Η εκτόξευση Dragon του Crew-11 της SpaceX της NASA στις 3:41 π.μ. EST Στις 3:41 π.μ. EST, το διαστημόπλοιο SpaceX Dragon, που μετέφερε τους αστροναύτες της NASA  Ζένα Κάρντμαν  και Μάικ Φίνκε, την αστροναύτη της JAXA (Ιαπωνική Υπηρεσία Αεροδιαστημικής Εξερεύνησης) Κίμια Γιούι και τον κοσμοναύτη της Roscosmos Όλεγκ Πλατόνοφ, προσγειώθηκε στα ανοικτά των ακτών του Σαν Ντιέγκο της Καλιφόρνια.  Αυτό ολοκληρώνει μια παραμονή 167 ημερών στο διάστημα για το τετραμελές πλήρωμα. Η αποστολή επέστρεψε στη Γη  νωρίτερα από το αρχικά προγραμματισμένο  , καθώς οι ομάδες παρακολούθησαν ένα ιατρικό πρόβλημα που αφορούσε ένα μέλος του πληρώματος που ζούσε και εργαζόταν στο τροχιακό εργαστήριο. Το μέλος του πληρώματος είναι σε σταθερή κατάσταση.  Ομάδες που βρίσκονται στο πλοίο ανάκτησης, συμπεριλαμβανομένων δύο γρήγορων σκαφών, ασφαλίζουν το SpaceX Dragon και διασφαλίζουν ότι το διαστημόπλοιο είναι ασφαλές για την προσπάθεια ανάκτησης. Καθώς οι ομάδες γρήγορων σκαφών ολοκληρώνουν το έργο τους, το πλοίο ανάκτησης θα μετακινηθεί στη θέση του για να ανυψώσει το Dragon στο κύριο κατάστρωμα με τους αστροναύτες μέσα. Μόλις βρεθεί στο κύριο κατάστρωμα, το πλήρωμα θα αποβιβαστεί από το διαστημόπλοιο.  Η NASA είχε ανακοινώσει προηγουμένως ότι και τα τέσσερα μέλη του πληρώματος θα μεταφερθούν σε τοπικό νοσοκομείο για πρόσθετη αξιολόγηση, αξιοποιώντας τους ιατρικούς πόρους στη Γη για να παρέχει την καλύτερη δυνατή φροντίδα. Μετά από μια προγραμματισμένη διανυκτέρευση στο νοσοκομείο, το πλήρωμα θα επιστρέψει στο Διαστημικό Κέντρο Τζόνσον της NASA στο Χιούστον, όπου θα επανενωθεί με τις οικογένειές του και θα υποβληθεί σε τυπική αποκατάσταση και αξιολογήσεις μετά την πτήση. Λόγω του ιατρικού απορρήτου, δεν είναι σκόπιμο για τη NASA να κοινοποιήσει περισσότερες λεπτομέρειες σχετικά με το μέλος του πληρώματος.  Η NASA θα διοργανώσει μια συνέντευξη Τύπου μετά την εκτόξευση νερού στις 5:45 π.μ. στο  NASA+,  το Amazon Prime και το κανάλι του οργανισμού στο YouTube  , με τους ακόλουθους συμμετέχοντες:    Ο διαχειριστής της NASA Jared Isaacman  Τζόελ Μονταλμπάνο, αναπληρωτής αναπληρωτής διευθυντής, Διεύθυνση Αποστολών Διαστημικών Επιχειρήσεων της NASA  Μάθετε περισσότερα για την αποστολή ακολουθώντας το ιστολόγιο του εμπορικού πληρώματος , @NASASpaceOps και @space_station  στο X, καθώς και τους λογαριασμούς του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού στο Facebook και το Instagram . Το διαστημόπλοιο SpaceX Crew-11 Dragon της NASA βυθίζεται στον Ειρηνικό Ωκεανό την Πέμπτη 15 Ιανουαρίου 2025.     