Δροσος Γεωργιος

Α. Γολέμης:«Έτσι θα φτάσουμε στον πλανήτη Άρη...» Εξήντα χρόνια μετά την πρώτη πτήση του κοσμοναύτη Γιούρι Γκαγκάριν, ένας Γάλλος αστροναύτης μετρά ώρες για να εκτοξευτεί με έναν αμερικανικό διαστημικό φορέα στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό. Ο ιατρός της αποστολής του είναι Έλληνας, ο Αδριανός Γολέμης, Flight Surgeon στο Κέντρο Αστροναυτών του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Διαστήματος (ΕΟΔ), ο οποίος ανήμερα της σημερινής επετείου από τη θρυλική εκείνη πτήση, μίλησε από τη μακρινή Φλόριντα των Ηνωμένων Πολιτειών, στον ραδιοφωνικό σταθμό του Αθηναϊκού/Μακεδονικού Πρακτορείου Ειδήσεων «Πρακτορείο 104,9 FM». «Η σημερινή ημέρα είναι σημαντική για όλους στον τομέα μας. Πριν από 60 χρόνια, οι ιατροί που ετοίμαζαν τον Ρώσο κοσμοναύτη λειτουργούσαν με προβλέψεις που έκαναν για την επίδραση των συνθηκών του Διαστήματος στο ανθρώπινο σώμα, βάδιζαν στο άγνωστο και βασίζονταν περισσότερο στην "αποτροπή" μιας πιθανής σωματικής ζημιάς, με βάση την εμπειρία των πιλότων. Σήμερα, και ιδιαίτερα τα τελευταία 20 χρόνια περίπου, που έχουμε τον ΔΔΣ σε τροχιά, ξέρουμε πολλά περισσότερα», λέει ο κ. Γολέμης, εξηγώντας πόσο προχώρησε η διαστημική ιατρική μέσα σε έξι δεκαετίες. Αφιλόξενο Διάστημα, προσαρμοστικό σώμα Είμαστε όμως σε καλό δρόμο για να ετοιμαστεί ένα ταξίδι στον πλανήτη Άρη; «Σίγουρα, οι γνώσεις μας έχουν αυξηθεί κατά πολύ. Οι αστροναύτες πηγαίνουν στον ΔΔΣ και μένουν εκεί πια για μεγάλη περίοδο ώστε να εκτελέσουμε έρευνα για το πώς το σώμα αλλάζει, τι κινδύνους έχει να αντιπαλέψει στο διαστημικό περιβάλλον», εξηγεί ο κ. Γολέμης, τονίζοντας ταυτόχρονα πως είμαστε «αρκετά μακριά από το να γνωρίζουμε τα πάντα ή έστω και τα περισσότερα για τις συνέπειες της μακροχρόνιας διαστημικής διαβίωσης στο ανθρώπινο σώμα». «Ακόμη ανακαλύπτουμε νέα πράγματα, όπως έγινε π.χ με μια παθολογία που ονομάζεται SANS, η οποία έχει να κάνει με το πώς αλλάζει η οπτική οξύτητα του οφθαλμού κάποιων αστροναυτών, όταν βρίσκονται για πολύ καιρό στο Διάστημα!», εξηγεί ο Έλληνας Ιατρός Αστροναυτών. Προσθέτει δε, πως μόλις τα τελευταία δύο χρόνια εξετάζεται από τον ίδιο και τους συναδέλφους του και ένα ζήτημα που προκύπτει «με θρομβώσεις εξαιτίας και της διαβίωσης σε περιβάλλον έλλειψης βαρύτητας», ζήτημα που «θα ήταν αδύνατο να μελετηθεί στη Γη». «Πράγματι, το σώμα μας σε συνθήκες μηδενικής ή πολύ μειωμένης βαρύτητας "αλλάζει", χάνει π.χ μυική μάζα και οστική πυκνότητα, αυτά όμως τα μελετούμε και ξέρουμε πώς εξελίσσονται, σε μεγάλο βαθμό. Το σώμα μας είναι εν πολλοίς προσαρμοστικό, έχει εξελιχθεί, είναι ένα... "έξυπνο" σύστημα», σχολιάζει ο κ. Γολέμης. Μέχρι τον Άρη Για ένα ταξίδι του Ανθρώπου στον πλανήτη Άρη, ο κ. Γολέμης δηλώνει -σε ιατρικό επίπεδο- αισιόδοξος. «Ελπίζω και πιστεύω πως ένα ταξίδι στον Κόκκινο Πλανήτη είναι εφικτό. Πάντα πηγαίνουμε βήμα βήμα και με την έρευνα που διεξάγεται στις πολύμηνες αποστολές έχουμε μια καλύτερη εικόνα το τι συμβαίνει στο ανθρώπινο σώμα και τι μπορούμε να "βελτιώσουμε" για το μέλλον», εξηγεί ο Έλληνας Flight Surgeon του ΕΟΔ που τονίζει πως για τον πλανήτη Άρη υπάρχουν ειδικές προκλήσεις. «Τι θα γίνει εάν συμβεί κάτι ιατρικό σε έναν αστροναύτη στον έναν περίπου χρόνο που θα ταξιδεύει προς τον Άρη; Πώς θα λειτουργήσουν οι αστροναύτες στον συγκεκριμένο εγκλεισμό; Είναι πολύ διαφορετικό το να βρίσκεται κανείς στον Διαστημικό Σταθμό που είναι πάνω από τη Γη ή ακόμη και στο Σελήνη όπου σχεδιάζεται να λειτουργήσει ο νέος μικρός Διαστημικός Σταθμός Gateway από το να είσαι εκατομμύρια χιλιόμετρα μακριά...», σημειώνει ο κ. Γολέμης συνοψίζοντας της οργανικές και ψυχολογικές προκλήσεις του ταξιδιού στην Άρη. «Όσο πιο μακριά πηγαίνουμε, τόσο μεγαλύτερη αυτονομία πρέπει να υπάρχει για τους ανθρώπους. Για εμάς, τους ιατρούς, αυτό σημαίνει μια ακόμη καλύτερη προετοιμασία, να έχουμε εκπαιδεύσει τους αστροναύτες ώστε να ανταπεξέλθουν σε επείγον ιατρικά γεγονός χωρίς να υπάρχουμε εμείς για να μας... πάρουν τηλέφωνο ώστε να δώσουμε οδηγίες!», αναφέρει χαρακτηριστικά ο Έλληνας ειδικός επιστήμονας. Ο κ. Γολέμης αναφέρεται επίσης στον έτερο σημαντικό παράγοντα αυτονομίας που μελετάται για μια αποστολή στη Σελήνη και περισσότερο στον Άρη. «Η αυτονομία των αστροναυτών σχετίζεται και με τον εγκλεισμό, αυτό που έχουμε βιώσει σε κάποιο βαθμό πια και... όλοι μας με τα λοκντάουν! Έτσι και οι αστροναύτες θα πρέπει να βρίσκονται στο ίδιο μέρος, με τους ίδιους ανθρώπους επί μακρόν, συνθήκη που επίσης μελετούμε», σημειώνει. Στο μακρινό Ακρωτήριο Κανάβεραλ, όπου βρίσκεται, ο Ανδριανός Γολέμης φροντίζει τον Γάλλο αστροναύτη Τομά Πεσκέ (Thomas Pesquet), ο οποίος πριν από λίγες ημέρες μάλιστα «τίμησε με ειδική ανάρτηση στη σελίδα του την Ελλάδα για τα 200 χρόνια της»! Ο Γάλλος αεροναυπηγός, μετέπειτα επαγγελματίας πιλότος, επελέγη από τον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Διαστήματος ως Αστροναύτης το 2009. Η πρώτη του διαστημική αποστολή πραγματοποιήθηκε ήδη το 2017, όταν «ο Τομά και το υπόλοιπο πλήρωμα έφτασαν στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό μέσα στο ρωσικό σκάφος Soyuz MS-03 και διέμειναν εκεί για 6 μήνες». Η νέα του αποστολή λέγεται «Mission ALPHA» και ξεκινάει με την εκτόξευση στις 22 Απριλίου 2022 στις 05:11 π.μ. τοπική ώρα, από το Ακρωτήριο Κανάβεραλ των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής, με το σκάφος Crew Dragon της SpaceX. «Ο Τομά και οι υπόλοιποι αστροναύτες του πληρώματος Crew-2 προετοιμάζονται από τις αρχές του 2019, με αυξημένη δυσκολία λόγω της πανδημίας του COVID-19. Η διαμονή στο διάστημα θα διαρκέσει περίπου έξι μήνες, κατά τους οποίους θα εκτελέσει διάφορα πειράματα που άπτονται πολλών επιστημονικών κλάδων, όπως και διαστημικούς περιπάτους για επισκευή και αναβάθμιση τμημάτων του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού. Θα χριστεί μάλιστα Αρχηγός του πληρώματος του ΔΔΣ, μόλις ο τέταρτος Ευρωπαίος που λαμβάνει αυτή την τιμή και ευθύνη!», εξηγεί, καταλήγοντας, ο Αδριανός Γολέμης. https://physicsgg.blogspot.com/2021/04/blog-post_65.html

Κάμπτοντας το φως μακρινών γαλαξιών. Ανάμεσα στις μικροσκοπικές κουκκίδες, τα σπειροειδή και ωοειδή σχήματα που είναι οι γαλαξίες του σμήνους Abell 2813, υπάρχουν διάφορα σχήματα καμπυλομένων τόξων φωτός, διαμέσου των οποίων αναδεικνύεται το φαινόμενο του βαρυτικού φακού. Το φαινόμενο του βαρυτικού φακού εμφανίζεται όταν η μάζα ενός αντικειμένου προκαλεί κάμψη του φωτός. Τα καμπυλωμένα τόξα φωτός στην φωτογραφία δεν παριστάνουν «καμπύλους» γαλαξίες, αλλά είναι το φως γαλαξιών που βρίσκονται στην πραγματικότητα πολύ μακριά σε σχέση με το σμήνος γαλαξιών Abell 2813. Το σμήνος έχει τόσο μεγάλη μάζα που δρα ως βαρυτικός φακός, λυγίζοντας το φως των απομακρυσμένων γαλαξιών κάνοντάς τους να φαίνονται παραμορφωμένοι από τη Γη, με πολλά διαφορετικά σχήματα όπως μακριές γραμμές ή τόξα. Πρόκειται για μια ισχυρή παρατηρησιακή απόδειξη ότι οι μεγάλες μάζες λυγίζουν το φως, ένα συμπέρασμα που προέβλεπε η πιο διάσημη επιστημονική θεωρία: η θεωρία της γενικής σχετικότητας του Αϊνστάιν. Το σμήνος γαλαξιών Abell 2813 (γνωστό επίσης και ως ACO 2813) σε μια εξαιρετική φωτογραφία από το διαστημικό τηλεσκόπιο Hubble: https://physicsgg.me/2021/04/12/%ce%ba%ce%ac%ce%bc%cf%80%cf%84%ce%bf%ce%bd%cf%84%ce%b1%cf%82-%cf%84%ce%bf-%cf%86%cf%89%cf%82-%ce%bc%ce%b1%ce%ba%cf%81%ce%b9%ce%bd%cf%8e%ce%bd-%ce%b3%ce%b1%ce%bb%ce%b1%ce%be%ce%b9%cf%8e%ce%bd/

