Δροσος Γεωργιος

Εντοπίστηκαν στον ήλιο άγνωστα μυστηριώδη κύματα. ESA & NASA/Solar Orbiter/EUI team; Data processing Ερευνητές του Κέντρου Διαστημικής Επιστήμης που έχει ιδρύσει το Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης στο Άμπου Ντάμπι ανέλυσαν παρατηρήσεις στον Ήλιο και δεδομένα που έχουν συλλεχθεί από το μητρικό μας άστρο τα τελευταία 25 έτη και εντόπισαν την ύπαρξη ενός άγνωστου μέχρι σήμερα τύπο ακουστικών κυμάτων υψηλής συχνότητας τα οποία έχουν παράξενη συμπεριφορά και η ύπαρξη τους έχει προκαλέσει έκπληξη και προβληματισμό στην επιστημονική κοινότητα η οποία καλείται τώρα να βρει απαντήσεις.Με δημοσίευση τους στην επιθεώρηση «Nature Astronomy» οι ερευνητές αναφέρουν ότι αυτά τα κύματα που ονομάστηκαν υψηλής συχνότητας ανάστροφα κύματα (HRF) κινούνται αντίθετα στην φορά περιστροφής του Ήλιου και με ταχύτητες υψηλότερες από αυτές που η κρατούσα θεωρία αναφέρει ότι μπορεί να κινούνται τέτοιου είδους κύματα. Πιο συγκεκριμένα τα HRF κινούνται με ταχύτητα τρεις φορές μεγαλύτερη από αυτή που έχουν τα άλλα είδη ακουστικών κυμάτων στον Ήλιο.Οι απευθείας παρατηρήσεις στο εσωτερικό του Ήλιου δεν μπορούν να γίνουν με τα συμβατικά τεχνολογικά μέσα που διαθέτουν οι επιστήμονες και βασίζονται στον εντοπισμό και μελέτη των ιχνών διαφόρων ειδών κυμάτων που υπάρχουν στην επιφάνεια του μητρικού μας άστρου.Η ανακάλυψη και μελέτη αυτών των άγνωστων μέχρι σήμερα κυμάτων μπορεί να αποτελέσουν σημαντικό παράγοντα στην κατανόηση των μηχανισμών όχι μόνο του Ήλιου αλλά και των άστρων γενικότερα. Οι ερευνητές εικάζουν ότι σύνθετες αλληλεπιδράσεις ανάμεσα στα HRF στα άλλα κύματα και τη βαρύτητα είναι αυτές που προσδίδουν στα κύματα HRF την τρομερή ταχύτητα με την οποία κινούνται. Η γενεσιουργός αιτία των κυμάτων HRF παραμένει προς το παρόν άγνωστη. Η κατανόηση της δυναμικής που αναπτύσσεται στο εσωτερικό του Ήλιου κάτι που μπορεί να επιτευχθεί μέσα από την μελέτη των κυμάτων του θα βοηθήσει με την σειρά της στην επίδραση που έχει το άστρο μας στη Γη και τους άλλους πλανήτες του ηλιακού μας συστήματος.Η μελέτη των ακουστικών κυμάτων γίνεται από τον τομέα της ηλιοσεισμολογίας που είναι ένας τομέας παρόμοιος με την μελέτη των κυμάτων στο εσωτερικό της Γης με στόχο την πρόβλεψη σεισμών. Τα ακουστικά κύματα στον Ήλιο μπορούν να αποκαλύψουν μια σειρά από δεδομένα για τους μηχανισμούς και τις δυναμικές του. https://naftemporiki.gr/story/1846811/entopistikan-ston-ilio-agnosta-mustiriodi-kumata

Τα ανθρώπινα απόβλητα θα μετατρέπονται σε καύσιμα στον Άρη. ESA Ενας μηχανισμός παραγωγής καυσίμων από τον αέρα του Άρη και απόβλητα μπορεί να αποδειχθεί εξαιρετικά χρήσιμος για την παρουσία του ανθρώπου στον πλανήτη. Μια δεδομένη αρχή είναι ότι σε συνθήκες περιορισμού τίποτε δεν πρέπει να πηγαίνει χαμένο και κάθε διαθέσιμο υλικό πρέπει να αξιοποιείται με ένα ή περισσότερους τρόπους. Αν υπάρχει ένας τομέας που αυτή η αρχή βρίσκει την απόλυτη εφαρμογή είναι η παρουσία του ανθρώπου στο Διάστημα.Οι επιστήμονες προσπαθούν να σκαρφίζονται συνεχώς νέους τρόπους ώστε οτιδήποτε υπάρχει στη διάθεση των αστροναυτών να μπορεί να αποκτήσει κάθε πιθανή αλλά και απίθανη εκ της φύσης του χρησιμότητα. Τα ανθρώπινα απόβλητα αποτελούν αντικείμενο τέτοιας αξιοποίησης. Ήδη στο Διεθνή Διαστημικό Σταθμό τα ούρα των αστροναυτών μετατρέπονται σε πόσιμο νερό.Ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Διαστήματος (ESA) ξεκίνησε ένα νέο ερευνητικό πρόγραμμα στο πλαίσιο του οποίου θα γίνει προσπάθεια ανάπτυξης ενός συστήματος που θα μετατρέπει το διοξείδιο του άνθρακα της ατμόσφαιρας του Άρη σε καύσιμα για πυραύλους, διαστημόπλοια ή όποια άλλη χρήση. Η ατμόσφαιρα του Κόκκινου Πλανήτη αποτελείται σε ποσοστό 95% από διοξείδιο του άνθρακα καθιστώντας έτσι τις συνθήκες στον πλανήτη εντελώς ακατάλληλες για την παρουσία της ζωής εκεί αλλά και εξαιρετικά δύσκολη την προσπάθεια διαβίωσης των ανθρώπων.Οι ερευνητές του προγράμματος θέλουν να κατασκευάσουν ένα αντιδραστήρα που θα λειτουργεί με ηλιακή ενέργεια και θα διαθέτει ένα μηχανισμό παραγωγής καυσίμων ο οποίος θα χρησιμοποιεί ως ένα από τα βασικά υλικά του τα ούρα των αστροναυτών. H ESA έχει επιλέξει ως συνεργάτη της σε αυτό το εγχείρημα το κέντρο τεχνολογίας Tekniker στην Ισπανία. Ο αντιδραστήρας θα είναι έτσι σχεδιασμένος ώστε μετά την παραγωγή του καυσίμου τα ούρα που έχουν χρησιμοποιηθεί να περνούν από διαδικασία καθαρισμού ώστε να αποκτήσουν επόμενες χρήσεις. https://naftemporiki.gr/story/1846232/ta-anthropina-apoblita-tha-metatrepontai-se-kausima-ston-ari

Μια Νέα Υόρκη κατέρρευσε και έγινε παγόβουνο στην Ανταρκτική. USNIC Στο κάτω δεξιά μέρος της δορυφορικής εικόνας μέσα στο κίτρινο περίγραμμα εικονίζεται το κομμάτι της παγοκρηπίδας που αποκολλήθηκε πριν από λίγες μέρες από την ανατολική πλευρά της Ανταρκτικής. Η Ανταρκτική αποτελεί ένα από τα βαρόμετρα για την παρακολούθηση των επιπτώσεων που έχει η κλιματική αλλαγή στον πλανήτη. Η παγωμένη ήπειρος τα τελευταία 20 χρόνια βιώνει μια πρωτοφανή για αυτή κατάσταση αφού είναι σαφές ότι η Ανταρκτική λιώνει και μάλιστα με επιταχυνόμενο ρυθμό. Γιγάντια κομμάτια πάγου αποκολλώνται συνεχώς από την Ανταρκτική μετατρεπόμενα σε παγόβουνα που προκαλούν ανησυχία για τη ναυσιπλοΐα και για αυτό έχουν επιστρατευτεί δορυφόροι για να παρακολουθούν την πορεία τους.Έχει διαπιστωθεί επίσης ότι η Ανταρκτική δεν λιώνει μόνο στην επιφάνεια της εξαιτίας της αύξησης της ατμοσφαιρικής θερμοκρασίας αλλά η αύξηση της θερμοκρασίας των υδάτων προκαλούν το λιώσιμο των πάγων από κάτω προς τα πάνω αποσταθεροποιώντας την ήπειρο συνολικά. Έχουν κάνει μάλιστα την εμφάνιση τους τεράστιες ρωγμές σε διάφορες περιοχές απειλώντας με κατάρρευση τα σημεία στα οποία βρίσκονται.Δορυφορικές εικόνες αποκαλύπτουν ότι μεταξύ της 14ης και της 16 Μαρτίου κατέρρευσε και πλέει στον ωκεανό μια περιοχή της Ανταρκτικής με έκταση παρόμοια με αυτή της Νέας Υόρκης. Το δυσάρεστο γεγονός δημιουργεί ακόμη μεγαλύτερη ανησυχία για όσα εξελίσσονται στην Ανταρκτική αλλά και τον πλανήτη γενικότερα. Αυτό γιατί η περιοχή που κατέρρευσε βρίσκεται στην περιοχή της ηπείρου που θεωρούνταν η πλέον σταθερή και αυτή που αντιμετωπίζει τα λιγότερα προβλήματα από την κλιματική αλλαγή στην Ανταρκτική κάτι που όπως αποδεικνύεται τελικά δεν ισχύει.Η περιοχή που κατέρρευσε βρίσκεται στην παγοκρηπίδα Conger στην Ανατολική Ανταρκτική. Η ανατολική πλευρά της Ανταρκτικής χωρίζεται με τη δυτική από τα Υπερανταρκτικά Όρη. Στη δυτική πλευρά οι πάγοι είναι πιο ασταθείς για αυτό και συμβαίνουν εκεί οι περισσότερες καταρρεύσεις και αποκολλήσεις πάγων. Όμως η ανατολική πλευρά αν και δέχεται την πίεση της κλιματικής αλλαγής δεν αντιμετώπιζε ιδιαίτερα σημαντικά προβλήματα σταθερότητας.Για αυτό και η κατάρρευση της περιοχής αυτής προκαλεί μεγάλη έκπληξη και ανησυχία στους επιστήμονες. Η συγκεκριμένη περιοχή ήταν γνωστό ότι συρρικνωνόταν εξαιτίας της αύξησης της θερμοκρασίας από τη δεκαετία του 1970 αλλά με πολύ αργό και καθόλου ανησυχητικό ρυθμό. Σύμφωνα με τους ειδικούς τον τελευταίο ένα μήνα υπήρξε μια αναπάντεχη ταχύτατη επιτάχυνση της συρρίκνωσης των πάγων με αποτέλεσμα την κατάρρευση της περιοχής.Τα στοιχεία όμως που δόθηκαν στη δημοσιότητα από τον γαλλο-ιταλικό ερευνητικό σταθμό Concordia Station που βρίσκεται στην ανατολική πλευρά της Ανταρκτικής αποκαλύπτουν την αιτία και το μέγεθος του προβλήματος. Στις 18 Μαρτίου ο σταθμός κατέγραψε θερμοκρασίες -11,8 βαθμών Κελσίου που είναι οι υψηλότεροι που έχει καταγράψει ο σταθμός τον μήνα Μάρτιο στα 17 χρόνια της λειτουργίας του. Μπορεί οι 11,8 βαθμοί Κελσίου να ακούγεται μια ιδιαίτερα χαμηλή θερμοκρασία αλλά στη πραγματικότητα είναι κατά 40 ολόκληρους βαθμούς υψηλότερη από τη μέση θερμοκρασία της περιοχής. Με απλά λόγια από τους μείον 50 βαθμούς Κελσίου η θερμοκρασία ξαφνικά ανέβηκε στους -11 βαθμούς Κελσίου γεγονός που εξηγεί την κατάρρευση. https://naftemporiki.gr/story/1846460/mia-nea-yorki-katerreuse-kai-egine-pagobouno-stin-antarktiki

Εκπληκτικές κοντινές εικόνες του Ήλιου κατέγραψε ευρωπαϊκός δορυφόρος. ESA Τις κοντινότερες και πιο λεπτομερείς εικόνες του Ήλιου κατέγραψε και έστειλε στη Γη για μελέτη και ανάλυση από τους ειδικούς το ευρωπαϊκό διαστημικό ηλιακό παρατηρητήριο Solar Orbiter. Οι εικόνες που δόθηκαν στη δημοσιότητα το βράδυ της 24ης Μαρτίου ελήφθησαν στις 7 Μαρτίου όταν το Solar Orbiter βρέθηκε στο μέσο της απόστασης Γης–Ήλιου δηλ. σε απόσταση 75 εκατ. χλμ. και από τα δύο διαστημικά σώματα.Χρησιμοποίησε το όργανο Extreme Ultraviolet Imager (EUI) που διαθέτει το οποίο καταγράφει εικόνες στο υψηλότερης ενέργειας σημείο της υπεριώδους ακτινοβολίας στο ηλεκτρομαγνητικό φάσμα. Το EUI κατέγραψε 25 εικόνες για να μπορέσει να αποτυπώσει ολόκληρο τον ηλιακό δίσκο. Η διαδικασία αυτή διήρκεσε τέσσερις ώρες σύμφωνα με την ανακοίνωση του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Διαστήματος (ESA). Οι εικόνες αποκαλύπτουν ανάμεσα στα άλλα λεπτομέρειες της κορόνας, του εξωτερικού ατμοσφαιρικού στρώματος του μητρικού μας άστρου. ESA & NASA/SOLAR ORBITER/EUI TEAM; DATA PROCESSING Αυτή είναι μια εικόνα του Ήλιου που αποτελεί σύνθεση από τις 25 κοντινές φωτογραφίες που κατέγραψε το Solar Orbiter. ESA Μια από τις κοντινές εικόνες της κορώνας του Ήλιου που κατέγραψε το Solar Obriter. SCINEWS The Sun’s full disc and corona seen by the Solar Orbiter (4K UHD) Το Σάββατο 26 Μαρτίου το Solar Orbiter αναμένεται να πλησιάσει ακόμη πιο κοντά τον Ήλιο και να καταγράψει νέες εικόνες. https://naftemporiki.gr/story/1846195/ekpliktikes-kontines-eikones-tou-iliou-kategrapse-europaikos-doruforos-binteo

