Δροσος Γεωργιος

Ιστολόγιο Curiosity, Sols 4624-4626: Ένα πολυάσχολο Σαββατοκύριακο στο Boxwork./ Ημερομηνία σχεδιασμού της Γης: Παρασκευή, 8 Αυγούστου 2025 Συνεχίζουμε να προχωράμε μέσα από τις δομές boxwork, φτάνοντας σήμερα στις κορυφογραμμές "σημάδι ειρήνης" που στοχεύαμε στην τελευταία μας διαδρομή. Περνάμε τα δύο πρώτα sol του Σαββατοκύριακου σε αυτήν την τοποθεσία, μαθαίνοντας ό,τι μπορούμε για τις κορυφογραμμές boxwork γύρω μας. Στη συνέχεια, οδηγούμε περαιτέρω και περνάμε το τρίτο μας sol στην επόμενη τοποθεσία μας κάνοντας λίγο πιο μη στοχευμένη επιστήμη. Η πρώτη μας sol περιλαμβάνει τρεις στόχους επιστήμης επαφής, "Palmira", "Casicasi" και "Bococo", τους οποίους τόσο η MAHLI όσο και η APXS θα ελέγξουν από κοντά. Η ChemCam χρησιμοποιεί επίσης το λέιζερ LIBS για να ελέγξει το Bococo και να τραβήξει ένα μωσαϊκό από μερικές πιο μακρινές κορυφογραμμές boxwork. Δεν πρέπει να παραλειφθεί το Mastcam, το οποίο τραβάει ένα μωσαϊκό από τις τεμνόμενες κορυφογραμμές σε σχήμα σήματος ειρήνης, οι οποίες έχουν ονομαστεί «Ayopaya», καθώς και ένα άλλο μωσαϊκό της άκρης μιας από τις κοντινές κορυφογραμμές. Η ομάδα περιβαλλοντικών επιστημών (ENV) τραβάει επίσης μια ταινία με θέμα τη σκόνη και μια ταινία με τα σύννεφα του υπερορίζοντα.Στο δεύτερο ηλιακό μας σόλ, το ChemCam έχει μια ακόμη παρατήρηση LIBS της «Βριτανίας». Το Mastcam έχει μερικά ακόμη μωσαϊκά, σήμερα κοιτάζοντας πίσω στα ίχνη των τροχών μας για να δούμε τι μπορεί να είχαμε ανακαλύψει στην οδήγησή μας, καθώς και προς τις πιο μακρινές κορυφογραμμές. Έχουμε επίσης μια άλλη ταινία με τα σύννεφα που συμπίπτει με την απεικόνιση από ψηλά από την κάμερα CaSSIS στο Trace Gas Orbiter, προσπαθώντας να εντοπίσουμε τα ίδια σύννεφα από πάνω και από κάτω. Μετά την οδήγησή μας, το Curiosity κάνει έναν ωραίο μεγάλο υπνάκο πριν ξυπνήσει νωρίς για το τυπικό μας μπλοκ ENV το Σαββατοκύριακο το πρωί, το οποίο περιλαμβάνει τρεις διαφορετικές παρατηρήσεις νεφών (είναι ακόμα η εποχή των συννεφών, άλλωστε!) και δύο παρατηρήσεις για να εξετάσουμε τη σκόνη στον κρατήρα και στον ουρανό από πάνω. Αργότερα σε αυτό το ηλιακό σύστημα, το ChemCam θα χρησιμοποιήσει το AEGIS για να επιλέξει αυτόνομα έναν στόχο LIBS, και θα κάνουμε μια πανοραμική έρευνα 360 μοιρών για να προσπαθήσουμε να πιάσουμε «διαβόλους σκόνης». Τέλος, στρέφουμε το βλέμμα μας πίσω στα σύννεφα, χρησιμοποιώντας σκιές νεφών στο Όρος Sharp για να εκτιμήσουμε τα ύψη των νεφών. Το ρόβερ Curiosity της NASA για τον Άρη κατέγραψε αυτήν την εικόνα των τριών τέμνων κορυφογραμμών μπροστά του αυτό το Σαββατοκύριακο που σχηματίζουν ένα είδος «σημαδιού ειρήνης». Το Curiosity έλαβε την εικόνα χρησιμοποιώντας την αριστερή κάμερα πλοήγησης στις 8 Αυγούστου 2025 — 4623η ηλιακή ώρα, ή 4.623η ημέρα της αποστολής του Mars Science Laboratory — στις 06:20:38 UTC. https://science.nasa.gov/blog/curiosity-blog-sols-4624-4626-a-busy-weekend-at-the-boxwork/

Ένας Γιγάντιος Πίδακας Καταγράφηκε σε Κάμερα: Μια Στιγμή Spritacular για την Αστροναύτη της NASA, Nicole Ayers!. Είδατε εκείνη την πανέμορφη φωτογραφία που τράβηξε η αστροναύτης της NASA, Nichole Ayers, στις 3 Ιουλίου 2025; Αρχικά θεωρούνταν ότι ήταν sprite, αλλά η Ayers επιβεβαίωσε ότι κατέγραψε μια ακόμη πιο σπάνια μορφή Μεταβατικού Φωτεινού Γεγονότος (TLE) - έναν γιγάντιο πίδακα. «Η Nichole Ayers κατέγραψε μια σπάνια και εντυπωσιακή μορφή TLE από τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό - έναν γιγάντιο πίδακα», δήλωσε ο Δρ. Burcu Kosar, Κύριος Ερευνητής του έργου Spritacular. Οι γιγάντιοι πίδακες είναι ένας ισχυρός τύπος ηλεκτρικής εκκένωσης που εκτείνεται από την κορυφή μιας καταιγίδας στην ανώτερη ατμόσφαιρα. Συνήθως παρατηρούνται τυχαία - συχνά εντοπίζονται από επιβάτες αεροπορικών εταιρειών ή καταγράφονται ακούσια από επίγειες κάμερες που στοχεύουν σε άλλα φαινόμενα. Οι γιγάντιοι πίδακες εμφανίζονται όταν οι ταραχώδεις συνθήκες στις πανύψηλες κορυφές καταιγίδας επιτρέπουν στους κεραυνούς να ξεφύγουν από την καταιγίδα, διαδίδοντάς τους προς τα πάνω προς το διάστημα. Δημιουργούν μια ηλεκτρική γέφυρα μεταξύ των κορυφών των νεφών (~20 χλμ.) και της ανώτερης ατμόσφαιρας (~100 χλμ.), εναποθέτοντας σημαντική ποσότητα ηλεκτρικού φορτίου.Από την άλλη πλευρά, τα Sprites είναι ένας από τους πιο συχνά παρατηρούμενους τύπους TLE - σύντομες, πολύχρωμες λάμψεις φωτός που συμβαίνουν ψηλά πάνω από τις καταιγίδες στη μεσόσφαιρα, περίπου 80 χιλιόμετρα πάνω από την επιφάνεια της Γης. Σε αντίθεση με τους γιγάντιους πίδακες, οι οποίοι εκρήγνυνται προς τα πάνω απευθείας από τις κορυφές των καταιγιδοφόρων νεφών, τα Sprites σχηματίζονται ανεξάρτητα, πολύ υψηλότερα στην ατμόσφαιρα, μετά από ισχυρές κεραυνούς. Συνήθως εμφανίζονται ως μια κοκκινωπή λάμψη με περίπλοκα σχήματα που μοιάζουν με μέδουσες, στήλες ή καρότα και μπορούν να εκτείνονται σε δεκάδες χιλιόμετρα. Τα Sprites μπορεί επίσης να συνοδεύονται ή να προηγούνται από άλλα TLE, όπως Halos και ELVE (Εκπομπές Φωτός και Διαταραχές Πολύ Χαμηλής Συχνότητας λόγω Πηγών Ηλεκτρομαγνητικών Παλμών), καθιστώντας τα μέρος μιας μεγαλύτερης και οπτικά εντυπωσιακής σουίτας ηλεκτρικής δραστηριότητας μεγάλου υψομέτρου. Ο κόσμος των Μεταβατικών Φωτεινών Γεγονότων είναι ένας κρυφός ζωολογικός κήπος ατμοσφαιρικής δραστηριότητας που εκτυλίσσεται πάνω από τις καταιγίδες. Έχετε τραβήξει μια φωτογραφία ενός τζετ, ενός sprite ή άλλου τύπου TLE; Υποβάλετε τις φωτογραφίες σας στο Spritacular.org για να βοηθήσετε τους επιστήμονες να μελετήσουν αυτά τα συναρπαστικά φαινόμενα του νυχτερινού ουρανού! Αριστερά: Γιγαντιαίο Γιγάντιο Γεγονός Πίδακα από τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό, τραβηγμένο από την αστροναύτη της NASA Nichole Ayers. (Πίστωση: Ayers) Δεξιά: Γεγονός Sprite που εμφανίζεται πάνω από μια πτώση κεραυνού, όπως φαίνεται από το διάστημα. Αυτή η φωτογραφία τραβήχτηκε από αστροναύτες στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό κατά τη διάρκεια της Αποστολής 44. https://science.nasa.gov/science-research/heliophysics/a-gigantic-jet-caught-on-camera-a-spritacular-moment-for-nasa-astronaut-nicole-ayers/

Οι μετρήσεις «Μαύρης Τρύπας Καρδιακού Παλμού» της NASA IXPE αμφισβητούν τις τρέχουσες θεωρίες Μια διεθνής ομάδα αστρονόμων που χρησιμοποιεί το IXPE (Imaging X-ray Polarimetry Explorer) της NASA, αμφισβήτησε την κατανόησή μας για το τι συμβαίνει με την ύλη σε άμεση γειτνίαση με μια μαύρη τρύπα. Με το IXPE, οι αστρονόμοι μπορούν να μελετήσουν τις εισερχόμενες ακτίνες Χ και να μετρήσουν την πόλωση, μια ιδιότητα του φωτός που περιγράφει την κατεύθυνση του ηλεκτρικού πεδίου του. Ο βαθμός πόλωσης είναι μια μέτρηση του πόσο ευθυγραμμισμένες είναι αυτές οι δονήσεις μεταξύ τους. Οι επιστήμονες μπορούν να χρησιμοποιήσουν τον βαθμό πόλωσης μιας μαύρης τρύπας για να προσδιορίσουν τη θέση του στέμματος - μιας περιοχής εξαιρετικά θερμού, μαγνητισμένου πλάσματος που περιβάλλει μια μαύρη τρύπα - και πώς παράγει ακτίνες Χ. Τον Απρίλιο, οι αστρονόμοι χρησιμοποίησαν το IXPE για να μετρήσουν έναν βαθμό πόλωσης 9,1% για τη μαύρη τρύπα IGR J17091-3624, πολύ υψηλότερο από ό,τι ανέμεναν με βάση τα θεωρητικά μοντέλα. «Η μαύρη τρύπα IGR J17091-3624 είναι μια εξαιρετική πηγή που σκοτεινιάζει και φωτίζει σαν να χτυπάει η καρδιά, και το IXPE της NASA μας επέτρεψε να μετρήσουμε αυτή τη μοναδική πηγή με έναν εντελώς νέο τρόπο», δήλωσε η Melissa Ewing, επικεφαλής της μελέτης με έδρα το Πανεπιστήμιο του Newcastle στο Newcastle upon Tyne της Αγγλίας.Στα δυαδικά συστήματα ακτίνων Χ, ένα εξαιρετικά πυκνό αντικείμενο, όπως μια μαύρη τρύπα, τραβάει ύλη από μια κοντινή πηγή, συνήθως ένα γειτονικό αστέρι. Αυτή η ύλη μπορεί να αρχίσει να στροβιλίζεται, ισοπεδώνοντας σε μια περιστρεφόμενη δομή γνωστή ως δίσκος συσσώρευσης. Το στέμμα, το οποίο βρίσκεται στην εσωτερική περιοχή αυτού του δίσκου συσσώρευσης, μπορεί να φτάσει σε ακραίες θερμοκρασίες έως και 1,8 δισεκατομμύρια βαθμούς Φαρενάιτ και να εκπέμπει πολύ φωτεινές ακτίνες Χ. Αυτά τα εξαιρετικά θερμά στέμματα είναι υπεύθυνα για μερικές από τις πιο φωτεινές πηγές ακτίνων Χ στον ουρανό.Παρά το πόσο φωτεινό είναι το στέμμα στο IGRJ17091-364, σε απόσταση περίπου 28.000 ετών φωτός από τη Γη, παραμένει πολύ μικρό και μακρινό για να το απαθανατίσουν οι αστρονόμοι. «Συνήθως, ένας υψηλός βαθμός πόλωσης αντιστοιχεί σε μια πολύ πλευρική θέα του στέμματος. Το στέμμα θα έπρεπε να έχει τέλειο σχήμα και να φαίνεται ακριβώς από τη σωστή γωνία για να επιτευχθεί μια τέτοια μέτρηση», δήλωσε ο Giorgio Matt, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Roma Tre στην Ιταλία και συν-συγγραφέας αυτής της εργασίας. «Το μοτίβο εξασθένισης δεν έχει ακόμη εξηγηθεί από τους επιστήμονες και θα μπορούσε να κρατήσει τα κλειδιά για την κατανόηση αυτής της κατηγορίας μαύρων τρυπών». Ο αστρικός σύντροφος αυτής της μαύρης τρύπας δεν είναι αρκετά φωτεινός για να εκτιμήσουν άμεσα οι αστρονόμοι τη γωνία θέασης του συστήματος, αλλά οι ασυνήθιστες αλλαγές στη φωτεινότητα που παρατηρήθηκαν από το IXPE υποδηλώνουν ότι η άκρη του δίσκου συσσώρευσης ήταν στραμμένη απευθείας στη Γη.Οι ερευνητές διερεύνησαν διαφορετικούς τρόπους για να εξηγήσουν τον υψηλό βαθμό πόλωσης. Σε ένα μοντέλο, οι αστρονόμοι συμπεριέλαβαν έναν «άνεμο» ύλης που ανυψώθηκε από τον δίσκο συσσώρευσης και εκτοξεύτηκε μακριά από το σύστημα, ένα σπάνια παρατηρούμενο φαινόμενο. Εάν οι ακτίνες Χ από το στέμμα συναντούσαν αυτήν την ύλη καθ' οδόν προς το IXPE, θα εμφανιζόταν σκέδαση Compton, η οποία θα οδηγούσε σε αυτές τις μετρήσεις. Γρήγορα Γεγονότα Οι μετρήσεις πόλωσης από το IXPE περιέχουν πληροφορίες σχετικά με τον προσανατολισμό και την ευθυγράμμιση των εκπεμπόμενων φωτεινών κυμάτων ακτίνων Χ. Όσο υψηλότερος είναι ο βαθμός πόλωσης, τόσο περισσότερο συγχρονίζονται τα κύματα ακτίνων Χ. Το μεγαλύτερο μέρος της πόλωσης στο στέμμα προέρχεται από μια διαδικασία γνωστή ως σκέδαση Compton, όπου το φως από τον δίσκο συσσώρευσης ανακλάται από το θερμό πλάσμα του στέμματος, αποκτώντας ενέργεια και ευθυγραμμιζόμενο για να δονείται προς την ίδια κατεύθυνση. «Αυτοί οι άνεμοι είναι ένα από τα πιο κρίσιμα κομμάτια που λείπουν για την κατανόηση της ανάπτυξης όλων των τύπων μαύρων τρυπών», δήλωσε ο Maxime Parra, ο οποίος ηγήθηκε της παρατήρησης και εργάζεται πάνω σε αυτό το θέμα στο Πανεπιστήμιο Ehime στο Matsuyama της Ιαπωνίας. «Οι αστρονόμοι θα μπορούσαν να αναμένουν ότι οι μελλοντικές παρατηρήσεις θα αποδώσουν ακόμη πιο εκπληκτικές μετρήσεις βαθμού πόλωσης». Ένα άλλο μοντέλο υπέθεσε ότι το πλάσμα στο στέμμα θα μπορούσε να παρουσιάσει πολύ γρήγορη εκροή. Εάν το πλάσμα ρέει προς τα έξω με ταχύτητες έως και 20% της ταχύτητας του φωτός, ή περίπου 124 εκατομμύρια μίλια ανά ώρα, τα σχετικιστικά φαινόμενα θα μπορούσαν να ενισχύσουν την παρατηρούμενη πόλωση. Και στις δύο περιπτώσεις, οι προσομοιώσεις θα μπορούσαν να αναδημιουργήσουν την παρατηρούμενη πόλωση χωρίς μια πολύ συγκεκριμένη οπτική γωνία. Οι ερευνητές θα συνεχίσουν να μοντελοποιούν και να δοκιμάζουν τις προβλέψεις τους για να κατανοήσουν καλύτερα τον υψηλό βαθμό πόλωσης για μελλοντικές ερευνητικές προσπάθειες. Περισσότερα για το IXPE Το IXPE, το οποίο συνεχίζει να παρέχει πρωτοφανή δεδομένα που επιτρέπουν πρωτοποριακές ανακαλύψεις σχετικά με ουράνια αντικείμενα σε όλο το σύμπαν, είναι μια κοινή αποστολή της NASA και της Ιταλικής Διαστημικής Υπηρεσίας με εταίρους και επιστημονικούς συνεργάτες σε 12 χώρες. Το IXPE διευθύνεται από το Κέντρο Διαστημικών Πτήσεων Marshall της NASA στο Χάντσβιλ της Αλαμπάμα. Η BAE Systems, Inc., με έδρα το Φολς Τσερτς της Βιρτζίνια, διαχειρίζεται τις λειτουργίες των διαστημοπλοίων μαζί με το Εργαστήριο Ατμοσφαιρικής και Διαστημικής Φυσικής του Πανεπιστημίου του Κολοράντο στο Μπόλντερ. Μάθετε περισσότερα για την τρέχουσα αποστολή του IXPE εδώ: https://www.nasa.gov/ixpe Αυτή η απεικόνιση υλικού που στροβιλίζεται γύρω από μια μαύρη τρύπα αναδεικνύει ένα συγκεκριμένο χαρακτηριστικό, που ονομάζεται «στέμμα», που λάμπει έντονα στο φως των ακτίνων Χ. Σε αυτήν την απεικόνιση, το στέμμα μπορεί να φανεί ως μια μωβ ομίχλη που επιπλέει πάνω από τον υποκείμενο δίσκο συσσώρευσης και εκτείνεται ελαφρώς μέσα στην εσωτερική του άκρη. Το υλικό μέσα στον εσωτερικό δίσκο συσσώρευσης είναι απίστευτα καυτό και θα έλαμπε με ένα εκτυφλωτικό μπλε-λευκό φως, αλλά εδώ η φωτεινότητα έχει μειωθεί για να κάνει το στέμμα να ξεχωρίζει με καλύτερη αντίθεση. Το μωβ χρώμα του είναι καθαρά ενδεικτικό, αντικαθιστώντας τη λάμψη των ακτίνων Χ που δεν θα ήταν εμφανής στο ορατό φως. Η στρέβλωση στον δίσκο είναι μια ρεαλιστική αναπαράσταση του πώς η τεράστια βαρύτητα της μαύρης τρύπας λειτουργεί σαν οπτικός φακός, παραμορφώνοντας την άποψή μας για τον επίπεδο δίσκο που την περιβάλλει.