Περίπου 5.200 τόνοι... εξωγήινης σκόνης πέφτουν στη Γη κάθε χρόνο! Είναι ήδη γνωστό πως κάθε χρόνο ο πλανήτης μας συναντιέται με ουκ ολίγη σκόνη προερχόμενη από κομήτες και αστεροειδείς. Μάλιστα, αυτά τα σωματίδια διαπερνούν την ατμόσφαιρα και προκαλούν τα «πεφταστέρια», δηλαδή τους διάττοντες αστέρες, ενώ μερικά φθάνουν στην επιφάνεια της Γης με τη μορφή μικρομετεωριτών. Γάλλοι επιστήμονες του Εθνικού Κέντρου Ερευνών της Γαλλίας (CNRS) και του Πανεπιστημίου του Παρισιού Paris-Saclay, οι οποίοι έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό γεωεπιστήμης και πλανητικής επιστήμης «Earth & Planetary Science Letters», υπολόγισαν ότι ετησίως περίπου 5.200 τόνοι τέτοιας εξωγήινης σκόνης μικρομετεωριτών φθάνει στο έδαφος. Συγκριτικά εκτιμάται ότι κάθε χρόνο στη Γη πέφτουν μεγαλύτεροι μετεωρίτες συνολικού βάρους το πολύ δέκα τόνων. Η συνολική μάζα της διαστημικής σκόνης, προτού συναντηθεί με την ατμόσφαιρα της Γης, εκτιμάται σε περίπου 15.000 τόνους ετησίως και από αυτούς τελικά φθάνει στο έδαφος περίπου το ένα τρίτο. Αυτά τα σωματίδια σκόνης από κομήτες και αστεροειδείς έχουν διάμετρο έως μερικά δέκατα ή εκατοστά του χιλιοστού. Οι Γάλλοι ερευνητές έχουν πραγματοποιήσει κατά τις δύο τελευταίες δεκαετίες έξι αποστολές κοντά στον γαλλο-ιταλικό ερευνητικό σταθμό «Κονκόρντια» στην καρδιά της Ανταρκτικής για να συλλέξουν και μετά να αναλύσουν μικρομετεωρίτες. Από τις αποστολές αυτές προέκυψαν αρκετά εξωγήινα σωματίδια μεγέθους 30 έως 200 μικρομέτρων. Οι περισσότεροι μικρομετεωρίτες προέρχονται από κομήτες (80%) και το υπόλοιπο από αστεροειδείς. Οι κομήτες αποτελούνται από πάγο και σκόνη, προερχόμενοι κυρίως από τη Ζώνη Κάιπερ στις εσχατιές του ηλιακού μας συστήματος. ​Καθώς προσεγγίζουν τον Ήλιο, ανεβάζουν θερμοκρασία και απελευθερώνουν μεγάλες ποσότητες σκόνης. Από την άλλη, οι αστεροειδείς είναι κυρίως πετρώδεις και οι περισσότεροι προέρχονται από τη ζώνη μεταξύ Άρη-Δία. https://www.pronews.gr/epistimes/diastima/978163_peripoy-5200-tonoi-exogiinis-skonis-peftoyn-sti-gi-kathe-hrono

