Δροσος Γεωργιος

Rocket and Space Corporation Energia Το Progress MS-32 πέρασε πέντε ημέρες σε θάλαμο κενού. Χρησιμοποιώντας ήλιο μέσα στις επικοινωνίες και τα διαμερίσματα του πλοίου, βεβαιωθήκαμε ότι το διαστημόπλοιό μας είναι πλήρως ερμητικά σφραγισμένο. Γνωρίζατε ότι 🔘 Αρχικά, ο θάλαμος κενού στο Μπαϊκονούρ δημιουργήθηκε για να δοκιμάσει το τροχιακό πλοίο Buran. 🔘 Ο όγκος του θαλάμου είναι 1.515 κυβικά μέτρα (στην πραγματικότητα, ήταν κατασκευασμένος από δύο, το ένα τοποθετημένο οριζόντια και το άλλο - κάθετα). 🔘 Οποιαδήποτε συσκευή κατάλληλων διαστάσεων μπορεί να δοκιμαστεί με επιτυχία σε αυτόν τον θάλαμο. Παρεμπιπτόντως, το τεχνητό κενό όχι μόνο βοηθά στον έλεγχο της στεγανότητας των διαμερισμάτων, αλλά και επιβαρύνει τη δομή: η πίεση είναι συν ή πλην όπως σε μια τροχιακή πτήση. Με αυτόν τον τρόπο μπορούμε να αξιολογήσουμε τη μηχανική αλληλεπίδραση των στοιχείων πριν από την εκτόξευση. Το φορτηγό πλοίο θα παραδώσει όλα τα απαραίτητα για τα διαστημικά πειράματα και το πλήρωμα στον ISS τον Σεπτέμβριο του τρέχοντος έτους. https://vk.com/rsc_energia?w=wall-167742670_23163 Τα πληρώματα του Dragon χαλαρώνουν ενόψει της επερχόμενης αναχώρησης του πληρώματος-10. Οκτώ από τα 11 μέλη του πληρώματος της Αποστολής 73 στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό απόλαυσαν ένα ελαφρύ πρόγραμμα την Τετάρτη μετά από τέσσερις πολυάσχολες ημέρες δραστηριοτήτων αναχώρησης και άφιξης του Dragon για τις αποστολές SpaceX Crew-10 και Crew-11 της NASA. Οι άλλοι τρεις κάτοικοι της τροχιάς μελέτησαν πώς το ανθρώπινο σώμα προσαρμόζεται στην έλλειψη βαρύτητας, φωτογράφισαν τις λειτουργίες του πληρώματος και συντήρησαν τα εργαστηριακά συστήματα καθ' όλη τη διάρκεια της ημέρας. Το πλήρωμα-11, με τους αστροναύτες της NASA Zena Cardman και Mike Fincke, την αστροναύτη της JAXA (Ιαπωνική Υπηρεσία Αεροδιαστημικής Εξερεύνησης) Kimiya Yui και τον κοσμοναύτη της Roscosmos Oleg Platonov, βρίσκεται στην πρώτη εβδομάδα του στο τροχιακό φυλάκιο. Το εμπορικό πλήρωμα εντάχθηκε στην Αποστολή 73 το Σάββατο 2 Αυγούστου, ξεκινώντας την αποστολή διαστημικής έρευνας. Με εξαίρεση τον Platonov, χαλάρωσαν την Τετάρτη μετά από μια έντονη περίοδο αποσυσκευασίας επιστημονικών πειραμάτων και φορτίου από το διαστημόπλοιο SpaceX Dragon, εξοικειώνοντας τους με το υλικό και τις διαδικασίες του σταθμού και συνηθίζοντας να ζουν και να εργάζονται σε χαμηλή τροχιά της Γης. Ο Πλατόνοφ, που βρίσκεται για πρώτη φορά σε τροχιά, είχε μια ολόκληρη μέρα την Τετάρτη με ανθρώπινη έρευνα και συντήρηση της υποστήριξης ζωής. Τοποθέτησε ακουστικούς αισθητήρες στον λαιμό του, οι οποίοι μετρούσαν τον ήχο καθώς εκπνέει γρήγορα για μια αναπνευστική μελέτη της Roscosmos. Εργάστηκε επίσης σε συστήματα οξυγόνου και νερού σε όλο το τμήμα Roscosmos του σταθμού. Ο Πλατόνοφ ξεκίνησε τις διαστημικές του σπουδές στην αρχή της εβδομάδας φορώντας γυαλιά εικονικής πραγματικότητας και ανταποκρινόμενος σε ερεθίσματα για να παρατηρήσει πώς η ισορροπία και η οπτική του αντίληψη προσαρμόζονται στη μικροβαρύτητα. Τέσσερις μέλη του πληρώματος της Αποστολής 73, που βρίσκονται σε τροχιά γύρω από τη Γη από τον Μάρτιο, παραδίδουν τώρα τις αποστολικές τους ευθύνες στους νεοαφιχθέντες και προετοιμάζονται να αναχωρήσουν από το τροχιακό φυλάκιο το νωρίτερο στις 12:05 μ.μ. EDT την Πέμπτη. Οι αστροναύτες της NASA, Αν ΜακΚλέιν και Νικόλ Άγιερς, μαζί με τον αστροναύτη της JAXA, Τακούγια Ονίσι, και τον κοσμοναύτη της Roscosmos, Κίριλ Πεσκόφ, προετοιμάζονται να επιστρέψουν στη Γη μέσα στο Dragon με το οποίο εκτόξευσαν στον σταθμό ως μέλη του Crew-10. Η τετράδα ολοκλήρωσε το πρόγραμμά της την Τετάρτη, αφιερώνοντας χρόνο για άσκηση, ώστε να προετοιμάσουν το σώμα τους για την επιστροφή στη βαρύτητα της Γης, ελαφριές εργασίες συντήρησης και γρήγορες ρυθμίσεις του υπολογιστή Dragon. Ο μηχανικός πτήσης της NASA, Jonny Kim, ο οποίος θα παραμείνει στο διάστημα μέχρι τον Δεκέμβριο, ολοκλήρωσε το πρόγραμμά του την Τετάρτη, έχοντας υποστηρίξει τα μέλη του Crew-10 και του Crew-11 από το Σάββατο κατά τη διάρκεια των δραστηριοτήτων ανταλλαγής πληρωμάτων. Επίσης, την αποστολή τους συνεχίζουν μέχρι το τέλος του έτους ο νέος διοικητής του σταθμού Sergey Ryzhikov και ο μηχανικός πτήσης Alexey Zubritsky, και οι δύο από τη Roscosmos. Την Τετάρτη, φορούσαν εκ περιτροπής ηλεκτρόδια και τα ίδια γυαλιά εικονικής πραγματικότητας που φορούσε ο Platonov νωρίτερα αυτή την εβδομάδα για να δοκιμάσουν την αισθητηριακή και ισορροπημένη προσαρμογή τους στην έλλειψη βαρύτητας. Ο Ryzhikov αργότερα συνεργάστηκε με τον Platonov και επισκεύασε τη γεννήτρια οξυγόνου Elektron στη μονάδα εξυπηρέτησης Zvezda. Ο Zubritskiy φωτογράφισε και βιντεοσκόπησε το πλήρωμα κατά το πρώτο μισό της βάρδιάς του για να καταγράψει τη ζωή στο τροχιακό εργαστήριο για τους ελεγκτές αποστολής στη Γη. Μάθετε περισσότερα για τις δραστηριότητες του σταθμού ακολουθώντας το ιστολόγιο του διαστημικού σταθμού, @space_station on X, καθώς και τους λογαριασμούς του ISS στο Facebook και στο Instagram. Από αριστερά, τα μέλη του πληρώματος SpaceX-10 της NASA, Kirill Peskov της Roscosmos, οι αστροναύτες της NASA Nichole Ayers και Anne McClain, και ο αστροναύτης της JAXA, Takuya Onishi, μοιράζονται μια ανάλαφρη στιγμή κατά τη διάρκεια ενός ομαδικού πορτρέτου μέσα στην εργαστηριακή μονάδα Kibo. https://www.nasa.gov/blogs/spacestation/2025/08/06/dragon-crews-relax-ahead-of-upcoming-crew-10-departure/

Το Perseverance Rover της NASA καταγράφει την θέα του Άρη τόσο καθαρή όσο η μέρα. Βράχοι που επιπλέουν, κυματισμοί άμμου και τεράστιες αποστάσεις είναι μερικά από τα αξιοθέατα που μπορείτε να δείτε στην τελευταία πανοραμική λήψη υψηλής ανάλυσης από τον εξάτροχο επιστήμονα. Η ομάδα απεικόνισης του Perseverance Mars rover της NASA εκμεταλλεύτηκε τον καθαρό ουρανό στον Κόκκινο Πλανήτη για να καταγράψει ένα από τα πιο ευκρινή πανοράματα της αποστολής της μέχρι στιγμής. Ορατό στο μωσαϊκό, το οποίο συναρμολογήθηκε από 96 εικόνες που τραβήχτηκαν σε μια τοποθεσία που η επιστημονική ομάδα αποκαλεί «Falbreen», είναι ένας βράχος που φαίνεται να βρίσκεται πάνω σε έναν κυματισμό άμμου, μια οριακή γραμμή μεταξύ δύο γεωλογικών ενοτήτων, και λόφοι σε απόσταση έως και 40 μίλια (65 χιλιόμετρα). Η έκδοση με ενισχυμένα χρώματα δείχνει τον ουρανό του Άρη αξιοσημείωτα καθαρό και παραπλανητικά μπλε, ενώ στην έκδοση με φυσικό χρώμα, είναι κοκκινωπός. «Η τολμηρή μας προσπάθεια για την ανθρώπινη εξερεύνηση του διαστήματος θα στείλει αστροναύτες πίσω στη Σελήνη», δήλωσε ο Sean Duffy, αναπληρωτής διευθυντής της NASA. «Εκπληκτικές εικόνες όπως αυτή του Φάλμπριν, που καταγράφηκε από το ρόβερ μας Perseverance, είναι μόνο μια γεύση από αυτά που σύντομα θα δούμε με τα ίδια μας τα μάτια. Οι πρωτοποριακές αποστολές της NASA, ξεκινώντας με την Άρτεμις, θα ωθήσουν το ασταμάτητο ταξίδι μας για να οδηγήσουμε την ανθρώπινη εξερεύνηση του διαστήματος στην επιφάνεια του Άρη. Η NASA συνεχίζει να γίνεται πιο τολμηρή και δυνατή».Το όργανο Mastcam-Z του ρόβερ κατέγραψε τις εικόνες στις 26 Μαΐου 2025, την 1.516η ημέρα στον Άρη, ή σολ, της αποστολής του Perseverance, η οποία ξεκίνησε τον Φεβρουάριο του 2021 στο δάπεδο του κρατήρα Jezero. Το Perseverance έφτασε στην κορυφή του χείλους του κρατήρα στα τέλη του περασμένου έτους.«Ο σχετικά απαλλαγμένος από σκόνη ουρανός παρέχει μια καθαρή θέα του περιβάλλοντος εδάφους», δήλωσε ο Τζιμ Μπελ, κύριος ερευνητής του Mastcam-Z στο Κρατικό Πανεπιστήμιο της Αριζόνα στο Τέμπε. «Και σε αυτό το συγκεκριμένο μωσαϊκό, έχουμε ενισχύσει την χρωματική αντίθεση, η οποία τονίζει τις διαφορές στο έδαφος και τον ουρανό». Πλωτός Βράχος Μια λεπτομέρεια που τράβηξε την προσοχή της επιστημονικής ομάδας είναι ένας μεγάλος βράχος που φαίνεται να κάθεται πάνω σε μια σκούρα, ημισεληνοειδή κυματοειδή άμμο στα δεξιά του κέντρου του μωσαϊκού, περίπου 4,4 μέτρα από το ρόβερ. Οι γεωλόγοι αποκαλούν αυτόν τον τύπο βράχου «πλωτό βράχο» επειδή πιθανότατα σχηματίστηκε κάπου αλλού και μεταφέρθηκε στην τρέχουσα θέση του. Το αν αυτός έφτασε από κατολίσθηση, νερό ή άνεμο είναι άγνωστο, αλλά η επιστημονική ομάδα υποψιάζεται ότι έφτασε εδώ πριν σχηματιστεί ο κυματισμός άμμου. Ο φωτεινός λευκός κύκλος ακριβώς αριστερά από το κέντρο και κοντά στο κάτω μέρος της εικόνας είναι μια κηλίδα τριβής. Αυτή είναι η 43η πέτρα που έχει τριβεί το Perseverance από τότε που προσγειώθηκε στον Άρη. Με πλάτος δύο ίντσες (5 εκατοστά), η ρηχή κηλίδα δημιουργείται με το τρυπάνι του ρόβερ και επιτρέπει στην επιστημονική ομάδα να δει τι υπάρχει κάτω από την φθαρμένη, σκονισμένη επιφάνεια ενός βράχου πριν αποφασίσει να τρυπήσει ένα δείγμα πυρήνα που θα αποθηκευτεί σε έναν από τους σωλήνες δειγματοληψίας τιτανίου της αποστολής. Το ρόβερ έκανε αυτή την τριβή στις 22 Μαΐου και πραγματοποίησε επιστήμη εγγύτητας (μια λεπτομερή ανάλυση των πετρωμάτων και του εδάφους του Άρη) με τα όργανα που ήταν τοποθετημένα στο βραχίονά του δύο ημέρες αργότερα. Η επιστημονική ομάδα ήθελε να μάθει για το Φάλμπριν επειδή βρίσκεται σε ένα από τα παλαιότερα εδάφη που έχει εξερευνήσει ποτέ το Perseverance - ίσως ακόμη και παλαιότερα από τον κρατήρα Jezero.Ίχνη από το ταξίδι του ρόβερ προς την τοποθεσία είναι ορατά προς τη δεξιά άκρη του μωσαϊκού. Περίπου 90 μέτρα μακριά, στρίβουν προς τα αριστερά, εξαφανιζόμενα από την όραση σε μια προηγούμενη γεωλογική στάση που η επιστημονική ομάδα αποκαλεί «Κένμορ». Λίγο περισσότερο από τη μέση του μωσαϊκού, σαρώνοντας από τη μία άκρη στην άλλη, βρίσκεται η μετάβαση από ανοιχτόχρωμους σε πιο σκούρους βράχους. Αυτή είναι η γραμμή ορίου, ή η επαφή, μεταξύ δύο γεωλογικών μονάδων. Οι επίπεδοι, ανοιχτόχρωμοι βράχοι πιο κοντά στο ρόβερ είναι πλούσιοι στο ορυκτό ολιβίνη, ενώ οι πιο σκούροι βράχοι πιο μακριά πιστεύεται ότι είναι πολύ παλαιότεροι βράχοι που περιέχουν άργιλο. Περισσότερα για το Perseverance Το Εργαστήριο Αεριοπροώθησης της NASA, το οποίο διαχειρίζεται για τον οργανισμό η Caltech, κατασκεύασε και διαχειρίζεται τις λειτουργίες του ρόβερ Perseverance για λογαριασμό της Διεύθυνσης Επιστημονικών Αποστολών της NASA στην Ουάσινγκτον, στο πλαίσιο του χαρτοφυλακίου του Προγράμματος Εξερεύνησης του Άρη της NASA. Το Κρατικό Πανεπιστήμιο της Αριζόνα ηγείται των λειτουργιών του οργάνου Mastcam-Z, σε συνεργασία με την Malin Space Science Systems στο Σαν Ντιέγκο, για τον σχεδιασμό, την κατασκευή, τις δοκιμές και τη λειτουργία των καμερών. Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με το Perseverance: https://science.nasa.gov/mission/mars-2020-perseverance

Μια Χρυσαλλίδα θα μεταφέρει την ανθρωπότητα παντού στο Σύμπαν. Πρόκειται για μια διαστημική κιβωτό που κέρδισε διαγωνισμό για σκάφη μακρινών αποστολών. Με τις υπάρχουσες τεχνολογικές δυνατότητες που διαθέτουμε το να επισκεφτούμε άλλα αστρικά συστήματα του γαλαξία μας η κάποιον εξωπλανήτη είναι προς το παρόν ανέφικτη. Η προσπάθεια εξεύρεσης βιώσιμων τρόπων για να αποικήσουμε αρχικά το ηλιακό μας σύστημα και στη συνέχεια το γαλαξία είναι όμως συνεχείς και νέες ιδέες και προτάσεις πέφτουν στο τραπέζι. Στο πλαίσιο αυτό οργανώθηκε ένας διαγωνισμός για τον σχεδιασμό διαστημοπλοίων που θα επιτρέψουν τα επανδρωμένα διαστρικά ταξίδια. Το πρώτο βραβείο κέρδισε ένα σκάφος βγαλμένο κυριολεκτικά από ταινία επιστημονικής φαντασίας το οποίο υπόσχεται να μεταφέρει εκατοντάδες ανθρώπους στο κοντινότερο στη Γη κατοικήσιμο, σύμφωνα με όσα γνωρίζουμε, εξωπλανήτη.Οι ομάδες που συμμετείχαν στον διαγωνισμό Project Hyperion Generation Ship Competition ήταν διεπιστημονικές και έπρεπε να περιλαμβάνουν τουλάχιστον έναν αρχιτεκτονικό σχεδιαστή, έναν μηχανικό και έναν κοινωνικό επιστήμονα (όπως κοινωνιολόγο, ανθρωπολόγο κ.λπ.).Κάθε ομάδα είχε ως αποστολή να σχεδιάσει διαστημόπλοια με αυτάρκη οικοσυστήματα, που θα περιλάμβαναν κατοικίες και γεωργική δραστηριότητα καθώς και άλλα απαραίτητα συστήματα υποστήριξης ζωής, ώστε να διασφαλιστεί η επιβίωση για πολλές γενιές. Σύμφωνα με τους κανονισμούς του διαγωνισμού, τα πλοία έπρεπε να προσφέρουν: Κατοικησιμότητα για 1.000 ± 500 άτομα επί αιώνες Τεχνητή βαρύτητα μέσω περιστροφής Μια κοινωνία που διασφαλίζει καλές συνθήκες διαβίωσης, συμπεριλαμβανομένων βασικών αναγκών όπως καταφύγιο, ένδυση και άλλες ουσιώδεις παροχές Ανθεκτικά συστήματα υποστήριξης ζωής για τρόφιμα, νερό, απόβλητα και την ατμόσφαιρα Μηχανισμούς μεταβίβασης γνώσης για τη διατήρηση του πολιτισμού και της τεχνολογίας Επιπλέον οι διαστημικές τους ιδέες έπρεπε να δείχνουν πώς θα μπορούσαν να επιτύχουν μέγιστη ταχύτητα 10% της ταχύτητας του φωτός ώστε να φτάσουν στον κοντινότερο κατοικήσιμο εξωπλανήτη, τον Proxima b, που βρίσκεται περίπου 4,25 έτη φωτός από τη Γη, σε περίπου 250 χρόνια. Το πρώτο βραβείο Η ομάδα Chrysalis, από την Ιταλία, αποτελούνταν από τον Giacomo Infelise (αρχιτέκτονα και σχεδιαστή τοπίου), τη Veronica Magli (οικονομολόγο και καινοτόμο), τον Guido Sbrogio (αστροφυσικό και μηχανικό), τη Nevenka Martinello (περιβαλλοντική μηχανικό και ελεύθερη καλλιτέχνη) και τη Federica Chiara Serpe (ψυχολόγο, ηθοποιό και καλλιτέχνιδα).Το διαστημόπλοιο που σχεδίασαν βραβεύτηκε ως το καλύτερο και αποτελείται από μια κυλινδρική, αρθρωτή δομή, που ελαχιστοποιεί το εμπρόσθιο τμήμα ώστε να μειωθεί ο κίνδυνος συγκρούσεων με μικρομετεωρίτες και διαστημικά θραύσματα (MMOD), καθώς και οι δομικές καταπονήσεις κατά τη φάση επιτάχυνσης και επιβράδυνσης.Το πλοίο έχει μήκος 58,000 μέτρα και διάμετρο 6,000 μέτρα, με συνολική μάζα 2,4 δισεκατομμυρίων τόνων. Χρησιμοποιεί σύστημα πρόωσης Direct Fusion Drive (DFD) με καύσιμα Ήλιο-3 (³He) και δευτέριο (²H ή D), για την παραγωγή επιτάχυνσης 0,1 g (0,98 m/s²). Μετά από ένα έτος επιτάχυνσης, η ομάδα υπολογίζει ταξίδι διάρκειας τουλάχιστον 400 ετών, και ένα έτος επιβράδυνσης όταν προσεγγίσουν τον Proxima b. Το κατοικήσιμο τμήμα, στο εμπρόσθιο μέρος, περιλαμβάνει ένα ομοαξονικό περιστρεφόμενο σύστημα, με διαδοχικά επίπεδα που περιλαμβάνουν από έξω προς τα μέσα: Παραγωγή τροφής και οικοσυστήματα Κοινόχρηστους χώρους Κατοικίες και κήπους Υποδομές Αποθήκες Τον κεντρικό άξονα Κάθε «κέλυφος» περιστρέφεται συνεχώς κατά τη διάρκεια του ταξιδιού για να προσομοιώσει τη βαρύτητα της Γης και να παρέχει όλα τα απαραίτητα για τη στήριξη των περίπου 600 επιβατών. Στην πρόσοψη του σκάφους βρίσκεται ο «Θόλος του Κόσμου» (Cosmo Dome), που προσφέρει τη δυνατότητα στους επιβάτες να παρατηρούν το Διάστημα και να χαλαρώνουν σε συνθήκες χαμηλής βαρύτητας.Το σχέδιο προβλέπει επίσης εναλλακτικό σύστημα περιστροφής για μείωση των διαταραχών, όπου τα μονά αριθμημένα κελύφη περιστρέφονται δεξιόστροφα και τα ζυγά αριστερόστροφα. Όπως αναφέρεται στο δελτίο τύπου του i4is: «Το Chrysalis εντυπωσίασε την επιτροπή με τη συνοχή του σε επίπεδο συστημάτων και τον καινοτόμο σχεδιασμό του αρθρωτού χώρου διαβίωσης, αλλά και με το βάθος των λεπτομερειών του, όπως η διαστημική κατασκευή και η αξία της προετοιμασίας του πληρώματος στην Ανταρκτική. Ο αρθρωτός σχεδιασμός του προσφέρει ευελιξία και συνδεσιμότητα, υποστηρίζοντας τη λειτουργικότητα και την κλιμάκωση. Η μεγάλη κατασκευή του Θόλου προσθέτει μια δραματική, κινηματογραφική ποιότητα που θυμίζει κλασική επιστημονική φαντασία, ενώ ο συνολικός σχεδιασμός – που καλύπτει όχι μόνο την αρχιτεκτονική αλλά και το πώς θα κατασκευαστεί το σκάφος – είναι αξιοσημείωτα ισχυρός». Στη φωτογραφία εικονίζεται το Chrysalis. https://www.naftemporiki.gr/techscience/1991032/mia-chrysallida-tha-metaferei-tin-anthropotita-pantoy-sto-sympan/