Η Ρωμαϊκή Κεντρική Έρευνα της NASA θα Παρακολουθήσει την Κοσμική Διαστολή με την πάροδο του χρόνου Το Ρωμαϊκό Διαστημικό Τηλεσκόπιο Nancy Grace της NASA θα είναι μια μηχανή ανακάλυψης, χάρη στο ευρύ οπτικό του πεδίο και τον χείμαρρο δεδομένων που προκύπτει. Προγραμματισμένη να εκτοξευθεί το αργότερο μέχρι τον Μάιο του 2027, με την ομάδα να εργάζεται για την εκτόξευση ήδη από το φθινόπωρο του 2026, το Όργανο Ευρείας Πεδίου εγγύς υπέρυθρου θα καταγράψει μια περιοχή 200 φορές μεγαλύτερη από την υπέρυθρη κάμερα του Διαστημικού Τηλεσκοπίου Hubble, και με την ίδια ευκρίνεια και ευαισθησία εικόνας. Το Ρωμαϊκό θα αφιερώσει περίπου το 75% του χρόνου παρατήρησης της επιστήμης κατά τη διάρκεια της πενταετούς κύριας αποστολής του στη διεξαγωγή τριών ερευνών της βασικής κοινότητας που ορίστηκαν σε συνεργασία από την επιστημονική κοινότητα. Μία από αυτές τις έρευνες θα ερευνήσει τον ουρανό για πράγματα που σκάνε, αναβοσβήνουν και αλλάζουν, όπως εκρήξεις αστέρων και συγκρούσεις αστέρων νετρονίων. Αυτό το πρόγραμμα, που ονομάζεται Έρευνα Χρονικού Τομέα Υψηλού Γεωγραφικού Πλάτους, θα εξετάσει έξω από το επίπεδο του Γαλαξία μας (δηλαδή, υψηλά γαλαξιακά γεωγραφικά πλάτη) για να μελετήσει αντικείμενα που αλλάζουν με την πάροδο του χρόνου. Ο κύριος στόχος της έρευνας είναι η ανίχνευση δεκάδων χιλιάδων ενός συγκεκριμένου τύπου εκρηκτικών αστέρων, γνωστών ως σουπερνόβα τύπου Ia. Αυτά τα σουπερνόβα μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να μελετηθεί ο τρόπος με τον οποίο το σύμπαν έχει επεκταθεί με την πάροδο του χρόνου. «Το Roman έχει σχεδιαστεί για να εντοπίζει δεκάδες χιλιάδες σουπερνόβα τύπου Ia σε μεγαλύτερες αποστάσεις από ποτέ», δήλωσε ο Masao Sako του Πανεπιστημίου της Πενσυλβάνια, ο οποίος διετέλεσε συμπρόεδρος της επιτροπής που όρισε την Έρευνα Χρονοπεδίου Υψηλού Γεωγραφικού Πλάτους. «Χρησιμοποιώντας τα, μπορούμε να μετρήσουμε το ιστορικό επέκτασης του σύμπαντος, το οποίο εξαρτάται από την ποσότητα της σκοτεινής ύλης και της σκοτεινής ενέργειας. Τελικά, ελπίζουμε να κατανοήσουμε περισσότερα για τη φύση της σκοτεινής ενέργειας». Διερεύνηση της Σκοτεινής Ενέργειας Τα σουπερνόβα τύπου Ia είναι χρήσιμα ως κοσμολογικοί ανιχνευτές επειδή οι αστρονόμοι γνωρίζουν την εγγενή φωτεινότητά τους, ή πόσο φωτεινά είναι εγγενώς, στο αποκορύφωμά τους. Συγκρίνοντας αυτό με την παρατηρούμενη φωτεινότητά τους, οι επιστήμονες μπορούν να προσδιορίσουν πόσο μακριά βρίσκονται. Το Roman θα είναι επίσης σε θέση να μετρήσει πόσο γρήγορα φαίνεται να απομακρύνονται από εμάς. Παρακολουθώντας την ταχύτητα με την οποία απομακρύνονται σε διαφορετικές αποστάσεις, οι επιστήμονες θα εντοπίσουν την κοσμική διαστολή με την πάροδο του χρόνου.Μόνο ο Roman θα είναι σε θέση να βρει τους πιο αμυδρούς και πιο μακρινούς υπερκαινοφανείς που φωτίζουν τις πρώιμες κοσμικές εποχές. Θα συμπληρώσει τα επίγεια τηλεσκόπια όπως το Αστεροσκοπείο Vera C. Rubin στη Χιλή, τα οποία περιορίζονται από την απορρόφηση από την ατμόσφαιρα της Γης, μεταξύ άλλων φαινομένων. Η μεγαλύτερη δύναμη του Rubin θα είναι στην εύρεση υπερκαινοφανών που συνέβησαν τα τελευταία 5 δισεκατομμύρια χρόνια. Ο Roman θα επεκτείνει αυτή τη συλλογή σε πολύ παλαιότερες εποχές στην ιστορία του σύμπαντος, περίπου 3 δισεκατομμύρια χρόνια μετά τη Μεγάλη Έκρηξη ή έως και 11 δισεκατομμύρια χρόνια στο παρελθόν. Αυτό θα υπερδιπλασιάσει το μετρούμενο χρονοδιάγραμμα της ιστορίας διαστολής του σύμπαντος.Πρόσφατα, η Έρευνα Σκοτεινής Ενέργειας βρήκε ενδείξεις ότι η σκοτεινή ενέργεια μπορεί να εξασθενεί με την πάροδο του χρόνου, αντί να είναι μια σταθερή δύναμη διαστολής. Οι έρευνες του Roman θα είναι κρίσιμες για τον έλεγχο αυτής της πιθανότητας. Αναζητώντας Εξωτικά Φαινόμενα Για να ανιχνεύσει παροδικά αντικείμενα, των οποίων η φωτεινότητα αλλάζει με την πάροδο του χρόνου, ο Roman πρέπει να επανεξετάζει τα ίδια πεδία σε τακτά χρονικά διαστήματα. Η Έρευνα Χρονοπεδίου Υψηλού Γεωγραφικού Πλάτους θα αφιερώσει συνολικά 180 ημέρες παρατήρησης σε αυτές τις παρατηρήσεις, κατανεμημένες σε μια περίοδο πέντε ετών. Οι περισσότερες θα πραγματοποιηθούν σε διάστημα δύο ετών, στη μέση της αποστολής, με την επανεξέταση των ίδιων πεδίων μία φορά κάθε πέντε ημέρες, με επιπλέον 15 ημέρες παρατηρήσεων στην αρχή της αποστολής για τον καθορισμό μιας γραμμής βάσης.«Για να βρούμε πράγματα που αλλάζουν, χρησιμοποιούμε μια τεχνική που ονομάζεται αφαίρεση εικόνας», είπε ο Σάκο. «Παίρνετε μια εικόνα και αφαιρείτε μια εικόνα του ίδιου κομματιού του ουρανού που τραβήχτηκε πολύ νωρίτερα — όσο το δυνατόν νωρίτερα στην αποστολή. Έτσι, αφαιρείτε όλα όσα είναι στατικά και μένουν με πράγματα που είναι καινούργια».Η έρευνα θα περιλαμβάνει επίσης ένα εκτεταμένο στοιχείο που θα επανεξετάζει ορισμένα από τα πεδία παρατήρησης περίπου κάθε 120 ημέρες για να αναζητά αντικείμενα που αλλάζουν σε μεγάλα χρονικά διαστήματα. Αυτό θα βοηθήσει στην ανίχνευση των πιο απομακρυσμένων μεταβατικών φαινομένων που υπήρχαν ήδη ένα δισεκατομμύριο χρόνια μετά τη Μεγάλη Έκρηξη. Αυτά τα αντικείμενα μεταβάλλονται πιο αργά λόγω της διαστολής του χρόνου που προκαλείται από την διαστολή του σύμπαντος. «Επωφελείστε πραγματικά από τη λήψη παρατηρήσεων καθ' όλη τη διάρκεια των πέντε ετών της αποστολής», δήλωσε ο Μπραντ Τσένκο του Κέντρου Διαστημικών Πτήσεων Γκόνταρντ της NASA στο Γκρίνμπελτ του Μέριλαντ, ο άλλος συμπρόεδρος της επιτροπής έρευνας. «Σας επιτρέπει να καταγράψετε αυτά τα πολύ σπάνια, πολύ μακρινά γεγονότα που είναι πραγματικά δύσκολο να ληφθούν με οποιονδήποτε άλλο τρόπο, αλλά που μας λένε πολλά για τις συνθήκες στο πρώιμο σύμπαν». Αυτό το εκτεταμένο στοιχείο θα συλλέγει δεδομένα για μερικά από τα πιο ενεργητικά και μακροχρόνια μεταβατικά φαινόμενα, όπως γεγονότα παλιρροϊκής διαταραχής - όταν μια υπερμεγέθης μαύρη τρύπα καταστρέφει ένα αστέρι - ή προβλεπόμενα αλλά μέχρι στιγμής απαρατήρητα γεγονότα γνωστά ως σουπερνόβα αστάθειας ζεύγους, όπου ένα τεράστιο αστέρι εκρήγνυται χωρίς να αφήνει πίσω του ένα αστέρι νετρονίων ή μαύρη τρύπα.Αυτή η υπερήχηση που χρησιμοποιεί προσομοιωμένα δεδομένα από το έργο OpenUniverse της NASA δείχνει την ποικιλία των εκρηκτικών γεγονότων που θα ανιχνευθούν από το Διαστημικό Τηλεσκόπιο Nancy Grace Roman της NASA και την Έρευνα Χρονοπεδίου Υψηλού Γεωγραφικού Πλάτους. Διαφορετικοί ήχοι αντιπροσωπεύουν διαφορετικούς τύπους γεγονότων, όπως φαίνεται στο κλειδί στα δεξιά. Ένα μόνο κιλονόβα που παρατηρείται περίπου 12 δευτερόλεπτα μετά την έναρξη του βίντεο αναπαρίσταται με μια βολή κανονιού. Η υπερήχηση σαρώνει προς τα πίσω στο χρόνο σε μεγαλύτερες αποστάσεις από τη Γη και το ύψος του οργάνου μειώνεται καθώς κινείστε προς τα έξω. (Η κοσμολογική μετατόπιση προς το ερυθρό έχει μετατραπεί σε χρόνο ταξιδιού του φωτός που εκφράζεται σε δισεκατομμύρια χρόνια.) Λεπτομέρειες Έρευνας Η Έρευνα Χρονικού Τομέα Υψηλού Γεωγραφικού Πλάτους θα χωριστεί σε δύο «βαθμίδες» απεικόνισης — μια ευρεία βαθμίδα που καλύπτει μεγαλύτερη περιοχή και μια βαθιά βαθμίδα που θα εστιάζει σε μια μικρότερη περιοχή για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα για την ανίχνευση αμυδρών αντικειμένων. Η ευρεία βαθμίδα, με συνολική έκταση λίγο μεγαλύτερη από 18 τετραγωνικές μοίρες, θα στοχεύει αντικείμενα των τελευταίων 7 δισεκατομμυρίων ετών, ή αλλιώς το ήμισυ της ιστορίας του σύμπαντος. Η βαθιά βαθμίδα, που καλύπτει μια έκταση 6,5 τετραγωνικών μοιρών, θα φτάσει σε αμυδρότερα αντικείμενα που υπήρχαν πριν από 10 δισεκατομμύρια χρόνια. Οι παρατηρήσεις θα πραγματοποιηθούν σε δύο περιοχές, μία στον βόρειο ουρανό και μία στον νότιο ουρανό. Θα υπάρχει επίσης μια φασματοσκοπική συνιστώσα σε αυτήν την έρευνα, η οποία θα περιορίζεται στον νότιο ουρανό. «Έχουμε μια συνεργασία με το επίγειο Αστεροσκοπείο Subaru, το οποίο θα κάνει φασματοσκοπική παρακολούθηση του βόρειου ουρανού, ενώ το Roman θα κάνει φασματοσκοπία στον νότιο ουρανό. Με τη φασματοσκοπία, μπορούμε με σιγουριά να πούμε τι είδους σουπερνόβα βλέπουμε», δήλωσε ο Cenko.Μαζί με τις άλλες δύο βασικές κοινοτικές έρευνες του Roman, την Έρευνα Ευρείας Περιοχής Υψηλού Γεωγραφικού Πλάτους και την Έρευνα Χρονοτομής Γαλαξιακής Αρθρίτιδας, η Έρευνα Χρονοτομής Υψηλού Γεωγραφικού Πλάτους θα βοηθήσει στη χαρτογράφηση του σύμπαντος με σαφήνεια και βάθος που δεν έχει επιτευχθεί ποτέ πριν. Κατεβάστε την ηχογράφηση εδώ. Το Διαστημικό Τηλεσκόπιο Nancy Grace Roman διαχειρίζεται στο Κέντρο Διαστημικών Πτήσεων Goddard της NASA στο Greenbelt του Μέριλαντ, με τη συμμετοχή του Εργαστηρίου Αεριοπροώθησης της NASA στη Νότια Καλιφόρνια, του Caltech/IPAC στην Πασαντίνα της Καλιφόρνια, του Ινστιτούτου Επιστήμης Διαστημικών Τηλεσκοπίων στη Βαλτιμόρη και μιας επιστημονικής ομάδας που αποτελείται από επιστήμονες από διάφορα ερευνητικά ιδρύματα. Οι κύριοι βιομηχανικοί εταίροι είναι η BAE Systems, Inc. στο Boulder του Κολοράντο, η L3Harris Technologies στη Μελβούρνη της Φλόριντα. και Teledyne Scientific & Imaging στο Thousand Oaks της Καλιφόρνια. Από την Christine Pulliam Επιστημονικό Ινστιτούτο Διαστημικών Τηλεσκοπίων, Βαλτιμόρη, Μέριλαντ. Αυτές οι δύο εικόνες, που τραβήχτηκαν με διαφορά ενός έτους από το Διαστημικό Τηλεσκόπιο Hubble της NASA, δείχνουν πώς ο σουπερνόβα με την ονομασία SN 2018gv εξασθένησε με την πάροδο του χρόνου. Η Έρευνα Χρονικού Τομέα Υψηλού Γεωγραφικού Πλάτους από το Ρωμαϊκό Διαστημικό Τηλεσκόπιο Nancy Grace της NASA θα εντοπίσει χιλιάδες σουπερνόβα, συμπεριλαμβανομένου ενός συγκεκριμένου τύπου που μπορεί να χρησιμοποιηθεί για τη μέτρηση του ιστορικού διαστολής του σύμπαντος. Αυτό το infographic περιγράφει την Έρευνα Χρονικού Τομέα Υψηλού Γεωγραφικού Πλάτους που θα διεξαχθεί από το Ρωμαϊκό Διαστημικό Τηλεσκόπιο Nancy Grace της NASA. Το κύριο μέρος της έρευνας θα καλύψει πάνω από 18 τετραγωνικές μοίρες - μια περιοχή του ουρανού μεγέθους όσο 90 πανσέληνοι - και θα δει σουπερνόβα που συνέβησαν έως και πριν από περίπου 8 δισεκατομμύρια χρόνια. https://www.nasa.gov/missions/roman-space-telescope/nasa-roman-core-survey-will-trace-cosmic-expansion-over-time/

Roscosmos Εκτόξευση του Bion-M Νο. 2: Σε τι χρησιμεύει αυτός ο δορυφόρος; Ποντίκια και μύγες θα σταλούν σύντομα στο διάστημα. Θα βοηθήσουν τους επιστήμονες να κατανοήσουν πώς τα διαστημικά φαινόμενα επηρεάζουν τους ζωντανούς οργανισμούς στην περιοχή όπου το επίπεδο κοσμικής ακτινοβολίας είναι περίπου 30% υψηλότερο από ό,τι στην τροχιά κοντά στη Γη. Αυτό είναι σημαντικό για την προετοιμασία των ανθρώπων για διαστημικές πτήσεις μεγάλων αποστάσεων. Πειράματα του επιστημονικού προγράμματος του έργου: - Με ποντίκια και μύγες - Καλλιέργειες φυτικών κυττάρων και ζώων - Φυτά, σπόροι και φύκια - Μικροοργανισμοί, καθώς και εξωβιολογικά και αστροβιολογικά υλικά Αυτός ο βιοδορυφόρος θα χρησιμοποιηθεί επίσης για τη διεξαγωγή έρευνας σε εκπαιδευτικά έργα για μαθητές. Περισσότερες λεπτομέρειες σχετικά με τα πειράματα της αποστολής Bion-M Νο. 2 - στις ακόλουθες αναρτήσεις με το hashtag #Bion_M Η εκτόξευση αυτού του βιοδορυφόρου είναι αυτόν τον μήνα! https://vk.com/roscosmos?z=video-30315369_456244483%2F5fbc221777f883efc8%2Fpl_wall_-30315369 Φλέβες και Σκάφη Γεμίζουν το Πρόγραμμα Έρευνας του Σταθμού Μετά την Επιστροφή του Πληρώματος στη Γη. Η Αποστολή 73, με τους τέσσερις νεότερους συναδέλφους της, ξεκίνησε την εβδομάδα εξερευνώντας πώς η ζωή στο διάστημα επηρεάζει το κυκλοφορικό σύστημα και την άσκηση. Εν τω μεταξύ, τα τέσσερα μέλη του πληρώματος από την αποστολή SpaceX Crew-10 της NASA επέστρεψαν στη Γη και συνηθίζουν τη βαρύτητα μετά από πέντε μήνες στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό. Οι μηχανικοί πτήσης Zena Cardman από τη NASA και Oleg Platonov ενώθηκαν τη Δευτέρα για υπερηχογραφικές σαρώσεις των φλεβών του λαιμού, των ώμων και των ποδιών τους, αναζητώντας σημάδια θρόμβων αίματος που προκαλούνται από το διάστημα. Στη συνέχεια, ο αστροναύτης της NASA Mike Fincke και η αστροναύτης της JAXA (Ιαπωνική Υπηρεσία Αεροδιαστημικής Εξερεύνησης) Kimiya Yui συμμετείχαν στις σαρώσεις φλεβών που είναι προγραμματισμένες για το πλήρωμα καθ' όλη τη διάρκεια μιας αποστολής. Η τετράδα βρίσκεται στον διαστημικό σταθμό για πάνω από μια εβδομάδα από τότε που έφτασε στις 2 Αυγούστου με το SpaceX Dragon ως αποστολή SpaceX Crew-11 της NASA. Οι γιατροί θα παρακολουθούν την υγεία του πληρώματος καθ' όλη τη διάρκεια της παραμονής του στο διάστημα, προσθέτοντας στην αυξανόμενη διαστημική ιατρική γνώση, η οποία ενδεχομένως θα οδηγήσει σε προηγμένες θεραπείες για μια ποικιλία παθήσεων στο διάστημα και στη Γη. Η Cardman εργάστηκε επίσης πάνω στην προηγμένη συσκευή άσκησης αντίστασης, καθώς ειδικοί στο έδαφος την παρακολουθούσαν, σημειώνοντας την καρδιοαναπνευστική της ικανότητα, τη μυϊκή της δύναμη και την ικανότητά της στη μικροβαρύτητα. Ο μηχανικός πτήσης της NASA, Jonny Kim, συμμετείχε σε ένα άλλο μέρος του ίδιου πειράματος, τη σουίτα CIPHER των 14 ερευνητικών ερευνών σε ανθρώπους, και συνέλεξε δείγματα αίματος και ούρων για επεξεργασία, αποθήκευση και μεταγενέστερη ανάλυση. Το CIPHER είναι μια μελέτη που εξετάζει πώς τα διαστημικά ταξίδια επηρεάζουν το σώμα και το μυαλό των αστροναυτών κατά τη διάρκεια σύντομων και μεγάλων αποστολών. Συγκρίνοντας αποτελέσματα από διαφορετικές διάρκειες αποστολών, οι επιστήμονες μπορούν να προετοιμαστούν καλύτερα για μελλοντικά ταξίδια σε μέρη όπως ο Άρης και να βοηθήσουν στη διατήρηση της υγείας των αστροναυτών. Ο Διοικητής του Σταθμού, Sergey Ryzhikov, και ο μηχανικός πτήσης Alexey Zubritsky, και οι δύο από τη Roscosmos, συνεργάστηκαν τη Δευτέρα και εξέτασαν πώς το αίμα ρέει στα μικροσκοπικά αγγεία, γνωστά ως μικροκυκλοφορικό σύστημα, στα χέρια, τα δάχτυλα των χεριών, τα πόδια και τα δάχτυλα των ποδιών ενός μέλους του πληρώματος. Οι ερευνητές θα μελετήσουν τα δεδομένα για να κατανοήσουν πώς η έλλειψη βαρύτητας επηρεάζει την κυκλοφορία του αίματος και διατηρεί τα πληρώματα υγιή κατά τη διάρκεια μεγάλων διαστημικών αποστολών. Τέσσερα μέλη του Crew-10 επέστρεψαν στη Γη μετά από μια προσγείωση στον Ειρηνικό Ωκεανό στις 9 Αυγούστου στο διαστημόπλοιο SpaceX Dragon, ολοκληρώνοντας την πεντάμηνη παραμονή τους στο τροχιακό φυλάκιο. Η τετράδα του Commercial Crew επέστρεψε στο Διαστημικό Κέντρο Johnson της NASA αργότερα την ίδια ημέρα για να ξεκινήσει αρκετές εβδομάδες δραστηριοτήτων αποκατάστασης για να βοηθήσει το σώμα τους να προσαρμοστεί στη βαρύτητα της Γης. Οι αστροναύτες Anne McClain της NASA και Takuya Onishi της JAXA ολοκλήρωσαν και οι δύο τη δεύτερη διαστημική τους πτήση. Η αστροναύτης της NASA Nichole Ayers και ο κοσμοναύτης της Roscosmos Kirill Peskov ολοκλήρωσαν και οι δύο την πρώτη τους αποστολή στο τροχιακό εργαστήριο. Μάθετε περισσότερα για τις δραστηριότητες του σταθμού ακολουθώντας το ιστολόγιο του διαστημικού σταθμού, @space_station on X, καθώς και τους λογαριασμούς του ISS στο Facebook και στο Instagram. Από αριστερά, οι αστροναύτες της JAXA, Takuya Onishi και Kimiya Yui, απεικονίζονται στις 2 Αυγούστου 2025, κατά τη διάρκεια δραστηριοτήτων εξοικείωσης με το πλήρωμα εντός της εργαστηριακής μονάδας Kibo του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού. https://www.nasa.gov/blogs/spacestation/2025/08/11/veins-vessels-fill-station-research-schedule-after-crew-returns-to-earth/

Το διαστημόπλοιο Artemis II Orion της NASA πλησιάζει στην εκτόξευση Το διαστημόπλοιο Artemis II Orion της NASA φτάνει στις εγκαταστάσεις συστήματος ματαίωσης εκτόξευσης στο Διαστημικό Κέντρο Kennedy του οργανισμού στη Φλόριντα την Κυριακή 10 Αυγούστου 2025, για να προετοιμαστεί για την ενσωμάτωση με το σύστημα ματαίωσης εκτόξευσης ύψους 12,5 μέτρων. Το διαστημόπλοιο Artemis II Orion της NASA ολοκλήρωσε ένα σύντομο αλλά σημαντικό ταξίδι στις 10 Αυγούστου, στο Διαστημικό Κέντρο Kennedy του οργανισμού στη Φλόριντα. Με την ολοκλήρωση του ανεφοδιασμού με καύσιμα του διαστημικού σκάφους, οι τεχνικοί μετέφεραν το Orion στην επόμενη εγκατάσταση στην πορεία του προς την εξέδρα εκτόξευσης. Ομάδες μετέφεραν το Orion από τις εγκαταστάσεις επεξεργασίας πολλαπλών φορτίων (MPPF) του Kennedy, όπου είχε φορτωθεί με προωθητικά για πτήση, στις εγκαταστάσεις συστήματος ματαίωσης εκτόξευσης (LASF). Εκεί, μηχανικοί του Προγράμματος Συστημάτων Εδάφους Εξερεύνησης της NASA θα ενσωματώσουν το σύστημα διαφυγής στην κορυφή της μονάδας πληρώματος. Το Orion έφτασε στο MPPF τον Μάιο, όπου οι τεχνικοί τροφοδότησαν με καύσιμα και επεξεργάστηκαν το Orion, φορτώνοντας προωθητικά, αέρια υψηλής πίεσης, ψυκτικό και άλλα υγρά απαραίτητα για το διαστημόπλοιο και το πλήρωμα για να πραγματοποιήσουν το 10ήμερο ταξίδι τους γύρω από τη Σελήνη και πίσω. Το πλήρωμα Artemis II συμμετείχε επίσης σε πολυήμερες δοκιμές εντός του Orion στο MPPF, φορώντας τις διαστημικές στολές Orion Crew Survival System και εισερχόμενο στο διαστημόπλοιό τους για να δοκιμάσουν όλες τις διεπαφές εξοπλισμού που θα λειτουργήσουν κατά τη διάρκεια της αποστολής. Πλέον, μέσα στο LASF, το Orion θα ενσωματωθεί με το σύστημα ματαίωσης εκτόξευσης ύψους 12,5 μέτρων, το οποίο αποτελείται από δύο τμήματα: τον πύργο ματαίωσης εκτόξευσης, συμπεριλαμβανομένων των κινητήρων ματαίωσης, απόρριψης και ελέγχου στάσης, και το συγκρότημα φέρινγκ, συμπεριλαμβανομένων των πάνελ οπισθοπορείας που προστατεύουν τη μονάδα πληρώματος και παρέχουν αεροδυναμική υποστήριξη κατά την εκτόξευση. Το σύστημα έχει σχεδιαστεί για να μεταφέρει το πλήρωμα σε ασφαλή τοποθεσία σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης πάνω στον πύραυλο SLS (Space Launch System). Μόλις ολοκληρωθεί η ενσωμάτωση, ολόκληρη η στοίβα Orion θα μεταφερθεί στο High Bay 3 στο Κτίριο Συναρμολόγησης Οχημάτων της NASA Kennedy, όπου θα συνδεθεί με τον πύραυλο της σελήνης. Η δοκιμαστική πτήση Artemis II θα στείλει τους αστροναύτες της NASA Reid Wiseman, Victor Glover και Christina Koch, και τον αστροναύτη της CSA (Καναδική Διαστημική Υπηρεσία) Jeremy Hansen γύρω από τη Σελήνη και θα τους επιστρέψει με ασφάλεια πίσω στην πατρίδα τους. Η αποστολή είναι η πρώτη επανδρωμένη πτήση στο πλαίσιο της εκστρατείας Artemis της NASA. Η Artemis θα επιστρέψει Αμερικανούς στην επιφάνεια της Σελήνης και θα βοηθήσει τον οργανισμό και τους εμπορικούς και διεθνείς συνεργάτες της να προετοιμαστούν για μελλοντικές επανδρωμένες αποστολές στον Άρη. Η εικόνα δείχνει ένα λευκό κομμάτι υλικού με τα διακριτικά της NASA να μεταφέρονται πάνω από το NASA Kennedy. Μια αμερικανική σημαία και μια σημαία Artemis φαίνονται στο φόντο. Τα πληρώματα προετοιμάζονται για τη μεταφορά του διαστημικού σκάφους Artemis II Orion της NASA από την Εγκατάσταση Επεξεργασίας Πολλαπλού Φορτίου στην Εγκατάσταση Συστήματος Ματαίωσης Εκτόξευσης στο Διαστημικό Κέντρο Κένεντι του οργανισμού στη Φλόριντα την Κυριακή 10 Αυγούστου 2025. https://www.nasa.gov/blogs/missions/2025/08/11/nasas-artemis-ii-orion-spacecraft-moves-closer-to-launch/ Η NASA συνεχίζει την αναζήτηση λύσεων βιωσιμότητας με επίκεντρο τη Σελήνη. Η NASA δέχεται υποβολές από τις ΗΠΑ για τη δεύτερη φάση του διαγωνισμού ανακύκλωσης LunaRecycle Challenge του οργανισμού, ενός διαγωνισμού ανακύκλωσης με επίκεντρο τη Σελήνη. Στόχος του διαγωνισμού είναι η ανάπτυξη λύσεων για την ανακύκλωση κοινών υλικών απορριμμάτων - όπως υφάσματα, πλαστικά, αφρός και μέταλλα - που θα μπορούσαν να συσσωρευτούν από δραστηριότητες όπως η λειτουργία συστημάτων, οι βιομηχανικές δραστηριότητες και η κατασκευή οικοτόπων στο βαθύ διάστημα. Η Φάση 2 του διαγωνισμού LunaRecycle Challenge χωρίζεται σε δύο επίπεδα: έναν γύρο ορόσημου και τον τελικό γύρο. Οι υποβολές για τον γύρο ορόσημου είναι ανοιχτές μέχρι τον Ιανουάριο του 2026, με τους φιναλίστ από αυτόν τον γύρο να ανακοινώνονται τον Φεβρουάριο. Έως και 20 φιναλίστ από τον γύρο ορόσημου θα διαγωνιστούν στις προσωπικές επιδείξεις πρωτοτύπων και στην τελική κρίση του διαγωνισμού, που έχουν προγραμματιστεί για τον επόμενο Αύγουστο. Χρηματικά έπαθλα συνολικού ύψους 2 εκατομμυρίων δολαρίων είναι διαθέσιμα για επιτυχημένες λύσεις και στους δύο γύρους. «Η NASA ανυπομονεί να δει πώς η επαναπροσδιορισμός αυτών των υλικών μπορεί να είναι χρήσιμη για πιθανές μελλοντικές αποστολές στην επιφάνεια των πλανητών», δήλωσε η Jennifer Edmunson, υπεύθυνη προγράμματος για το Centennial Challenges στο Κέντρο Διαστημικών Πτήσεων Marshall της NASA στο Χάντσβιλ της Αλαμπάμα. «Είμαι βέβαιη ότι η εστίαση στα πιο κρίσιμα είδη απορριμμάτων - και η ενσωμάτωση του πρωτοτύπου και των διαδρομών διαγωνισμού ψηφιακών διδύμων - θα αποφέρει αξιοσημείωτες λύσεις που θα μπορούσαν να επιτρέψουν μια βιώσιμη ανθρώπινη παρουσία εκτός Γης και να μεταμορφώσουν το μέλλον της εξερεύνησης του διαστήματος». Οι εκτιμήσεις δείχνουν ότι ένα πλήρωμα τεσσάρων αστροναυτών θα μπορούσε να παράγει περισσότερα από 2.100 κιλά (4.600 λίβρες) απορριμμάτων μιας χρήσης - συμπεριλαμβανομένων συσκευασιών τροφίμων, πλαστικών μεμβρανών, συσκευασιών αφρού, ρούχων και άλλων - εντός 365 ημερών. Οι επιτυχημένες λύσεις στη Φάση 2 της LunaRecycle θα πρέπει να διαχειρίζονται ρεαλιστικούς όγκους απορριμμάτων, ελαχιστοποιώντας παράλληλα τις εισροές πόρων και τον χρόνο του πληρώματος και λειτουργώντας με ασφάλεια με ελάχιστους κινδύνους. Η Φάση 2 είναι ανοιχτή μόνο σε άτομα και ομάδες από τις ΗΠΑ. Οι συμμετέχοντες μπορούν να υποβάλουν λύσεις ανεξάρτητα από το αν συμμετείχαν στον προηγούμενο διαγωνισμό της Φάσης 1. Όλοι οι συμμετέχοντες στη Φάση 2 αναμένεται να κατασκευάσουν ένα φυσικό πρωτότυπο. Επιπλέον, οι συμμετέχοντες μπορούν να υποβάλουν ένα ψηφιακό αντίγραφο του πρωτοτύπου τους για επιπλέον βραβεία στον τελικό και στους τελικούς γύρους. Η Πρόκληση LunaRecycle είναι μια Πρόκληση Centennial της NASA, μέρος του Προγράμματος Βραβείων, Προκλήσεων και Πληθοπορισμού εντός της Διεύθυνσης Αποστολής Διαστημικής Τεχνολογίας της NASA. Η Φάση 1 του LunaRecycle έλαβε πρωτοφανές ενδιαφέρον από την παγκόσμια κοινότητα καινοτόμων. Η πρόκληση έλαβε περισσότερες από 1.200 εγγραφές - περισσότερες από οποιονδήποτε διαγωνισμό στην 20χρονη ιστορία των Προκλήσεων Centennial - και μια ομάδα 50 κριτών αξιολόγησε σχεδόν 200 υποβολές. Δεκαεπτά ομάδες επιλέχθηκαν ως νικήτριες της Φάσης 1, εκπροσωπώντας πέντε χώρες και εννέα πολιτείες των ΗΠΑ. Οι νικητές ανακοινώθηκαν μέσω ζωντανής μετάδοσης στο κανάλι YouTube της NASA Marshall. Η διαχείριση της LunaRecycle γίνεται στη NASA Marshall με επίκεντρο κυρίως ειδικούς στο θέμα, καθώς και το Διαστημικό Κέντρο Kennedy της NASA στη Φλόριντα και το Ερευνητικό Κέντρο Ames της NASA στη Silicon Valley της Καλιφόρνια. Η NASA, σε συνεργασία με το Κολλέγιο Μηχανικής του Πανεπιστημίου της Αλαμπάμα, διαχειρίζεται την πρόκληση με συντονισμό από τον πρώην νικητή του Προκλήματος Centennial, AI SpaceFactory, και το μέλος της βιομηχανίας περιβαλλοντικής βιωσιμότητας Veolia. Για να μάθετε περισσότερα σχετικά με τη δεύτερη φάση του LunaRecycle, συμπεριλαμβανομένης της εγγραφής για τα επερχόμενα διαδικτυακά σεμινάρια, επισκεφθείτε τη διεύθυνση: https://www.nasa.gov/lunarecycle Η καλλιτεχνική σύλληψη της Σελήνης (δεξιά) και του Άρη (κέντρο) σε φόντο την έναστρη έκταση του διαστήματος. Ένα κομμάτι του ορίζοντα της Γης διακρίνεται στο προσκήνιο.