«Παγιέχαλι»-«Φύγαμε» Ηταν 12 Απρίλη 1961- 9h,6m,59,7sec ωρα Μοσχας οταν το Vostok No.1,απογειωνεται απο το Κοσμοδρομιο του Μπαικανουρ ανοιγωντας μια νεα εποχή για την ανθρωποτητα, την εποχή της ανθρωπινης παρουσίας στο Διάστημα. Μία ώρα πριν από την εκτόξευση, η φωνή του επικεφαλής του σχεδιασμού του σοβιετικού διαστημόπλοιου Σεργκέι Κορολιόφ ακούστηκε από τον ασύρματο. «Γιούρι Αλεξέγιεβιτς, με ακούς καλά;Πρέπει να σου πω κάτι». «Σε λαμβάνω καθαρά και δυνατά». «Θέλω να σου υπενθυμίσω ότι από τη στιγμή που θα ανακοινωθεί η ετοιμότητα του ενός λεπτού θα περάσουν περίπου έξι λεπτά πριν απογειωθείς, οπότε μην ανησυχήσεις». «Κατάλαβα. δεν ανησυχώ καθόλου». «Θα περάσουν έξι λεπτά για διάφορα πράγματα», είπε ο Κορολιόφ εννοώντας ότι παρουσιάστηκε ένα μικρό πρόβλημα στα όργανα που θα καθυστερούσε την εκτόξευση κατά έξι λεπτά. Μετά ακούστηκε η φωνή του κοσμοναύτη Πάβελ Πόποβιτς: «Εϊ, μπορείς να μαντέψεις ποιος σου μιλάει;». «Φυσικά, είναι “η Λίλι της Κοιλάδας”». «Γιούρι, έχεις αρχίσει να βαριέσαι εκεί μέσα;». «Θα περνούσα καλύτερα εάν υπήρχε λίγη μουσική». Ανήσυχος για κάθε λεπτομέρεια της πτήσης, ο Κορολιόφ διέταξε τους τεχνικούς που βρίσκονταν σε υπηρεσία να βρουν κασέτες ή δίσκους και να αυτοσχεδιάσουν. «Δεν συνέδεσαν τη μουσική ακόμα;» ρώτησε μερικά λεπτά αργότερα. «Οχι». «Διάολε, τους είχα πει να βιαστούν». «Α, περίμενε, κάτι ακούω. Εβαλαν ένα ερωτικό τραγούδι». «Καλή επιλογή, θα έλεγα». 08.41 Ο Γκαγκάριν αισθάνεται το σκάφος να δονείται καθώς αποσύρονται τα ερείσματα. «Γιούρι, πηγαίνουμε στο κέντρο ελέγχου». 08.51 Η μουσική σταματά. Η βαθιά φωνή του Κορολιόφ ακούγεται πλέον σοβαρή. «Γιούρι, αρχίζουν τα 15 λεπτά μέχρι την εκτόξευση». Αυτό ήταν το σύνθημα ώστε ο Γκαγκάριν να ασφαλίσει τα γάντια και το κράνος του. Σε αυτά τα τελευταία λεπτά δεν υπήρχε αντίστροφη μέτρηση. Η εκτόξευση έγινε ακριβώς στις 09.06.59,7sec ώρα Μόσχας.Εν μέσω πολλών θορύβων και δονήσεων, ο Γκαγκάριν που καθόταν ακίνητος και σε πλήρη εγρήγορση στη θέση του θα κατάλαβε κάποια στιγμή ότι εκτοξεύθηκε αλλά ανησυχούσε για το τι θα μπορούσε να πάει στραβά – η καταπακτή πάνω από το κεφάλι του να ανοίξει και να πεταχτεί μαζί με τη θέση του στον ουρανό, μια κίνηση που θα μπορούσε να του σπάσει τη σπονδυλική στήλη. Επρεπε να είναι έτοιμος. Τα G που δεχόταν το σώμα του πλήθαιναν. Δεν το θυμόταν αργότερα, αλλά του είπαν ότι φώναξε «Παγιέχαλι» («Πάμε»).«Τ-συν 70». «Σε ακούω, 70. Αισθάνομαι υπέροχα. Συνεχίζεται η πτήση. Τα G αυξάνονται. Ολα καλά». «Τ-συν 100. Πώς αισθάνεσαι;». «Μια χαρά. Εσείς;». Δύο λεπτά μετά την απογείωση και ο Γκαγκάριν δυσκολευόταν να μιλήσει στο μικρόφωνο καθώς τα G πίεζαν τους μυς του προσώπου. πέντε λεπτά πέρασαν και αποκολλήθηκε το σύστημα εκτόξευσης, όπως ήταν προγραμματισμένο – περίπλοκα μηχανήματα για τα οποία ξοδεύτηκαν εκατομμύρια ρούβλια και χρειάστηκαν χιλιάδες ώρες για να κατασκευαστούν μόνο και μόνο για να φέρουν όσο πιο γρήγορα γίνεται στο διάστημα τον πρώτο σοβιετικό κοσμοναύτη. Εννέα λεπτά μετά την εκτόξευση το διαστημόπλοιο του Γκαγκάριν είχε τεθεί σε τροχιά γύρω από τη Γη. Μέσα από ένα παράθυρο ο Γκαγκάριν παρατήρησε ξαφνικά μια απέραντη γαλάζια θέα σε μια απόχρωση που δεν είχε ξαναδεί. Η Γη εμφανιζόταν και χανόταν και σιγά σιγά ο ουρανός σκοτείνιαζε. Ταξιδεύοντας προς τα ανατολικά με οκτώ χιλιόμετρα το δευτερόλεπτο, οι μετρήσεις έδειξαν 28.000 χιλιόμετρα, αν και ο Γιούρι δεν αισθανόταν καμία ταχύτητα. «πώς αισθάνεσαι;» τον ρώτησαν από την αίθουσα ελέγχου. «Η πτήση συνεχίζεται κανονικά. ολα λειτουργούν νορμάλ. παρατηρώ τη Γη, είναι καλή η ορατότητα.Βλέπω τα σύννεφα, βλέπω τα πάντα. Είναι πανέμορφα!». Ετσι ταξιδευοντας για 1 ωρα και 48 λεπτά με 181 Km στην περίγειο και 327 Km στην απόγειο ο Γιουρι Γκαγκάριν ενας πιλότος με υψος 1,57 ,ιδιαίτερα ευφυής, παρατηρητικός, σεμνός, με φοβερή μνήμη, ταχύτατα αντανακλαστικά και μεγάλες ικανότητες – έτσι τον περιέγραφαν οι συνάδελφοί του – ο Γκαγκάριν, σύμφωνα με τον γιατρό της αποστολής, «καταλάβαινε τη ζωή καλύτερα από τους φίλους του». Μόνο που την εγκατέλειψε γρήγορα για να περάσει στη σφαίρα του μύθου. Ο Γιούρι Γκαγκάριν προσεδαφίστηκε με τη βοήθεια αλεξιπτώτου και όχι μαζί με το διαστημόπλοιο, όπως μετέδωσε το ΤΑΣΣ στις 12 Απριλίου του 1961. Έτσι έγραψε αργότερα ο ίδιος ο κοσμοναύτης στο βιβλίο του "Ο δρόμος προς το Διάστημα". Η αλήθεια αποσιωπόταν για μεγάλο χρονικό διάστημα, μάλλον γιατί προβλεπόταν ότι οι μελλοντικοί κοσμοναύτες θα έπρεπε να προσεδαφίζονται, ευρισκόμενοι μέσα στην κάψουλα καθόδου. Στην περίπτωση του Γκαγκάριν οι μηχανολόγοι θεωρούσαν ότι η προσεδάφιση μέσα στην κάψουλα καθόδου θα ήταν πολύ σκληρή και διάλεξαν πιο ασφαλή, όπως τους φαινόταν τότε, τρόπο προσεδάφισης. Στις 10 και 55 ο Γιούρι Γκαγκάριν πάτησε το χώμα κοντά στο χωριό Σμέλοβκα της περιοχής Σαράτοβ μπροστά στα μάτια μιας κατάπληκτης αγρότισσας και της εγγονής της. Αυτές όρμησαν προς την κατεύθυνσή του, αλλά σταμάτησαν διστακτικά γιατί τα έχασαν βλέποντας μπροστά τους ένα ασυνήθιστο όν με σκάφανδρο. «Τότε τους έκανα σήματα με τα χέρια μου και τους φώναξα: «Είμαι δικός σας. Μη φοβάστε. Ελάτε εδώ»,- αναθυμόταν αργότερα ο Γκαγκάριν. Σε λίγο τους πλησίασαν οδηγοί τρακτέρ, που άκουσαν ειδήσεις από το Ραδιόφωνο και ήταν ενήμεροι της κατάστασης. «Είναι ο Γιούρι Γκαγκάριν»,- φώναξε ένας απ’ αυτούς, συνταραγμένος ως τα βάθη της ψυχής του από τη συνάντησή του με τον άνθρωπο, για τον οποίο ακούσε πριν μερικά λεπτά από το Ραδιόφωνο. Μερικά λεπτά αργότερα ήρθε ένα ελικόπτερο και πήρε τον Γκαγκάριν στην πλησιέστερη αεροπορική στρατιωτική βάση. Ομως πισω απο τον Γκαγκάριν υπήρχαν χιλιαδες επιστημονες και τεχνικοι με επικεφαλης ενα αλλο θρυλο,τον Σεργκέι Κορολιόφ. Ο Σεργκέι Κορολιόφ γεννήθηκε στις 12 Ιανουαρίου του 1907 σε οικογένεια δασκάλου ρωσικής γλώσσας και λογοτεχνίας στην πόλη Ζιτόμιρ. Όντας ακόμα μαθητής σχολείου ο Σεργκέι Κορολιόφ διακρινόταν για τις ιδιαίτερες ικανότητες του και το πάθος του για τη μελέτη της αεροπορικής τεχνολογίας. Στα 17 του χρόνια επεξεργάστηκε σχέδιο αεροπλάνου χωρίς κινητήρα. Στο Πολυτεχνείο του Κιέβου ο Σεργκέι Κορολιόφ μελετούσε την αεροπορική τεχνολογία και ταυτόχρονα επιδιδόταν στην κατασκευή ιπτάμενων μοντέλων και στην αθλητική ανεμοπλοΐα. Μετά τέλειωσε στην Μόσχα την Ανώτατη Πολυτεχνική Σχολή Μπάουμαν και την Σχολή Αεροπόρων, όπου επιβλήθηκε ως ικανός κατασκευαστής συσκευών αεροπορίας. Ακριβώς υπό την καθοδήγησή του κατασκευάστηκαν οι πρώτοι πύραυλοι-φορείς, τεχνητοί δορυφόροι της Γης, τα επανδρωμένα διαστημόπλοια Βοστόκ και Βοσχόντ- από το τελευταίο ο άνθρωπος έκανε τον πρώτο του περίπατο στο ανοιχτό Διάστημα- καθώς επίσης και το πιο τέλειο διαστημόπλοιο Σογιούζ, στο οποίο οι κοσμοναύτες μπορούσαν για μεγάλο χρονικό διάστημα να βρίσκονται χωρίς σκάφανδρα και να κάνουν επιστημονικές έρευνες. Σήμερα τα Σογιούζ ακριβώς πετούν στο Διεθνή Διαστημικό Σταθμό, μεταφέροντας εκεί πληρώματα αστροναυτών από διάφορες χώρες και όλα τα απαραίτητα υλικά. «Όλα, όσα είχαμε κάνει προηγούμενα και όσα κάνουμε και όσα σχεδιάζουμε να κάνουμε στο μέλλον, έγιναν δυνατά μόνο χάρι στον Κορολιόφ και τους συνεργάτες του, οι οποίοι είχαν δημιουργήσει ισχυρό δυναμικό τόσο της πυραυλικής διαστημικής εταιρείας Ενέργεια (Energia), όσο και όλου του διαστημικού τομέα της Ρωσίας»,- είπε ο Νικολάι Σεβαστιάνοφ, ένας από τους διευθυντές της εταιρείας Ενέργεια. Ήταν εποχή καταπληκτικών κατακτήσεων στον τομέα της κοσμοναυτικής. Μετά την πτήση του Γκαγκάριν, στις 6 Αυγούστου του ίδιου έτους, δηλαδή το 1961 πραγματοποίησε τη δεύτερη πτήση στο Διάστημα ο Γκέρμαν Τιτόφ με το διαστημόπλοιο Βοστόκ-2. Η πτήση του διήρκησε ολόκληρο ημερονύχτιο. Τον ΄Αύγουστο του 1962 έγινε η κοινή πτήση των διαστημοπλοίων Βοστόκ-3 και Βοστόκ-4 διαστημοπλοίων κυβερνωμένων από τους κοσμοναύτες Αντριάν Νικολάγιεφ και Πάβελ Ποπόβιτς. Ανάμεσα στα διαστημόπλοια είχε αποκατασταθεί ασύρματη επικοινωνία. Το 1963 έγινε η κοινή πτήση κοσμοναυτών – του Βαλέρι Μπικόφσκι και της πρώτης στον κόσμο γυναίκας- κοσμοναύτη Βαλεντίνας Τερεσκόβα. ΄Υστερα απ’ αυτούς πέταξε στο Διάστημα ένα τριμελές πλήρωμα με το πιο πολυσύνθετο διαστημόπλοιο Βοσχόντ. Στις 18 Μααρτίου του 1965 κατά την πτήση του με το Βοσχόντ-2 ο κοσμοναύτης Αλεξέι Λεόνοφ βγήκε για πρώτη φορά στον κόσμο στο ανοιχτό Διάστημα με σκάφανδρο μέσω του ειδικού καθέκτη του διαστημοπλοίου. Όνειρο του Κορολιόφ ήταν η κατασκευή διαστημικών Σταθμών για μακρόχρονη παραμονή στο Διάστημα. Οι προβλέψεις του Σεργκέι Κορολιόφ για το μέλλον της κοσμοναυτικής ήταν πολύ ακριβείς. Να, ένα παράδειγμα. «Νομίζω ότι δεν θα κάνω λάθος, αν πώ ότι πολύ σύντομα θα τεθεί το ερώτημα αν αξίζει να στέλνονται στο Διάστημα τόσο ακριβά συστήματα, όσο είναι τα διαστημόπλοια για μερικά μόνο ημερονύχτια. Μάλλον χρειάζεται να στέλνονται για να παραμένουν εκεί για ορισμένο χρονικό διάστημα. Ο επανεφοδιασμός αυτών των διαστημοπλοίων με όλα τα απαραίτητα και η αλλαγή των πληρωμάτων τους να γίνεται με τη βοήθεια απλοποιημένων διαστημικών συσκευών με καθέκτες για τη σύζευξή τους με το σύστημα διαστημοπλοίων σε διαστημική τροχιά». Δυστυχώς, ο Σεργκέι Κορολιόφ δεν έζησε ως την πραγματοποίηση των ιδεών του. Οι ιδέες του ενσαρκώθηκαν αργότερα στα νέα διαστημόπλοια Σογιούζ. Ο αρχικατασκευαστής πέθανε στις 15 Ιανουαρίου του 1966. Η Κόκκινη Πλατεία της Μόσχας την μέρα της κηδείας του ήταν γεμάτη από κόσμο. Την λάρνακα με τη σωρό του την μετέφεραν οι ηγέτες του κράτους. Πίσω τους βάδιζαν όλοι οι κοσμοναύτες, ενώ δεν είχε ανακοινωθεί ποιός θάβεται. Μόνο ύστερα από δύο μέρες πάνω στα τείχη του Κρεμλίνου εμφανίστηκε πλάκα με την επιγραφή «Σ.Π.Κορολιόφ». Το όνομα του εξαίρετου θεμελειωτή του σοβιετικού διαστημικού προγράμματος και του ιδρυτή της σοβιετικής βιομηχανίας πυραύλων έγινε γνωστό μόνο μετά το θάνατό του, ενώ νωρίτερα ακόμα και τα επιστημονικά του άρθρα δημοσιεύονται με το ψευδώνυμο «Σεργκέγιεφ».