Μικρά Βήματα, Γιγαντιαία Άλματα: Επεισόδιο 159: StarBurst: Κυνηγός Ακτίνων Γάμμα. Αντρές Αλμέιντα (Παρουσιαστής): Τι συμβαίνει όταν συγκρούονται εξαιρετικά πυκνά αστέρια νετρονίων – τα οποία έχουν διάμετρο μόνο μερικά μίλια; Απελευθερώνουν αυτό που ονομάζεται εκρήξεις ακτίνων γάμμα, τις πιο φωτεινές, πιο ενεργητικές εκρήξεις που είναι γνωστές στην επιστήμη. Κατά τη διάρκεια της διαδικασίας, η σύγκρουση σφυρηλατεί βαρέα μέταλλα όπως ο χρυσός και η πλατίνα, στοιχεία που αφθονούν στη Γη.Η αποστολή StarBurst της NASA, ένας δορυφόρος περίπου στο μέγεθος ενός πλυντηρίου ρούχων, πρόκειται να εκτοξευθεί το 2027 για να ανιχνεύσει τις αρχικές εκρήξεις αυτών των κοσμικών πυροτεχνημάτων. Μελετώντας τις εκρήξεις ακτίνων γάμμα με πρωτοφανή λεπτομέρεια, το StarBurst θα βοηθήσει τους επιστήμονες να διερευνήσουν την ακραία φυσική των συγκρούσεων αστέρων νετρονίων και να ρίξουν φως σε ένα από τα πιο ισχυρά γεγονότα στην αστροφυσική. Συζητάμε γι' αυτό σήμερα με τον Δρ. Νταν Κοτσέφσκι, κύριο ερευνητή του StarBurst, από το Κέντρο Διαστημικών Πτήσεων Μάρσαλ της NASA στο Χάντσβιλ της Αλαμπάμα. Αυτό είναι το Μικρά Βήματα, Γιγαντιαία Άλματα. Καλώς ορίσατε στο Small Steps, Giant Leaps, το podcast από την Ακαδημία Ηγεσίας Προγραμμάτων, Έργων και Μηχανικής της NASA ή APPEL. Είμαι ο παρουσιαστής σας, Andres Almeida. Εκτός από το να μιλήσει για την εκπληκτική επιστήμη της αποστολής, ο Dan είναι εδώ για να μας πει πώς το StarBurst βασίζεται σε γνώσεις από προηγούμενες παρόμοιες αποστολές και πώς αναπτύχθηκε εξαρχής η ιδέα της αποστολής. Γεια σου, Dan, χαίρομαι που σε έχω εδώ. Dan Kocevski: Χαίρομαι που βρίσκομαι εδώ. Ευχαριστώ που με καλέσατε. Παρουσιαστής: Αυτή η αποστολή είναι ενδιαφέρουσα. Μπορείτε να μας μιλήσετε λίγο για όσα γνωρίζουμε μέχρι στιγμής για τις σύντομες εκρήξεις ακτίνων γάμμα; Kocevski: Ναι, ναι. Λοιπόν, οι σύντομες εκρήξεις ακτίνων γάμμα ή οι σύντομες GRB, όπως τις ονομάζουμε συνήθως, είναι μερικές από τις πιο ισχυρές εκρήξεις στο σύμπαν, αλλά συμβαίνουν σε μια στιγμή, συνήθως διαρκώντας μόνο λίγα δευτερόλεπτα. Για δεκαετίες, δεν ήμασταν απόλυτα σίγουροι τι τις προκαλούσε, αλλά χάρη σε πρόσφατες ανακαλύψεις, ειδικά εκείνες που αφορούν ανιχνεύσεις βαρυτικών κυμάτων, τώρα γνωρίζουμε ότι οι περισσότερες από τις σύντομες GRB που βλέπουμε στις ακτίνες γάμμα δημιουργούνται από τη σύγκρουση δύο αστέρων νετρονίων.Οι ίδιοι οι αστέρες νετρονίων είναι αρκετά απίστευτοι. Είναι πυκνοί, καταρρεμένοι πυρήνες που μένουν πίσω μετά την έκρηξη μεγάλων αστέρων ως σουπερνόβα. Φανταστείτε να στριμώχνετε τη μάζα του Ήλιου μας σε μια σφαίρα μόλις λίγων μιλίων σε διάμετρο. Αυτό είναι ένα αστέρι νετρονίων. Ένα μόνο κουταλάκι του γλυκού ύλης αστέρα νετρονίων θα ζύγιζε δισεκατομμύρια τόνους.Τώρα, φανταστείτε δύο από αυτά τα ακραία αντικείμενα κλειδωμένα σε μια σπείρα θανάτου, σε τροχιά το ένα γύρω από το άλλο. Λοιπόν, ας πούμε, δύο αστέρια που έχουν γίνει σουπερνόβα. Αυτό που μένει πίσω είναι αυτοί οι υπερπυκνοί πυρήνες, αυτοί οι αστέρες νετρονίων που έχουν απομείνει, και περιστρέφονται το ένα γύρω από το άλλο όλο και πιο γρήγορα μέχρι που τελικά συγκρούονται.Αυτή η σύγκρουση απελευθερώνει μια τεράστια ποσότητα ενέργειας, συμπεριλαμβανομένης μιας σύντομης αλλά έντονης λάμψης ακτίνων γάμμα, και αυτό είναι που παράγει τις σύντομες GRB. Αυτές οι εκρήξεις μπορούν να μας πουν πολλά, όχι μόνο για τα αστέρια που τις δημιούργησαν, αλλά και για τη δημιουργία βαρέων στοιχείων όπως ο χρυσός και η πλατίνα, και τη φύση της εξαιρετικά πυκνής ύλης, ακόμη και τις θεμελιώδεις ιδιότητες της ίδιας της βαρύτητας. Παρουσιαστής: Ποιος είναι ένας άλλος τρόπος σχηματισμού βαρέων στοιχείων στο σύμπαν; Κοτσέφσκι: Οι συγχωνεύσεις αστέρων νετρονίων είναι ένας από τους πιο δραματικούς τρόπους με τους οποίους το σύμπαν δημιουργεί αυτά τα βαριά στοιχεία, αλλά πιστεύεται ότι υπάρχουν και άλλοι τρόποι.Όταν δύο αστέρες νετρονίων συγκρούονται, οι συνθήκες είναι κατάλληλες για να δημιουργηθούν τα βαρύτερα στοιχεία στον περιοδικό πίνακα. Στην πραγματικότητα, με την κοινή ανίχνευση που παρατηρήσαμε το 2017 (ήταν η πρώτη φορά που εντοπίσαμε μια συγχώνευση αστέρων νετρονίων τόσο σε βαρυτικά κύματα όσο και σε ακτίνες γάμμα), για αυτό το γεγονός, εκτιμούμε ότι περίπου αρκετές γήινες μάζες χρυσού και πλατίνας δημιουργήθηκαν σε αυτή τη μοναδική έκρηξη.Όμως, όπως συμβαίνει συνήθως, η φύση δεν βάζει όλα τα αυγά της σε ένα καλάθι. Υπάρχουν μερικά από αυτά τα στοιχεία που παράγονται επίσης ή πιστεύεται ότι παράγονται σε άλλα ακραία περιβάλλοντα, όπως ορισμένοι τύποι εκρήξεων σουπερνόβα.Οι επιστήμονες προσπαθούν ακόμη να καταλάβουν πόσο από αυτά τα διαφορετικά κοσμικά εργοστάσια συμβάλλουν στην παραγωγή αυτών των στοιχείων. Επομένως, αυτός είναι στην πραγματικότητα ένας πολύ ενεργός τομέας έρευνας. Έτσι, ενώ τα αστέρια νετρονίων, οι συγχωνεύσεις αστέρων νετρονίων, είναι σίγουρα ένας από τους μεγαλύτερους παράγοντες που συμβάλλουν στη δημιουργία στοιχείων όπως ο χρυσός, πιθανότατα αποτελούν μέρος μιας μεγαλύτερης κοσμικής γραμμής συναρμολόγησης για την παραγωγή αυτών των γεγονότων.Έτσι, όσο περισσότερα από αυτά τα γεγονότα παρατηρούμε, τόσο πιο κοντά θα φτάσουμε στο να κατανοήσουμε ακριβώς πόσο οι συγχωνεύσεις αστέρων νετρονίων συμβάλλουν στη συνολική παραγωγή αυτών των στοιχείων του σύμπαντος. Επισκέπτης: Πώς αναπτύχθηκε η αποστολή; Κοτσέφσκι: Ναι, η ιδέα πραγματικά απογειώθηκε μετά από αυτήν την ορόσημο ανακάλυψη το 2017, όπως είπα, που ήταν η κοινή ανίχνευση βαρυτικών κυμάτων και μιας έκρηξης ακτίνων γάμμα από το ίδιο κοσμικό γεγονός.Αναφερόμαστε σε αυτό ως GW 170817 που πήρε το όνομά του από την ημερομηνία κατά την οποία συνέβη [17 Αυγούστου 2017]. Αυτές οι παρατηρήσεις έγιναν σχεδόν ταυτόχρονα από το Παρατηρητήριο Βαρυτικών Κυμάτων με Συμβολόμετρο Λέιζερ, ή LIGO, και το Διαστημικό Τηλεσκόπιο Ακτίνων Γάμμα Fermi της NASA. Ήταν η πρώτη φορά που είχαμε δει κυματισμούς τόσο στον χωροχρόνο όσο και στο φως υψηλής ενέργειας που προερχόταν από μια σύγκρουση αστέρων νετρονίων.Και αυτή η στιγμή ήταν, ήταν κάπως η ριζική αλλαγή που πυροδότησε την ώθηση για αυτήν την αποστολή. Μας έδειξε πόσο ισχυρή μπορεί να είναι όταν συνδυάζουμε τους διαφορετικούς τύπους παρατηρήσεων που λαμβάνουμε από τα βαρυτικά κύματα και από τις ακτίνες γάμμα και σε αυτό που ονομάζουμε τώρα αστρονομία πολλαπλών αγγελιοφόρων, χρησιμοποιώντας δύο διαφορετικούς αγγελιοφόρους για να αποκτήσουμε πληροφορίες σχετικά με ένα συμβάν.Το [GW] 170817 αποκάλυψε μια σημαντική πρόκληση. Θέλω να πω, αυτά τα συμβάντα είναι σχετικά σπάνια, επομένως χρειαζόμαστε πιο ευαίσθητους οθόνες ακτίνων γάμμα ευρέος πεδίου αν θέλουμε να τα καταγράφουμε τακτικά και να παράγουμε ένα δείγμα συμβάντων για το οποίο να μελετήσουμε τις συγχωνεύσεις αστέρων νετρονίων με περισσότερες λεπτομέρειες. Έτσι, από εκεί προήλθε η ιδέα της αποστολής. Η ιδέα ήταν να κατασκευαστεί ένα όργανο που θα μπορούσε να ανιχνεύσει περισσότερα από αυτά τα κοινά συμβάντα με καλύτερη ευαισθησία από ό,τι είναι δυνατό σήμερα. Παρουσιαστής: Ουσιαστικά, είναι μια αναβάθμιση της επιστήμης. Οι παρατηρήσεις ακτίνων γάμμα που λαμβάνουμε από ένα όργανο όπως το StarBurst βοηθούν στον εντοπισμό στον ουρανό των σημείων όπου συμβαίνουν αυτά τα γεγονότα, κάτι που είναι εξαιρετικά πολύτιμο για την οπτική παρακολούθηση με επίγειες και διαστημικές παρατηρήσεις.Έτσι, αν θέλουμε να δούμε τον γαλαξία από τον οποίο προήλθαν, από τον οποίο προήλθαν αυτά τα γεγονότα και να εξετάσουμε τις κιλόνοβα - το φως που παράγεται από ραδιενεργό υλικό που εκτοξεύεται από αυτά, από αυτά τα γεγονότα - για να μελετήσουμε αυτά, αυτές τις ιδιότητες του τελευταίου χρόνου και τον γαλαξία που χρειάζεται, πρέπει να παρακολουθήσουμε αυτά τα γεγονότα με οπτικά τηλεσκόπια στενού πεδίου.Έτσι, έχοντας τη δυνατότητα να τα εντοπίσουμε και να βοηθήσουμε, και έχοντας τα βαρυτικά κύματα συνδυασμένα, η ανίχνευση βαρυτικών κυμάτων σε συνδυασμό με την ανίχνευση ακτίνων γάμμα σας βοηθά να εντοπίσετε ακριβώς από πού προήλθαν αυτά τα γεγονότα.Επίσης, εάν ένα σήμα βαρυτικού κύματος είναι ασθενές ή οριακό, η ανίχνευση ακτίνων γάμμα την ίδια ακριβώς στιγμή ενισχύει την εμπιστοσύνη αυτού του σήματος. Έτσι, ουσιαστικά επιτρέπει στους ανιχνευτές βαρυτικών κυμάτων να αυξήσουν περαιτέρω το όριο ανίχνευσής τους, αυξάνοντας τον συνολικό αριθμό γεγονότων που βλέπουμε.Έτσι, από πολλές απόψεις, η αποστολή γεννήθηκε από την συνειδητοποίηση ότι η πλήρης αξιοποίηση των δυνατοτήτων της επιστήμης των βαρυτικών κυμάτων απαιτεί ευαίσθητους ανιχνευτές ακτίνων γάμμα σε τροχιά για να παρέχουν αυτά τα απαραίτητα περιβάλλοντα πολλαπλών μηνυμάτων για αυτά τα γεγονότα. Παρουσιαστής: Τι μπορείτε να μας πείτε για τον σχεδιασμό του StarBurst και τα όργανα που βρίσκονται πάνω του; Κοσέφσκι: Το StarBurst έχει σχεδιαστεί ως ένας μικρός δορυφόρος που θα αναπτυχθεί σε χαμηλή τροχιά γύρω από τη Γη ως δευτερεύον ωφέλιμο φορτίο σε μια ευκαιρία εμπορικής εκτόξευσης.Το ίδιο το διαστημόπλοιο ζυγίζει περίπου 300 κιλά και έχει μέγεθος περίπου ένα κυβικό μέτρο, επομένως έχει περίπου το μέγεθος ενός πλυντηρίου ρούχων. Στην καρδιά του επιστημονικού οργάνου StarBurst βρίσκονται αυτό που ονομάζουμε ανιχνευτές προσομοίωσης. Αυτά είναι εξειδικευμένα όργανα που ανιχνεύουν ακτίνες γάμμα υψηλής ενέργειας μετατρέποντας την ενέργειά τους σε ορατό φως.Έτσι, οι ακτίνες γάμμα είναι φως πολύ υψηλής συχνότητας, και δεν μπορείτε, είναι πολύ δύσκολο να συγχρονίσετε τις ακτίνες γάμμα όπως, θα λέγατε, το οπτικό φως σε ένα παραδοσιακό τηλεσκόπιο. Οι ακτίνες γάμμα θα περνούσαν κατευθείαν μέσα από οποιοδήποτε είδος καθρέφτη ή ανακλαστήρα που θα χρησιμοποιούνταν σε οπτικά ή ακόμα και σε τηλεσκόπια ακτίνων Χ.Και, έτσι, αυτά τα όργανα προσομοίωσης, όταν οι ακτίνες γάμμα χτυπούν το υλικό προσομοίωσης, στην περίπτωσή μας, έναν κρύσταλλο ιωδιούχου καισίου, παράγουν μια μικροσκοπική λάμψη μέσα στον κρύσταλλο, και αυτό το φως λαμβάνεται από ευαίσθητα ηλεκτρονικά που μετρούν τη φωτεινότητα και τη διάρκειά του, η οποία μας λέει την ενέργεια και τον χρόνο άφιξης των ακτίνων γάμμα.Έτσι, μπορείτε να το σκεφτείτε αυτό σαν να σκέφτεστε έναν μετρητή Geiger, ακούτε ηχητικά σήματα όταν ανιχνεύει ακτινοβολία. Αυτοί οι κρύσταλλοι φωτίζονται όταν η ακτινοβολία ακτίνων γάμμα περνάει μέσα από αυτόν. Έτσι, είναι μια παρόμοια ιδιότητα της μετατροπής της ενέργειας που υπάρχει στις ακτίνες γάμμα σε κάτι άλλο που ανιχνεύεται εύκολα. Έτσι, το StarBurst φέρει 12 από αυτούς τους ανιχνευτές διατεταγμένους σε ένα μοτίβο κουτιού στην κορυφή του διαστημικού σκάφους. Έτσι, συγκρίνοντας τις δυνάμεις, τις δυνάμεις σήματος από τις ακτίνες γάμμα που χτυπούν κάθε ανιχνευτή, μπορούμε να υπολογίσουμε περίπου από πού στον ουρανό προήλθε η έκρηξη.Έτσι, αυτός ο σχεδιασμός δίνει στο StarBurst ένα πραγματικά ευρύ οπτικό πεδίο, περίπου το μισό του ουρανού σε οποιαδήποτε δεδομένη στιγμή. Έτσι, ουσιαστικά, το μέρος του ουρανού που δεν εμποδίζεται από τη Γη, το οποίο είναι ιδανικό για τη σύλληψη ακτίνων γάμμα επειδή μπορούν να εμφανιστούν τυχαία οπουδήποτε στον ουρανό από οπουδήποτε στο Σύμπαν. Οικοδεσπότης: Πώς βασίζεται το StarBurst σε άλλες αποστολές ανίχνευσης ακτίνων γάμμα; Kocevski: Το StarBurst βασίζεται σε μια αρκετά μακρά κληρονομιά επιτυχημένων εκπομπών γάμμα που έχουν εφαρμοστεί από τη NASA. Πιο πρόσφατα, το Διαστημικό Τηλεσκόπιο Ακτίνων Γάμμα Fermi που βρίσκεται σε τροχιά αυτή τη στιγμή. Το Fermi φέρει ένα όργανο που ονομάζεται οθόνη εκρήξεων ακτίνων γάμμα, ή GBM, το οποίο υπήρξε ένα από τα βασικά όργανα της NASA για την ανίχνευση GRB τα τελευταία 15 χρόνια. Το GBM μας έχει δείξει πραγματικά πόσο πολύτιμο είναι να έχουμε έναν ανιχνευτή ευαισθησίας ευρέος πεδίου (ανιχνευτή ακτίνων γάμμα) στο διάστημα για την καταγραφή σπάνιων, ενδιαφερόντων παροδικών φαινομένων.Έτσι, το StarBurst παίρνει την κληρονομιά του Fermi GBM και το προωθεί λίγο παραπέρα, με βελτιώσεις στην ευαισθησία για να μας δώσει μια καλύτερη ευκαιρία να ανιχνεύσουμε μεγαλύτερο αριθμό από αυτές τις ταυτόχρονες ανιχνεύσεις μεταξύ βαρυτικών κυμάτων και ακτίνων γάμμα.Το StarBurst βασίζεται επίσης στην καινοτομία δύο πιο πρόσφατων προσπαθειών της NASA, δύο αποστολών που ονομάζονται Glowbug και BurstCube. Το Glowbug ήταν ένα πείραμα Pathfinder που πέταξε στον διαστημικό σταθμό το 2023 και βοήθησε στη δοκιμή νεότερων δυνατοτήτων ανίχνευσης ακτίνων γάμμα, συμπεριλαμβανομένων πιο συμπαγών ηλεκτρονικών ανάγνωσης που όλοι χρησιμοποιούμε τώρα στο StarBurst.Το BurstCube ήταν ένας CubeSat που αναπτύχθηκε από τον διαστημικό σταθμό το 2024 και διερεύνησε πώς να μικρύνει τις δυνατότητες ανίχνευσης GRB και επέδειξε επικοινωνία σε πραγματικό χρόνο χρησιμοποιώντας το σύστημα TDRS της NASA. Έτσι, αυτός είναι ένας αστερισμός δορυφόρων που χρησιμοποιεί η NASA για επικοινωνίες σε πραγματικό χρόνο. Και ότι το Fermi GBM χρησιμοποιεί TDRS, αλλά ποτέ δεν το είχε κάνει, η δυνατότητα αυτή δεν είχε ποτέ αποδειχθεί σε έναν μικρό δορυφόρο πριν. Έτσι, το StarBurst χρησιμοποιεί αυτόν τον παρόμοιο, τον ίδιο πομποδέκτη που χρησιμοποίησε το BurstCube. Έτσι, το BurstCube άνοιξε το δρόμο για μεγάλο μέρος της τεχνολογίας που χρησιμοποιούμε για γρήγορες επικοινωνίες στο StarBurst. Παρουσιαστής: Λοιπόν, το StarBurst είναι μέρος του Προγράμματος Πρωτοπόρων Αστροφυσικής της NASA. Πώς ήταν αυτή η διαδικασία επιλογής; Και τι μάθατε εσείς και η ομάδα σας; Κοτσέφσκι Μέρος του έργου Pioneers, αυτό που είναι μοναδικό σε αυτό, είναι η προθυμία του προγράμματος να υιοθετήσει υψηλότερο βαθμό κινδύνου σε αντάλλαγμα για ταχεία, καινοτόμο επιστήμη, καινοτόμο επιστήμη. Έτσι, αυτά προορίζονται να είναι έργα που χρηματοδοτούνται και ολοκληρώνονται εντός πέντε ετών. Έτσι, ένας τετραετής κύκλος ανάπτυξης και ένας μονοετής επιχειρησιακός κύκλος. Και αυτό είναι διαφορετικό, πολύ διαφορετικό από τον τρόπο που συνήθως πραγματοποιούνται οι αποστολές στη NASA. Συνήθως, υπάρχει μεγάλη αποστροφή κινδύνου για κατανοητούς λόγους. Δεν θέλετε να ξοδέψετε εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια σε μια αποστολή και στη συνέχεια να αποτύχει σε τροχιά. Το ανώτατο όριο κόστους για τους Pioneers είναι λίγο χαμηλότερο. Έτσι, είναι μια αποστολή 20 εκατομμυρίων δολαρίων, και η ιδέα είναι ότι θέλουμε να είμαστε σε θέση να αποδεχτούμε υψηλότερο επίπεδο κινδύνου προκειμένου να έχουμε γρήγορο χρόνο ολοκλήρωσης και να φέρουμε περισσότερα από αυτά τα πράγματα σε τροχιά. Ένα από τα μεγαλύτερα συμπεράσματα που πήραμε από τη διαδικασία επιλογής ήταν πόσο σημαντικό ήταν να συνδέσετε με σαφήνεια την ιδέα της αποστολής σας με την πειστική επιστήμη, την πειστική επιστημονική ανάγκη. Στην περίπτωσή μας, όλα αφορούσαν την αξιοποίηση της πρωτοποριακής ανακάλυψης του 170817. Έτσι, η διαδικασία επιλογής μας ώθησε πραγματικά να βελτιώσουμε την επιστημονική μας θέση και να διατυπώσουμε πώς η αποστολή θα εντασσόταν στο ευρύτερο επιστημονικό τοπίο της αστροφυσικής, προκειμένου να μεγιστοποιήσουμε, ουσιαστικά, το όφελος για αυτήν την σχετικά χαμηλού κόστους αποστολή με περιορισμένο κόστος. Όσον αφορά την τεχνολογική ανάπτυξη, αυτό σήμαινε ότι έπρεπε να στραφούμε στη χρήση εμπορικών έτοιμων εξαρτημάτων όπου ήταν δυνατόν. Έπρεπε να λάβουμε αποφάσεις σχετικά με το πού θα μπορούσαμε να αναλάβουμε κινδύνους και πού η αξιοπιστία ήταν αδιαπραγμάτευτη. Αυτή η πρόκληση μας έδωσε επίσης την ελευθερία να σχεδιάσουμε, ξέρετε, αυτό που κατά τα άλλα θα ήταν μια ευέλικτη και οικονομικά αποδοτική αποστολή που εξακολουθούμε να πιστεύουμε ότι θα προσφέρει επιστήμη με πολύ υψηλό αντίκτυπο. Έτσι, αυτό απαιτούσε να είμαστε πολύ σαφείς στη διαδικασία υποβολής προτάσεων σχετικά με το πώς θα διαχειριστούμε αυτόν τον κίνδυνο και θα δείξουμε ότι οι επιλογές σχεδιασμού μας ήταν τόσο σκόπιμες όσο και υπερασπίσιμες εντός των περιορισμών κόστους και χρονοδιαγράμματος του προγράμματος. Οικοδεσπότης: Ακούγεται σαν να είχατε αρκετό υλικό αναφοράς για να εργαστείτε, κοιτάζοντας πίσω στο υλικό κληρονομιάς και σε άλλες αποστολές. Κοτσέφσκι: Λοιπόν, όσον αφορά τις επιχειρήσεις, η κληρονομιά προέρχεται από το [Fermi] GBM. Έτσι, αυτό το τηλεσκόπιο λειτουργεί εδώ και 15 χρόνια. Και έχουμε μια διαδικασία για την ανίχνευση και την ταχεία διάδοση πληροφοριών σχετικά με τα πράγματα που βλέπουμε σε τροχιά, στην κοινότητα μέσα σε λίγα λεπτά από την ανίχνευση κάποιου πράγματος. Έτσι, επαναπροσδιορίζουμε πολλές από αυτές τις αγωγούς ανάλυσης και τα σχέδια λειτουργίας για το StarBurst, προκειμένου να έχουμε έναν παρόμοιο τύπο γρήγορου χρόνου από την ανίχνευση έως την κυκλοφορία δεδομένων στην κοινότητα και τις ανακοινώσεις στην κοινότητα. Αλλά ξέρετε, επιστρέφοντας στην τεχνολογία, τόσο το Glowbug όσο και το BurstCube ήταν αυτές οι επενδύσεις της NASA σε πρώιμο στάδιο που βοήθησαν να ανοίξει ο δρόμος για πολλές τεχνολογίες που χρησιμοποιούμε στο StarBurst. Έτσι, πολλοί από τους ανθρώπους στην αποστολή StarBurst συμμετείχαν επίσης στο Glowbug και το BurstCube, και έτσι έχουμε ενσωματώσει πολλά από τα μαθήματα που αντλήσαμε και από τις δύο αυτές αποστολές.Παρουσιαστής: Πώς ελπίζετε ότι το StarBurst θα συμβάλει στην αστροφυσική; Κοτσέφσκι: Το StarBurst έχει σχεδιαστεί, στην πραγματικότητα, έχει σχεδιαστεί για να αξιοποιήσει τη νέα εποχή αυτού που ονομάζουμε αστρονομία πολλαπλών μηνυμάτων. Σχεδιάζουμε να εκτοξεύσουμε το StarBurst περίπου την ίδια εποχή που οι ανιχνευτές βαρυτικών κυμάτων στο έδαφος, έτσι ώστε τα αστεροσκοπεία LIGO, να εφαρμόσουν μια σημαντική αναβάθμιση στην ευαισθησία τους. Αυτό, λοιπόν, έχει προγραμματιστεί για τα μέσα έως τα τέλη του 2027. Και μαζί, ελπίζουμε ότι θα μπορέσουμε να ανιχνεύσουμε ένα μεγαλύτερο δείγμα GRBs τόσο σε βαρυτικά κύματα όσο και σε ακτίνες γάμμα, και στη συνέχεια να επιτρέψουμε την επιστήμη που θα ήταν αδύνατο να πραγματοποιηθεί με οποιοδήποτε σήμα μόνο του.Έτσι, για παράδειγμα, οι παρατηρήσεις βαρυτικών κυμάτων μπορούν να μεταδώσουν πληροφορίες που δεν είχαμε ποτέ. Μπορούν να μας δώσουν πληροφορίες σχετικά με τη μάζα, την περιστροφή, την απόσταση και την κλίση του συστήματος συγχώνευσης, καθώς και την ακριβή στιγμή της συγχώνευσης, τη στιγμή που συγκρούονται μεταξύ τους, ενώ οι παρατηρήσεις ακτίνων γάμμα περιορίζουν τη συνολική ενέργεια και το σχήμα του σχετικιστικού πίδακα που παράγεται σε αυτά τα γεγονότα. Και είναι αυτός ο σχετικιστικός πίδακας που στη συνέχεια παράγει τις ακτίνες γάμμα.Έτσι, εξετάζουμε το μέγεθος του σχετικιστικού υλικού, το βαθμό στον οποίο είναι το πλάτος αυτού του πίδακα, για παράδειγμα, και τα παρατηρητήρια βαρυτικών κυμάτων μας λένε τον προσανατολισμό προς τα πού δείχνει και τι ακριβώς ήταν αυτό που παρήγαγε αυτά τα είδη γεγονότων. Συνδυασμένες, αυτές οι παράμετροι μπορούν τελικά να απαντήσουν σε μερικά μακροχρόνια ερωτήματα σχετικά με το εύρος των προγόνων GRE. Λοιπόν, τι είδους αντικείμενα μπορούμε να γνωρίζουμε ότι η συγχώνευση δύο αστέρων νετρονίων μπορεί να παράγει αυτό; Μπορεί η συγχώνευση ενός αστέρα νετρονίων και μιας μαύρης τρύπας να παράγει παρόμοια γεγονότα; Αυτό είναι ακόμα ασαφές, αν και υπάρχουν θεωρίες που το προβλέπουν. Θα μπορούσε να μας πει για τη φύση του υπολείμματος συγχώνευσης. Έτσι, όταν συγχωνεύονται οι αστέρες νετρονίων, τι απομένει; Πόσο καιρό ζει αυτό το πράγμα πριν καταρρεύσει σε μια μαύρη τρύπα, αν καταρρεύσει σε μια μαύρη τρύπα;Και στη συνέχεια η εξίσωση κατάστασης του αστέρα νετρονίων. Έτσι, λοιπόν, συμπεριφέρεται η ύλη σε αυτές τις εξαιρετικά πυκνές καταστάσεις και πώς, ξέρετε, οι δονητικές λειτουργίες και η θεμελιώδης φυσική του πώς συμπεριφέρονται αυτές, πώς συμπεριφέρεται η ύλη σε αυτές τις συνθήκες.Και υπάρχει επίσης η πιθανότητα αυτές οι παρατηρήσεις να βοηθήσουν στην επιβολή πρωτοφανών περιορισμών στη θεμελιώδη φυσική της βαρύτητας.Έτσι, για παράδειγμα, η ταχύτητα της βαρύτητας. Υποτίθεται ότι η ταχύτητα της βαρύτητας είναι η ίδια με την ταχύτητα του φωτός. Αλλά αν βλέπαμε τα βαρυτικά κύματα μετά την ανίχνευση του σήματος ακτίνων γάμμα, τότε θα μπορούσε ενδεχομένως να σηματοδοτήσει ότι τα βαρυτικά κύματα, ή η βαρύτητα, διαδίδονται με κάτι μικρότερο από την ταχύτητα του φωτός, κάτι που θα ήταν αρκετά φαινομενικό. Αυτό είναι κάτι που απλώς υποτίθεται αυτή τη στιγμή, αλλά δεν έχει, δεν έχουμε καταφέρει να αποδείξουμε ότι εδώ στη Γη έχουν την ίδια ταχύτητα. Οπότε, πολλή διασκεδαστική επιστήμη που ανυπομονούμε να κάνουμε. Παρουσιαστής: Νταν, η τελευταία μου ερώτηση για σένα είναι, τι θεωρείς ότι είναι το γιγάντιο άλμα σου; Κοτσέφσκι: Νομίζω ότι για εμάς, η απόδειξη ότι μπορούσαμε να σχεδιάσουμε μια επιστημονική αποστολή της NASA που θα παρήγαγε πρωτοποριακή επιστήμη με σχετικά μικρό όριο κόστους.Πολλοί άνθρωποι ήταν σκεπτικοί για το αν κάτι τέτοιο θα μπορούσε να γίνει. Οι αποστολές της NASA, όπως είπα, συνήθως περιλαμβάνουν προσαρμοσμένο υλικό και μεγάλους κύκλους ανάπτυξης, αλλά έπρεπε να το ξανασκεφτούμε από την αρχή. Έτσι, το γιγάντιο άλμα μας ήταν ότι χρησιμοποιήσαμε με επιτυχία ένα μείγμα εμπορικών, έτοιμων εξαρτημάτων και συμβάσεων σταθερής τιμής, προκειμένου να πετύχουμε μια αποστολή που θα μπορούσε να ενταχθεί στο όριο κόστους και να είναι επιτυχημένη.Και, όπως είπα, επικεντρωθήκαμε σε έξυπνες επιλογές σχεδιασμού, αποδεικνύοντας ότι χρησιμοποιήσαμε αποδεδειγμένη εμπορική τεχνολογία όπου ήταν δυνατόν, έτσι σε ορισμένες περιπτώσεις, χρησιμοποιώντας, ας πούμε, εξαρτήματα αυτοκινητοβιομηχανίας αντί για τα παραδοσιακά εξαρτήματα πτήσης, και διαρθρώνοντας όσο το δυνατόν περισσότερες από τις προμήθειές μας, ως συμβάσεις σταθερής τιμής, για να διατηρήσουμε το κόστος προβλέψιμο. Αυτό μας ανάγκασε να είμαστε λιτοί και δημιουργικοί σε ορισμένα σημεία, αποδεικνύοντας ότι η NASA μπορεί να είναι ευέλικτη και να εξακολουθεί να εκπληρώνει την αποστολή μας να επεκτείνουμε την κατανόησή μας για το σύμπαν. Παρουσιαστής: Έχετε το δικό σας προσωπικό γιγάντιο άλμα; Κοτσέφσκι: Ένας από τους στόχους του έργου/προγράμματος Pioneers ήταν να επιτρέψει σε επιστήμονες που βρίσκονται σε πρώιμο στάδιο της καριέρας τους να αναλάβουν ηγετικούς ρόλους σε τέτοιου είδους διαδικασίες ανάπτυξης αποστολών. Δεν είχα ποτέ υπάρξει κύριος ερευνητής σε έργο αυτής της κλίμακας, οπότε έμαθα πολλά στην εργασία για το πώς όλα αυτά συνδυάζονται από παντού, από τη διαχείριση του έργου έως τη μηχανική συστημάτων, τις συμβάσεις και τις προμήθειες.Έτσι, έχοντας πλοηγηθεί με επιτυχία σε όλα αυτά και, και, και έχοντας φτάσει, ξέρετε, μέσα σε λίγους μήνες από την ημερομηνία ετοιμότητας για την εκτόξευση, νομίζω ότι για μένα ήταν μια σημαντική πρόκληση που αντιμετώπισα και είμαι περήφανος που κατάφερα να πλοηγηθώ και να ξεπεράσω με επιτυχία.Λοιπόν, ναι, νομίζω, ξέρετε, το να αναλάβω τη διαχείριση ενός έργου αυτής της κλίμακας θα ήταν σίγουρα ένα από τα γιγάντια άλματά μου. Παρουσιαστής: Λοιπόν, ευχαριστώ, Νταν! Ευχαριστώ για τον χρόνο σου. Ανυπομονώ για το StarBurst και τι μας φέρνει πίσω. Κοτσέφσκι: Ευχαριστώ! Παρουσιαστής: Αυτό ολοκληρώνει ένα ακόμη επεισόδιο του Small Steps, Giant Leaps. Για περισσότερα σχετικά με τον Νταν, επισκεφθείτε τη σελίδα πόρων μας στο appel.nasa.gov. Αυτό είναι το A-P-P-E-L dot NASA dot gov. Και μην ξεχάσετε να δείτε τα άλλα podcast μας όπως το Houston, το We Have a Podcast, το Curious Universe και το Universo curioso de la NASA. Όπως πάντα. Ευχαριστούμε που ακούσατε. Τέλος: Τρία. Δύο. Ένα. Αυτό είναι ένα επίσημο podcast της NASA. https://www.nasa.gov/podcasts/small-steps-giant-leaps/small-steps-giant-leaps-episode-160-starburst-gamma-ray-hunter/