Πιστές και φέτος στο ουράνιο ραντεβού τους με τη Γη οι Περσείδες. Η καλοκαιρινή βροχή πεφταστεριών κορυφώνεται το διήμερο 12-13 Αυγούστου Οι διάττοντες Περσείδες, η πιο εντυπωσιακή καλοκαιρινή βροχή από «πεφταστέρια», θα κορυφωθούν και φέτος στην καρδιά του Αυγούστου, συγκεκριμένα τα βράδια της Τρίτης και Τετάρτης, στον νυχτερινό ουρανό της χώρας μας και γενικότερα του βορείου ημισφαιρίου.Οι Περσείδες είναι θεαματικές βροχές διαττόντων, καθώς τα «πεφταστέρια» τους είναι γρήγορα και φωτεινά, διαθέτοντας συνήθως μακριές πύρινες «ουρές». Σύμφωνα με τη NASA, οι Περσείδες «δίνουν» περισσότερα φωτεινά μετέωρα από κάθε άλλη βροχή διαττόντων μέσα στο έτος. Το ρεκόρ τους ήταν το 1993, όταν είχαν καταγραφεί περίπου 300 μετέωρα την ώρα, ενώ συνήθως «δίνουν» 50 έως 60 την ώρα. Φέτος, ο ουρανός θα είναι αρκετά σκοτεινός και κατάλληλος για παρατήρηση.Εμφανίζονται σχεδόν σε όλα τα σημεία του ουρανού και όχι σε ένα συγκεκριμένο, μολονότι φαίνεται να προέρχονται κυρίως από τα βορειοανατολικά, από την περιοχή του αστερισμού του Περσέα, από όπου πήραν και το όνομά τους. Τα μετέωρα αρχίζουν να πέφτουν αραιά περίπου από τις 17 Ιουλίου, πυκνώνουν σταδιακά και διαρκούν έως τις 24 Αυγούστου. Το «σόου» αρχίζει λίγο μετά τη δύση του Ήλιου, αλλά όσο πιο κοντά στην ώρα που χαράζει τόσο πιθανότερο είναι να δει κανείς με γυμνά μάτια τα συγκεκριμένα «πεφταστέρια» οπουδήποτε στον ουρανό.Οι Περσείδες -οι οποίες καταγράφηκαν για πρώτη φορά από Κινέζους αστρονόμους το 36 μ.Χ. – προκαλούνται από τα σωματίδια σκόνης που αφήνει πίσω της η τεράστια ουρά, μήκους δεκάδων εκατομμυρίων χιλιομέτρων, του κομήτη 109Ρ/Σουίφτ-Τατλ, που διασταυρώνεται με την τροχιά της Γης. Ο κομήτης, ο οποίος ανακαλύφθηκε το 1862 από τους αστρονόμους Λιούις Σουίφτ και Χόρας Τατλ (των οποίων φέρει το όνομα), διαθέτει έναν τεράστιο πυρήνα διαμέτρου περίπου 26 χιλιομέτρων.Ο εν λόγω κομήτης είναι το μεγαλύτερο γνωστό ουράνιο σώμα που περνάει από τη Γη κατά τακτά χρονικά διαστήματα και χρειάζεται περίπου 133 χρόνια για να πραγματοποιήσει μία πλήρη περιφορά γύρω από τον Ήλιο. Το τελευταίο κοντινό πέρασμά του από τη Γη ήταν το 1992 και το επόμενο αναμένεται το 2126, ενώ δεν φαίνεται να αποτελεί απειλή για τον πλανήτη μας στο προβλέψιμο μέλλον.Τα μετέωρά του, που συνήθως έχουν βάρος μικρότερο από ένα γραμμάριο, εισέρχονται στη γήινη ατμόσφαιρα με ταχύτητα σχεδόν 60 χλμ. το δευτερόλεπτο και αναφλέγονται σε ύψος περίπου 130 χλμ., οπότε και αρχίζουν να γίνονται ορατά από τους παρατηρητές. Καθώς πλησιάζουν προς το έδαφος με μεγάλη ταχύτητα, διαλύονται από την τριβή και την υπερθέρμανση (1,650 βαθμοί Κελσίου), σε ύψος άνω των 80 χιλιομέτρων από την επιφάνεια της Γης, αφήνοντας πίσω τους φωτεινά ίχνη. https://www.naftemporiki.gr/techscience/1992791/pistes-kai-fetos-sto-oyranio-rantevoy-toys-me-ti-gi-oi-perseides/

Ανακαλύφθηκε ένα «γαλαξιακό τσαμπί σταφυλιών» στις εσχατιές του Σύμπαντος. Πρόκειται για έναν αρχέγονο γαλαξία με σπάνια δομή και δραστηριότητα. Ένας γαλαξίας που σχηματίστηκε αρκετά νωρίς μετά τη Μεγάλη Έκρηξη, το μυστηριώδες φαινόμενο από το οποίο προέκυψε το Σύμπαν, φαίνεται να περιέχει τουλάχιστον 15 τεράστιες περιοχές σχηματισμού άστρων διατεταγμένες σαν τσαμπί από σταφύλια γεγονός που ανατρέπει τα κοσμικά μοντέλα.Αυτά τα «τσαμπιά» είναι πυκνά συσσωρευμένα μέσα σε έναν περιστρεφόμενο δίσκο, κάτι που οι επιστήμονες δεν περίμεναν σε αυτό το τόσο πρώιμο στάδιο ύπαρξης του Σύμπαντος.Για την ανακάλυψη του σπάνιου γαλαξία χρησιμοποιήθηκε η τεχνική του βαρυτικού φακού όπου ένας γαλαξίας στο προσκήνιο, στην περίπτωση μας ο RXCJ0600-2007, λειτουργεί σαν μεγεθυντικός φακός για να γίνουν ορατοι πιο μακρινοί γαλαξίες.Τα δεδομένα συλλέχθηκαν από το διαστημικό τηλεσκόπιο James για εικόνες υψηλής ανάλυσης στο υπέρυθρο και την επίγεια συστοιχία ραδιοτηλεσκοπίων ALMA για χαρτογράφηση αερίου και σκόνης με μεγάλη ακρίβεια. Γιατί έχει σημασία Μέχρι τώρα πιστεύαμε ότι οι πρώιμοι γαλαξίες είχαν ομαλή κατανομή άστρων. Όμως το James Webb και το ALMA αποκάλυψαν έναν «σβωλοειδή» εσωτερικό σχηματισμό, περιοχές πυκνού αερίου που γεννούν άστρα. Αυτό δείχνει ότι ο σχηματισμός γαλαξιών ήταν πιο χαοτικός και δυναμικός απ’ ό,τι θεωρούσαν μέχρι τώρα οι κοσμολόγοι.Με την ανακάλυψη αυτή παρέχεται η πρώτη σαφής απόδειξη σύνδεσης μεταξύ της εσωτερικής δομής ενός γαλαξία (συγκεκριμένα των πυκνών περιοχών σχηματισμού άστρων) και της συνολικής του περιστροφής. Αμφισβητεί έτσι προηγούμενα μοντέλα που υπέθεταν ομαλή κατανομή άστρων στους πρώιμους γαλαξίες.Επιπλέον ανοίγει νέες ερωτήσεις για το πώς αναπτύσσονται και εξελίσσονται οι γαλαξίες ίσως πολλοί από αυτούς να κρύβουν παρόμοιες δομές που δεν μπορούσαμε να δούμε παλαιότερα. Τα ευρήματα δημοσιεύτηκαν στην επιθεώρηση «Nature Astronomy». Μια εικόνα του σπάνιου γαλαξία με τα «τσαμπιά» άστρων. https://www.naftemporiki.gr/techscience/1992954/anakalyfthike-ena-galaxiako-tsampi-stafylion-stis-eschaties-toy-sympantos/

Rocket and Space Corporation Energia Αυτό το πείραμα περιλαμβάνει λέιζερ, αίμα και διάστημα. Σας ενδιαφέρει; Λοιπόν, στην πραγματικότητα, δεν υπάρχει σχεδόν καθόλου «δράση» και όλα φαίνονται λίγο αστεία... αλλά το πείραμα LAZMA έχει πολλή βασική και εφαρμοσμένη επιστήμη. Φανταστείτε: αιωρείστε σε μηδενική βαρύτητα μέσα στον ISS. Και τι συμβαίνει μέσα σας αυτή τη στιγμή; Πώς συμπεριφέρεται το αίμα σας; Άλλωστε, στη Γη, υπό όρους, συνηθίζει να ρέει όχι μόνο λόγω των προσπαθειών της καρδιάς, αλλά και υπό την επίδραση της βαρύτητας. Από τον Δεκέμβριο του 2021, Ρώσοι επιστήμονες διεξάγουν ένα μοναδικό πείραμα LAZMA, το οποίο βοηθά στην κατανόηση του πώς αλλάζει η ροή του αίματος στα μικρότερα αγγεία κατά τη διάρκεια της διαστημικής πτήσης. Γιατί είναι απαραίτητο αυτό; Είναι γνωστό εδώ και καιρό ότι λόγω της έλλειψης βαρύτητας, το αίμα μέσα στο σώμα μας, όπως και κάθε υγρό, κατανέμεται διαφορετικά. Αυτό μπορεί να προκαλέσει πολλές ενοχλήσεις, ακόμη και προβλήματα υγείας - από πονοκεφάλους μέχρι τον κίνδυνο θρόμβωσης. Ωστόσο, επιστήμονες από το Πανεπιστήμιο Turgenev Oryol ήταν οι πρώτοι που μελέτησαν τη ροή του αίματος στα τριχοειδή αγγεία. Αυτό είναι σημαντικό επειδή μέσω αυτών το σώμα μας παρέχει οξυγόνο και θρεπτικά συστατικά στα κύτταρα των ιστών και στη συνέχεια απομακρύνει το διοξείδιο του άνθρακα και τα μεταβολικά προϊόντα. Πώς λειτουργεί; Η "LAZMA" είναι κατασκευαστής εξοπλισμού για το πείραμα. Σημαίνει ιατρικός εξοπλισμός λέιζερ. Μιλάμε για δύο μικρούς αναλυτές. Ray la Με αυτόν τον τρόπο μπορούμε να μετρήσουμε την ταχύτητα της ροής του αίματος και να διαπιστώσουμε πόσο καλά θρέφει τους ιστούς του σώματος. Οι αναλυτές εγκαθίστανται: στο κεφάλι· στις άκρες των δακτύλων· στις άκρες των ποδιών. Ακόμα και στο πρώτο στάδιο, οι επιστήμονες έλαβαν ενδιαφέροντα αποτελέσματα. Τις πρώτες δύο ή τρεις ημέρες στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό (ISS), η ροή του αίματος αλλάζει δραματικά: ▪️️ στα τριχοειδή αγγεία των ποδιών, μειώνεται σχεδόν κατά το ήμισυ· ▪️️ στην κροταφική περιοχή του κεφαλιού, μειώνεται κατά το ένα τρίτο. Ωστόσο, την έκτη ημέρα της πτήσης, το σώμα αρχίζει να προσαρμόζεται: ▪️️ η κυκλοφορία του αίματος στα μικροαγγεία των ποδιών όχι μόνο αποκαθίσταται, αλλά υπερβαίνει ακόμη και το επίπεδο της Γης σχεδόν δύο φορές· ▪️️ Η παροχή αίματος στους ιστούς του κεφαλιού επιστρέφει στο φυσιολογικό. Το ίδιο το σώμα βρίσκει μια νέα ισορροπία - τα αγγεία διαστέλλονται, περισσότερο αίμα ρέει στα κάτω άκρα, αντισταθμίζοντας την έλλειψη θρέψης των ιστών. Ταυτόχρονα, τα χέρια υποφέρουν λιγότερο. Οι επιστήμονες πιστεύουν ότι αυτό οφείλεται σε δύο παράγοντες: τα χέρια βρίσκονται περίπου στο επίπεδο της καρδιάς και οι αστροναύτες τα χρησιμοποιούν ενεργά. Για αξιόπιστη ιατρική έρευνα, χρειάζονται τουλάχιστον εκατό ή δύο συμμετέχοντες. Στην 72η αποστολή στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό, ο Alexey Ovchinin και ο Ivan Wagner ενήργησαν ως πειραματόζωα. Φυσικά, το σώμα κάθε ατόμου είναι μοναδικό. Όπως καταλαβαίνετε, δεν πετούν πολλοί αστροναύτες στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό. Τώρα η συλλογή πληροφοριών συνεχίζεται. Υγεία στους αστροναύτες! Και ανυπομονούμε πραγματικά για ενδιαφέρουσες ανακαλύψεις από τους επιστήμονες. https://vk.com/rsc_energia?z=video-167742670_456239546%2F37caa7411d50671abf%2Fpl_wall_-167742670 https://vk.com/rsc_energia?w=wall-167742670_23169 Η κατάρρευση του SpaceX Crew-10 Dragon της NASA στις 11:33 π.μ. EDT Η εικόνα δείχνει ένα διαστημόπλοιο να πλησιάζει τον Ειρηνικό Ωκεανό με τέσσερα αλεξίπτωτα από πάνω. Το SpaceX Crew-10 της NASA ετοιμάζεται να καταρρεύσει στον Ειρηνικό Ωκεανό το Σάββατο, 9 Αυγούστου 2025. Στις 11:33 π.μ. EDT, το διαστημόπλοιο SpaceX Dragon, που μεταφέρει τις αστροναύτες της NASA Anne McClain και Nichole Ayers, τον αστροναύτη της JAXA (Ιαπωνική Υπηρεσία Αεροδιαστημικής Εξερεύνησης) Takuya Onishi και τον κοσμοναύτη της Roscosmos Kirill Peskov, καταρρεύσε στα ανοικτά των ακτών του Σαν Ντιέγκο της Καλιφόρνια. Αυτό ολοκληρώνει μια παραμονή στο διάστημα 148 ημερών για το τετραμελές πλήρωμα. Οι ομάδες στο πλοίο ανάκτησης, συμπεριλαμβανομένων δύο γρήγορων σκαφών, ασφαλίζουν το SpaceX Dragon και διασφαλίζουν ότι το διαστημόπλοιο είναι ασφαλές για την προσπάθεια ανάκτησης. Καθώς οι ομάδες γρήγορων σκαφών ολοκληρώνουν το έργο τους, το πλοίο ανάκτησης θα μετακινηθεί στη θέση του για να ανυψώσει το Dragon στο κύριο κατάστρωμα με τους αστροναύτες μέσα. Μόλις επιβιβαστούν στο κύριο κατάστρωμα, το πλήρωμα θα αποβιβαστεί από το διαστημόπλοιο και θα υποβληθεί σε ιατρικές εξετάσεις πριν μεταφερθεί με ελικόπτερο για να συναντήσει ένα αεροσκάφος της NASA με προορισμό το Χιούστον. Η αποστολή Crew-10 της SpaceX της NASA επιστρέφει, προσγειώνεται στα ανοιχτά της Καλιφόρνια Το διαστημόπλοιο SpaceX Crew Dragon Endurance φαίνεται καθώς προσγειώνεται με τις αστροναύτες της NASA Anne McClain και Nichole Ayers, τον αστροναύτη της JAXA (Ιαπωνική Υπηρεσία Αεροδιαστημικής Εξερεύνησης) Takuya Onishi και τον κοσμοναύτη της Roscosmos Kirill Peskov στον Ειρηνικό Ωκεανό στα ανοιχτά των ακτών του Σαν Ντιέγκο της Καλιφόρνια, το Σάββατο 9 Αυγούστου 2025. Οι McClain, Ayers, Onishi και Peskov επιστρέφουν μετά από επτά μήνες στο διάστημα ως μέρος της Αποστολής 73 στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό. Το διαστημόπλοιο SpaceX Crew Dragon Endurance φαίνεται καθώς προσγειώνεται με τις αστροναύτες της NASA Anne McClain και Nichole Ayers, τον αστροναύτη της JAXA (Ιαπωνική Υπηρεσία Αεροδιαστημικής Εξερεύνησης) Takuya Onishi και τον κοσμοναύτη της Roscosmos Kirill Peskov στον Ειρηνικό Ωκεανό στα ανοικτά των ακτών του Σαν Ντιέγκο, Σάββατο 9 Αυγούστου 2025. Σημείωση του συντάκτη: Αυτή η δημοσίευση τροποποιήθηκε στις 9 Αυγούστου 2025, για να ενημερωθεί η θύρα σύνδεσης του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού για την αποστολή Crew-10. Το πρώτο πλήρωμα που προσγειώθηκε στον Ειρηνικό Ωκεανό στα ανοικτά των ακτών της Καλιφόρνια στο πλαίσιο του Εμπορικού Προγράμματος Πληρώματος της NASA ολοκλήρωσε την 10η εμπορική αποστολή εναλλαγής πληρώματος του οργανισμού στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό το Σάββατο. Οι αστροναύτες της NASA Anne McClain και Nichole Ayers, ο αστροναύτης της JAXA (Ιαπωνική Υπηρεσία Αεροδιαστημικής Εξερεύνησης) Takuya Onishi και ο κοσμοναύτης της Roscosmos Kirill Peskov επέστρεψαν στη Γη στις 11:33 π.μ. EDT. Ομάδες που επέβαιναν σε σκάφη ανάκτησης της SpaceX ανέκτησαν το διαστημόπλοιο και το πλήρωμά του. Μετά την επιστροφή τους στην ακτή, το πλήρωμα θα πετάξει στο Διαστημικό Κέντρο Johnson της NASA στο Χιούστον και θα επανενωθεί με τις οικογένειές τους. «Splashdown! Το Crew-10 επέστρεψε στη Γη από τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό, σηματοδοτώντας την ολοκλήρωση μιας ακόμη επιτυχημένης πτήσης», δήλωσε ο αναπληρωτής διοικητής της NASA, Σον Ντάφι. «Οι αποστολές του πληρώματος μας αποτελούν τα δομικά στοιχεία για μακροχρόνια, ανθρώπινη εξερεύνηση που διευρύνει τα όρια του δυνατού. Η NASA πρωτοστατεί θέτοντας ένα τολμηρό όραμα για εξερεύνηση όπου έχουμε μια ακμάζουσα διαστημική βιομηχανία που υποστηρίζει ιδιωτικούς διαστημικούς σταθμούς σε χαμηλή τροχιά της Γης, καθώς και ανθρώπους που εξερευνούν τη Σελήνη και τον Άρη». Η αποστολή Crew-10 της SpaceX απογειώθηκε στις 7:03 μ.μ. στις 14 Μαρτίου, από το Συγκρότημα Εκτόξευσης 39Α στο Διαστημικό Κέντρο Kennedy της NASA στη Φλόριντα. Περίπου 29 ώρες αργότερα, το διαστημόπλοιο SpaceX Dragon του πληρώματος προσδέθηκε στο μπροστινό λιμάνι της μονάδας Harmony στις 12:04 π.μ. στις 16 Μαρτίου. Το Crew-10 αποσυνδέθηκε στις 6:15 μ.μ. στις 8 Αυγούστου, για να ξεκινήσει το ταξίδι της επιστροφής. Κατά τη διάρκεια της αποστολής τους, τα μέλη του πληρώματος ταξίδεψαν σχεδόν 62.795.205 εκατομμύρια μίλια και ολοκλήρωσαν 2.368 τροχιές γύρω από τη Γη. Η αποστολή Crew-10 ήταν η πρώτη διαστημική πτήση για τους Ayers και Peskov και η δεύτερη διαστημική πτήση για τους McClain και Onishi. Η McClain έχει καταγράψει 352 ημέρες στο διάστημα στις δύο πτήσεις της και ο Onishi έχει καταγράψει 263 ημέρες στο διάστημα κατά τη διάρκεια των πτήσεών του. Κατά τη διάρκεια της διαδρομής, το Crew-10 συνέβαλε εκατοντάδες ώρες σε επιστημονική έρευνα, δραστηριότητες συντήρησης και τεχνολογικές επιδείξεις. Οι McClain, Ayers και Onishi ολοκλήρωσαν έρευνες για την ανάπτυξη φυτών και μικροφυκών, εξέτασαν πώς η διαστημική ακτινοβολία επηρεάζει τις αλληλουχίες DNA στα φυτά, παρατήρησαν πώς η μικροβαρύτητα αλλάζει τη δομή των ανθρώπινων ματιών και τα κύτταρα στο σώμα και πολλά άλλα. Η έρευνα που διεξήχθη στο εργαστήριο σε τροχιά προάγει την επιστημονική γνώση και επιδεικνύει νέες τεχνολογίες που μας επιτρέπουν να προετοιμαστούμε για την ανθρώπινη εξερεύνηση της Σελήνης και του Άρη. Οι McClain και Ayers ολοκλήρωσαν επίσης έναν διαστημικό περίπατο την 1η Μαΐου, μεταφέροντας μια κεραία επικοινωνιών, ξεκινώντας την εγκατάσταση ενός βραχίονα στήριξης για μια μελλοντική ηλιακή συστοιχία του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού και άλλες εργασίες. Ήταν ο τρίτος διαστημικός περίπατος για τον McClain, ο πρώτος για τον Ayers και ο 275ος που υποστηριζόταν από τη συναρμολόγηση, τη συντήρηση και τις αναβαθμίσεις του διαστημικού σταθμού. https://www.nasa.gov/news-release/nasas-spacex-crew-10-mission-returns-splashes-down-off-california/