Έτσι γεννήθηκε και ταξίδεψε το πρώτο φως στο Σύμπαν. SHUTTERSTOCK Αστρονόμοι του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ, του Ινστιτούτου Αστροφυσικής Μαξ Πλανκ στη Γερμανία και του Ινστιτούτου Τεχνολογίας της Μασαχουσέτης (MIT) κατάφεραν μέσω προσομοιώσεων να δείξουν το τι συνέβη στα αρχικά στάδια εξέλιξης του Σύμπαντος και πιο συγκεκριμένα πώς εμφανίστηκε το φως και πώς άρχισε να κινείται και να γεμίζει τον χώρο.Η ερευνητική ομάδα παρουσιάζει την εργασία της σε τρεις δημοσιεύσεις στην επιθεώρηση «Monthly Notices of the Royal Astronomical Society». Σε αυτή την εργασία στην ουσία ακτινογραφείται η αποκαλούμενη «Εποχή του Επανιονισμού». Την Μεγάλη Έκρηξη που γέννησε το Σύμπαν ακολούθησε ο λεγόμενος «Κοσμικός Μεσαίωνας» μια περίοδος όπου το Σύμπαν ήταν ένας απόλυτα σκοτεινός και παγωμένος κόσμος χωρίς άστρα, πλανήτες και γαλαξίες.Κάποια στιγμή όταν το Σύμπαν είχε ηλικία από 500 εκατ. έτη έως ένα δισ. έτη το ουδέτερο ως τότε υδρογόνο μετατράπηκε σε ιονισμένο αέριο σε μια σύντομη σε χρονική διάρκεια διαδικασία που αποκαλείται «εποχή επανιονισμού». Η διαδικασία αυτή προκάλεσε την εμφάνιση του φωτός που μετέτρεψε το Σύμπαν σε ένα διάφανο κόσμο και ενεργοποίησε τις κοσμικές διεργασίες για να κάνουν την εμφάνιση τους τα άστρα και οι γαλαξίες. Οι ερευνητές έδωσαν στις προσομοιώσεις το όνομα Θέσαν που είναι η θεότητα της αυγής και της ζωής του πολιτισμού των Ετρούσκων. MASSACHUSETTS INSTITUTE OF TECHNOLOGY (MIT) The Thesan Project: How the universe first evolved, immediately after the Big Bang Σύμφωνα με την κρατούσα θεωρία το Σύμπαν γεννήθηκε πριν από 13,8 δισ. έτη. Σύμφωνα με τους ερευνητές το πρώτο φως και η εποχή του επανιονισμού έκαναν την εμφάνιση τους 800 εκατ. έτη μετά τη γέννηση του Σύμπαντος και οι προσομοιώσεις δείχνουν την πορεία του φωτός αλλά και την αλληλεπίδραση του με το κοσμικό περιβάλλον που είχε αρχίσει να δημιουργείται μετά την εμφάνιση των πρώτων γαλαξιών. https://naftemporiki.gr/story/1846299/etsi-gennithike-kai-taksidepse-to-proto-fos-sto-sumpan-binteo

Ο γαλαξίας μας είναι από τα πρώτα «παιδιά» του Σύμπαντος. NASA/JPL Ο γαλαξίας είναι πιθανότατα ένας από τους πρώτους που έκαναν την εφάνιση τους στο Σύμπαν. H κρατούσα θεωρία αναφέρει ότι το Σύμπαν γεννήθηκε πριν από 13,8 δισ. έτη και ότι ο γαλαξίας μας έκανε την εμφάνιση του πριν από περίπου 11 δισ. έτη. Σε ανακοίνωση του ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Διαστήματος (ESA) αναφέρει ότι η μελέτη δεδομένων της ευρωπαϊκής αποστολής GAIA που χαρτογραφεί τα άστρα του γαλαξία μας δείχνουν ότι ο γαλαξίας μας ξεκίνησε να σχηματίζεται δύο δισ. νωρίτερα από όσο πιστεύαμε.Βασικές δομές των γαλαξιών είναι οι αποκαλούμενοι «δίσκοι» που είναι περιοχές μαζικής συγκέντρωσης άστρων. Με δημοσίευση τους στην επιθεώρηση «Nature» οι επιστήμονες που έκαναν την νέα μελέτη αναφέρουν ότι o μεγαλύτερος δίσκος του γαλαξίας μας ξεκίνησε να δημιουργείται 800 εκατ. έτη μετά την γέννηση του Σύμπαντος.Οι κοσμολόγοι έχουν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι μετά την Μεγάλη Έκρηξη υπήρξε μια περίοδο που αποκαλείται «Κοσμικός Μεσαίωνας» στη διάρκεια του οποίου το Σύμπαν ήταν ένας απόλυτα σκοτεινός και παγωμένος κόσμος. Κάποια στιγμή όταν το Σύμπαν είχε ηλικία από 500 εκατ. έτη έως ένα δισ. έτη το ουδέτερο ως τότε υδρογόνο μετατράπηκε σε ιονισμένο αέριο σε μια σύντομη σε χρονική διάρκεια διαδικασία που αποκαλείται «εποχή επανιονισμού». Η διαδικασία αυτή προκάλεσε την εμφάνιση του φωτός που μετέτρεψε το Σύμπαν σε ένα διάφανο κόσμο και ενεργοποίησε τις κοσμικές διεργασίες για να κάνουν την εμφάνιση τους τα πρώτα άστρα και ακολούθως οι πρώτοι γαλαξίες.Αν τα αποτελέσματα της νέας μελέτης είναι ορθά τότε ο γαλαξίας μας είναι ένας από τους πρώτους που έκαναν την εμφάνιση τους στο Σύμπαν. Σύμφωνα με τους ερευνητές για περίπου δύο δισ. έτη ο γαλαξίας μας εξελισσόταν και αναπτυσσόταν με αργό ρυθμό αλλά πριν από περίπου 11 δισ. συγκρούστηκε-συγχωνεύτηκε με ένα μικρό γαλαξία τον οποίο οι επιστήμονες έχουν ονομάσει Γαία-Εγκέλαδο. Η συγχώνευση αύξησε το μέγεθος του γαλαξία μας καθώς και τον αριθμό των άστρων του.Ακολούθησαν στη συνέχεια αρκετές ακόμη συγκρούσεις-συγχωνεύσεις του γαλαξία μας με άλλους γειτονικούς γαλαξίες οι οποίες οδηγήσαν στον σχηματισμό του γαλαξία όπως εμείς τον γνωρίζουμε σήμερα. Κάποιες μελέτες κάνουν λόγο για περισσότερες από δέκα τέτοιες συγκρούσεις ορισμένες μάλιστα με μεγαλύτερους σε μέγεθος από τον δικό μας γαλαξίες από τις οποίες ο γαλαξίας μας βγήκε πάντοτε νικητής γεγονός που έχει επίσης εκπλήξει τους επιστήμονες. https://naftemporiki.gr/story/1846725/o-galaksias-mas-einai-apo-ta-prota-paidia-tou-sumpantos

Ο ωκεανός της Ευρώπης μπορεί να είναι το ίδιο πλούσιος σε οξυγόνο με τους ωκεανούς της Γης. NASA/JPL-Caltech/ Οξυγόνο από την επιφάνεια της Ευρώπης πηγαίνει στον υπόγειο ωκεανό της δημιουργώντας έτσι συνθήκες φιλικές στη παρουσία της ζωής. Οι επιστήμονες υποπτεύονταν εδώ και αρκετές δεκαετίες ότι η Ευρώπη, το παγωμένο φεγγάρι του Δία κρύβει στο εσωτερικό του έναν μεγάλο ωκεανό και άρα πιθανώς να υπάρχουν εκεί και κάποιες μορφές ζωής έστω και σε μικροβιακό επίπεδο. Κάποια στιγμή οι διαστημικές αποστολές που βρέθηκαν εκεί αλλά και η εξέλιξη της τεχνολογίας και των μεθόδων ανάλυσης και παρατήρησης δεδομένων επιβεβαίωσαν την ύπαρξη ενός ωκεανού που βρίσκεται σε βάθος περίπου 25 χλμ. κάτω από την παγωμένη επιφάνεια του δορυφόρου. Εκτιμάται ότι ο ωκεανός αυτός έχει τεράστιο βάθος 60-150 χλμ.Σχεδιάζονται αποστολές που θα έχουν στόχο να μελετήσουν την επιφάνεια του δορυφόρου και αν καταστεί εφικτό να την τρυπήσουν ώστε να σταλεί στον ωκεανό κάποιο ρομποτικό βαθυσκάφος που θα τον εξερευνήσει. Μελετώντας εικόνες υψηλής ανάλυσης από την επιφάνεια της Ευρώπης από το Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Τζόρτζια υποστηρίζει ότι ίσως δεν χρειαστεί να γίνει η υπερπροσπάθεια διείσδυσης στον ωκεανό για τον εντοπισμό της ζωής αφού αυτή μπορεί να βρίσκεται πολύ πιο κοντά στην επιφάνεια της Ευρώπης.Σύμφωνα με τους ερευνητές γεωλογικές δομές στην επιφάνειας του δορυφόρου υποδεικνύουν την ύπαρξη κάποιων θύλακων που έχουν σχηματιστεί σε βάθος περίπου 1,5 χλμ. κάτω από την παγωμένη επιφάνεια της Ευρώπης. Αυτοί οι θύλακες που μπορεί να έχουν την μορφή και έκταση μιας γούρνας ή πιθανώς να είναι και πολύ πιο μεγάλοι σχηματίζοντας μικρές λίμνες περιέχουν νερό σε υγρή μορφή κάτι που σημαίνει ότι μπορεί να έχουν αναπτυχθεί εκεί κάποιες μικροβιακές μορφές ζωής. Οι ερευνητές εικάζουν ότι το νερό αυτό είναι αλμυρό γεγονός που πολλαπλασιάζει τις πιθανότητες παρουσίας κάποιων μορφών ζωής σε αυτούς τους θύλακες νερού.Ομάδα επιστημόνων με επικεφαλής επιστήμονες του Πανεπιστημίου του Τέξας ισχυροποποιούν ακόμη περισσότερο τις πιθανότητες η Ευρώπη και ειδικότερα ο ωκεανός της να είναι φιλικός στη ζωή. Όταν έγινε γνωστή ή ύπαρξη των θυλάκων νερού κοντά στην επιφάνεια του παγωμένου δορυφόρου είχαν υποστηρίξει ότι είναι πιθανό να υπάρχει εκεί οξυγόνο το οποίο πιθανώς να μεταφέρεται στον ωκεανό.Με δημοσίευση της στην επιθεώρηση «Geophysical Research Letters» η ερευνητική ομάδα παρουσιάζει την εργασία της στο πλαίσιο της οποίας πραγματοποιήθηκαν προσομοιώσεις οι οποίες επιβεβαιώνουν τη μεταφορά του οξυγόνου από τους θύλακες νερού στον υπόγειο ωκεανό. Μάλιστα οι προσομοιώσεις δείχνουν ότι οι ποσότητες οξυγόνου που καταλήγουν στον ωκεανό είναι παρόμοιες με αυτές που υπάρχουν στους ωκεανούς της Γης. Η παρουσία του οξυγόνου και μάλιστα σε τέτοια έκταση στον ωκεανό μπορεί να υποστηρίξει την ζωή που μπορεί να έχει αναπτυχθεί εκεί.Επιστήμονες της NASA οι οποίοι συμμετέχουν στην οργάνωση της αποστολής Clipper που το 2024 θα ξεκινήσει από τη Γη με στόχο την εξερεύνηση της Ευρώπης και την αναζήτηση ιχνών ή ακόμη και αποδείξεων της παρουσίας ζωής στον δορυφόρο του Δία θεωρούν ιδιαίτερα σημαντική αυτή την νέα μελέτη γιατί καλύπτει κάποια κενά στη μελέτη του δορυφόρου ενώ παράλληλα αυξάνει τις ελπίδες παρουσίας της ζωής εκεί. https://naftemporiki.gr/story/1846348/o-okeanos-tis-europis-mporei-na-einai-to-idio-plousios-se-oksugono-me-tous-okeanous-tis-gis

Space Hellas: Αναβαθμίζει το δίκτυο των μετεωρολογικών σταθμών της ΕΜΥ Το έργο, ύψους 11,9 εκατ. ευρώ, χρηματοδοτείται μέσω ΕΣΠΑ Το έργο των Μετεωρολογικών Σταθμών που πρόκειται να εγκατασταθούν σε όλη την επικράτεια στο πλαίσιο του έργου αναβάθμισης του Δικτύου της χώρας με σύγχρονα ψηφιακά συστήματα έχει αναλάβει η Space Hellas, με σκοπό την παροχή ολοκληρωμένης, ποιοτικής και με ακρίβεια μετεωρολογικής ενημέρωσης, όπως αναφέρεται σε σχετική ανακοίνωση.Συγκεκριμένα, η Space Hellas ανέλαβε το έργο «Eγκατάσταση Mετεωρολογικών Σταθμών και ανάπτυξη υποδομής Διαδικτυακής Πύλης», κατόπιν διαγωνισμού της Κοινωνίας της Πληροφορίας. Φορέας λειτουργίας του έργου είναι η Εθνική Μετεωρολογική Υπηρεσία, ενώ Κύριος του έργου είναι το υπουργείο Εθνικής Άμυνας.Το έργο, ύψους 11,9 εκατ. ευρώ, χρηματοδοτείται από το Επιχειρησιακό Πρόγραμμα «Ανταγωνιστικότητα, Επιχειρηματικότητα, Καινοτομία 2014-2020» και από Εθνικούς Πόρους και οι δαπάνες του θα βαρύνουν το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων. Πρόκειται για την αναβάθμιση του Δικτύου Μετεωρολογικών Σταθμών Επιφανείας και Ανώτερης Ατμόσφαιρας της ΕΜΥ με την προμήθεια, εγκατάσταση και λειτουργία συνολικά εκατόν τριών συστημάτων, πέντε διαφορετικών τύπων και για την αναβάθμιση του κεντρικού μηχανογραφικού και τηλεπικοινωνιακού Συστήματος της ΕΜΥ, καθώς και της υποδομής υλισμικού και λογισμικού για την παραγωγή και διάθεση μέσω διαδικτύου (Portal) δεδομένων από τους σταθμούς επιφανείας, προγνώσεων καιρού, κλιματικών προϊόντων κ.ά. προς κάθε ενδιαφερόμενο για την κάλυψη των αναγκών της ΕΜΥ. Στόχος του έργου είναι η παροχή ολοκληρωμένης, μετεωρολογικής ενημέρωσης σε κρίσιμους παραγωγικούς κι αναπτυξιακούς τομείς, σε φορείς του δημοσίου, σε εκπαιδευτικά και ερευνητικά ιδρύματα, καθώς και στον απλό πολίτη, με τρόπο φιλικό μέσω του διαδικτύου ή άλλων σύγχρονων πηγών πληροφόρησης. Πώς θα γίνει η αναβάθμιση Πιο αναλυτικά, ογδόντα Αυτόματα Μετεωρολογικά Συστήματα θα εγκατασταθούν σε όλη την επικράτεια, δέκα συστήματα Αυτόματων Μετεωρολογικών Σταθμών Πλοίων θα εγκατασταθούν σε αντίστοιχο αριθμό πλοίων της ακτοπλοΐας και δέκα συστήματα Φορητών Αυτόματων Μετεωρολογικών Σταθμών θα διατίθενται για μετεωρολογική υποστήριξη και αποτύπωση των καιρικών συνθηκών, ενώ τρία Αυτόματα Συστήματα Ραδιοβόλισης θα εγκατασταθούν σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη και Ηράκλειο για την αποτύπωση των ατμοσφαιρικών παραμέτρων στην ανώτερη ατμόσφαιρα.Ο κ. Σπύρος Μανωλόπουλος, εκτελεστικός Πρόεδρος της Space Hellas τονίζοντας τη σημαντικότητα του έργου αναφέρει, «η “κλιματική κρίση” με την αποσταθεροποίηση του κλίματος στον πλανήτη καθιστούν το έργο της ΕΜΥ υψίστης σημασίας για την χώρα μας. Απαιτείται συλλογή των δεδομένων και πρόγνωση καιρού σε πραγματικό χρόνο με άμεση διάδοση της πληροφορίας.» «Με συστήματα τελευταίας τεχνολογίας και την εμπειρία μας στον χώρο της ανάπτυξης και υποστήριξης Δικτύων Ραντάρ Μετεωρολογίας, μπορούμε να εγγυηθούμε την ολοκλήρωση του έργου με απόλυτη επιτυχία».Τα οφέλη του έργου θα είναι πολλαπλά καθώς από την μετεωρολογική πληροφορία επηρεάζονται όλοι, κρατικοί φορείς και υπηρεσίες που έχουν ως αποστολή τους τη μετεωρολογική υποστήριξη τομέων (π.χ. αεροναυτιλία), φορείς που σχετίζονται με την Πολιτική Προστασία, αλλά και οι πολίτες για τον προγραμματισμό των δραστηριοτήτων τους. https://www.tovima.gr/2022/03/24/science/space-hellas-anavathmizei-to-diktyo-ton-meteorologikon-stathmon-tis-emy/

