματοκιβώτιο πάνω από τον δορυφόρο Senti-nel-6B, προετοιμάζοντας το ταξίδι του διαστημικού σκάφους από την Ευρώπη προς τον χώρο εκτόξευσής του στη Βάση Διαστημικής Δύναμης Vandenberg στην Καλιφόρνια.

NASA: Η Δήμητρα μπορεί να είχε μακροχρόνια ενέργεια για να τροφοδοτήσει την κατοικησιμότητα. Ο νάνος πλανήτης είναι κρύος τώρα, αλλά νέα έρευνα σκιαγραφεί την εικόνα της Δήμητρας που φιλοξενεί μια βαθιά, μακρόβια πηγή ενέργειας που μπορεί να έχει διατηρήσει κατοικήσιμες συνθήκες στο παρελθόν. Νέα έρευνα της NASA διαπίστωσε ότι η Δήμητρα μπορεί να είχε μια διαρκή πηγή χημικής ενέργειας: τους σωστούς τύπους μορίων που απαιτούνται για να τροφοδοτήσουν ορισμένους μικροβιακούς μεταβολισμούς. Αν και δεν υπάρχουν στοιχεία ότι υπήρχαν ποτέ μικροοργανισμοί στην Δήμητρα, το εύρημα υποστηρίζει τις θεωρίες ότι αυτός ο ενδιαφέρων νάνος πλανήτης, που είναι το μεγαλύτερο σώμα στην κύρια ζώνη αστεροειδών μεταξύ Άρη και Δία, μπορεί κάποτε να είχε συνθήκες κατάλληλες για να υποστηρίξει μονοκύτταρες μορφές ζωής. Επιστημονικά δεδομένα από την αποστολή Dawn της NASA, η οποία ολοκληρώθηκε το 2018, έδειξαν προηγουμένως ότι οι φωτεινές, ανακλαστικές περιοχές στην επιφάνεια της Δήμητρας αποτελούνται κυρίως από άλατα που έχουν απομείνει από υγρό που διηθήθηκε από το υπέδαφος. Αργότερα, ανάλυση το 2020 διαπίστωσε ότι η πηγή αυτού του υγρού ήταν μια τεράστια δεξαμενή άλμης, ή αλμυρού νερού, κάτω από την επιφάνεια. Σε άλλες έρευνες, η αποστολή Dawn αποκάλυψε επίσης στοιχεία ότι η Δήμητρα έχει οργανικό υλικό με τη μορφή μορίων άνθρακα - απαραίτητο, αν και όχι επαρκές από μόνο του, για να υποστηρίξει μικροβιακά κύτταρα.Η παρουσία νερού και μορίων άνθρακα είναι δύο κρίσιμα κομμάτια του παζλ κατοικησιμότητας στη Δήμητρα. Τα νέα ευρήματα προσφέρουν το τρίτο: μια μακροχρόνια πηγή χημικής ενέργειας στο αρχαίο παρελθόν της Δήμητρας που θα μπορούσε να έχει καταστήσει δυνατή την επιβίωση των μικροοργανισμών. Αυτό το αποτέλεσμα δεν σημαίνει ότι η Δήμητρα είχε ζωή, αλλά μάλλον ότι πιθανότατα υπήρχε «τροφή» διαθέσιμη σε περίπτωση που είχε ποτέ εμφανιστεί ζωή στη Δήμητρα. Στη μελέτη, που δημοσιεύτηκε στο Science Advances στις 20 Αυγούστου, οι συγγραφείς δημιούργησαν θερμικά και χημικά μοντέλα που μιμούνται τη θερμοκρασία και τη σύνθεση του εσωτερικού της Δήμητρας με την πάροδο του χρόνου. Διαπίστωσαν ότι πριν από περίπου 2,5 δισεκατομμύρια χρόνια, ο υποεπιφανειακός ωκεανός της Δήμητρας μπορεί να είχε μια σταθερή παροχή ζεστού νερού που περιείχε διαλυμένα αέρια που ταξίδευαν προς τα πάνω από μεταμορφωμένα πετρώματα στον βραχώδη πυρήνα. Η θερμότητα προερχόταν από τη διάσπαση ραδιενεργών στοιχείων στο βραχώδες εσωτερικό του νάνου πλανήτη που