Ωκεανοί από κομήτες. Νέες παρατηρήσεις του ραδιοτηλεσκοπίου ALMA δείχνουν ότι το νερό στον κομήτη τύπου Halley, 12P/Pons-Brooks, μοιάζει με το νερό των ωκεανών της Γης, ενισχύοντας την θεωρία σύμφωνα με την οποία οι κομήτες βοήθησαν τον πλανήτη μας να γίνει κατοικήσιμοςΗ Προέλευση του Νερού της Γης. Πιστεύεται ότι το νερό (H2O) μεταφέρθηκε στη Γη πριν από αρκετά δισεκατομμύρια χρόνια, μέσω ενός συνδυασμού συγκρούσεων κομητών, αστεροειδών και μετεωριτών. Σε αντίθεση με προηγούμενα ευρήματα, μια νέα εργασία που χρησιμοποιεί το τηλεσκόπιο ALMA δείχνει ότι η ισοτοπική αναλογία D/1H στο νερό της Γης είναι συνεπής με το νερό που περιέχεται σε κομήτες τύπου Halley. Νέα έρευνα αποκάλυψε ότι το νερό από έναν κομήτη είναι εντυπωσιακά παρόμοιο με αυτό που βρίσκεται στους ωκεανούς της Γης, προσφέροντας νέα επιχειρήματα στην ιδέα ότι οι κομήτες μπορεί να έπαιξαν κρίσιμο ρόλο στην ύπαρξη νερού στον πλανήτη μας- και πιθανώς ορισμένων από τα μοριακά συστατικά της ζωής.Χρησιμοποιώντας το ραδιοτηλεσκόπιο Atacama Large Millimeter/submillimeter Array (ALMA), μια διεθνής ομάδα επιστημόνων, με επικεφαλής τον Martin Cordiner, μελέτησε την κατανομή τόσο του συνηθισμένου νερού (H2O) όσο και του «βαρέος» νερού (HDO), στο νέφος του αερίου που περιβάλλει τον πυρήνα του κομήτη 12P/Pons-Brooks, όταν αυτός προσέγγιζε τον Ήλιο. Είναι η πρώτη φορά που επιτυγχάνεται τόσο λεπτομερής χωρική χαρτογράφηση αυτών των δύο μορφών νερού σε έναν κομήτη.Οι παρατηρήσεις του ALMA συνδυάστηκαν στη συνέχεια με δεδομένα για το νερό και άλλα αέρια, που παρατηρήθηκαν χρησιμοποιώντας το Υπέρυθρο Τηλεσκόπιο (IRTF) της NASA, για να σχηματίσουν μια πιο ολοκληρωμένη εικόνα του κομήτη. Έτσι, οι ερευνητές μπόρεσαν να μετρήσουν με μεγαλύτερη ακρίβεια την αναλογία των δύο ισοτόπων του υδρογόνου στο νερό του κομήτη: του δευτερίου (D ή 2Η) προς το πρώτιο (1Η). Ο λόγος (D/1H) αποτελεί ένα ισοτοπικό δακτυλικό αποτύπωμα που βοηθά τους επιστήμονες να εντοπίσουν την προέλευση και την ιστορία του νερού σε όλο το Ηλιακό Σύστημα. Η μετρηθείσα αναλογία (D/1H)κομήτη=(1,71±0,44)×10−4 στον 12P/Pons-Brooks είναι πολύ κοντά στην αντίστοιχη αναλογία των ωκεανών της Γης (D/1H)Γη=1.56×10-4 ή 1 άτομο δευτερίου ανά 6420 άτομα πρωτίου.Κομήτες σαν τον 12P/Pons-Brooks είναι κατεψυγμένα λείψανα που έχουν απομείνει από τη γέννηση του Ηλιακού μας Συστήματος πριν από 4,5 δισεκατομμύρια χρόνια. Δεδομένου ότι η Γη πιστεύεται πως σχηματίστηκε από υλικά που δεν είχαν νερό, οι συγκρούσεις κομητών έχουν προταθεί εδώ και καιρό ως πηγή του νερού της Γης. Τα νέα αποτελέσματα δίνουν τις ισχυρότερες μέχρι στιγμής ενδείξεις ό,τι τουλάχιστον ορισμένοι κομήτες τύπου Halley, μετέφεραν νερό με την ίδια ισοτοπική υπογραφή που υπάρχει στη Γη. Έτσι, ευνοείεται η ιδέα ότι οι κομήτες βοήθησαν στο να γίνει ο πλανήτης μας υδάτινος – επομένως και κατοικήσιμος. πηγή: https://public.nrao.edu/news/comets-water-holds-clues-to-life-on-earth/

O Δίας θα «φιλήσει» αύριο την Αφροδίτη σε κοινή θέα από τη Γη. Η εντυπωσιακή πλανητική σύνοδος θα γίνει ορατή τα ξημερώματα της Τρίτης. Καθώς η βροχή διαττόντων Περσείδων πλησιάζει στο αποκορύφωμά της, δύο λαμπροί πλανήτες συμμετέχουν σε ένα υπερθέαμα του νυχτερινού ουρανού. Η Αφροδίτη και ο Δίας, οι δύο φωτεινότεροι πλανήτες στον ουρανό, θα εμφανιστούν σε σύνοδο νωρίς το πρωί της Τρίτης 12 Αυγούστου.Οι δύο πλανήτες θα βρίσκονται σε απόσταση μικρότερη της μιας μοίρας, περίπου όσο το μήκος του μικρού δαχτύλου όταν τον τεντώνει κάποιος προς τον ουρανό σε απόσταση χεριού. Μπορείτε να δείτε εδώ τις ώρες που θα ανατείλουν οι δύο πλανήτες στον ελληνικό ουρανό.Η Αφροδίτη είναι το δεύτερο πιο φωτεινό αντικείμενο στον νυχτερινό ουρανό μετά τη Σελήνη, και ακολουθεί ο Δίας. Επειδή θα φαίνονται τόσο κοντά μεταξύ τους θα μπορεί κάποιος να τους δει ακόμη και με γυμνό μάτι αν βρίσκεται σε σημείο με ουρανό χωρίς νεφώσεις και φωτορύπανση είτε με ένα ζευγάρι κυάλια αστροπαρατήρησης ή ένα οικιακό τηλεσκόπιο.Είναι πιθανό κάποιος με καλή ορατότητα και κάποιο τηλεσκόπιο η κιάλια να διακρίνει ακόμη και λεπτομέρειες, όπως τις νεφώσεις του Δία και ίσως ακόμη και την Μεγάλη Ερυθρά Κηλίδα, μια γιγάντια μόνιμη καταιγίδα στις νεφοστρώσεις του πλανήτη που έχει διπλάσιο μέγεθος από τη Γη. https://www.naftemporiki.gr/techscience/1992410/o-dias-tha-filisei-ayrio-tin-afroditi-se-koini-thea-apo-ti-gi/

Τι γνωρίζουμε για τη νέα εξελιγμένη έκδοση του ChatGPT To ChatGPT-5 υπόσχεται αποτελεσματικότερη και ποιοτικότερη επικοινωνία με τους χρήστες. Τη νέα έκδοση του chatbot έφερε επανάσταση στον τομέα της τεχνητής νοημοσύνης και έφερε τεκτονικές αλλαγές στη βιομηχανία της τεχνολογίας και όχι μόνο έδωσε στη κυκλοφορία η OpenAI. Ας ρίξουμε μια ματιά σε όσα έχουν γίνει γνωστά μέχρι στιγμής για το ChatGPT-5. Πιο εύκολο στη χρήση Οι πρόσφατες εκδόσεις των προϊόντων της OpenAI απαιτούσαν από τους χρήστες να διαλέγουν ποιο μοντέλο να χρησιμοποιήσουν για κάθε εργασία: είτε τη σειρά «o» για σύνθετες εργασίες που απαιτούν λογική, είτε το κανονικό GPT για πιο γρήγορα αποτελέσματα. Το GPT-5 χρησιμοποιεί ένα «σύστημα δρομολόγησης σε πραγματικό χρόνο» που διαλέγει αυτόματα το κατάλληλο εργαλείο για την εργασία ώστε να μη χρειάζεται να το κάνεις εσύ. Προσωπικότητες Το ChatGPT πλέον επιτρέπει στους χρήστες να επιλέγουν ανάμεσα σε τέσσερις προκαθορισμένες «προσωπικότητες»: Cynic (κυνικός) Robot (ρομπότ) Listener (ακροατής) Nerd (σπασίκλας) Αυτές οι προσωπικότητες έχουν στόχο να κάνουν τη συνομιλία πιο φυσική και προσαρμοσμένη στο πλαίσιο. Αν θέλεις λίγο περισσότερη ειρωνεία, επίλεξε τον κυνικό. Αν το χρησιμοποιείς για δουλειά, ίσως ταιριάζει καλύτερα το πιο αποτελεσματικό και «ψυχρό» στην επικοινωνία ρομπότ. Λιγότερες «ψευδαισθήσεις» (λάθη) Η OpenAI αναφέρει ότι το GPT-5 κάνει πολύ λιγότερα λάθη (γνωστά ως “hallucinations” δηλαδή επινοημένες πληροφορίες). Συγκεκριμένα: Είναι 45% λιγότερο πιθανό να περιέχει λάθος σε σχέση με το GPT-4o, όταν χρησιμοποιείται με αναζητήσεις στο Διαδίκτυο. Όταν «σκέφτεται» χωρίς βοήθεια από το Διαδίκτυο, είναι 80% λιγότερο πιθανό να περιέχει λάθη σε σχέση με το μοντέλο o3. Ωστόσο, τα λάθη δεν εξαφανίζονται πλήρως μπορεί ακόμα να κάνει λάθος 1 στις 10 φορές σε συνηθισμένες εργασίες. Καλύτερη γραφή Η OpenAI υποστηρίζει ότι το GPT-5 γράφει πολύ πιο καλά από τα προηγούμενα μοντέλα, με πιο συγκινητικό, λογοτεχνικό ύφος καλύτερο ρυθμό. Έδωσε μάλιστα συγκρίσεις μεταξύ κειμένων του GPT-5 και του GPT-4o, όπως λόγους γάμου και ποιήματα. Καλύτερος προγραμματισμός Αν και τα προηγούμενα GPT μπορούσαν να γράψουν κώδικα, το GPT-5 προσφέρει ευκολότερη και πιο προηγμένη εμπειρία, ειδικά στην παραγωγή ιστοσελίδων, εφαρμογών και παιχνιδιών μέσα από μία μόνο εντολή. Γραμματειακή υποστήριξη Το GPT-5 μπορεί να συνδεθεί με Gmail και Google Calendar για να βοηθά με προγραμματισμό, υπενθυμίσεις, απαντήσεις σε email κ.ά. Αυτή η δυνατότητα είναι αρχικά διαθέσιμη μόνο για τους συνδρομητές του επί πληρωμή προγράμματος. Υγεία Τα μεγάλα γλωσσικά μοντέλα (LLMs) χρησιμοποιούνται όλο και περισσότερο για ιατρικές πληροφορίες και συμβουλές. Η OpenAI λέει ότι το GPT-5 πέτυχε την υψηλότερη βαθμολογία σε σχέση με όλα τα προηγούμενα μοντέλα της στο τεστ HealthBench. Το μοντέλο λειτουργεί σαν ενεργός συνεργάτης σκέψης, επισημαίνοντας πιθανούς κινδύνους και κάνοντας ερωτήσεις για να δώσει πιο χρήσιμες απαντήσεις. Φυσικά, η OpenAI τονίζει ότι δεν υποκαθιστά έναν επαγγελματία υγείας. https://www.naftemporiki.gr/techscience/1992226/ti-gnorizoyme-gia-ti-nea-exeligmeni-ekdosi-toy-chatgpt/

Το φωτεινό φως του φεγγαριού θα μπορούσε να επηρεάσει τη θέα στην κορυφή των Περσείδων. Οι Περσείδες παραμένουν μια από τις καλύτερες βροχές μετεωριτών κάθε χρόνο, αλλά οι παρατηρητές των αστεριών θα πρέπει να αντιμετωπίσουν ένα άλλο φωτεινό αντικείμενο στον ουρανό που θα τους κρύβει τη θέα καθώς η βροχή θα φτάσει στο μέγιστο της το 2025. Μια φθίνουσα ασύμμετρη Σελήνη θα φωτίσει τον ουρανό καθώς θα ανατέλλει τις νύχτες της 12ης και 13ης Αυγούστου, όταν οι Περσείδες είναι πιο ενεργοί φέτος. Οι παρατηρητές του ουρανού στο βόρειο ημισφαίριο θα μπορούσαν να δουν λιγότερους από τους μισούς μετεωρίτες που συνήθως παρατηρούνται σε μια σκοτεινή καλοκαιρινή νύχτα κατά την κορυφή της βροχής. «Ο μέσος άνθρωπος κάτω από σκοτεινούς ουρανούς θα μπορούσε να δει κάπου μεταξύ 40 και 50 Περσείδων ανά ώρα», δήλωσε ο Bill Cooke, επικεφαλής του Γραφείου Περιβάλλοντος Μετεωροειδών της NASA. «Αντίθετα, πιθανότατα θα δείτε 10 έως 20 ανά ώρα ή λιγότερους, και αυτό συμβαίνει επειδή έχουμε μια φωτεινή Σελήνη στον ουρανό που ξεπλένει τους πιο αμυδρούς μετεωρίτες». Αυτό δεν σημαίνει, ωστόσο, ότι δεν υπάρχουν τρόποι για να βελτιώσετε την ευκαιρία παρατήρησής σας. Πώς να δείτε καλύτερα Αν και οι Περσείδες εμφανίζονται κατά τη διάρκεια της νύχτας, η καλύτερη ευκαιρία να τις δείτε είναι μεταξύ μεσάνυχτων και αυγής - ή, ακόμα πιο συγκεκριμένα, 2 και 3 π.μ. τοπική ώρα. «Δεν πρόκειται να δείτε Περσείδες την ώρα του βραδινού», είπε ο Cooke. «Θα πρέπει να βγείτε αργότερα». Όταν βγείτε έξω, στοχεύστε σε ένα ασφαλές, αγροτικό μέρος με απέραντη θέα στον ουρανό. Αν μπορείτε να δείτε πολλά αστέρια, οι πιθανότητες είναι ότι θα δείτε Περσείδες - αλλά θυμηθείτε την άλλη συμβουλή του Cooke: «Κοιτάξτε οπουδήποτε εκτός από τη Σελήνη». Γιατί έχουμε Περσείδες Η βροχή μετεωριτών των Περσείδων μπορεί να είναι ένα ετήσιο γεγονός για τη Γη, αλλά ο κομήτης που ευθύνεται για τους μετεωρίτες δεν έχει βρεθεί κοντά στον πλανήτη μας εδώ και δεκαετίες. Τα μετεωρίτες είναι συντρίμμια από τον κομήτη 109P/Swift-Tuttle, ο οποίος επισκέφθηκε τελευταία φορά την περιοχή μας στο ηλιακό σύστημα το 1992. Καθώς η Γη κάνει μια περιστροφή γύρω από τον Ήλιο, περνάει μέσα από το ίχνος των συντριμμιών που άφησε ο κομήτης. Αυτά τα διαστημικά υπολείμματα συγκρούονται με την ατμόσφαιρά μας και αποσυντίθενται δημιουργώντας πύρινες και πολύχρωμες ραβδώσεις στον ουρανό. Αν και οι μετεωρίτες αποτελούν μέρος του ίχνους των συντριμμιών ενός κομήτη, φαίνεται να ακτινοβολούν προς τα έξω από τον αστερισμό του Περσέα. Έτσι πήρε το όνομά της η βροχή μετεωριτών: Περσείδες. Ένας μετεωρίτης διαγράφει ραβδώσεις στον ουρανό κατά τη διάρκεια των ετήσιων βροχών μετεωριτών Περσείδες και Άλφα Αιγόκεροι, την Κυριακή 3 Αυγούστου 2025, στο Spruce Knob της Δυτικής Βιρτζίνια. Μια σύνθετη εικόνα μετεωριτών που ελήφθη στις 7 Αυγούστου 2025, από το Αυτοματοποιημένο Σεληνιακό και Μετεωρικό Παρατηρητήριο της NASA στο Κέντρο Διαστημικών Πτήσεων Marshall του οργανισμού στο Χάντσβιλ της Αλαμπάμα. https://www.nasa.gov/blogs/watch-the-skies/2025/08/08/bright-moonlight-could-interfere-with-view-of-perseids-peak/

Το Hubble καταγράφει μια Ταραντούλα. Αυτή η εικόνα του διαστημικού τηλεσκοπίου Hubble της NASA/ESA καταγράφει απίστευτες λεπτομέρειες στα σκονισμένα σύννεφα ενός εργοστασίου σχηματισμού άστρων που ονομάζεται Νεφέλωμα Ταραντούλα. Οι περισσότερες από τις εικόνες νεφελωμάτων του Hubble βρίσκονται στον γαλαξία μας, αλλά αυτό το νεφέλωμα βρίσκεται στο Μεγάλο Νέφος του Μαγγελάνου, έναν νάνο γαλαξία που βρίσκεται περίπου 160.000 έτη φωτός μακριά στους αστερισμούς Dorado και Mensa. Το Μεγάλο Νέφος του Μαγγελάνου είναι ο μεγαλύτερος από τους δεκάδες μικρούς δορυφόρους γαλαξίες που περιστρέφονται γύρω από τον Γαλαξία. Το Νεφέλωμα Ταραντούλα είναι η μεγαλύτερη και φωτεινότερη περιοχή σχηματισμού άστρων, όχι μόνο στο Μεγάλο Νέφος του Μαγγελάνου, αλλά σε ολόκληρη την ομάδα των κοντινών γαλαξιών στην οποία ανήκει ο Γαλαξίας. Το Νεφέλωμα Ταραντούλα φιλοξενεί τα πιο ογκώδη άστρα που είναι γνωστά, μερικά από τα οποία έχουν περίπου 200 φορές μεγαλύτερη μάζα από τον Ήλιο μας. Αυτή η εικόνα είναι πολύ κοντά σε έναν σπάνιο τύπο άστρου που ονομάζεται άστρο Wolf-Rayet. Τα αστέρια Wolf-Rayet είναι τεράστια αστέρια που έχουν χάσει το εξωτερικό τους κέλυφος υδρογόνου και είναι εξαιρετικά ζεστά και φωτεινά, τροφοδοτώντας πυκνούς και μανιώδεις αστρικούς ανέμους. Αυτό το νεφέλωμα αποτελεί συχνό στόχο για το Hubble, του οποίου οι δυνατότητες πολλαπλών μηκών κύματος είναι κρίσιμες για τη λήψη γλυπτικών λεπτομερειών στα σκονισμένα σύννεφα του νεφελώματος. Τα δεδομένα που χρησιμοποιήθηκαν για τη δημιουργία αυτής της εικόνας προέρχονται από ένα πρόγραμμα παρατήρησης που ονομάζεται Scylla, το οποίο πήρε το όνομά του από ένα πολυκέφαλο θαλάσσιο τέρας από την ελληνική μυθολογία. Το πρόγραμμα Scylla σχεδιάστηκε για να συμπληρώσει ένα άλλο πρόγραμμα παρατήρησης του Hubble που ονομάζεται ULLYSES (Ultraviolet Legacy Library of Young Stars as Essential Standards). Το ULLYSES στοχεύει τεράστια νεαρά αστέρια στα Μικρά και Μεγάλα Νέφη του Μαγγελάνου, ενώ η Scylla διερευνά τις δομές αερίου και σκόνης που περιβάλλουν αυτά τα αστέρια. Αυτή η εικόνα του διαστημικού τηλεσκοπίου Hubble της NASA/ESA δείχνει ένα τμήμα του νεφελώματος Tarantula https://science.nasa.gov/missions/hubble/hubble-captures-a-tarantula/

H μεγαλύτερη μαύρη τρύπα. … που έχει ανακαλυφθεί μέχρι σήμερα (;) Η υπερμεγέθης μαύρη τρύπα που ανιχνεύθηκε είναι 36 δισεκατομμύρια φορές βαρύτερη από τον ήλιο, 10.000 φορές βαρύτερη από την μαύρη τρύπα που βρίσκεται στο κέντρο του Γαλαξία μας και προσεγγίζει το θεωρητικό ανώτατο όριο του τι είναι δυνατό στο σύμπαν. Βρίσκεται, σε απόσταση περίπου 5 δισεκατομμυρίων ετών φωτός από τη Γη, στον γαλαξία Κοσμικό Πέταλο. Η τεράστια μάζα αυτού του γαλαξία παραμορφώνει τον χωροχρόνο δημιουργώντας έναν γιγάντιο δακτύλιο Αϊνστάιν σε σχήμα πετάλου από το φως ενός γαλαξία που βρίσκεται στο υπόβαθρο.Οι αστρονόμοι ανίχνευσαν την εν λόγω μαύρη τρύπα χρησιμοποιώντας έναν συνδυασμό βαρυτικής εστίασης και αστρικής κινηματικής (η μελέτη της κίνησης των άστρων μέσα στους γαλαξίες και γύρω από τις μαύρες τρύπες). Η τελευταία μέθοδος θεωρείται ως η χρυσή μέθοδος για την μέτρηση της μάζας των μαύρων τρυπών, αλλά δεν λειτουργεί στο πολύ μακρινό σύμπαν, επειδή οι γαλαξίες φαίνονται πολύ μικροί ώστε να διακριθεί η περιοχή που βρίσκεται μια υπερμεγέθης μαύρη τρύπα. Η προσθήκη δεδομένων από το φαινόμενο του βαρυτικού εστιασμού βοήθησε την ομάδα να φτάσει πολύ μακρύτερα στο σύμπαν. Συνδυάζοντας αυτές τις δύο μετρήσεις, οι ερευνητές είναι απόλυτα βέβαιοι ότι η μαύρη τρύπα είναι πραγματική.Πρόκειται για μια «αδρανή» μαύρη τρύπα – αφού δεν συσσωρεύει ενεργά υλικό κατά τη στιγμή της παρατήρησης. Η ανίχνευσή της βασίστηκε αποκλειστικά στην τεράστια βαρυτική της έλξη και στην επίδραση που έχει στο περιβάλλον της. Αυτό που είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρον είναι ότι αυτή η μέθοδος μας επιτρέπει να ανιχνεύσουμε και να μετρήσουμε τη μάζα αυτών των κρυφών υπερμαζικών μαύρων τρυπών σε όλο το σύμπαν, ακόμα και όταν είναι εντελώς σιωπηλές. Συνήθως, για τέτοια απομακρυσμένα συστήματα, οι μετρήσεις μάζας των μαύρων τρυπών είναι δυνατές μόνο όταν η μαύρη τρύπα είναι ενεργή. Αλλά αυτές οι εκτιμήσεις που βασίζονται στην συσσώρευση συχνά συνοδεύονται από σημαντικές αβεβαιότητες. Η ανακάλυψη είναι σημαντική επειδή θα βοηθήσει τους αστρονόμους να κατανοήσουν τη σύνδεση μεταξύ των υπερμεγέθων μαύρων τρυπών και των γαλαξιών που τις φιλοξενούν.Ένα άλλο ενδιαφέρον χαρακτηριστικό του συστήματος Κοσμικού Πέταλου είναι ότι ο γαλαξίας που τον φιλοξενεί είναι αυτό που οι αστρονόμοι αποκαλούν ομάδα απολιθωμάτων. Πρόκειται για την τελική κατάσταση των πιο ογκωδών βαρυτικά συνδεδεμένων δομών στο σύμπαν, οι οποίες προκύπτουν όταν έχουν καταρρεύσει σε έναν ενιαίο εξαιρετικά υπερμαζικό γαλαξία, χωρίς φωτεινούς συνοδούς. Είναι πιθανό όλες οι υπερμεγέθεις μαύρες τρύπες που αρχικά βρίσκονταν στους συνοδούς γαλαξίες να έχουν πλέον συγχωνευθεί για να σχημάτισαν την υπερμαζική μαύρη τρύπα που ανιχνεύθηκε. Βλέπουμε δηλαδή, την τελική κατάσταση σχηματισμού γαλαξιών και την τελική κατάσταση σχηματισμού μαύρης τρύπας. Ο Κοσμικός Πεταλοειδής Βαρυτικός Φακός. Η πρόσφατα ανακαλυφθείσα υπερμαζική μαύρη τρύπα βρίσκεται στο κέντρο του πορτοκαλί γαλαξία. Το γαλάζιο πέταλο που τον περικυκλώνει είναι η εικόνα ενός πολύ πιο μακρινού γαλαξία, η οποία μεγεθύνθηκε και παραμορφώθηκε σε έναν δακτύλιο από την τεράστια βαρυτική έλξη του πορτοκαλί γαλαξία που φαίνεται στο κέντρο του δακτυλίου. Το φαινόμενο αυτό ονομάζεται δακτύλιος του Αϊνστάιν και προβλέπεται από την Γενική Θεωρία της Σχετικότητας. Η τεράστια μάζα του φωτεινού κόκκινου γαλαξία καμπυλώνει, στρεβλώνει και μεγεθύνει το φως του γαλαξία που «κρύβεται» πίσω του, λειτουργώντας σαν ένας γιγάντιος «βαρυτικός» φακός που παραμορφώνει την εικόνα του. Συνήθως κάθε γαλαξίας στο σύμπαν διαθέτει μια υπερμαζική μαύρη τρύπα στο κέντρο του και οι μεγαλύτεροι γαλαξίες φιλοξενούν τις μεγαλύτερες υπερμεγέθεις μαύρες τρύπες. πηγές: https://www.ras.ac.uk/news-and-press/research-highlights/most-massive-black-hole-ever-discovered-detected – https://academic.oup.com/mnras/article/541/4/2853/8213862 Σπάνιο είδος μαύρης τρύπας που «τσιμπάει» ένα αστέρι Δύο ελλειπτικοί γαλαξίες επάνω δεξιά και κάτω αριστερά εμφανίζονται ως θολά λευκά οβάλ. Στο κάτω κέντρο υπάρχει μια θολή μωβ κηλίδα. Η κύρια εικόνα έχει επίσης δύο φωτεινά αστέρια με εμφανείς αιχμές περίθλασης. Το φόντο του διαστήματος είναι μαύρο και είναι γεμάτο με μικροσκοπικές λευκές κουκκίδες. Το Διαστημικό Τηλεσκόπιο Hubble της NASA και το Αστεροσκοπείο ακτίνων Χ Chandra της NASA συνεργάστηκαν για να εντοπίσουν ένα νέο πιθανό παράδειγμα μιας σπάνιας κατηγορίας μαύρων τρυπών, που αναγνωρίστηκαν από την εκπομπή ακτίνων Χ (με μωβ) σε αυτήν την εικόνα που δημοσιεύθηκε στις 24 Ιουλίου 2025. Αυτή η φωτεινή πηγή ακτίνων Χ, που ονομάζεται NGC 6099 HLX-1, φαίνεται να βρίσκεται σε ένα συμπαγές αστρικό σμήνος σε έναν γιγάντιο ελλειπτικό γαλαξία. Αυτές οι σπάνιες μαύρες τρύπες ονομάζονται μαύρες τρύπες ενδιάμεσης μάζας (IMBH) και ζυγίζουν από μερικές εκατοντάδες έως μερικές 100.000 φορές τη μάζα του Ήλιου μας. Μάθετε περισσότερα για τις IMBH και τι μπορεί να μας πει η μελέτη τους για το σύμπαν. https://www.nasa.gov/image-article/rare-type-of-black-hole-snacks-on-star/