Οι μελλοντικές εφαρμογές των Κβαντικών Υπολογιστών είναι απρόβλεπτες. Ο John Preskill για τους Κβαντικούς Υπολογιστές Ο θεωρητικός φυσικός John Preskill, σε συνένευξη που έδωσε στην Whitney Clavin, μιλάει για τους κβαντικούς υπολογιστές, την έρευνα για την κατασκευή τους, τα όρια των σημερινών κλασικών υπολογιστών, το απρόβλεπτο των μελλοντικών εφαρμογών των κβαντικών υπολογιστών και την ιστορία τους που ξεκινάει από τον Richard Feynman στην δεκαετία του 1980. Ο Preskill αναφέρεται στην δυνατότητα των κβαντικών υπολογιστών να δώσουν απαντήσεις σε μερικά από τα πιο δύσκολα προβλήματα στην φυσική, όπως σχετικά με την φύση του χώρου και του χρόνου, αλλά και στην επίλυση δύσκολων προβλημάτων σε μια ποικιλία επιστημονικών πεδίων. Μερικές από τις ερωτήσεις που απάντησε ο Preskill είναι οι εξής: Τι είναι ένας κβαντικός υπολογιστής και σε τι διαφέρει από έναν κανονικό υπολογιστή; Σκέφτηκα ότι θα ξεκινούσες με μια εύκολη ερώτηση! Αυτό είναι πραγματικά πολύ δύσκολο να απαντηθεί, αλλά θα προσπαθήσω. Θα πρέπει να ξεκινήσω λέγοντας τι δεν είναι ένας κβαντικός υπολογιστής: Δεν είναι απλά μια καλύτερη, πιο ισχυρή και ταχύτερη έκδοση των συμβατικών υπολογιστών που χρησιμοποιούμε τώρα. Επεξεργάζεται τις πληροφορίες με έναν θεμελιωδώς διαφορετικό τρόπο χρησιμοποιώντας τις αρχές της κβαντικής φυσικής. Γνωρίζουμε εδώ και πολύ καιρό, σχεδόν έναν αιώνα, ότι η ύλη περιεγράφεται από την κβαντική θεωρία, κι αυτό οδήγησε σε πολλές νέες τεχνολογίες όπως τα λέιζερ, την μαγνητική τομογραφία και την τοποθέτηση δισεκατομμυρίων τρανζίστορ σε ένα τσιπ. Αλλά αυτές οι τεχνολογίες έχουν απλώς ξύσει την επιφάνεια του πώς η κβαντική θεωρία μπορεί τροποποιήσει την άποψή μας για το τι είναι δυνατό στο σύμπαν. Συγκεκριμένα, δεν λαμβάνουν υπόψη ότι όταν έχουμε πολλά υποατομικά σωματίδια που αλληλεπιδρούν ισχυρά μεταξύ τους, κβαντομηχανικά, αυτά τα σωματίδια μιλούν μια εξωτική γλώσσα, η οποία είναι πολύ διαφορετική από τη γλώσσα που καταλαβαίνουμε και που οι υπολογιστές μας καταλαβαίνουν. Δεν υπάρχει τρόπος να μεταφραστεί συνοπτικά αυτή η κβαντική γλώσσα στα bits που αντιλαμβάνονται οι υπολογιστές μας. Αν θέλετε να περιγράψετε τι κάνουν μερικές εκατοντάδες σωματίδια χρησιμοποιώντας δυαδικά ψηφία, θα χρειαστείτε περισσότερα bits από τον αριθμό των ατόμων στο ορατό σύμπαν. Υπάρχει αυτή η ακραία πολυπλοκότητα και θέλουμε να την εκμεταλλευτούμε για να επιταχύνουμε τις λύσεις σε ορισμένα πραγματικά δύσκολα υπολογιστικά προβλήματα. Ακούγονται πολλά και υπερβολικά σχετικά με τους κβαντικούς υπολογιστές. Τι αληθεύει τελικά; Οι υπερβολές είναι λογικές κατά κάποιο τρόπο. Όλοι καταλαβαίνουν ότι οι υπολογιστές είναι σημαντικοί, ότι επηρεάζουν την καθημερινότητά μας και ότι έχουν οικονομική αξία. Έχουμε δει τα τελευταία χρόνια μια απότομη αύξηση του ενδιαφέροντος για την τεχνολογία και από επενδυτές στους κβαντικούς υπολογιστές. Αυτό είναι καλό από κάποια άποψη. Επιταχύνει την πρόοδο και παρέχει ευκαιρίες στους ανθρώπους να εργαστούν στον τομέα. Αλλά θα πρέπει να είμαστε ρεαλιστές σχετικά με το χρονοδιάγραμμα που οι κβαντικοί υπολογιστές θα φτάσουν στο σημείο να έχουν μεγάλο πρακτικό αντίκτυπο. Και θα πρέπει επίσης να συνειδητοποιήσουμε ότι οι κβαντικοί υπολογιστές πιθανότατα δεν θα είναι σε θέση να επιταχύνουν όλα όσα θέλουμε να κάνουμε με τους υπολογιστές, αλλά θα εφαρμόζονται σε μια ειδική κατηγορία προβλημάτων—και εξακολουθούμε να έχουμε μόνο μερική γνώση του ποια είναι αυτά τα προβλήματα. Θα το καταλάβουμε καλύτερα όταν θα έχουμε κβαντικούς υπολογιστές και θα μπορούμε να πειραματιστούμε με αυτούς. Πόσο καιρό πρέπει να περιμένουμε; Έναν χρόνο; 10 χρόνια; 100 χρόνια; Λοιπόν, εξαρτάται από το τι θέλετε. Βρισκόμαστε σε ένα πολύ πρώιμο στάδιο της ανάπτυξης των κβαντικών υπολογιστών, αλλά ακόμα και τώρα, από επιστημονική άποψη, οι κβαντικοί υπολογιστές που ήδη διαθέτουμε έχουν κάποιες δυνατότητες. Μπορούμε να εξερευνήσουμε την συμπεριφορά πολύπλοκων κβαντικών συστημάτων με τρόπους που δεν είχαμε ποτέ πριν, κάτι που θα οδηγήσει σε επιστημονικές ανακαλύψεις τα επόμενα πέντε ή δέκα χρόνια. Αλλά για έναν γενικότερο πρακτικό αντίκτυπο, νομίζω ότι μια λογική εκτίμηση είναι δεκαετίες, ή περισσότερα από 10 χρόνια. Ποιες πιθανές εφαρμογές σας ενθουσιάζουν περισσότερο; Λοιπόν, να θυμάστε ότι είμαι επιστήμονας, επομένως μου αρέσει να σκέφτομαι τους υπολογιστές ως εργαλεία για την πρόοδο της επιστήμης, για την επιστημονική ανακάλυψη. Χρησιμοποιούμε υπολογιστές για να καταλάβουμε τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί η φύση. Αυτό ισχύει για μεγάλο μέρος της χημείας και της επιστήμης των υλικών. Γνωρίζουμε τις εξισώσεις. Περιγράφουν πως τα ηλεκτρόνια αλληλεπιδρούν μεταξύ τους ηλεκτρομαγνητικά και αλληλεπιδρούν με τους ατομικούς πυρήνες. Αλλά είναι πολύ δύσκολο να λυθούν για μεγάλα μόρια ή πολύπλοκα υλικά. Οι κβαντικοί υπολογιστές θα είναι καλοί για την επίλυση τέτοιων προβλημάτων. Τελικά, αυτό θα έχει και πρακτικό αντίκτυπο. Η υπολογιστική χημεία, για παράδειγμα, μπορεί να διευκολύνει την ανακάλυψη νέων φαρμακευτικών προϊόντων και καταλυτών, κάτι που θα αποτελεί μεγάλη συνεισφορά στην ανθρωπότητα, αλλά θα χρειαστεί κάποιος χρόνος μέχρι να δούμε αυτόν τον αντίκτυπο. Χρησιμοποιούμε επίσης τους υπολογιστές για να ανακαλύψουμε νέους νόμους της φυσικής, και νομίζω ότι οι κβαντικοί υπολογιστές θα είναι χρήσιμοι και για αυτό. Ένα πράγμα που με ενδιαφέρει εδώ και πολύ καιρό είναι, η κβαντομηχανική του ίδιου του χωροχρόνου. Αυτό είναι σημαντικό αν θέλω να καταλάβω τι συμβαίνει όταν κάτι πέφτει σε μια μαύρη τρύπα ή τι συνέβη στις πρώτες στιγμές που δημιουργήθηκε το σύμπαν. Οι κβαντικοί υπολογιστές θα μας βοηθήσουν να κατανοήσουμε καλύτερα αυτά τα πράγματα, επιτρέποντάς μας να προσομοιώσουμε κβαντικά φαινόμενα που διαφορετικά θα ήταν πολύ δύσκολο να μελετηθούν. O John Preskill (δεξιά) «πανηγυρίζει» την νίκη του (διαβάστε σχετικά ΕΔΩ) μπροστά στον Stephen Hawking Πώς φανταζόταν την χρήση των κβαντικών υπολογιστών Richard Feynman όταν τους πρότεινε για πρώτη φορά στη δεκαετία του 1980; Ήξερα τον Feynman. Συνυπάρξαμε στο Caltech για περίπου πέντε χρόνια έως τον θάνατό του, και μιλήσαμε αρκετά για την επιστήμη. Δεν μιλήσαμε για κβαντικούς υπολογιστές, αλλά μιλήσαμε πολύ για τα υποπυρηνικά σωματίδια και για το πώς συμπεριφέρονται. Αυτή είναι μια περίπτωση όπου πιστεύουμε ότι γνωρίζουμε τις εξισώσεις. Έχουμε μια θεωρία που ονομάζεται κβαντική χρωμοδυναμική που περιγράφει πως συμπεριφέρονται τα πρωτόνια και τα νετρόνια, αλλά και τα συστατικά τους. Όμως, όπως και στη χημεία, οι εξισώσεις είναι πολύ δύσκολο να λυθούν. Αν και γνωρίζουμε τις σωστές εξισώσεις, δεν μπορούμε να κάνουμε ακριβείς υπολογισμούς, κάτι που θα μπορούσε να κάνει ένας κβαντικός υπολογιστής. Νομίζω ότι μέρος αυτού που προκάλεσε το ενδιαφέρον του Feynman για τους κβαντικούς υπολογιστές είναι ότι συνειδητοποίησε πως τέτοια προβλήματα θα ήταν πολύ δύσκολο να επιλυθούν. Και φυσικά, συνειδητοποίησε επίσης ότι αν μπορούσαμε να προσομοιώσουμε πως συμπεριφέρονται τα κβαντικά συστήματα, αυτό θα είχε άλλες συνέπειες, συμπεριλαμβανομένης της δυνατότητάς μας να κάνουμε υπολογισμούς στην χημεία και στην επιστήμη υλικών, κάτι που διαφορετικά θα ήταν αδύνατον. Διαθέτει το πανεπιστήμιο του Caltech κβαντικό υπολογιστή; Το Caltech συνεργάζεται με την Amazon Web Services, η οποία διαθέτει ένα κέντρο για κβαντικούς υπολογιστές στην πανεπιστημιούπολη μας, και ακολουθεί την προσέγγιση που βασίζεται σε πολύ ψυχρά ηλεκτρικά κυκλώματα. Αυτή είναι μια καλή συνεργασία νομίζω, γιατί και οι δύο πλευρές βλέπουν την ανάγκη να επικεντρωθούν στα μακροπρόθεσμα προβλήματα. Μου φαίνεται πολύ πιθανό ότι οι εφαρμογές για τα επόμενα πέντε έως 10 χρόνια θα είναι εργαλεία για επιστημονικές ανακαλύψεις παρά για την επίλυση προβλημάτων που ενδιαφέρουν τις επιχειρήσεις, για παράδειγμα. Για να φτάσουμε στο στάδιο όπου μπορούμε να έχουμε μεγάλη πρακτική συνεισφορά από τους κβαντικούς υπολογιστές, θα πρέπει να έχουμε καλύτερα και περισσότερα qubits. Όμως, θα πρέπει να πρώτα να επιλύσουμε μερικά μεγάλα μηχανικά προβλήματα συστήματος (….) https://physicsgg.me/2022/03/26/οι-μελλοντικές-εφαρμογές-των-κβαντικ/ Δείτε ολόκληρη την συνέντευξη του John Preskill στο βίντεο που ακολουθε

Σούπερ μαρούλι δυναμώνει τα οστά στο Διάστημα. Kevin Yates/UC Davis Οι ερευνητές έδωσαν στη δημοσιότητα μια φωτογραφία του γενετικά τροποποιημένου μαρουλιού που δημιούργησαν για κατανάλωση μακριά από τη Γη. Η ανθρωπότητα έχει αναπτύξει πλέον τα τεχνικά μέσα όχι μόνο για να παραμένει για μεγάλα χρονικά διαστήματα σε διαστημικούς σταθμούς αλλά και να πραγματοποιεί μεγάλης διάρκειας ταξίδια όπως αυτά που σχεδιάζονται να γίνουν στον Άρη.Ένα από τα βασικά προβλήματα που καλούνται να βρουν λύσεις οι επιστήμονες είναι η διατροφή των αστροναυτών όχι μόνο στο επίπεδο της φρεσκάδας και της γεύσης των τροφίμων που θα καταναλώνουν αλλά και των θρεπτικών και άλλων ευεργετικών για τον οργανισμό τους ουσιών που θα λαμβάνουν από την διατροφή τους αφού έχει επίσης διαπιστωθεί ότι η μακρά παραμονή στις διαστημικές συνθήκες προκαλεί σοβαρά ανατομικά αλλά και οργανικά προβλήματα στον άνθρωπο. Μία από τις επιπτώσεις της μακράς παραμονής σε συνθήκες έλλειψης βαρύτητας είναι οστική πυκνότητα αυξάνοντας τους κινδύνους για διαφόρων ειδών προβλήματα των οστών.Ερευνητές του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια (Davis) ανέπτυξαν ένα γενετικά τροποποιημένο είδος μαρουλιού το οποίο πρώτον μπορεί να καλλιεργηθεί στο Διάστημα, δηλαδή εντός των διαστημοπλοίων ή αργότερα σε θερμοκήπια σε άλλους πλανήτες και δεύτερον το μαρούλι περιέχει μια ορμόνη ενίσχυσης των οστών. Οι ερευνητές υποστηρίζουν μάλιστα ότι η γεύση του μαρουλιού τους είναι παρόμοια με αυτή του φυσικού μαρουλιού. https://naftemporiki.gr/story/1845432/souper-marouli-dunamonei-ta-osta-sto-diastima