Το Curiosity κοιτάζει πίσω προς το σημείο προσεδάφισής του. Το ρόβερ Curiosity της NASA κατέγραψε μια εικόνα των ιχνών του στις 26 Ιουλίου 2025. Ο ρομποτικός επιστήμονας εξερευνά τώρα μια περιοχή του κάτω Όρους Sharp, ενός βουνού ύψους 3 μιλίων (5 χιλιομέτρων). Η χλωμή κορυφή του βουνού φαίνεται πάνω δεξιά. Το χείλος του κρατήρα Gale, μέσα στον οποίο βρίσκεται το βουνό, βρίσκεται στον ορίζοντα πάνω αριστερά. Το Curiosity προσγειώθηκε στον πυθμένα του κρατήρα πριν από 13 χρόνια. Πρόσφατα, το ρόβερ κύλησε σε μια περιοχή γεμάτη με σχηματισμούς σε σχήμα κουτιού. Η μελέτη αυτών των σχηματισμών θα μπορούσε να αποκαλύψει εάν η μικροβιακή ζωή θα μπορούσε να είχε επιβιώσει στο υπέδαφος του Άρη αιώνες πριν, επεκτείνοντας την περίοδο κατοικησιμότητας ακόμη περισσότερο όταν ο πλανήτης στέγνωνε. Διαβάστε περισσότερα για το ερευνητικό έργο που κάνει το Curiosity στον Άρη. Αυτή η εικόνα των ιχνών που ακολουθούν το ρόβερ Curiosity της NASA καταγράφηκε στις 26 Ιουλίου 2025, καθώς το ρόβερ μετέδιδε ταυτόχρονα δεδομένα σε ένα τροχιακό όχημα του Άρη. https://www.nasa.gov/image-article/curiosity-looks-back-toward-its-landing-site/

Το πρώτο μόριο που σχηματίστηκε στο σύμπαν. … και οι πρώτες χημικές αντιδράσεις του. Αν πάμε πίσω στο χρόνο, στα πρώτα δευτερόλεπτα μετά την Μεγάλη Έκρηξη, το μόνο που υπήρχε ήταν πρωτόνια, ηλεκτρόνια, πρωτόνια, φωτόνια και άλλα σωματίδια. Αυτό το νεαρό και θερμό σύμπαν καθώς ψυχόταν διαστελλόμενο, απέκτησε την κατάλληλη πυκνότητα και θερμοκρασία (109K) ώστε να πραγματοποιούνται πυρηνικές αντιδράσεις μεταξύ πρωτονίων και νετρονίων. Στο χρονικό διάστημα, από τα πρώτα δευτερόλεπτα μέχρι τα 20 πρώτα λεπτά της ζωής του σύμπαντος, διαμέσου διαδοχικών πυρηνικών αντιδράσεων σχηματίστηκαν οι πρώτοι πυρήνες. Στο τέλος αυτής της διαδικασίας που ονομάζεται αρχέγονη πυρηνοσύνθεση, το σύμπαν περιείχε 92% Υδρογόνο (1Η), 8% Ήλιο (4He) , 0,00000001% Λίθιο 7Li και σχετικά ελάχιστες ποσότητες ελαφρών πυρήνων Ηλίου-3( 3He), Λιθίου-6 (6Li), Δευτερίου ( 2Η ), Βηρυλλίου (9Βe) και Βορίου (10Β, 11Β).Όλα τα παραπάνω στοιχεία αρχικά ήταν πλήρως ιονισμένα, μέχρι που η θερμοκρασία έπεσε αρκετά, ώστε τα ηλεκτρόνια να συνδέονται με τους πυρήνες για να σχηματίσουν ουδέτερα άτομα. Η χημεία του αρχέγονου σύμπαντος – καθώς η διαστολή και ψύξη του συνεχιζόταν -, βασίστηκε στα ιόντα του υδρογόνου και του ηλίου, τα μόνα που υπήρχαν σε σημαντικές ποσότητες.Δεδομένου ότι η ποσότητα του υδρογόνου ήταν συντριπτικά μεγαλύτερη από την αντίστοιχη του ηλίου, θα περίμενε κανείς τα πρώτα μόρια στο σύμπαν να είναι τα μόρια του υδρογόνου Η2. Όμως, μεταξύ άλλων, εξαιτίας της υψηλότερης ενέργειας του πρώτου ιονισμού του ηλίου (24,6 eV, αρκετά μεγαλύτερη από την ενέργεια ιονισμού του υδρογόνου 13,6 eV), το ήλιο ήταν το πρώτο στοιχείο που έγινε ουδέτερο και συμμετείχε σε χημικές αντιδράσεις.Έτσι, το πρώτο μόριο που σχηματίστηκε ήταν το υδρίδιο του ηλίου HeH+, διαμέσου της αντίδρασης H+ + He → HeH+ + φωτόνιο, και στη συνέχεια σχηματίστηκαν άλλα μικρά μοριακά ιόντα και ουδέτερα μόρια, μεταξύ των οποίων και το H2+, H2 , H3+, LiH, LiH+ και παραλλαγές αυτών με δευτέριο.Στην εργασία με τίτλο «Experimental confirmation of barrierless reactions between HeH+ and deuterium atoms suggests a lower abundance of the first molecules at very high redshifts» οι ερευνητές F. Grussie et al, βρήκαν νέα στοιχεία σχετικά με τις χημικές αντιδράσεις μορίου που σχηματίστηκε πρώτο στο σύμπαν.Όπως είδαμε, το αρχαιότερο μόριο του σύμπαντος, το ιόν υδριδίου του ηλίου (HeH+) σχηματίζεται από ένα ουδέτερο άτομο ηλίου και ένα πρωτόνιο. Αυτό σηματοδοτεί την έναρξη μιας αλυσιδωτής αντίδρασης που οδηγεί στο σχηματισμό μοριακού υδρογόνου (Η2), το οποίο είναι μακράν το πιο κοινό μόριο στο σύμπαν.Κατά τη διάρκεια της πρώιμης φάσης του σύμπαντος, απλά μόρια όπως το HeH⁺ και το H2 ήταν απαραίτητα για τον σχηματισμό των πρώτων άστρων. Για να καταρρεύσει το συστελλόμενο νέφος αερίου ενός πρωταστέρα σε σημείο που να μπορεί να ξεκινήσει η πυρηνική σύντηξη, πρέπει να διαχυθεί θερμότητα. Αυτό συμβαίνει μέσω συγκρούσεων που διεγείρουν άτομα και μόρια, τα οποία στη συνέχεια εκπέμπουν αυτήν την ενέργεια με τη μορφή φωτονίων. Ωστόσο, κάτω από περίπου 10.000 Κ, αυτή η διαδικασία καθίσταται αναποτελεσματική για τα κυρίαρχα άτομα υδρογόνου. Περαιτέρω ψύξη μπορεί να πραγματοποιηθεί μόνο μέσω μορίων που μπορούν να εκπέμπουν πρόσθετη ενέργεια μέσω περιστροφής και δόνησης. Λόγω της έντονης διπολικής ροπής του, το ιόν HeH+ είναι ιδιαίτερα αποτελεσματικό σε αυτές τις χαμηλές θερμοκρασίες και θεωρείται ένας δυνητικά σημαντικός υποψήφιος για ψύξη κατά τον σχηματισμό των πρώτων άστρων. Κατά συνέπεια, η συγκέντρωση ιόντων υδριδίου του ηλίου στο σύμπαν μπορεί να επηρεάσει σημαντικά την αποτελεσματικότητα σχηματισμού των πρώτων άστρων.Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, οι συγκρούσεις με ελεύθερα άτομα υδρογόνου ήταν μια σημαντική οδός αποικοδόμησης του HeH⁺, σχηματίζοντας ένα ουδέτερο άτομο ηλίου και ένα ιόν H2+. Το H2+ συνέχεια αντέδρασε με ένα άλλο άτομο H για να σχηματιστεί ένα ουδέτερο μόριο H2 και ένα πρωτόνιο. Έτσι προέκυψε ο αρχέγονος σχηματισμός του μοριακού υδρογόνου.Οι ερευνητές F. Grussie et al αναδημιούργησαν με επιτυχία για πρώτη φορά αυτήν την αντίδραση υπό συνθήκες παρόμοιες με εκείνες στο πρώιμο σύμπαν. Διερεύνησαν την αντίδραση του HeH⁺ με το δευτέριο, το ισότοπο υδρογόνου που περιέχει ένα επιπλέον νετρόνιο στον ατομικό του πυρήνα μαζί με ένα πρωτόνιο. Όταν το HeH⁺ αντιδρά με το δευτέριο, σχηματίζεται ένα ιόν HD+ αντί για H2+, παράλληλα με το ουδέτερο άτομο ηλίου. Το πείραμα πραγματοποιήθηκε στον Κρυογονικό Δακτύλιο Αποθήκευσης (CSR) στο στη Χαϊδελβέργη – ένα παγκοσμίως μοναδικό όργανο για την διερεύνηση μοριακών και ατομικών αντιδράσεων υπό συνθήκες που μοιάζουν με αυτές του διαστήματος.Διαπιστώθηκε ότι, σε αντίθεση με προηγούμενες προβλέψεις, ο ρυθμός με τον οποίο προχωρά αυτή η αντίδραση δεν επιβραδύνεται με τη μείωση της θερμοκρασίας, αλλά παραμένει σχεδόν σταθερός. Προηγούμενες θεωρίες προέβλεπαν σημαντική μείωση στην πιθανότητα αντίδρασης σε χαμηλές θερμοκρασίες, κάτι που δεν επαληθεύεται ούτε στο πείραμα ούτε στους νέους θεωρητικούς υπολογισμούς. Έτσι, φαίνεται πως οι αντιδράσεις του HeH⁺ με ουδέτερο υδρογόνο και δευτέριο ήταν πολύ πιο σημαντικές για τη χημεία στο αρχέγονο σύμπαν, σε σχέση με ότι νομίζαμε παλαιότερα.Δεδομένου ότι οι συγκεντρώσεις μορίων όπως το HeH⁺ και το μοριακό υδρογόνο (Η2) έπαιξαν σημαντικό ρόλο στο σχηματισμό των πρώτων άστρων, αυτό το αποτέλεσμα μας φέρνει πιο κοντά στην επίλυση των μυστηρίων που καλύπτουν τον σχηματισμό τους. Το πρώτο μόριο που σχηματίστηκε στο αρχέγονο σύμπαν ήταν το υδρίδιο του ηλίου HeH+(Στην εικόνα βλέπουμε το φάσμα από την πρώτη αστροφυσική ανίχνευση του ιόντος υδριδίου του ηλίου στο πλανητικό νεφέλωμα NGC 7027) Το ενεργειακό διάγραμμα της αντίδρασης του υδριδίου του ηλίου με δευτέριο. Στο υπόβαθρο βλέπουμε το πλανητικό νεφέλωμα NGC 7027, όπου το μοριακό υδρογόνο φαίνεται με κόκκινο χρώμα πηγή: https://www.mpi-hd.mpg.de/mpi/en/public-relations/news/news-item/chemistry-at-the-beginning

Το πλήρωμα αλλάζει διοικητές, περιμένει την αναχώρηση και διεξάγει έρευνα για τους μύες και το αίμα. Η έρευνα για τη διέγερση των μυών και την κυκλοφορία του αίματος ξεπέρασε το πρόγραμμα του 11μελούς πληρώματος της Αποστολής 73 την Τρίτη, βοηθώντας τους γιατρούς να διασφαλίσουν ότι οι αστροναύτες παραμένουν σε φόρμα και υγιείς σε αποστολές μεγάλης διάρκειας. Οι κάτοικοι του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού αντάλλαξαν επίσης διοικητές, καθώς τέσσερις συνάδελφοι προετοιμάζονται για την επιστροφή στη Γη. Οι αστροναύτες που ζουν και εργάζονται στο διάστημα ασκούνται επτά ημέρες την εβδομάδα για να αποτρέψουν την απώλεια οστού και την μυϊκή ατροφία που προκαλείται από το διάστημα. Η προσεκτική προσοχή από τους ειδικούς στο έδαφος και ο εξελιγμένος εξοπλισμός γυμναστικής στον σταθμό βοηθούν στην προστασία των οστών και των μυών ενός μέλους του πληρώματος, καθώς και του καρδιαγγειακού και αναπνευστικού τους συστήματος. Τώρα οι ερευνητές διερευνούν την ηλεκτρονική διέγερση των μυών ως έναν τρόπο συμπλήρωσης της άσκησης στο διάστημα και μείωσης της εξάρτησης από ογκώδη, περίπλοκο εξοπλισμό εκπαίδευσης. Για τη μελέτη των μυών, η μηχανικός πτήσης της NASA, Nichole Ayers, τοποθέτησε ηλεκτρόδια στα πόδια της αφού προπονήθηκε στην προηγμένη συσκευή άσκησης αντίστασης και έκανε τζόκινγκ στον διάδρομο COLBERT. Στη συνέχεια, ο μηχανικός πτήσης της NASA, Jonny Kim, έστειλε μικρά ηλεκτρικά σήματα στα ηλεκτρόδια χρησιμοποιώντας βιοϊατρικό εξοπλισμό που διεγείρει τους μύες των ποδιών. Οι γιατροί θα εξετάσουν τα δεδομένα για να κατανοήσουν πώς το μυϊκό σύστημα ανταποκρίνεται στην ηλεκτρική διέγερση, κάτι που ενδεχομένως θα ωφελήσει μελλοντικές αποστολές.Οι νεότεροι μηχανικοί πτήσης του τροχιακού σταθμού, ο Mike Fincke από τη NASA και ο Kimiya Yui από την JAXA (Ιαπωνική Υπηρεσία Αεροδιαστημικής Εξερεύνησης), ερευνούσαν εκ περιτροπής πώς το αίμα ρέει από τον εγκέφαλο στην καρδιά σε συνθήκες μικροβαρύτητας. Αισθητήρες στον λαιμό και το στήθος τους μέτρησαν τις αλλαγές στον όγκο του αίματος στο άνω μέρος του σώματός τους, οι οποίες προκαλούνται από τη συσσώρευση σωματικών υγρών προς το κεφάλι ενός αστροναύτη. Τα αποτελέσματα μπορεί να βοηθήσουν στην πρόληψη καρδιαγγειακών διαταραχών τόσο στη Γη όσο και στο διάστημα.Οι κοσμοναύτες της Roscosmos, Sergey Ryzhikov και Alexey Zubritsky, διερεύνησαν επίσης πώς η ζωή στο διάστημα επηρεάζει την κυκλοφορία του αίματος, παρακολουθώντας πώς το αίμα ρέει από την καρδιά στα χέρια και τα χέρια. Το δίδυμο χρησιμοποίησε ηλεκτρόδια και μετρήσεις αρτηριακής πίεσης για να δώσει στους γιατρούς νέες γνώσεις και να αποτρέψει συμπτώματα που σχετίζονται με το διάστημα, όπως η αγγειακή δυσκαμψία και το στρες που προκαλούνται από τη μικροβαρύτητα και την ακτινοβολία.Ο Ryzhikov ανέλαβε τη διοίκηση του τροχιακού σταθμού σήμερα κατά τη διάρκεια μιας σύντομης τελετής, όταν ο αστροναύτης της JAXA, Takuya Onishi, παρέδωσε τις ηγετικές του ευθύνες στον βετεράνο κοσμοναύτη. Ο Ριζίκοφ θα ηγηθεί της αποστολής Expedition 73 μέχρι τον Δεκέμβριο, όταν αυτός, ο Ζουμπρίτσκι και ο Κιμ θα επιβιβαστούν στο διαστημόπλοιό τους Soyuz MS-27, θα αποσυνδεθούν από τη μονάδα Prichal και θα επιστρέψουν στη Γη. Ο Ονίσι στρέφει τώρα την προσοχή του στην επιστροφή του στη Γη αυτή την εβδομάδα με τον Άγιερς, την αστροναύτη της NASA, Αν ΜακΚλέιν, και τον κοσμοναύτη της Roscosmos, Κίριλ Πεσκόφ.Μετά από μια ανασκόπηση καιρού την Τρίτη, η NASA και η SpaceX στοχεύουν τώρα στην αποσύνδεση όχι νωρίτερα από τις 12:05 μ.μ. EDT, Πέμπτη 7 Αυγούστου. Για αυτήν την ευκαιρία αποσύνδεσης, η προσγείωση έχει προγραμματιστεί περίπου στις 11:58 π.μ., Παρασκευή 8 Αυγούστου, στα ανοικτά των ακτών της Καλιφόρνια. Οι ομάδες της αποστολής επέλεξαν να παραλείψουν την ευκαιρία αποσύνδεσης την Τετάρτη 6 Αυγούστου, λόγω των προβλέψεων για ισχυρούς ανέμους στις ζώνες προσγείωσης.Ο ΜακΚλέιν εντάχθηκε στην Ζένα Κάρντμαν, διοικητή του Crew-11 της SpaceX της NASA, την Τρίτη και μετέφερε τον εξοπλισμό έκτακτης ανάγκης του διαστημικού σταθμού από το αναχωρούν Dragon στο νεοαφιχθέν Dragon. Οι διοικητές του Dragon συνεργάστηκαν επίσης εντός της εργαστηριακής μονάδας του Columbus, εγκαθιστώντας ερευνητικό εξοπλισμό για να εξερευνήσουν την κατασκευή οπτικών ινών υψηλής ποιότητας στο διάστημα, με σκοπό την υπέρβαση των ατελειών που προκαλούνται από τη Γη.Ο νέος μηχανικός πτήσης της Roscosmos, Oleg Platonov, ξεκίνησε τη βάρδιά του, εγκαθιστώντας εξοπλισμό παρατήρησης της Γης για την απεικόνιση ορόσημων της Γης σε μια ποικιλία μηκών κύματος. Στη συνέχεια, ενώθηκε με τον αναχωρούντα κοσμοναύτη Peskov για να αρχίσει να τον απαλλάσσει από τα τροχιακά του καθήκοντα. Μάθετε περισσότερα για τις δραστηριότητες του σταθμού ακολουθώντας το ιστολόγιο του διαστημικού σταθμού, @space_station στο X, καθώς και τους λογαριασμούς του ISS στο Facebook και στο Instagram. Ο αστροναύτης της JAXA, Takuya Onishi (δεξιά), χειραψία με τον κοσμοναύτη της Roscosmos, Sergey Ryzhikov (αριστερά), αφού του παρέδωσε τη διοίκηση του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού κατά τη διάρκεια της Τελετής Αλλαγής Διοίκησης, όπως και η υπόλοιπη Αποστολή 73. https://www.nasa.gov/blogs/spacestation/2025/08/05/crew-swaps-commanders-waits-for-departure-and-conducts-muscle-and-blood-research/