Η NASA θα παρέχει ζωντανή κάλυψη της επιστροφής του πληρώματος-10 και της κατάρρευσης. Η NASA και η SpaceX στοχεύουν όχι νωρίτερα από τις 12:05 μ.μ. EDT, την Πέμπτη 7 Αυγούστου, για την αποσύνδεση της αποστολής SpaceX Crew-10 του οργανισμού από τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό. Ανάλογα με τις καιρικές συνθήκες, η κατάρρευση έχει προγραμματιστεί για τις 11:58 π.μ. την Παρασκευή 8 Αυγούστου. Το Crew-10 θα είναι η πρώτη αποστολή που θα προσγειωθεί στα ανοικτά των ακτών της Καλιφόρνια για το Εμπορικό Πρόγραμμα Πληρώματος της NASA. Οι αστροναύτες της NASA, Anne McClain και Nichole Ayers, ο αστροναύτης της JAXA (Ιαπωνική Υπηρεσία Αεροδιαστημικής Εξερεύνησης) Takuya Onishi και ο κοσμοναύτης της Roscosmos Kirill Peskov ολοκληρώνουν μια πεντάμηνη επιστημονική αποστολή στο εργαστήριο σε τροχιά και θα επιστρέψουν την έρευνα που είναι χρονικά ευαίσθητη στη Γη. Οι υπεύθυνοι της αποστολής συνεχίζουν να παρακολουθούν τις καιρικές συνθήκες στην περιοχή, καθώς η αποσύνδεση του SpaceX Dragon εξαρτάται από την ετοιμότητα του διαστημικού σκάφους, την ετοιμότητα της ομάδας ανάκτησης, τον καιρό, την κατάσταση της θάλασσας και άλλους παράγοντες. Η NASA και η SpaceX θα επιλέξουν μια συγκεκριμένη ώρα και τοποθεσία προσάραξης πιο κοντά στην αποσύνδεση του διαστημοπλοίου Crew-10. Η ζωντανή κάλυψη της επιστροφής και των σχετικών δραστηριοτήτων της NASA θα μεταδοθεί μέσω streaming στο NASA+, το Amazon Prime και άλλα. Μάθετε πώς να κάνετε streaming περιεχομένου της NASA μέσω μιας ποικιλίας πλατφορμών. Η κάλυψη της NASA έχει ως εξής (όλες οι ώρες ανατολικής ώρας και ενδέχεται να αλλάξουν με βάση τις λειτουργίες σε πραγματικό χρόνο): Πέμπτη, 7 Αυγούστου 9:45 π.μ. Η κάλυψη κλεισίματος θυρίδας ξεκινά στη NASA+ και το Amazon Prime. 10:20 π.μ. – Κλείσιμο θυρίδας 11:45 π.μ. – Η κάλυψη αποσύνδεσης ξεκινά στη NASA+ και το Amazon Prime. 12:05 μ.μ. – Αποσύνδεση Μετά την ολοκλήρωση της κάλυψης αποσύνδεσης, η NASA θα διανείμει συζητήσεις μόνο με ήχο μεταξύ του Crew-10, του διαστημικού σταθμού και των ελεγκτών πτήσης κατά τη διάρκεια της διέλευσης του Dragon μακριά από το τροχιακό συγκρότημα. Παρασκευή, 8 Αυγούστου 10:45 π.μ. – Η κάλυψη επιστροφής ξεκινά στη NASA+ και το Amazon Prime. 11:08 π.μ. – Κάψιμο Deorbit 11:58 π.μ. – Splashdown 1:30 μ.μ. – Η τηλεδιάσκεψη μέσων ενημέρωσης Return to Earth θα μεταδοθεί ζωντανά στο κανάλι YouTube του οργανισμού, με τους ακόλουθους συμμετέχοντες: Steve Stich, διευθυντής, Πρόγραμμα Εμπορικού Πληρώματος της NASA Dina Contella, αναπληρώτρια διευθύντρια, Πρόγραμμα Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού της NASA Sarah Walker, διευθύντρια, Dragon Mission Management, SpaceX Kazuyoshi Kawasaki, αναπληρώτρια γενική διευθύντρια, Κέντρο Εξερεύνησης Διαστήματος/Κέντρο Κόμβου Καινοτομίας Εξερεύνησης Διαστήματος, JAXA Για να συμμετάσχουν στην τηλεδιάσκεψη, τα μέσα ενημέρωσης πρέπει να επικοινωνήσουν με το γραφείο σύνταξης της NASA Johnson έως τις 5 μ.μ., 7 Αυγούστου, στη διεύθυνση: jsccommu@mail.nasa.gov ή στο 281-483-5111. Για να υποβάλουν ερωτήσεις, τα μέσα ενημέρωσης πρέπει να καλέσουν το αργότερο 10 λεπτά πριν από την έναρξη της κλήσης. Η πολιτική πιστοποίησης μέσων ενημέρωσης του οργανισμού είναι διαθέσιμη στο διαδίκτυο. Βρείτε την πλήρη κάλυψη της αποστολής, το ιστολόγιο του εμπορικού πληρώματος της NASA και περισσότερες πληροφορίες σχετικά με την αποστολή Crew-10 στη διεύθυνση: https://www.nasa.gov/commercialcrew

Εκπαιδεύσεις πληρώματος Artemis II της NASA στο Orion Το πλήρωμα Artemis II στέκεται μπροστά από το διαστημόπλοιο Orion. Φορούν πορτοκαλί διαστημικές στολές χωρίς κράνη. Το Orion είναι ασημί και ανακλαστικό. Υπάρχει ένα στρογγυλό κιγκλίδωμα που περιβάλλει το διαστημόπλοιο. Υπάρχει επίσης μια ομάδα ανθρώπων που φορούν μπλε φόρμες, δίχτυα μαλλιών και γάντια και στέκονται πίσω από το Orion. Είναι μέλη του closeout cre Artemis II. Το πλήρωμα Artemis II (από αριστερά προς τα δεξιά) ο αστροναύτης της CSA (Καναδική Διαστημική Υπηρεσία) Jeremy Hansen και οι αστροναύτες της NASA Christina Koch, Victor Glover και Reid Wiseman φορούν τις στολές επιβίωσης του συστήματος πληρώματος Orion για μια πολυήμερη εκπαίδευση πληρώματος που ξεκινά στις 31 Ιουλίου 2025, στο Διαστημικό Κέντρο Kennedy του οργανισμού στη Φλόριντα. Πίσω από το πλήρωμα, φορώντας ρούχα καθαρού δωματίου, βρίσκονται μέλη του πληρώματος closeout Artemis II. Οι δοκιμές περιελάμβαναν μια δοκιμή κατάλληλου πληρώματος και δοκιμή διεπαφής εξοπλισμού πληρώματος, εκτέλεση ημέρας εκτόξευσης και προσομοίωση τροχιακών δραστηριοτήτων μέσα στο διαστημόπλοιο Orion. Αυτή η σειρά δοκιμών σηματοδοτεί την πρώτη φορά που το πλήρωμα εισήλθε στο διαστημόπλοιό του, το οποίο θα το μεταφέρει γύρω από τη Σελήνη και πίσω στη Γη, φορώντας τις διαστημικές του στολές. https://www.nasa.gov/image-article/nasas-artemis-ii-crew-trains-in-orion/

Σύνδεση Τοπικών Λιθολογιών με ένα Μεγαλύτερο Τοπίο. Το ρόβερ Mars 2020 της NASA συνεχίζει να εξερευνά ένα όριο ορατό από την τροχιά που χωρίζει τη φωτεινή, θραυσμένη προεξοχή από τον πιο σκούρο, πιο λείο ρεγκόλιθο (γνωστό και ως επαφή). Η ομάδα ονόμασε αυτήν την περιοχή «Westport» (ένας ταιριαστός τίτλος, καθώς το ρόβερ εξερευνά το δυτικότερο χείλος του Jezero), το οποίο φιλοξενεί μια επαφή μεταξύ της πιο λείας, αργιλώδους μονάδας «Krokodillen» και μιας προεξοχής ογκόλιθων που φέρουν ολιβίνη και συγκλίνουν για να σχηματίσουν μια κορυφογραμμή στο εξωτερικό χείλος του κρατήρα Jezero. Για να μάθετε περισσότερα σχετικά με τη φύση αυτής της επαφής, δείτε αυτήν την ανάρτηση ιστολογίου της Δρ. Melissa Rice. Η συναρμολόγηση γεωλογικών γεγονότων όπως ο σχηματισμός αυτού του υλικού που περιέχει ολιβίνη στο χείλος του κρατήρα Jezero μπορεί να μας επιτρέψει να κατανοήσουμε καλύτερα την αρχαιότερη ιστορία του Άρη.Το ρόβερ έχει συναντήσει αρκετούς βράχους που φέρουν ολιβίνη ενώ διασχίζει το χείλος, αλλά δεν είναι σαφές εάν και πώς συνδέονται όλοι αυτοί οι βράχοι. Ο κρατήρας Jezero βρίσκεται σε μια περιοχή του Άρη γνωστή ως Βορειοανατολική Σύρτιδα, η οποία φιλοξενεί τη μεγαλύτερη συνεχόμενη έκθεση (περισσότερα από 113.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα ή περισσότερα από 43.600 τετραγωνικά μίλια) υλικού πλούσιου σε ολιβίνη που εντοπίστηκε από τροχιά στον Άρη (περίπου τα ίδια τετραγωνικά χιλιόμετρα με την πολιτεία του Οχάιο!). Τα υλικά πλούσια σε ολιβίνη βρίσκονται συνήθως πάνω από παλαιότερα πετρώματα, συχνά γεμίζοντας κοιλότητες, οι οποίες μπορεί να παρέχουν ενδείξεις για την προέλευσή τους. Πιθανές προελεύσεις για τα υλικά πλούσια σε ολιβίνη στη Βορειοανατολική Σύρτιδα μπορεί να περιλαμβάνουν (αλλά δεν περιορίζονται σε): (1) διεισδυτικά πυριγενή πετρώματα (πετρώματα που ψύχονται από το μάγμα στο υπέδαφος), (2) τήξη που σχηματίστηκε και εναποτέθηκε κατά τη διάρκεια ενός συμβάντος πρόσκρουσης ή (3) πυροκλαστική πτώση ή ροή τέφρας από μια ηφαιστειακή έκρηξη.Η έρευνα του Perseverance rover για τα υλικά που περιέχουν ολιβίνη στο χείλος του κρατήρα Jezero μπορεί να μας επιτρέψει να περιορίσουμε καλύτερα την ιστορία των ευρύτερων ηφαιστειακών μονάδων που υπάρχουν στην περιοχή της Βορειοανατολικής Σύρτιδας. Το πλούσιο σε ολιβίνη υλικό στη βορειοανατολική Σύρτη βρίσκεται σταθερά ανάμεσα σε παλαιότερα, πλούσια σε άργιλο πετρώματα και νεότερα, φτωχότερα σε ολιβίνη υλικά (που συνήθως αναφέρονται ως «mafic capping unit») και μπορεί να λειτουργήσει ως σημαντικός δείκτης για την καταγραφή πρώιμης αλλοίωσης από το νερό, κάτι που θα μπορούσε να μας βοηθήσει να κατανοήσουμε τα πρώιμα κατοικήσιμα περιβάλλοντα στον Άρη. Βλέπουμε πιθανές ενδείξεις όλων αυτών των μονάδων στο χείλος του κρατήρα Jezero με βάση την τροχιακή χαρτογράφηση. Εάν τα πετρώματα που φέρουν ολιβίνη και συναντά το ρόβερ Perseverance στο χείλος σχετίζονται με αυτά τα υλικά, ίσως μπορέσουμε να περιορίσουμε καλύτερα την ηλικία αυτής της ευρέως διαδεδομένης γεωλογικής μονάδας στον Άρη. Αυτή η εικόνα από το ρόβερ Mars Perseverance της NASA, που τραβήχτηκε από το δεξί μάτι του οργάνου Mastcam-Z, δείχνει μια συλλογή από ογκόλιθους που σχηματίζουν κορυφογραμμές. Το ρόβερ έλαβε αυτήν την εικόνα κοιτάζοντας νότια κατά μήκος της κορυφογραμμής, ενώ εξερευνούσε την περιοχή «Γουέστπορτ» του εξωτερικού χείλους του κρατήρα στις 18 Ιουλίου 2025 — Ήλιος 1568, ή 1.568η ημέρα του Άρη της αποστολής Άρης 2020 — στην τοπική μέση ηλιακή ώρα 11:53:04. https://science.nasa.gov/blog/linking-local-lithologies-to-a-larger-landscape/

Το Webb της NASA βρίσκει νέα στοιχεία για έναν πλανήτη γύρω από τον πλησιέστερο δίδυμο του Ήλιου μας. Αστρονόμοι που χρησιμοποιούν το διαστημικό τηλεσκόπιο James Webb της NASA βρήκαν ισχυρές ενδείξεις για έναν γιγάντιο πλανήτη σε τροχιά γύρω από ένα αστέρι στο αστρικό σύστημα που βρίσκεται πλησιέστερα στον Ήλιο μας. Σε απόσταση μόλις 4 ετών φωτός από τη Γη, το τριπλό αστρικό σύστημα Άλφα Κενταύρου αποτελεί εδώ και καιρό έναν συναρπαστικό στόχο στην αναζήτηση κόσμων πέρα από το ηλιακό μας σύστημα. Το Άλφα Κενταύρου, που βρίσκεται στον νότιο ουρανό, αποτελείται από το δυαδικό Άλφα Κενταύρου Α και Άλφα Κενταύρου Β, και τα δύο αστέρια που μοιάζουν με τον Ήλιο, και τον αμυδρό κόκκινο νάνο αστέρα Proxima Centauri. Το Άλφα Κενταύρου Α είναι το τρίτο φωτεινότερο αστέρι στον νυχτερινό ουρανό. Ενώ υπάρχουν τρεις επιβεβαιωμένοι πλανήτες σε τροχιά γύρω από τον Proxima Centauri, η παρουσία άλλων κόσμων γύρω από τον Άλφα Κενταύρου Α και τον Άλφα Κενταύρου Β έχει αποδειχθεί δύσκολο να επιβεβαιωθεί. Τώρα, οι παρατηρήσεις του Webb από το μέσο υπέρυθρο όργανό του (MIRI) παρέχουν τις ισχυρότερες ενδείξεις μέχρι σήμερα για έναν αέριο γίγαντα σε τροχιά γύρω από τον Άλφα Κενταύρου Α. Τα αποτελέσματα έχουν γίνει αποδεκτά σε μια σειρά δύο δημοσιεύσεων στο The Astrophysical Journal Letters. Εάν επιβεβαιωθεί, ο πλανήτης θα είναι ο πλησιέστερος στη Γη που περιστρέφεται στην κατοικήσιμη ζώνη ενός άστρου παρόμοιου με τον Ήλιο. Ωστόσο, επειδή ο υποψήφιος πλανήτης είναι ένας γίγαντας αερίου, οι επιστήμονες λένε ότι δεν θα υποστηρίξει τη ζωή όπως την ξέρουμε. «Με αυτό το σύστημα να βρίσκεται τόσο κοντά μας, τυχόν εξωπλανήτες που θα βρεθούν θα μας προσφέρουν την καλύτερη ευκαιρία να συλλέξουμε δεδομένα για πλανητικά συστήματα εκτός από το δικό μας. Ωστόσο, αυτές είναι απίστευτα δύσκολες παρατηρήσεις, ακόμη και με το πιο ισχυρό διαστημικό τηλεσκόπιο στον κόσμο, επειδή αυτά τα αστέρια είναι τόσο φωτεινά, κοντά και κινούνται γρήγορα στον ουρανό», δήλωσε ο Charles Beichman, Εργαστήριο Αεριοπροώθησης της NASA και το Ινστιτούτο Επιστήμης Εξωπλανητών της NASA στο κέντρο αστρονομίας IPAC του Caltech, συν-πρώτος συγγραφέας των νέων εργασιών. «Το Webb σχεδιάστηκε και βελτιστοποιήθηκε για να βρει τους πιο μακρινούς γαλαξίες στο σύμπαν. Η ομάδα επιχειρήσεων στο Ινστιτούτο Επιστήμης Διαστημικών Τηλεσκοπίων έπρεπε να βρει μια προσαρμοσμένη ακολουθία παρατήρησης μόνο για αυτόν τον στόχο και η επιπλέον προσπάθειά τους απέδωσε θεαματικά». Η ιδέα αυτού του καλλιτέχνη δείχνει πώς θα μπορούσε να μοιάζει ένας γίγαντας αερίου σε τροχιά γύρω από τον Άλφα Κενταύρου Α. Παρατηρήσεις του τριπλού αστρικού συστήματος Άλφα Κενταύρου χρησιμοποιώντας το Διαστημικό Τηλεσκόπιο James Webb της NASA υποδεικνύουν τον πιθανό αέριο γίγαντα, με μάζα περίπου όσο ο Κρόνος, να περιστρέφεται γύρω από το άστρο σε απόσταση περίπου διπλάσια από την απόσταση μεταξύ Ήλιου και Γης. Πλήρης απεικόνιση και λεζάντα φαίνονται παρακάτω. Εικόνα Α: Πάνελ Άλφα Κενταύρου 3 (DSS, Hubble, Webb) Αρκετοί γύροι σχολαστικά σχεδιασμένων παρατηρήσεων από τον Webb, προσεκτική ανάλυση από την ερευνητική ομάδα και εκτεταμένη μοντελοποίηση σε υπολογιστή βοήθησαν να προσδιοριστεί ότι η πηγή που φαίνεται στην εικόνα του Webb είναι πιθανό να είναι ένας πλανήτης και όχι ένα αντικείμενο φόντου (όπως ένας γαλαξίας), ένα αντικείμενο στο προσκήνιο (ένας διερχόμενος αστεροειδής) ή άλλο ανιχνευτή ή τεχνούργημα εικόνας. Οι πρώτες παρατηρήσεις του συστήματος πραγματοποιήθηκαν τον Αύγουστο του 2024, χρησιμοποιώντας τη μάσκα κορωνοϊού στο MIRI για να μπλοκάρει το φως του Άλφα Κενταύρου Α. Ενώ η επιπλέον φωτεινότητα από το κοντινό συνοδό αστέρι Άλφα Κενταύρου Β περιέπλεξε την ανάλυση, η ομάδα κατάφερε να αφαιρέσει το φως και από τα δύο αστέρια για να αποκαλύψει ένα αντικείμενο πάνω από 10.000 φορές πιο αμυδρό από το Άλφα Κενταύρου Α, σε απόσταση περίπου δύο φορές μεγαλύτερη από την απόσταση μεταξύ Ήλιου και Γης. Αυτή η εικόνα δείχνει το αστρικό σύστημα Άλφα Κενταύρου από διάφορα επίγεια και διαστημικά αστεροσκοπεία: την Ψηφιακή Έρευνα Ουρανού (DSS), το Διαστημικό Τηλεσκόπιο Hubble της NASA και το Διαστημικό Τηλεσκόπιο James Webb της NASA. Το Άλφα Κενταύρου Α είναι το τρίτο φωτεινότερο αστέρι στον νυχτερινό ουρανό και το πλησιέστερο αστέρι που μοιάζει με τον Ήλιο στη Γη. Η επίγεια εικόνα από το DSS δείχνει το τριπλό σύστημα ως μία μόνο πηγή φωτός, ενώ το Hubble αναλύει τα δύο αστέρια που μοιάζουν με τον Ήλιο στο σύστημα, το Άλφα Κενταύρου Α και το Άλφα Κενταύρου Β. Η εικόνα από το MIRI (Μεσαίο Υπέρυθρο Όργανο) του Webb, το οποίο χρησιμοποιεί μια κορωνογραφική μάσκα για να μπλοκάρει τη φωτεινή λάμψη από το Άλφα Κενταύρου Α, αποκαλύπτει έναν πιθανό πλανήτη σε τροχιά γύρω από το αστέρι. Εικόνα Β: Πάνελ Άλφα Κενταύρου 3 (Λεπτομέρεια Εικόνας Webb MIRI) Ενώ η αρχική ανίχνευση ήταν συναρπαστική, η ερευνητική ομάδα χρειαζόταν περισσότερα δεδομένα για να καταλήξει σε ένα οριστικό συμπέρασμα. Ωστόσο, πρόσθετες παρατηρήσεις του συστήματος τον Φεβρουάριο του 2025 και τον Απρίλιο του 2025 (χρησιμοποιώντας τον Διακριτικό Χρόνο του Διευθυντή) δεν αποκάλυψαν αντικείμενα όπως αυτό που εντοπίστηκε τον Αύγουστο του 2024. «Βρισκόμαστε αντιμέτωποι με την περίπτωση ενός εξαφανιζόμενου πλανήτη! Για να διερευνήσουμε αυτό το μυστήριο, χρησιμοποιήσαμε υπολογιστικά μοντέλα για να προσομοιώσουμε εκατομμύρια πιθανές τροχιές, ενσωματώνοντας τη γνώση που αποκτήσαμε όταν είδαμε τον πλανήτη, καθώς και όταν δεν τον είδαμε», δήλωσε η διδακτορική φοιτήτρια Aniket Sanghi του Caltech στην Πασαντίνα της Καλιφόρνια. Η Sanghi είναι συν-πρώτος συγγραφέας στις δύο εργασίες που καλύπτουν την έρευνα της ομάδας. Σε αυτές τις προσομοιώσεις, η ομάδα έλαβε υπόψη τόσο την παρατήρηση του πιθανού υποψήφιου εξωπλανήτη το 2019 από το Πολύ Μεγάλο Τηλεσκόπιο του Ευρωπαϊκού Νότιου Αστεροσκοπείου, τα νέα δεδομένα από το Webb, όσο και τις τροχιές που θα ήταν βαρυτικά σταθερές παρουσία του Άλφα Κενταύρου Β, πράγμα που σημαίνει ότι ο πλανήτης δεν θα εκσφενδονιζόταν από το σύστημα. Οι ερευνητές λένε ότι η μη ανίχνευση στον δεύτερο και τρίτο γύρο παρατηρήσεων με το Webb δεν αποτελεί έκπληξη. «Διαπιστώσαμε ότι στις μισές από τις πιθανές τροχιές που προσομοιώθηκαν, ο πλανήτης κινήθηκε πολύ κοντά στο αστέρι και δεν θα ήταν ορατός στον Webb τόσο τον Φεβρουάριο όσο και τον Απρίλιο του 2025», δήλωσε ο Sanghi. Αυτή η εικόνα τριών πάνελ αποτυπώνει την παρατηρησιακή αναζήτηση του Διαστημικού Τηλεσκοπίου James Webb της NASA για έναν πλανήτη γύρω από το πλησιέστερο αστέρι σαν τον Ήλιο, το Άλφα Κενταύρου Α. Η αρχική εικόνα δείχνει τη φωτεινή λάμψη του Άλφα Κενταύρου Α και του Άλφα Κενταύρου Β, και το μεσαίο πάνελ δείχνει στη συνέχεια το σύστημα με μια στεμμαγραφική μάσκα τοποθετημένη πάνω από το Άλφα Κενταύρου Α για να μπλοκάρει τη φωτεινή λάμψη του. Ωστόσο, ο τρόπος με τον οποίο το φως κάμπτεται γύρω από τις άκρες του στεμμαγράφου δημιουργεί κυματισμούς φωτός στον περιβάλλοντα χώρο. Τα οπτικά του τηλεσκοπίου (οι καθρέφτες και οι δομές στήριξης) προκαλούν κάποια παρεμβολή φωτός στον εαυτό του, παράγοντας κυκλικά και ακτινωτά μοτίβα. Αυτά τα πολύπλοκα μοτίβα φωτός, μαζί με το φως από το κοντινό Άλφα Κενταύρου Β, καθιστούν εξαιρετικά δύσκολο τον εντοπισμό αμυδρών πλανητών. Στο πάνελ στα δεξιά, οι αστρονόμοι έχουν αφαιρέσει τα γνωστά μοτίβα (χρησιμοποιώντας εικόνες αναφοράς και αλγόριθμους) για να καθαρίσουν την εικόνα και να αποκαλύψουν αμυδρές πηγές όπως ο υποψήφιος πλανήτης. Εικόνα Γ: Άλφα Κενταύρου Α Υποψήφιος Πλανήτης (Καλλιτεχνική Ιδέα) Με βάση τη φωτεινότητα του πλανήτη στις παρατηρήσεις στο μέσο υπέρυθρο και τις προσομοιώσεις τροχιάς, οι ερευνητές λένε ότι θα μπορούσε να είναι ένας αέριος γίγαντας με μάζα περίπου όσο ο Κρόνος σε τροχιά γύρω από τον Άλφα Κενταύρου Α σε μια ελλειπτική τροχιά που κυμαίνεται μεταξύ 1 και 2 φορές την απόσταση μεταξύ Ήλιου και Γης. «Εάν επιβεβαιωθεί, ο πιθανός πλανήτης που παρατηρείται στην εικόνα Webb του Άλφα Κενταύρου Α θα σηματοδοτήσει ένα νέο ορόσημο για τις προσπάθειες απεικόνισης εξωπλανητών», λέει ο Sanghi. «Από όλους τους άμεσα απεικονισμένους πλανήτες, αυτός θα είναι ο πιο κοντινός στο άστρο του που έχει παρατηρηθεί μέχρι στιγμής. Είναι επίσης ο πιο παρόμοιος σε θερμοκρασία και ηλικία με τους γιγάντιους πλανήτες στο ηλιακό μας σύστημα και ο πιο κοντινός στο σπίτι μας, τη Γη», λέει. «Η ίδια η ύπαρξή του σε ένα σύστημα δύο στενά διαχωρισμένων αστεριών θα αμφισβητούσε την κατανόησή μας για το πώς σχηματίζονται, επιβιώνουν και εξελίσσονται οι πλανήτες σε χαοτικά περιβάλλοντα». Εάν επιβεβαιωθούν από πρόσθετες παρατηρήσεις, τα αποτελέσματα της ομάδας θα μπορούσαν να μεταμορφώσουν το μέλλον της επιστήμης των εξωπλανητών. «Αυτό θα γινόταν ένα σημείο αναφοράς για την επιστήμη των εξωπλανητών, με πολλαπλές ευκαιρίες για λεπτομερή χαρακτηρισμό από το Webb και άλλα αστεροσκοπεία», δήλωσε ο Beichman. Για παράδειγμα, το Διαστημικό Τηλεσκόπιο Nancy Grace Roman της NASA, το οποίο πρόκειται να εκτοξευθεί μέχρι τον Μάιο του 2027 και ενδεχομένως ήδη από το φθινόπωρο του 2026, είναι εξοπλισμένο με ειδικό υλικό που θα δοκιμάσει νέες τεχνολογίες για την παρατήρηση δυαδικών συστημάτων όπως το Άλφα Κενταύρου σε αναζήτηση άλλων κόσμων. Τα δεδομένα ορατού φωτός του Roman θα συμπληρώνουν τις υπέρυθρες παρατηρήσεις του Webb, αποδίδοντας μοναδικές γνώσεις σχετικά με το μέγεθος και την ανακλαστικότητα του πλανήτη. Το Διαστημικό Τηλεσκόπιο James Webb είναι το κορυφαίο διαστημικό επιστημονικό παρατηρητήριο στον κόσμο. Το Webb λύνει μυστήρια στο ηλιακό μας σύστημα, κοιτάζοντας πέρα από μακρινούς κόσμους γύρω από άλλα αστέρια και διερευνώντας τις μυστηριώδεις δομές και την προέλευση του σύμπαντός μας και τη θέση μας σε αυτό. Το Webb είναι ένα διεθνές πρόγραμμα με επικεφαλής τη NASA με τους συνεργάτες της, την ESA (Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Διαστήματος) και την CSA (Καναδική Υπηρεσία Διαστήματος). Αυτή η καλλιτεχνική ιδέα δείχνει πώς θα μπορούσε να μοιάζει ένας αέριος γίγαντας σε τροχιά γύρω από το Άλφα Κενταύρου Α. Παρατηρήσεις του τριπλού αστρικού συστήματος Άλφα Κενταύρου χρησιμοποιώντας το Διαστημικό Τηλεσκόπιο James Webb της NASA υποδεικνύουν τον πιθανό αέριο γίγαντα, με μάζα περίπου όσο ο Κρόνος, να περιστρέφεται γύρω από το άστρο σε περίπου διπλάσια απόσταση από την απόσταση μεταξύ Ήλιου και Γης. Σε αυτήν την ιδέα, το Άλφα Κενταύρου Α απεικονίζεται στην επάνω αριστερή γωνία του πλανήτη, ενώ το άλλο άστρο που μοιάζει με τον Ήλιο στο σύστημα, το Άλφα Κενταύρου Β, βρίσκεται στην επάνω δεξιά γωνία. Ο Ήλιος μας εμφανίζεται ως μια μικρή κουκκίδα φωτός ανάμεσα σε αυτά τα δύο αστέρια. Για να μάθετε περισσότερα για τον Webb, επισκεφθείτε τη διεύθυνση: https://science.nasa.gov/webb