Η Αποστολή 74 Συνεχίζεται Μετά την Επιστροφή του Πληρώματος-11 στη Γη. Τρία μέλη του πληρώματος της Αποστολής 74 εξακολουθούν να διαμένουν στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό, μετά την επιστροφή στη Γη της αποστολής SpaceX Crew-11 της NASA την Πέμπτη . Το τρίο σε τροχιά θα διεξάγει έρευνα και συντήρηση εν αναμονή της άφιξης τεσσάρων νέων μελών του πληρώματος, η οποία έχει προγραμματιστεί για τον Φεβρουάριο.Οι αστροναύτες της NASA, Ζένα Κάρντμαν και Μάικ Φίνκε , και η αστροναύτης της JAXA (Ιαπωνική Υπηρεσία Αεροδιαστημικής Εξερεύνησης) Κίμια Γιούι και ο κοσμοναύτης της Roscosmos, Όλεγκ Πλατόνοφ, επέστρεψαν στη Γη, συμπληρώνοντας 167 ημέρες στο διάστημα. Η τετράδα του Crew-11 επέστρεψε στη Γη με ένα SpaceX Dragon για μια προσεδάφιση με αλεξίπτωτο στα ανοικτά των ακτών της Καλιφόρνια, μόλις δέκαμιση ώρες μετά την αποδέσμευσή τους από τη μονάδα Harmony του σταθμού .Εν τω μεταξύ, ο μηχανικός πτήσης της NASA, Κρις Γουίλιαμς, μαζί με τον διοικητή του σταθμού Σεργκέι Κουντ-Σβερτσκόφ και τον μηχανικό πτήσης Σεργκέι Μικάεφ, βρίσκονται στο τροχιακό φυλάκιο και θα παραμείνουν στο διάστημα μέχρι το καλοκαίρι. Το τρίο έφτασε την Ημέρα των Ευχαριστιών πέρυσι με το διαστημόπλοιο Soyuz MS-28, ξεκινώντας μια οκτάμηνη διαστημική ερευνητική αποστολή.Ο Γουίλιαμς πέρασε την Παρασκευή μέσα στον αεροθάλαμο Quest , αποσυναρμολογώντας ένα ζευγάρι διαστημικών στολών που είχαν στηθεί για τον διαστημικό περίπατο της περασμένης εβδομάδας πριν αναβληθεί . Καθάρισε και ξέπλυνε τους εσωτερικούς βρόχους ψύξης νερού των στολών που ρυθμίζουν τη θερμοκρασία του σώματος ενός διαστημικού περιπατητή. Στη συνέχεια, απενεργοποίησε και επιθεώρησε τις στολές, και στη συνέχεια απεγκατέστησε το υλικό, τα εξαρτήματα και τις μπαταρίες της στολής.Ο Μικάεφ εγκατέστησε υλικό παρατήρησης της Γης και το προγραμμάτισε ώστε να φωτογραφίζει αφρικανικά ορόσημα από την έρημο Ναμίμπ της Ναμίμπια μέχρι τον κρατήρα Ναμπιγιότουμ της Κένυας στο νότιο άκρο της λίμνης Τουρκάνα. Ο Κουντ-Σβερτσκόφ επισκεύασε τη γεννήτρια οξυγόνου Elektron μέσα στη μονάδα σέρβις Zvezda και στη συνέχεια κατέγραψε τη θέση του υλικού που ήταν αποθηκευμένο σε όλο το τμήμα Roscosmos του σταθμού.Πίσω στη Γη, τα μέλη του Crew-12 της SpaceX της NASA προσβλέπουν στον επόμενο μήνα, όταν πρόκειται να εκτοξευθούν με έναν πύραυλο SpaceX Falcon 9 σε ένα διαστημόπλοιο πληρώματος Dragon και να συμμετάσχουν στην Αποστολή 74. Το Crew-12 θα έχει ως κυβερνήτη την Jessica Meir και θα πιλοτάρεται από τον Jack Hathaway , και οι δύο αστροναύτες της NASA, με την Sophie Adenot της ESA (Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Διαστήματος) και τον Andrey Fedyaev της Roscosmos να υπηρετούν ως ειδικοί της αποστολής. Η NASA, η SpaceX και οι διεθνείς εταίροι εργάζονται για να προωθήσουν την εκτόξευση του Crew-12, η οποία έχει προγραμματιστεί