συνέβη όταν η Δήμητρα ήταν νεαρή - μια εσωτερική διαδικασία που πιστεύεται ότι είναι κοινή στο ηλιακό μας σύστημα. «Στη Γη, όταν ζεστό νερό από τα βαθιά υπόγεια αναμειγνύεται με τον ωκεανό, το αποτέλεσμα είναι συχνά ένας μπουφές για μικρόβια - μια γιορτή χημικής ενέργειας. Επομένως, θα μπορούσε να έχει μεγάλες επιπτώσεις αν μπορούσαμε να προσδιορίσουμε εάν ο ωκεανός της Δήμητρας είχε εισροή υδροθερμικού ρευστού στο παρελθόν», δήλωσε ο Sam Courville, επικεφαλής συγγραφέας της μελέτης. Με έδρα τώρα το Κρατικό Πανεπιστήμιο της Αριζόνα στο Τέμπε, ηγήθηκε της έρευνας ενώ εργαζόταν ως ασκούμενος στο Εργαστήριο Αεριοπροώθησης της NASA στη Νότια Καλιφόρνια, το οποίο διαχειριζόταν επίσης την αποστολή Dawn. Ανακαλύπτοντας το Ψύχος Η Δήμητρα που γνωρίζουμε σήμερα είναι απίθανο να είναι κατοικήσιμη. Είναι πιο δροσερή, με περισσότερο πάγο και λιγότερο νερό από ό,τι στο παρελθόν. Αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει επαρκής θερμότητα από τη ραδιενεργό αποσύνθεση μέσα στην Δήμητρα για να αποτρέψει το πάγωμα του νερού, και το υγρό που απομένει έχει γίνει μια συμπυκνωμένη άλμη. Η περίοδος κατά την οποία η Δήμητρα πιθανότατα θα ήταν κατοικήσιμη ήταν μεταξύ μισού δισεκατομμυρίου και 2 δισεκατομμυρίων ετών μετά τον σχηματισμό της (ή περίπου 2,5 δισεκατομμύρια έως 4 δισεκατομμύρια χρόνια πριν), όταν ο βραχώδης πυρήνας της έφτασε στην κορύφωση της θερμοκρασίας του. Τότε ήταν που θερμά ρευστά θα είχαν εισαχθεί στο υπόγειο νερό της Δήμητρας. Ο νάνος πλανήτης επίσης δεν έχει το πλεονέκτημα της σημερινής εσωτερικής θέρμανσης που παράγεται από την ώθηση και την έλξη της τροχιάς ενός μεγάλου πλανήτη, όπως έχουν ο δορυφόρος του Κρόνου, Εγκέλαδος, και ο δορυφόρος του Δία, Ευρώπη. Έτσι, το μεγαλύτερο δυναμικό της Δήμητρας για ενέργεια που τροφοδοτεί την κατοικησιμότητα υπήρχε στο παρελθόν.Αυτό το αποτέλεσμα έχει επιπτώσεις και για αντικείμενα πλούσια σε νερό σε όλο το εξωτερικό ηλιακό σύστημα. Πολλά από τα άλλα παγωμένα φεγγάρια και νάνους πλανήτες που έχουν παρόμοιο μέγεθος με τη Δήμητρα (περίπου 585 μίλια ή 940 χιλιόμετρα σε διάμετρο) και δεν έχουν σημαντική εσωτερική θέρμανση από την βαρυτική έλξη των πλανητών θα μπορούσαν επίσης να είχαν μια περίοδο κατοικησιμότητας στο παρελθόν τους. Περισσότερα για την Dawn Ένα τμήμα του Caltech στην Πασαντίνα, το JPL, διαχειρίστηκε την αποστολή της Dawn για τη Διεύθυνση Επιστημονικών Αποστολών της NASA στην Ουάσινγκτον. Το Dawn ήταν ένα έργο του Προγράμματος Ανακαλύψεων της διεύθυνσης, το οποίο διαχειρίζεται το Κέντρο Διαστημικών Πτήσεων Marshall της NASA στο Χάντσβιλ της Αλαμπάμα. Το JPL ήταν υπεύθυνο για τη συνολική επιστήμη της αποστολής Dawn. Η Northrop Grumman στο