Η ταχύτητα του ήχου στην ατμόσφαιρα του Άρη. Το διαστημικό όχημα της NASA Perseverance είναι το πρώτο που κατέγραψε και έστειλε στην Γη ήχους από τον κόκκινο πλανήτη (ακούστε ΕΔΩ και ΕΔΩ). Στη συνέχεια οι επιστήμονες ανέλυσαν τις ηχογραφήσεις και μέσα από αυτές κατάφεραν να υπολογίσουν για πρώτη φορά την ταχύτητα διάδοσης του ήχου στην ατμόσφαιρα του Άρη. Τα αποτέλεσμα, που παρουσιάστηκε πριν από δύο εβδομάδες από τους Baptiste Chide et al στο 53ο Συνέδριο Σεληνιακής και Πλανητικής Επιστήμης στο Τέξας, επιβεβαιώνει μια αναμενόμενη ακουστική ιδιορρυθμία της ατμόσφαιρας του Άρη. Τα δεδομένα των αρεινών ήχων παρέχουν επίσης μια ανεξάρτητη μέθοδο για την μέτρηση της θερμοκρασίας της ατμόσφαιρας του πλανήτη, που συγκρίνεται με τις μετρήσεις του θερμομέτρου που διαθέτει το ρόβερ. Η ατμοσφαιρική πίεση στην επιφάνεια του Άρη είναι 6 mbar, ούτε το 1% της ατμοσφαιρικής πίεσης στην Γη. Πολλοί επιστήμονες πίστευαν ότι σε μια τόσο αραιή ατμόσφαιρα δεν θα μπορούσαν να διαδοθούν τα ηχητικά κύματα. Αλλά αυτό σαφώς και δεν ισχύει. Η πρώτη ηχογράφηση του Perseverance μας αποκάλυψε το βουητό του αρειανού ανέμου και οι επόμενες ηχογραφήσεις συνέλαβαν τον ήχο από τους κραδασμούς των τροχών του οχήματος καθώς αυτό κινούνταν.Η κάμερα (SuperCam) που διαθέτει το διαστημικό όχημα καταγράφει τόσο το φως όσο και τον ήχο που προκαλεί το λέιζερ σε κάποιο βράχο, όταν διερευνάται η γεωλογία της επιφάνειας του Άρη. Το μικρόφωνο απέχει 2,1 μέτρα πάνω από έδαφος του πλανήτη. Οι επιστήμονες είναι σε θέση να προσδιορίσουν την ταχύτητα του ήχου χρησιμοποιώντας τη χρονική διαφορά από την στιγμή που το λέιζερ χτυπά τον βράχο μέχρι ο ήχος που προκαλεί να φτάσει στο μικρόφωνο. Από την ανάλυση των δεδομένων που συνέλεξε το Perseverance προέκυψε ότι ταχύτητα του ήχου στον Άρη είναι περίπου 240 m/s, πολύ μικρότερη σε σχέση με την αντίστοιχη ταχύτητα των 340 m/s στη Γη.Ενώ η ταχύτητα του ήχου στην ατμόσφαιρα της Γης είναι ίδια (ή σχεδόν ίδια) σε όλο το εύρος των συχνοτήτων που μπορεί να ακούσει το ανθρώπινο αυτί (20 Hz – 20 kHz), η ταχύτητα του ήχου στον Άρη, στα 400 Hz περίπου, αυξάνεται ξαφνικά κατά 10 m/s! Αυτό προβλέπεται από την θεωρία και οφείλεται στους βαθμούς ελευθερίας του μορίου CΟ2 που πρέπει να ληφθούν υπόψιν στον υπολογισμό της ταχύτητας του ήχου. Το άλμα στα 400 Hz θα δυσκόλευε τους ανθρώπους στον Άρη να συνομιλούν ή να ακούν μουσική από ηχείο. Οι ήχοι θα παραμορφώνονταν επειδή οι υψηλές συχνότητες θα έφταναν στα αυτιά τους πριν από τις χαμηλές συχνότητες. Η σύσταση της ατμόσφαιρας του Άρη από διοξείδιο του άνθρακα, προκαλεί άλλη μια άλλη ιδιορρυθμία: οι υψηλές συχνότητες εξασθενούν πιο έντονα από τις χαμηλές συχνότητες. Έτσι το να προσπαθείς να μιλήσεις σε κάποιον λίγα μέτρα πιο μακριά θα ακουγόταν σαν να μιλάς μέσα από έναν τοίχο. Θα ακούγονται κυρίως οι μπάσες συχνότητες.Εκτός από τη μελέτη των ηχητικών ιδιοτήτων, οι ηχογραφήσεις χρησιμοποιήθηκαν και για την διερεύνηση της θερμοκρασίας της ατμόσφαιρας του Άρη. Έτσι προέκυψε ότι η θερμοκρασία του Άρη υφίσταται σημαντικές διακυμάνσεις έως και 10 K/s! Το διαστημικό όχημα διαθέτει κι άλλο όργανο μέτρησης θερμοκρασίας, που ονομάζεται MEDA, το οποίο ανιχνεύει επίσης διακυμάνσεις αλλά για μεγαλύτερα χρονικά διαστήματα.Οι Chide et al σχεδιάζουν μετρήσεις κατά τη διάρκεια ενός πλήρους Αρειανού έτους για να διαπιστώσουν τις μεταβολές της ταχύτητας του ήχου κατά τους χειμερινούς μήνες ή κατά την περίοδο μια θύελλας από σκόνη. Με την παραπάνω έρευνα αποδείχθηκε ότι μπορεί κανείς να πραγματοποιήσει μελέτη της ατμόσφαιρας χρησιμοποιώντας ακουστική. Γι αυτό και οι επόμενες αποστολές στον Άρη, την Αφροδίτη και τον Τιτάνα θα περιλαμβάνουν μικρόφωνα, αναδεικνύοντάς τα ως το νέο είδος οργάνων πλανητικής έρευνας. https://physicsgg.me/2022/03/23/η-ταχύτητα-του-ήχου-στην-ατμόσφαιρα-το/

Η αστρονομία αποδεικνύεται εχθρική στο περιβάλλον. Τα τηλεσκόπια και οι άλλες εγκαταστάσεις της αστρονομίας σε όλη τη Γη, μεταξύ άλλων αυτές που ελέγχουν παρατηρητήρια στο διάστημα, έχουν ένα καθόλου αμελητέο «αποτύπωμα άνθρακα», έναν δείκτη σχετικά με την επίπτωση των ανθρωπογενών δραστηριοτήτων στην κλιματική αλλαγή, σύμφωνα με μία νέα διεθνή επιστημονική μελέτη. Πρόκειται για την πιο ολοκληρωμένη απόπειρα να γίνει μία συνολική εκτίμηση για την περιβαλλοντική επίπτωση των κάθε είδους αστρονομικών δραστηριοτήτων.Οι αστρονομικές εγκαταστάσεις εκτιμάται ότι εκπέμπουν ετησίως τουλάχιστον 1,2 εκατομμύρια τόνους ισοδυνάμου διοξειδίου του άνθρακα (CO2), του γνωστότερου «αερίου του θερμοκηπίου». Πέρα από τα συχνά αεροπορικά ταξίδια των αστρονόμων για συνέδρια ή για έρευνα σε άλλα μέρη του κόσμου (τα τηλεσκόπια συχνά βρίσκονται μακριά από την έδρα των επιστημόνων) ή τη μεγάλη κατανάλωση ηλεκτρικής ενέργειας από τους υπερυπολογιστές για την πραγματοποίηση πολύπλοκων αστρονομικών προσομοιώσεων, τα ίδια τα τηλεσκόπια και τα άλλα αστρονομικά παρατηρητήρια εκτιμάται ότι είναι αυτά που έχουν τη μερίδα του λέοντος στην εκπομπή άνθρακα στην ατμόσφαιρα.Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον Γιούργκεν Κνεντσέντερ του Ινστιτούτου Ερευνών Αστροφυσικής και Πλανητολογίας του Εθνικού Κέντρου Επιστημονικών Ερευνών (CNRS) της Γαλλίας στην Τουλούζη, οι οποίοι έκαναν τη σχετική δημοσίευση στην επιθεώρηση «Nature Astronomy», εκτίμησαν τις εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου από σχεδόν 50 διαστημικές αποστολές (που έχουν αντίστοιχες επίγειες εγκαταστάσεις) και από 40 επίγεια τηλεσκόπια.Η εκτίμηση βασίστηκε σε μία πληθώρα παραγόντων, όπως κατασκευαστικά υλικά, λειτουργικά κόστη, χρήση ηλεκτρισμού κ.ά. Η μελέτη υπολόγισε ότι η παγκόσμια αστρονομική έρευνα έχει ένα συνολικό αποτύπωμα άνθρακα ισοδύναμο με περίπου 20,3 εκατομμύρια τόνους διοξειδίου του άνθρακα και ότι οι ετήσιες εκπομπές της είναι τουλάχιστον 1,2 εκατ. τόνοι CO2. Αυτή η ετήσια ποσότητα εκπομπών είναι περίπου πενταπλάσια από τις εκτιμώμενες εκπομπές που σχετίζονται με τις πτήσεις των αστρονόμων στο πλαίσιο της δουλειάς τους.Τουλάχιστον το ένα τρίτο των εκπομπών των αστρονομικών υποδομών σχετίζεται με τις διαστημικές αποστολές. Ενδεικτικά, εγκαταστάσεις όπως του νέου διαστημικού τηλεσκοπίου James Webb και της νέας επίγειας διάταξης τηλεσκοπίων SKA (Suare Kilometer Array) εκτιμάται ότι ευθύνονται για τουλάχιστον 300.000 τόνους διοξειδίου του άνθρακα κάθε χρόνο, που είναι και οι μεγαλύτερες από όλα τα τηλεσκόπια.Οι ερευνητές τόνισαν την ανάγκη για έναν βραδύτερο και πιο βιώσιμο «βηματισμό» στην κατασκευή μελλοντικών αστρονομικών υποδομών, προκειμένου η αστρονομία να βοηθήσει στην επίτευξη των περιβαλλοντικών στόχων της Συμφωνίας του Παρισιού. Επίσης, επεσήμαναν ότι οι εκτιμήσεις τους έχουν μεγάλο βαθμό αβεβαιότητας και πρέπει να θεωρηθούν προκαταρκτικές, καθώς είναι πιθανό να αναθεωρηθούν στο μέλλον. https://naftemporiki.gr/story/1845308/i-astronomia-apodeiknuetai-exthriki-sto-periballon

Ο Ήλιος διέλυσε το φωτεινότερο κομήτη του 2021. Dan E. Bartlett Στην φωτογραφία ο κομήτης Λέοναρντ διασχίζει τον ουρανό της Καλιφόρνια. O φωτεινότερος κομήτης που επισκέφτηκε τη Γη το 2021 δεν υπάρχει πλέον, όχι τουλάχιστον στην μορφή που είχε όταν πέρασε κοντά από τον πλανήτη μας. Ο C/2021 A1 (Leonard) διέσχισε τον περασμένο Δεκέμβριο τον γήινο ουρανό με την εντυπωσιακή ταχύτητα των 254.412 χιλιομέτρων/ώρα.Ο παγωμένος κομήτης ανακαλύφθηκε στην αρχή του φετινού έτους από τον Αμερικανό αστρονόμο Γκρέγκορι Λέοναρντ του Αστεροσκοπείου Mount Lemmon στην Αριζόνα, από τον οποίο και πήρε το όνομά του. Οι επιστήμονες που παρακολουθούσαν την πορεία του κομήτη είχαν υπολογίσει ότι στις 3 Ιανουαρίου θα έφθανε στο περιήλιό του, στο κοντινότερο σημείο από το άστρο μας.Οι νέες παρατηρήσεις που έγιναν στον κομήτη δείχνουν ότι το κοντινό του πέρασμα από τον Ήλιο ήταν καταστροφικό αφού διαλύθηκε σε πολλά μικρά κομμάτια ορισμένα από τα οποία είναι ορατά από τον ουράνιο θόλο του νότιου ημισφαιρίου. Ο κομήτης απώλεσε τον πυρήνα του και το κώμα, το πέπλο αερίων και σκόνης που τον περιβάλλει. Ότι απέμεινε από τον κομήτη θα συνεχίσει το ταξίδι του στα βάθη του ηλιακού μας συστήματος και όπως πιστεύουν οι αστρονόμοι δεν ξαναγίνει ποτέ πια ορατός. https://naftemporiki.gr/story/1845371/o-ilios-dieluse-to-foteinotero-komiti-tou-2021

Ένας νέος τύπος αστέρα νετρονίων. Aπό την συγχώνευση δύο άστρων νετρονίων θα μπορούσε να προκύψει ένα τρίτο, με ασυνήθιστα μεγάλη μάζα και ένα απίστευτα ισχυρό μαγνητικό πεδίο. Τον Αύγουστο του 2017, ανιχνεύθηκαν τα βαρυτικά κύματα και η ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία που προκλήθηκαν από την σύγκρουση ενός ζεύγους άστρων νετρονίων. Αυτή η ανακάλυψη αποτελεί ορόσημο στην διερεύνηση των συγχωνεύσεων άστρων νετρονίων. Όμως, μέχρι σήμερα, δεν έχουν ξεκαθαριστεί πλήρως ερωτήματα σχετικά με την μορφή που μπορούν να πάρουν τα υπολείμματα τέτοιων ακραίων γεγονότων.Οι Arthur Suvorov και ο Κώστας Γλαμπεδάκης (από το Πανεπιστήμιο στη Μούρθια της Ισπανίας), στην εργασία τους με τίτλο ‘Magnetically supramassive neutron stars‘, προβλέπουν ότι μερικά από αυτά τα υπολείμματα θα μπορούσαν να είναι μια νέα, άγνωστη προς το παρόν, κατηγορία άστρων νετρονίων.Οι ερευνητές θεωρούν ότι όταν δύο άστρα νετρονίων συγκρούονται, τότε ένα βαρύτερο άστρο νετρονίων μπορεί να αναδυθεί από το γεγονός της σύγκρουσης. Γενικά θεωρείται ότι αν η μάζα αυτού του αντικειμένου είναι δυο φορές περίπου μεγαλύτερη από αυτή του Ήλιου, μέσα σε δευτερόλεπτα το αντικείμενο θα καταρρεύσει βαρυτικά για να σχηματίσει μια μαύρη τρύπα. Αλλά οι Suvorov και Γλαμπεδάκης προβλέπουν ότι το εναπομείναν άστρο νετρονίων θα μπορούσε να αποτρέψει την κατάρρευση εφόσον δημιουργηθεί ένα ισχυρό μαγνητικό πεδίο (≥1017 Gauss=1013Tesla) στον πυρήνα του αντικειμένου κατά τη διάρκεια ή λίγο μετά τη συγχώνευση. Υπολόγισαν ότι αυτό το μαγνητικό πεδίο σταθεροποιεί το εναπομείναν άστρο νετρονίων, τόσο ώστε να επιβιώσει για μερικά χρόνια πριν το μαγνητικό του πεδίο εξασθενίσει αρκετά. Η εκτιμώμενη διάρκεια ζωής εξαρτάται από παράγοντες όπως η ένταση του μαγνητικού πεδίου, η μάζα και η θερμοκρασία του πυρήνα του υπολείμματος.Οι ερευνητές προβλέπουν ότι ένα τέτοιο γεγονός θα μπορούσε παρατηρηθεί από τις σύντομης διάρκειας εκρήξεις ακτίνων γάμμα και στη συνέχεια ακτίνων Χ καθώς θα αρχίζει ο σχηαμτισμός αυτού του αντικειμένου και στην συνέχεια μια γρήγορη έκλαμψη ραδιοκυμάτων καθώς το αντικείμενο αρχίζει να καταρρέει. Αυτές οι ‘υπογραφές» μπορούν να ανιχνευθούν σχετικά εύκολα από τα ήδη υπάρχοντα ραδιοτηλεσκόπια και παρατηρητήρια ακτινων Χ ή γ. https://physicsgg.me/2022/03/24/ένας-νέος-τύπος-αστέρα-νετρονίων/