για την Κυριακή 15 Φεβρουαρίου , μετά την πρόωρη αναχώρηση του Crew-11. Μάθετε περισσότερα για τις δραστηριότητες του διαστημικού σταθμού ακολουθώντας το ιστολόγιο του διαστημικού σταθμού , @space_station στο X, καθώς και τους λογαριασμούς του ISS στο Facebook και στο Instagram . https://www.nasa.gov/blogs/spacestation/2026/01/16/expedition-74-continues-after-crew-11-returns-to-earth/ Τα μέλη του πληρώματος της Αποστολής 74 (από αριστερά) ο αστροναύτης της NASA, Κρις Γουίλιαμς, και οι κοσμοναύτες της Roscosmos, Σεργκέι Κουντ-Σβερτσκόφ και Σεργκέι Μικάεφ, ποζάρουν για ένα πορτρέτο στο Διαστημικό Κέντρο Τζόνσον της NASA στο Χιούστον του Τέξας.

Το Άλμπουμ του Hubble με τους Δίσκους Σχηματισμού Πλανητών. Αυτή η συλλογή νέων εικόνων που τραβήχτηκαν από το Διαστημικό Τηλεσκόπιο Hubble της NASA παρουσιάζει πρωτοπλανητικούς δίσκους, τις στροβιλιζόμενες μάζες αερίου και σκόνης που περιβάλλουν τα σχηματιζόμενα αστέρια, τόσο σε ορατά όσο και σε υπέρυθρα μήκη κύματος. Μέσω παρατηρήσεων νεαρών αστρικών αντικειμένων όπως αυτά, το Hubble βοηθά τους επιστήμονες να κατανοήσουν καλύτερα πώς σχηματίζονται τα αστέρια.Αυτές οι εικόνες ορατού φωτός απεικονίζουν σκοτεινούς δίσκους σκόνης που σχηματίζουν πλανήτες γύρω από ένα κρυφό, νεοαναπτυσσόμενο αστέρι, που ονομάζεται πρωτοαστέρας. Διπολικοί πίδακες ταχέως κινούμενων αερίων, που ταξιδεύουν με περίπου 93 μίλια (150 χλμ.) ανά δευτερόλεπτο, εκτοξεύονται και από τα δύο άκρα του πρωτοαστέρα. Οι δύο επάνω εικόνες είναι πρωτοαστέρων που βρίσκονται περίπου 450 έτη φωτός μακριά στο Μοριακό Νέφος του Ταύρου, ενώ οι δύο κάτω βρίσκονται σχεδόν 500 έτη φωτός μακριά στην περιοχή σχηματισμού άστρων Χαμαιλέοντας Ι.Τα αστέρια σχηματίζονται από την κατάρρευση νεφών αερίου και σκόνης. Καθώς το περιβάλλον αέριο και σκόνη πέφτουν προς το πρωτοάστρο, ένα μέρος τους σχηματίζει έναν περιστρεφόμενο δίσκο γύρω από το αστέρι που συνεχίζει να τροφοδοτεί το αναπτυσσόμενο αντικείμενο. Οι πλανήτες σχηματίζονται από το υπόλοιπο αέριο και σκόνη που περιστρέφονται γύρω από το αστέρι. Οι φωτεινές κίτρινες περιοχές πάνω και κάτω από τους περιστρεφόμενους δίσκους είναι νεφελώματα ανάκλασης, αέριο και σκόνη που φωτίζονται από το φως του αστεριού.Οι πίδακες που απελευθερώνονται από τους μαγνητικούς πόλους των αστεριών αποτελούν σημαντικό μέρος της διαδικασίας σχηματισμού τους. Οι πίδακες, που διοχετεύονται από τα ισχυρά μαγνητικά πεδία του πρωτοαστέρα, διασπείρουν τη στροφορμή, η οποία οφείλεται στην περιστροφική κίνηση του αντικειμένου. Αυτό επιτρέπει στον πρωτοαστέρα να περιστρέφεται αρκετά αργά ώστε να συλλέγεται υλικό. Στις εικόνες, ορισμένοι από τους πίδακες φαίνεται να διευρύνονται. Αυτό συμβαίνει όταν ο γρήγορος πίδακας συγκρούεται με το περιβάλλον αέριο και το προκαλεί να λάμπει, ένα φαινόμενο που ονομάζεται εκπομπή κραδασμών.