Ιστολόγιο Curiosity, Sols 4616-4617: Στεκόμενοι ψηλά στην κορυφογραμμή. Ημερομηνία σχεδιασμού για τη Γη: Τετάρτη, 30 Ιουλίου 2025 Η μέρα ξεκίνησε με έναν μικρό εορτασμό για τον NISAR, έναν νέο δορυφόρο παρατήρησης της Γης που τέθηκε με επιτυχία σε τροχιά λίγες ώρες πριν ξεκινήσει ο σχεδιασμός μας. Συμμετείχαμε λέγοντας «GO NISAR, NASA, JPL, και ISRO» (ο Ινδικός Οργανισμός Διαστημικής Έρευνας, ο συνεργάτης της NASA, ο οποίος εκτόξευσε τον NISAR). Μάθετε περισσότερα στον κόμβο αποστολής NISAR. Αν και η ομάδα μας μελετά τον Άρη, η Γη είναι επίσης ένας πλανήτης και είμαστε πολύ χαρούμενοι για την επιτυχημένη εκτόξευση των συναδέλφων μας! Στον Άρη, είναι ακόμα χειμώνας και το θέμα κάθε σχεδιασμού είναι πώς να μεγιστοποιήσουμε την επιστήμη που μπορούμε να κάνουμε, δεδομένων των αυξημένων αναγκών ενέργειας για τη θέρμανση του ρόβερ μας αυτή την εποχή του χρόνου. Το Curiosity είναι παρκαρισμένο στην κορυφή της κύριας κορυφογραμμής, με το παρατσούκλι «αυτοκινητόδρομος». Αποδείχθηκε ότι δεν ήταν τόσο ομαλό όσο το επίγειο ομώνυμο δορυφόρο, όπως μπορείτε να δείτε στην παραπάνω εικόνα. Για να φτάσουν σε αυτή τη θέση στάθμευσης, οι οδηγοί του ρόβερ μας αποφάσισαν να κάνουν μια μικρή παράκαμψη σε μια πιο επίπεδη περιοχή και να ανέβουν ξανά στην κορυφογραμμή για ασφαλή οδήγηση εκτός δρόμου. Η θέση στάθμευσης του ρόβερ επιτρέπει όμορφη θέα γύρω μας, σχεδιάζοντας τέλεια τη γη με τις κοιλότητες και τις κορυφογραμμές για να σχεδιάσουμε τα επόμενα βήματά μας και να θαυμάσουμε το Όρος Σαρπ στο βάθος.Στεκόμενοι όρθιοι στην κορυφογραμμή, βάλαμε αρκετές έρευνες για τα υλικά που σχηματίζουν τις κορυφογραμμές στο σημερινό σχέδιο. Οι APXS, MAHLI και ChemCam συνεργάζονται για να διερευνήσουν τον στόχο "El Salto". Αυτός είναι ένας στόχος που θα μπορούσε να μας δώσει μια γεύση από το τι σχημάτιζε την κεντρική γραμμή που εκτείνεται κατά μήκος της μεγάλης κορυφογραμμής. Αν κοιτάξετε προσεκτικά τις εικόνες, υπάρχουν ανεπαίσθητες διαφορές στο χρώμα και την υφή, και όλοι είμαστε περίεργοι αν αυτό μεταφράζεται και σε χημικές διαφορές. Φυσικά, δεν είναι μόνο θέμα χημείας. Η Mastcam είναι απασχολημένη με την καταγραφή ενός μικρού λόφου, και του πλαισίου του με τις φλέβες και την κοιλότητα που τον περιβάλλει, στον στόχο "Llullaillaco". Ο στόχος «Cementerio De Tortugas» θα καταγράψει κυματισμούς άμμου μέσα σε μια περιοχή κοιλότητας, υπάρχει μια επέκταση της απεικόνισης του χώρου εργασίας στο σχέδιο για περισσότερο περιεχόμενο των σημερινών παρατηρήσεων, και τέλος, η τομή της κορυφογραμμής παρουσιάζει ενδιαφέρον στον στόχο «Villa Abecia». Φυσικά, η Mastcam δεν ξέχασε την τεκμηρίωση του στόχου ChemCam «El Salto» και του στόχου AEGIS από το προηγούμενο σχέδιο. Μιλώντας για την ChemCam: Χρησιμοποιεί τις δυνατότητες απεικόνισης για να τεκμηριώσει την πλευρά της κορυφογραμμής για να δώσει λεπτότερες λεπτομέρειες των ιζηματογενών δομών του στόχου «Llullaillaco».Οι ατμοσφαιρικές παρατηρήσεις παρουσιάζουν επίσης το μεγαλύτερο ενδιαφέρον αυτή την ώρα της ημέρας. Συνεχίζουμε την ατμοσφαιρική μας παρακολούθηση αναζητώντας ουράνια σώματα καθώς και προς τα πάνω προς τα σύννεφα σε μια κοινή παρατήρηση με το όργανο CASSIS, το οποίο βρίσκεται στο Trace Gas Orbiter του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Διαστήματος. Επιπλέον, το Curiosity συνεχίζει να παρακολουθεί τον άνεμο και τη θερμοκρασία σε όλο το σχέδιο, και το όργανο DAN (δυναμικό albedo των νετρονίων) παρατηρεί τους βράχους κάτω από το ρόβερ για την περιεκτικότητά τους σε νερό. Αφού ολοκληρώσει τις παρατηρήσεις στην τρέχουσα θέση στάθμευσης, το Curiosity θα κινηθεί ξανά εκτός κορυφογραμμής, αλλά αυτή τη φορά για να παραμείνει μέσα στην κοιλότητα, ώστε να μπορέσουμε να κάνουμε παρατηρήσεις του υλικού που σχηματίζει αυτές τις κοιλότητες. Ας δούμε αν μπορούμε να βρούμε τυχόν χημικές διαφορές μεταξύ αυτών των υλικών που θα μπορούσαν να εξηγήσουν γιατί το ένα στέκεται όρθιο και το άλλο αποσυντίθεται. Αν θέλετε να έχετε μια καλύτερη εντύπωση για τι εννοώ όταν λέω κορυφογραμμές και κοιλότητες, ρίξτε μια ματιά σε αυτό το πρόσφατο μωσαϊκό κάμερας πλοήγησης. Το ρόβερ του Άρη Curiosity της NASA απέκτησε αυτήν την εικόνα, δείχνοντας το εντυπωσιακό τοπίο στο οποίο πλοηγείται αυτή τη στιγμή. Το ρόβερ στέκεται όρθιο στην κορυφογραμμή, η σκιά του ρίχνεται προς τα εμπρός, και το Όρος Sharp υψώνεται πάνω από το σημείο στο βάθος. Το Curiosity κατέγραψε αυτήν την εικόνα με την μπροστινή κάμερα αποφυγής κινδύνου (Front Hazcam) στις 30 Ιουλίου 2025 - 4614η ηλιακή ώρα, ή 4.614η ημέρα του Άρη της αποστολής του Mars Science Laboratory - στις 02:24:02 UTC. https://science.nasa.gov/blog/curiosity-blog-sols-4616-4617-standing-tall-on-the-ridge/ Ιστολόγιο Curiosity, Ήλια 4618-4619: Οι Κατασκευές Κουτιού Συνεχίζουν να μας Καλούν. Ημερομηνία σχεδιασμού της Γης: Παρασκευή, 1 Αυγούστου 2025. Τώρα που φτάσαμε στον Αύγουστο, η «επέτειος της προσεδάφισής» μας (επέτειος προσεδάφισης — 5 Αυγούστου PDT) απέχει λιγότερο από μία εβδομάδα! Η ομάδα ανυπομονεί να γιορτάσει το ορόσημο της εφηβείας του ρόβερ μας στα 13. Η σημερινή εικόνα είναι μια όμορφη φωτισμένη εικόνα αργά το απόγευμα των κοντινών βουνών και του μακρινού χείλους του κρατήρα. Αυτές οι εικόνες κάνουν την εργασία στον Άρη να μην παλιώνει ποτέ! Το πρώτο ηλιακό φως του σημερινού σχεδίου είναι πολύ φορτωμένο επειδή θα έχουμε δεδομένα μόνο από το πρώτο ηλιακό φως εγκαίρως για τον σχεδιασμό τη Δευτέρα. Σήμερα εργαζόμουν ως Σχεδιαστής Ρόβερ, υποστηρίζοντας δραστηριότητες τόσο βραχίονα όσο και κίνησης. Ξεκινάμε πρώτα με δραστηριότητες βραχίονα. Βουρτσίζουμε DRT και κάνουμε ενσωμάτωση APXS στον στόχο «San Cristóbal», ο οποίος είναι ένας στόχος βραχώδους υποστρώματος και το μόνο σημείο στον χώρο εργασίας που είναι αρκετά ομαλό και επίπεδο για να το βουρτσίσουμε. Μετά από έναν σύντομο υπνάκο, έχουμε μια εκτεταμένη εκστρατεία απεικόνισης. Παίρνουμε εικόνες Mastcam του στόχου AEGIS από το προηγούμενο σχέδιο και δύο πιθανούς στόχους φλεβών "Rio Satja" και "Río Ichilo". Στη συνέχεια, λαμβάνουμε στερεοφωνικά μωσαϊκά Mastcam των στόχων boxwork "Pontezuelo" και "Catedrales de Tara". Επιπλέον, έχουμε στερεοφωνικά μωσαϊκά του "Llanos de Challe", μιας μετάβασης μεταξύ του βράχου στο κοίλωμα του boxwork και της κορυφογραμμής του boxwork, μια κοντινή έκθεση σε ανοιχτόχρωμους τόνους και μερικές επιπλέον κοιλότητες και κορυφογραμμές. Στη συνέχεια, το ChemCam λαμβάνει μια παρατήρηση LIBS του "Airport Domes", το οποίο είναι μια άλλη κοιλότητα στο boxworks. Τέλος, λαμβάνουμε ένα ChemCam RMI και ένα Mastcam του Pontezuelo. Αφού ολοκληρώσουμε όλες τις απεικονίσεις, συνεχίζουμε με τις υπόλοιπες δραστηριότητες του βραχίονα. Χωρίζουμε τις δραστηριότητες του βραχίονα για να ικανοποιήσουμε τους αντικρουόμενους περιορισμούς - τόσο το APXS όσο και το ChemCam πρέπει να είναι όσο το δυνατόν νωρίτερα. Σε αυτό το σύνολο δραστηριοτήτων βραχίονα, ξεκινάμε με απεικόνιση MAHLI των δύο στόχων, του San Cristóbal και του "Salar de Agua Amara", το οποίο αποτελείται από ευαίσθητες διακλαδώσεις που πιθανότατα δημιουργούνται από υπόγεια ύδατα.Μετά από έναν ακόμη σύντομο υπνάκο, κάνουμε μια μικρή προσαρμογή στη θέση μας για να αποκτήσουμε ένα άλλο ενδιαφέρον κομμάτι κορυφογραμμής υποβάθρου στον χώρο εργασίας μας. Για να την προσεγγίσουμε σε καλή γωνία, οδηγούμε πρώτα παράλληλα με την κορυφογραμμή που θα ευθυγραμμιστεί με τον στόχο και στη συνέχεια στρίβουμε και οδηγούμε κατευθείαν προς αυτήν. Λόγω περιορισμών στον τρόπο που μας αρέσει να παρκάρουμε στους στόχους, μερικές φορές αυτές οι μικρότερες διαδρομές μπορεί να είναι πιο περίπλοκες από τις μεγαλύτερες - αλλά σήμερα ήταν πιο απλές. Αφού ολοκληρώσουμε την διαδρομή, ξεκουμπώνουμε το βραχίονα για να έχουμε μια καθαρή εικόνα του χώρου εργασίας μας για τον προγραμματισμό της Δευτέρας, καθώς και για την τυπική απεικόνιση μετά την οδήγηση και στη συνέχεια το Curiosity κοιμάται για το βράδυ.Το δεύτερο sol του σχεδίου είναι λίγο πιο χαλαρό. Γύρω στο μεσημέρι, το Curiosity θα κάνει κάποιες ατμοσφαιρικές παρατηρήσεις, συμπεριλαμβανομένης μιας έρευνας Navcam dust-devil και μιας ταινίας suprahorizon με νότιο προσανατολισμό, ακολουθούμενη από μια δραστηριότητα AEGIS όπου το ρόβερ θα επιλέγει στόχους και θα τους παρατηρεί μόνο του. Στη συνέχεια, νωρίς το επόμενο πρωί, το Curiosity θα ξυπνήσει για να κάνει κάποιες πρόσθετες ατμοσφαιρικές παρατηρήσεις, συμπεριλαμβανομένων ταινιών Navcam zenith και suprahorizon, οπτική επαφή Navcam προς το χείλος του κρατήρα και μια ηλιακή ταυ Mastcam για τη μέτρηση της σκόνης στην ατμόσφαιρα. Τέλος, θα κοιμηθεί για λίγο πριν ξυπνήσει για να ξεκινήσει το επόμενο σχέδιο. Το ρόβερ του Άρη Curiosity της NASA έλαβε αυτήν την εικόνα χρησιμοποιώντας την αριστερή κάμερα πλοήγησης την 1η Αυγούστου 2025 - 4616η ηλιακή ώρα, ή 4.616η ημέρα του Άρη της αποστολής του Mars Science Laboratory - στις 03:36:56 UTC. https://science.nasa.gov/blog/curiosity-blog-sols-4618-4619-the-boxwork-structures-continue-to-call-to-us/

Επιστήμονες αναδημιούργησαν τα πρώτα μόρια του Σύμπαντος. Το επίτευγμα αλλάζει όσα πιστεύαμε για το πρώιμο Σύμπαν. Για πρώτη φορά ερευνητές αναδημιούργησαν τα πρώτα μόρια του Σύμπαντος, προσομοιώνοντας τις συνθήκες που επικρατούσαν στο πρώιμο Σύμπαν.Τα ευρήματα αυτά ανατρέπουν την υπάρχουσα κατανόηση για την προέλευση των άστρων και «καλούν σε επανεκτίμηση της χημείας του Ήλιου στο πρώιμο Σύμπαν», όπως έγραψαν οι επιστήμονες στη μελέτη τους στην επιθεώρηση «Astronomy and Astrophysics».Αμέσως μετά τη Μεγάλη Έκρηξη πριν από 13,8 δισεκατομμύρια χρόνια, το Σύμπαν βρισκόταν υπό εξαιρετικά υψηλές θερμοκρασίες. Λίγα δευτερόλεπτα αργότερα, η θερμοκρασία έπεσε αρκετά ώστε να σχηματιστούν τα πρώτα στοιχεία το υδρογόνο και το ήλιο. Εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια μετά το Σύμπαν είχε πλέον ψυχρανθεί αρκετά ώστε τα άτομα αυτών των στοιχείων να συνδυαστούν με ηλεκτρόνια σε διάφορες διαμορφώσεις, σχηματίζοντας μόρια.Σύμφωνα με τους ερευνητές, το πρώτο μόριο που δημιουργήθηκε ήταν το ιόν υδριδίου του ηλίου ( HeH⁺). Αυτό το ιόν είναι απαραίτητο για τον σχηματισμό μοριακού υδρογόνου του πιο άφθονου μορίου στο σημερινό Σύμπαν.Τόσο τα ιόντα υδριδίου του ηλίου όσο και το μοριακό υδρογόνο υπήρξαν κρίσιμα για την ανάπτυξη των πρώτων άστρων εκατομμύρια χρόνια αργότερα.Για να ξεκινήσει η σύντηξη σε ένα πρωτοάστρο, η διαδικασία με την οποία τα άστρα παράγουν τη δική τους ενέργεια, πρέπει άτομα και μόρια να συγκρούονται μεταξύ τους και να απελευθερώνουν θερμότητα. Αυτή η διαδικασία δεν είναι αποτελεσματική κάτω από τους 10,000 βαθμούς Κελσίου.Ωστόσο τα ιόντα υδριδίου του ηλίου είναι εξαιρετικά αποδοτικά στην ενίσχυση αυτής της διαδικασίας ακόμη και σε χαμηλές θερμοκρασίες κάτι που τα καθιστά πιθανώς καθοριστικό παράγοντα στον σχηματισμό άστρων στο πρώιμο Σύμπαν.Η ποσότητα αυτών των ιόντων μπορεί, συνεπώς, να έχει επηρεάσει σημαντικά την ταχύτητα και αποτελεσματικότητα του πρώιμου αστρογένεσης, ανέφεραν οι επιστήμονες. Πιο σημαντικά απ’ ό,τι πιστεύαμε Στη νέα μελέτη, οι ερευνητές αναπαρήγαγαν τις πρώιμες αντιδράσεις του υδριδίου του ηλίου, ψύχοντας τα ιόντα στους -267° βαθμούς Κελσίου για έως 60 δευτερόλεπτα, πριν τα οδηγήσουν σε σύγκρουση με βαρύ υδρογόνο. Μελέτησαν πώς αυτές οι συγκρούσεις, παρόμοιες με εκείνες που ενεργοποιούν τη σύντηξη στα άστρα, επηρεάζονταν από τη θερμοκρασία των σωματιδίων.Διαπίστωσαν ότι οι ρυθμοί αντίδρασης αυτών των σωματιδίων δεν μειώνονται σε χαμηλές θερμοκρασίες κάτι που έρχεται σε αντίθεση με παλαιότερες θεωρίες.«Προηγούμενες θεωρίες προέβλεπαν σημαντική μείωση της πιθανότητας αντίδρασης σε χαμηλές θερμοκρασίες, όμως δεν μπορέσαμε να επαληθεύσουμε κάτι τέτοιο, ούτε πειραματικά ούτε με νέους θεωρητικούς υπολογισμούς», δήλωσε ο Χόλγκερ Κρέκελ, συν-συγγραφέας της μελέτης και ειδικός στην πυρηνική φυσική στο Ινστιτούτο Πυρηνικής Φυσικής Μαξ Πλανκ στη Γερμανία.«Αυτή η ανακάλυψη για τη συμπεριφορά των ιόντων υδριδίου του ηλίου αμφισβητεί την έως τώρα αντίληψη για το πώς σχηματίστηκαν τα άστρα στο πρώιμο Σύμπαν. Οι αντιδράσεις αυτών των ιόντων με άλλα άτομα φαίνεται να έπαιξαν πολύ πιο σημαντικό ρόλο στη χημεία του πρώιμου Σύμπαντος απ’ ό,τι πιστευόταν μέχρι σήμερα» κατέληξε ο Κρέκελ. https://www.naftemporiki.gr/techscience/1990593/epistimones-anadimioyrgisan-ta-prota-moria-toy-sympantos/

