kkokkolis

Sleeping under the Stars, Shellie Mitchell, 2007 Patchwork

Αν μιλάς για το Dob 8 και τα δύο κάνουν. Αν θες να δεις νεφελώματα (εκπομπής, πλανητικά) το ΟΙΙΙ. Αν θες να το βάλεις για να σκοτεινιάσει ο ουρανός σε περιοχή με φωτορρύπανση, χωρίς όμως να χαθούν τα αστέρια, για περισσότερο γενική χρήση, το UHC-S.

Πολύ καλό. Ο -συνάδελφος- Amadeus έχει μεταδοτικότητα. Αυτός με έμαθε να φωτογραφίζω (όχι τα άστρα, αυτό δεν θέλω να το μάθω).

τι διαφορα εχει με το ΟΙΙ ?? Όπως βλέπεις στα διαγράμματα, από το ΟΙΙΙ περνά μια στενή ζώνη του φάσματος και μόνο, 490-520nm. Από το UHC-s περισσότερες ζώνες (άρα τα αστέρια δεν σκιάζονται πολύ). Το ΟΙΙΙ είναι για νεφελώματα που δεν φαίνονται αλλιώς, ή είναι πολύ αχνά. Το UHC-s αποκλείει ορισμένες ακτινοβολίες, όπως από φώτα Νατρίου και βελτιώνει την αντίθεση σε περισσότερα αντικείμενα, αλλά όχι τόσο πολύ. Το OIII είναι καταλληλότερο για μεγαλύτερα τηλεσκόπια, αλλά αυτό είναι σχετικό.

Under The Stars, House of falling leaves, William Stanley Braithwaite, 1908 I take my soul in my hand, I give it, a bounding ball (Over Love's sea and land), For you to toss and let fall At command. Dear, as we sit here together ­- Silence and alternate speech, Dreams that are loose from the tether, Stars in an infinite reach Of dark ether : Over and under and through Silence and stars and the dreams, How my emotions pursue, With a still passion that teems Full of you. O what can the stars desire, And what can the night fulfil, Of a thousand thoughts on fire That burns on my soul's high hill Like a pyre. Does the flame leap upward, Where God feels ­- and heat makes human, Pity, in His heart ­- a snare To win worship for a woman Unaware ? If He made all Time for this, O beloved, shall we not dare To crown His dream with a kiss, While each new-born star makes fair Night's abyss ?

Αν μιλάς για το Dob 8'' f/6, το ιδανικό είναι ευρυγώνιο 12mm. (11-13). Σου δίνει 100x (και DSO's, και πλανήτες, σκέτο ή με Barlow2x- 3x ή Powermate 2.5x=200-250-300x), exit pupil ακριβώς 2mm (για DSO's) και αν είναι SWA 68 μοιρών 0.68 μοίρες πεδίο, αν είναι UWA 82 μοιρών 0.82 μοίρες. Χωράει η πανσέληνος, ο ήλιος και η συντριπτική πλειοψηφία των αντικειμένων. Nagler 12T4, 13 ή 11 Τ6, Pentax XW10 (αρκετά κοντά), UWA 11mm από Meade 5000 ή Explore Scientific ή Axiom, Vixen LVW 13mm ή Baader Hyperion 13 ή 10mm. Ο 12Τ4 τυγχάνει ο ιδανικότερος.

Για ποιό SCT μιλάς; Ένα C11 σου δίνει 50x με FR 0.63x & Panoptic 35, ή το ίδιο χωρίς μειωτή με Plossl 55mm. Ίσως με φακούς >25-30mm γίνει εμφανής η κεντρική παρεμπόδιση στην παρατήρηση, ιδίως την ημέρα. Τα C6-C8 δεν χρειάζονται FR. Η εικόνα με FR είναι εξαιρετική στα C4 & C6, έχω ακούσει το ίδιο και για το C8. Στο C9.25 & C11 συχνά βάζουν ένα ED80-102 ή ένα αχρωματικό piggyback για τις χαμηλές μεγεθύνσεις.

Αν ήταν τρέλλα θα το σεβόμασταν (εμείς, οι δημοσιογράφοι δεν σέβονται τίποτε). Παιχνίδι δημοσιότητας. Και η ιδέα πως μπορεί να ανήκει σε ένα βραχύβιο ον ένα κομμάτι γης το οποίο η φύση διαμορφώνει επί εκατομμύρια χρόνια, που κάποτε το ξέβρασαν τα ηφαίστεια και θα το καταπιεί αύριο το στόμα της Αφρικής για να το λιώσει το στομάχι του πλανήτη μας, δεν είναι ανόητη μόνο με την νομικοπολιτική έννοια, είναι ωστόσο πέραν του ανόητου με κάθε άλλη. Εμείς ανήκουμε στην Γη, όχι εκείνη σε εμάς. Όταν μας χωνεύει το έδαφος και επιστρέφει τα μόριά μας στην ανακύκλωση το αποδεικνύει.