Αυτές οι πλάγιες όψεις των πρωτοάστρων στο υπέρυθρο φως αποκαλύπτουν επίσης πυκνούς, σκονισμένους πρωτοπλανητικούς δίσκους. Οι σκοτεινές περιοχές μπορεί να μοιάζουν με πολύ μεγάλους δίσκους, αλλά στην πραγματικότητα είναι πολύ πιο φαρδιές σκιές που ρίχνονται στο περιβάλλον περίβλημα από τους κεντρικούς δίσκους. Η φωτεινή ομίχλη σε όλη την εικόνα προέρχεται από τη σκέδαση του φωτός από τους κόκκους σκόνης του περιβάλλοντος νέφους. Τα αστέρια πάνω δεξιά και κάτω αριστερά βρίσκονται στο σύμπλεγμα του Μοριακού Νέφους του Ωρίωνα, περίπου 1.300 έτη φωτός μακριά, και τα αστέρια πάνω αριστερά και κάτω δεξιά βρίσκονται στο Μοριακό Νέφος του Περσέα, περίπου 1.500 έτη φωτός μακριά.Στα αρχικά τους στάδια, αυτοί οι δίσκοι αντλούν ενέργεια από τη σκόνη που απομένει γύρω από τα σχηματιζόμενα αστέρια. Σε αντίθεση με το ορατό φως, το υπέρυθρο φως μπορεί να ταξιδέψει μέσα από αυτό το «πρωτοαστρικό περίβλημα». Τα πρωτοαστέρια στις παραπάνω ορατές εικόνες βρίσκονται σε πιο προχωρημένο στάδιο στην εξέλιξή τους, επομένως μεγάλο μέρος του σκονισμένου περιβλήματος έχει διαλυθεί. Διαφορετικά, δεν θα μπορούσαν να φανούν στα ορατά μήκη κύματος.Παρατηρούμενο στο υπέρυθρο φως, το κεντρικό αστέρι είναι ορατό μέσα από την πυκνή σκόνη των πρωτοπλανητικών δίσκων. Διπολικοί πίδακες είναι επίσης παρόντες, αλλά δεν είναι ορατοί επειδή η εκπομπή θερμού αερίου δεν είναι αρκετά ισχυρή για να την ανιχνεύσει το Hubble.Το HOPS 150 επάνω δεξιά βρίσκεται στην πραγματικότητα σε ένα δυαδικό σύστημα, σε τροχιά με ένα άλλο νεαρό πρωτοάστρο. Ο συνοδός του HOPS 150, HOPS 153, δεν απεικονίζεται σε αυτήν την εικόνα.Από μια ευρύτερη έρευνα του Hubble για τα πρωτοαστέρια του Ωρίωνα, συμπεριλαμβανομένων των HOPS 150 και HOPS 367, οι αστρονόμοι διαπίστωσαν ότι περιοχές με μεγαλύτερη πυκνότητα αστεριών τείνουν να έχουν περισσότερους συνοδούς αστέρες. Βρήκαν επίσης παρόμοιο αριθμό συνοδών αστέρων μεταξύ της κύριας ακολουθίας (ενεργά, αστέρες που συντήκουν υδρογόνο) και των νεότερων αντίστοιχων αστέρων τους. Νέες εικόνες προστίθενται καθημερινά μεταξύ 12-17 Ιανουαρίου 2026! Ακολουθήστε το @NASAHubble στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για τις τελευταίες εικόνες και νέα του Hubble και δείτε τις Ζώνες Αστρικής Κατασκευής του Hubble για περισσότερες εικόνες νεαρών αστρικών αντικειμένων. https://science.nasa.gov/missions/hubble/hubbles-album-of-planet-forming-disks/ Πίδακες αερίου εκρήγνυνται από πρωτοαστέρες σε αυτές τις εικόνες ορατού φωτός. Η εκροή του HH 390 συνοδεύεται από ένα μονόπλευρο νεφέλωμα, γεγονός που αποδεικνύει ότι ο πρωτοπλανητικός