Κωνσταντίνος Μαρκόπουλος : Ο μαθητής από τη Θεσσαλονίκη που έγινε δεκτός στο Yale με υποτροφία 97% Είναι αρχηγός της ομάδας ρομποτικής VeloCT που συμμετέχει στον παγκόσμιο διαγωνισμό «F1 in schools», Κωνσταντίνος Μαρκόπουλος, κατάφερε όχι μόνο να γίνει δεκτός από το Yale, ένα από τα κορυφαία πανεπιστημιακά ιδρύματα του κόσμου, αλλά και να εξασφαλίσει υποτροφία 97%. Με δεκάδες διακρίσεις σε μαθηματικούς διαγωνισμούς, την πρώτη θέση στην ολυμπιάδα επιστημών, άριστους βαθμούς, εθελοντικό έργο ως διασώστης και πάνω από όλα «δίψα» για γνώση, ο αρχηγός της ομάδας ρομποτικής VeloCT που συμμετέχει στον παγκόσμιο διαγωνισμό «F1 in schools», Κωνσταντίνος Μαρκόπουλος, κατάφερε όχι μόνο να γίνει δεκτός από το Yale, ένα από τα κορυφαία πανεπιστημιακά ιδρύματα του κόσμου, αλλά και να εξασφαλίσει υποτροφία 97%. «Έκανα αιτήσεις σε 12 πανεπιστημιακά ιδρύματα και το Yale ήταν μια από τις πρώτες τρεις επιλογές μου», αναφέρει στον ραδιοφωνικό σταθμό του ΑΠΕ-ΜΠΕ «Πρακτορείο 104,9 FM» ο Κωνσταντίνος Μαρκόπουλος, διευκρινίζοντας πως έγινε δεκτός στην πολυτεχνική σχολή του συγκεκριμένου πανεπιστημίου με υποτροφία και θέλει να γίνει μηχανολόγος μηχανικός. Η φοίτηση στο συγκεκριμένο πανεπιστήμιο ήταν στόχος ζωής για τον Κωνσταντίνο Μαρκόπουλο. «Ουσιαστικά είναι κάτι για το οποίο προετοιμάζομαι τα τελευταία χρόνια», αναφέρει εξηγώντας πως με ετήσια δίδακτρα στον τομέα που επέλεξε 88.000 δολάρια, ο ίδιος έχει καταφέρει να κερδίσει υποτροφία που καλύπτει το 97%. Αναφερόμενος στα κριτήρια της επιλογής του από την επιτροπή του αμερικανικού πανεπιστημίου, είπε πως αυτό που μετράει είναι η συνολική εικόνα κάθε μαθητή. «Αξιολογούν το βιογραφικό, τις συνεντεύξεις μας, τις συστατικές επιστολές των καθηγητών, το εθελοντικό μας έργο (ελληνική ομάδα διάσωσης) και αυτό που τους ενδιαφέρει περισσότερο, είναι να καταλάβουν, τι μπορεί να προσφέρει κάθε υποψήφιος στην κοινότητα», τονίζει. «Θεωρώ πως και τα ελληνικά πανεπιστήμια σε ακαδημαϊκό επίπεδο είναι κορυφαία», λέει επισημαίνοντας ωστόσο πως φοιτητές «στα πανεπιστήμια της Αμερικής μπορούν να εργαστούν σε κορυφαίες εταιρείες, όπως είναι η Gοοgle και η Tesla, όσο ακόμα φοιτούν, κάτι που δεν συμβαίνει δυστυχώς στα ελληνικά πανεπιστημιακά ιδρύματα». Ο Κωνσταντίνος Μαρκόπουλος αναμένεται να αναχωρήσει για την Αμερική τον Αύγουστο, ωστόσο εξομολογείται πως θα ήθελε να επιστρέψει κάποια στιγμή. «Δεν θέλω να ρίξω μαύρη πέτρα στην Ελλάδα και σίγουρα θα ήθελα να γυρίσω πίσω στη χώρα μου. Ωστόσο δεν γνωρίζω εάν αυτό είναι εφικτό», τονίζει. https://www.in.gr/2021/04/12/greece/konstantinos-markopoulos-o-mathitis-apo-ti-thessaloniki-pou-egine-dektos-sto-yale-ypotrofia-97/

Ανακαλύφθηκε η «μπαρουταποθήκη» του γαλαξία μας. Εντοπίστηκε στον βραχίονα του Γαλαξία στον οποίο βρίσκεται και το ηλιακό μας σύστημα μια άγνωστη μέχρι σήμερα περιοχή η οποία είναι γεμάτη από τους σπάνιους αλλά και εντυπωσιακούς μπλε αστέρες. Σύμφωνα με τους ερευνητές που έκαναν την ανακάλυψη οι περισσότεροι αστέρες της περιοχής είναι έτοιμοι να εκραγούν. Ο βραχίονας του Ωρίωνα είναι ένας από τους πιο μικρούς σπειροειδείς βραχίονες του Γαλαξία. Έχει πλάτος 3.500 ετών φωτός και μάκρος 10.000 ετών φωτός. Σε μια περιοχή ανάμεσα στον βραχίονα του Ωρίωνα και τον αστερισμό του Περσέα ερευνητική ομάδα με επικεφαλής επιστήμονες του Ισπανικού Κέντρου Αστροβιολογίας (CAB) ανακάλυψαν την… φωλιά των μπλε αστέρων χρησιμοποιώντας το διαστημικό παρατηρητήριο GAIA του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Διαστήματος. Οι κυανοί γίγαντες που είναι ευρύτερα γνωστοί ως «μπλε αστέρες» είναι άστρα με φασματικό τύπο O ή B (πράγμα που καθιστά το φως που εκπέμπει συνολικά ψυχρό λευκό ως γαλανό) και τάξη λαμπρότητας που χαρακτηρίζει τους γίγαντες αστέρες. Η μεγάλη πίεση που ασκεί στο εσωτερικό τους η μεγάλη τους μάζα προκαλεί την ταχεία κατανάλωση των «καυσίμων» του με αποτέλεσμα τα άστρα αυτά να έχουν πολύ μικρή διάρκεια ζωής και μετατρέπονται συνήθως σε υπερκαινοφανείς αστέρες. Να καταστρέφονται δηλαδή σε εκρήξεις σουπερνόβα. Οι ερευνητές κατάφεραν μετά από προσπάθειες πολλών μηνών να χαρτογραφήσουν την περιοχή και να γνωρίζουν έτσι την θέση των μπλε αστέρων γεγονός που προσφέρει νέα δεδομένα όχι μόνο για την συγκεκριμένη περιοχή αλλά και για την ιστορία και εξέλιξη του γαλαξία μας. «Οι μπλε αστέρες είναι σπάνιοι, ο γαλαξίας μας περιέχει περί τα 400 δισ. άστρα και οι μπλε αστέρες είναι πιθανώς λιγότεροι από 200 χιλιάδες. Καθώς αυτά τα άστρα είναι υπεύθυνα για την δημιουργία πολλών από τα βαρέα στοιχεία του Σύμπαντος μπορούμε να θεωρούμε αυτά τα άστρα ως τους χημικούς τροφοδότες των γαλαξιών. Η ύπαρξη και ο θάνατος τέτοιων άστρων επέτρεψαν στον πλανήτη μας να έχει την απαραίτητη γεωχημεία ώστε να κάνει την εμφάνιση της η βιοχημεία. Όπου βρίσκουμε μπλε αστέρες βρίσκουμε τις πιο ενεργές και πιο ζωντανές περιοχές του γαλαξία» αναφέρει ο Μικελάντζελο Πανταλεόνι Γκονζάλεζ, εκ των επικεφαλής των ερευνητών που δημοσιεύουν την ανακάλυψη τους στην επιθεώρηση «Monthly Notices of Astronomical Society». https://www.naftemporiki.gr/story/1712718/anakalufthike-i-mparoutapothiki-tou-galaksia-mas

Ένα γαλαξιακό μαιευτήριο σε όλο του το μεγαλείο. Μια νέα εντυπωσιακή και λεπτομερής εικόνα του γαλαξία Μ61 δόθηκε στην δημοσιότητα η οποία αποτελεί προϊόν δεδομένων που έχουν συλλεχθεί από το διαστημικό τηλεσκόπιο αλλά και ισχυρά επίγεια τηλεσκόπια όπως το VLT στην Χιλή . Πρόκειται για ένα σπειροειδή γαλαξία παρόμοιας δομής με τον δικό μας που ανακαλύφθηκε το 1779. Βρίσκεται σε απόσταση περίπου 55 εκατ. ετών φωτός από εμάς στον αστερισμό της Παρθένου. Παρά την μεγάλη απόσταση στην οποία βρίσκεται αποτελεί συχνά στόχο των αστρονόμων τόσο επειδή η θέση του επιτρέπει την καλή παρατήρηση του αλλά και επειδή εξακολουθεί να είναι εξαιρετικά ενεργός. Οι επιστήμονες τον έχουν κατατάξει στην κατηγορία των κοσμικών εργοστασίων παραγωγής νέων άστρων. Στην νέα εικόνα οι περιοχές ερυθρού χρώματος στις σπείρες είναι περιοχές με νεογέννητα άστρα. Η παραγωγή άστρων στον γαλαξία είναι τόσο μεγάλη που οι επιστήμονες έχουν διαπιστώσει ότι αυτό συμβαίνει ακόμη και στις περιοχές κοντά στο κέντρο του όπου υπάρχει μια υπερμεγέθης μαύρη τρύπα. Οι επιστήμονες εκτιμούν ότι ο Μ61 παράγει νέα άστρα με ρυθμό δέκα φορές μεγαλύτερο από ότι ο δικός μας γαλαξίας. Επιπλέον ο Μ61 αποτελεί μια από τις περιοχές του Σύμπαντος έξω από τον δικό μας γαλαξία στις οποίες εντοπίζονται συχνά υπερκαινοφανείς αστέρες, τα άστρα που αυτοκαταστρέφονται σε εκρήξεις σουπερνόβα. Είναι ένα επιπλέον γεγονός που προκαλεί μόνιμα το ενδιαφέρον των επιστημόνων. https://www.naftemporiki.gr/story/1713222/ena-galaksiako-maieutirio-se-olo-tou-to-megaleio

Το πλανητικό σύστημα ενός αρχαίου άστρου. Αστρονόμοι ανακάλυψαν πρόσφατα τρεις πλανήτες σε τροχιά γύρω από ένα άστρο με τουλάχιστον διπλάσια ηλικία από αυτήν του Ήλιου. Ο ένας, μάλιστα, από τους πλανήτες αυτούς έχει βραχώδη σύσταση, αλλά βρίσκεται τόσο κοντά στο άστρο του, ώστε καλύπτεται από έναν ωκεανό μάγματος με θερμοκρασία που υπερβαίνει τους 2.000 °C. Το άστρο του συστήματος με την κωδική ονομασία TOI 561 απέχει από εμάς μόλις 280 έτη φωτός και ανήκει σε μία σπάνια αστρική κατηγορία, τα μέλη της οποίας έχουν σημαντικά χαμηλότερη περιεκτικότητα σε «μέταλλα», δηλαδή σε στοιχεία βαρύτερα του υδρογόνου και του ηλίου. Το γεγονός αυτό υποδηλώνει ότι η ηλικία του είναι πολύ μεγαλύτερη από αυτήν του Ήλιου. Πραγματικά, ο πορτοκαλί αυτός νάνος έχει μάζα ίση με το 80% της μάζας του Ήλιου και γεννήθηκε πριν από 10,8 δισ. χρόνια, γεγονός που τον καθιστά ένα από τα αρχαιότερα, αλλά και με την χαμηλότερη περιεκτικότητα σε βαρύτερα στοιχεία, άστρα του Γαλαξία μας. Η προέλευση αυτών των άστρων δεν είναι ακόμη σαφής. Σύμφωνα με κάποιες μελέτες, γεννήθηκαν σε κάποιον μικρότερο και αρχαιότερο γαλαξία, ο οποίος αφομοιώθηκε από τον δικό μας, ενώ σύμφωνα με κάποιες άλλες μπορεί να ανήκουν στα πρώτα άστρα που σχηματίστηκαν μέσα στον Γαλαξία μας. Η σχετική ανακάλυψη έγινε με την βοήθεια του διαστημικού τηλεσκοπίου TESS, καθώς και του τηλεσκοπίου Keck I, που βρίσκεται στο Αστεροσκοπείο Keck της Χαβάης. Ο «κυνηγός» εξωπλανητών TESS προσπαθεί να εντοπίσει εξωπλανήτες, ανιχνεύοντας τις ανεπαίσθητες διακυμάνσεις στην φωτεινότητα του μητρικού τους άστρου, οι οποίες προκαλούνται όταν ένας από αυτούς διέρχεται μπροστά από τον δίσκο του. Μέχρι στιγμής έχουν ανακαλυφθεί τρεις πλανήτες σε αυτό το πλανητικό σύστημα, με διαμέτρους μιάμιση, τρεις και δύο φορές μεγαλύτερες από αυτήν της Γης. Ο εσώτατος από αυτούς έχει βραχώδη σύσταση και τριπλάσια μάζα από αυτήν του πλανήτη μας, ενώ βρίσκεται σε τόσο μικρή απόσταση από το άστρο του, ώστε συμπληρώνει μία περιφορά γύρω του σε 10,5 ώρες. Όπως υπολογίστηκε, η απόστασή του από το άστρο του είναι 100 φορές μικρότερη από την μέση απόσταση της Γης από τον Ήλιο, που σημαίνει ότι θα πρέπει να εκτελεί σύγχρονη περιστροφή γύρω του, όπως δηλαδή και η Σελήνη γύρω από την Γη. Αυτό σημαίνει ότι ο πλανήτης ολοκληρώνει μία περιστροφή γύρω από τον εαυτό του στον ίδιο χρόνο που διαγράφει μία πλήρη περιφορά γύρω από το άστρο του, με αποτέλεσμα να δείχνει πάντα την ίδια «όψη» του προς αυτό. Γι’ αυτό και η επιφανειακή του θερμοκρασία στο ημισφαίριό του που «βλέπει» προς το άστρο υπερβαίνει τους 2.000 °C, είναι δηλαδή σχεδόν διπλάσια από την θερμοκρασία του καυτού μάγματος στην Γη. Οι δύο άλλοι πλανήτες έχουν αρκετά μικρότερη μάζα και σχετικά μεγάλη ακτίνα, γι’ αυτό και πιθανότατα δεν έχουν βραχώδη σύσταση. https://physicsgg.blogspot.com/2021/04/blog-post_11.html