Ντάλες της Βιρτζίνια, σχεδίασε και κατασκεύασε το διαστημόπλοιο. Το Γερμανικό Αεροδιαστημικό Κέντρο, το Ινστιτούτο Max Planck για την Έρευνα του Ηλιακού Συστήματος, η Ιταλική Διαστημική Υπηρεσία και το Ιταλικό Εθνικό Αστροφυσικό Ινστιτούτο ήταν διεθνείς συνεργάτες στην ομάδα της αποστολής. Για μια πλήρη λίστα των συμμετεχόντων στην αποστολή, επισκεφθείτε τη διεύθυνση: https://solarsystem.nasa.gov/missions/dawn/overview/ Ο νάνος πλανήτης Δήμητρα εμφανίζεται σε αυτές τις απεικονίσεις με βελτιωμένα χρώματα που χρησιμοποιούν εικόνες από την αποστολή Dawn της NASA. Νέα θερμικά και χημικά μοντέλα που βασίζονται στα δεδομένα της αποστολής δείχνουν ότι η Δήμητρα μπορεί να είχε συνθήκες κατάλληλες για ζωή πριν από πολύ καιρό. Αυτή η απεικόνιση απεικονίζει το εσωτερικό του νάνου πλανήτη Δήμητρα, συμπεριλαμβανομένης της μεταφοράς νερού και αερίων από τον βραχώδη πυρήνα σε μια δεξαμενή αλμυρού νερού. Το διοξείδιο του άνθρακα και το μεθάνιο είναι μεταξύ των μορίων που μεταφέρουν χημική ενέργεια κάτω από την επιφάνεια της Δήμητρας.

Το «καυτό» νέο μοντέλο τεχνητής νοημοσύνης της NASA και της IBM ξεκλειδώνει τα μυστικά του Ήλιου. Σημείωση συντάκτη: Αυτό το άρθρο ενημερώθηκε στις 20 Αυγούστου 2025, για να διορθωθεί ο αριθμός των ετών δεδομένων εκπαίδευσης που χρησιμοποιήθηκαν και η ακρίβεια του μοντέλου. Το αρχικό άρθρο ανέφερε ότι το μοντέλο εκπαιδεύτηκε σε δεδομένα 14 ετών του Ηλιακού Δυναμικού Παρατηρητηρίου και ξεπέρασε τα υπάρχοντα benchmarks κατά 15%. Το μοντέλο στην πραγματικότητα εκπαιδεύτηκε σε δεδομένα 9 ετών και ξεπέρασε τα υπάρχοντα benchmarks κατά 16%.Η NASA ανεβάζει τον πήχη στην ηλιακή επιστήμη με την κυκλοφορία του Surya Heliophysics Foundational Model, ενός μοντέλου τεχνητής νοημοσύνης (AI) που εκπαιδεύτηκε σε παρατηρήσεις 9 ετών από το Ηλιακό Δυναμικό Παρατηρητήριο της NASA.Αναπτύχθηκε από τη NASA σε συνεργασία με την IBM και άλλους, το Surya χρησιμοποιεί τις εξελίξεις στην Τεχνητή Νοημοσύνη για να αναλύσει τεράστιες ποσότητες ηλιακών δεδομένων, βοηθώντας τους επιστήμονες να κατανοήσουν καλύτερα τις ηλιακές εκρήξεις και να προβλέψουν τον διαστημικό καιρό που απειλεί τους δορυφόρους, τα δίκτυα ηλεκτρικής ενέργειας και τα συστήματα επικοινωνιών. Το μοντέλο μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την παροχή έγκαιρων προειδοποιήσεων στους χειριστές δορυφόρων και βοηθά τους επιστήμονες να προβλέψουν πώς η υπεριώδης ακτινοβολία του Ήλιου επηρεάζει την ανώτερη ατμόσφαιρα της Γης.