δίσκος δεν φαίνεται από την άκρη του από τη δική μας οπτική γωνία. Το Tau 042021 είναι ένας μεγάλος, συμμετρικός δίσκος που φαίνεται από την άκρη του και βρίσκεται σε μεταγενέστερο στάδιο εξέλιξης σκόνης, καθώς τα σωματίδια σκόνης έχουν συσσωματωθεί σε μεγαλύτερους κόκκους. Το HH 48 είναι ένα δυαδικό σύστημα πρωτοαστρών στο οποίο οι βαρυτικές παλιρροιακές δυνάμεις από το μεγαλύτερο αστέρι φαίνεται να επηρεάζουν τον δίσκο του δευτερεύοντος αντικειμένου. Το ESO Hα574 είναι ένας πολύ συμπαγής δίσκος με «ευθυγραμμισμένη» - ή δέσμης και γραμμική - εκροή, και ένας από τους πιο αμυδρούς δίσκους με άκρη που έχουν αναγνωριστεί μέχρι στιγμής. Φωτεινά κεντρικά πρωτοαστέρια και οι σκιές των σκονισμένων δίσκων τους εμφανίζονται σε αυτές τις υπέρυθρες εικόνες.

Νέα μελέτη ανατρέπει όσα γνωρίζαμε για τη ζωή και το μέγεθος των Τυραννόσαυρων. Ζούσαν πολύ περισσότερο από όσο πιστεύαμε και αργούσαν πολύ να αναπτυχθούν πλήρως. Είναι ο μεγαλύτερος και πιο μοχθηρός θηρευτής που πάτησε το πόδι του στον πλανήτη. Ο Τυραννόσαυρος ρέξ είναι ο απόλυτος σταρ του κόσμου των δεινοσαύρων και αποτελεί μόνιμο στόχο έρευνας των παλαιοντολόγων αλλά και επιστημόνων από άλλους τομείς με τις μελέτες για αυτόν να διαδέχονται η μια την άλλη. Η τελευταία αναφέρει ότι για να φτάσει στο τεράστιο του μέγεθος ο T.rex έπρεπε να συμπληρώσει τα 40 του χρόνια και το προσδόκιμο ζωής του ήταν 20 χρόνια μεγαλύτερο από αυτό που εκτιμούσαν οι παλαιοντολόγοι.Μπορεί ο Τυραννόσαυρος να ήταν ο πιο ογκώδης χερσαίος θηρευτής στην ιστορία της Γης ωστόσο το πόσο γρήγορα έφτανε στο μέγιστο μέγεθός του αποτελεί αντικείμενο επιστημονικής συζήτησης. Μια νέα μελέτη που εξέτασε τη μικροδομή του οστικού ιστού στα οστά των ποδιών 17 απολιθωμένων δειγμάτων καταλήγει στο συμπέρασμα ότι ο T.rex χρειαζόταν περίπου 40 χρόνια για να φτάσει στο μέγιστο μέγεθός του που ήταν τα δώδεκα μέτρα μήκος (από την ουρά μέχρι το κεφάλι), τα έξι μέτρα ύψος αν σηκωνόταν όρθιος και βάρος γύρω στους 8 τόνους.Στο πλαίσιο της μελέτης, οι ερευνητές εντόπισαν άγνωστα έως τώρα σημάδια ανάπτυξης στα οστά, τα οποία μπορούσαν να παρατηρηθούν μόνο με πολωμένο φως. «Αυτή η πορεία ανάπτυξης είναι πιο σταδιακή απ’ ό,τι αναμενόταν. Αντί ο T. rex να φτάνει γρήγορα στο μέγεθος ενός ενήλικου, περνούσε μεγάλο μέρος της ζωής του σε νεανικά έως υποενήλικα στάδια» δήλωσε η παλαιοϊστολόγος Χόλι Γούντγουαρντ από το Κέντρο Επιστημών Υγείας του Πολιτειακού Πανεπιστημίου Οκλαχόμα κύρια συγγραφέας της μελέτης που δημοσιεύθηκε στην επιθεώρηση «PeerJ». Η ανακάλυψη Οι ερευνητές μελέτησαν τους ετήσιους δακτυλίους ανάπτυξης, παρόμοιους με αυτούς που υπάρχουν στους κορμούς των δέντρων, στα οστά των ποδιών του T.rex από διάφορα δείγματα που κυμαίνονταν από μικρούς νεαρούς έως τεράστια ενήλικα άτομα.