Στον Dennis Sullivan το βραβείο Abel 2022. Η Νορβηγική Ακαδημία Επιστημών και Γραμμάτων ανακοίνωσε ότι το Βραβείο ‘Αμπελ 2022, γνωστό και ως «Νόμπελ» των Μαθηματικών, απονέμεται στον Αμερικανό Ντένις Πάρνελ Σάλιβαν, καθηγητή των πανεπιστημίων City και SUNY της Νέας Υόρκης, για την πρωτοποριακή συνεισφορά του στην τοπολογία με την ευρύτερη έννοια της και ιδιαίτερα για τις αλγεβρικές, γεωμετρικές και δυναμικές διαστάσεις της.Η τοπολογία εμφανίστηκε στο τέλος του 19ου αιώνα ως μια νέα ποσοτική προσέγγιση στη γεωμετρία, ερευνώντας τις ιδιότητες των αντικειμένων που δεν αλλάζουν όταν αυτά παραμορφώνονται. Έτσι, για έναν τοπολόγο ένας κύκλος και ένα τετράγωνο είναι το ίδιο, αλλά η επιφάνεια μιας σφαίρας και ενός ντόνατ είναι διαφορετικά. Η τοπολογία έχει σημαντικές εφαρμογές σε διάφορα πεδία, από την φυσική και τα οικονομικά μέχρι την επιστήμη των δεδομένων.Συμφωνα με την επιτροπή επιλογής του βραβείου Abel, η οποία αποτελείται από πέντε διεθνώς αναγνωρισμένους μαθηματικούς, ο Σάλιβαν «άλλαξε επανειλημμένα το τοπίο της τοπολογίας εισάγοντας νέες έννοιες, αποδεικνύοντας θεωρήματα ορόσημα, απαντώντας παλαιές εικασίες και αναδεικνύοντας νέα προβλήματα που έχουν δώσει ώθηση στο πεδίο αυτό». Το έργο του Σάλιβαν άρχισε στο τέλος της δεκαετίας του 1970 και έκτοτε επεκτάθηκε και διακλαδώθηκε σε πολλά διαφορετικά θέματα.Ο Αμερικανός μαθηματικός έχει κερδίσει πολλά διεθνή βραβεία, όπως τα Steel Prize, Wolf Prize (2010) και Balzan Prize (2014). Η απονομή του Abel Prize θα γίνει στο Όσλο στις 24 Μαΐου. Το βραβείο, που χρηματοδοτείται από τη νορβηγική κυβέρνηση, συνοδεύεται από το ποσό των 7,5 εκατομμυρίων νορβηγικών κορωνών. https://physicsgg.me/2022/03/23/στον-dennis-sullivan-το-βραβείο-abel-2022/

Το «Progress MS-20» ετοιμάζεται να ξεκινήσει. Στο τεχνικό συγκρότημα της τοποθεσίας 254 του κοσμοδρομίου Baikonur, ξεκίνησε η προετοιμασία εδάφους του οχήματος μεταφοράς φορτίου Progress MS-20 (TGC) για την πτήση στο πλαίσιο του προγράμματος της 81ης αποστολής ανεφοδιασμού του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού. Μετά την εγκατάσταση στο χώρο εργασίας και την αποδέσμευση του πλοίου, οι ειδικοί της RSC Energia πραγματοποίησαν εξωτερική επιθεώρηση και έλεγχο της αρχικής κατάστασης των συστημάτων επί του σκάφους, πραγματοποίησαν εργασίες προετοιμασίας του προϊόντος και του εξοπλισμού εδάφους για τις επερχόμενες δοκιμές. Το σχέδιο εργασίας για την επόμενη εβδομάδα προβλέπει έναν κύκλο ηλεκτρικών δοκιμών του TGC "Progress MS-20", συμπεριλαμβανομένου του ελέγχου της λειτουργίας του εξοπλισμού των συστημάτων υπολογιστών και πληροφοριών-τηλεμετρίας επί του σκάφους, μιας ενοποιημένης τηλεμετρίας εντολών και τηλεόρασης συστήματα, καθώς και δοκιμή της αυτοματοποίησης του συστήματος τροφοδοσίας, των μπλοκ μεταγωγής του ενσωματωμένου υπολογιστή και των συστημάτων δυναμικής λειτουργίας ελέγχου κυκλοφορίας και πλοήγησης. Η εκτόξευση του οχήματος εκτόξευσης Soyuz-2.1a με το Progress MS-20 TGC έχει προγραμματιστεί για τον Ιούνιο του 2022 από το κοσμοδρόμιο του Μπαϊκονούρ. https://www.energia.ru/ru/news/news-2022/news_03-22.html

H OneWeb κόβει τους δεσμούς με τη Ρωσία και πέφτει στην αγκαλιά του Ελον Μασκ. via REUTERS/ROSCOSMOS Στη φωτογραφία στιγμιότυπο από την εκτόξευση δορυφόρων της OneWeb από ρωσικό κοσμοδρόμιο. Η εταιρεία θα εκτοξεύει πλέον τους δορυφόρους της στις ΗΠΑ. H παροχή γρήγορης και καλής ποιότητας σύνδεσης με το Διαδίκτυο μέσω δορυφόρων έχει κεντρίσει το ενδιαφέρον των σύγχρονων μεγιστάνων αλλά και κάποιων χωρών. Η Space X, η διαστημική εταιρεία του Ελον Μασκ, έχει δημιουργήσει τον στόλο Starlink που αποτελείται αυτή την στιγμή από περίπου δύο χιλιάδες δορυφόρους ορισμένοι από τους οποίους παρέχουν σύνδεση με το Internet στους πολίτες αλλά και τον στρατό της Ουκρανίας. Η Amazon του Τζεφ Μπέζος δημιουργεί τον δικό της δορυφορικό στόλο που αριθμεί αρκετές εκατοντάδες δορυφόρους.Ο τρίτος παίκτης σε αυτή την αναπτυσσόμενη βιομηχανία είναι η εταιρεία OneWeb που εδρεύει στο Λονδίνο. Η OneWeb που έχει δημιουργήσει ένα στόλο από 428 δορυφόρους συνεργαζόταν μέχρι σήμερα με την ρωσική διαστημική υπηρεσία Roscosmos για την εκτόξευση των δορυφόρων της. Η OneWeb ανήκει εν μέρει στο βρετανικό κράτος και ζητήθηκε από την εταιρεία να διακόψει τη συνεργασία της με την Roscosmos στο πλαίσιο των συνεχιζόμενων και συνεχώς αυξανόμενων σε αριθμό κυρώσεων εναντίον της Ρωσίας μετά την εισβολή στην Ουκρανία.Η OneWeb δεν είχε άλλη λύση από το να στραφεί στον βασικό της ανταγωνιστή, την Space Χ, και να ζητήσει να συνεργαστούν ώστε να αναλάβει η εταιρεία του Μασκ τις εκτοξεύσεις των δορυφόρων της OneWeb. Αφού προφανώς ζύγισε τα υπέρ και τα κατά μιας τέτοιας συνεργασίας η Space X αποφάσισε να αποδεχτεί την συνεργασία και θα εκτοξεύει με τους πυραύλους της από το διαστημικό της κέντρο τους δορυφόρους της OneWeb.Ταυτόχρονα με την ανακοίνωση για την συνεργασία με την OneWeb η Space X ανακοίνωσε ότι αυξάνει κατά 5 εκατ. δολάρια την τιμή για αυτού του είδους τις εκτοξεύσεις και από τα 62 εκατ. δολάρια θα φτάσει πλέον τα 67 εκατ. δολάρια. Σύμφωνα με την Space X η απόφαση της δεν σχετίζεται με την νέα συνεργασία αλλά ήταν προγραμματισμένη αφού το τιμολόγιο της είχε παραμείνει το ίδιο τα τελευταία έξι έτη.Αξίζει πάντως να σημειωθεί ότι, αρκετά χρόνια πριν, ο Ελον Μασκ είχε συνεργαστεί στενά με την OneWeb, όταν αυτή ακόμη ονομαζόταν WorldVu και πριν ακόμη ακολουθήσει τον δικό του δρόμο με το πρόγραμμα Starlink. Με την αποχώρηση του Μασκ η OneWeb εξασφάλισε χρηματοδότηση από διάφορες πηγές όπως το Virgin Group του Ρίτσαρντ Μπράνσον, την ιαπωνική SoftBank, την ευρωπαϊκή Airbus και την αμερικανική Qualcomm, μεταξύ άλλων. Όμως πριν από δύο έτη η εταιρεία έφτασε στα πρόθυρα χρεωκοπίας και τότε η βρετανική κυβέρνηση αποφάσισε να εμπλακεί και μαζί με την ινδική κοινοπραξία Bharti Global μπήκαν ως μέτοχοι βάζοντας από 500 εκατ. δολάρια στην εταιρεία. Έκτοτε και άλλοι έχουν μπει στο πρόγραμμα, θεωρώντας ότι είναι βιώσιμο. Μεταξύ αυτών είναι και η γαλλική Eutelsat. https://naftemporiki.gr/story/1844954/h-oneweb-kobei-tous-desmous-me-ti-rosia-kai-peftei-stin-agkalia-tou-elon-mask

Πέντε κοσμοναύτες της Roscosmos στον ISS ταυτόχρονα Επανδρωμένο πλοίο «Σ.Π. Ο Korolev (Soyuz MS-21) με το πλήρωμα της 67ης μακροπρόθεσμης αποστολής στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό στις 18 Μαρτίου 2022 στις 22:12:06 ώρα Μόσχας ελλιμενίστηκε στη μονάδα κόμβου Prichal του ρωσικού τμήματος του ISS. Αυτή ήταν η πρώτη ελλιμενοποίηση του πλοίου στη νέα ρωσική μονάδα. Το ραντεβού διεξήχθη σύμφωνα με ένα σχέδιο δύο τροχιών υπό τον έλεγχο ειδικών από την Κύρια Επιχειρησιακή Ομάδα για τον Έλεγχο του Ρωσικού Τμήματος του ISS (S.P. Korolev Rocket and Space Corporation Energia, μέρος της Roscosmos State Corporation). Το πλήρωμα πραγματοποίησε εργασίες για το άνοιγμα των καταπακτών μεταφοράς: έλεγχος της στεγανότητας των διαμερισμάτων του πλοίου, μετάβαση σε συνδυασμένη ισχύ, εξίσωση της πίεσης μεταξύ του πλοίου και του σταθμού, καθώς και αφαίρεση και στέγνωμα των στολών πτήσης Sokol KV-2. Στο τέλος του ελέγχου της στεγανότητας της άρθρωσης μεταξύ του διαστημικού σκάφους και της κομβικής μονάδας "Prichal", οι καταπακτές άνοιξαν. Μετά από αυτό, ένα νεοαφιχθέν πλήρωμα τριών κοσμοναυτών της Roscosmos - Oleg Artemiev, Denis Matveev και Sergey Korsakov - πήγε στο ISS. Περίπου 150 κιλά φορτίου παραδόθηκαν επίσης στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό, συμπεριλαμβανομένων υγειονομικών και υγειονομικών προμηθειών και υλικών για βιοϊατρικά πειράματα στο πλαίσιο του ρωσικού επιστημονικού προγράμματος, έγγραφα επί του σκάφους και αναλώσιμα είδη εξοπλισμού υπηρεσίας, ρούχα και προσωπικά αντικείμενα αστροναυτών, καθώς και ως φρέσκα τρόφιμα και τυπικές δίαιτες. https://www.energia.ru/ru/news/news-2022/news_03-21.html

Roscosmos: Η Ρωσία θα πάει μόνη της στον Άρη. Ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Διαστήματος ανακοίνωσε πριν από λίγες μέρες ότι στο πλαίσιο των κυρώσεων που έχουν αποφασισθεί εναντίον της Ρωσίας αναβάλει την πραγματοποίηση της αποστολής ExoMars. H αποστολή ήταν προγραμματισμένη να εκτοξευτεί εντός του χρονικού διαστήματος Αυγούστου-Οκτωβρίου όταν οι καιρικές συνθήκες και η θέση του Άρη σε σχέση με την Γη θα ήταν ιδανικές. Η αναβολή θέτει πλέον σε σοβαρό κίνδυνο την πραγματοποίηση της τόσο επειδή ο Άρης δεν θα είναι πλέον τόσο εύκολα προσεγγίσιμος αλλά και επειδή η Ευρώπη δεν διαθέτει τις υποδομές που προσφέρει η Ρωσία για την επίτευξη μιας τέτοιας αποστολής και η δημιουργία τέτοιων υποδομών θα απαιτήσει τεράστια κεφάλαια και φυσικά αρκετά χρόνια για τη δημιουργία τους.«Στο πολύ κοντινό μέλλον θα ξεκινήσουμε την οργάνωση μιας δικής μας αποστολής στον Άρη» δήλωσε ο Ντμίτρι Ρογκόζιν, επικεφαλής της ρωσική διαστημικής υπηρεσίας Roscosmos. Ο Ρογκόζιν εκτός από την πρόθεση της Ρωσίας για μια… σόλο αποστολή στον Κόκκινο Πλανήτη επεσήμανε τις επιπτώσεις που θα έχει η διαστημική δραστηριότητα της Ευρώπης από την απόφαση της διακοπής της συνεργασίας με την Ρωσία εξαιτίας της απουσίας σοβαρών υποδομών τις οποίες παρέχει η ρωσική πλευρά. Να σημειωθεί πάντως πώς δεν έχει διακοπεί προς το παρόν η συνεργασία της Ευρώπης και των ΗΠΑ με την Ρωσία στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό αφού κάτι τέτοιο θα έθετε σε κίνδυνο την ασφάλεια του σταθμού και των αστροναυτών που βρίσκονται εκεί.Βασικός στόχος της αποστολής ExoMars είναι να διαπιστωθεί εάν είχε υπάρξει ζωή στον Άρη και να κατανοηθεί καλύτερα η ιστορία του νερού στον πλανήτη. Το ρόβερ της αποστολής, ονόματι Rosalind Franklin, είναι εξοπλισμένο με ένα τρυπάνι για να αποκτήσει πρόσβαση στο υπέδαφος του Άρη, καθώς και ένα μικρό εργαστήριο αναζήτησης ζωής. https://naftemporiki.gr/story/1844369/roscosmos-i-rosia-tha-paei-moni-tis-ston-ari