Τα προκαταρκτικά αποτελέσματα δείχνουν ότι το Surya σημειώνει πρόοδο στην πρόβλεψη ηλιακών εκλάμψεων, μια μακροχρόνια πρόκληση στην ηλιοφυσική. Το Surya, με την ικανότητά του να δημιουργεί οπτικές προβλέψεις ηλιακών εκλάμψεων δύο ώρες μετά το τέλος του χρόνου, σηματοδοτεί ένα σημαντικό βήμα προς τη χρήση της Τεχνητής Νοημοσύνης για την επιχειρησιακή πρόβλεψη του διαστημικού καιρού. Αυτά τα αρχικά αποτελέσματα ξεπερνούν τα υπάρχοντα σημεία αναφοράς κατά 16%. Παρέχοντας ανοιχτή πρόσβαση στο μοντέλο στο HuggingFace και στον κώδικα στο GitHub, η NASA ενθαρρύνει την επιστημονική κοινότητα και την κοινότητα εφαρμογών να δοκιμάσουν και να εξερευνήσουν αυτό το μοντέλο Τεχνητής Νοημοσύνης για καινοτόμες λύσεις που αξιοποιούν τη μοναδική αξία των συνεχών, σταθερών, μακράς διάρκειας συνόλων δεδομένων από το Παρατηρητήριο Ηλιακής Δυναμικής.Η επιτυχία του μοντέλου βασίζεται άμεσα στη μακροπρόθεσμη βάση δεδομένων του Παρατηρητηρίου Ηλιακής Δυναμικής. Το Παρατηρητήριο Ηλιακής Δυναμικής της NASA, που ξεκίνησε το 2010, παρέχει ένα αδιάσπαστο, υψηλής ανάλυσης αρχείο του Ήλιου για σχεδόν 15 χρόνια, καταγράφοντας εικόνες κάθε 12 δευτερόλεπτα σε πολλαπλά μήκη κύματος, καθώς και ακριβείς μετρήσεις μαγνητικού πεδίου. Αυτό το σταθερό, καλά βαθμονομημένο σύνολο δεδομένων, που καλύπτει ολόκληρο τον ηλιακό κύκλο, είναι μοναδικά κατάλληλο για την εκπαίδευση μοντέλων Τεχνητής Νοημοσύνης όπως το Surya, επιτρέποντάς τους να ανιχνεύουν ανεπαίσθητα μοτίβα στην ηλιακή συμπεριφορά που θα παρέλειπαν τα μικρότερα σύνολα δεδομένων.Η δύναμη του Surya έγκειται στην αρχιτεκτονική του βασικού μοντέλου του, η οποία μαθαίνει απευθείας από τα ακατέργαστα ηλιακά δεδομένα. Σε αντίθεση με τα παραδοσιακά συστήματα Τεχνητής Νοημοσύνης που απαιτούν εκτεταμένη επισήμανση, το Surya μπορεί να προσαρμοστεί γρήγορα σε νέες εργασίες και εφαρμογές. Οι εφαρμογές περιλαμβάνουν την παρακολούθηση ενεργών περιοχών, την πρόβλεψη της δραστηριότητας των εκλάμψεων, την πρόβλεψη της ταχύτητας του ηλιακού ανέμου και την ενσωμάτωση δεδομένων από άλλα αστεροσκοπεία, συμπεριλαμβανομένης της κοινής αποστολής Ηλιακού και Ηλιοσφαιρικού Παρατηρητηρίου NASA-ESA και του Parker Solar Probe της NASA. «Προωθούμε την επιστήμη που βασίζεται σε δεδομένα ενσωματώνοντας την βαθιά επιστημονική εμπειρογνωμοσύνη της NASA σε μοντέλα τεχνητής νοημοσύνης αιχμής», δήλωσε ο Kevin Murphy, επικεφαλής επιστημονικών δεδομένων στα κεντρικά γραφεία της NASA στην Ουάσινγκτον. «Αναπτύσσοντας ένα βασικό μοντέλο που έχει εκπαιδευτεί στα δεδομένα ηλιοφυσικής της NASA, διευκολύνουμε την ανάλυση της πολυπλοκότητας της συμπεριφοράς του Ήλιου με πρωτοφανή ταχύτητα και ακρίβεια. Αυτό το μοντέλο ενισχύει την ευρύτερη κατανόηση του πώς η ηλιακή δραστηριότητα επηρεάζει κρίσιμα συστήματα και τεχνολογίες στις οποίες όλοι βασιζόμαστε εδώ στη Γη».