«Διαπιστώσαμε επίσης ότι η απόσταση μεταξύ των δακτυλίων ανάπτυξης σε μεμονωμένα άτομα T. rex παρουσίαζε διακυμάνσεις. Ο T. rex είχε ένα ευέλικτο πρότυπο ανάπτυξης. Κάποια χρόνια δεν μεγάλωνε πολύ, ενώ άλλα χρόνια μεγάλωνε αρκετά. Αυτό πιθανότατα εξαρτιόταν από τη διαθεσιμότητα πόρων, δηλαδή τροφής, ή από τις περιβαλλοντικές συνθήκες. Με άλλα λόγια, όταν οι συνθήκες δεν ήταν καλές, δεν ξόδευε ενέργεια για ανάπτυξη, αλλά όταν ήταν ευνοϊκές, μπορούσε να μεγαλώσει περισσότερο. Αυτή η ευελιξία του επέτρεψε να επιβιώνει σε δύσκολες περιόδους και τελικά να μεγαλώσει περισσότερο από άλλους σαρκοφάγους, ώστε να τους ανταγωνίζεται επιτυχώς για πόρους. Στο τέλος, ο T. rex ανταγωνιζόταν ουσιαστικά μόνο άλλους T. rex για τροφή» εξήγησε η Γούντγουαρντ.Οι Τυραννόσαυροι περιπλανιόντουσαν στη δυτική Βόρεια Αμερική κατά την Κρητιδική Περίοδο στη τελευταία περίοδο της εποχής των δεινοσαύρων πριν από την πρόσκρουση του γιγάντιου αστεροειδούς στη χερσόνησο Γιουκατάν του Μεξικού πριν από 66 εκατομμύρια χρόνια. Αυτή η καταστροφή οδήγησε σύμφωνα με την κρατούσα θεωρία στην εξαφάνιση των δεινοσαύρων και εξάλειψε περίπου τα τρία τέταρτα των ειδών και της ζωής της Γης.Ο T. rex διέθετε τεράστιο κεφάλι και εξαιρετικά ισχυρό δάγκωμα, περπατούσε πάνω σε δύο ισχυρά πόδια και είχε μικροσκοπικά μπροστινά άκρα με μόλις δύο δάχτυλα. Προηγούμενες έρευνες είχαν εκτιμήσει ότι το προσδόκιμο ζωής του Tyrannosaurus ήταν περίπου 30 χρόνια. Η νέα μελέτη, σύμφωνα με τον παλαιοντολόγο και συνσυγγραφέα της Τζακ Χόρνερ από το Πανεπιστήμιο Τσάπμαν της Καλιφόρνιας, υποδηλώνει ότι το προσδόκιμο ζωής του ήταν πιο κοντά στα 45 έως 50 χρόνια.Οι ερευνητές ανέφεραν ότι χρησιμοποίησαν μια νέα στατιστική προσέγγιση η οποία συνδύαζε δεδομένα ανάπτυξης από διαφορετικά δείγματα ώστε να εκτιμηθεί καλύτερα η πορεία ανάπτυξης του είδους σε όλα τα στάδια της ζωής, οδηγώντας σε διαφορετικά συμπεράσματα από παλαιότερες μελέτες.«Δεν γνωρίζουμε με βεβαιότητα ποια από αυτές τις εκτιμήσεις είναι πιο ακριβής, αφού δεν έχουμε ζωντανούς T. rex για να μετρήσουμε, αλλά αυτές οι νέες εκτιμήσεις έχουν περισσότερο νόημα τόσο λογικά όσο και στατιστικά, αν λάβουμε υπόψη το μέγεθος που έφταναν αυτοί οι δεινόσαυροι. Δυστυχώς δεν μπορούμε να γνωρίζουμε το εξελικτικό πλεονέκτημα κάθε επιμέρους χαρακτηριστικού αλλά μια παρατεταμένη ανάπτυξη με ενδιάμεσες παύσεις επιτρέπει στα νεότερα άτομα να ακολουθούν διαφορετική στρατηγική διατροφής από τα μεγαλύτερα και πιο ώριμα άτομα. Ανεξάρτητα από τη συγκεκριμένη μελέτη, πιστεύω ότι τα μεγαλύτερα ενήλικα άτομα ήταν πολύ πιο ευκαιριακά, βασιζόμενα περισσότερο στην κατανάλωση κουφαριών σε σύγκριση με τα νεότερα και μικρότερα άτομα. Η παρατεταμένη περίοδος ανάπτυξης θα παρείχε στα νεότερα άτομα περισσότερο χρόνο για να αποκτήσουν ζωντανή λεία» κατέληξε ο Χόρνερ. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2059477/nea-meleti-anatrepei-osa-gnorizame-gia-ti-zoi-kai-to-megethos-ton-tyrannosayron/       Ανακτήθηκε το DNA ενός μαλλιαρού ρινόκερου της εποχή των παγετώνων από το στομάχι ενός νεαρού λύκου. Η μελέτη των ευρημάτων αποκαλύπτει πολύτιμες πληροφορίες για το εξαφανισμένο ζώο. Ο μαλλιαρός ρινόκερος είναι ένα εξαφανισμένο είδος ρινόκερου και οι επιστήμονες έχουν πλέον στη διάθεση τους σημαντικά στοιχεία για αυτό το ζώο από μια απρόσμενη πηγή.Πριν από περίπου 14,400 χρόνια ένα λυκόπουλο ηλικίας μόλις μερικών εβδομάδων έφαγε το τελευταίο του γεύμα που ήταν κρέας μαλλιαρού ρινόκερου και λίγο αργότερα άφησε την τελευταία του πνοή στο σκληρό τοπίο της Εποχής των Παγετώνων στη βορειοανατολική Σιβηρία. Για πρώτη φορά επιστήμονες εντόπισαν και ανέκτησαν το γονιδίωμα του εξαφανισμένου ρινόκερου από το αχώνευτο ακόμη γεύμα στο στομάχι του νεαρού ζώου.Τα λείψανα του λυκόπουλου είχαν βρεθεί στο μόνιμα παγωμένο υπέδαφος, κοντά στο χωριό Τουμάτ. Το γονιδίωμα του μαλλιαρού ρινόκερου δίνει μια σαφέστερη ιδέα για τη μοίρα αυτού του εντυπωσιακού, κερασφόρου φυτοφάγου ζώου, που είχε προσαρμοστεί στις αρκτικές συνθήκες και ζούσε στη βόρεια Ευρώπη και την Ασία.Οι ερευνητές συνέκριναν το γονιδίωμα του ρινόκερου με εκείνο δύο άλλων ζώων του ίδιου είδους που έζησαν χιλιάδες χρόνια παλαιότερα –περί τα 18.000-49.000– για να εντοπίσουν τις γενετικές αλλαγές που είχαν συμβεί με τον καιρό. Έμαθαν έτσι ότι ο μαλλιαρός ρινόκερος, ως είδος, παρέμεινε γενετικά υγιής μέχρι και το τέλος της Εποχής των Παγετώνων, οπότε ο πληθυσμός του μειώθηκε ραγδαία, πιθανότατα επειδή η αύξηση της θερμοκρασίας έσβησε από τον χάρτη το ενδιαίτημά τους, ένα περιβάλλον στέπας-τούνδρας όπου άκμαζε. Για παράδειγμα, το νεοανακαλυφθέν γονιδίωμα δεν περιέχει κάποια ένδειξη ενδογαμίας που να υποδηλώνει ότι ο πληθυσμός είχε αρχίσει να μειώνεται. Άλλοι ερευνητές εκτιμούσαν ότι οι μαλλιαροί ρινόκεροι εξαφανίστηκαν πριν από 14,000 χρόνια δηλαδή μερικές εκατοντάδες χρόνια από την περίοδο που έζησε το γεύμα του λυκόπουλου.«Με αυτήν την έρευνα αποδείξαμε ότι είναι εφικτό να ανακτήσουμε ένα γονιδίωμα καλής ποιότητας από κακοδιατηρημένο υλικό που ανάγεται σε μια εποχή κρίσιμη για την ιστορία της εξέλιξης των ειδών», είπε η εξελικτική γενετίστρια Σόλβεϊγκ Γκουντιονσντότιρ, η βασική συγγραφέας της μελέτης που δημοσιεύτηκε σήμερα στην επιστημονική επιθεώρηση «Genome Biology and Evolution».