Ανακαλύφθηκε νέο εξωτικό ισότοπο του φθορίου, το φθόριο-13. Μια πειραματική ομάδα φυσικών από τις ΗΠΑ δημιούργησε ένα νέο ισότοπο φθορίου, το φθόριο-13 (13F), βομβαρδίζοντας έναν στόχο βηρυλλίου-9 (9Βe) με δέσμη πυρήνων οξυγόνου-13 (13O). Το φθόριο είναι το χημικό στοιχείο που συμβολίζεται με F και έχει ατομικό αριθμό 9. Είναι το πιο δραστικό στοιχείο του περιοδικού πίνακα και το ελαφρύτερο των αλογόνων. Σε κανονικές συνθήκες το φθόριο είναι ένα διατομικό αέριο πολύ τοξικό, με χρώμα ανοιχτό κίτρινο. Διαθέτει 18 γνωστά ισότοπα από το 13F έως το 31F (με εξαίρεση το 30F) και δύο ισομερή (18mF και 26mF). Το μόνο ισότοπο του φθορίου που υπάρχει στη φύση είναι το 19F. Η μελέτη εξωτικών πυρήνων με τόσο μεγάλες διαφορές νετρονίων ή πρωτονίων έχει σημαντικό ενδιαφέρον για την κατανόηση της σύνθεσης των στοιχείων, παρόλο που η διάρκεια ζωής τους είναι εξαιρετικά μικρή. Πολλά από αυτά τα ισότοπα έχουν εξωτικές ιδιότητες. Το νέο ισότοπο του φθορίου13F, διαθέτει μόνο τέσσερα νετρόνια από τη γραμμή (σε σχέση με τα 10 νετρόνια που διαθέτει το σταθερό ισότοπο 19F) και βρίσκεται το όριο που καθορίζει την ζώνη πέρα από την οποία οι πυρήνες διασπώνται με την εκπομπή ενός πρωτονίου. Τα πολύ πλούσια σε πρωτόνια ισότοπα είναι ασταθή και τα υψηλότερης ενέργειας πρωτόνια στους τους μπορούν διαφύγουν από τον πυρήνα. Ο αρχικός σκοπός του πειράματος ήταν να φτιάξει ένα νέο ισότοπο οξυγόνου, την ελαφρύτερη έκδοση του γνωστού οξυγόνου, με μόνο τρία νετρόνια συν τα οκτώ πρωτόνια του (11O). Αφού πραγματοποιήθηκε αυτή η ανακάλυψη, εξετάστηκαν πάλι τα δεδομένα με μεγάλη προσοχή και έτσι αποδείχθηκε ο σχηματισμός του 13F. Το ισότοπο 13F παρατηρήθηκε σε πυρηνική αντίδραση ανταλλαγής φορτίου, όπου μια δέσμη πυρήνων 13O βομβάρδιζε έναν στόχο 9Be και ένα νετρόνιο του 13O αντικαθίσταται από ένα πρωτόνιο. Στην φωτογραφία με πράσινο χρώμα τα ισότοπα που ανακαλύφθηκαν από τους ερευνητές Charity and Sobotka.

Στήβεν Χόκινγκ: Ο άνθρωπος πίσω από τον μύθο. Υπήρχε σχεδόν μια θρησκευτική ευλάβεια στη σιωπή που έπεφτε κάθε φορά που ξεκινούσε μια διάλεξη του Στήβεν Χόκινγκ. Συνήθως, όλα τα καθίσματα ήταν πιασμένα, και όταν το επέτρεπαν οι υπεύθυνοι πυρασφάλειας, υπήρχαν μεγάλες ομάδες ανθρώπων που στέκονταν κοντά στις εξόδους και στους διαδρόμους, τεντώνοντας τους λαιμούς τους για να μπορούν να δουν τον διάσημο φυσικό. Και όταν έμπαινε στη σκηνή, το αίσθημα δέους που προκαλούσε στο κοινό ήταν απτό. «Μερικές φορές υπήρχε απόλυτη ησυχία για 30 ή 40 δευτερόλεπτα», αναφέρει ο Κριστόφ Γκαλφάρ , ένας από τους μεταπτυχιακούς φοιτητές του Χόκινγκ, που έγινε και ο ίδιος εκλαϊκευτής της επιστήμης. «Για εμένα, ήταν η σιωπή που το έκανε τόσο… αυτό ήταν που γέννησε την επιθυμία μου να ακολουθήσω το ίδιο μονοπάτι». Ωστόσο, παρά το πάθος του Χόκινγκ να μοιράζεται με το κοινό τη δουλειά του στον τομέα της κοσμολογίας και της αστροφυσικής, λίγοι ανάμεσα στους παρευρισκόμενους ήταν εκεί για να μάθουν πράγματα σχετικά με την επιστήμη του. Βρίσκονταν εκεί για να δουν από κοντά έναν άνθρωπο που είχε ανέβει στο Όρος Σινά και κατάφερε να δει μερικά από τα μυστικά του κόσμου. Ο Χόκινγκ ήταν ένας σπουδαίος επιστήμονας, αλλά στην αναζήτησή του για αναγνώριση, απέκτησε τα χαρακτηριστικά ενός προφήτη. Ήταν μια φαουστιανή συμφωνία που έκανε τον Χόκινγκ τον λαμπρότερο επιστήμονα που γνωρίσαμε στις ζωές μας – αλλά υπήρξε και τίμημα. Προφήτης ή επιστήμονας; Όταν μιλά ένας προφήτης, μιλά με την αυτοπεποίθηση και το αλάθητο μιας θείας αποκαλύψεως. Όμως, το χαρακτηριστικό ενός επιστήμονα και το βασικότερο συστατικό του επαγγέλματός του, είναι η αβεβαιότητα. Σχεδόν εξ’ ορισμού, ένας βιολόγος, ένας φυσικός ή ένας χημικός έχει ένα μυαλό γεμάτο ανακριβείς πληροφορίες: ακόμη και εκείνοι με τον μεγαλύτερο εγωισμό συνειδητοποιούν ότι μεγάλο μέρος της γνώσης που έχουν χτίσει με τα χρόνια είναι αβέβαιο, ατελές ή ακόμη και απόλυτα λανθασμένο. Ο βασικός σκοπός ενός επιστήμονα είναι να περιορίσει την αβεβαιότητα έστω και λίγο. Ενώ οι προφήτες έχουν πάντα δίκιο, οι καλοί επιστήμονες, που έχουν εκπαιδευτεί να πασχίζουν προκειμένου να κάνουν απλώς λιγότερα λάθη, λειτουργούν εκ φύσεως δοκιμαστικά και λαμβάνοντας υπόψη προϋποθέσεις. Και για αυτό είναι εύκολο κανείς να τους αγνοήσει, ακόμη και όταν είναι η μόνη μορφή αρχής που ο λόγος της μετράει. Αυτό δεν ίσχυε και για τον Στήβεν Χόκινγκ. Από τότε που απέκτησε το χαρακτηριστικό που προφήτη στα τέλη της δεκαετίας του ’80, δεν το αγνόησε ποτέ κανείς. Ήταν βέβαιο ότι τα βιβλία του θα είχαν πολλές πωλήσεις, ασχέτως από το αν ήταν καλογραμμένα ή ακόμη και κατανοητά. Οι διαλέξεις του ήταν συνήθως γεμάτες, με διάφορους ανθρώπους που στέκονταν τους διαδρόμους προσπαθώντας να δουν καλύτερα τον Χόκινγκ. Μπορούσε να κερδίσει την προσοχή των ακροατών όπως κανένας άλλος επιστήμονας, ο Τύπος και το κοινό κρέμονταν από κάθε του λέξη – ακόμη και όταν αυτές οι λέξεις δεν είχαν καμία σχέση με τη δουλειά του σχετικά με τις μαύρες τρύπες και την κοσμολογία και ούτε καν πρόδιδαν βαθιά διορατικότητα ή γνώση. Ο Χόκινγκ κατάφερε να πείσει το κοινό ότι η γνώμη του πάντοτε μετρούσε. «Τα σχόλιά του πάντοτε προσέλκυαν υπερβολική προσοχή ακόμη και για θέματα στα οποία δεν είχε κάποια ιδιαίτερη εξειδίκευση», γράφει ο Μάρτιν Ρις, στενός φίλος και συνάδελφός του. «Για παράδειγμα, σε θέματα φιλοσοφίας ή κινδύνων από εξωγήινους ή από έξυπνες μηχανές». Η υπερβολική του αυτοπεποίθηση και το πείσμα του, του κόστισαν τον σεβασμό πολλών συναδέλφων του, κυρίως αργότερα στην καριέρα του. Επιστήμονας με στοιχεία “celebrity” Ίσως όμως η πιο δύσκολη πτυχή της μεταμόρφωσης του Χόκινγκ σε διασημότητα, είχε να κάνει με την αναπηρία του. Ενώ γινόταν γνωστός στους κύκλους των φυσικών, η ασθένειά του (αμυοτροφική πλευρική σκλήρυνση, επίσης γνωστή ως νόσος του Lou Gehrig) άρχισε να τον επηρεάζει. Ο Χόκινγκ πάντα υποψιαζόταν ότι η γρήγορη άνοδός του στην ιεραρχία των φυσικών, οι πρόωρες βραβεύσεις του, η πρόσληψή του στη Βασιλική Ακαδημία στην ηλικία των 32 ετών, προέκυψαν όλα λόγω της αναπηρίας του παρά λόγω του ταλέντου του στη φυσική. Παρόλο που αυτές οι αμφιβολίες ταλάνιζαν τον Χόκινγκ όλη του τη ζωή – ήθελε στην πραγματικότητα να αναγνωριστεί για την επιστήμη του παρά για την επιμονή του στη μάχη κατά της ασθένειάς του. Ο Χόκινγκ κατάλαβε πως η διασημότητά του, αν όχι η δουλειά του ως φυσικός, στηριζόταν πάνω στο δεύτερο ακριβώς όσο και πάνω στο πρώτο. Τον ενοχλούσε το γεγονός ότι η φήμη του στηριζόταν σε έναν βαθμό και σε μια «καρικατούρα» του ίδιου ως μια διάνοια με αναπηρία. Ταυτόχρονα όμως, αγκάλιασε αυτό το αφήγημα, το οποίο μάλιστα τον βοήθησε να ενισχύσει τη φήμη του. Το τίμημα για τον Χόκινγκ, ήταν ότι ο «μύθος» έκρυβε την ανθρωπιά του ατόμου που βρισκόταν πίσω από αυτόν. Στην πραγματικότητα, ο Χόκινγκ δεν ήταν ο λαμπρότερος επιστήμονας της εποχής μας. Ήταν ένας σημαντικός φυσικός, του οποίου η σπουδαιότητα έχει παρεξηγηθεί σχεδόν σε παγκόσμιο επίπεδο. Ήταν ένας άνθρωπος που υπέφερε πολύ και έκανε και άλλους να υποφέρουν πολύ, ένας επιστήμονας που έγινε διασημότητα και άλλαξε θεμελιωδώς το πώς αντιλαμβάνεται κάποιος τον «επιστήμονα – celebrity». Προκειμένου να κατανοήσουμε πραγματικά τον Χόκινγκ – αλλά και την επιστήμη – πρέπει να αφήσουμε στην άκρη τον μύθο και να εξετάσουμε την ταραχώδη πραγματικότητα που βρίσκεται από κάτω. Για να σταματήσουμε να αντιμετωπίζουμε τον Χόκινγκ σαν προφήτη και να τον δούμε ως έναν άνθρωπο με ελαττώματα αλλά και ένα λαμπρό μυαλό. https://physicsgg.blogspot.com/2021/04/blog-post_10.html