Η επιτυχία του μοντέλου βασίζεται άμεσα στη μακροπρόθεσμη βάση δεδομένων του Παρατηρητηρίου Ηλιακής Δυναμικής. «Αναπτύσσοντας ένα βασικό μοντέλο που έχει εκπαιδευτεί στα ηλιοφυσικά δεδομένα της NASA, διευκολύνουμε την ανάλυση της πολυπλοκότητας της συμπεριφοράς του Ήλιου με πρωτοφανή ταχύτητα και ακρίβεια. Αυτό το μοντέλο ενισχύει την ευρύτερη κατανόηση του πώς η ηλιακή δραστηριότητα επηρεάζει κρίσιμα συστήματα και τεχνολογίες στις οποίες όλοι βασιζόμαστε εδώ στη Γη».Οι ηλιακές καταιγίδες θέτουν σημαντικούς κινδύνους για την κοινωνία μας που εξαρτάται από την τεχνολογία. Τα ισχυρά ηλιακά γεγονότα ενεργοποιούν την ιονόσφαιρα της Γης, με αποτέλεσμα σημαντικά σφάλματα GPS ή πλήρη απώλεια σήματος στις δορυφορικές επικοινωνίες. Θέτουν επίσης κινδύνους για τα δίκτυα ηλεκτρικής ενέργειας, καθώς τα γεωμαγνητικά επαγόμενα ρεύματα από τις στεμματικές εκτινάξεις μάζας μπορούν να υπερφορτώσουν μετασχηματιστές και να προκαλέσουν εκτεταμένες διακοπές.Στην εμπορική αεροπορία, οι ηλιακές εκλάμψεις μπορούν να διαταράξουν τις ραδιοεπικοινωνίες και τα συστήματα πλοήγησης, ενώ παράλληλα εκθέτουν τις πτήσεις μεγάλου υψομέτρου σε αυξημένη ακτινοβολία. Τα διακυβεύματα είναι ακόμη υψηλότερα για τις επανδρωμένες διαστημικές πτήσεις. Οι αστροναύτες που κατευθύνονται στη Σελήνη ή τον Άρη μπορεί να χρειαστεί να βασίζονται σε ακριβείς προβλέψεις για να προστατευτούν από την έντονη ακτινοβολία κατά τη διάρκεια ηλιακών σωματιδιακών γεγονότων. Η επιρροή του Ήλιου επεκτείνεται στον αυξανόμενο αριθμό δορυφόρων χαμηλής τροχιάς της Γης, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που παρέχουν παγκόσμιο internet υψηλής ταχύτητας. Καθώς η ηλιακή δραστηριότητα εντείνεται, θερμαίνει την ανώτερη ατμόσφαιρα της Γης, αυξάνοντας την αντίσταση που επιβραδύνει τους δορυφόρους, τους τραβάει από την τροχιά και προκαλεί πρόωρη επανείσοδο. Οι φορείς εκμετάλλευσης δορυφόρων συχνά δυσκολεύονται να προβλέψουν πού και πότε οι ηλιακές εκλάμψεις μπορεί να επηρεάσουν αυτούς τους δορυφόρους. «Η κοινωνία μας βασίζεται σε τεχνολογίες που είναι ιδιαίτερα ευαίσθητες στον διαστημικό καιρό», δήλωσε ο Joseph Westlake, διευθυντής του Τμήματος Ηλιοφυσικής στην έδρα της NASA. «Ακριβώς όπως χρησιμοποιούμε τη μετεωρολογία για να προβλέψουμε τον καιρό της Γης, οι προβλέψεις διαστημικού καιρού προβλέπουν τις συνθήκες και τα γεγονότα στο διαστημικό περιβάλλον που μπορούν να επηρεάσουν τη Γη και τις τεχνολογίες μας. Η εφαρμογή της Τεχνητής Νοημοσύνης σε δεδομένα από τις αποστολές ηλιοφυσικής μας είναι ένα ζωτικό βήμα για την αύξηση της άμυνας του διαστημικού καιρού για την προστασία των αστροναυτών και των διαστημοπλοίων, των δικτύων ηλεκτρικής ενέργειας και του GPS, και πολλών άλλων συστημάτων που τροφοδοτούν τον σύγχρονο κόσμο μας».