«Είναι ένα πολύ ωραίο επίτευγμα» σχολίασε ο Λοβ Νταλέν, εξελικτικός γενετιστής στο Κέντρο Παλαιογενετικής, μια συνεργασία μεταξύ του Πανεπιστημίου της Στοκχόλμης και του Σουηδικού Μουσείου Φυσικής Ιστορίας.Το παλαιότερο απολίθωμα μαλλιαρού ρινόκερου –επιστημονική ονομασία Coelodonta antiquitatis– έχει ηλικία 600,000 ετών. Ήταν ένα από τα πολλά μεγαλόσωμα θηλαστικά που εξαφανίστηκαν γύρω στο τέλος της Εποχής των Παγετώνων, μαζί με είδη όπως τα μαλλιαρά μαμούθ, τα μαχαιρόδοντα αιλουροειδή, τα μαστόδοντα και τα μεγαθήρια. Όλα τους αντιμετώπισαν αντίξοες καιρικές συνθήκες όσο το κλίμα θερμαινόταν και ταυτόχρονα κυνηγιούνταν από τον άνθρωπο.«Ο μαλλιαρός ρινόκερος ήταν μεγάλο ζώο, έφτανε σε ύψος τα 2 μέτρα και ήταν καλυμμένος με πυκνό, μακρύ τρίχωμα», εξήγησε η Γκουντγιονσντότιρ η οποία συμμετείχε στη μελέτη ενώ έκανε το μάστερ της στο Πανεπιστήμιο της Στοκχόλμης. «Είχε δύο κέρατα, μια μεγάλη καμπούρα στη ράχη, γεροφτιαγμένα και σχετικά κοντά πόδια. Τρεφόταν κυρίως με χορτάρι και χαμηλή βλάστηση, προσαρμοσμένη στις ψυχρές, ξηρές συνθήκες», πρόσθεσε. Ήταν πολύ μεγαλύτερο από τον κοντινότερο εν ζωή συγγενή του, τον ρινόκερο της Σουμάτρας.Στο γονιδίωμά του δεν βρέθηκαν ίχνη ενδογαμίας, όπως είναι πιθανόν να συμβεί όταν ο πληθυσμός κάποιου είδους φθίνει και όπως παρατηρήθηκε στα τελευταία μαμούθ, που έζησαν χιλιάδες χρόνια αργότερα. Αυτό σημαίνει πως «ό,τι και αν ήταν αυτό που προκάλεσε την εξαφάνισή τους, συνέβη πολύ γρήγορα», είπε ο Νταλέν. «Δεδομένου ότι οι άνθρωποι βρίσκονταν ήδη στην περιοχή επί 15.000 χρόνια πριν από την εξαφάνισή τους, χωρίς να προκαλέσουν μείωση του πληθυσμού τους, πιστεύουμε ότι η γνωστή αύξηση της θερμοκρασίας, πριν από περίπου 14.000 χρόνια, είναι η πιθανότερη εξήγηση για την εξαφάνιση» των μαλλιαρών ρινόκερων, πρόσθεσε.«Δεν μπορούμε να αποκλείσουμε ότι οι άνθρωποι συνέβαλαν στην οριστική εξαφάνιση του μαλλιαρού ρινόκερου, ιδίως προς το τέλος. Ωστόσο, υπάρχουν περιορισμένες αρχαιολογικές αποδείξεις που να υποδηλώνουν ότι γινόταν εκτεταμένο ή εντατικό κυνήγι τους», είπε η Γκουντγιονσντότιρ.Τα μουμιοποιημένα λείψανα δύο νεαρών, θηλυκών γκρίζων λύκων, ηλικίας επτά έως εννέα εβδομάδων, είχαν βρεθεί τη δεκαετία του 2010 σε εξαιρετική κατάσταση. Το ένα λυκόπουλο μάλλον πέθανε πολύ γρήγορα αφού έφαγε τον ρινόκερο, αφού δεν είχε χωνέψει ακόμη το γεύμα του. «Οι αναλύσεις του περιεχομένου του στομάχου δείχνουν ότι τα κουτάβια έπιναν ακόμη γάλα, κάτι που υποδηλώνει ότι το κρέας το έφερε η μητέρα τους ή άλλα μέλη της αγέλης. Ο ενήλικος λύκος μπορεί να βρήκε το κρέας από κάποιο ήδη νεκρό ζώο ή να το κυνήγησε», είπε η ερευνήτρια. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2059081/anaktithike-to-dna-enos-malliaroy-rinokeroy-tis-epochi-ton-pagetonon-apo-to-stomachi-enos-nearoy-lykoy/