Ο Kazbeks έφτασε στο ISS Το Διαστημικό σκάφος επανδρωμένων μεταφορών Yu.A. Ο Gagarin "(Soyuz MS-18) με το πλήρωμα της 65ης μακροχρόνιας αποστολής στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό, σχεδόν 3,5 ώρες μετά την έναρξη, στις 14:05:05 ώρα Μόσχας, αγκυροβόλησε στην ενότητα Rassvet του ρωσικού τμήματος ISS στο κανονική λειτουργία . Για να το κάνει αυτό, έφτιαξε μόνο δύο τροχιές γύρω από τον πλανήτη. Ο ραντεβού πραγματοποιήθηκε σύμφωνα με ένα σχήμα δύο στροφών σε αυτόματο τρόπο υπό τον έλεγχο ειδικών από την κύρια ομάδα επιχειρησιακού ελέγχου του ρωσικού τμήματος του ISS (SP Korolev Rocket and Space Corporation Energia, μέρος της κρατικής εταιρείας Roscosmos) . Προς το παρόν, τα πληρώματα Soyuz και ISS εκτελούν επιχειρήσεις για να προετοιμαστούν για το άνοιγμα καταπακτών: παρακολουθούν τη στεγανότητα των διαμερισμάτων διαστημικού σκάφους και εξισώνουν την πίεση μεταξύ του διαστημικού σκάφους και του σταθμού, καθώς και αφαιρώντας τις στολές πτήσης Sokol KV-2. Μετά την ολοκλήρωση της δοκιμής της στεγανότητας του αρμού μεταξύ του διαστημικού σκάφους και της μονάδας Rassvet, σχεδιάζεται να ανοίξει τις πόρτες μεταφοράς στις 16:00 ώρα Μόσχας. Μετά από αυτό, το πλήρωμα του Soyuz MS-18, που αποτελείται από τους κοσμοναύτες Roscosmos Oleg Novitsky, Pyotr Dubrov και τον αστροναύτη της NASA Mark Vande Hai, θα μεταφερθεί στο ISS. Θα ενταχθούν στο πλήρωμα του σταθμού Sergei Ryzhikov, Sergei Kud-Sverchkov, Kathleen Rubins, Michael Hopkins, Victor Glover, Shannon Walker και Soichi Noguchi. Η ζωντανή μετάδοση αυτής της λειτουργίας θα είναι διαθέσιμη στην ενότητα "Online Broadcast" από τις 15:40 ώρα Μόσχας. Η μετάβαση σε ένα νέο λεγόμενο. Το σχέδιο «superfast» κατέστη δυνατή μόνο με την έναρξη λειτουργίας του οχήματος εκτόξευσης Soyuz-2.1a, το οποίο, σύμφωνα με τα τεχνικά χαρακτηριστικά και τις δυνατότητές του του συστήματος ελέγχου, επιτρέπει στο διαστημικό σκάφος να εκτοξευτεί σε μια δεδομένη τροχιά με την υψηλότερη ακρίβεια. Ένα σημαντικό χαρακτηριστικό της εφαρμογής δύο στροφών είναι ο προκαταρκτικός σχηματισμός της απαιτούμενης τροχιάς ISS και η ακριβής υλοποίηση του αυτόνομου προγράμματος καθοδήγησης που ενσωματώνεται στο ενσωματωμένο συγκρότημα υπολογιστών Soyuz MS. Για πρώτη φορά, το φορτηγό όχημα Progress MS-09 πέταξε στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό σύμφωνα με το σχέδιο "superfast" το καλοκαίρι του 2018, δύο χρόνια αργότερα, σε 3 ώρες 3 λεπτά, το ήδη επανδρωμένο διαστημικό σκάφος Soyuz MS-17 έφτασε . https://www.energia.ru/ru/news/news-2021/news_04-09_01.html

Το Soyuz MS-18 εκτοξευτηκε στον ISS Σήμερα, 9 Απριλίου 2021, στις 10:42 ώρα Μόσχας, εκτοξεύτηκε ένας πύραυλος Soyuz-2.1a με επανδρωμένο όχημα μεταφοράς Soyuz MS-18 (TPK) από την τοποθεσία 31 του κοσμοδρόμου Baikonur. Στο ένατο λεπτό της πτήσης, το διαστημικό σκάφος διαχωρίστηκε κανονικά από το τρίτο στάδιο και μπήκε στην τροχιά κοντά στη γη. Στο διαστημικό σκάφος βρίσκεται το πλήρωμα των συμμετεχόντων της 65ης και 66ης κύριας αποστολής στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό (ISS): οι κοσμοναύτες Roscosmos Oleg Novitsky (διοικητής) και Peter Dubrov (μηχανικός πτήσης-1), αστροναύτης της NASA Mark Vande Hai (πτήση μηχανικός-2). Επί του παρόντος, το Soyuz MS-18 TPK συνεχίζει την αυτόνομη πτήση του προς την ISS υπό τον έλεγχο ειδικών από την κύρια ομάδα επιχειρησιακού ελέγχου ISS Russian Segment στο Κέντρο Ελέγχου Αποστολών (Korolev). Η επαναπροσέγγιση του Soyuz MS-18 TPK με το ISS πραγματοποιείται σε αυτόματη λειτουργία σύμφωνα με ένα εξαιρετικά γρήγορο σχήμα δύο στροφών. Η σύνδεση και η αγκύρωση του διαστημικού σκάφους με τη μονάδα Rassvet του ISS Russian Segment έχει προγραμματιστεί στις 14:07 ώρα Μόσχας. Εκτός από τους συμμετέχοντες στην αποστολή ISS-65/66, το διαστημικό σκάφος θα παραδώσει 169 κιλά ωφέλιμου φορτίου στο σταθμό: συσκευασία για διαστημικά πειράματα και βιοϊατρική έρευνα, αναλώσιμο εξοπλισμό και ένα βοηθητικό σετ τεκμηρίωσης επί του σκάφους, προϊόντα υγιεινής και φρέσκα κιτ φαγητού, όπως καθώς και μια αναμνηστική φωτογραφία του Γιούρι Alekseevich Gagarin και αναμνηστικά σύμβολα για την 60η επέτειο της πρώτης επανδρωμένης πτήσης στο διάστημα. https://www.energia.ru/ru/news/news-2021/news_04-09.html

NASA: Το OSIRIS-REX ολοκλήρωσε την περιφορά του γύρω από τον αστεροειδή Μπενού Το διαστημικό σκάφος OSIRIS-Rex της Αμερικανικής Διαστημικής Υπηρεσίας (NASA) πραγματοποίησε και την τελευταία κοντινή περιφορά του, γύρω από τον αστεροειδή Μπενού. Οι χειριστές του σκάφους θα περιμένουν λίγες μέρες ακόμη, εωσότου βεβαιωθούν με ποιο τρόπο το σκάφος άλλαξε την επιφάνεια του αστεροειδούς, όταν συνέλεξε ένα δείγμα του πέρυσι τον Οκτώβριο. Κατά την τελευταία περιφορά του, το σκάφος φωτογράφισε τον Μπενού για σχεδόν έξι ώρες πετώντας σε απόσταση 3,5 χιλιομέτρων από αυτόν. Για να σταλούν όλα αυτά τα τελευταία δεδομένα και εικόνες στη Γη, θα περάσουν μερικές μέρες, έως τις 14 Απριλίου. Ο Μπενού σήμερα απέχει περίπου 298 εκατομμύρια χιλιόμετρα από τη Γη. Το σκάφος θα παραμείνει στη «γειτονιά» του έως τις 10 Μαΐου, οπότε θα πυροδοτήσει τις μηχανές του για να ξεκινήσει το διετές ταξίδι επιστροφής του, με στόχο να παραδώσει το πολύτιμο δείγμα του στους Αμερικανούς επιστήμονες το Σεπτέμβριο του 2023. https://www.pronews.gr/epistimes/diastima/977036_nasa-osiris-rex-oloklirose-tin-perifora-toy-gyro-apo-ton-asteroeidi-mpenoy