Ενώ το Surya έχει σχεδιαστεί για να μελετά τον Ήλιο, η αρχιτεκτονική και η μεθοδολογία του είναι προσαρμόσιμες σε όλους τους επιστημονικούς τομείς. Από την πλανητική επιστήμη έως την παρατήρηση της Γης, το έργο θέτει τη θεμελιώδη υποδομή για παρόμοιες προσπάθειες Τεχνητής Νοημοσύνης σε διάφορους τομείς. Το Surya αποτελεί μέρος μιας ευρύτερης προσπάθειας της NASA για την ανάπτυξη επιστημονικών εργαλείων ανοιχτής πρόσβασης, με την υποστήριξη της Τεχνητής Νοημοσύνης. Τόσο το μοντέλο όσο και τα σύνολα δεδομένων εκπαίδευσης είναι ελεύθερα διαθέσιμα στο διαδίκτυο σε ερευνητές, εκπαιδευτικούς και φοιτητές παγκοσμίως, μειώνοντας τα εμπόδια στη συμμετοχή και πυροδοτώντας νέες ανακαλύψεις.Η εκπαίδευση του Surya υποστηρίχθηκε εν μέρει από το Πιλοτικό Πρόγραμμα του Εθνικού Πόρου Έρευνας Τεχνητής Νοημοσύνης (NAIRR), μια πρωτοβουλία με επικεφαλής το Εθνικό Ίδρυμα Επιστημών (NSF) που παρέχει στους ερευνητές πρόσβαση σε προηγμένα υπολογιστικά συστήματα, σύνολα δεδομένων και εργαλεία Τεχνητής Νοημοσύνης. Το Πιλοτικό Πρόγραμμα NAIRR συγκεντρώνει ομοσπονδιακούς και βιομηχανικούς πόρους, όπως υπολογιστική ισχύ από την NVIDIA, για να επεκτείνει την πρόσβαση στην υποδομή που απαιτείται για την έρευνα αιχμής στην Τεχνητή Νοημοσύνη.«Αυτό το έργο δείχνει πώς το Πιλοτικό Πρόγραμμα NAIRR ενώνει ομοσπονδιακούς και βιομηχανικούς πόρους Τεχνητής Νοημοσύνης για να επιταχύνει τις επιστημονικές ανακαλύψεις», δήλωσε η Katie Antypas, διευθύντρια του Γραφείου Προηγμένων Κυβερνοϋποδομών του NSF. «Με την υποστήριξη της NVIDIA και του NSF, όχι μόνο διευκολύνουμε τη σημερινή έρευνα, αλλά και θέτουμε τις βάσεις για ένα εθνικό δίκτυο Τεχνητής Νοημοσύνης που θα οδηγήσει τις ανακαλύψεις του αύριο».Το Surya αποτελεί μέρος μιας ευρύτερης προσπάθειας που υποστηρίζεται και προωθείται από το Γραφείο του Επικεφαλής Επιστημονικών Δεδομένων και το Τμήμα Ηλιοφυσικής της NASA, το NSF, και τα συνεργαζόμενα πανεπιστήμια για την προώθηση των επιστημονικών αποστολών της NASA μέσω καινοτόμων μοντέλων επιστήμης δεδομένων και Τεχνητής Νοημοσύνης. Η αρχιτεκτονική τεχνητής νοημοσύνης του Surya αναπτύχθηκε από κοινού από την Ομάδα Διατμηματικής Υλοποίησης και Προηγμένων Ιδεών (IMPACT) στο Γραφείο Επιστήμης Δεδομένων και Πληροφορικής στο Κέντρο Διαστημικών Πτήσεων Marshall της NASA στο Χάντσβιλ της Αλαμπάμα, την IBM και μια συνεργατική επιστημονική ομάδα.