Το εξωφρενικό είναι πως η Meade δεν λέει τίποτε γι’ αυτό, αντιθέτως στο εγχειρίδιο του προϊόντος παρουσιάζει την διατομή ενός κλασσικού μακρύτερου νευτωνίου. Αυτό όπως καταλαβαίνετε επιπλέκει την συντήρηση του DS130. Πώς να συντηρήσεις κάτι το οποίο αποτελείται από εξαρτήματα που δεν γνωρίζεις πως υπάρχουν. Θα ήθελα να συγκρίνουμε αυτό το “καταδιοπτρικό» DS130 με το SW130 κάποια νύκτα.

Δεν έχασες τίποτε. Απλώς το Meade DS 2130 έχει ένα "κρυφό" οπτικό στοιχείο, ένα Barlow δηλαδή το οποίο περίπου διπλασιάζει την εστιακή απόσταση. Επειδή είναι κρυφό (υπάρχει λόγος γι' αυτό) δεν γνωρίζουμε ακριβή στοιχεία, από τα στοιχεία που αναφέρεις μάλλον πρόκειται για έναν Barlow 2x επί ενός κατόπτρου περίπου f/3.35. Γιατί το κάνουν αυτό; Προκύπτει ένα βραχύσωμο Νευτώνιο, ελκυστικό σε όσους θα ήθελαν ένα SCT αλλά δεν μπορούν να το πάρουν. Η πρακτική είναι γνωστή από παλαιότερα, διαδεδομένη με τα κάτοπτρα των 114mm τα οποία πια αντικαθίστανται από τα 130mm. Μάλιστα ένα Tanzutsu 114 είχε και γυαλί μπροστά για να ομοιάζει με κατοδιοπτρικό! Άλλος λόγος; Ένα φθηνό κάτοπτρο κάτω από f/4 χαρακτηρίζεται από πολλές οπτικές ανωμαλίες, έχει δε μεγάλη κεντρική παρεμπόδιση εκ των πραγμάτων. Επίσης είναι κατάλληλο μόνο για widefield λόγω μικρού εστιακού λόγου. Τοποθετώντας τον Barlow μεγαλώνει η εστιακή ώστε ο χρήστης να βλέπει και τους πλανήτες και καλύπτονται ορισμένα οπτικά προβλήματα από τα άκρα του κατόπτρου ιδίως. Ποιό είναι το πρόβλημα; Ο Barlow αυτός είναι χαμηλής ποιότητας, αχρωματικός και επιδεινώνει την δίοδο φωτός, προσθέτοντας τις δικές του ανωμαλίες. Δεν αφαιρείται ώστε να τοποθετήσεις έναν καλύτερο δικό σου. Όταν βάλεις δικό σου Barlow τότε έχεις 2 εν σειρά, αν μάλιστα ο φακός είναι ένα μοντέρνο SWA ή UWA έχεις 3 εν σειρά. Αν θολώσει από υγρασία ή μαζέψει σκόνη είναι δύσκολο να το καθαρίσεις. Γενικά αυτά τα τηλεσκόπια αναφέρονται σαν μέτρια για τους λόγους αυτούς, σε αντίθεση με ένα κανονικό 130mm όπως το SW130 το οποίο χρησιμοποιεί την τεχνική Flextube για να βραχυνθεί χωρίς να θυσιάζει την ποιότητα εικόνας.

Vostok 2, L.Cherkashyn, 2010

Η παραδοξότητα αυτού του παραδείγματος με οδηγεί στον αναλογισμό πως, κάθε αξίωση για ιδιοκτησία οποιουδήποτε υλοτεμαχίου επί του ηλιακού συστήματος και πέραν αυτού, είναι ωσαύτως αβάσιμη και παράλογη. Εσάς;

Ευχαριστώ. Μεγάλη μου τιμή και ένεση κινήτρου για την -μακρά- συνέχεια.

Sea Of Grey, John E. Kaufmann, 2008

Κραυγή, Edvard Munch, 1893 Ίσως γιατί ο ουρανός τους δεν είναι πάντοτε έναστρος.

