Πηγαινω στην Παρνηθα για περπατημα περιπου 20 φορες τον χρονο.Ακομα δεν εχω συνειδητοποιησει το τι εγινε.Οσο αντιδραστικο και αν ακουγεται,για μενα η κοινωνια μας εχει λαθος προτεραιοτητες και αξιες. Σπαταλαμε χρηματα για στρατο και οπλα και δεν εχουμε επαρκη πυροσβεστικη και δασοφυλακες. Πολυς κοσμος στην Αθηνα δεν ξερει τι ειναι δασος και σε τι μας χρειαζεται.Δεν μπορει να συνδιασει την κακη ποιοτητα ζωης με την καταστροφη του πρασινου.Εμεις φταιμε,οχι οι πολιτικοι,που ετσι και αλλιως εχουν αποδειξει πως αποτελουν ενα απο τα χειρωτερα κομματια της κοινωνιας μας.Για αυτους αξιζουν τα συμφεροντα και οι ψηφοι πιο πολλα απο ενα δασος.Τυχερος οποιος μπορεσει να φυγει απο την Αθηνα μονιμα,ιδιως αν εχει παιδια.Αν δεν συμβει ενα θαυμα(να λογικευτει ο κοσμος και η ηγεσια του),σε λιγα χρονια θα ζουμε σε πραγματικη κολαση. Το προβλημα με την καταστροφη της φυσης ειναι οτι δεν εχει αμεσα αποτελεσματα στον δραστη(καις ενα δασος,αρρωσταινεις η πεθαινεις).Ετσι το χαμιλο επιπεδο των δραστων δεν τους αφηνει να δουν περα απο τα οικοπεδα και τους ψηφους.Ουτε ειναι σε θεση να σκεφτουν το τι παραδινουν στα ιδια τα παιδια τους.Αμα θελανε,η Αττικη θα ειχε και αλλα δαση σαν την Πεντελη.