Έρευνα: Αμφιβολίες για τη σύσταση του 70% του σύμπαντος. Επιστήμονες ανά τον κόσμο πίστευαν εδώ και καιρό πως το 70% του σύμπαντος αποτελείται από σκοτεινή ενέργεια, η οποία του δίνει τη δυνατότητα να διαστέλλεται με ολοένα και πιο αυξανόμενο ρυθμό. Ωστόσο, στο πλαίσιο νέας μελέτης, ερευνητές του Πανεπιστημίου της Κοπεγχάγης (UCPH) δοκίμασαν ένα μοντέλο το οποίο υποδεικνύει πως η διαστολή του σύμπαντος οφείλεται σε μια σκοτεινή ουσία με κάποιου είδους μαγνητική δύναμη. Εάν το μοντέλο αυτό ισχύει, τότε θα σημαίνει πως η σκοτεινή ενέργεια απλά δεν υπάρχει, σύμφωνα με τον καθηγητή του UCPH που ήταν πίσω από την έρευνα. Ο μηχανισμός διαστολής του σύμπαντος συσχετιζόταν εδώ και χρόνια με την αποκαλούμενη κοσμολογική σταθερά, που είχε αναπτύξει ο Αϊνστάιν το 1917, η οποία αναφέρεται σε μια άγνωστη απωθητική κοσμική δύναμη. Εφόσον η κοσμολογική σταθερά, γνωστή και ως σκοτεινή ενέργεια, δεν μπορεί να μετρηθεί απευθείας, πολλοί ερευνητές, μεταξύ των οποίων και ο ίδιος ο Αϊνστάιν, εξέφραζαν αμφιβολίες για την ύπαρξή της, χωρίς να μπορούν να προτείνουν μια βιώσιμη εναλλακτική- τουλάχιστον, μέχρι τώρα. Στο πλαίσιο της νέας έρευνας, επιστήμονες στο UCPH δοκίμασαν ένα μοντέλο που αντικαθιστά τη σκοτεινή ενέργεια με μια σκοτεινή ύλη, υπό τη μορφή μαγνητικών δυνάμεων. «Αν αυτό που ανακαλύψαμε είναι ακριβές, θα ανέτρεπε την πεποίθησή μας ότι υπάρχει αυτό που πιστεύαμε πως αποτελεί το 70% του σύμπαντος. Θα έχουμε βγάλει τη σκοτεινή ενέργεια από την εξίσωση και θα έχουμε προσθέσει μερικές επιπλέον ιδιότητες για τη σκοτεινή ύλη. Αυτό φαίνεται να έχει την ίδια επίδραση στη διαστολή του σύμπαντος με τη σκοτεινή ενέργεια» εξηγεί ο Στέεν Χάρλε Χάνσεν, αναπληρωτής καθηγητής στο DARK Cosmology Centre του Ινστιτούτου Niels Bohr. H συνήθης προσέγγιση ως προς την κατανομή της ενέργειας του σύμπαντος είναι πως αποτελείται από 5% κανονική ενέργεια, 25% σκοτεινή ύλη και 70% σκοτεινή ενέργεια. Στο νέο μοντέλο των ερευνητών του UCPH, το μερίδιο 25% της σκοτεινής ύλης αποκτά ειδικές ιδιότητες που καθιστούν περιττό το 70% που αντιστοιχεί στη σκοτεινή ενέργεια. «Δεν ξέρουμε πολλά για τη σκοτεινή ύλη, πέρα από το ότι είναι ένα βαρύ και αργό σωματίδιο. Μα μετά αναρωτηθήκαμε- τι θα γινόταν αν η σκοτεινή ύλη είχε κάποια ιδιότητα που ήταν ανάλογη με τον μαγνητισμό; Ξέρουμε πως, καθώς κινούνται τα φυσιολογικά σωματίδια, δημιουργούν μαγνητισμό. Και οι μαγνήτες απωθούν ή έλκουν άλλους μαγνήτες- οπότε τι γίνεται εάν αυτό συμβαίνει στο σύμπαν; Αν αυτή η συνεχής διαστολή της σκοτεινής ύλης λαμβάνει χώρα χάρη σε κάποιου είδους μαγνητική δύναμη;» διερωτάται ο Στέεν Χάνσεν. Το ερώτημα αυτό ήταν η βάση για το νέο υπολογιστικό μοντέλο, που περιελάμβανε όλα όσα οι επιστήμονες θεωρούν πως ξέρουν για το σύμπαν. «Αναπτύξαμε ένα μοντέλο που λειτουργούσε με την υπόθεση πως τα σωματίδια σκοτεινής ύλης έχουν ένα ίδιο μαγνητικής δύναμης και διερευνήσαμε τι επίδραση θα είχε στο σύμπαν αυτή η δύναμη. Αποδεικνύεται ότι θα είχε ακριβώς την ίδια επίδραση στην ταχύτητα της διαστολής του σύμπαντος όπως ξέρουμε από τη σκοτεινή ενέργεια» λέει ο Στέεν Χάνσεν. Παρόλα αυτά, τα ερωτηματικά γύρω από τον μηχανισμό αυτόν παραμένουν πολλά, και πρέπει να ελεγχθούν με βάση καλύτερα μοντέλα και περισσότερους παράγοντες. https://www.naftemporiki.gr/story/1712035/ereuna-amfibolies-gia-ti-sustasi-tou-70-tou-sumpantos

Εντοπίστηκαν καφέ νάνοι… σπρίντερ. Οι καφέ νάνοι είναι μια ιδιαίτερη κατηγορία κοσμικών σωμάτων αφού δεν είναι ούτε πλανήτες ούτε άστρα. Χαρακτηρίζονται ως «αποτυχημένα άστρα» επειδή περιφέρονται μόνοι τους στο Διάστημα γεγονός που υποδεικνύει ότι ξεκίνησαν να σχηματίζονται ως άστρα αλλά κάποια στιγμή η διαδικασία αυτή διακόπηκε με αποτέλεσμα να αποτελεί στην ουσία ένα κοσμικό κατάλοιπο το οποίο συνεχίζει να διατηρούν ένα μίνιμουμ επίπεδο λειτουργίας. Διεθνής ομάδα επιστημόνων εντόπισε τρεις καφέ νάνους οι οποίοι περιστρέφονται με πρωτοφανή για αυτά τα σώματα ταχύτητα ικανή να προκαλέσει την αυτοκαταστροφή τους. Οι τρεις καφέ νάνοι με τις κωδικές ονομασίες 2MASS J04070752+1546457, 2MASS J12195156+3128497 και 2MASSJ03480772−6022270 κινούνται με ταχύτητα 350 χιλιάδων χλμ./ώρα. «Όπως φαίνεται έχουμε να κάνουμε με τα ανώτατα όρια της ταχύτητας με την οποία μπορεί να περιστρέφονται οι καφέ νάνοι. Παρά τις εκτεταμένες έρευνες που κάναμε εμείς καθώς και άλλες ερευνητικές ομάδες δεν εντοπίστηκε κάποιος άλλος καφέ νάνος που να έχει παρόμοια ταχύτητα. Η ταχύτητα αυτή είναι οριακή για τους καφέ νάνους αφού λίγο μεγαλύτερη θα οδηγούσε στην καταστροφή τους, θα διαλύονταν κυριολεκτικά» αναφέρει η Μέγκαν Τάνοκ, επιστήμονας του τμήματος Φυσικής και αστρονομίας του Πανεπιστημίου Western στον Καναδα που ήταν επικεφαλής της έρευνας. Οι ερευνητές ανακάλυψαν τους τρεις καφέ νάνους χρησιμοποιώντας το διαστημικό τηλεσκόπιο Spitzer της NASA και επιβεβαίωσαν την ανακάλυψη με τα επίγεια τηλεσκόπια Gemini North στην Χαβάη και Magellan Baade στην Χιλή. Η ταχύτητα των τριών καφέ νάνων είναι δέκα φορές μεγαλύτερη από αυτή που έχουν συνήθως αυτά τα σώματα και 30% μεγαλύτερη από το προηγούμενο καταγεγραμμένο ρεκόρ ταχύτητας ενός καφέ νάνου. Σύμφωνα με τους ειδικούς η έτσι και αλλιώς ασθενείς βαρυτικές δυνάμεις των καφέ νάνων οι οποίες συγκρατούν στην θέση τους τα υλικά του από ένα επίπεδο ταχύτητας και μετά δεν θα μπορούν να το κάνουν πλέον. Αυτό το επίπεδο, αυτό το όριο φαίνεται ότι είναι η ταχύτητα των τριών καφέ νάνων και αν αυτοί στο μέλλον ή κάποιος άλλος στο Σύμπαν ξεπεράσει αυτή την ταχύτητα θα καταστραφεί βίαια. Η ανακάλυψη δημοσιεύεται στην επιθεώρηση «Astronomical Journal». https://www.naftemporiki.gr/story/1712502/entopistikan-kafe-nanoi-sprinter

Φυσικοί ίσως ανακάλυψαν μια νέα θεμελιώδη δύναμη της φύσης. Οι δυνάμεις τις οποίες βιώνουμε καθημερινά υπάγονται σε τέσσερις κατηγορίες: Βαρύτητα, ηλεκτρομαγνητική δύναμη, ισχυρή πυρηνική, ασθενής πυρηνική. Ωστόσο, φυσικοί θεωρούν ότι έχουν βρει πιθανά σημάδια μιας πέμπτης θεμελιώδους δύναμης της φύσης, στο πλαίσιο ερευνών που έγιναν σε εργαστήριο κοντά στο Σικάγο των ΗΠΑ. Οι τέσσερις θεμελιώδεις δυνάμεις/ βασικές αλληλεπιδράσεις στη φύση διέπουν τους τρόπους με τους οποίους τα αντικείμενα και σωματίδια στο σύμπαν αλληλεπιδρούν μεταξύ τους- για παράδειγμα η βαρύτητα κάνει τα πράγματα να πέφτουν στο έδαφος και τα βαριά αντικείμενα συμπεριφέρονται σαν να είναι κολλημένα στο έδαφος. Όπως αναφέρει το BBC, το βρετανικό STFC (Science and Technology Facilities Council) εκτιμά πως τα νέα αποτελέσματα παρέχουν ισχυρά στοιχεία για την ύπαρξη ενός άγνωστου υποατομικού σωματιδίου ή νέας δύναμης. Παρόλα αυτά, τα αποτελέσματα από το πείραμα Muon f-2 δεν οδηγούν σε ακλόνητο, επιβεβαιωμένο συμπέρασμα ακόμα, καθώς υπάρχει 1 πιθανότητα στις 40.000 να πρόκειται για στατιστικό λάθος. Ο καθηγητής Μαρκ Λάνκαστερ, επικεφαλής του πειράματος για το Ηνωμένο Βασίλειο, είπε στο BBC News πως «διαπιστώσαμε ότι η αλληλεπίδραση των μιονίων δεν συνάδει με το Καθιερωμένο Πρότυπο (Standard Model)». Όπως πρόσθεσε ο καθηγητής του University of Manchester, «ξεκάθαρα αυτό είναι πολύ συναρπαστικό, επειδή εν δυνάμει υποδεικνύει ένα μέλλον με νέους νόμους της Φυσικής, νέα σωματίδια και μια νέα δύναμη που δεν έχουμε δει ως τώρα». Η νέα αυτή ανακάλυψη είναι η πιο πρόσφατη σε μια σειρά από πολλά υποσχόμενα αποτελέσματα πειραμάτων σωματιδιακής φυσικής σε ΗΠΑ, Ιαπωνία και τον LHC στα σύνορα Γαλλίας- Ελβετίας. Το εν λόγω πείραμα, που βασίζεται στο Fermilab στις ΗΠΑ (στην Μπατάβια του Ιλινόι, κοντά στο Σικάγο) αναζητεί ίχνη νέων φαινομένων στη Φυσική μελετώντας τη συμπεριφορά υποατομικών σωματιδίων, των μιονίων. Υπάρχουν δομικά στοιχεία του κόσμου μας, ακόμα μικρότερα από το άτομο. Κάποια υποατομικά σωμταίδια αποτελούνται από ακόμα μικρότερα κομμάτια, ενώ άλλα δεν μπορούν να διασπαστούν περαιτέρω (θεμελιώδη σωματίδια). Το μιόνιο είναι ένα από αυτά τα θεμελιώδη σωματίδια: Είναι σαν το ηλεκτρόνιο, μα πάνω από 200 φορές βαρύτερο. Το συγκεκριμένο πείραμα έχει να κάνει με την αποστολή των σωματιδίων σε έναν δακτύλιο 14 μέτρων και την εφαρμογή μαγνητικού πεδίου. Στο πλαίσιο των υπαρχόντων νόμων της Φυσικής (Καθιερωμένο Πρότυπο), αυτό θα έπρεπε να κάνει τα μιόνια να ταλαντεύονται σε συγκεκριμένο ρυθμό. Ωστόσο, όπως διαπιστώθηκε, ταλαντεύονταν ταχύτερα, και αυτό μπορεί να προκαλείται από μια δύναμη της φύσης που είναι εντελώς νέα στην επιστήμη. Μια πέμπτη θεμελιώδης αλληλεπίδραση θα μπορούσε να βοηθήσει να εξηγηθούν κάποια από τα μεγάλα αινίγματα του σύμπαντος, που απασχολούν τους επιστήμονες εδώ και δεκαετίες. https://www.naftemporiki.gr/story/1711924/fusikoi-isos-anakalupsan-mia-nea-themeliodi-dunami-tis-fusis