Η επιστημονική ομάδα, που συγκροτήθηκε από την έδρα της NASA, αποτελούνταν από εμπειρογνώμονες από το Ινστιτούτο Ερευνών Southwest στο Σαν Αντόνιο του Τέξας, το Πανεπιστήμιο της Αλαμπάμα στο Χάντσβιλ της Αλαμπάμα, το Πανεπιστήμιο του Κολοράντο στο Μπόλντερ του Κολοράντο, το Πανεπιστήμιο Georgia State στην Ατλάντα της Τζόρτζια, το Πανεπιστήμιο του Πρίνστον στο Πρίνστον του Νιου Τζέρσεϊ, το Τμήμα Ηλιοφυσικής του SMD της NASA, το Κέντρο Διαστημικών Πτήσεων Goddard της NASA στο Γκρίνμπελτ του Μέριλαντ, το Εργαστήριο Αεριοπροώθησης της NASA στην Πασαντίνα της Καλιφόρνια και το Ινστιτούτο SETI στο Μάουντεν Βιου της Καλιφόρνια. Για μια ματιά στα παρασκήνια της αρχιτεκτονικής, της βιομηχανίας και των ακαδημαϊκών συνεργασιών του Surya, καθώς και στις προκλήσεις πίσω από την ανάπτυξη του μοντέλου, διαβάστε την ανάρτηση ιστολογίου στην Πύλη Επιστημονικών Δεδομένων της NASA: https://science.data.nasa.gov/features-events/inside-surya-solar-ai-model Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τη στρατηγική της NASA για την ανάπτυξη μοντέλων θεμελίωσης για την επιστήμη, επισκεφθείτε τη διεύθυνση: https://science.nasa.gov/artificial-intelligence-science Αυτή η εικόνα από τις 20 Ιουνίου 2013 δείχνει το έντονο φως μιας ηλιακής έκλαμψης και μια έκρηξη ηλιακού υλικού που διαπερνά την ατμόσφαιρα του ήλιου, η οποία ονομάζεται έκρηξη προεξοχής. Λίγο αργότερα, η ίδια αυτή περιοχή του ήλιου έστειλε μια στεμματική μαζική εκτόξευση στο διάστημα -- ένα φαινόμενο που μπορεί να προκαλέσει μαγνητικές καταιγίδες που υποβαθμίζουν τα σήματα επικοινωνίας και προκαλούν απροσδόκητες ηλεκτρικές υπερτάσεις στα δίκτυα ηλεκτρικής ενέργειας στη Γη. Το νέο μοντέλο θεμελίωσης τεχνητής νοημοσύνης της ηλιοφυσικής της NASA, το Surya, μπορεί να βοηθήσει στην πρόβλεψη αυτών των καταιγίδων. Απεικονίσεις ηλιακών εικόνων του Ηλιακού Δυναμικού Παρατηρητηρίου που χρησιμοποιήθηκαν για την εκπαίδευση του Surya: Εικόνες ηλιακής στεμματικής υπεριώδους και ακραίας υπεριώδους ακτινοβολίας από το Atmospheric Imaging Assembly (AIA) και χάρτες ταχύτητας και μαγνητικού πεδίου της ηλιακής επιφάνειας από το Helioseismic and Magnetic Imager (HMI). Αυτές οι εικόνες συγκρίνουν τα δεδομένα εδάφους (δεξιά) με την έξοδο του μοντέλου (κέντρο) για τις ηλιακές εκλάμψεις, οι οποίες είναι τα γεγονότα πίσω από τις περισσότερες διαστημικές καιρικές συνθήκες. Η πρόβλεψη του Surya είναι πολύ κοντά σε αυτό που συνέβη στην πραγματικότητα (δεξιά). Αυτά τα προκαταρκτικά αποτελέσματα υποδηλώνουν ότι ο Surya έχει μάθει αρκετή ηλιακή φυσική για να προβλέψει τη δομή και την εξέλιξη μιας ηλιακής έκλαμψης εξετάζοντας την αρχική της φάση. Η ηλιακή δραστηριότητα "γεγονός αλήθειας" εμφανίζεται στην επάνω σειρά. Η κάτω σειρά δείχνει την ηλιακή δραστηριότητα που προέβλεψε ο Surya. Η διαδικασία δημιουργίας του Surya. Τα μοντέλα βάσης ενισχύουν τη χρησιμότητα των συνόλων δεδομένων του Ηλιακού Δυναμικού Παρατηρητηρίου της NASA και δημιουργούν μια βάση για την κατασκευή νέων εφαρμογών.