Καθώς οι αποστολές της NASA μελετούν τον διαστρικό κομήτη, το Hubble κάνει εκτίμηση μεγέθους. Μια ομάδα αστρονόμων τράβηξε την πιο ευκρινή φωτογραφία που έχει τραβηχτεί ποτέ του απροσδόκητου διαστρικού κομήτη 3I/ATLAS χρησιμοποιώντας την καθαρή όραση του διαστημικού τηλεσκοπίου Hubble της NASA. Το Hubble είναι μία από τις πολλές αποστολές του στόλου των διαστημικών τηλεσκοπίων της NASA που έχουν προγραμματιστεί να παρατηρήσουν αυτόν τον κομήτη, παρέχοντας μαζί περισσότερες πληροφορίες σχετικά με το μέγεθος και τις φυσικές του ιδιότητες. Ενώ ο κομήτης δεν αποτελεί απειλή για τη Γη, τα διαστημικά τηλεσκόπια της NASA βοηθούν στην υποστήριξη της συνεχιζόμενης αποστολής του οργανισμού να βρει, να παρακολουθήσει και να κατανοήσει καλύτερα αντικείμενα κοντά στη Γη.Οι παρατηρήσεις του Hubble επιτρέπουν στους αστρονόμους να εκτιμήσουν με μεγαλύτερη ακρίβεια το μέγεθος του στερεού, παγωμένου πυρήνα του κομήτη. Το ανώτατο όριο στη διάμετρο του πυρήνα είναι 3,5 μίλια (5,6 χιλιόμετρα), αν και θα μπορούσε να έχει διάμετρο μόλις 1.000 πόδια (320 μέτρα), αναφέρουν ερευνητές. Αν και οι εικόνες του Hubble θέτουν αυστηρότερους περιορισμούς στο μέγεθος του πυρήνα σε σύγκριση με προηγούμενες επίγειες εκτιμήσεις, η συμπαγής καρδιά του κομήτη δεν μπορεί προς το παρόν να φανεί άμεσα, ούτε καν από το Hubble. Παρατηρήσεις από άλλες αποστολές της NASA, συμπεριλαμβανομένου του Διαστημικού Τηλεσκοπίου James Webb, του TESS (Δορυφόρος Έρευνας Εξωπλανητών Διελεύσεων) και του Αστεροσκοπείου Neil Gehrels Swift, καθώς και η συνεργασία της NASA με το Αστεροσκοπείο W.M. Keck, θα βοηθήσουν στην περαιτέρω βελτίωση των γνώσεών μας για τον κομήτη, συμπεριλαμβανομένης της χημικής του σύνθεσης.Το Hubble κατέγραψε επίσης ένα νέφος σκόνης που εκτοξεύτηκε από την πλευρά του κομήτη που θερμαίνεται από τον Ήλιο, και την υπόνοια μιας ουράς σκόνης που ρέει μακριά από τον πυρήνα. Τα δεδομένα του Hubble αποδίδουν έναν ρυθμό απώλειας σκόνης που συνάδει με τους κομήτες που ανιχνεύονται για πρώτη φορά περίπου 300 εκατομμύρια μίλια από τον Ήλιο. Αυτή η συμπεριφορά μοιάζει πολύ με την υπογραφή προηγουμένως παρατηρημένων κομητών που κατευθύνονται προς τον Ήλιο και προέρχονται από το ηλιακό μας σύστημα.Η μεγάλη διαφορά είναι ότι αυτός ο διαστρικός επισκέπτης προέρχεται από κάποιο άλλο ηλιακό σύστημα αλλού στον Γαλαξία μας. Ο 3I/ATLAS ταξιδεύει μέσα στο ηλιακό μας σύστημα με την εκπληκτική ταχύτητα των 130.000 μιλίων (209.000 χιλιομέτρων) ανά ώρα, η υψηλότερη ταχύτητα που έχει καταγραφεί ποτέ για επισκέπτη του ηλιακού συστήματος. Αυτή η εκπληκτική ταχύτητα αποτελεί απόδειξη ότι ο κομήτης περιπλανιέται στον διαστρικό χώρο για πολλά δισεκατομμύρια χρόνια. Η βαρυτική επίδραση της σφεντόνας από αμέτρητα αστέρια και νεφελώματα που πέρασε ο κομήτης πρόσθεσε ορμή, αυξάνοντας την ταχύτητά του. Όσο περισσότερο βρισκόταν ο 3I/ATLAS στο διάστημα, τόσο μεγαλύτερη ήταν η ταχύτητά του. «Κανείς δεν ξέρει από πού προήλθε ο κομήτης. Είναι σαν να βλέπεις μια σφαίρα τουφέκι για ένα χιλιοστό του δευτερολέπτου. Δεν μπορείς να το προβάλεις αυτό με ακρίβεια για να καταλάβεις από πού ξεκίνησε η πορεία του», δήλωσε ο David Jewitt του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια στο Λος Άντζελες, επικεφαλής της επιστημονικής ομάδας για τις παρατηρήσεις του Hubble.Η εργασία θα δημοσιευτεί στο The Astrophysical Journal Letters. Είναι ήδη διαθέσιμη στο Astro-ph. Νέα Στοιχεία για τον Πληθυσμό Περιπλανώμενων Διαστημικών Λειψάνων «Αυτός ο τελευταίος διαστρικός τουρίστας είναι ένα από έναν προηγουμένως μη ανιχνευμένο πληθυσμό αντικειμένων που ξεχύνονται στη σκηνή και θα αναδυθούν σταδιακά», δήλωσε ο Jewitt. «Αυτό είναι πλέον δυνατό επειδή έχουμε ισχυρές δυνατότητες έρευνας του ουρανού που δεν είχαμε πριν. Έχουμε ξεπεράσει ένα όριο». Αυτός ο κομήτης ανακαλύφθηκε από το Σύστημα Τελευταίας Ειδοποίησης για Επίγειες Επιπτώσεις Αστεροειδών (ATLAS) που χρηματοδοτείται από τη NASA την 1η Ιουλίου 2025, σε απόσταση 420 εκατομμυρίων μιλίων από τον Ήλιο. Το ATLAS είναι ένα σύστημα έγκαιρης προειδοποίησης για επιπτώσεις αστεροειδών που αναπτύχθηκε από το Πανεπιστήμιο της Χαβάης.Εν τω μεταξύ, άλλες αποστολές της NASA θα παρέχουν νέες πληροφορίες για αυτόν τον τρίτο διαστρικό εισβολέα, βοηθώντας στη βελτίωση της κατανόησής μας για αυτά τα αντικείμενα προς όφελος όλων. Ο 3I/ATLAS θα πρέπει να παραμείνει ορατός στα επίγεια τηλεσκόπια μέχρι τον Σεπτέμβριο, μετά τον οποίο θα περάσει πολύ κοντά στον Ήλιο για να τον παρατηρήσει και αναμένεται να επανεμφανιστεί στην άλλη πλευρά του Ήλιου μέχρι τις αρχές Δεκεμβρίου. Το Διαστημικό Τηλεσκόπιο Hubble λειτουργεί για περισσότερες από τρεις δεκαετίες και συνεχίζει να κάνει πρωτοποριακές ανακαλύψεις που διαμορφώνουν τη θεμελιώδη κατανόησή μας για το σύμπαν. Το Hubble είναι ένα έργο διεθνούς συνεργασίας μεταξύ της NASA και της ESA (Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας Διαστήματος). Το Κέντρο Διαστημικών Πτήσεων Goddard της NASA στο Γκρίνμπελτ του Μέριλαντ διαχειρίζεται το τηλεσκόπιο και τις αποστολές. Η Lockheed Martin Space, με έδρα το Ντένβερ, υποστηρίζει επίσης τις αποστολές στο Goddard. Το Ινστιτούτο Επιστήμης Διαστημικών Τηλεσκοπίων στη Βαλτιμόρη, το οποίο λειτουργεί από τον Σύνδεσμο Πανεπιστημίων για την Έρευνα στην Αστρονομία, διεξάγει επιστημονικές αποστολές Hubble για τη NASA.Το Hubble κατέγραψε αυτήν την εικόνα του διαστρικού κομήτη 3I/ATLAS στις 21 Ιουλίου 2025, όταν ο κομήτης βρισκόταν 277 εκατομμύρια μίλια από τη Γη. Το Hubble δείχνει ότι ο κομήτης έχει ένα κουκούλι σκόνης σε σχήμα δακρύου που προέρχεται από τον στερεό, παγωμένο πυρήνα του. Για να μάθετε περισσότερα για το Hubble, επισκεφθείτε τη διεύθυνση: https://science.nasa.gov/hubble https://science.nasa.gov/missions/hubble/as-nasa-missions-study-interstellar-comet-hubble-makes-size-estimate/

Rocket and Space Corporation Energia Το Progress MS-32 πέρασε πέντε ημέρες σε θάλαμο κενού. Χρησιμοποιώντας ήλιο μέσα στις επικοινωνίες και τα διαμερίσματα του πλοίου, βεβαιωθήκαμε ότι το διαστημόπλοιό μας είναι πλήρως ερμητικά σφραγισμένο. Γνωρίζατε ότι 🔘 Αρχικά, ο θάλαμος κενού στο Μπαϊκονούρ δημιουργήθηκε για να δοκιμάσει το τροχιακό πλοίο Buran. 🔘 Ο όγκος του θαλάμου είναι 1.515 κυβικά μέτρα (στην πραγματικότητα, ήταν κατασκευασμένος από δύο, το ένα τοποθετημένο οριζόντια και το άλλο - κάθετα). 🔘 Οποιαδήποτε συσκευή κατάλληλων διαστάσεων μπορεί να δοκιμαστεί με επιτυχία σε αυτόν τον θάλαμο. Παρεμπιπτόντως, το τεχνητό κενό όχι μόνο βοηθά στον έλεγχο της στεγανότητας των διαμερισμάτων, αλλά και επιβαρύνει τη δομή: η πίεση είναι συν ή πλην όπως σε μια τροχιακή πτήση. Με αυτόν τον τρόπο μπορούμε να αξιολογήσουμε τη μηχανική αλληλεπίδραση των στοιχείων πριν από την εκτόξευση. Το φορτηγό πλοίο θα παραδώσει όλα τα απαραίτητα για τα διαστημικά πειράματα και το πλήρωμα στον ISS τον Σεπτέμβριο του τρέχοντος έτους. https://vk.com/rsc_energia?w=wall-167742670_23163 Τα πληρώματα του Dragon χαλαρώνουν ενόψει της επερχόμενης αναχώρησης του πληρώματος-10. Οκτώ από τα 11 μέλη του πληρώματος της Αποστολής 73 στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό απόλαυσαν ένα ελαφρύ πρόγραμμα την Τετάρτη μετά από τέσσερις πολυάσχολες ημέρες δραστηριοτήτων αναχώρησης και άφιξης του Dragon για τις αποστολές SpaceX Crew-10 και Crew-11 της NASA. Οι άλλοι τρεις κάτοικοι της τροχιάς μελέτησαν πώς το ανθρώπινο σώμα προσαρμόζεται στην έλλειψη βαρύτητας, φωτογράφισαν τις λειτουργίες του πληρώματος και συντήρησαν τα εργαστηριακά συστήματα καθ' όλη τη διάρκεια της ημέρας. Το πλήρωμα-11, με τους αστροναύτες της NASA Zena Cardman και Mike Fincke, την αστροναύτη της JAXA (Ιαπωνική Υπηρεσία Αεροδιαστημικής Εξερεύνησης) Kimiya Yui και τον κοσμοναύτη της Roscosmos Oleg Platonov, βρίσκεται στην πρώτη εβδομάδα του στο τροχιακό φυλάκιο. Το εμπορικό πλήρωμα εντάχθηκε στην Αποστολή 73 το Σάββατο 2 Αυγούστου, ξεκινώντας την αποστολή διαστημικής έρευνας. Με εξαίρεση τον Platonov, χαλάρωσαν την Τετάρτη μετά από μια έντονη περίοδο αποσυσκευασίας επιστημονικών πειραμάτων και φορτίου από το διαστημόπλοιο SpaceX Dragon, εξοικειώνοντας τους με το υλικό και τις διαδικασίες του σταθμού και συνηθίζοντας να ζουν και να εργάζονται σε χαμηλή τροχιά της Γης. Ο Πλατόνοφ, που βρίσκεται για πρώτη φορά σε τροχιά, είχε μια ολόκληρη μέρα την Τετάρτη με ανθρώπινη έρευνα και συντήρηση της υποστήριξης ζωής. Τοποθέτησε ακουστικούς αισθητήρες στον λαιμό του, οι οποίοι μετρούσαν τον ήχο καθώς εκπνέει γρήγορα για μια αναπνευστική μελέτη της Roscosmos. Εργάστηκε επίσης σε συστήματα οξυγόνου και νερού σε όλο το τμήμα Roscosmos του σταθμού. Ο Πλατόνοφ ξεκίνησε τις διαστημικές του σπουδές στην αρχή της εβδομάδας φορώντας γυαλιά εικονικής πραγματικότητας και ανταποκρινόμενος σε ερεθίσματα για να παρατηρήσει πώς η ισορροπία και η οπτική του αντίληψη προσαρμόζονται στη μικροβαρύτητα. Τέσσερις μέλη του πληρώματος της Αποστολής 73, που βρίσκονται σε τροχιά γύρω από τη Γη από τον Μάρτιο, παραδίδουν τώρα τις αποστολικές τους ευθύνες στους νεοαφιχθέντες και προετοιμάζονται να αναχωρήσουν από το τροχιακό φυλάκιο το νωρίτερο στις 12:05 μ.μ. EDT την Πέμπτη. Οι αστροναύτες της NASA, Αν ΜακΚλέιν και Νικόλ Άγιερς, μαζί με τον αστροναύτη της JAXA, Τακούγια Ονίσι, και τον κοσμοναύτη της Roscosmos, Κίριλ Πεσκόφ, προετοιμάζονται να επιστρέψουν στη Γη μέσα στο Dragon με το οποίο εκτόξευσαν στον σταθμό ως μέλη του Crew-10. Η τετράδα ολοκλήρωσε το πρόγραμμά της την Τετάρτη, αφιερώνοντας χρόνο για άσκηση, ώστε να προετοιμάσουν το σώμα τους για την επιστροφή στη βαρύτητα της Γης, ελαφριές εργασίες συντήρησης και γρήγορες ρυθμίσεις του υπολογιστή Dragon. Ο μηχανικός πτήσης της NASA, Jonny Kim, ο οποίος θα παραμείνει στο διάστημα μέχρι τον Δεκέμβριο, ολοκλήρωσε το πρόγραμμά του την Τετάρτη, έχοντας υποστηρίξει τα μέλη του Crew-10 και του Crew-11 από το Σάββατο κατά τη διάρκεια των δραστηριοτήτων ανταλλαγής πληρωμάτων. Επίσης, την αποστολή τους συνεχίζουν μέχρι το τέλος του έτους ο νέος διοικητής του σταθμού Sergey Ryzhikov και ο μηχανικός πτήσης Alexey Zubritsky, και οι δύο από τη Roscosmos. Την Τετάρτη, φορούσαν εκ περιτροπής ηλεκτρόδια και τα ίδια γυαλιά εικονικής πραγματικότητας που φορούσε ο Platonov νωρίτερα αυτή την εβδομάδα για να δοκιμάσουν την αισθητηριακή και ισορροπημένη προσαρμογή τους στην έλλειψη βαρύτητας. Ο Ryzhikov αργότερα συνεργάστηκε με τον Platonov και επισκεύασε τη γεννήτρια οξυγόνου Elektron στη μονάδα εξυπηρέτησης Zvezda. Ο Zubritskiy φωτογράφισε και βιντεοσκόπησε το πλήρωμα κατά το πρώτο μισό της βάρδιάς του για να καταγράψει τη ζωή στο τροχιακό εργαστήριο για τους ελεγκτές αποστολής στη Γη. Μάθετε περισσότερα για τις δραστηριότητες του σταθμού ακολουθώντας το ιστολόγιο του διαστημικού σταθμού, @space_station on X, καθώς και τους λογαριασμούς του ISS στο Facebook και στο Instagram. Από αριστερά, τα μέλη του πληρώματος SpaceX-10 της NASA, Kirill Peskov της Roscosmos, οι αστροναύτες της NASA Nichole Ayers και Anne McClain, και ο αστροναύτης της JAXA, Takuya Onishi, μοιράζονται μια ανάλαφρη στιγμή κατά τη διάρκεια ενός ομαδικού πορτρέτου μέσα στην εργαστηριακή μονάδα Kibo. https://www.nasa.gov/blogs/spacestation/2025/08/06/dragon-crews-relax-ahead-of-upcoming-crew-10-departure/