O αστεροειδής που εξαφάνισε τους δεινόσαυρους δηλητηρίασε τη Γη. swri.org Μια νέα μελέτη περιγράφει τον τοξικό κόσμο που έγινε η Γη αμέσως μετά την σύγκρουση της με τον γιγάντιο αστεροειδή που εξαφάνισε τους δεινόσαυρους. Η κρατούσα θεωρία για την μυστηριώδη εξαφάνιση των δεινοσαύρων αναφέρει ότι υπεύθυνος είναι ένας αστεροειδής με διάμετρο περίπου δέκα χλμ. που έπεσε πριν από 66 εκατ. έτη στην περιοχή της χερσονήσου Γιουκατάν στο Κόλπο του Μεξικού.Οι επιπτώσεις αυτής της τρομερής σύγκρουσης ήταν πλανητικές με εκτόξευση στην ατμόσφαιρα κολοσσιαίων ποσοτήτων σκόνης και τέφρας, εκδήλωση τρομερής έντασης και έκτασης πυρκαγιών και δημιουργίας τελικά του αποκαλούμενου πυρηνικού χειμώνα ο οποίος εξόντωσε όχι μόνο τους δεινοσαύρους αλλά περίπου το 80% της ζωής στην Γη. Βέβαια η καταστροφή αυτή επέτρεψε στα θηλαστικά να ακμάσουν και να ανοίξει ο δρόμος για την εμφάνιση του ανθρώπου. Τα τελευταία χρόνια γίνονται συνεχώς μελέτες για να συνδεθεί το παζλ του τι ακριβώς συνέβη αμέσως μετά τη σύγκρουση. Κάθε νέα μελέτη προσφέρει νέα κομμάτια σε αυτό το παζλ και η τελευταία που έγινε δίνει μια εξήγηση για ένα ακόμη ερωτηματικό που υπάρχει σχετικά με τις επιπτώσεις της σύγκρουσης στον πλανήτη.Πριν από την συγκεκριμένη σύγκρουση είχαν υπάρξει σε διάφορες φάσεις της ιστορίας της Γης και άλλες τέτοιες συγκρούσεις με διαστημικούς βράχους που προκάλεσαν μαζικές εξαφανίσεις ειδών στον πλανήτη. Όμως σε σχέση με τις προηγούμενες φορές η ζωή μετά την πτώση του αστεροειδή που εξαφάνισε (και) τους δεινόσαυρους καθυστέρησε πολύ να ανακάμψει χωρίς οι επιστήμονες να έχουν καταφέρει να βρουν την αιτία.Με δημοσίευση της στην επιθεώρηση της Αμερικανικής Ακαδημίας Επιστημών «PNAS» ερευνητική ομάδα αποτελούμενη από επιστήμονες των πανεπιστημίων Σεντ Αντριους και Μπρίστολ στη Βρετανία πιστεύουν ότι βρήκαν την απάντηση σε αυτό το μυστήριο. Πραγματοποίησαν αναλύσεις σε ιζήματα που έχει πιστοποιηθεί ότι προέρχονται από την εποχή της σύγκρουσης. Τα αποτελέσματα των ερευνών τους δείχνουν ότι η σύγκρουση εκτόξευσε στην ατμόσφαιρα πολύ περισσότερες ποσότητες θείου από όσες θεωρούσαν οι ειδικοί μέχρι σήμερα ότι εκτοξεύτηκαν.Σύμφωνα με τους ερευνητές αυτές οι γιγάντιες ποσότητες θείου αρχικά εκτοξεύτηκαν μέχρι την στρατόσφαιρα αλλά στη συνέχεια επέστρεψαν στην επιφάνεια της Γης ως τοξική βροχή δηλητηριάζοντας επί τόσο το έδαφος όσο και τους ωκεανούς. Χρειάστηκαν δεκάδες χιλιάδες έτη για να αποτοξινωθούν οι ωκεανοί και το έδαφος ώστε να γίνουν και πάλι φιλικά στη ζωή χρονικό διάστημα κατά πολύ μεγαλύτερο από το χρονικό διάστημα που χρειάστηκε η ζωή για να ανακάμψει στα προηγούμενα αντίστοιχα γεγονότα. https://naftemporiki.gr/story/1845077/o-asteroeidis-pou-eksafanise-tous-deinosaurous-dilitiriase-ti-gi

Ωκεάνιο μικρόβιο εναντίον εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα. Ο άνθρακας στον πλανήτη Γη Όταν σχηματίστηκε η Γη πριν από 4,5 δισεκατομμύρια χρόνια, ευτυχώς για μας περιείχε μεταξύ άλλων και αρκετή ποσότητα άνθρακα. Σήμερα, αυτός ο άνθρακας βρίσκεται σε διάφορες καταστάσεις σε όλο τον πλανήτη. Η μεγαλύτερη «δεξαμενή» άνθρακα είναι ο φλοιός της γης, ο οποίος περιέχει σχεδόν όλο τον άνθρακα του πλανήτη, περίπου 1,9 δισεκατομμύρια γιγατόνους – 1 γιγατόνος (Gt) είναι ένα δισεκατομμύριο τόνοι. Η επόμενη μεγαλύτερη ποσότητα άνθρακα, περίπου 40.000 Gt, βρίσκεται στους ωκεανούς. Αυτές οι ποσότητες βρίσκονται πολύ κάτω από την επιφάνεια της Γης. Υπάρχουν περίπου 2100 Gt περισσότερο αποθηκευμένα στο έδαφος στην γήινη επιφάνεια και σε ζωντανούς οργανισμούς, καθώς επίσης 5.000–10.000 Gt σε υπόγεια ορυκτά καύσιμα.Περίπου οι 850 Gt άνθρακα που περιέχονται στην ατμόσφαιρα, σχεδόν όλη η ποσότητα στην μορφή του διοξειδίου του άνθρακα, αποτελούν το 25% περίπου του άνθρακα στην επιφάνεια της Γης ή κοντά στην επιφάνεια της γης (στο εδάφος, τα φυτά και σε μικρό βάθος των ωκεανών), αλλά είναι μόνο το 2% του συνολικού άνθρακα των ωκεανών. Ο άνθρακας μεταφέρεται διαμέσου ισχυρών φυσκών διεργασιών μεταξύ των διαφόρων ‘δεξαμενών’, αλλάζοντας συχνά την χημική του συντροφιά.Η πιο σημαντική από αυτές τις διεργασίες είναι η εποχιακή ροή περίπου του ενός τέταρτου της ποσότητας του άνθρακα της ατμόσφαιρας προς την επιφάνεια της Γης. Καθώς τα φυτά μεγαλώνουν – χρησιμοποιούν την φωτοσύνθεση για να μετατρέψουν το ατμοσφαιρικό CO2 σε οργανική ύλη- και στη συνέχεια επιστρέφουν αυτόν τον άνθρακα πίσω στην ατμόσφαιρα μέσω της αναπνοής και η οργανική ύλη διασπάται. Στην πραγματικότητα, η ανάπτυξη των φυτών στο βόρειο ημισφαίριο είναι αυτή που προκαλεί την ετήσια αυξομείωση της συγκέντρωσης του CO2 στην ατμόσφαιρα Αυτές οι αυξομειώσεις που βλέπουμε στην ανερχόμενη καμπύλη Κeeling οφείλονται στην «αναπνοή» της γης! Τμήμα της καμπύλης Keeling μας δείχνει την περιεκτικότητα του διοξειδίου του άνθρακα στην ατμόσφαιρα τα τελευταία δυο χρόνια Άλλες, πολύ πιο αργές διεργασίες μετακινούν τον άνθρακα από τις επιφάνειες των ωκεανών στα βάθη τους και στη συνέχεια σε πετρώματα, όπως ο ασβεστόλιθος και το μάρμαρο, που σχηματίζονται από τα κελύφη των θαλάσσιων πλασμάτων. Η εξέλιξη της περιεκτικότητας του διοξειδίου του άνθρακα στην ατμόσφαιρα με το πέρασμα των αιώνων Το CO2 που εκπέμπεται από την καύση ορυκτών καυσίμων διαταράσσει την ισορροπία αυτού του μεγάλου ετήσιου κύκλου, καθώς αυτός ο άνθρακας εξορύχθηκε από τα βάθη της Γης και εξαιρέθηκε από αυτές τις φυσικές διεργασίες. Η ποσότητα του άνθρακα που συσσωρεύει η χρήση των ορυκτών καυσίμων στον κύκλο είναι προς το παρόν περίπου 4,5% αυτού που ρέει κάθε χρόνο. Περίπου το μισό αυτής της αύξησης απορροφάται ετησίως από την επιφάνεια (η αύξηση του CO2 έχει αυξήσει την βλάστηση σε μεγάλο μέρος του πλανήτη) και το υπόλοιπο παραμένει στην ατμόσφαιρα, αυξάνοντας την συγκέντρωση του CO2 στην ατμόσφαιρα που συνεισφέρει στο φαινόμενο του θερμοκηπίου. Δεν υπάρχει κανένας ειδικός που να αμφισβητεί ότι η αύξηση της συγκέντρωσης CO2 τα τελευταία 150 χρόνια οφείλεται σχεδόν εξ’ ολοκλήρου στις ανθρώπινες δραστηριότητες. Όμως σύμφωνα με το παρακάτω διάγραμμα η συγκέντρωση του διοξειδίου του άνθρακα στην εποχή μας είναι πολύ μικρή σε σχέση με το γεωλογικό παρελθόν της Γης. Μόνο μια φορά – κατά την διάρκεια της Πέρμιας περιόδου, πριν από 300 εκατομμύρια χρόνια, τα επίπεδα του CO2 στην ατμόσφαιρα ήταν τόσο χαμηλά όσο είναι σήμερα! Η χλωρίδα και η πανίδα ήκμαζε σε περιόδους που τα επίπεδα CO2 ήταν πέντε ή δέκα φορές υψηλότερα από τα σημερινά. Τότε όμως επρόκειτο για διαφορετικά είδη φυτών και ζώων. ‘Geocarb III: A Revised Model of Atmospheric CO2 over Phanerozoic Time‘, Robert A. Berner and Zavareth Kothavala Έτσι, στο μακρινό παρελθόν το διοξείδιο του άνθρακα από μόνο του, δεν αποτελούσε πρόβλημα για τον πλανήτη. Τώρα όμως προκαλεί ανησυχία, διότι η ζωή προσαρμόστηκε έτσι ώστε να ταιριάζει με ένα χαμηλό επίπεδο CO2 (οι σύγχρονοι άνθρωποι εμφανίστηκαν πριν από περίπου 200.000 χρόνια) και οι ραγδαίες αυξήσεις των εκπομπών από τον περασμένο αιώνα μπορεί να δημιουργήσουν προβλήματα.Συγκέντρωση CO2 έως και 1000 ppm (2,5 φορές μεγαλύτερη την αντίστοιχη συγκέντρωση στην ύπαιθρο) είναι συνήθης σε αίθουσες διδασκαλίας ή αμφιθέατρα. Οι άνθρωποι αρχίζουν να νιώθουν υπνηλία πάνω από αυτό το επίπεδο (όταν οι φοιτητές αρχίζουν να ‘ψιλοκοιμούνται’ στα αμφιθέατρα, ίσως αυτό να μην οφείλεται στην ποιότητα της διάλεξης, αλλά στα 1000 ppm του CO2). Πιο επικίνδυνες καταστάσες έχουμε όταν η συγκέντρωση ξεπερνά τα 2000 ppm. Αν συνεχιστούν οι τάσεις της περασμένης δεκαετίας, τότε η συγκέντρωση του CO2 στην ατμόσφαιρα σε 250 χρόνια θα φτάσει στα 1.000 ppm (αντίστοιχα στο 3,3 του παραπάνω διαγράμματος).Το διοξείδιο του άνθρακα είναι το αέριο θερμοκηπίου που προκαλείται από τον άνθρωπο με την μεγαλύτερη επίδραση στο κλίμα. Προκαλεί μεγαλύτερη ανησυχία επειδή παραμένει στον κύκλο της ατμόσφαιρας/επιφανείας για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα.Το γεγονός ότι το διοξείδιο του άνθρακα ‘ζει’ πολύ στην ατμόσφαιρα αποτελεί το βασικό εμπόδιο για την μείωση τής ανθρώπινης επιρροής στο κλίμα. Οποιαδήποτε εκπομπή προσστίθεται στην συγκέντρωση, η οποία συνεχίζει να αυξάνεται όσο συνεχίζονται οι εκπομπές. Με άλλα λόγια, το CO2 δεν είναι σαν την αιθαλομίχλη, η οποία εξαφανίζεται λίγες μέρες αφού σταματήσουν οι εκπομπές. Χρειάζονται αιώνες για να εξαφανιστεί η περίσσεια του διοξειδίου του άνθρακα από την ατμόσφαιρα.Έτσι, μέτριες μειώσεις στις εκπομπές CO2 θα επιβραδύνουν μόνο την αύξηση της συγκέντρωσης, αλλά δεν θα την αποτρέπουν. Για να σταθεροποιηθεί η συγκέντρωση CO2, και ως εκ τούτου η επιρροή της στην παγκόσμια αύξηση της θερμοκρασίας, οι εκπομπές θα πρέπει να εξαφανιστούν. Το μεθάνιο, το δεύτερο πιο σημαντικό αέριο του θερμοκηπίου που προκαλείται από τον άνθρωπο, έχει επίσης αυξηθεί κατά τον περασμένο αιώνα και ασκεί επίσης μια αυξανόμενη θερμική επίδραση στο κλίμα. Θαλάσσιο μικρόβιο εναντίον φαινομένου του θερμοκηπίου Τα θαλάσσια μικρόβια συμμετέχουν στην βιογεωχημεία των ωκεανών μέσω μιας σειράς διαδικασιών, όπως η δέσμευση άνθρακα, η οποία ρυθμίζει σε μεγάλο βαθμό το παγκόσμιο κλίμα. Είναι γεγονός ότι ακόμα κι αν οι μελλοντικές εκπομπές μειωθούν, η ανθρώπινη επίδραση στο κλίμα θα συνεχίζει να αυξάνεται, δεδομένης της συνεχούς (και πολλές φορές αχρείαστης) ‘ανάπτυξης’, για να μην αναφερθούμε στους καταστροφικούς πολέμους που δεν σταμάτησαν ούτε στιγμή στον πλανήτη μας.Ίσως λοιπόν ο άνθρωπος θα πρέπει να αναζητήσει νέους τρόπους για την καταπολέμηση της ανθρωπογενούς κλιματικής αλλαγής που οφείλεται στην αύξηση του διοξειδίου του άνθρακα στην ατμόσφαιρα. Υπάρχουν τέτοιες προτάσεις, αλλά συνήθως δεν γίνονται ευρέως γνωστές και δεν διερευνώνται επαρκώς.Μια τέτοια πρόταση θα μπορούσε να προκύψει από την πρόσφατη δημοσίευση των Larsson et al με τίτλο ‘Mucospheres produced by a mixotrophic protist impact ocean carbon cycling‘. Σχετίζεται με ένα μονοκύτταρο θαλάσσιο μικρόβιο ικανό να συλλαμβάνει άνθρακα με φυσικό τρόπο, ακόμη και όταν οι ωκεανοί θερμαίνονται και γίνονται πιο όξινοιΤο μικρόβιο βρίσκεται σε αφθονία παντού, φωτοσυνθέτει και απελευθερώνει ένα πλούσιο σε άνθρακα εξωπολυμερές που προσελκύει και ακινητοποιεί άλλους μονοκύτταρους οργανισμούς στην «βλεννόσφαιρά» του. Στη συνέχεια, το μικρόβιο καταναλώνει μέρος του παγιδευμένου θηράματος και αφήνει πίσω του το εξωπολυμερές το οποίο, λόγω του βάρους των προσκολλημένων μονοκύτταρων οργανισμών, βυθίζεται και γίνεται μέρος της ‘δεξαμενής’ άνθρακα του ωκεανού. Το μικρόβιο που μελετήθηκε ονομάζεται Prorocentrum cf. balticum, και είναι ένας μικτότροφος οργανισμός, μπορεί να παράγει ο ίδιος την τροφή του, αλλά και να καταναλώσει άλλους οργανισμούς. Αυτό σημαίνει ότι μπορεί να επιβιώσει σε περιοχές του ωκεανού που δεν περιέχουν διαλυμένα θρεπτικά συστατικά και επομένως είναι ακατάλληλες για το μεγαλύτερο μέρος του φυτοπλαγκτόν.Τα μικρόβια αυτά έχουν την δυνατότητα απορρόφησης 0,02 έως 0,15 Gt άνθρακα ετησίως. Το εύρημα αυτό έχει τεράστια σημασία επειδή μπορεί να οδηγήσει στην μείωση του CO2 στην ατμόσφαιρα. Σύμφωνα με έκθεση του 2019 της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών, Μηχανικής και Ιατρικής των ΗΠΑ, οι τεχνολογίες και οι στρατηγικές απομάκρυνσης CO2 θα πρέπει να αφαιρέσουν περίπου 10 Gt CO2 από την ατμόσφαιρα προκειμένου να επιτευχθούν οι κλιματικοί στόχοι κάθε χρόνο μέχρι το 2050.Ίσως λοιπόν, αυτό το μικρόβιο να αποτελέσει μια ‘φυσική’ λύση προς την αύξηση της απορρόφησης άνθρακα από τους ωκεανούς και την αντίστοιχη μείωσή του από την ατμόσφαιρα.. https://physicsgg.me/2022/03/21/ωκεάνιο-μικρόβιο-εναντίον-εκπομπών-δ/