Σηματοδοτώντας 13 χρόνια στον Άρη, το Curiosity της NASA αποκτά νέες δεξιότητες. Οι νέες δυνατότητες επιτρέπουν στο ρόβερ να κάνει επιστήμη με λιγότερη ενέργεια από τις μπαταρίες του. Δεκατρία χρόνια από την προσεδάφιση του Curiosity στον Άρη, οι μηχανικοί βρίσκουν τρόπους να κάνουν το ρόβερ της NASA ακόμα πιο παραγωγικό. Το εξάτροχο ρομπότ έχει αποκτήσει μεγαλύτερη αυτονομία και δυνατότητα πολλαπλών εργασιών — βελτιώσεις που έχουν σχεδιαστεί για να αξιοποιούν στο έπακρο την πηγή ενέργειας του Curiosity, μια θερμοηλεκτρική γεννήτρια ραδιοϊσοτόπων πολλαπλών αποστολών (MMRTG). Η αυξημένη απόδοση σημαίνει ότι το ρόβερ έχει άφθονη ισχύ καθώς συνεχίζει να αποκρυπτογραφεί πώς άλλαξε το αρχαίο κλίμα του Άρη, μετατρέποντας έναν κόσμο από λίμνες και ποτάμια στην ψυχρή έρημο που είναι σήμερα. Εξερευνήστε τη θέα που κατέγραψε το Curiosity ενώ έκανε πολλαπλές εργασίες Το Curiosity πρόσφατα κύλησε σε μια περιοχή γεμάτη με σχηματισμούς κουτιών. Αυτές οι σκληρυμένες κορυφογραμμές πιστεύεται ότι δημιουργήθηκαν από υπόγεια νερά πριν από δισεκατομμύρια χρόνια. Εκτεινόμενοι για μίλια σε αυτό το τμήμα του Όρους Σαρπ, ενός βουνού ύψους 5 χιλιομέτρων (3 μιλίων), οι σχηματισμοί θα μπορούσαν να αποκαλύψουν εάν η μικροβιακή ζωή θα μπορούσε να είχε επιβιώσει στο υπέδαφος του Άρη αιώνες πριν, επεκτείνοντας την περίοδο κατοικησιμότητας ακόμη περισσότερο, όταν ο πλανήτης στέγνωνε. Η εκτέλεση αυτής της ερευνητικής εργασίας απαιτεί πολλή ενέργεια. Εκτός από την οδήγηση και την επέκταση ενός ρομποτικού βραχίονα για τη μελέτη βράχων και απόκρημνων βράχων, το Curiosity διαθέτει ραδιόφωνο, κάμερες και 10 επιστημονικά όργανα που χρειάζονται ενέργεια. Το ίδιο ισχύει και για τους πολλαπλούς θερμαντήρες που διατηρούν τα ηλεκτρονικά, τα μηχανικά μέρη και τα όργανα σε άριστη λειτουργία. Προηγούμενες αποστολές, όπως τα ρόβερ Spirit και Opportunity και το όχημα προσεδάφισης InSight, βασίζονταν σε ηλιακούς συλλέκτες για την επαναφόρτιση των μπαταριών τους, αλλά αυτή η τεχνολογία διατρέχει πάντα τον κίνδυνο να μην λαμβάνει αρκετό ηλιακό φως για να παρέχει ενέργεια. Αντ' αυτού, το Curiosity και ο μικρότερος αδελφός του Perseverance χρησιμοποιούν το καθένα την πυρηνική πηγή ενέργειας MMRTG, η οποία βασίζεται σε σβόλους πλουτωνίου που αποσυντίθενται για να δημιουργήσουν ενέργεια και να επαναφορτίσουν τις μπαταρίες του ρόβερ. Παρέχοντας άφθονη ισχύ για τα πολλά επιστημονικά όργανα των ρόβερ, τα MMRTG είναι γνωστά για τη μακροζωία τους (τα δίδυμα διαστημόπλοια Voyager βασίζονται σε RTG από το 1977). Αλλά καθώς το πλουτώνιο αποσυντίθεται με την πάροδο του χρόνου, χρειάζεται περισσότερος χρόνος για να επαναφορτιστούν οι μπαταρίες του Curiosity, αφήνοντας λιγότερη ενέργεια για την επιστήμη κάθε μέρα. Η ομάδα διαχειρίζεται προσεκτικά τον ημερήσιο προϋπολογισμό ενέργειας του ρόβερ, λαμβάνοντας υπόψη κάθε συσκευή που καταναλώνει τις μπαταρίες. Ενώ όλα αυτά τα εξαρτήματα δοκιμάστηκαν εκτενώς πριν από την εκτόξευση, αποτελούν μέρος πολύπλοκων συστημάτων που αποκαλύπτουν τις ιδιορρυθμίες τους μόνο μετά από χρόνια στο ακραίο περιβάλλον του Άρη. Η σκόνη, η ακτινοβολία και οι απότομες διακυμάνσεις της θερμοκρασίας αναδεικνύουν ακραίες περιπτώσεις που οι μηχανικοί δεν θα μπορούσαν να περιμένουν. «Ήμασταν περισσότερο σαν προσεκτικοί γονείς νωρίτερα στην αποστολή», δήλωσε ο Reidar Larsen του Εργαστηρίου Αεριοπροώθησης της NASA στη Νότια Καλιφόρνια, το οποίο κατασκεύασε και λειτουργεί το ρόβερ. Ο Larsen ηγήθηκε μιας ομάδας μηχανικών που ανέπτυξαν τις νέες δυνατότητες. «Είναι σαν το έφηβο ρόβερ μας να ωριμάζει και να το εμπιστευόμαστε ότι θα αναλάβει περισσότερες ευθύνες. Ως παιδί, μπορεί να κάνεις ένα πράγμα τη φορά, αλλά καθώς γίνεσαι ενήλικας, μαθαίνεις να κάνεις πολλά πράγματα ταυτόχρονα». Πιο Αποδοτική Επιστήμη Γενικά, οι μηχανικοί του JPL στέλνουν στο Curiosity μια λίστα με εργασίες που πρέπει να ολοκληρώσει μία προς μία πριν το ρόβερ τελειώσει την ημέρα του με έναν υπνάκο για να επαναφορτιστεί. Το 2021, η ομάδα άρχισε να μελετά εάν δύο ή τρεις εργασίες του ρόβερ θα μπορούσαν να συνδυαστούν με ασφάλεια, μειώνοντας τον χρόνο που το Curiosity είναι ενεργό. Για παράδειγμα, το ραδιόφωνο του Curiosity στέλνει τακτικά δεδομένα και εικόνες σε ένα διερχόμενο τροχιακό όχημα, το οποίο τα μεταδίδει στη Γη. Θα μπορούσε το ρόβερ να επικοινωνήσει με ένα τροχιακό όχημα ενώ οδηγεί, κινεί το ρομποτικό του βραχίονα ή τραβάει εικόνες; Η ενοποίηση εργασιών θα μπορούσε να συντομεύσει το πρόγραμμα κάθε ημέρας, απαιτώντας λιγότερο χρόνο με ενεργοποιημένους θερμαντήρες και όργανα σε κατάσταση έτοιμη προς χρήση, μειώνοντας την ενέργεια που χρησιμοποιείται. Οι δοκιμές έδειξαν ότι το Curiosity μπορεί με ασφάλεια και όλες αυτές οι εργασίες έχουν πλέον αποδειχθεί με επιτυχία στον Άρη. Ένα άλλο κόλπο είναι να αφήσουμε το Curiosity να αποφασίσει να κοιμηθεί αν τελειώσει τις εργασίες του νωρίς. Οι μηχανικοί πάντα συμπληρώνουν τις εκτιμήσεις τους για το πόσο θα διαρκέσει μια δραστηριότητα μιας ημέρας σε περίπτωση που προκύψουν προβλήματα. Τώρα, αν το Curiosity ολοκληρώσει αυτές τις δραστηριότητες νωρίτερα από τον προβλεπόμενο χρόνο, θα κοιμηθεί νωρίς. Αφήνοντας το ρόβερ να διαχειρίζεται πότε κοιμάται, υπάρχει λιγότερη επαναφόρτιση πριν από το σχέδιο της επόμενης ημέρας. Ακόμα και οι ενέργειες που περικόπτονται μόλις 10 ή 20 λεπτά από μια μόνο δραστηριότητα αθροίζονται μακροπρόθεσμα, μεγιστοποιώντας τη διάρκεια ζωής του MMRTG για περισσότερη επιστήμη και εξερεύνηση στο μέλλον. Μίλια που απομένουν Στην πραγματικότητα, η ομάδα εφαρμόζει άλλες νέες δυνατότητες στο Curiosity εδώ και χρόνια. Αρκετά μηχανικά προβλήματα απαιτούσαν μια αναμόρφωση του τρόπου με τον οποίο το τρυπάνι κονιοποίησης βράχων του ρομποτικού βραχίονα συλλέγει δείγματα και οι δυνατότητες οδήγησης έχουν βελτιωθεί με ενημερώσεις λογισμικού. Όταν ένας τροχός φίλτρου χρώματος σταμάτησε να ενεργοποιεί μία από τις δύο κάμερες που είναι τοποθετημένες στο Mastcam, το περιστρεφόμενο "κεφάλι" του Curiosity, η ομάδα ανέπτυξε μια λύση που τους επέτρεπε να καταγράφουν τα ίδια όμορφα πανοράματα. Η JPL ανέπτυξε επίσης έναν αλγόριθμο για τη μείωση της φθοράς στους τροχούς του Curiosity που έχουν υποστεί ζημιές από πέτρες. Και ενώ οι μηχανικοί παρακολουθούν στενά τυχόν νέες ζημιές, δεν ανησυχούν: Μετά από 35 χιλιόμετρα και εκτεταμένη έρευνα, είναι σαφές ότι, παρά τις κάποιες τρύπες, οι τροχοί έχουν χρόνο ζωής για χρόνια. (Και στη χειρότερη περίπτωση, το Curiosity θα μπορούσε να αφαιρέσει το κατεστραμμένο τμήμα του "πέλματος" του τροχού και να συνεχίσει να κινείται στο υπόλοιπο τμήμα.) Μαζί, αυτά τα μέτρα κάνουν τη δουλειά τους για να διατηρήσουν το Curiosity τόσο απασχολημένο όσο ποτέ. Περισσότερα για το Curiosity Το Curiosity κατασκευάστηκε από το Εργαστήριο Αεριοπροώθησης της NASA, το οποίο διαχειρίζεται η Caltech στην Πασαντίνα της Καλιφόρνια. Η JPL ηγείται της αποστολής εκ μέρους της Διεύθυνσης Επιστημονικών Αποστολών της NASA στην Ουάσινγκτον, στο πλαίσιο του χαρτοφυλακίου του Προγράμματος Εξερεύνησης του Άρη της NASA. Η Malin Space Science Systems στο Σαν Ντιέγκο κατασκεύασε και λειτουργεί το Mastcam. Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με το Curiosity, επισκεφθείτε τη διεύθυνση: science.nasa.gov/mission/msl-curiosity Το Curiosity της NASA είδε αυτόν τον βράχο σε σχήμα κομματιού κοραλλιού στις 24 Ιουλίου 2025, την 4.608η ημέρα της αποστολής στον Άρη. Το ρόβερ έχει βρει πολλούς βράχους που — όπως αυτός — σχηματίστηκαν από ορυκτά που εναποτέθηκαν από αρχαίες ροές νερού σε συνδυασμό με δισεκατομμύρια χρόνια αμμοβολής από τον άνεμο. https://www.nasa.gov/missions/mars-science-laboratory/curiosity-rover/marking-13-years-on-mars-nasas-curiosity-picks-up-new-skills/

Το πλήρωμα του Artemis της NASA εκπαιδεύεται στο Orion, που θα ταξιδέψει στη Σελήνη, πριν από την αποστολή. Το πρώτο πλήρωμα που πρόκειται να πετάξει με το διαστημόπλοιο Orion της NASA κατά τη διάρκεια της αποστολής Artemis II γύρω από τη Σελήνη στις αρχές του επόμενου έτους, εισήλθε στο διαστημόπλοιό του για μια πολυήμερη εκπαίδευση στο Διαστημικό Κέντρο Κένεντι του οργανισμού στη Φλόριντα. Το πλήρωμα φόρεσε τις διαστημικές του στολές στις 31 Ιουλίου και επιβιβάστηκε στο Orion για να εκπαιδευτεί και να βιώσει μερικές από τις συνθήκες που μπορούν να περιμένουν στην αποστολή του. Οι αστροναύτες της NASA, Reid Wiseman, Victor Glover και Christina Koch, και ο αστροναύτης της CSA (Καναδική Διαστημική Υπηρεσία) Jeremy Hansen, συμμετείχαν σε μια δοκιμή κατάλληλου πληρώματος και δοκιμή διεπαφής εξοπλισμού πληρώματος, πραγματοποιώντας την ημέρα εκτόξευσης και προσομοιώνοντας τροχιακές δραστηριότητες μέσα στο Orion. Κάθε ορόσημο στην εκστρατεία Artemis μας φέρνει πιο κοντά στην προσγείωση Αμερικανών στη Σελήνη και στην προώθηση προς τον Άρη. αναπληρωτής διοικητής της NASA «Σε περίπου έξι μήνες, οι αστροναύτες του Artemis II θα ταξιδέψουν γύρω από τη Σελήνη για πρώτη φορά μετά από 53 χρόνια», δήλωσε ο Duffy. «Η Αμερική συσπειρώθηκε πίσω από τον Απόλλωνα επειδή αντιπροσώπευε τον καλύτερο εαυτό μας - τώρα είναι η σειρά του Άρτεμις. Δεν κουβαλούν απλώς μια σημαία - κουβαλούν την υπερηφάνεια, τη δύναμη και την υπόσχεση των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής». Με τον Orion ενεργοποιημένο, η δοκιμή του πληρώματος με τις στολές ήταν μια πιστή αναπαράσταση του τι μπορεί να περιμένει το πλήρωμα την ημέρα της εκτόξευσης. Το πλήρωμα ξεκίνησε την ημέρα φορώντας τις στολές του μέσα στο Κτίριο Υποστήριξης Πολλαπλών Επιχειρήσεων του διαστημοδρομίου, φορώντας τις διαστημικές στολές του συστήματος επιβίωσης του πληρώματος Orion, επιβιβαζόμενο στα οχήματα μεταφοράς πληρώματος μηδενικών εκπομπών και εισερχόμενο στο Orion, το οποίο βρίσκεται επί του παρόντος εντός της Εγκατάστασης Επεξεργασίας Πολλαπλών Φορτίων, όπου οι μηχανικοί έχουν φορτώσει τα προωθητικά του μέσα σε αρκετές εβδομάδες. Μόλις έφτασε στον Orion, το πλήρωμα πραγματοποίησε αρκετές δραστηριότητες την ημέρα της εκτόξευσης, συμπεριλαμβανομένων ελέγχων επικοινωνιών και ελέγχων διαρροών στολών. Για πρώτη φορά, το πλήρωμα συνδέθηκε με το διαστημόπλοιο και τα συστήματα επικοινωνιών και ελέγχου ζωής του, και όλα τα καλώδια πολλαπλών φορέων συνδέθηκαν ενώ το διαστημόπλοιο λειτουργούσε με πλήρη ισχύ. Οι ομάδες προσομοίωσαν αρκετές διαφορετικές συνθήκες εδάφους και πτήσης για να δώσουν στο πλήρωμα περισσότερη εμπειρία στη διαχείρισή τους σε πραγματικό χρόνο. Ορισμένες από τις δραστηριότητες προσομοίωσαν σενάρια όπου το πλήρωμα κλήθηκε να αντιμετωπίσει πιθανά προβλήματα ενώ βρισκόταν στο διάστημα, όπως διαρροές και βλάβη του ανεμιστήρα του συστήματος αναζωογόνησης του αέρα, ο οποίος είναι απαραίτητος για την παροχή οξυγόνου και την απομάκρυνση του διοξειδίου του άνθρακα από την καμπίνα. Η απόκτηση αυτής της πρακτικής εμπειρίας και η εκμάθηση του τρόπου γρήγορης δράσης για την αντιμετώπιση πιθανών προκλήσεων κατά τη διάρκεια της πτήσης βοηθά στη διασφάλιση ότι το πλήρωμα είναι έτοιμο για οποιοδήποτε σενάριο. Η δοκιμή παρέχει στους αστροναύτες τη δυνατότητα να εκπαιδευτούν στον πραγματικό εξοπλισμό που θα χρησιμοποιήσουν κατά τη διάρκεια της πτήσης, επιτρέποντάς τους και στις ομάδες υποστήριξης την ευκαιρία να εξοικειωθούν με τον εξοπλισμό σε διαμορφώσεις πολύ κοντά σε αυτές που θα βιώσουν κατά τη διάρκεια της πτήσης. Επιτρέπει επίσης στις ομάδες να επαληθεύσουν τη συμβατότητα μεταξύ του εξοπλισμού και των συστημάτων με τις διαδικασίες του ελεγκτή πτήσης, ώστε να μπορούν να κάνουν τυχόν τελικές προσαρμογές πριν από την εκτόξευση. Αυτή η δοκιμή φέρνει σε επαφή το πλήρωμα του Artemis II και το διαστημόπλοιο Orion που θα τους μεταφέρει στη Σελήνη και... Διευθυντής Προγράμματος Συστημάτων Εξερεύνησης Εδάφους της NASA «Σηματοδοτεί την τεράστια ποσότητα εργασίας που καταβάλλουν οι ομάδες επιχειρήσεων και ανάπτυξης για να βεβαιωθούν ότι είμαστε έτοιμοι για την εκτόξευση», δήλωσε ο Quinn. «Έχουν σχεδιάσει σχολαστικά κάθε επιχείρηση, χρονομετρώντας την στην τελειότητα - και τώρα την δοκιμάζουμε». Ανταλλάσσοντας τις διαστημικές τους στολές με ρούχα καθαρού χώρου για τη δοκιμή διεπαφής εξοπλισμού πληρώματος, και με το διαστημόπλοιο απενεργοποιημένο, το πλήρωμα εκτέλεσε επίσης πολλές από τις δραστηριότητες που είναι πιθανό να κάνει κατά την πτήση και διεξήγαγε πρόσθετους ελέγχους εξοπλισμού. Το πλήρωμα εξασκήθηκε στην αφαίρεση και αποθήκευση των υποδοχών ποδιών στις θέσεις του πιλότου και του κυβερνήτη, κάτι που θα τους επιτρέψει να έχουν περισσότερο ανοιχτό χώρο στην καμπίνα μετά την εκτόξευση. Επίσης, έλαβαν πρόσβαση στα ντουλάπια αποθήκευσης και εξοικειώθηκαν με τις κάμερες, τα σχετικά καλώδια και τις βάσεις, καθώς και με το υλικό του συστήματος περιβαλλοντικού ελέγχου και υποστήριξης ζωής.Εκτός από την απόκτηση πρακτικής εμπειρίας με το πραγματικό υλικό που θα χρησιμοποιήσουν στο διάστημα, προετοιμάστηκαν επίσης για τη ζωή στο βαθύ διάστημα, εξετάζοντας τις ετικέτες της καμπίνας, τις ρυθμίσεις ύπνου και τις λίστες ελέγχου, καθώς και τον χώρο υγιεινής.Μέσω της εκστρατείας Artemis, η NASA θα στείλει αστροναύτες για να εξερευνήσουν τη Σελήνη για επιστημονική ανακάλυψη, οικονομικά οφέλη και για να θέσουν τα θεμέλια για τις πρώτες επανδρωμένες αποστολές στον Άρη - προς όφελος όλων. Το πλήρωμα Artemis II (από αριστερά προς τα δεξιά) CSA (Καναδική Υπηρεσία Διαστήματος) Jeremy Hansen, ειδικός αποστολών· Christina Koch, ειδικός αποστολών· Victor Glover, πιλότος· και ο Reid Wiseman, διοικητής, φορούν τις στολές επιβίωσης του συστήματος Orion Crew για μια πολυήμερη εκπαίδευση πληρώματος που ξεκινά την Πέμπτη 31 Ιουλίου 2025 στο Διαστημικό Κέντρο Kennedy του οργανισμού στη Φλόριντα. Πίσω από το πλήρωμα, φορώντας ενδυμασία καθαρού δωματίου, βρίσκονται μέλη του πληρώματος κλεισίματος Artemis II. https://www.nasa.gov/missions/artemis/artemis-2/nasas-artemis-crew-trains-in-moonbound-orion-ahead-of-mission/

Ικαρία: Σπάνιο δελφίνι εντοπίστηκε σε ένα από τα βαθύτερα σημεία του Αιγαίου. Μια εντυπωσιακή καταγραφή ανακοίνωσε το Ινστιτούτο Θαλάσσιας Προστασίας Αρχιπέλαγος, καθώς αυτές τις ημέρες εντοπίζεται στην τάφρο της Ικαρίας ένα σπάνιο είδος δελφινιού. Αναλυτικά η ανάρτηση του Ινστιτούτου Σταχτοδέλφινο: ένα ιδιαίτερο είδος δελφινιού που καταγράφουμε αυτές τις ημέρες στην τάφρο της Ικαρίας – ένα εντυπωσιακό υποβρύχιο φαράγγι που φτάνει τα 1.400 μέτρα βάθος.Σχετικά άγνωστο στο ευρύ κοινό, το Σταχτοδέλφινο είναι το μεγαλύτερο σε μέγεθος είδος δελφινιού που συναντάται στις ελληνικές θάλασσες – φτάνει τα 4 σε μήκος και τα 500kg σε βάρος.Η πρώτη καταγραφή μετανάστευσης Σταχτοδέλφινων στο ανατολικό Αιγαίο από το Ινστιτούτο Αρχιπέλαγος ήταν το φθινόπωρο του 2000 και έκτοτε η έρευνα συνεχίζεται συστηματικά. Η παρακολούθηση των πληθυσμών και η κάλυψη των κενών γνώσης είναι προϋπόθεση για την προστασία τους.Μεταναστεύουν στις θάλασσες της Μεσογείου σε ολιγομελείς ομάδες πάνω από βαθιά θαλάσσια φαράγγια και τάφρους και έχουν εξαιρετικές καταδυτικές ικανότητες. Καταδύονται σε βάθη που ξεπερνούν τα 300μ, κρατώντας την αναπνοή τους για περισσότερο από 30 λεπτά.Απειλούνται κυρίως από την υπεραλίευση και την ρύπανση των θαλασσώνΑν ταξιδεύετε στις ελληνικές θάλασσες και παρατηρήσετε σπάνια θαλάσσια είδη στείλτε μας φωτογραφίες, βίντεο ή παρατηρήσεις στο: observations@archipelago.gr https://www.tanea.gr/2025/08/06/greece/ikaria-spanio-delfini-entopistike-se-ena-apo-ta-vathytera-simeia-tou-aigaiou-pics/

Πλήρης κατασκευή δορυφόρων στην Ελλάδα από ICEYE το 2026. Ανάπτυξη από την εταιρεία του εγχώριου R&D αεροδιαστημικής Tην πλήρη κατασκευή δορυφόρων στην Ελλάδα, από το πρώτο εξάρτημα μέχρι την τελική συναρμολόγηση, προγραμματίζει από το 2026 η ICEYE Hellas, θυγατρική εταιρεία της Πολωνο-Φινλανδικής κατασκευάστριας εταιρείας δορυφόρων SAR (Synthetic Aperture Radar) ICEYE. Με τον τρόπο αυτό η Ελλάδα γίνεται η δεύτερη χώρα στην Ευρώπη, όπου η ICEYE κατασκευάζει δορυφόρους από το μηδέν, δημιουργώντας γραμμή παραγωγής που θα μπορεί να παράγει παράλληλα 3-4 δορυφόρους και τουλάχιστον 8 ετησίως.Η ελληνική γραμμή παραγωγής θα έχει τη δυνατότητα να αναπτύσσει δορυφόρους, οι οποίοι θα επιχειρούν ημέρα και νύχτα, ανεξαρτήτως καιρικών συνθηκών και θα μπορούν να προσφέρουν δορυφορικές εικόνες υψηλής ακρίβειας σε σχεδόν πραγματικό χρόνο. Επομένως, πρόκειται για μία σημαντική συνεργασία που προάγει την καινοτομία και την εγχώρια έρευνα, ενώ την ίδια στιγμή συμβάλλει στη διαχείριση φυσικών καταστροφών, την ασφάλεια και την άμυνα.Πέρα από την κάλυψη των εγχώριων αναγκών της Ελλάδας, η πλήρως λειτουργική εγκατάσταση στην Αθήνα θα υποστηρίξει άμεσα ευρύτερες ευρωπαϊκές διαστημικές πρωτοβουλίες και τις παγκόσμιες προσπάθειες καινοτομίας της ICEYE. Επίσης δημιουργεί και θέσεις εργασίας υψηλής ειδίκευσης για Έλληνες μηχανικούς και προσωπικό με ειδίκευση σε δορυφορικά συστήματα. Σύμφωνα με τη μητρική εταιρεία μέχρι σήμερα η παραγωγή γινόταν αποκλειστικά στη Φινλανδία, παρότι οι δορυφόροι της εταιρείας πωλούνται και χρησιμοποιούνται παγκοσμίως.Η ICEYE Hellas ξεκίνησε πρόσφατα τη δραστηριότητά της στη χώρα μας και διαθέτει εγκαταστάσεις στο Νέο Ψυχικό. Όπως τονίζει στη «Ν» ο CEO της ICEYE Ελλάς Βασίλης Χαλουλάκος, «αυτό που θέλουμε είναι να συνεργαστούμε με ελληνικές εταιρείες που θα μπορούν να δουλέψουν σε διεθνή projects και να αποτελέσουν μέρος της παγκόσμιας εφοδιαστικής αλυσίδας στον κλάδο και να μην περιορίζονται μόνο σε ελληνικά έργα».Συμπληρώνοντας ο κ. Χαλουλάκος είπε «θα αξιοποιήσουμε την Ελλάδα ως κέντρο για την κάλυψη των δορυφορικών αναγκών της ευρύτερης περιοχής των Βαλκανίων και της Κύπρου καθώς και κάποιων περιοχών της Μέσης Ανατολής». Ανθρώπινο δυναμικό Η ICEYE Ελλάς απασχολεί αυτή τη στιγμή 15 άτομα, στους επόμενους 6-7 μήνες αναμένεται να διπλασιαστεί το ανθρώπινο δυναμικό της. Ένας από τους βασικούς στόχους της εταιρείας πέραν της εγχώριας παραγωγής και κατασκευής είναι η ενίσχυση του τμήματος R&D στην Ελλάδα για την ανάπτυξη καινοτομιών που θα αφορά την ολοκληρωμένη παρατήρηση της Γης από το διάστημα. Να σημειωθεί ότι η εταιρεία ήδη συνεργάζεται με το Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο και συγκεκριμένα το Τμήμα Αεροδιαστημικής.Η έναρξη λειτουργίας της γραμμής παραγωγής δορυφόρων SAR στην Ελλάδα από την ICEYE σηματοδοτεί την επιτυχημένη υλοποίηση του προγράμματος «Άξονας 1.2», μέσα από το οποίο κατασκευάστηκαν και θα εκτοξευτούν οι δορυφόροι της ελληνικής κυβέρνησης.Η εταιρεία ήδη έχει κατασκευάσει τους δύο πρώτους ελληνικούς δορυφόρους SAR, που θα τεθούν σε τροχιά μέχρι τα τέλη του 2025. Τα τμήματα που κατασκευάζονται στην Ελλάδα αποτελούν περίπου το 15% κάθε δορυφόρου και εξάγονται για την κατασκευή του παγκόσμιου στόλου της εταιρείας.Τα κρίσιμα δορυφορικά υποσυστήματα για τον παγκόσμιο στόλο της εταιρείας, ανάμεσα στα οποία και τμήματα των δορυφόρων που πρόκειται να τεθούν σε τροχιά για λογαριασμό του ελληνικού κράτους, κατασκευάζονται στην παραγωγική μονάδα της εταιρείας στη χώρα μας από μηχανικούς, προγραμματιστές και τεχνίτες, αρκετοί από τους οποίους έχουν επιστρέψει από το εξωτερικό προκειμένου να συμβάλλουν στην ανάπτυξη της ελληνικής διαστημικής βιομηχανίας. Πρόγραμμα Μικροδορυφόρων Η Ελλάδα έχει ξεκινήσει Πρόγραμμα Μικροδορυφόρων (με υποπρόγραμμα για τους Νανοδορυφόρους) με επικεφαλής το Ελληνικό Υπουργείο Ψηφιακής Διακυβέρνησης, υπό την επίβλεψη του ESA – Ευρωπαϊκού Οργανισμού Διαστήματος, με συμμετοχή του ελληνικού επιχειρηματικού οικοσυστήματος.Η ICEYE Ελλάς είναι ο leader στο συγκεκριμένο πρόγραμμα για λογαριασμό της χώρας μας, μεταξύ και άλλων επιχειρηματικών ομάδων που συμμετέχουν, είναι η πρώτη συμμετέχουσα εταιρεία που ολοκλήρωσε την παραγωγή των δορυφόρων της νωρίτερα από το χρονοδιάγραμμα, με την εκτόξευσή τους να έχει προγραμματιστεί για τα τέλη του 2025 από τις ΗΠΑ με τη συνεργασία της Space-X, για λογαριασμό της χώρας μας.Οι δορυφόροι παρατήρησης της Γης θα επιχειρούν ημέρα και νύχτα, ανεξάρτητα από τις καιρικές συνθήκες και θα προσφέρουν σχεδόν σε πραγματικό χρόνο δορυφορικές εικόνες υψηλής ακρίβειας. Θα αξιοποιηθούν για την παρακολούθηση του θαλάσσιου και χερσαίου περιβάλλοντος, τη διαχείριση φυσικών καταστροφών, όπως πλημμύρες και πυρκαγιές, καθώς και για εφαρμογές ασφάλειας και άμυνας, ενώ θα συνδυάζονται με εργαλεία τεχνητής νοημοσύνης για την παροχή αναλυτικών προϊόντων υψηλής αξίας προς τον τελικό χρήστη, ενισχύοντας συνολικά την εθνική τεχνολογική και στρατηγική αυτονομία στον τομέα της διαχείρισης κρίσεων και φυσικών καταστροφών. Επίσης, ανακοινώθηκε ότι, μέσω του Εθνικού Προγράμματος Μικροδορυφόρων το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας θα έχει πρόσβαση σε δορυφορικά SAR δεδομένα πολύ υψηλής ανάλυσης. Αγορά Διαστήματος Η μητρική εταιρεία ICEYE που πήρε το όνομά της από την πρώτη εικόνα που έστειλε ο πρώτος δορυφόρος της από το Βόρειο Πόλο, έχει σηκώσει χρηματοδότηση ύψους 550 εκατ. δολ. συνολικά από την αρχή της δραστηριότητά της κα θεωρείται παγκόσμιος ηγέτης στις δορυφορικές λειτουργίες ραντάρ συνθετικού διαφράγματος (SAR) για υψηλής πιστότητας παρατήρηση της Γης, διαρκή εποπτεία και λύσεις κατά των φυσικών καταστροφών, με πελάτες κυβερνήσεις, εμπορικούς οργανισμούς και υπουργεία Εθνικής Άμυνας πολλών ευρωπαϊκών κρατών. Δραστηριοποιείται διεθνώς με γραφεία στη Φινλανδία, την Πολωνία, την Ισπανία, το Ηνωμένο Βασίλειο, την Αυστραλία, την Ιαπωνία, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, την Ελλάδα και τις ΗΠΑ.Η Mckinsey αποτιμά την αξία της αγοράς διαστήματος στα 1,8 τρις. δολ. μέχρι το 2035 (Global Space Economy Market). Οι γνώστες του χώρου επισημαίνουν ότι ο συγκεκριμένος επιχειρηματικός κλάδος είναι σε πλήρη εξέλιξη από τη στιγμή που έχει ανοίξει το Διάστημα και για τα μικρότερα κράτη και μικροδορυφόρους προσιτού κόστους οι οποίοι όμως έχουν το επιπλέον ανταγωνιστικό πλεονέκτημα της μεγαλύτερης επισκεψιμότητας βάσει της πολικής τροχιάς που ακολουθούν (ηλιοσύγχρονοι δορυφόροι) καθώς και της υψηλής ανάλυσης μεταδιδόμενων εικόνων. https://www.naftemporiki.gr/business/1990668/pliris-kataskeyi-doryforon-stin-ellada-apo-iceye-to-2026/