Λογότυπο INSAP II, Ignat Konstantinov, 1999 Το λογότυπο Αστρονομικού Συνεδρίου στην Μάλτα, στο οποίο ο ουρανός του Βικεντίου στολίζει τους τοπικούς μεγάλιθους, καταδεικνύει πως ο πίνακας αυτός είναι ο Παρθενώνας του έναστρου ουρανού. Σχεδόν όλοι προτιμούν να τον αντιγράψουν παρά να εικάσουν τον δικό τους.

STS 130, Rise of the cupola, NASA, 2010 Στην απέλπιδα προσπάθεια της NASA να αναβιώσει το ένδοξο παρελθόν και να δεσμεύσει χρηματοδότηση, οι αστροναύτες εγκαταλείπουν την παρωχημένη εικόνα του Υπερανθρώπου και προσπαθούν να μετατραπούν σε Pop Idols.

Πύργος Telefonica, Santiago Calatrava, Βαρκελώνη, 1992 Ο πύργος των 136m του Ολυμπιακού πάρκου Montjuic λειτουργεί σαν ένα τεράστιο ηλιακό ρολόι.

Unfold, Brenna Vaughan, 2009

Ωραιότατα. Το Mylar δίνει αυτό το παράξενο πλούσιο κίτρινο χρώμα στον Ήλιο; Εγώ τον βλέπω άσπρο- υποκίτρινο. Σήμερα στις 5:00 πήρε μια όμορφη θέση στην Δύση πίσω από τα σύννεφα και τα διαπερνούσε το φως του δίσκου. Ήταν σαν να παρατηρούσες με φίλτρο δια γυμνού οφθαλμού ή με τα κιάλια. Φαινόταν λευκός-γκριζωπός.

Η εξαφανισθείσα Νότια Ισημερινή Ζώνη του Δία επανακάμπτει http://apod.nasa.gov/apod/ http://www.wired.com/wiredscience/2010/11/jupiter-cloud-belt-returns/ Νομίζω πως είναι ωραιότερος έτσι όπως τον είχαμε γνωρίσει.

Starry Night, Νηπιαγωγείο του Bowie, Maryland, ΗΠΑ, 2010

Starry Night, Νηπιαγωγείο του Bowie, Maryland, ΗΠΑ, 2010

Starry Night, Νηπιαγωγείο του Bowie, Maryland, ΗΠΑ, 2010

Το Σύμπαν της Τέχνης και οι Τέχνες του Ουρανού συνεχίζουν να εμπλουτίζουν αυτό το νήμα περίπου μισό έτος μετά από την σύλληψή του. Όταν το ξεκινούσα δεν ανέμενα πως θα βρώ τόσο υλικό που δεν γνώριζα πως υπάρχει, ώστε να μην χωρά στις 2743 έως τώρα δημοσιεύσεις και να υπόσχεται ουσιαστικά άπειρη καταγραφή, λαμβάνοντας υπ’ όψιν πως υπάρχουν στα αποθηκευτικά μου μέσα πολλά έργα τέχνης και τεχνουργήματα τα οποία αναμένουν την σειρά τους, πολλά περισσότερα που δεν έχω ανακαλύψει ακόμη, αλλά και άλλα που δεν έχουν ακόμη δημιουργηθεί! Ωστόσο, όσο εντυπωσιακά υπήρξαν ο όγκος του υλικού και ο πλουραλισμός των μέσων με τους οποίους ο άνθρωπος επιχείρησε να εκφράσει την σχέση που θα ήθελε να έχει με τον ουρανό, είτε τα όργανα που δημιούργησε για να τον δει, να τον μελετήσει και να τον αγγίξει, άλλο τόσο εκπληκτική είναι η πενία εικαστικών απεικονίσεων του νυκτερινού ουρανού, εξαιρουμένης της αστροφωτογραφίας, κάτι που δεν το υπέθετα όταν διάλεγα την «Νύκτα με Αστροφεγγιά» για να ανοίξει τον χορό. Για κάποιους λόγους, συνήθως οι ζωγράφοι και εικαστικοί καλλιτέχνες επιλέγουν τις δραματικές δυνατότητες που προσδίδουν τα νέφη στον ουρανό οποιασδήποτε ώρας της ημέρας, έναντι των άστρων. Ζωγραφίζουν τα επαχθή μας σύννεφα και βιώνω στην εξερεύνησή μου συνεχώς την ίδια απογοήτευση που νιώθω και όταν κατεβάζω τα μάτια από έναν θυμωμένο ουρανό, όπως συχνά συμβαίνει τους τελευταίους μήνες.