Το μικρό ρομπότ, οι μαύρες τρύπες και η σπαγγετοποίηση. Οι παλιρροϊκές δυνάμεις που δημιουργούνται από μια μαύρη τρύπα μπορεί να είναι τόσο ισχυρές ώστε να προκαλέσουν σε κάποιο αντικείμενο απεριόριστο τέντωμα – αυτό που είναι γνωστό ως μακαρονοποίηση ή σπαγγετοποίηση. H λεπτομερής ανάλυση αυτού του φαινομένου απαιτεί την χρήση της θεωρίας της γενικής σχετικότητας του Αϊνστάιν.Θα κάνουμε μια υπόθεση. Έστω ότι στα σχολεία μέσης εκπαίδευσης διδασκόταν κάποιο σχετικό μάθημα που θα παρουσίαζε την εξέλιξη των άστρων, επομένως και το τελικό τους στάδιο, τις μαύρες τρύπες (το μάθημα θα μπορούσε να ονομάζεται π.χ. «Αστρονομία»). Τίθεται το εξής ερώτημα: στο πλαίσιο ενός τέτοιου μαθήματος θα ήταν δυνατόν να γίνει μια προσιτή παρουσίαση του φαινομένου της σπαγγετοποίησης, όπου τα πολύπλοκα μαθηματικά της θεωρίας του Αϊνστάιν να αντικατασταθούν με τις απλούστερες και πιο κατανοητές έννοιες της νευτώνειας βαρύτητας; Η απάντηση είναι μάλλον καταφατική.Το φαινόμενο της σπαγγετοποίησης, ένα από τα πιο ακραία φαινόμενα που προκαλούνται από την βαρύτητα μιας μαύρης τρύπας, έγινε ευρέως γνωστό από τον Stephen Hawking μέσα από το διάσημο βιβλίο του «Το χρονικό του χρόνου» που κυκλοφόρησε το 1988. Για να απεικονίσει αυτό το φαινόμενο, ο Hawking φαντάζεται έναν άτυχο αστροναύτη να πέφτει σε μια μαύρη τρύπα. Η βαρύτητα γίνεται πιο ισχυρή όσο πιο κοντά βρίσκεται κανείς στην μαύρη τρύπα. άστρο. Έτσι η δύναμη της βαρύτικής έλξης στα πόδια του ατρόμητου αστροναύτη θα ήταν μεγαλύτερη από τη δύναμη στο κεφάλι του. Η διαφορά αυτή θα επιμήκυνε το σώμα του και θα τον διαμέλιζε, μετατρέποντάς τον σε μια μακριά, λεπτή γραμμή υποατομικών σωματιδίων. Ένας αστροναύτης «τεντωμένος σαν μακαρόνι». Η εξήγηση αυτού του φαινομένου είναι απλή διαμέσου των παλιρροϊκών δυνάμεων, ένα βαρυτικό φαινόμενο που περιγράφεται απλούστερα στο πλαίσιο της νευτώνειας φυσικής, χωρίς τα πολύπλοκα μαθηματικά της θεωρία της σχετικότητας. Παλιρροϊκές δυνάμεις Σύμφωνα με τη νευτώνεια φυσική η βαρυτική δύναμη μεταξύ ενός σωματίου μάζας m και ενός ομογενούς σφαιρικού σώματος μάζας M είναι: όπου r η απόσταση του σωματιδίου από το κέντρο του σφαιρικού σώματος. Στο παραπάνω σχήμα σημειώνονται οι δυνάμεις που ασκούνται σε τέσσερα σωματίδια μάζας m που βρίσκονται στα σημεία A, B, C, D, από το ομογενές σφαιρικό σώμα μάζας M>>m. Eίναι φανερό ότι τα σωματίδια στα σημεία Α και Β δέχονται διαφορετικού μέτρου δύναμη – η δύναμη στο Β είναι μεγαλύτερη από το Α – γεγονός που τα αναγκάζει να απομακρυνθούν μεταξύ τους (ακτινικές παλλιροιακές δυνάμεις). Από την άλλη, τα C και D, που βρίσκονται στην εγκάρσια κατεύθυνση, βιώνουν βαρυτικές δυνάμεις ίδιου μέτρου, αλλά με διαφορετικές κατευθύνσεις. Οι δυνάμεις αυτές αναγκάζουν τα σωματίδια να πλησιάσει το ένα το άλλο (εγκάρσιες παλιρροιακές δυνάμεις).Aν τώρα θεωρήσουμε ότι τα σωματίδια Α, B, C, D ανήκουν σε οιοδήποτε στερεό αντικείμενο, συμπεραίνουμε ότι το αντικείμενο θα βιώσει ακτινικό τέντωμα και εγκάρσια συμπίεση καθώς θα πλησιάζει το μεγάλης μάζας σφαιρικό σώμα. Άσκηση 1: Αν Δr είναι η απόσταση που φαίνεται στο παρακάτω σχήμα, να δείξετε ότι το μέτρο της διαφοράς των ακτινικών δυνάμεων είναι: Άσκηση 2: Αν ΔR είναι η απόσταση που φαίνεται στο παρακάτω σχήμα, να δείξετε ότι η διαφορά των εγκάρσιων συνιστωσών των δυνάμεων και , σύμφωνα με το παρακάτω σχήμα έχει μέτρο: Ας εστιάσουμε τώρα τις επιπτώσεις των παλιρροϊκών δυνάμεων σε ένα μικρό ρομπότ μάζας 1kg και ύψους 1m που πέφτει σε μια μαύρη τρύπα. Στην περίπτωση αυτή θέτοντας Δr=ΔR=1m και m=1kg στις εξισώσεις (1) και (2), παιρνουμε: (Το Ν στην παρένθεση δηλώνει ότι η μονάδα μέτρησης της δύναμης είναι το 1 Newton). Ας σημειωθεί ότι όταν το ρομπότ βρίσκετιαι στην επιφάνεια της Γης, τότε οι παλιρροϊκές δυνάμεις που δέχεται από την Γη, είναι πολύ μικρές, της τάξης των 10-6Ν. Τι θα συμβεί στο μικρό ρομπότ όταν θα πέφτει σε μια μαύρη τρύπα; Για να περιγράψουμε τις παλιρροϊκές δυνάμεις που ασκούνται από μια μαύρη τρύπα στο μικρό ρομπότ, είναι βολικό να ξαναγράψουμε την εξ. (3) ως συνάρτηση της ακτίνας Schwarzschild (RS=2GM/c2😞 Η εξίσωση (4) δείχνει το μέγεθος των παλιρροϊκών δυνάμεων στην εξωτερική περιοχή μιας μαύρης τρύπας (r ≥ RS). Είναι σημαντικό να τονιστεί ότι αν και η εξ. (4) συμπίπτει με το αποτέλεσμα που δίνει η γενική θεωρία της σχετικότητας, μια αυστηρή μαθηματική αντιμετώπιση του προβλήματος απαιτεί την θεωρία του Αϊνστάιν. Η νευτώνεια φυσική μας δίνει μόνο μια πρώτη προσέγγιση, το πλεονέκτημα της οποίας είναι η απλότητα, η οποία την καθιστά ιδιαίτερα χρήσιμη στο ‘υποθετικό μάθημα Αστρονομίας’.Αν θεωρήσουμε r=RS παίρνουμε τις παλιρροϊκές δυνάμεις που ασκούνται στο μικρό ρομπότ στον ορίζοντα των γεγονότων της μαύρης τρύπας: Η παραπάνω εξίσωση μας δίνει ένα πρώτο μη αναμενόμενο (διαισθητικά) αποτέλεσμα: οι παλιρροϊκές δυνάμεις είναι πολύ μικρότερες όταν μια μαύρη τρύπα είναι τεράστια. Πρόκειται για μια άμεση συνέπεια του ότι η ακτίνα Schwarzschild είναι ανάλογη με τη μάζα της μαύρης τρύπας – μια θεμελιώδης πρόβλεψη της γενικής σχετικότητας.Αν και είναι δύσκολο να εξηγηθεί διαισθητικά η εξ. (5), μπορούμε να πούμε εν συντομία ότι οι παλιρροϊκές δυνάμεις είναι το νευτώνειο ισοδύναμο της καμπυλότητας του χωροχρόνου, που είναι η κεντρική έννοια της γενικής σχετικότητας.Η εξ. (5) εκφράζει το γεγονός ότι η καμπυλότητα στον ορίζοντα είναι αντιστρόφως ανάλογη της μάζας: όσο μεγαλύτερη είναι η μάζα μιας μαύρης τρύπας, τόσο μικρότερη είναι η καμπυλότητα στον ορίζοντα.Οι μεγαλύτερες μαύρες τρύπες, οι λεγόμενες υπερμεγέθεις μαύρες τρύπες, βρίσκονται στα κέντρα των περισσότερων γαλαξιών. Η μάζα μιας υπερμεγέθους τρύπας μπορεί να φτάσει τιμές της τάξης των 1010M⊙ (όπου M⊙ η μάζα του Ήλιου=2×1030 kg) με ακτίνα Schwarzschild . Γι αυτές τις τιμές προκύποτει ότι στον ορίζοντα μιας υπερμεγέθους μαύρης τρύπας (r/RS=1), οι παλιρροϊκές δυνάμεις είναι της τάξης των 10−10N. Πολύ μικρότερες από τις αντίστοιχες παλιρροιακές δυνάμεις στην επιφάνεια της γης. Επομένως οι υπερμεγέθεις τρύπες δεν δημιουργούν σπαγγετοποίηση, τουλάχιστον στην εξωτερική περιοχή του ορίζοντα των γεγονότων της.Τι συμβαίνει στις αστρικές μαύρες τρύπες των οποίων οι μάζες είναι πολλαπλάσιο της μάζας M⊙ του ήλιου και με ακτίνα Schwarzschild ;Θεωρώντα πάλι r/RS=1 προκύπτουν παλιρροϊκές δυνάμεις της τάξης των 1010N, που είναι 1016 φορές μεγαλύτερες από την παλιρροιακή δύναμη στην επιφάνεια της γης και 1020 φορές μεγαλύτερες από τις αντίστοιχες των υπερμεγέθων μαύρων τρυπών. Αυτή είναι μια κολοσσιαία δύναμη που θα διαμέλιζε το άτυχο ρομπότ. Στην πραγματικότητα, το μικρό ρομπότ θα σπαγγετοποιηθεί, πολύ πριν φτάσει στον ορίζοντα των γεγονότων. Tρείς διαδοχικές θέσεις του μικρού ρομπότ καθώς πέφτει ελέυθερα σε μια μάυρη τρύπα Πάντως ανεξάρτητα από τη μάζα ή το μέγεθος μιας μαύρης τρύπας, η σπαγγετοποίηση είναι αναπόφευκτη για κάθε αντικείμενο που πέφτει προς αυτή και το τελικό αποτέλεσμα είναι η μετατροπή του σε μια μακριά και λεπτή γραμμή υποατομικών σωματιδίων σαν μακαρόνι. περισσότερες λεπτομέρειες (+ οι απαντήσεις των ασκήσεων) βρίσκονται ΕΔΩ: Jorge Pinochet, ‘The little robot, black holes, and spaghettification‘ https://physicsgg.me/2022/03/20/το-μικρό-ρομπότ-οι-μαύρες-τρύπες-και-η/