Ракетно-космическая корпорация «Энергия» Συνεχίζω να δημοσιεύω για την επερχόμενη αποστολή. Σήμερα θα σας μιλήσω για το θρυλικό επανδρωμένο διαστημόπλοιο "Soyuz-MS". Το "Soyuz-MS" είναι μια σύγχρονη τροποποίηση της διάσημης σειράς διαστημοπλοίων "Soyuz", τα οποία από τη δεκαετία του 1960 παρέμειναν το κύριο μέσο παράδοσης πληρωμάτων στον τροχιακό σταθμό. Το "MS" υποδηλώνει τις καινοτομίες στην προηγούμενη γενιά του πλοίου. Κυριολεκτικά, MS = εκσυγχρονισμένα συστήματα. Διαστάσεις και βάρος του πλοίου: Μήκος: 7,9 m Διάμετρος: 2,25 m (σαν το άνοιγμα των χεριών ενός ψηλού παίκτη βόλεϊ) Βάρος εκτόξευσης: έως 7220 kg (σαν 4 αυτοκίνητα) Βάρος προσγείωσης: περίπου 2900 kg (μόνο ένα από τα τρία διαμερίσματα επιστρέφει στη Γη). Το Soyuz-MS επιταχύνει στην πρώτη κοσμική ταχύτητα με τη βοήθεια του πυραύλου Soyuz 2.1a - η επιτάχυνση στα 28.000 km/h διαρκεί περίπου 525 δευτερόλεπτα. Κατά την εκτόξευση του πλοίου σε τροχιά, το πλήρωμα βιώνει υπερφόρτωση έως και 4 γραμμάρια - νιώθεις σαν να έχεις γίνει 4 φορές βαρύτερος. Η υπερφόρτωση δεν είναι τόσο δύσκολη όσο ακούγεται, επειδή τα καθίσματα βρίσκονται κάθετα στο διάνυσμα του φαινομένου υπερφόρτωσης - με άλλα λόγια, νιώθεις 4 φορές βαρύτερος, αλλά σε ξαπλωμένη θέση, όχι σε καθιστή. Σήμερα, το πλήρωμα του πλοίου είναι 3 άτομα, αλλά δεν ήταν πάντα έτσι. Στο πρώτο Soyuz (1967), το πλήρωμα αποτελούνταν από 2 κοσμοναύτες, και στην τροποποίηση Soyuz T (1976) - ήδη 3. Ωστόσο, μετά την καταστροφή του Soyuz-11 (1971), όταν το πλήρωμα πέθανε λόγω αποσυμπίεσης της μονάδας καθόδου, το πλήρωμα μειώθηκε και πάλι σε δύο. Και μόνο τη δεκαετία του 1980, το τρίτο κάθισμα επιστράφηκε. Αυτόματη σύνδεση, αλλά με δυνατότητα χειροκίνητου ελέγχου. Το Soyuz-MS μπορεί να προσδεθεί σε ένα από τα τέσσερα λιμάνια πρόσδεσης του ISS χωρίς τη συμμετοχή του πληρώματος, αλλά οι κοσμοναύτες είναι πάντα έτοιμοι να αναλάβουν τον έλεγχο του πλοίου. Το ασύρματο σύστημα Kurs εξασφαλίζει ακρίβεια πρόσδεσης έως και αρκετά εκατοστά.Προσγείωση: σκληρή, αλλά ελεγχόμενη. Η μονάδα καθόδου μπορεί να προσγειωθεί σε οποιαδήποτε επίπεδη επιφάνεια (συμπεριλαμβανομένου του νερού). Το τυπικό σημείο προσγείωσης είναι η στέπα του Καζακστάν. Κατά τη διάρκεια αρκετών λεπτών ατμοσφαιρικού φρεναρίσματος, η μονάδα καθόδου επιβραδύνει από 28.000 χλμ./ώρα σε 800 χλμ./ώρα, και στη συνέχεια ανοίγουν τα αλεξίπτωτα (φρένο και κύριο). Η ταχύτητα με την οποία η κάψουλα της μονάδας καθόδου κατεβαίνει στο κύριο αλεξίπτωτο: περίπου 20 χλμ./ώρα. Σε υψόμετρο περίπου 1,5 μ., οι κινητήρες ομαλής προσγείωσης ενεργοποιούνται για να μαλακώσουν την πρόσκρουση με τη Γη, έτσι λίγο πριν αγγίξει τη Γη, το πλήρωμα αισθάνεται δύο κρούσεις (μία από τους κινητήρες, η δεύτερη από την ίδια την προσγείωση).Το Soyuz είναι ο κάτοχος του παγκόσμιου ρεκόρ για τον αριθμό των πτήσεων - περισσότερες από 140 επιτυχημένες επανδρωμένες εκτοξεύσεις! Και το Soyuz μπορεί επίσης να πετάξει χωρίς αστροναύτες! Τα Soyuz MS-14 και Soyuz MS-23 πέταξαν στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό (ISS) σε μη επανδρωμένη λειτουργία (2019 και 2023). Έτσι, τα μη επανδρωμένα οχήματα είναι δυνατά όχι μόνο στη Γη, αλλά και στο διάστημα. Αυτές οι τεχνολογίες είναι εμπνευστικές και δίνουν ελπίδα. https://vk.com/rsc_energia?w=wall-219235956_144856 Ракетно-космическая корпорация «Энергия» Στο Μπαϊκονούρ, το Progress MS-32 δοκιμάζεται σε έναν ανηχοϊκό θάλαμο. Τα τοιχώματα σε αυτό το δωμάτιο απορροφούν ραδιοκύματα. Και τα προστατεύουν από αυτά που προέρχονται από έξω. Ένα τέτοιο δωμάτιο είναι απαραίτητο εάν θέλουμε να ελέγξουμε την ηλεκτρομαγνητική συμβατότητα του εξοπλισμού. Στην περίπτωσή μας, αυτό είναι το σύστημα προσέγγισης και σύνδεσης Kurs NA, καθώς και μια σειρά από άλλα που είναι υπεύθυνα για τη μετάδοση εικόνων από μια τηλεοπτική κάμερα και δεδομένων πτήσης. Εάν μετρήσετε τα χαρακτηριστικά μιας κεραίας σε ένα κανονικό δωμάτιο, το σήμα θα ανακλάται από οποιαδήποτε επιφάνεια, θα "πετάει" πίσω και θα δημιουργεί παρεμβολές. Εδώ, το πρόβλημα λύνεται από ένα υλικό που απορροφά ραδιενέργεια. Εκτός από τις "πυραμίδες" που μπορείτε να δείτε σε διάφορες φωτογραφίες, χρησιμοποιούνται επίσης επίπεδες πλάκες φερρίτη για ανηχοϊκούς θαλάμους. Καταλαμβάνουν λιγότερο χώρο, αλλά δεν έχουν σχεδιαστεί για υψηλές συχνότητες. Κατά κανόνα, ο φερρίτης βασίζεται σε οξείδιο του σιδήρου. Το μυστικό του υλικού είναι ότι δεν πρέπει να είναι ούτε καλός αγωγός ούτε διηλεκτρικό. Έτσι ώστε τα ραδιοκύματα, έχοντας διεισδύσει στο εσωτερικό, να «χαθούν» εκεί και σταδιακά να εξασθενίσουν, μετατρέποντας σε θερμότητα. Και σε τι χρησιμεύουν οι κόγχες στους τοίχους; Αυτές είναι πλατφόρμες για τον εξοπλισμό - τον «ανταποκριτή». Άλλωστε, το πλοίο δεν θα δέσει μόνο του. Η διαδικασία πρέπει να περιλαμβάνει εξοπλισμό που μιμείται τον ίδιο στον ISS. https://vk.com/rsc_energia?w=wall-167742670_23150

Φυσική Θερινής Νυκτός. Δέκα από τα μεγαλύτερα Παράδοξα και άλυτα Προβλήματα της Φυσικής που μπορούν να προκαλέσουν ατέρμονες συζητήσεις, ειδικά στις θερμές καλοκαιρινές νύχτες, όταν δεν μας κολλάει ο ύπνος: 1. Εγκέφαλοι Boltzmann Όταν αναφερόμαστε σε «εγκέφαλο Boltzmann», εννοούμε έναν παρατηρητή που εμφανίζεται στο σύμπαν εξ αιτίας των τυχαίων διακυμάνσεων του χωρόχρονου. Αυτή η ιδέα της συνειδητής οντότητας που αναδύεται αυθόρμητα στο χώρο, φέρει το όνομα του μεγάλου θεωρητικού φυσικού Ludwig Boltzmann. Φαίνεται να είναι αδύνατος ο αυθόρμητος σχηματισμός ενός εγκεφάλου, όμως οι νόμοι της φυσικής δεν το αποκλείουν εντελώς. Το μόνο που χρειάζεται είναι ένα τεράστιο χρονικό διάστημα για να συνδυαστούν με τον κατάλληλο τρόπο τα σωματίδια στην μορφή ενός λειτουργικού μυαλού. Και υπάρχουν κοσμολογικές θεωρίες που μας λένε ότι το σύμπαν θα υπάρχει σε 10100 χρόνια, με την ύλη πολύ αραιά κατανεμημένη, που θα συσσωρεύεται τυχαία, όπως τα άτομα ενός αερίου σε ένα κλειστό δοχείο. Ή ότι το σύμπαν θα συνεχίσει να υπάρχει αιωνίως. Και η αιωνιότητα είναι ένα πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα, ώστε μπορεί να συμβεί τυχαία τα άτομα να σχηματίσουν ένα μόριο. Αν περιμένουμε λίγο ακόμα, ίσως προκύψει τυχαία ένα κύτταρο, κι αν περιμένουμε πολύ περισσότερο (αιωνιότητα είναι αυτή) τότε μπορεί να σχηματιστεί ένας ολόκληρος εγκέφαλος. Απλώς από σύμπτωση. Κι όχι μόνο μία φορά, αλλά άπειρες φορές. Τι σημαίνει αυτό; Δεν ξέρω, αλλά η ιδέα αυτή σίγουρα θα προκαλούσε το ενδιαφέρον του Νίτσε. 2. Γιατί Πραγματικοί Αριθμοί; Σύμφωνα με τις καλύτερες τρέχουσες θεωρίες των φυσικών, η φύση, κατά βάθος, είναι εξ ολοκλήρου κβαντική θεωρία. Η κβαντική θεωρία βασίζεται σε μιγαδικούς αριθμούς, τους αριθμούς που διαθέτουν ένα πραγματικό και ένα φανταστικό μέρος , όπου οι τετραγωνικές ρίζες των αρνητικών αριθμών αποκτούν νόημα. Ωστόσο, για κάποιο λόγο, όλα όσα μπορούμε να παρατηρήσουμε και να μετρήσουμε εκφράζονται από πραγματικούς αριθμούς. Φαίνεται πολύ περίεργο. Γιατί ο παρατηρήσιμος κόσμος να βασίζεται μόνο σε πραγματικούς αριθμούς; Είναι σαν η κβαντική φυσική να μας κλειδώνει κάποιο μέρος της φύσης. Υπάρχει κάποιος βαθύτερος λόγος για τον οποίο συμβαίνει αυτό; Ή μήπως σημαίνει απλώς ότι υπάρχει ένα μέρος της πραγματικότητας που δεν έχουμε ακόμη καταλάβει πώς να το παρατηρήσουμε; 3. Το παράδοξο της απώλειας πληροφοριών στις μαύρες τρύπες Στην κβαντική φυσική, οι πληροφορίες δεν μπορούν να καταστραφούν. Ωστόσο, οι μαύρες τρύπες φαίνεται να τις καταστρέφουν. Αν κάτι πέσει σε μια μαύρη τρύπα, εξαφανίζεται οριστικά. Αυτό ισχυριζόταν ο Stephen Hawking. Το μόνο που εκπέμπεται από μια μαύρη τρύπα είναι η ακτινοβολία Hawking, η οποία είναι εντελώς τυχαία και δεν περιέχει καμία πληροφορία εκτός από τη θερμοκρασία της. Τι συμβαίνει λοιπόν; Οι Leonard Susskind και Gerard ’t Hooft συνειδητοποίησαν ότι, αν ο Hawking είχε δίκιο, τότε όλα όσα γνωρίζουμε σχετικά με τους θεμελιώδεις νόμους του σύμπαντος θα έπρεπε να απορριφθούν. Είτε η κβαντική φυσική είναι λάθος, είτε αυτό που πιστεύουμε για τις μαύρες τρύπες είναι λάθος. 4. Κβαντική Βαρύτητα Kάποιοι νομίζουν ότι, ακόμα και χωρίς κάποιο επιστημονικό υπόβαθρο, μπορούν να λύσουν θεμελιώδη και άλυτα (μέχρι σήμερα) επιστημονικά προβλήματα χρησιμοποιώντας προηγμένα προγράμματα Τεχνητής Νοημοσύνης. Κι αν είσαι δισεκατομμυριούχος, σαν τον Travis Kalanick, ιδρυτή της Uber, τότε τις καλοκαιρινές νύχτες συζητώντας με το ChatGPT ή το Grok, φαντασιώνεσαιται ότι καταφέρνουν την ενοποίηση της κβαντικής θεωρίας με την θεωρία της σχετικότητας του Αϊνστάιν. Μία από τις πιο διάσημες συνέπειες της κβαντικής φυσικής είναι ότι τα σωματίδια μπορούν να βρίσκονται σε δύο μέρη ταυτόχρονα. Αλλά τι συμβαίνει με το βαρυτικό τους πεδίο; Θα πίστευε κανείς ότι αν το σωματίδιο βρίσκεται σε δύο μέρη, τότε και το βαρυτικό του πεδίο θα έπρεπε να κάνει το ίδιο. Αλλά αυτό δεν μπορεί να συμβεί στη θεωρία του Αϊνστάιν, απλά, το απαγορεύει. Επομένως, είτε η βαρύτητα δεν έχει κβαντικές ιδιότητες, είτε το βαρυτικό πεδίο των σωματιδίων που βρίσκονται σε δύο μέρη δεν ακολουθεί τα σωματίδια. Τα προγράμματα της Τεχνητής Νοημοσύνης μπορεί να πείθουν τους συνομιλητές τους ότι λύνουν «επιστημονικά» το πρόβλημα, στην πραγματικότητας όμως δεν μπορούν να το κάνουν (τουλάχιστον προς το παρόν). 5. Παράδοξο Fermi Ο Enrico Fermi, ο φυσικός που κατασκεύασε τον πρώτο πυρηνικό αντιδραστήρα, δεν δημοσίευσε ποτέ ούτε μια λέξη σχετική με τους εξωγήινους πολιτισμούς. Ο φυσικός Eric Jones κατέγραψε τις μαρτυρίες των Emil Konopinski, Edward Teller, και Herbert York που ήταν παρόντες στην περίφημη συζήτηση με τον Fermi, κατά τη διάρκεια «μιας καλοκαιρινής νύχτας» στο Los Alamos το 1950. Σύμφωνα με τους αυτόπτες μάρτυρες, η συζήτηση περιστρεφόταν γύρω από μια γελοιογραφία του περιοδικού The New Yorker, όπου εξωγήινοι μεταφέρουν κάδους σκουπιδιών, κλεμμένους από τους δρόμους της Νέας Υόρκης: Και τότε ο Fermi αναρωτήθηκε: «μα που είναι;». Οι συνομιλητές του κατάλαβαν ότι αναφερόταν στο γεγονός ότι δεν έχουμε δει κανένα εξωγήινο διαστημόπλοιο, και η συζήτηση περιστράφηκε γύρω από τις δυνατότητες διαστρικών ταξιδιών. Τόσοι γαλαξίες, τόσα άστρα, τόσοι εξωπλανήτες – πού είναι λοιπόν οι εξωγήινοι, γιατί δεν έχουμε τους έχουμε δει ακόμα; Ένα από τα πιο εντυπωσιακά ευρήματα της τελευταίας δεκαετίας είναι ότι τα πλανητικά συστήματα είναι πολύ πιο συνηθισμένα από ότι νομίζαμε. Ταυτόχρονα, οι βιοχημικοί έχουν επίσης διαπιστώσει ότι υπάρχουν πολλοί τρόποι για να συναρμολογηθούν μόρια σε αυτοκαταλυτικούς κύκλους, που είναι ουσιαστικά αυτοσυντηρούμενοι κύκλοι που μπορούν να οδηγήσουν σε συστήματα που μπορούν να αναπαραχθούν. Πρόκειται για τα δομικά στοιχεία της ζωής. Γιατί λοιπόν δεν έχουμε ακούσει νέα από τους εξωγήινους; Μήπως είμαστε απλώς πολύ ασήμαντοι επειδή το σύμπαν είναι γεμάτο ζωή; Μήπως μας παραμονεύουν και μας παρατηρούν; Ή μήπως περιμένουν να αναπτύξουμε την κατάλληλη τεχνολογία και να έρθουμε πρώτα σε επαφή; 6. Πολυπλοκότητα και Ανάδυση Φαίνεται ότι η πολυπλοκότητα στο σύμπαν αυξάνεται. Έχουμε περισσότερες δομές, αναπαραγόμενες δομές, ζωντανούς οργανισμούς. Αλλά τι ακριβώς είναι η πολυπλοκότητα και γιατί οι νόμοι της φύσης την προκαλούν; Η πολυπλοκότητα συνδέεται στενά με την ανάδυση, την εμφάνιση νέων χαρακτηριστικών και λειτουργιών. Αλλά και στις δύο περιπτώσεις δεν έχουμε έναν καλό επίσημο ορισμό και καμία ιδέα γιατί το σύμπαν θα ήταν όπως είναι. Η επίλυση αυτού του προβλήματος φυσικής είναι προϋπόθεση για την κατανόηση της ανθρώπινης συνείδησης. 7. Το Παράδοξο του Παππού Οι θεωρίες του Αϊνστάιν για τον χώρο και τον χρόνο επιτρέπουν ταξίδια στο χρόνο, για παράδειγμα μέσω σκουληκότρυπας. Αυτό είναι μαθηματικά τουλάχιστον εφικτό. Αλλά αν ένα τέτοιο ταξίδι στο χρόνο ήταν φυσικά εφικτό, θα άνοιγε την πόρτα σε παράδοξα όπως το διαβόητο παράδοξο του παππού: Τι θα γινόταν αν γύριζες πίσω στο χρόνο και σκότωνες τον παππού σου, εννοείται κατά λάθος, έτσι ώστε να μην είχες γεννηθείς ποτέ και να μην υπήρξες στο μέλλον; Τι ακριβώς εμποδίζει κάτι τέτοιο να συμβεί ή γιατί το ταξίδι στο χρόνο δεν είναι δυνατό; Ή μήπως είναι, και απλώς δεν έχουμε καταλάβει πώς; Αυτό το ερώτημα σχετίζεται στενά με το επόμενο ζήτημα – το βέλος του χρόνου. 8. Το Βέλος του Χρόνου Οι θεμελιώδεις νόμοι της φύσης που έχουν ανακαλύψει οι φυσικοί δεν κάνουν διάκριση μεταξύ παρελθόντος και μέλλοντος. Λειτουργούν εμπρός στον χρόνο με τον ίδιο τρόπο όπως και πίσω στον χρόνο. Ωστόσο, στην καθημερινότητά μας, το παρελθόν διαχωρίζεται σαφώς από το μέλλον. Οι φυσικοί συνήθως εξηγούν ότι αυτό συμβαίνει γιατί καθώς το σύμπαν εξελίσσεται, η εντροπία του, το μέγεθος που μετράει την αταξία ενός συστήματος, αυξάνεται. Αυτό που αποκαλούμε μέλλον είναι απλά μια κατεύθυνση προς μεγαλύτερη εντροπία. Μια κατάσταση χαμηλότερης εντροπίας είναι αυτό που αποκαλούμε παρελθόν. Αλλά μας αρκεί αυτή η εξήγηση; Η εντροπία λειτουργεί, επειδή η ίδια η εντροπία δεν ορίζεται με σαφήνεια. Εξαρτάται πάντα από αυθαίρετες επιλογές. Αυτό σημαίνει ότι η αύξηση της εντροπίας είναι απλώς ένα διαφορετικό όνομα που έχουμε δώσει στην ίδια παρατήρηση, δηλαδή ότι ο χρόνος έχει μια κατεύθυνση. Κάποιοι έχουν προσπαθήσει να το εξηγήσουν με τη διαδικασία της μέτρησης στην κβαντική φυσική. Αλλά δεν καταλαβαίνουμε πώς λειτουργεί ούτε αυτό, κάτι που φέρνει στο μυαλό μας την γάτα του Σρέντιγκερ. 9. Η Γάτα του Σρέντιγκερ Το νοητικό πείραμα του Έρβιν Σρέντιγκερ για τη νεκρή και ζωντανή γάτα αναδεικνύει μια παράλογη συνέπεια της κβαντικής φυσικής. Ότι τα αποτελέσματά της δεν περιορίζονται στον μικρόκοσμο, αλλά αναπόφευκτα θα επεκταθούν και στον μακρόκοσμο. Στο νοητικό πείραμα του Σρέντιγκερ, μια γάτα θα μπορούσε να είναι ταυτόχρονα ζωντανή και νεκρή. Κάτι που στην πραγματικότητα δεν το παρατηρούμε. Αλλά γιατί όχι; Σαφώς η κβαντική συμπεριφορά εξαφανίζεται κάποια στιγμή, αλλά τι είναι αυτό που την κάνει να εξαφανίζεται; Είναι το μέγεθος του αντικειμένου; Είναι η μάζα; Είναι, όπως προτείνει ο Penrose, η βαρυτική του αυτοενέργεια. Ή κάτι εντελώς διαφορετικό; 10. Το Παράδοξο του Τηλε-Μεταφορέα Αυτό είναι το ερώτημα αν ο James T. Kirk πεθαίνει όταν χρησιμοποιεί την συσκευή που τον τηλεμεταφέρει. Κι αυτό, είναι όντως ένα ζήτημα φυσικής. Αν γνωρίζατε τις θέσεις όλων των ατόμων στο σώμα του Kirk και την κίνησή τους, θα μπορούσατε να σαρώσετε αυτές τις πληροφορίες, να αποσυναρμολογήσετε τον Kirk σε άτομα, και να τα στείλετε αλλού και να τον επανασυναρμολογήσετε. Κατ ‘αρχήν. Ή, αφού όλα τα άτομα είναι ίδια, γιατί να στείλετε τα άτομα; Μπορείτε απλώς να στείλετε τις πληροφορίες και να τον επανασυναρμολογήσετε από άλλα άτομα. Τότε όμως είναι αυτός, ο ίδιος Kirk, ή σκοτώσατε τον Kirk και τώρα έχετε ένα αντίγραφό του; Η κβαντική φυσική σας λέει ότι δεν μπορείτε να δημιουργήσετε ένα ακριβές αντίγραφο οποιασδήποτε κατάστασης χωρίς να καταστρέψετε το πρωτότυπο. Αλλά νομίζω ότι αυτό δεν απαντά πραγματικά στο ερώτημα τι συμβαίνει με τον Kirk. Δηλαδή, ο ίδιος τι αισθάνεται; Πεθαίνει ή όχι; Όμως τώρα πέρασε η ώρα και για να μην ξημερωθούμε, «καληνύχτα σας. Αν είστε φίλοι, χειροκροτείστε να μας δώσετε χαρά, κι ο Πουκ θα τα ‘χει όλα εξηγήσει ως την επόμενη φορά.» Παρακολουθείστε στο σχετικό βίντεο της Sabine Hossenfelder, «The Top 10 Physics Paradoxes and Unsolved Problems» 00:00–00:22 Intro 00:23–01:15 Boltzmann Brains 01:16–02:03 Why Real Numbers? 02:04–02:34 The Black Hole Information Loss Paradox 02:35–03:08 Quantum Gravity 03:09–03:55 Fermi paradox 03:56–04:34 Complexity and Emergence 04:35–05:19 The Grandfather Paradox 05:20–06:22 The Arrow of Time 06:23–07:19 Schrödinger’s Cat 07:20–08:25 The Transporter Paradox