Το Perseverance Rover της NASA καταγράφει την θέα του Άρη τόσο καθαρή όσο η μέρα. Βράχοι που επιπλέουν, κυματισμοί άμμου και τεράστιες αποστάσεις είναι μερικά από τα αξιοθέατα που μπορείτε να δείτε στην τελευταία πανοραμική λήψη υψηλής ανάλυσης από τον εξάτροχο επιστήμονα. Η ομάδα απεικόνισης του Perseverance Mars rover της NASA εκμεταλλεύτηκε τον καθαρό ουρανό στον Κόκκινο Πλανήτη για να καταγράψει ένα από τα πιο ευκρινή πανοράματα της αποστολής της μέχρι στιγμής. Ορατό στο μωσαϊκό, το οποίο συναρμολογήθηκε από 96 εικόνες που τραβήχτηκαν σε μια τοποθεσία που η επιστημονική ομάδα αποκαλεί «Falbreen», είναι ένας βράχος που φαίνεται να βρίσκεται πάνω σε έναν κυματισμό άμμου, μια οριακή γραμμή μεταξύ δύο γεωλογικών ενοτήτων, και λόφοι σε απόσταση έως και 40 μίλια (65 χιλιόμετρα). Η έκδοση με ενισχυμένα χρώματα δείχνει τον ουρανό του Άρη αξιοσημείωτα καθαρό και παραπλανητικά μπλε, ενώ στην έκδοση με φυσικό χρώμα, είναι κοκκινωπός. «Η τολμηρή μας προσπάθεια για την ανθρώπινη εξερεύνηση του διαστήματος θα στείλει αστροναύτες πίσω στη Σελήνη», δήλωσε ο Sean Duffy, αναπληρωτής διευθυντής της NASA. «Εκπληκτικές εικόνες όπως αυτή του Φάλμπριν, που καταγράφηκε από το ρόβερ μας Perseverance, είναι μόνο μια γεύση από αυτά που σύντομα θα δούμε με τα ίδια μας τα μάτια. Οι πρωτοποριακές αποστολές της NASA, ξεκινώντας με την Άρτεμις, θα ωθήσουν το ασταμάτητο ταξίδι μας για να οδηγήσουμε την ανθρώπινη εξερεύνηση του διαστήματος στην επιφάνεια του Άρη. Η NASA συνεχίζει να γίνεται πιο τολμηρή και δυνατή».Το όργανο Mastcam-Z του ρόβερ κατέγραψε τις εικόνες στις 26 Μαΐου 2025, την 1.516η ημέρα στον Άρη, ή σολ, της αποστολής του Perseverance, η οποία ξεκίνησε τον Φεβρουάριο του 2021 στο δάπεδο του κρατήρα Jezero. Το Perseverance έφτασε στην κορυφή του χείλους του κρατήρα στα τέλη του περασμένου έτους.«Ο σχετικά απαλλαγμένος από σκόνη ουρανός παρέχει μια καθαρή θέα του περιβάλλοντος εδάφους», δήλωσε ο Τζιμ Μπελ, κύριος ερευνητής του Mastcam-Z στο Κρατικό Πανεπιστήμιο της Αριζόνα στο Τέμπε. «Και σε αυτό το συγκεκριμένο μωσαϊκό, έχουμε ενισχύσει την χρωματική αντίθεση, η οποία τονίζει τις διαφορές στο έδαφος και τον ουρανό». Πλωτός Βράχος Μια λεπτομέρεια που τράβηξε την προσοχή της επιστημονικής ομάδας είναι ένας μεγάλος βράχος που φαίνεται να κάθεται πάνω σε μια σκούρα, ημισεληνοειδή κυματοειδή άμμο στα δεξιά του κέντρου του μωσαϊκού, περίπου 4,4 μέτρα από το ρόβερ. Οι γεωλόγοι αποκαλούν αυτόν τον τύπο βράχου «πλωτό βράχο» επειδή πιθανότατα σχηματίστηκε κάπου αλλού και μεταφέρθηκε στην τρέχουσα θέση του. Το αν αυτός έφτασε από κατολίσθηση, νερό ή άνεμο είναι άγνωστο, αλλά η επιστημονική ομάδα υποψιάζεται ότι έφτασε εδώ πριν σχηματιστεί ο κυματισμός άμμου. Ο φωτεινός λευκός κύκλος ακριβώς αριστερά από το κέντρο και κοντά στο κάτω μέρος της εικόνας είναι μια κηλίδα τριβής. Αυτή είναι η 43η πέτρα που έχει τριβεί το Perseverance από τότε που προσγειώθηκε στον Άρη. Με πλάτος δύο ίντσες (5 εκατοστά), η ρηχή κηλίδα δημιουργείται με το τρυπάνι του ρόβερ και επιτρέπει στην επιστημονική ομάδα να δει τι υπάρχει κάτω από την φθαρμένη, σκονισμένη επιφάνεια ενός βράχου πριν αποφασίσει να τρυπήσει ένα δείγμα πυρήνα που θα αποθηκευτεί σε έναν από τους σωλήνες δειγματοληψίας τιτανίου της αποστολής. Το ρόβερ έκανε αυτή την τριβή στις 22 Μαΐου και πραγματοποίησε επιστήμη εγγύτητας (μια λεπτομερή ανάλυση των πετρωμάτων και του εδάφους του Άρη) με τα όργανα που ήταν τοποθετημένα στο βραχίονά του δύο ημέρες αργότερα. Η επιστημονική ομάδα ήθελε να μάθει για το Φάλμπριν επειδή βρίσκεται σε ένα από τα παλαιότερα εδάφη που έχει εξερευνήσει ποτέ το Perseverance - ίσως ακόμη και παλαιότερα από τον κρατήρα Jezero.Ίχνη από το ταξίδι του ρόβερ προς την τοποθεσία είναι ορατά προς τη δεξιά άκρη του μωσαϊκού. Περίπου 90 μέτρα μακριά, στρίβουν προς τα αριστερά, εξαφανιζόμενα από την όραση σε μια προηγούμενη γεωλογική στάση που η επιστημονική ομάδα αποκαλεί «Κένμορ». Λίγο περισσότερο από τη μέση του μωσαϊκού, σαρώνοντας από τη μία άκρη στην άλλη, βρίσκεται η μετάβαση από ανοιχτόχρωμους σε πιο σκούρους βράχους. Αυτή είναι η γραμμή ορίου, ή η επαφή, μεταξύ δύο γεωλογικών μονάδων. Οι επίπεδοι, ανοιχτόχρωμοι βράχοι πιο κοντά στο ρόβερ είναι πλούσιοι στο ορυκτό ολιβίνη, ενώ οι πιο σκούροι βράχοι πιο μακριά πιστεύεται ότι είναι πολύ παλαιότεροι βράχοι που περιέχουν άργιλο. Περισσότερα για το Perseverance Το Εργαστήριο Αεριοπροώθησης της NASA, το οποίο διαχειρίζεται για τον οργανισμό η Caltech, κατασκεύασε και διαχειρίζεται τις λειτουργίες του ρόβερ Perseverance για λογαριασμό της Διεύθυνσης Επιστημονικών Αποστολών της NASA στην Ουάσινγκτον, στο πλαίσιο του χαρτοφυλακίου του Προγράμματος Εξερεύνησης του Άρη της NASA. Το Κρατικό Πανεπιστήμιο της Αριζόνα ηγείται των λειτουργιών του οργάνου Mastcam-Z, σε συνεργασία με την Malin Space Science Systems στο Σαν Ντιέγκο, για τον σχεδιασμό, την κατασκευή, τις δοκιμές και τη λειτουργία των καμερών. Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με το Perseverance: https://science.nasa.gov/mission/mars-2020-perseverance

Μια Χρυσαλλίδα θα μεταφέρει την ανθρωπότητα παντού στο Σύμπαν. Πρόκειται για μια διαστημική κιβωτό που κέρδισε διαγωνισμό για σκάφη μακρινών αποστολών. Με τις υπάρχουσες τεχνολογικές δυνατότητες που διαθέτουμε το να επισκεφτούμε άλλα αστρικά συστήματα του γαλαξία μας η κάποιον εξωπλανήτη είναι προς το παρόν ανέφικτη. Η προσπάθεια εξεύρεσης βιώσιμων τρόπων για να αποικήσουμε αρχικά το ηλιακό μας σύστημα και στη συνέχεια το γαλαξία είναι όμως συνεχείς και νέες ιδέες και προτάσεις πέφτουν στο τραπέζι. Στο πλαίσιο αυτό οργανώθηκε ένας διαγωνισμός για τον σχεδιασμό διαστημοπλοίων που θα επιτρέψουν τα επανδρωμένα διαστρικά ταξίδια. Το πρώτο βραβείο κέρδισε ένα σκάφος βγαλμένο κυριολεκτικά από ταινία επιστημονικής φαντασίας το οποίο υπόσχεται να μεταφέρει εκατοντάδες ανθρώπους στο κοντινότερο στη Γη κατοικήσιμο, σύμφωνα με όσα γνωρίζουμε, εξωπλανήτη.Οι ομάδες που συμμετείχαν στον διαγωνισμό Project Hyperion Generation Ship Competition ήταν διεπιστημονικές και έπρεπε να περιλαμβάνουν τουλάχιστον έναν αρχιτεκτονικό σχεδιαστή, έναν μηχανικό και έναν κοινωνικό επιστήμονα (όπως κοινωνιολόγο, ανθρωπολόγο κ.λπ.).Κάθε ομάδα είχε ως αποστολή να σχεδιάσει διαστημόπλοια με αυτάρκη οικοσυστήματα, που θα περιλάμβαναν κατοικίες και γεωργική δραστηριότητα καθώς και άλλα απαραίτητα συστήματα υποστήριξης ζωής, ώστε να διασφαλιστεί η επιβίωση για πολλές γενιές. Σύμφωνα με τους κανονισμούς του διαγωνισμού, τα πλοία έπρεπε να προσφέρουν: Κατοικησιμότητα για 1.000 ± 500 άτομα επί αιώνες Τεχνητή βαρύτητα μέσω περιστροφής Μια κοινωνία που διασφαλίζει καλές συνθήκες διαβίωσης, συμπεριλαμβανομένων βασικών αναγκών όπως καταφύγιο, ένδυση και άλλες ουσιώδεις παροχές Ανθεκτικά συστήματα υποστήριξης ζωής για τρόφιμα, νερό, απόβλητα και την ατμόσφαιρα Μηχανισμούς μεταβίβασης γνώσης για τη διατήρηση του πολιτισμού και της τεχνολογίας Επιπλέον οι διαστημικές τους ιδέες έπρεπε να δείχνουν πώς θα μπορούσαν να επιτύχουν μέγιστη ταχύτητα 10% της ταχύτητας του φωτός ώστε να φτάσουν στον κοντινότερο κατοικήσιμο εξωπλανήτη, τον Proxima b, που βρίσκεται περίπου 4,25 έτη φωτός από τη Γη, σε περίπου 250 χρόνια. Το πρώτο βραβείο Η ομάδα Chrysalis, από την Ιταλία, αποτελούνταν από τον Giacomo Infelise (αρχιτέκτονα και σχεδιαστή τοπίου), τη Veronica Magli (οικονομολόγο και καινοτόμο), τον Guido Sbrogio (αστροφυσικό και μηχανικό), τη Nevenka Martinello (περιβαλλοντική μηχανικό και ελεύθερη καλλιτέχνη) και τη Federica Chiara Serpe (ψυχολόγο, ηθοποιό και καλλιτέχνιδα).Το διαστημόπλοιο που σχεδίασαν βραβεύτηκε ως το καλύτερο και αποτελείται από μια κυλινδρική, αρθρωτή δομή, που ελαχιστοποιεί το εμπρόσθιο τμήμα ώστε να μειωθεί ο κίνδυνος συγκρούσεων με μικρομετεωρίτες και διαστημικά θραύσματα (MMOD), καθώς και οι δομικές καταπονήσεις κατά τη φάση επιτάχυνσης και επιβράδυνσης.Το πλοίο έχει μήκος 58,000 μέτρα και διάμετρο 6,000 μέτρα, με συνολική μάζα 2,4 δισεκατομμυρίων τόνων. Χρησιμοποιεί σύστημα πρόωσης Direct Fusion Drive (DFD) με καύσιμα Ήλιο-3 (³He) και δευτέριο (²H ή D), για την παραγωγή επιτάχυνσης 0,1 g (0,98 m/s²). Μετά από ένα έτος επιτάχυνσης, η ομάδα υπολογίζει ταξίδι διάρκειας τουλάχιστον 400 ετών, και ένα έτος επιβράδυνσης όταν προσεγγίσουν τον Proxima b. Το κατοικήσιμο τμήμα, στο εμπρόσθιο μέρος, περιλαμβάνει ένα ομοαξονικό περιστρεφόμενο σύστημα, με διαδοχικά επίπεδα που περιλαμβάνουν από έξω προς τα μέσα: Παραγωγή τροφής και οικοσυστήματα Κοινόχρηστους χώρους Κατοικίες και κήπους Υποδομές Αποθήκες Τον κεντρικό άξονα Κάθε «κέλυφος» περιστρέφεται συνεχώς κατά τη διάρκεια του ταξιδιού για να προσομοιώσει τη βαρύτητα της Γης και να παρέχει όλα τα απαραίτητα για τη στήριξη των περίπου 600 επιβατών. Στην πρόσοψη του σκάφους βρίσκεται ο «Θόλος του Κόσμου» (Cosmo Dome), που προσφέρει τη δυνατότητα στους επιβάτες να παρατηρούν το Διάστημα και να χαλαρώνουν σε συνθήκες χαμηλής βαρύτητας.Το σχέδιο προβλέπει επίσης εναλλακτικό σύστημα περιστροφής για μείωση των διαταραχών, όπου τα μονά αριθμημένα κελύφη περιστρέφονται δεξιόστροφα και τα ζυγά αριστερόστροφα. Όπως αναφέρεται στο δελτίο τύπου του i4is: «Το Chrysalis εντυπωσίασε την επιτροπή με τη συνοχή του σε επίπεδο συστημάτων και τον καινοτόμο σχεδιασμό του αρθρωτού χώρου διαβίωσης, αλλά και με το βάθος των λεπτομερειών του, όπως η διαστημική κατασκευή και η αξία της προετοιμασίας του πληρώματος στην Ανταρκτική. Ο αρθρωτός σχεδιασμός του προσφέρει ευελιξία και συνδεσιμότητα, υποστηρίζοντας τη λειτουργικότητα και την κλιμάκωση. Η μεγάλη κατασκευή του Θόλου προσθέτει μια δραματική, κινηματογραφική ποιότητα που θυμίζει κλασική επιστημονική φαντασία, ενώ ο συνολικός σχεδιασμός – που καλύπτει όχι μόνο την αρχιτεκτονική αλλά και το πώς θα κατασκευαστεί το σκάφος – είναι αξιοσημείωτα ισχυρός». Στη φωτογραφία εικονίζεται το Chrysalis. https://www.naftemporiki.gr/techscience/1991032/mia-chrysallida-tha-metaferei-tin-anthropotita-pantoy-sto-sympan/