Συνέντευξη του νομπελίστα Gérard Mourou, «πατέρα» του πιο ισχυρού λέιζερ. Η Ακαδημία Αθηνών εξέλεξε ως ξένο εταίρο της τον Γάλλο νομπελίστα Φυσικής Ζεράρ Μουρού. Οι Gérard Mourou και η Donna Strickland Πρόκειται για έναν από τους πιο διακεκριμένους επιστήμονες παγκοσμίως, γι’ αυτό και το 2018 του απονεμήθηκε το Νόμπελ Φυσικής. Ο καθηγητής Ζεράρντ Μουρού έχει ξεκινήσει την έρευνα του πάνω στο λέιζερ εδώ και δεκαετίες. Το 1985 μαζί με τη φοιτήτριά του Ντόνα Στρίκλαντ δημιούργησε τους πιο σύντομους και υψηλής έντασης, παλμούς λέιζερ. Η μονάδα μέτρησης αυτών των παλμών υπολογίζεται σε φεμτο-δευτερόλεπτα. Κάθε φεμπτο-δευτερόλεπτο αντιστοιχεί στο ένα εκατομμυριοστό, του δισεκατομμυριοστού του δευτερολέπτου.«Όταν κατασκευάστηκαν τα λέιζερ ένας από τους μαθητές μου είχε ένα ατύχημα. Ένα από τα λέιζερ χτύπησε το μάτι του», περιγράφει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο φυσικός νομπελίστας, λίγο πριν την ομιλία του στο κατάμεστο αμφιθέατρο του Γαλλικού Ινστιτούτου. «Ήρθε στο γραφείο μου και μου είπε: Χριστέ μου, δεν ήμουν προσεκτικός, δεν φορούσα τα γυαλιά μου όπως θα έπρεπε και δέχτηκα το λέιζερ στα μάτια μου. Έπειτα, ένας φοιτητής ιατρικής εξέτασε το μάτι του και είπε: αυτό είναι φανταστικό, η πληγή είναι τέλεια. Που σημαίνει ότι η τομή ήταν τέλεια», συμπληρώνει ο διακεκριμένος φυσικός που μετά από αυτό το τυχαίο συμβάν κατάλαβε πως βρισκόταν μπροστά σε μια σημαντική ανακάλυψη για την υγεία και μια σειρά από άλλους τομείς που σχετίζονται με τις ακτίνες λέιζερ. Όπως ανέφερε ο Ζεράρντ Μουρού, από το βήμα του Γαλλικού Ινστιτούτου, από το 2001 έχουν συντελεστεί τουλάχιστον 24 εκατομμύρια οφθαλμολογικές επεμβάσεις με την πρωτοποριακή αυτή μέθοδο. Επόμενος στόχος είναι η ευρύτερη χρήση της μεθόδου CPA για την αντιμετώπιση καρκινικών όγκων. Όμως, αυτή η τεχνολογία μπορεί να χρησιμοποιηθεί και για τη συντήρηση αρχαίων ναών, την αντιμετώπιση των διαστημικών αποβλήτων όπως και την πυρηνική ενέργεια.«Με τη μέθοδο του CPA μπορούμε να έχουμε εξαιρετικά υψηλής έντασης παλμούς. Σε κάποιες από τις εφαρμογές μπορούμε να επιταχύνουμε σωματίδια, όπως ηλεκτρόνια, πρωτόνια, νετρόνια στα άτομα. Με τους πολύ βραχύς παλμούς μπορείς να επιταχύνεις αυτά τα σωματίδια. Και έτσι μπορείς να αποκτήσεις πολύ ενέργεια η οποία μπορεί να χρησιμοποιηθεί στην πυρηνική σχάση. Η πυρηνική ενέργεια προέρχεται από τη σχάση της πυρηνοποίησης των ατόμων», εξηγεί στο Αθηναϊκό/Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων ο νομπελίστας, ο οποίος αυτό το διάστημα έχει αφιερωθεί στην έρευνα για την παραγωγή άφθονης, καθαρής και ασφαλούς πυρηνικής ενέργειας. Μέσα στα επόμενα δέκα χρόνια, σκοπεύει μαζί με τους συνεργάτες του, να είναι σε θέση να παρουσιάσει το σχέδιο το οποίο μελετά για τη μεταστοιχείωση των πυρηνικών αποβλήτων, έτσι ώστε να είναι καθόλου ή λιγότερο ραδιενεργά και να έχουν μικρότερη διάρκεια ζωής.«Αυτό είναι το πιο σημαντικό πρόβλημα αυτή τη στιγμή, προσπαθούμε να βρούμε ενέργεια για 10 δισ. ανθρώπους, για εκατοντάδες χρόνια. Αυτό το ζήτημα βρίσκεται στο τραπέζι μας και πρέπει να το λύσουμε. Και αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο με ενδιαφέρει η πυρηνική ενέργεια και συγκεκριμένα το θόριο, επειδή υπάρχει σε αφθονία. Αντί να χρησιμοποιήσουμε ουράνιο, όπως κάνουμε τώρα, μπορούμε να χρησιμοποιούμε θόριο το οποίο παράγει πολύ λιγότερα πυρηνικά απόβλητα. Και αυτά τα απόβλητα έχουν μικρότερη διάρκεια ζωής. Αντί για εκατομμύρια χρόνια, θα διαρκέσουν για μερικές εκατοντάδες χρόνια», αναλύει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο κ. Μουρού. Στη μακρόχρονη καριέρα του στις επιστήμες, ο νομπελίστας Ζεράρντ Μουρού, έχει διατελέσει επικεφαλής πολλαπλών ερευνών με αποκορύφωμα την έμπνευση του ELI project. Πρόκειται για ένα ευρωπαϊκό πρόγραμμα, η έδρα του οποίου βρίσκεται στη Ρουμανία. Εκεί έχει δημιουργηθεί μια ερευνητική υποδομή που στεγάζει τα ισχυρότερα μηχανήματα λέιζερ του κόσμου. Στις εγκαταστάσεις που έχουν δημιουργηθεί από την εταιρεία λέιζερ TALIS, μπορούν να πηγαίνουν επιστήμονες από όλες τις ευρωπαϊκές χώρες, προκειμένου να κάνουν τα πειράματά τους και να εξελίσσουν το επιστημονικό τους έργο. Το ΕLI- project είναι συνδεδεμένο και με την Ελλάδα μέσω της ερευνητικής υποδομής HELLAS-CH, η οποία έχει αναλάβει την αποκατάσταση με λέιζερ, έργων πολιτιστικής κληρονομίας όπως αυτών της Ακρόπολης.Ο Δημήτρης Χαραλαμπίδης, ομότιμος καθηγητής του Τμήματος Φυσικής του Πανεπιστημίου Κρήτης, επικεφαλής του εργαστηρίου Ε&Τ αττοσευτερολέπτων του ΙΤΕ-ΙΗΔΛ στο Ηράκλειο Κρήτης και επικεφαλής επιστημονικός σύμβουλος της ELI-ALPS Szeged, στην Ουγγαρία, υποδέχτηκε τον συνάδελφό του και ενέπνευσε τους φοιτητές του να παρακολουθήσουν την πρώτη διάλεξη του φυσικού στην Αθήνα, μετά τη βράβευσή του από την Ακαδημία Νόμπελ. «Από την εποχή που ανακαλύφθηκε το λέιζερ, το 1960, τα πρώτα περίπου δέκα-δεκαπέντε χρόνια, υπήρξε μια πρόοδος στην αύξηση της ένταξης, της ισχύος κορυφής του λέιζερ. Μετά από αυτή την περίοδο, υπήρξε μια μακρά περίοδος που δεν μπορούσαμε να αυξήσουμε περαιτέρω την ισχύ των παλμικών λέιζερ και ο λόγος ήταν ότι υπήρχαν φαινόμενα που συνέβαιναν μέσα στο υλικό του ενισχυτή. Μη γραμμικά φαινόμενα, τα οποία κατέστρεφαν το υλικό αυτό. Ο κ. Μουρού με τη φοιτήτριά του, ανέπτυξαν μια τεχνική που κατάφερε να ξεπεράσει αυτό το πρόβλημα και έκτοτε η ένταση του λέιζερ αυξάνει συνεχώς. Διαχρονικά, έχει δουλέψει για να παράξει όσο πιο ισχυρά λέιζερ γίνεται. Αυτή η τεχνική χρησιμοποιείται σε όλα τα λέιζερ φεμπτοδευτερολέπτων», τόνισε ο καθηγητής, μιλώντας στο αμφιθέατρο του Γαλλικού Ινστιτούτου, ο οποίος συμμετείχε ενεργά στην προετοιμασία και υλοποίηση της Extreme Light Infrastructure (ELI), υποδομής του οδικού χάρτη του European Strategy Forum for Research Infrastructures (ESFRI).Ο διακεκριμένος φυσικός επιστήμονας Ζεράρντ Μουρού έγινε δεκτός ως ξένος εταίρος από την Ακαδημία Αθηνών. Την Τρίτη 22 Μαρτίου 2022 και ώρα 18.00 θα μεταδοθεί διαδικτυακά η μαγνητοσκοπημένη συνεδρία υποδοχής τού κατόχου Βραβείου Νόμπελ Φυσικής έτους 2018, ο οποίος παράλληλα διατελεί καθηγητής στο Haut Collège της École Polytechnique Γαλλίας και επίτιμος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν, ΗΠΑ. https://physicsgg.me/2022/03/20/συνέντευξη-του-νομπελίστα-gerard-mourou-πατέρα/

Ανακαλύφθηκαν 65 νέοι εξωπλανήτες ανεβάζοντας τον συνολικό αριθμό τους σε 5 χιλιάδες (βίντεο) NASA/JPL Caltech Οι αστρονόμοι μόλις πρόσθεσαν άλλους 65 επιβεβαιωμένους εξωπλανήτες στο Αρχείο Εξωπλανητών της NASA, ανεβάζοντας, πλέον, σε 5.000 τον συνολικό αριθμό τους. Πρόκειται για ένα σημαντικό ορόσημο, ενώ αυξάνεται συνεχώς ο ρυθμός των ανακαλύψεων διαφόρων ειδών πλανητών εκτός του ηλιακού συστήματός μας και ασφαλώς αναμένεται να επιταχυνθεί περαιτέρω τα επόμενα χρόνια, καθώς θα αρχίσει η λειτουργία νέων μεγάλων επίγειων και διαστημικών τηλεσκοπίων.Κυριότερα είναι το νέο James Webb Space Telescope της NASA, που έχει τεθεί ήδη σε τροχιά και αυτήν τη στιγμή βρίσκεται σε φάση δοκιμών, καθώς επίσης τα υπό κατασκευή επίγεια Γιγάντιο Μαγγελανικό Τηλεσκόπιο και Υπερβολικά Μεγάλο Τηλεσκόπιο (ELT) στη Χιλή.«Οι 5.000 πλανήτες που έχουν βρεθεί έως τώρα περιλαμβάνουν μικρούς βραχώδεις κόσμους όπως η Γη, αέριους γίγαντες μεγαλύτερους από τον Δία και "καυτούς Δίες" σε τρομερά κοντινές τροχιές γύρω από τα άστρα τους. Υπάρχουν, επίσης, "υπέρ-Γαίες", που είναι πιθανώς βραχώδεις κόσμοι μεγαλύτεροι από τον δικό μας, μικρότερες εκδοχές του δικού μας Ποσειδώνα και πλανήτες σε τροχιά γύρω από δύο άστρα ταυτόχρονα, αλλά και πλανήτες που επίμονα γυρνάνε γύρω από καταρρεύσαντα απομεινάρια νεκρών άστρων», σύμφωνα με τους επιστήμονες του JPL.Το Αρχείο Εξωπλανητών της NASA βρίσκεται στο Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Καλιφόρνιας (Caltech) και για να συμπεριληφθεί ένας πλανήτης σε αυτό, η ύπαρξή του πρέπει προηγουμένως να έχει επιβεβαιωθεί ανεξάρτητα από δύο διαφορετικές επιστημονικές μεθόδους, καθώς επίσης να έχει υπάρξει σχετική δημοσίευση σε αναγνωρισμένο επιστημονικό περιοδικό.Οι πρώτοι δύο εξωπλανήτες είχαν ανακαλυφθεί το 1992 γύρω από έναν περιστρεφόμενο αστέρα νετρονίων (πάλσαρ), ενώ ο πρώτος πλανήτης γύρω από ένα άστρο σαν τον Ήλιο, ένας καυτός αέριος γίγαντας, είχε βρεθεί το 1995. Από τους 5.000 επιβεβαιωμένους, οι 4.900 βρίσκονται σε απόσταση έως λίγων χιλιάδων ετών φωτός από τη Γη. Το 35% των 5.000 εξωπλανητών έχουν το μέγεθος του Ποσειδώνα και του Ουρανού (συνήθως παγωμένοι κόσμοι και πιο σπάνια θερμοί), το 31% ανήκουν στην κατηγορία της υπερ-Γης, πιθανώς βραχώδεις κόσμοι με μέγεθος μεταξύ Γης και Ποσειδώνα (τέτοιοι πλανήτες δεν υπάρχουν στο δικό μας ηλιακό σύστημα), το 30% είναι αέριοι γίγαντες με μέγεθος ανάλογο του Δία και του Κρόνου (που μπορεί να είναι πιο καυτοί και από τον Ήλιο), ενώ το 4% είναι μικροί βραχώδεις πλανήτες που έχουν ομοιότητες με τη Γη στο μέγεθος και τη σύστασή τους.Όπως δήλωσε η επιστημονική υπεύθυνη του Αρχείου Εξωπλανητών, Τζέσι Κρίστιανσεν, «εάν σκεφθεί κανείς ότι απέχουμε 30.000 έτη φωτός από το κέντρο του γαλαξία μας, αυτό σημαίνει ότι υπάρχουν πολλοί περισσότεροι πλανήτες στον γαλαξία μας που δεν έχουν βρεθεί ακόμη, γύρω στα 100 έως 200 δισεκατομμύρια, ένας αδιανόητος αριθμός». NASA JET PROPULSION LABORATORY NASA confirms 5,000 Planets – and Counting Οι περισσότεροι εξωπλανήτες (πάνω από 2.700) ανακαλύφθηκαν με το αμερικανικό διαστημικό τηλεσκόπιο «Κέπλερ», που λειτούργησε μεταξύ 2009 και 2018. Από τα επίγεια τηλεσκόπια «κυνηγούς» εξωπλανητών, αξιοσημείωτη είναι η επίδοση του οργάνου HARPS του Ευρωπαϊκού Νοτίου Παρατηρητηρίου (ESO) στη Χιλή, που έχει βρει περισσότερους από 150 πλανήτες. https://naftemporiki.gr/story/1844881/anakalufthikan-65-neoi-eksoplanites-anebazontas-ton-sunoliko-arithmo-tous-se-5-xiliades-binteo

Γιγάντιοι κρατήρες από κρυοηφαίστεια ανακαλύφθηκαν στον Γανυμήδη. NASA/JPL-Caltech/SwRI/MSSS Το σκάφος της αποστολής Juno που εξερευνά τον Δία και τα δεκάδες φεγγάρια του είχε κάνει ένα ακόμη πέρασμα από τον Γανυμήδη τον πιο ογκώδη, φωτεινό και μεγαλύτερο φυσικό δορυφόρος του πλανήτη Δία αλλά και του Ηλιακού συστήματος. Με διάμετρο 5.268 είναι μεγαλύτερος ακόμη και από τον πλανήτη Ερμή και τον νάνο πλανήτη Πλούτωνα.Το Juno είχε περάσει από τον Γανυμήδη τον περασμένο Ιούνιο και τα στελέχη της αποστολής μετά από την επεξεργασία των δεδομένων ανακοίνωσαν ότι το σκάφος όχι έχει καταγράψει νέες μεγάλης ευκρίνειας εικόνες της επιφάνειας του δορυφόρου. Οι εικόνες αυτές θα βοηθήσουν στην καλύτερη μελέτη των γεωλογικών δομών που ήδη γνωρίζαμε ότι υπήρχαν στον Γανυμήδη. Όμως το Juno εντόπισε και άγνωστους μέχρι σήμερα γεωλογικούς σχηματισμούς και ειδικότερα κάποιους τεράστιους κρατήρες που είχαν περάσει απαρατήρητοι από τις προηγούμενες αποστολές που επισκέφτηκαν τον δορυφόρο. Ένας από αυτούς τους κρατήρες έχει διάμετρο 110 χλμ. και ένας άλλος διάμετρο 100 χλμ.Οι επιστήμονες εικάζουν ότι αυτοί οι κρατήρες δεν είναι αποτέλεσμα της πτώσης κάποιου αστεροειδή ή κομήτη στην επιφάνεια του Γανυμήδη αλλά της δραστηριότητας κρυοηφαιστείων που εκτόξευαν παγωμένο νερό και αέρια από το εσωτερικό του δορυφόρου. Αυτό σημαίνει ότι ο Γανυμήδης είχε πολύ μεγαλύτερη ηφαιστειακή δραστηριότητα από όσο πιστεύαμε μέχρι σήμερα. Οι επιτελείς της αποστολής αναφέρουν ότι συνεχίζεται η επεξεργασία των δεδομένων από το πέρασμα του Juno στον Γανυμήδη και είναι πολύ πιθανό να κρύβουν νέες εκπλήξεις. INSANE CURIOSITY New Photos Of The Icy World Ganymede Το μαγνητικό πεδίο.Η επιφάνεια του Γανυμήδη είναι ένα μείγμα δύο διαφορετικών τύπων εδαφών. Το ένα είναι πολύ παλιό, με πολλούς κρατήρες και σκοτεινές περιοχές, και ένα νεώτερο με φωτεινές περιοχές σημαδεμένο με ένα εκτεταμένο τόξο ρηγμάτων και ραβδώσεων που έχουν τεκτονική προέλευση αν και οι λεπτομέρειες μας είναι ακόμη άγνωστες. Το σκούρο έδαφος, το οποίο περιλαμβάνει περίπου το ένα τρίτο της επιφάνειας, περιέχει άργιλο και οργανικές ύλες που θα μπορούσαν να υποδεικνύουν τη σύνθεση των αντικειμένων με τα οποία οι δυο δορυφόροι συγκρούστηκαν.Μια σημαντική ανακάλυψη του Γαλιλαίου ήταν η ύπαρξη μαγνητόσφαιρας στον Γανυμήδη, κάτι που σημαίνει ότι ο δορυφόρος αυτός έχει το δικό του μαγνητικό πεδίο. Λόγω του μαγνητικού αυτού πεδίου είναι πιθανή και η ύπαρξη ενός ρευστού πυρήνα από σίδηρο ή από αγώγιμο αλατισμένο νερό που βρίσκεται κάτω από τον παγωμένο φλοιό του. Άλλες πάλι μετρήσεις μας έδειξαν την πιθανή ύπαρξη ιονόσφαιρας ενώ κάτω από την ιονόσφαιρα πρέπει να υπάρχει και μια πολύ λεπτή και αραιή ατμόσφαιρα. https://naftemporiki.gr/story/1844551/gigantioi-kratires-apo-kruoifaisteia-anakalufthikan-ston-ganumidi