To James Webb μας δείχνει το θάνατο του Ήλιου. Εντυπωσιακές εικόνες ενός νεφελώματος παρόμοιο με αυτό που θα δημιουργηθεί στα τελικά στάδια ζωής του μητρικού μας άστρου. Αυτοί οι εντυπωσιακοί χρωματισμοί στον… καμβά του Διαστήματος είναι το πλανητικό νεφέλωμα NGC 6072, τα απομεινάρια ενός κατεστραμμένου άστρου παρόμοιου με τον Ήλιο που έφτασε στο τέλος της ζωής του. «Κουκουλωμένο» στο νεφέλωμα, μέσα στα ίδια του τα αποβληθέντα εξωτερικά στρώματα, το εξασθενημένο άστρο μεταμορφώνεται σε ένα λευκό νάνο. Αυτή θα είναι και η κατάσταση του Ήλιου σε περίπου πέντε δισ. έτη.Όπως δείχνουν οι δύο εικόνες του διαστημικού Τηλεσκοπίου James Webb μία στη μικρότερου μήκους κύματος εγγύς υπέρυθρη ακτινοβολία και μία στη μέσου υπερύθρου μήκους κύματος το σχήμα του νεφελώματος είναι εκπληκτικά πολύπλοκο, κάτι που υποδηλώνει ότι συμβαίνει κάτι περισσότερο από ό,τι φαίνεται με γυμνό μάτι.Το NGC 6072 βρίσκεται στον αστερισμό του Σκορπιού, σε απόσταση 3,060 ετών φωτός. Παρατηρήσεις της αποστολής Gaia υποδήλωναν έντονα πως δεν υπάρχει μόνο ένα αστέρι στο κέντρο του NGC 6072 αλλά δύο κάτι που επιβεβαιώνεται από τις νέες εικόνες του James Webb που δημοσιεύει η NASA.Πριν δεκάδες χιλιάδες χρόνια, ο πυρηνικός «κλίβανος» στον πυρήνα του άστρου με τη μεγαλύτερη μάζα από τα δύο άστρα άρχισε να σβήνει. Καθώς η πίεση ακτινοβολίας από τις αντιδράσεις σύντηξης άρχισε να μειώνεται, τα εξωτερικά στρώματα συστέλλονταν, θερμαίνονταν και άρχισαν τις δικές τους αντιδράσεις σύντηξης, παράγοντας αρκετή ενέργεια ώστε να εκτιναχθούν από το άστρο και σχηματίζοντας έτσι το νεφέλωμα. Ο λευκός νάνος που βλέπουμε σήμερα είναι ο εκτεθειμένος και εξαιρετικά θερμός (αλλά αδρανής) πυρήνας του άστρου.Πολλά πλανητικά νεφελώματα φαίνονται κυλινδρικά, διπολικά ή στρογγυλά, αλλά το NGC 6072 είναι διαφορετικό, μοιάζει με μια ακανόνιστη «πιτσιλιά» χρώματος στον ουρανό. Η εικόνα από την κάμερα NIRCam του JWST (Near-Infrared Camera) αποκαλύπτει πολλαπλά ζεύγη εκροών (εκτίναξη υλικού) από το ετοιμοθάνατο άστρο σε διαφορετικές κατευθύνσεις. Πιστεύεται πως αυτή η αλλαγή κατεύθυνσης των εκροών οφείλεται στη βαρυτική αλληλεπίδραση του κεντρικού άστρου με το γειτονικό άστρο. Οι ιδιότητες Τα διάφορα χρώματα στις εικόνες (ψευδοχρωματισμοί, επειδή το υπέρυθρο φως δεν είναι ορατό από το ανθρώπινο μάτι) μας αποκαλύπτουν περισσότερα για τις ιδιότητες του νεφελώματος. Σε αυτό το στάδιο, το κεντρικό άστρο έχει αποβάλει έως και το 80% της συνολικής του μάζας, κάτι που φαίνεται στις συσσωρεύσεις αερίου και σκόνης με σκούρο πορτοκαλί χρώμα στην εικόνα.Οι σχετικά άδειες περιοχές χωρίς σκόνη φαίνονται μπλε. Η «κοκκώδης» υφή πιθανόν προκαλείται από πυκνές περιοχές μοριακού υδρογόνου, που προστατεύονται από την υπεριώδη ακτινοβολία του λευκού νάνου με «πέπλα» σκόνης. Το εκτεθειμένο αέριο γύρω από αυτές τις περιοχές ιονίζεται από την υπεριώδη ακτινοβολία του λευκού νάνου.Προχωρώντας σε μεγαλύτερα μήκη κύματος, το όργανο MIRI (Mid-Infrared Instrument) του James Webb συλλαμβάνει μια σειρά από ομόκεντρους δακτυλίους που ακτινοβολούν από το κέντρο του νεφελώματος. Αυτοί οι δακτύλιοι μπορεί να αποτελούν αποδείξεις για την ύπαρξη του δεύτερου άστρου: καθώς αυτό περιστρέφεται γύρω από το ετοιμοθάνατο άστρο, διακόπτει τη ροή του εκτινασσόμενου υλικού, χαράζοντας κενά που εξαπλώνονται προς τα έξω καθώς το υλικό απομακρύνεται.Εναλλακτικά, οι δακτύλιοι θα μπορούσαν να προκύπτουν από σειρές παλμών του θνήσκοντος άστρου που συμβαίνουν κάθε λίγες χιλιάδες χρόνια. Χάρη στην ικανότητα του MIRI να βλέπει φως που δεν απορροφάται από σκόνη, μπορούμε να κοιτάξουμε μέσα στην καρδιά του νεφελώματος και να δούμε το κεντρικό σύστημα άστρων ως ροζ-λευκή κουκκίδα. Ωστόσο, αν υπάρχει δεύτερο άστρο, είναι τόσο κοντά στο πρώτο, που ούτε καν το JWST μπορεί να τα διακρίνει ως ξεχωριστά αντικείμενα.Οι εικόνες του James Webb τονίζουν πόσο όμορφος και παράξενος μπορεί να είναι ο θάνατος των άστρων και αποκαλύπτουν το τι θα υπάρχει στη θέση του Ήλιου σε περίπου πέντε δισεκατομμύρια χρόνια. Το πλανητικό νεφέλωμα NGC 6072 https://www.naftemporiki.gr/techscience/1989040/to-james-webb-mas-deichnei-to-thanato-toy-ilioy/

Το Hubble εισβάλει στο μεγαλύτερο εργοστάσιο παραγωγής νέων άστρων. Εντυπωσιακές εικόνες από το Νεφέλωμα Ταραντούλα. Μια ακόμη εντυπωσιακή εικόνα του Νεφελώματος Ταραντούλα κατέγραψε το διαστημικό τηλεσκόπιο Hubble και δόθηκε στη δημοσιότητα από την επιστημονική ομάδα που ελέγχει τη λειτουργία του τηλεσκοπίου. Το νεφέλωμα αυτό είναι η πιο ενεργή περιοχή παραγωγής άστρων στο σμήνος γαλαξιών στο οποίο ανήκει ο γαλαξίας μας.Το Νεφέλωμα Ταραντούλα, γνωστό και ως 30 Δοράδος (επειδή βρίσκεται στον αστερισμό Δοράς) είναι νεφέλωμα στο γαλαξία Μέγα Νέφος του Μαγγελάνου. Το νεφέλωμα που παράγει συνεχώς νέα άστρα έχει διάμετρο 900 έτη φωτός. Αν συμπεριληφθούν και οι προεκτάσεις του η διάμετρος του νεφελώματος φτάνει τα 6,000 έτη φωτός. Αποτελεί έναν από τους σταθερούς στόχος μελέτης των αστρονόμων αφού οι κοσμικές διεργασίες εκεί αποκαλύπτουν πολύτιμες πληροφορίες για πολλά φαινόμενα και γενικότερα την ύπαρξη και εξέλιξη του Σύμπαντος.Η σκηνή που απεικονίζεται εδώ βρίσκεται μακριά από το κέντρο του νεφελώματος, όπου υπάρχει ένα υπερ-αστρικό σμήνος που ονομάζεται R136, αλλά πολύ κοντά σε έναν σπάνιο τύπο άστρου που ονομάζεται άστρο Wolf-Rayet.«Τα άστρα Wolf-Rayet είναι τεράστια άστρα που έχουν χάσει το εξωτερικό τους περίβλημα υδρογόνου και είναι εξαιρετικά θερμά και φωτεινά, παράγοντας πυκνούς και ορμητικούς αστρικούς ανέμους», εξήγησαν οι αστρονόμοι.Το Νεφέλωμα της Ταραντούλας αποτελεί συχνό στόχο για το τηλεσκόπιο Hubble, του οποίου οι δυνατότητες πολλαπλών μηκών κύματος είναι κρίσιμες για την αποτύπωση των λεπτομερειών στα σκονισμένα νέφη του νεφελώματος.«Τα δεδομένα που χρησιμοποιήθηκαν για τη δημιουργία αυτής της εικόνας προέρχονται από ένα παρατηρησιακό πρόγραμμα που ονομάζεται Scylla, από το μυθικό, θαλάσσιο τέρας της ελληνικής μυθολογίας, από την Οδύσσεια. Το πρόγραμμα Scylla σχεδιάστηκε ώστε να συμπληρώνει ένα άλλο πρόγραμμα παρατηρήσεων του Hubble, που ονομάζεται ULYSSES (Ultraviolet Legacy library of Young Stars as Essential Standards). Το ULYSSES στοχεύει τεράστια νεαρά άστρα στο Μικρό και Μεγάλο Νέφος του Μαγγελάνου, ενώ το Scylla μελετά τις δομές αερίων και σκόνης που περιβάλλουν αυτά τα άστρα» αναφέρει η ομάδα του Hubble όπου φυσικά Ulysses είναι το Οδυσσέας στα λατινικά. https://www.naftemporiki.gr/techscience/1990152/to-hubble-eisvalei-sto-megalytero-ergostasio-paragogis-neon-astron/

Ανακαλύφθηκε άγνωστος τροφοδότης «αίματος» της καρδιάς του γαλαξία μας. Πρόκειται για ένα μοριακό νέφος που βοηθά στη ροή ύλης από το δίσκο του Γαλαξία στο κέντρο του. Αστρονόμοι ανακάλυψαν ένα κολοσσιαίο νέφος αερίου και σκόνης έκτασης 200 ετών φωτός που βρίσκεται σε μια ελάχιστα εξερευνημένη περιοχή του γαλαξία μας και όπως φαίνεται εμπλέκεται σε κρίσιμες κοσμικές διεργασίες του Γαλαξία.Η δομή η οποία ονομάστηκε «Νέφος Midpoint», αποτελεί παράδειγμα ενός Γιγαντιαίου Μοριακού Νέφους (Giant Molecular Cloud – GMC). Ανακαλύφθηκε από την ερευνητική ομάδα με τη χρήση του ραδιοτηλεσκοπίου Green Bank Telescope. Εξετάζοντας τις στρώσεις του νέφους Midpoint οι ερευνητές εντόπισαν δυναμικές περιοχές που περιλαμβάνουν πιθανές τοποθεσίες γέννησης νέων άστρων και πυκνές λωρίδες σκόνης που τροφοδοτούν την καρδιά του γαλαξία μας.«Κανείς δεν είχε ιδέα ότι αυτό το νέφος υπήρχε μέχρι που κοιτάξαμε σε αυτή την περιοχή του ουρανού και βρήκαμε το πυκνό αέριο. Μέσα από μετρήσεις του μεγέθους, της μάζας και της πυκνότητας, επιβεβαιώσαμε ότι πρόκειται για ένα γιγαντιαίο μοριακό νέφος» δήλωσε η Νάταλι Μπάτερφιλντ επιστήμονας του Εθνικού Αστεροσκοπείου Ραδιοαστρονομίας των ΗΠΑ , επικεφαλής της ερευνητικής ομάδας που δημοσιεύει την ανακάλυψη της στην επιθεώρηση «The Astrophysical Journal». Τα φαινόμενα Η ενεργή περιοχή του νέφους και οι πυκνές λωρίδες ύλης ενδέχεται να αποκαλύψουν πώς ρέει η ύλη από τον δίσκο του γαλαξία προς το κέντρο του. Στο εσωτερικό του νέφους Midpoint υπάρχουν επίσης αρκετά σφαιρικά συμπλέγματα πυκνού αερίου και σκόνης που μπορεί να βρίσκονται στα πρόθυρα κατάρρευσης και γέννησης νέων άστρων.Ένα από αυτά, με την ονομασία Knot E, φαίνεται να είναι ένα μικρό αλλά πυκνό νέφος αερίου που διαβρώνεται από την ακτινοβολία γειτονικών άστρων. Τέτοιες δομές ονομάζονται ελεύθερα αιωρούμενα εξατμιζόμενα σφαιρίδια αερίου (frEGGs). Οι αστρονόμοι ανακάλυψαν επίσης μια νέα πηγή έντονης μικροκυματικής ακτινοβολίας, γνωστή ως maser που μπορεί να αποτελεί περαιτέρω ένδειξη έντονης αστρικής γέννησης μέσα στο νέφος Midpoint.Αλλά δεν βρήκαν μόνο στοιχεία αστρικής δημιουργίας. Μια δομή σε σχήμα κελύφους μέσα στο νέφος φαίνεται να προκλήθηκε από κάποια έκρηξη σουπερνόβα. Η έρευνα της ομάδας υποδηλώνει ότι το νέφος Midpoint είναι καίριας σημασίας για τη ροή ύλης από τον δίσκο του Γαλαξία προς την καρδιά του.Αυτό θα μπορούσε να τροφοδοτήσει τη δημιουργία άστρων στη στερεή κεντρική μπάρα άστρων που περιστρέφεται γύρω από το κέντρο του γαλαξία μας. Παρόμοιες πυκνές δομές άστρων έχουν παρατηρηθεί και σε άλλους ραβδωτούς σπειροειδείς γαλαξίες με ράβδο. Πρόκειται για γαλαξίες που χαρακτηρίζονται από μια κεντρική ράβδο από αστέρες και αέρια, από τα άκρα της οποίας ξεκινούν οι σπειροειδείς βραχίονες. Ο δικός μας γαλαξίας είναι ένας τέτοιος ραβδωτός σπειροειδής γαλαξίας.Η περαιτέρω μελέτη του Midpoint και της γύρω περιοχής θα μπορούσε να προσφέρει σαφέστερη εικόνα για το πώς συγκεντρώνονται τα δομικά στοιχεία των άστρων στο κέντρο των γαλαξιών.«Η δημιουργία άστρων σε γαλαξιακές ράβδους είναι ένα αίνιγμα. Οι ισχυρές δυνάμεις σε αυτές τις περιοχές μπορούν στην πραγματικότητα να καταστείλουν τη δημιουργία άστρων. Όμως τα μπροστινά άκρα αυτών των ράβδων, όπως εκεί όπου βρίσκεται το Midpoint, μπορούν να συγκεντρώσουν πυκνό αέριο και να πυροδοτήσουν νέες γεννήσεις άστρων» » λέει ο Λάρι Μόργκαν από το Green Bank Observatory.«Αυτές οι λωρίδες σκόνης είναι σαν κρυμμένα ποτάμια αερίου και σκόνης που μεταφέρουν υλικό στο κέντρο του Γαλαξία μας. Το νέφος Midpoint είναι ένα σημείο όπου το υλικό από τον γαλαξιακό δίσκο μεταβαίνει στο πιο ακραίο περιβάλλον του γαλαξιακού κέντρου και προσφέρει μια μοναδική ευκαιρία να μελετήσουμε τις αρχικές συνθήκες του αερίου πριν αυτό συγκεντρωθεί στην καρδιά του Γαλαξία» αναφέρει η Μπάτερφιλντ.Το αέριο στο νέφος Midpoint βρίσκεται σε ταραχώδη κατάσταση, η οποία αντικατοπτρίζει τις συνθήκες που επικρατούν στο κέντρο του γαλαξία μας. Αυτή η χαοτική κίνηση μπορεί να προκαλείται είτε από τη ροή υλικού κατά μήκος των λωρίδων σκόνης είτε από συγκρούσεις μεταξύ του Midpoint και άλλων μοριακών νεφών. Καλλιτεχνική απεικόνιση του εντυπωσιακού μοριακού νέφους. https://www.naftemporiki.gr/techscience/1988684/anakalyfthike-agnostos-trofodotis-aimatos-tis-kardias-toy-galaxia-mas/

Εξωτικά πλάσματα ανακαλύφθηκαν στην τάφρο όπου συνέβη ο μεγα-σεισμός στη Ρωσία. Πρόκειται για μια «όαση» διαφόρων μορφών ζωής που ζουν στην άβυσσο. Επιστήμονες που καταδύθηκαν σε εντυπωσιακά βάθη σε δύο ωκεάνιες τάφρους στον βορειοδυτικό Ειρηνικό ανακάλυψαν ακμάζουσες κοινότητες θαλάσσιων οργανισμών που δεν τρέφονται με οργανική ύλη όπως τα περισσότερα ζώα, αλλά αντλούν ενέργεια μετατρέποντας χημικές ενώσεις. Η μια τάφρος είναι αυτή στην οποία συνέβη ο χθεσινός σεισμός των 8,8 Ρίχτερ.Αυτές οι κοινότητες βασισμένες στη χημειοσύνθεση αποτελούνται κυρίως από σωληνοσκώληκες και όστρακα. Εντοπίστηκαν κατά τη διάρκεια καταδύσεων με επανδρωμένο υποβρύχιο στον βυθό της Τάφρου Κουρίλων-Καμτσάτκα (που προκλήθηκε ο τρομερός σεισμός) και της Τάφρου των Αλεούτιων. Τα πλάσματα αυτά τρέφονται από ρευστά πλούσια σε υδρόθειο και μεθάνιο που αναβλύζουν από τον θαλάσσιο πυθμένα σε αυτόν τον σκοτεινό και παγωμένο κόσμο πολύ πέρα από την εμβέλεια του ηλιακού φωτός.Αυτά τα οικοσυστήματα ανακαλύφθηκαν σε βάθη μεγαλύτερα από το ύψος του Έβερεστ, της ψηλότερης κορυφής της Γης. Το βαθύτερο εντοπίστηκε στα 9,533 μέτρα κάτω από την επιφάνεια του ωκεανού στην Τάφρο Κουρίλων-Καμτσάτκα, σχεδόν 25% βαθύτερα από οποιαδήποτε προηγούμενη καταγραφή τέτοιων ζώων.«Αυτό που κάνει την ανακάλυψή μας επαναστατική δεν είναι μόνο το μεγαλύτερο βάθος, αλλά και η εντυπωσιακή αφθονία και ποικιλομορφία της χημειοσυνθετικής ζωής που παρατηρήσαμε», δήλωσε ο θαλάσσιος γεωχημικός Μενγκράν Ντου από το Ινστιτούτο Επιστημών και Τεχνολογιών Βυθού (IDSSE) της Κινεζικής Ακαδημίας Επιστημών μέλος της ερευνητικής ομάδας που δημοσιεύει την ανακάλυψη στην επιθεώρηση «Nature».«Σε αντίθεση με απομονωμένες ομάδες οργανισμών, αυτή η κοινότητα ευδοκιμεί σαν μια ζωντανή όαση στην απέραντη έρημο του βυθού» πρoσέθεσε ο Ντου. Ενώ ορισμένα θαλάσσια όντα έχουν εντοπιστεί σε ακόμη μεγαλύτερα βάθη σχεδόν 11,000 μέτρα στην Τάφρο Μαριάνα αυτά σύμφωνα με τους ερευνητές δεν ήταν χημειοτροφικά. Η ανακάλυψη Στη νέα αυτή έρευνα, οι επιστήμονες χρησιμοποίησαν το βαθυσκάφος τους, που ονομάζεται Fendouzhe, για να κατέβουν στη λεγόμενη αβυσσαία ζώνη τα βαθύτερα σημεία των ωκεανών, όπου μία από τις ηπειρωτικών διαστάσεων τεκτονικές πλάκες της Γης γλιστρά κάτω από μια γειτονική της, σε μια διαδικασία που ονομάζεται υποβύθιση.Η αβυσσαία ζώνη είναι ένα βαθύ θαλάσσιο περιβάλλον που εκτείνεται από τα 3,000 έως τα 6,000 μέτρα βάθος, χαρακτηρίζεται από αιώνιο σκοτάδι, συντριπτική πίεση και χαμηλές θερμοκρασίες που φτάνουν τους μείον τέσσερις βαθμούς Κελσίου. Αυτή η ζώνη καταλαμβάνει τη μεγαλύτερη έκταση των ωκεανών, αποτελώντας το σπίτι για εξειδικευμένα είδη οργανισμών που έχουν προσαρμοστεί σε αυτές τις ακραίες συνθήκες, όπως ψάρια με μεγάλα σαγόνια, πιθανώς τυφλά μαλακόστρακα και ψάρια, και οργανισμούς που αναπαράγονται με βραδείς ρυθμούς για εξοικονόμηση ενέργειας«Το περιβάλλον του ωκεανού εκεί κάτω χαρακτηρίζεται από ψύχος, απόλυτο σκοτάδι και έντονη τεκτονική δραστηριότητα» δήλωσε ο γεωλόγος θαλάσσιου περιβάλλοντος Ξιάτον Πένγκ του IDSSE, επικεφαλής της ερευνητικής ομάδας. Σύμφωνα με τον Πένγκ αυτή η ακραία ζώνη φιλοξενεί «τις βαθύτερες και εκτενέστερες χημοσυνθετικές κοινότητες που είναι γνωστό ότι υπάρχουν στον πλανήτη μας.» Τα νέα οικοσυστήματα που παρατηρήθηκαν κυριαρχούνται από δύο είδη οργανισμών που τρέφονται με χημικά: Σωληνόμορφοι σκώληκες (κόκκινοι, γκρι ή λευκοί) μήκους 20–30 εκατ. Λευκά όστρακα (αχιβάδες) μήκους έως 23 εκατ. Κάποια από αυτά τα είδη, σύμφωνα με τον θαλάσσιο γεωχημικό Μενγκράν Ντου ενδέχεται να είναι εντελώς άγνωστα μέχρι σήμερα. «Παρόλο που ζουν στο πιο σκληρό περιβάλλον, αυτοί οι οργανισμοί κατάφεραν να επιβιώσουν και να ευδοκιμήσουν» λέει ο Ντου. Εικόνα του βαθυσκάφους και της «όασης» ζωής που εντόπισε στην άβυσσο. https://www.naftemporiki.gr/techscience/1988635/exotika-plasmata-anakalyfthikan-stin-tafro-opoy-synevi-o-mega-seismos-sti-rosia/

Αποστολή της NASA στο Νότιο Πόλο της Σελήνης. Στόχος η εξερεύνηση αλλά και προετοιμασία των επανδρωμένων αποστολών στο φεγγάρι. Η Firefly Aerospace εξασφάλισε συμβόλαιο της NASA ύψους 176,7 εκατ. δολαρίων για μια αποστολή στο Νότιο Πόλο της Σελήνης το 2029. Η αποστολή πραγματοποιείται στο στο πλαίσιο του προγράμματος Commercial Lunar Payload Services (CLPS) της NASA, για να μεταφέρει επιστημονικά φορτία στο Νότιο Πόλο της Σελήνης.Ο Νότιος Πόλος της Σελήνης έχει επιλεγεί όχι μόνο από τη NASA αλλά και άλλες διαστημικές υπηρεσίες ως τόπο προσεδάφισης των σχεδιαζόμενων επανδρωμένων αποστολών στο φυσικό μας δορυφόρο αλλά και δημιουργίας των πρώτων βάσεων εκεί.Στο υπέδαφος του νότιου πόλου της Σελήνης εκτιμάται ότι υπάρχει νερό σε παγωμένη μορφή το οποίο θεωρητικώς τουλάχιστον αν βρεθεί τρόπος απόκτησης και επεξεργασίας του θα μπορεί να προσφέρει όχι μόνο πόσιμο νερό στους αστροναύτες αλλά και παροχή οξυγόνου στις εγκαταστάσεις που θα ζουν καθώς επίσης και καύσιμο για πυραύλους, σκάφη ή οχήματα.Η αποστολή Blue Ghost Mission 4 θα μεταφέρει στη Σελήνη ένα ρομποτικό εξερευνητή της NASA και έναν του Καναδικού Οργανισμού Διαστήματος. Θα μεταφέρει επίσης τρία επιστημονικά όργανα που θα μελετήσουν: * Πόρους της Σελήνης (π.χ. νερό) * Ακτινοβολία * Θερμικές συνθήκες στην επιφάνεια Η αποστολή υποστηρίζει το πρόγραμμα Artemis της NASA και τις μελλοντικές επανδρωμένες αποστολές, συμβάλλοντας: * Στην αξιολόγηση των περιβαλλοντικών συνθηκών της Σελήνης * Στην προετοιμασία για βιώσιμη παρουσία ανθρώπου στο φεγγάρι Η NASA στρέφεται όλο και περισσότερο σε ιδιωτικές εταιρείες, όπως η Firefly, για να: * Μειώσει το κόστος * Επιταχύνει την πρόοδο * Αξιοποιήσει την καινοτομία του εμπορικού τομέα. Καλλιτεχνική απεικόνιση της σεληνακάτου και των δύο ρόβερ που θα ταξιδέψουν το 2029 στη Σελήνη. https://www.naftemporiki.gr/techscience/1988244/apostoli-tis-nasa-sto-notio-polo-tis-selinis/