Μικρά Βήματα, Γιγαντιαία Άλματα: Επεισόδιο 159: StarBurst: Κυνηγός Ακτίνων Γάμμα. Αντρές Αλμέιντα (Παρουσιαστής): Τι συμβαίνει όταν συγκρούονται εξαιρετικά πυκνά αστέρια νετρονίων – τα οποία έχουν διάμετρο μόνο μερικά μίλια; Απελευθερώνουν αυτό που ονομάζεται εκρήξεις ακτίνων γάμμα, τις πιο φωτεινές, πιο ενεργητικές εκρήξεις που είναι γνωστές στην επιστήμη. Κατά τη διάρκεια της διαδικασίας, η σύγκρουση σφυρηλατεί βαρέα μέταλλα όπως ο χρυσός και η πλατίνα, στοιχεία που αφθονούν στη Γη.Η αποστολή StarBurst της NASA, ένας δορυφόρος περίπου στο μέγεθος ενός πλυντηρίου ρούχων, πρόκειται να εκτοξευθεί το 2027 για να ανιχνεύσει τις αρχικές εκρήξεις αυτών των κοσμικών πυροτεχνημάτων. Μελετώντας τις εκρήξεις ακτίνων γάμμα με πρωτοφανή λεπτομέρεια, το StarBurst θα βοηθήσει τους επιστήμονες να διερευνήσουν την ακραία φυσική των συγκρούσεων αστέρων νετρονίων και να ρίξουν φως σε ένα από τα πιο ισχυρά γεγονότα στην αστροφυσική. Συζητάμε γι' αυτό σήμερα με τον Δρ. Νταν Κοτσέφσκι, κύριο ερευνητή του StarBurst, από το Κέντρο Διαστημικών Πτήσεων Μάρσαλ της NASA στο Χάντσβιλ της Αλαμπάμα. Αυτό είναι το Μικρά Βήματα, Γιγαντιαία Άλματα. Καλώς ορίσατε στο Small Steps, Giant Leaps, το podcast από την Ακαδημία Ηγεσίας Προγραμμάτων, Έργων και Μηχανικής της NASA ή APPEL. Είμαι ο παρουσιαστής σας, Andres Almeida. Εκτός από το να μιλήσει για την εκπληκτική επιστήμη της αποστολής, ο Dan είναι εδώ για να μας πει πώς το StarBurst βασίζεται σε γνώσεις από προηγούμενες παρόμοιες αποστολές και πώς αναπτύχθηκε εξαρχής η ιδέα της αποστολής. Γεια σου, Dan, χαίρομαι που σε έχω εδώ. Dan Kocevski: Χαίρομαι που βρίσκομαι εδώ. Ευχαριστώ που με καλέσατε. Παρουσιαστής: Αυτή η αποστολή είναι ενδιαφέρουσα. Μπορείτε να μας μιλήσετε λίγο για όσα γνωρίζουμε μέχρι στιγμής για τις σύντομες εκρήξεις ακτίνων γάμμα; Kocevski: Ναι, ναι. Λοιπόν, οι σύντομες εκρήξεις ακτίνων γάμμα ή οι σύντομες GRB, όπως τις ονομάζουμε συνήθως, είναι μερικές από τις πιο ισχυρές εκρήξεις στο σύμπαν, αλλά συμβαίνουν σε μια στιγμή, συνήθως διαρκώντας μόνο λίγα δευτερόλεπτα. Για δεκαετίες, δεν ήμασταν απόλυτα σίγουροι τι τις προκαλούσε, αλλά χάρη σε πρόσφατες ανακαλύψεις, ειδικά εκείνες που αφορούν ανιχνεύσεις βαρυτικών κυμάτων, τώρα γνωρίζουμε ότι οι περισσότερες από τις σύντομες GRB που βλέπουμε στις ακτίνες γάμμα δημιουργούνται από τη σύγκρουση δύο αστέρων νετρονίων.Οι ίδιοι οι αστέρες νετρονίων είναι αρκετά απίστευτοι. Είναι πυκνοί, καταρρεμένοι πυρήνες που μένουν πίσω μετά την έκρηξη μεγάλων αστέρων ως σουπερνόβα. Φανταστείτε να στριμώχνετε τη μάζα του Ήλιου μας σε μια σφαίρα μόλις λίγων μιλίων σε διάμετρο. Αυτό είναι ένα αστέρι νετρονίων. Ένα μόνο κουταλάκι του γλυκού ύλης αστέρα νετρονίων θα ζύγιζε δισεκατομμύρια τόνους.Τώρα, φανταστείτε δύο από αυτά τα ακραία αντικείμενα κλειδωμένα σε μια σπείρα θανάτου, σε τροχιά το ένα γύρω από το άλλο. Λοιπόν, ας πούμε, δύο αστέρια που έχουν γίνει σουπερνόβα. Αυτό που μένει πίσω είναι αυτοί οι υπερπυκνοί πυρήνες, αυτοί οι αστέρες νετρονίων που έχουν απομείνει, και περιστρέφονται το ένα γύρω από το άλλο όλο και πιο γρήγορα μέχρι που τελικά συγκρούονται.Αυτή η σύγκρουση απελευθερώνει μια τεράστια ποσότητα ενέργειας, συμπεριλαμβανομένης μιας σύντομης αλλά έντονης λάμψης ακτίνων γάμμα, και αυτό είναι που παράγει τις σύντομες GRB. Αυτές οι εκρήξεις μπορούν να μας πουν πολλά, όχι μόνο για τα αστέρια που τις δημιούργησαν, αλλά και για τη δημιουργία βαρέων στοιχείων όπως ο χρυσός και η πλατίνα, και τη φύση της εξαιρετικά πυκνής ύλης, ακόμη και τις θεμελιώδεις ιδιότητες της ίδιας της βαρύτητας. Παρουσιαστής: Ποιος είναι ένας άλλος τρόπος σχηματισμού βαρέων στοιχείων στο σύμπαν; Κοτσέφσκι: Οι συγχωνεύσεις αστέρων νετρονίων είναι ένας από τους πιο δραματικούς τρόπους με τους οποίους το σύμπαν δημιουργεί αυτά τα βαριά στοιχεία, αλλά πιστεύεται ότι υπάρχουν και άλλοι τρόποι.Όταν δύο αστέρες νετρονίων συγκρούονται, οι συνθήκες είναι κατάλληλες για να δημιουργηθούν τα βαρύτερα στοιχεία στον περιοδικό πίνακα. Στην πραγματικότητα, με την κοινή ανίχνευση που παρατηρήσαμε το 2017 (ήταν η πρώτη φορά που εντοπίσαμε μια συγχώνευση αστέρων νετρονίων τόσο σε βαρυτικά κύματα όσο και σε ακτίνες γάμμα), για αυτό το γεγονός, εκτιμούμε ότι περίπου αρκετές γήινες μάζες χρυσού και πλατίνας δημιουργήθηκαν σε αυτή τη μοναδική έκρηξη.Όμως, όπως συμβαίνει συνήθως, η φύση δεν βάζει όλα τα αυγά της σε ένα καλάθι. Υπάρχουν μερικά από αυτά τα στοιχεία που παράγονται επίσης ή πιστεύεται ότι παράγονται σε άλλα ακραία περιβάλλοντα, όπως ορισμένοι τύποι εκρήξεων σουπερνόβα.Οι επιστήμονες προσπαθούν ακόμη να καταλάβουν πόσο από αυτά τα διαφορετικά κοσμικά εργοστάσια συμβάλλουν στην παραγωγή αυτών των στοιχείων. Επομένως, αυτός είναι στην πραγματικότητα ένας πολύ ενεργός τομέας έρευνας. Έτσι, ενώ τα αστέρια νετρονίων, οι συγχωνεύσεις αστέρων νετρονίων, είναι σίγουρα ένας από τους μεγαλύτερους παράγοντες που συμβάλλουν στη δημιουργία στοιχείων όπως ο χρυσός, πιθανότατα αποτελούν μέρος μιας μεγαλύτερης κοσμικής γραμμής συναρμολόγησης για την παραγωγή αυτών των γεγονότων.Έτσι, όσο περισσότερα από αυτά τα γεγονότα παρατηρούμε, τόσο πιο κοντά θα φτάσουμε στο να κατανοήσουμε ακριβώς πόσο οι συγχωνεύσεις αστέρων νετρονίων συμβάλλουν στη συνολική παραγωγή αυτών των στοιχείων του σύμπαντος. Επισκέπτης: Πώς αναπτύχθηκε η αποστολή; Κοτσέφσκι: Ναι, η ιδέα πραγματικά απογειώθηκε μετά από αυτήν την ορόσημο ανακάλυψη το 2017, όπως είπα, που ήταν η κοινή ανίχνευση βαρυτικών κυμάτων και μιας έκρηξης ακτίνων γάμμα από το ίδιο κοσμικό γεγονός.Αναφερόμαστε σε αυτό ως GW 170817 που πήρε το όνομά του από την ημερομηνία κατά την οποία συνέβη [17 Αυγούστου 2017]. Αυτές οι παρατηρήσεις έγιναν σχεδόν ταυτόχρονα από το Παρατηρητήριο Βαρυτικών Κυμάτων με Συμβολόμετρο Λέιζερ, ή LIGO, και το Διαστημικό Τηλεσκόπιο Ακτίνων Γάμμα Fermi της NASA. Ήταν η πρώτη φορά που είχαμε δει κυματισμούς τόσο στον χωροχρόνο όσο και στο φως υψηλής ενέργειας που προερχόταν από μια σύγκρουση αστέρων νετρονίων.Και αυτή η στιγμή ήταν, ήταν κάπως η ριζική αλλαγή που πυροδότησε την ώθηση για αυτήν την αποστολή. Μας έδειξε πόσο ισχυρή μπορεί να είναι όταν συνδυάζουμε τους διαφορετικούς τύπους παρατηρήσεων που λαμβάνουμε από τα βαρυτικά κύματα και από τις ακτίνες γάμμα και σε αυτό που ονομάζουμε τώρα αστρονομία πολλαπλών αγγελιοφόρων, χρησιμοποιώντας δύο διαφορετικούς αγγελιοφόρους για να αποκτήσουμε πληροφορίες σχετικά με ένα συμβάν.Το [GW] 170817 αποκάλυψε μια σημαντική πρόκληση. Θέλω να πω, αυτά τα συμβάντα είναι σχετικά σπάνια, επομένως χρειαζόμαστε πιο ευαίσθητους οθόνες ακτίνων γάμμα ευρέος πεδίου αν θέλουμε να τα καταγράφουμε τακτικά και να παράγουμε ένα δείγμα συμβάντων για το οποίο να μελετήσουμε τις συγχωνεύσεις αστέρων νετρονίων με περισσότερες λεπτομέρειες. Έτσι, από εκεί προήλθε η ιδέα της αποστολής. Η ιδέα ήταν να κατασκευαστεί ένα όργανο που θα μπορούσε να ανιχνεύσει περισσότερα από αυτά τα κοινά συμβάντα με καλύτερη ευαισθησία από ό,τι είναι δυνατό σήμερα. Παρουσιαστής: Ουσιαστικά, είναι μια αναβάθμιση της επιστήμης. Οι παρατηρήσεις ακτίνων γάμμα που λαμβάνουμε από ένα όργανο όπως το StarBurst βοηθούν στον εντοπισμό στον ουρανό των σημείων όπου συμβαίνουν αυτά τα γεγονότα, κάτι που είναι εξαιρετικά πολύτιμο για την οπτική παρακολούθηση με επίγειες και διαστημικές παρατηρήσεις.Έτσι, αν θέλουμε να δούμε τον γαλαξία από τον οποίο προήλθαν, από τον οποίο προήλθαν αυτά τα γεγονότα και να εξετάσουμε τις κιλόνοβα - το φως που παράγεται από ραδιενεργό υλικό που εκτοξεύεται από αυτά, από αυτά τα γεγονότα - για να μελετήσουμε αυτά, αυτές τις ιδιότητες του τελευταίου χρόνου και τον γαλαξία που χρειάζεται, πρέπει να παρακολουθήσουμε αυτά τα γεγονότα με οπτικά τηλεσκόπια στενού πεδίου.Έτσι, έχοντας τη δυνατότητα να τα εντοπίσουμε και να βοηθήσουμε, και έχοντας τα βαρυτικά κύματα συνδυασμένα, η ανίχνευση βαρυτικών κυμάτων σε συνδυασμό με την ανίχνευση ακτίνων γάμμα σας βοηθά να εντοπίσετε ακριβώς από πού προήλθαν αυτά τα γεγονότα.Επίσης, εάν ένα σήμα βαρυτικού κύματος είναι ασθενές ή οριακό, η ανίχνευση ακτίνων γάμμα την ίδια ακριβώς στιγμή ενισχύει την εμπιστοσύνη αυτού του σήματος. Έτσι, ουσιαστικά επιτρέπει στους ανιχνευτές βαρυτικών κυμάτων να αυξήσουν περαιτέρω το όριο ανίχνευσής τους, αυξάνοντας τον συνολικό αριθμό γεγονότων που βλέπουμε.Έτσι, από πολλές απόψεις, η αποστολή γεννήθηκε από την συνειδητοποίηση ότι η πλήρης αξιοποίηση των δυνατοτήτων της επιστήμης των βαρυτικών κυμάτων απαιτεί ευαίσθητους ανιχνευτές ακτίνων γάμμα σε τροχιά για να παρέχουν αυτά τα απαραίτητα περιβάλλοντα πολλαπλών μηνυμάτων για αυτά τα γεγονότα. Παρουσιαστής: Τι μπορείτε να μας πείτε για τον σχεδιασμό του StarBurst και τα όργανα που βρίσκονται πάνω του; Κοσέφσκι: Το StarBurst έχει σχεδιαστεί ως ένας μικρός δορυφόρος που θα αναπτυχθεί σε χαμηλή τροχιά γύρω από τη Γη ως δευτερεύον ωφέλιμο φορτίο σε μια ευκαιρία εμπορικής εκτόξευσης.Το ίδιο το διαστημόπλοιο ζυγίζει περίπου 300 κιλά και έχει μέγεθος περίπου ένα κυβικό μέτρο, επομένως έχει περίπου το μέγεθος ενός πλυντηρίου ρούχων. Στην καρδιά του επιστημονικού οργάνου StarBurst βρίσκονται αυτό που ονομάζουμε ανιχνευτές προσομοίωσης. Αυτά είναι εξειδικευμένα όργανα που ανιχνεύουν ακτίνες γάμμα υψηλής ενέργειας μετατρέποντας την ενέργειά τους σε ορατό φως.Έτσι, οι ακτίνες γάμμα είναι φως πολύ υψηλής συχνότητας, και δεν μπορείτε, είναι πολύ δύσκολο να συγχρονίσετε τις ακτίνες γάμμα όπως, θα λέγατε, το οπτικό φως σε ένα παραδοσιακό τηλεσκόπιο. Οι ακτίνες γάμμα θα περνούσαν κατευθείαν μέσα από οποιοδήποτε είδος καθρέφτη ή ανακλαστήρα που θα χρησιμοποιούνταν σε οπτικά ή ακόμα και σε τηλεσκόπια ακτίνων Χ.Και, έτσι, αυτά τα όργανα προσομοίωσης, όταν οι ακτίνες γάμμα χτυπούν το υλικό προσομοίωσης, στην περίπτωσή μας, έναν κρύσταλλο ιωδιούχου καισίου, παράγουν μια μικροσκοπική λάμψη μέσα στον κρύσταλλο, και αυτό το φως λαμβάνεται από ευαίσθητα ηλεκτρονικά που μετρούν τη φωτεινότητα και τη διάρκειά του, η οποία μας λέει την ενέργεια και τον χρόνο άφιξης των ακτίνων γάμμα.Έτσι, μπορείτε να το σκεφτείτε αυτό σαν να σκέφτεστε έναν μετρητή Geiger, ακούτε ηχητικά σήματα όταν ανιχνεύει ακτινοβολία. Αυτοί οι κρύσταλλοι φωτίζονται όταν η ακτινοβολία ακτίνων γάμμα περνάει μέσα από αυτόν. Έτσι, είναι μια παρόμοια ιδιότητα της μετατροπής της ενέργειας που υπάρχει στις ακτίνες γάμμα σε κάτι άλλο που ανιχνεύεται εύκολα. Έτσι, το StarBurst φέρει 12 από αυτούς τους ανιχνευτές διατεταγμένους σε ένα μοτίβο κουτιού στην κορυφή του διαστημικού σκάφους. Έτσι, συγκρίνοντας τις δυνάμεις, τις δυνάμεις σήματος από τις ακτίνες γάμμα που χτυπούν κάθε ανιχνευτή, μπορούμε να υπολογίσουμε περίπου από πού στον ουρανό προήλθε η έκρηξη.Έτσι, αυτός ο σχεδιασμός δίνει στο StarBurst ένα πραγματικά ευρύ οπτικό πεδίο, περίπου το μισό του ουρανού σε οποιαδήποτε δεδομένη στιγμή. Έτσι, ουσιαστικά, το μέρος του ουρανού που δεν εμποδίζεται από τη Γη, το οποίο είναι ιδανικό για τη σύλληψη ακτίνων γάμμα επειδή μπορούν να εμφανιστούν τυχαία οπουδήποτε στον ουρανό από οπουδήποτε στο Σύμπαν. Οικοδεσπότης: Πώς βασίζεται το StarBurst σε άλλες αποστολές ανίχνευσης ακτίνων γάμμα; Kocevski: Το StarBurst βασίζεται σε μια αρκετά μακρά κληρονομιά επιτυχημένων εκπομπών γάμμα που έχουν εφαρμοστεί από τη NASA. Πιο πρόσφατα, το Διαστημικό Τηλεσκόπιο Ακτίνων Γάμμα Fermi που βρίσκεται σε τροχιά αυτή τη στιγμή. Το Fermi φέρει ένα όργανο που ονομάζεται οθόνη εκρήξεων ακτίνων γάμμα, ή GBM, το οποίο υπήρξε ένα από τα βασικά όργανα της NASA για την ανίχνευση GRB τα τελευταία 15 χρόνια. Το GBM μας έχει δείξει πραγματικά πόσο πολύτιμο είναι να έχουμε έναν ανιχνευτή ευαισθησίας ευρέος πεδίου (ανιχνευτή ακτίνων γάμμα) στο διάστημα για την καταγραφή σπάνιων, ενδιαφερόντων παροδικών φαινομένων.Έτσι, το StarBurst παίρνει την κληρονομιά του Fermi GBM και το προωθεί λίγο παραπέρα, με βελτιώσεις στην ευαισθησία για να μας δώσει μια καλύτερη ευκαιρία να ανιχνεύσουμε μεγαλύτερο αριθμό από αυτές τις ταυτόχρονες ανιχνεύσεις μεταξύ βαρυτικών κυμάτων και ακτίνων γάμμα.Το StarBurst βασίζεται επίσης στην καινοτομία δύο πιο πρόσφατων προσπαθειών της NASA, δύο αποστολών που ονομάζονται Glowbug και BurstCube. Το Glowbug ήταν ένα πείραμα Pathfinder που πέταξε στον διαστημικό σταθμό το 2023 και βοήθησε στη δοκιμή νεότερων δυνατοτήτων ανίχνευσης ακτίνων γάμμα, συμπεριλαμβανομένων πιο συμπαγών ηλεκτρονικών ανάγνωσης που όλοι χρησιμοποιούμε τώρα στο StarBurst.Το BurstCube ήταν ένας CubeSat που αναπτύχθηκε από τον διαστημικό σταθμό το 2024 και διερεύνησε πώς να μικρύνει τις δυνατότητες ανίχνευσης GRB και επέδειξε επικοινωνία σε πραγματικό χρόνο χρησιμοποιώντας το σύστημα TDRS της NASA. Έτσι, αυτός είναι ένας αστερισμός δορυφόρων που χρησιμοποιεί η NASA για επικοινωνίες σε πραγματικό χρόνο. Και ότι το Fermi GBM χρησιμοποιεί TDRS, αλλά ποτέ δεν το είχε κάνει, η δυνατότητα αυτή δεν είχε ποτέ αποδειχθεί σε έναν μικρό δορυφόρο πριν. Έτσι, το StarBurst χρησιμοποιεί αυτόν τον παρόμοιο, τον ίδιο πομποδέκτη που χρησιμοποίησε το BurstCube. Έτσι, το BurstCube άνοιξε το δρόμο για μεγάλο μέρος της τεχνολογίας που χρησιμοποιούμε για γρήγορες επικοινωνίες στο StarBurst. Παρουσιαστής: Λοιπόν, το StarBurst είναι μέρος του Προγράμματος Πρωτοπόρων Αστροφυσικής της NASA. Πώς ήταν αυτή η διαδικασία επιλογής; Και τι μάθατε εσείς και η ομάδα σας; Κοτσέφσκι Μέρος του έργου Pioneers, αυτό που είναι μοναδικό σε αυτό, είναι η προθυμία του προγράμματος να υιοθετήσει υψηλότερο βαθμό κινδύνου σε αντάλλαγμα για ταχεία, καινοτόμο επιστήμη, καινοτόμο επιστήμη. Έτσι, αυτά προορίζονται να είναι έργα που χρηματοδοτούνται και ολοκληρώνονται εντός πέντε ετών. Έτσι, ένας τετραετής κύκλος ανάπτυξης και ένας μονοετής επιχειρησιακός κύκλος. Και αυτό είναι διαφορετικό, πολύ διαφορετικό από τον τρόπο που συνήθως πραγματοποιούνται οι αποστολές στη NASA. Συνήθως, υπάρχει μεγάλη αποστροφή κινδύνου για κατανοητούς λόγους. Δεν θέλετε να ξοδέψετε εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια σε μια αποστολή και στη συνέχεια να αποτύχει σε τροχιά. Το ανώτατο όριο κόστους για τους Pioneers είναι λίγο χαμηλότερο. Έτσι, είναι μια αποστολή 20 εκατομμυρίων δολαρίων, και η ιδέα είναι ότι θέλουμε να είμαστε σε θέση να αποδεχτούμε υψηλότερο επίπεδο κινδύνου προκειμένου να έχουμε γρήγορο χρόνο ολοκλήρωσης και να φέρουμε περισσότερα από αυτά τα πράγματα σε τροχιά. Ένα από τα μεγαλύτερα συμπεράσματα που πήραμε από τη διαδικασία επιλογής ήταν πόσο σημαντικό ήταν να συνδέσετε με σαφήνεια την ιδέα της αποστολής σας με την πειστική επιστήμη, την πειστική επιστημονική ανάγκη. Στην περίπτωσή μας, όλα αφορούσαν την αξιοποίηση της πρωτοποριακής ανακάλυψης του 170817. Έτσι, η διαδικασία επιλογής μας ώθησε πραγματικά να βελτιώσουμε την επιστημονική μας θέση και να διατυπώσουμε πώς η αποστολή θα εντασσόταν στο ευρύτερο επιστημονικό τοπίο της αστροφυσικής, προκειμένου να μεγιστοποιήσουμε, ουσιαστικά, το όφελος για αυτήν την σχετικά χαμηλού κόστους αποστολή με περιορισμένο κόστος. Όσον αφορά την τεχνολογική ανάπτυξη, αυτό σήμαινε ότι έπρεπε να στραφούμε στη χρήση εμπορικών έτοιμων εξαρτημάτων όπου ήταν δυνατόν. Έπρεπε να λάβουμε αποφάσεις σχετικά με το πού θα μπορούσαμε να αναλάβουμε κινδύνους και πού η αξιοπιστία ήταν αδιαπραγμάτευτη. Αυτή η πρόκληση μας έδωσε επίσης την ελευθερία να σχεδιάσουμε, ξέρετε, αυτό που κατά τα άλλα θα ήταν μια ευέλικτη και οικονομικά αποδοτική αποστολή που εξακολουθούμε να πιστεύουμε ότι θα προσφέρει επιστήμη με πολύ υψηλό αντίκτυπο. Έτσι, αυτό απαιτούσε να είμαστε πολύ σαφείς στη διαδικασία υποβολής προτάσεων σχετικά με το πώς θα διαχειριστούμε αυτόν τον κίνδυνο και θα δείξουμε ότι οι επιλογές σχεδιασμού μας ήταν τόσο σκόπιμες όσο και υπερασπίσιμες εντός των περιορισμών κόστους και χρονοδιαγράμματος του προγράμματος. Οικοδεσπότης: Ακούγεται σαν να είχατε αρκετό υλικό αναφοράς για να εργαστείτε, κοιτάζοντας πίσω στο υλικό κληρονομιάς και σε άλλες αποστολές. Κοτσέφσκι: Λοιπόν, όσον αφορά τις επιχειρήσεις, η κληρονομιά προέρχεται από το [Fermi] GBM. Έτσι, αυτό το τηλεσκόπιο λειτουργεί εδώ και 15 χρόνια. Και έχουμε μια διαδικασία για την ανίχνευση και την ταχεία διάδοση πληροφοριών σχετικά με τα πράγματα που βλέπουμε σε τροχιά, στην κοινότητα μέσα σε λίγα λεπτά από την ανίχνευση κάποιου πράγματος. Έτσι, επαναπροσδιορίζουμε πολλές από αυτές τις αγωγούς ανάλυσης και τα σχέδια λειτουργίας για το StarBurst, προκειμένου να έχουμε έναν παρόμοιο τύπο γρήγορου χρόνου από την ανίχνευση έως την κυκλοφορία δεδομένων στην κοινότητα και τις ανακοινώσεις στην κοινότητα. Αλλά ξέρετε, επιστρέφοντας στην τεχνολογία, τόσο το Glowbug όσο και το BurstCube ήταν αυτές οι επενδύσεις της NASA σε πρώιμο στάδιο που βοήθησαν να ανοίξει ο δρόμος για πολλές τεχνολογίες που χρησιμοποιούμε στο StarBurst. Έτσι, πολλοί από τους ανθρώπους στην αποστολή StarBurst συμμετείχαν επίσης στο Glowbug και το BurstCube, και έτσι έχουμε ενσωματώσει πολλά από τα μαθήματα που αντλήσαμε και από τις δύο αυτές αποστολές.Παρουσιαστής: Πώς ελπίζετε ότι το StarBurst θα συμβάλει στην αστροφυσική; Κοτσέφσκι: Το StarBurst έχει σχεδιαστεί, στην πραγματικότητα, έχει σχεδιαστεί για να αξιοποιήσει τη νέα εποχή αυτού που ονομάζουμε αστρονομία πολλαπλών μηνυμάτων. Σχεδιάζουμε να εκτοξεύσουμε το StarBurst περίπου την ίδια εποχή που οι ανιχνευτές βαρυτικών κυμάτων στο έδαφος, έτσι ώστε τα αστεροσκοπεία LIGO, να εφαρμόσουν μια σημαντική αναβάθμιση στην ευαισθησία τους. Αυτό, λοιπόν, έχει προγραμματιστεί για τα μέσα έως τα τέλη του 2027. Και μαζί, ελπίζουμε ότι θα μπορέσουμε να ανιχνεύσουμε ένα μεγαλύτερο δείγμα GRBs τόσο σε βαρυτικά κύματα όσο και σε ακτίνες γάμμα, και στη συνέχεια να επιτρέψουμε την επιστήμη που θα ήταν αδύνατο να πραγματοποιηθεί με οποιοδήποτε σήμα μόνο του.Έτσι, για παράδειγμα, οι παρατηρήσεις βαρυτικών κυμάτων μπορούν να μεταδώσουν πληροφορίες που δεν είχαμε ποτέ. Μπορούν να μας δώσουν πληροφορίες σχετικά με τη μάζα, την περιστροφή, την απόσταση και την κλίση του συστήματος συγχώνευσης, καθώς και την ακριβή στιγμή της συγχώνευσης, τη στιγμή που συγκρούονται μεταξύ τους, ενώ οι παρατηρήσεις ακτίνων γάμμα περιορίζουν τη συνολική ενέργεια και το σχήμα του σχετικιστικού πίδακα που παράγεται σε αυτά τα γεγονότα. Και είναι αυτός ο σχετικιστικός πίδακας που στη συνέχεια παράγει τις ακτίνες γάμμα.Έτσι, εξετάζουμε το μέγεθος του σχετικιστικού υλικού, το βαθμό στον οποίο είναι το πλάτος αυτού του πίδακα, για παράδειγμα, και τα παρατηρητήρια βαρυτικών κυμάτων μας λένε τον προσανατολισμό προς τα πού δείχνει και τι ακριβώς ήταν αυτό που παρήγαγε αυτά τα είδη γεγονότων. Συνδυασμένες, αυτές οι παράμετροι μπορούν τελικά να απαντήσουν σε μερικά μακροχρόνια ερωτήματα σχετικά με το εύρος των προγόνων GRE. Λοιπόν, τι είδους αντικείμενα μπορούμε να γνωρίζουμε ότι η συγχώνευση δύο αστέρων νετρονίων μπορεί να παράγει αυτό; Μπορεί η συγχώνευση ενός αστέρα νετρονίων και μιας μαύρης τρύπας να παράγει παρόμοια γεγονότα; Αυτό είναι ακόμα ασαφές, αν και υπάρχουν θεωρίες που το προβλέπουν. Θα μπορούσε να μας πει για τη φύση του υπολείμματος συγχώνευσης. Έτσι, όταν συγχωνεύονται οι αστέρες νετρονίων, τι απομένει; Πόσο καιρό ζει αυτό το πράγμα πριν καταρρεύσει σε μια μαύρη τρύπα, αν καταρρεύσει σε μια μαύρη τρύπα;Και στη συνέχεια η εξίσωση κατάστασης του αστέρα νετρονίων. Έτσι, λοιπόν, συμπεριφέρεται η ύλη σε αυτές τις εξαιρετικά πυκνές καταστάσεις και πώς, ξέρετε, οι δονητικές λειτουργίες και η θεμελιώδης φυσική του πώς συμπεριφέρονται αυτές, πώς συμπεριφέρεται η ύλη σε αυτές τις συνθήκες.Και υπάρχει επίσης η πιθανότητα αυτές οι παρατηρήσεις να βοηθήσουν στην επιβολή πρωτοφανών περιορισμών στη θεμελιώδη φυσική της βαρύτητας.Έτσι, για παράδειγμα, η ταχύτητα της βαρύτητας. Υποτίθεται ότι η ταχύτητα της βαρύτητας είναι η ίδια με την ταχύτητα του φωτός. Αλλά αν βλέπαμε τα βαρυτικά κύματα μετά την ανίχνευση του σήματος ακτίνων γάμμα, τότε θα μπορούσε ενδεχομένως να σηματοδοτήσει ότι τα βαρυτικά κύματα, ή η βαρύτητα, διαδίδονται με κάτι μικρότερο από την ταχύτητα του φωτός, κάτι που θα ήταν αρκετά φαινομενικό. Αυτό είναι κάτι που απλώς υποτίθεται αυτή τη στιγμή, αλλά δεν έχει, δεν έχουμε καταφέρει να αποδείξουμε ότι εδώ στη Γη έχουν την ίδια ταχύτητα. Οπότε, πολλή διασκεδαστική επιστήμη που ανυπομονούμε να κάνουμε. Παρουσιαστής: Νταν, η τελευταία μου ερώτηση για σένα είναι, τι θεωρείς ότι είναι το γιγάντιο άλμα σου; Κοτσέφσκι: Νομίζω ότι για εμάς, η απόδειξη ότι μπορούσαμε να σχεδιάσουμε μια επιστημονική αποστολή της NASA που θα παρήγαγε πρωτοποριακή επιστήμη με σχετικά μικρό όριο κόστους.Πολλοί άνθρωποι ήταν σκεπτικοί για το αν κάτι τέτοιο θα μπορούσε να γίνει. Οι αποστολές της NASA, όπως είπα, συνήθως περιλαμβάνουν προσαρμοσμένο υλικό και μεγάλους κύκλους ανάπτυξης, αλλά έπρεπε να το ξανασκεφτούμε από την αρχή. Έτσι, το γιγάντιο άλμα μας ήταν ότι χρησιμοποιήσαμε με επιτυχία ένα μείγμα εμπορικών, έτοιμων εξαρτημάτων και συμβάσεων σταθερής τιμής, προκειμένου να πετύχουμε μια αποστολή που θα μπορούσε να ενταχθεί στο όριο κόστους και να είναι επιτυχημένη.Και, όπως είπα, επικεντρωθήκαμε σε έξυπνες επιλογές σχεδιασμού, αποδεικνύοντας ότι χρησιμοποιήσαμε αποδεδειγμένη εμπορική τεχνολογία όπου ήταν δυνατόν, έτσι σε ορισμένες περιπτώσεις, χρησιμοποιώντας, ας πούμε, εξαρτήματα αυτοκινητοβιομηχανίας αντί για τα παραδοσιακά εξαρτήματα πτήσης, και διαρθρώνοντας όσο το δυνατόν περισσότερες από τις προμήθειές μας, ως συμβάσεις σταθερής τιμής, για να διατηρήσουμε το κόστος προβλέψιμο. Αυτό μας ανάγκασε να είμαστε λιτοί και δημιουργικοί σε ορισμένα σημεία, αποδεικνύοντας ότι η NASA μπορεί να είναι ευέλικτη και να εξακολουθεί να εκπληρώνει την αποστολή μας να επεκτείνουμε την κατανόησή μας για το σύμπαν. Παρουσιαστής: Έχετε το δικό σας προσωπικό γιγάντιο άλμα; Κοτσέφσκι: Ένας από τους στόχους του έργου/προγράμματος Pioneers ήταν να επιτρέψει σε επιστήμονες που βρίσκονται σε πρώιμο στάδιο της καριέρας τους να αναλάβουν ηγετικούς ρόλους σε τέτοιου είδους διαδικασίες ανάπτυξης αποστολών. Δεν είχα ποτέ υπάρξει κύριος ερευνητής σε έργο αυτής της κλίμακας, οπότε έμαθα πολλά στην εργασία για το πώς όλα αυτά συνδυάζονται από παντού, από τη διαχείριση του έργου έως τη μηχανική συστημάτων, τις συμβάσεις και τις προμήθειες.Έτσι, έχοντας πλοηγηθεί με επιτυχία σε όλα αυτά και, και, και έχοντας φτάσει, ξέρετε, μέσα σε λίγους μήνες από την ημερομηνία ετοιμότητας για την εκτόξευση, νομίζω ότι για μένα ήταν μια σημαντική πρόκληση που αντιμετώπισα και είμαι περήφανος που κατάφερα να πλοηγηθώ και να ξεπεράσω με επιτυχία.Λοιπόν, ναι, νομίζω, ξέρετε, το να αναλάβω τη διαχείριση ενός έργου αυτής της κλίμακας θα ήταν σίγουρα ένα από τα γιγάντια άλματά μου. Παρουσιαστής: Λοιπόν, ευχαριστώ, Νταν! Ευχαριστώ για τον χρόνο σου. Ανυπομονώ για το StarBurst και τι μας φέρνει πίσω. Κοτσέφσκι: Ευχαριστώ! Παρουσιαστής: Αυτό ολοκληρώνει ένα ακόμη επεισόδιο του Small Steps, Giant Leaps. Για περισσότερα σχετικά με τον Νταν, επισκεφθείτε τη σελίδα πόρων μας στο appel.nasa.gov. Αυτό είναι το A-P-P-E-L dot NASA dot gov. Και μην ξεχάσετε να δείτε τα άλλα podcast μας όπως το Houston, το We Have a Podcast, το Curious Universe και το Universo curioso de la NASA. Όπως πάντα. Ευχαριστούμε που ακούσατε. Τέλος: Τρία. Δύο. Ένα. Αυτό είναι ένα επίσημο podcast της NASA. https://www.nasa.gov/podcasts/small-steps-giant-leaps/small-steps-giant-leaps-episode-160-starburst-gamma-ray-hunter/

Το Curiosity κοιτάζει πίσω προς το σημείο προσεδάφισής του. Το ρόβερ Curiosity της NASA κατέγραψε μια εικόνα των ιχνών του στις 26 Ιουλίου 2025. Ο ρομποτικός επιστήμονας εξερευνά τώρα μια περιοχή του κάτω Όρους Sharp, ενός βουνού ύψους 3 μιλίων (5 χιλιομέτρων). Η χλωμή κορυφή του βουνού φαίνεται πάνω δεξιά. Το χείλος του κρατήρα Gale, μέσα στον οποίο βρίσκεται το βουνό, βρίσκεται στον ορίζοντα πάνω αριστερά. Το Curiosity προσγειώθηκε στον πυθμένα του κρατήρα πριν από 13 χρόνια. Πρόσφατα, το ρόβερ κύλησε σε μια περιοχή γεμάτη με σχηματισμούς σε σχήμα κουτιού. Η μελέτη αυτών των σχηματισμών θα μπορούσε να αποκαλύψει εάν η μικροβιακή ζωή θα μπορούσε να είχε επιβιώσει στο υπέδαφος του Άρη αιώνες πριν, επεκτείνοντας την περίοδο κατοικησιμότητας ακόμη περισσότερο όταν ο πλανήτης στέγνωνε. Διαβάστε περισσότερα για το ερευνητικό έργο που κάνει το Curiosity στον Άρη. Αυτή η εικόνα των ιχνών που ακολουθούν το ρόβερ Curiosity της NASA καταγράφηκε στις 26 Ιουλίου 2025, καθώς το ρόβερ μετέδιδε ταυτόχρονα δεδομένα σε ένα τροχιακό όχημα του Άρη. https://www.nasa.gov/image-article/curiosity-looks-back-toward-its-landing-site/