Οι αναμνήσεις ταξιδεύουν στον εγκέφαλο αλλάζοντας νευρώνες. Νέα μελέτη αποκαλύπτει ότι οι μνήμες περιβάλλοντος δεν είναι στατικές όπως πιστεύαμε. Οι αναμνήσεις μετατοπίζονται στον εγκέφαλο καθώς μεταφέρονται από διαφορετικά σύνολα νευρώνων με την πάροδο του χρόνου σύμφωνα με νέα μελέτη που έγινε σε ποντίκια. Οι νευροεπιστήμονες πίστευαν ότι οι αναμνήσεις για τοποθεσίες και χαρακτηριστικά του περιβάλλοντός μας αποθηκεύονται από συγκεκριμένα «κύτταρα θέσης» (place cells). Αυτά τα κύτταρα, που βρίσκονται στον ιππόκαμπο (μια κρίσιμη περιοχή του εγκεφάλου για τη μνήμη), ενεργοποιούνται όταν ένα θηλαστικό εισέρχεται σε ένα συγκεκριμένο περιβάλλον όπως η πόρτα του σπιτιού του ή ένας καταρράκτης σε ένα μονοπάτι πεζοπορίας.Αυτή ήταν η κρατούσα θεωρία από τη δεκαετία του 1960 όμως όπως λέει ο καθηγητής Ντάνιελ Ντόμπεκ από το αμερικανικό Πανεπιστήμιο Northwestern άρχισε να αμφισβητείται τη δεκαετία του 2010. Το 2013 μια μελέτη που δημοσιεύθηκε στην επιθεώρηση «Nature Neuroscience» έδειξε ότι η απεικόνιση του χώρου στον εγκέφαλο δεν είναι τόσο σταθερή όσο πίστευαν οι επιστήμονες. Αν και ορισμένα κύτταρα ενεργοποιούνταν σταθερά όταν τα ποντίκια έμπαιναν ξανά σε έναν λαβύρινθο, το σύνολο των ενεργών νευρώνων μεταβαλλόταν με την πάροδο του χρόνου. Αυτό το φαινόμενο ονομάστηκε «αντιπροσωπευτική μετατόπιση του ιππόκαμπου».Πολλοί επιστήμονες θεώρησαν τότε ότι οι διαφορές οφείλονταν σε εξωτερικούς παράγοντες (π.χ. διαφορετικές μυρωδιές, ήχοι, ή διαφορετική ταχύτητα των ποντικιών στον λαβύρινθο). Για να το εξετάσουν αυτό με μεγαλύτερη ακρίβεια ο Ντόμπεκ και η ομάδα του σχεδίασαν ένα πείραμα σε περιβάλλον εικονικής πραγματικότητας τα αποτελέσματα του οποίου δημοσιεύτηκαν πριν από λίγες μέρες στην επιθεώρηση «Nature». Το πείραμα * Τα ποντίκια περπατούσαν σε έναν διάδρομο (μύλο) που λειτουργούσε σαν χειριστήριο βιντεοπαιχνιδιού. * Γύρω τους υπήρχαν οθόνες που προσομοίωναν έναν σταθερό εικονικό λαβύρινθο. Για να εξαλείψουν τις εξωτερικές μεταβλητές: * Χρησιμοποίησαν κώνο για σταθερή μυρωδιά σε κάθε γύρο * Έπαιζαν λευκό θόρυβο για να εξισορροπήσουν τον ακουστικό χώρο * Παρακολουθούσαν τη δραστηριότητα των κυττάρων του ιππόκαμπου σε πραγματικό χρόνο με τεχνικές που κάνουν τα νευρικά κύτταρα να φωσφορίζουν όταν ενεργοποιούνται. Τι βρήκαν Παρά τον απόλυτα ελεγχόμενο περιβάλλοντα χώρο, οι περισσότερες νευρικές αναπαραστάσεις συνέχιζαν να αλλάζουν με τον χρόνο. Μόνο το 5–10% των καταγεγραμμένων κυττάρων συμπεριφέρονταν σαν «παραδοσιακά» κύτταρα θέσης — δηλαδή, ενεργοποιούνταν σταθερά κάθε φορά.Αυτά τα σταθερά κύτταρα ήταν επίσης τα πιο διεγέρσιμα γεγονός που υποδεικνύει ότι η διεγερσιμότητα ίσως προβλέπει ποια κύτταρα διατηρούν τις αναμνήσεις σταθερές. Οι ερευνητές προτείνουν ότι αυτή η «μετατόπιση» βοηθά τον εγκέφαλο να διαχωρίζει παρόμοιες εμπειρίες μεταξύ τους, ώστε να μπορούμε να τις ανακαλούμε ξεχωριστά. Δηλαδή, ακόμα κι αν επισκεφθείς το ίδιο μέρος πολλές φορές (δουλειά, σχολείο, πάρκο), μπορείς να ξεχωρίσεις τις διαφορετικές επισκέψεις στη μνήμη σου. Με άλλα λόγια, η μετατόπιση αυτή ίσως είναι ένας τρόπος για να παρακολουθεί ο εγκέφαλος τη ροή του χρόνου. Συμπεράσματα * Οι πιο σταθερές αναμνήσεις μπορεί να σχετίζονται με κύτταρα που διατηρούν υψηλή διεγερσιμότητα * Καθώς ο εγκέφαλος γερνά, τα κύτταρα του ιππόκαμπου γίνονται λιγότερο διεγέρσιμα — ίσως αυτό εξηγεί εν μέρει τη φθορά της μνήμης με την ηλικία. * Οι ερευνητές υποθέτουν ότι αν μπορούσαμε να ενισχύσουμε ή να διατηρήσουμε αυτή τη διεγερσιμότητα, θα μπορούσαμε ενδεχομένως να διατηρήσουμε τη μνήμη σε καλύτερη κατάσταση, αλλά αυτό απαιτεί περαιτέρω έρευνα. https://www.naftemporiki.gr/techscience/1987659/oi-anamniseis-taxideyoyn-ston-egkefalo-allazontas-neyrones/

Οι ήπειροι της Γης στεγνώνουν με πρωτοφανή ρυθμο. Άκρως ανησυχητικά ευρήματα από δορυφορικές παρατηρήσεις. Ο πλανήτης μας χάνει γλυκό νερό με πρωτοφανή ρυθμό, όπως αποκάλυψαν δύο δεκαετίες δορυφορικών δεδομένων. Μετρήσεις από τους δορυφόρους των αποστολών GRACE της NASA δείχνουν ότι από το 2002 η επιφάνεια γης πλήττεται από απώλεια νερού και η απώλεια αυτή αυξάνεται κάθε χρόνο κατά μια έκταση διπλάσια από αυτή της Καλιφόρνιας. Η απώλεια αυτή περιλαμβάνει τόσο το επιφανειακό νερό (λίμνες, ποτάμια) όσο και τα υπόγεια ύδατα, που αποτελούν βασική πηγή πόσιμου νερού παγκοσμίως.Έχουν πλέον διαμορφωθεί «υπερ-ξηρές» περιοχές στο βόρειο ημισφαίριο, με τις πιο πληγείσες να βρίσκονται στις δυτικές ακτές της Βόρειας Αμερικής, την Κεντρική Αμερική, τη Μέση Ανατολή και τη Νοτιοανατολική Ασία. Ως αποτέλεσμα, το 75% του παγκόσμιου πληθυσμού ζει σήμερα σε περιοχές που αντιμετωπίζουν απώλεια γλυκού νερού, με σοβαρές συνέπειες στη γεωργία, την υγιεινή και την ανθεκτικότητα στην κλιματική αλλαγή. Το φαινόμενο επίσης επιδεινώνει την ερημοποίηση περιοχών με ήδη ανεπαρκή βροχόπτωση.Οι επιστήμονες δήλωσαν ότι η απώλεια γλυκού νερού συμβάλλει πλέον περισσότερο στην άνοδο της στάθμης της θάλασσας από ό,τι το λιώσιμο των παγετώνων. Οι αποστολές GRACE και GRACE Follow-On βασίζονται σε δύο δορυφόρους που μετρούν μικρές αλλαγές στη βαρυτική δύναμη της Γης, καθώς αυτή μεταβάλλεται λόγω των μετακινήσεων νερού κάτω από την επιφάνεια. Οι αλλαγές αυτές αποκαλύπτουν πού και πόσο νερό χάνεται ή συσσωρεύεται.Η μελέτη με επικεφαλής ερευνητές από το Πανεπιστήμιο της Αριζόνα δείχνει πως ακόμη και περιοχές που παλιότερα παρουσίαζαν αυξημένη υγρασία, τώρα είτε ξηραίνονται είτε δεν γίνονται υγρότερες με τον ίδιο ρυθμό όπως πριν. Οι αιτίες και οι συνέπειες Η κακή διαχείριση των υπόγειων υδάτων είναι ο βασικός ένοχος, σύμφωνα με τους επιστήμονες, σε συνδυασμό με τις επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής, όπως οι παρατεταμένες ξηρασίες στην Ευρώπη και η τήξη του μόνιμου στρώματος επιφανειακού πάγου (permafrost) στις Αρκτικές περιοχές. Το φαινόμενο επιδεινώθηκε σημαντικά από το 2014, με το ισχυρότερο Ελ Νίνο που καταγράφηκε μέχρι τότε, το οποίο αποδιοργάνωσε το παγκόσμιο κλίμα, προκαλώντας έντονες ξηρασίες, κυκλώνες και ακραίες θερμοκρασίες. Το επόμενο φαινόμενο Λα Νίνα, που προκαλεί συνήθως ψύχρανση, δεν κατάφερε να αντιστρέψει την απώλεια νερού.Οι επιστήμονες τονίζουν ότι η υπεράντληση υπόγειων υδάτων είναι ο βασικότερος παράγοντας επιδείνωσης της κατάστασης, ιδιαίτερα σε περιοχές όπως η Καλιφόρνια και προειδοποιούν: «Η εξάντληση των υπόγειων υδάτων δεν μπορεί να αναπληρωθεί σε ανθρώπινη χρονική κλίμακα — συνιστά μια κρίσιμη, αναδυόμενη απειλή για την ανθρωπότητα»Επιπλέον, η απώλεια αυτών των υδάτων απειλεί την παγκόσμια ασφάλεια τροφίμων και νερού. Πρόκειται για ένα διαγενεακό πρόβλημα, λένε οι επιστήμονες, καθώς οι σημερινές πρακτικές αφήνουν τεράστιο κόστος στις επόμενες γενιές. «Η προστασία των υπόγειων υδάτων του κόσμου είναι ζωτικής σημασίας σε έναν πλανήτη που θερμαίνεται και σε ηπείρους που γνωρίζουμε πια ότι ξηραίνονται» αναφέρουν οι ερευνητές στη δημοσίευση τους στην επιθεώρηση «Science Advances». https://www.naftemporiki.gr/techscience/1987653/oi-ipeiroi-tis-gis-stegnonoyn-me-protofani-rythmo/

Άστρο με «σύνδρομο Στοκχόλμης» δραπέτευσε από μαύρη τρύπα και επέστρεψε σε αυτή μετά από δύο χρόνια. Πρόκειται για κοσμικό φαινόμενο που καταγράφεται για πρώτη φορά. Όταν οποιοδήποτε διαστημικό αντικείμενο ή κοσμική ύλη πέσει στα πανίσχυρα βαρυτικά δίχτυα μιας μαύρης τρύπας η τύχη του είναι προδιαγεγραμμένη και το τέλος της ύπαρξης του βέβαιο. Σε μια μοναδική μέχρι σήμερα ανακάλυψη ένα άστρο που είχε παγιδευτεί σε μια μαύρη τρύπα η οποία το… καταβρόχθιζε κατάφερε να ξεφύγει αλλά όπως φαίνεται γύρισε πίσω και η μαύρη τρύπα συνέχισε το γεύμα της από εκεί που το είχε αφήσει.Η ερευνητική ομάδα που παρακολουθούσε τη μαύρη τρύπα εντόπισε πριν από τέσσερα χρόνια δραστηριότητα που παρέπεμπε στην απορρόφηση ενός άστρου από αυτή. Πιο συγκεκριμένα εντόπισε μια έκλαμψη που επιβεβαίωσε ότι πρόκειται από ένα άστρο που είχε πέσει θύμα της μαύρης τρύπας. Επτακόσιες μέρες αργότερα η ερευνητική ομάδα εντόπισε μια ακόμη έκλαμψη στη μαύρη τρύπα και τα μέλη της ομάδας έμειναν έκπληκτα όταν διαπίστωσαν ότι η έκλαμψη αυτή δεν προερχόταν από κάποιο άλλο άστρο που είχε «συλλάβει» η μαύρη τρύπα αλλά από το άστρο που είχαν παρατηρήσει πριν δύο χρόνια το οποίο κανονικά δεν έπρεπε πλέον να υπάρχει.Η ερευνητική ομάδα έδωσε στο φαινόμενο που εντόπισε την κωδική ονομασία AT 2022dbl και υποστηρίζει ότι αυτό που συνέβη είναι ότι το άστρο που είδαν να καταστρέφεται στη μαύρη τρύπα κατάφερε με κάποιο τρόπο να ξεφύγει από αυτή αλλά για άγνωστη αιτία επέστρεψε και άφησε τη μαύρη τρύπα να το… δαγκώσει ξανά.Είναι η πρώτη φορά που η επιστημονική κοινότητα έχει στη διάθεση της απτές αποδείξεις του συγκεκριμένου φαινομένου ανοίγοντας ένα νέο κεφάλαιο στις έρευνες για τις μαύρες τρύπες. Το ερώτημα που τίθεται τώρα είναι αν το άστρο κατάφερε να επιβιώσει και από τη δεύτερη επαφή του με τη μαύρη τρύπα ή αν η επιστροφή του ήταν τελικά μοιραία για αυτό. Μια πρώτη ένδειξη για το τι συνέβη θα είναι αν οι αστρονόμοι εντοπίσουν σε περίπου 700 μέρες μετά τη δεύτερη έκλαμψη μια ακόμη που να προέρχεται φυσικά από το ίδιο άστρο.Η ερευνητική ομάδα με δημοσίευση της στην επιθεώρηση «Astrophysical Journal Letters» περιγράφει την ανακάλυψη της και αναφέρει ότι υπολογίζει ότι η μια τρίτη έκλαμψη αν το άστρο είναι ζωντανό θα κάνει την εμφάνιση της κάποια στιγμή στις αρχές του 2026 οπότε έχει ήδη στρέψει και πάλι το ενδιαφέρον της στη περιοχή της μαύρης τρύπας για νέες παρατηρήσεις. https://www.naftemporiki.gr/techscience/1987230/astro-me-syndromo-stokcholmis-drapeteyse-apo-mayri-trypa-kai-epestrepse-se-ayti-meta-apo-dyo-chronia/

Η NASA θέλει να στείλει σμήνος ελικοπτέρων στον Άρη (βίντεο) Το «ακούραστο» drone που πέταξε στον Κόκκινο Πλανήτη θα ακολουθήσουν όπως φαίνεται νέα πιο εξελιγμένα ιπτάμενα αεροσκάφη. Ένα νέο φιλόδοξο σχέδιο εξερεύνησης του Άρη προτείνει να στείλουμε ένα σμήνος αυτόνομων ελικοπτέρων στον Κόκκινο Πλανήτη.Η ιδέα, που βασίζεται σε τεχνολογίες μη επανδρωμένων εναέριων οχημάτων (UAV) στη Γη, προέρχεται από την εταιρεία AeroVironment της Βιρτζίνια, σε συνεργασία με το Εργαστήριο Αεριώθησης της NASA, το περίφημο JPL. Το νέο πρόγραμμα ονομάζεται Skyfall και στοχεύει στην αυτόνομη εξερεύνηση του Άρη από αέρος ως προπομπό για τις σχεδιαζόμενες επανδρωμένες αποστολές στον Κόκκινο Πλανήτη.Το Skyfall προβλέπει την απελευθέρωση έξι μικρών ελικοπτέρων κατά τη διάρκεια της ατμοσφαιρικής καθόδου ενός διαστημικού σκάφους στον Άρη χωρίς να απαιτείται κάποια σύνθετη και υψηλού κόστους πλατφόρμα προσεδάφισης. «Το Skyfall σχεδιάστηκε για να αναπτύξει έξι ελικόπτερα εξερεύνησης στον Άρη, τα οποία θα εξετάσουν περιοχές που έχουν επιλεγεί ως κορυφαίοι υποψήφιοι για την πρώτη προσγείωση ανθρώπων στον πλανήτη» αναφέρει η AeroVironment. Τι θα κάνουν τα ελικόπτερα; Κάθε ελικόπτερο θα λειτουργεί αυτόνομα, με τις εξής βασικές αποστολές: * Λήψη υψηλής ανάλυσης εικόνων της επιφάνειας * Συλλογή ραδιοεντοπιστικών δεδομένων για το υπέδαφος * Εντοπισμός υδάτινων ή παγωμένων αποθεμάτων και άλλων πολύτιμων πόρων Αυτές οι πληροφορίες είναι κρίσιμες για την επιλογή ασφαλών και πλούσιων σε πόρους σημείων προσεδάφισης των επανδρωμένων αποστολών. Το Skyfall βασίζεται στην εμπειρία από το drone Ingenuity, το οποίο πέταξε 72 φορές στον Άρη μεταξύ 2021 και 2024, πραγματοποιώντας την πρώτη μηχανοκίνητη πτήση σε άλλον πλανήτη στις 19 Απριλίου 2021.«Με έξι ελικόπτερα, το Skyfall προσφέρει μια οικονομική λύση που πολλαπλασιάζει την εμβέλεια, τα δεδομένα και την επιστημονική έρευνα που μπορούμε να διεξάγουμε» δηλώνει ο Ουίλιαμ Πόμεραντζ, επικεφαλής του διαστημικού τομέα της AeroVironment. Πλεονεκτήματα του Skyfall: Χαμηλότερο κόστος: Χωρίς βαρύ σύστημα προσεδάφισης Αυξημένη ευελιξία: Τα ελικόπτερα λειτουργούν ανεξάρτητα Γρήγορη εξερεύνηση: Μεγαλύτερη κάλυψη σε μικρότερο χρόνο Βελτιωμένη ασφάλεια αποστολών: Καλύτερη κατανόηση του εδάφους και υπεδάφους Η AeroVironment έχει ήδη ξεκινήσει εσωτερικές επενδύσεις και συνεργασία με τη NASA, με στόχο την εκτόξευση του Skyfall το 2028. Μια μακέτα του ελικόπτερου που σχεδιάζεται να σταλεί στον Άρη. https://www.naftemporiki.gr/techscience/1986900/i-nasa-thelei-na-steilei-sminos-elikopteron-ston-ari-vinteo/

Απρόσμενα ευρήματα υποδεικνύουν το Γκραντ Κάνυον ως το λίκνο της ζωής στη Γη. Η ανακάλυψη ανατρέπει την κρατούσα θεωρία για την παρουσία και εξέλιξη της ζωής. Επιστήμονες ανακάλυψαν ένα παράξενο και αρχαίο πλάσμα στο Γκραντ Κάνυον, το οποίο ενδέχεται να αλλάξει όσα γνωρίζουμε για την προέλευση της ζωής στη Γη.Ερευνητές από το Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ εντόπισαν εκατοντάδες μικροσκοπικά απολιθώματα ενός πλάσματος που αποκαλούν «σκουλήκι-πέος» μέσα σε πετρώματα ηλικίας 500 εκατομμυρίων ετών στα τοιχώματα του φαραγγιού στην Αριζόνα. Η ανακάλυψη αποκαλύπτει ότι η περιοχή κάποτε προσέφερε ιδανικές συνθήκες για ταχεία εξέλιξη της ζωής. Το απολιθωμένο πλάσμα έφερε τριχωτά δόντια και είχε τη μοναδική ικανότητα να γυρίζει το στόμα του μέσα έξω για να πιάσει τροφή.Η μελέτη αυτή αντικρούει την κυρίαρχη θεωρία ότι η πρώιμη πολύπλοκη ζωή εξελίχθηκε κυρίως σε σκληρά, φτωχά σε οξυγόνο περιβάλλοντα. Αντίθετα τα νέα ευρήματα δείχνουν ότι τέτοιες μορφές ζωής αναπτύχθηκαν σε ήρεμες, πλούσιες σε οξυγόνο θάλασσες, περιβάλλον όπου τα μαλακά σώματα σπάνια διατηρούνται λόγω της ταχείας αποσύνθεσης.Οι ερευνητές περιέγραψαν την τοποθεσία στο Γκραντ Κάνυον ως «ζώνη Goldilocks» δηλαδή μια περιοχή παρόμοια με τις ζώνες κατοικησιμότητας στα πλανητικά συστήματα όπου δεν επικρατούν ακραίες συνθήκες αλλά συνθήκες κατάλληλες για να ευνοήσουν την ανάπτυξη και εξέλιξη της ζωής.«Ήταν το καλύτερο κομμάτι γης στον πλανήτη εκείνη την εποχή. Είχες αρκετή τροφή, αρκετό φως και το ιδανικό βάθος. Εκεί η εξέλιξη πραγματικά απογειώθηκε» αναφέρει ο Τζιοβάνι Μουσίνι διδακτορικός φοιτητής Γεωεπιστήμης στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ και επικεφαλής συγγραφέας της μελέτης που δημοσιεύεται στην επιθεώρηση «Science Advances». Η εξελικτική κλιμάκωση Τα ευρήματα ενισχύουν τη θεωρία της εξελικτικής κλιμάκωσης, που υποστηρίζει ότι τα είδη εξελίσσονται όχι μόνο για να προσαρμοστούν στο περιβάλλον τους, αλλά και για να αποκτήσουν ανταγωνιστικό πλεονέκτημα έναντι άλλων ειδών.Τα απολιθώματα ανακαλύφθηκαν μέσα σε ένα στρώμα ιλύος (πηχτό ίζημα) που ονομάζεται Bright Angel Formation, γνωστό για τα απολιθώματα της Κάμβριας περιόδου στην περιοχή. Εκτιμάται ότι χρονολογούνται από μια εποχή όπου τα πρώτα κύρια ζωικά φύλα μόλις άρχιζαν να εμφανίζονται στη Γη.Τότε, η περιοχή του Γκραντ Κάνυον βρισκόταν κοντά στον ισημερινό και καλυπτόταν από μια ρηχή, πλούσια σε οξυγόνο θάλασσα, βάθους περίπου 40 έως 50 μέτρων, γεμάτη με θρεπτικά συστατικά. Οι μικροοργανισμοί που έκαναν φωτοσύνθεση ενίσχυαν ακόμα περισσότερο τα επίπεδα οξυγόνου, ευνοώντας την εμφάνιση μεγαλύτερων και πιο σύνθετων μορφών ζωής. Η ερευνητική ομάδα ανακάλυψε πάνω από 1.500 παράξενα μικροσκοπικά απολιθώματα, όπως: Γαρίδες με άκρα κατάλληλα για φιλτράρισμα τροφής. Μαλάκια με αλυσίδες από μικρά δόντια. Σκουλήκια με πολύκλαδες στοματικές δομές Η μελέτη εστιάζει σε μια κατηγορία απολιθωμάτων γνωστών ως “μικροσκοπικά απολιθώματα από άνθρακα” (small carbonaceous fossils – SCFs). Πρόκειται για κατάλοιπα ζώων χωρίς οστά ή κελύφη, που σπάνια διατηρούνται, καθώς συνήθως αποσυντίθενται προτού απολιθωθούν. Ωστόσο, σε αυτή την περίπτωση, ο λασπώδης θαλάσσιος βυθός τα σκέπασε και τα προστάτευσε, επιτρέποντας εξαιρετική διατήρηση. Οι επιστήμονες μπόρεσαν να δουν μικροσκοπικά δόντια σε γαριδοειδή και λεπτές σειρές δοντιών σε μαλάκια.«Αυτός είναι ένας εντελώς νέος τρόπος να εξετάζουμε τη ζωή της Κάμβριας περιόδου. Βλέπουμε μέρη ζώων που σχεδόν ποτέ δεν διατηρούνται» λέει ο Μουσίνι. Η ανακάλυψη αυτή επαναπροσδιορίζει το πού και πώς ξεκίνησε η πολύπλοκη ζωή, φέρνοντάς μας ένα βήμα πιο κοντά στην κατανόηση της εξέλιξης στον αρχέγονο πλανήτη μας. https://www.naftemporiki.gr/techscience/1986898/aprosmena-eyrimata-ypodeiknyoyn-to-gkran-kanyon-os-to-likno-tis-zois-sti-gi/