Μια «μέτρια» μαύρη τρύπα αρχέγονης προέλευσης. Μια μαύρη τρύπα που ανακαλύφθηκε πρόσφατα σπάει το ρεκόρ – όχι για το ότι είναι η μικρότερη ή η μεγαλύτερη – αλλά γιατί το μέγεθός της είναι αναπάντεχα ενδιάμεσο. H εν λόγω μαύρη τρύπα δεν ανήκει ούτε στην κατηγορία των μαύρων τρυπών που προκύπτουν από τα άστρα ούτε στις γιγαντιαίες μαύρες τρύπες που βρίσκονται στους πυρήνες των περισσότερων γαλαξιών. Στην πρόσφατη δημοσίευση με τίτλο «Evidence for an intermediate-mass black hole from a gravitationally lensed gamma-ray burst» https://www.nature.com/articles/s41550-021-01307-1?fbclid=IwAR06rzRjaPHd9qI-T6XH90Wm2EvAgjA8JISBtVfx0U7An7wJlmPMLkvptS4 διερευνάται η ύπαρξη μιας μαύρης τρύπας ενδιάμεσης μάζας, περίπου 55.000 φορές την μάζα του ήλιου. Η νέα μαύρη τρύπα βρέθηκε από την ανίχνευση έκρηξης ακτίνων γ διαμέσου του φαινομένου βαρυτικού φακού. Η έκρηξη ακτίνων γ, μια έκλαμψη φωτός υψηλής ενέργειας διάρκειας μισού δευτερολέπτου, που εκπέμφθηκε από ένα ζεύγος άστρων που συγχωνεύθηκαν, παρατηρήθηκε ότι είχε μια καθυστερημένη «ηχώ». Αυτή η ηχώ προκαλείται από την παρεμβαλλόμενη μαύρη τρύπα ενδιάμεσης μάζας, που κάμπτει τη διαδρομή του φωτός κατά την πορεία της προς τη Γη, με αποτέλεσμα οι αστρονόμοι να βλέπουν με χρονική καθυστέρηση την ίδια έκλαμψη δύο φορές. Το ισχυρό λογισμικό που αναπτύχθηκε για την ανίχνευση μαύρων τρυπών από βαρυτικά κύματα προσαρμόστηκε κατάλληλα για να αποδειχθεί πως πρόκειται για την ίδια έκλαμψη ακτίνων γ. Αυτή η μαύρη τρύπα που ανακαλύφθηκε πρόσφατα θα μπορούσε να είναι ένα αρχαίο υπόλειμμα – μια αρχέγονη μαύρη τρύπα που δημιουργήθηκε πριν σχηματιστούν τα πρώτα άστρα και οι γαλαξίες στο σύμπαν, δήλωσε ο συν-συγγραφέας της δημοσίευσης Eric Thrane. Αυτές οι αρχέγονες μαύρες τρύπες μπορεί να είναι οι σπόροι των τεράστιων υπερμεγέθων μαύρων τρυπών που ζουν στις καρδιές των γαλαξιών σήμερα. Με βάση αυτή τη νέα μαύρη τρύπα, οι ερευνητές εκτιμούν ότι η πυκνότητα μαύρων τρυπών ενδιάμεσης μάζας (M~104-105MꙨ) στο σύμπαν είναι ≈2300 μαύρες τρύπες/Μpc3. Έτσι υπολογίζουν προσεγγιστικά ότι περίπου 46.000 ενδιάμεσης μάζας μαύρες τρύπες βρίσκονται στην γειτονιά του γαλαξία μας. https://physicsgg.me/2021/04/09/%ce%bc%ce%b9%ce%b1-%ce%bc%ce%ad%cf%84%cf%81%ce%b9%ce%b1-%ce%bc%ce%b1%cf%8d%cf%81%ce%b7-%cf%84%cf%81%cf%8d%cf%80%ce%b1-%ce%b1%cf%81%cf%87%ce%ad%ce%b3%ce%bf%ce%bd%ce%b7%cf%82-%cf%80%cf%81%ce%bf/

Εγκρίθηκαν τα πληρώματα του διαστημικού σκάφους Soyuz MS-18. Η κρατική επιτροπή δοκιμών πτήσης επανδρωμένων διαστημικών συγκροτημάτων ενέκρινε τη σύνθεση των κύριων και εφεδρικών πληρωμάτων του επανδρωμένου διαστημικού σκάφους Soyuz MS-18 (TPK). Το συμπέρασμα της κρατικής επιτροπής επιβεβαίωσε επίσης την ετοιμότητα του οχήματος εκτόξευσης Soyuz-2.1a και της επίγειας υποδομής για την εκτόξευση της 65ης και 66ης κύριας αποστολής στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό στο πλαίσιο του προγράμματος. Ως μέρος του πρώτου πληρώματος: Διοικητής Oleg Novitsky (Roscosmos), Flight Engineer-1 Peter Dubrov (Roscosmos) και Flight Engineer-2 Mark Vande Hai (NASA). Το αντίγραφο ασφαλείας περιλαμβάνει τους κοσμοναύτες Roscosmos Anton Shkaplerov, Oleg Artemiev και την αστροναύτη της NASA Anne McClain. Μετά τη συνάντηση της Κρατικής Επιτροπής στον 17ο ιστότοπο, πραγματοποιήθηκε μια διαδικτυακή τηλεδιάσκεψη πριν από την έναρξη των βασικών και εφεδρικών πληρωμάτων του Soyuz MS-18 TPK. Η κυκλοφορία του αναβαθμισμένου οχήματος εκτόξευσης Soyuz-2.1a από το Soyuz MS-18 TPK έχει προγραμματιστεί για τις 9 Απριλίου 2021 από την τοποθεσία 31 του κοσμοδρόμου Baikonur. https://www.energia.ru/ru/news/news-2021/news_04-08.html

Η Κίνα κατασκευάζει και πέμπτο διαστημικό κέντρο. Η Κίνα εδραιώνει τη θέση της ως υπερδύναμη στο διάστημα λανσάροντας σχέδιο για την κατασκευή του πέμπτου διαστημικού κέντρου στη χώρα, από το οποίο θα εκτοξευτούν εκατοντάδες δορυφόροι τα επόμενα χρόνια. Κατασκευαστική εταιρεία ανακηρύχθηκε ανάδοχος την 1η Απριλίου για την κατασκευή της εγκατάστασης εκτόξευσης κοντά στο λιμάνι της πόλης Νίνγκμπο στην ανατολική επαρχία του Τσετσιάνγκ, αναφέρει το Reuters. Η εταιρεία θα αναλάβει επίσης τμήμα του κέντρου ελέγχου και μια μονάδα συναρμολόγησης και δοκιμών. Η πόλη του Νίνγκμπο θα επενδύσει στο έργο 20 δισ. γουάν (2,6 δισ. ευρώ). Το νέο διαστημικό κέντρο, επισημαίνουν κινεζικά μέσα, βρίσκεται σε κατάλληλο γεωγραφικό πλάτος για την εκτόξευση δορυφόρων, συγκρίσιμο με τη θέση του Ακρωτηρίου Κανάβεραλ, σχετικά κοντά στον ισημερινό. Από το Νίνγκμπο προγραμματίζεται να εκτοξεύονται έως και 100 αποστολές τον χρόνο. Το 2020 η Κίνα εκτόξευσε 39 αποστολές, ανάμεσά τους η πρώτη κινεζική αποστολή στον Άρη, και φέτος αναμένεται να προχωρήσει σε περισσότερες από 40, αναφέρουν κρατικά μέσα. Σύμφωνα με την κρατική εφημερίδα Global Times, τα επόμενα χρόνια η Κίνα θα μπορούσε να εκτοξεύσει περισσότερους 1.000 δορυφόρους σε χαμηλή γήινη τροχιά, κυρίως για εφαρμογές επικοινωνιών. Προκειμένου να αντεπεξέλθει στην αυξανόμενη ζήτηση, η Κίνα χρειάζεται είτε περισσότερα κέντρα εκτόξευσης, είτε μεγαλύτερους πυραύλους, είτε και τα δύο. Σήμερα υπάρχουν τρία κέντρα στην ηπειρωτική χώρα και ένα στο νησί του Χαϊνάν, Ο μεγαλύτερος πύραυλος της Κίνας, Long March 5, μπορεί να μεταφέρει έως 60 μικρούς δορυφόρους σε κάθε εκτόξευση. https://www.in.gr/2021/04/08/b-science/technology/kina-kataskeyazei-kai-pempto-diastimiko-kentro/

Δεν είναι μόνο οι ΗΠΑ στον Άρη: Το κινεζικό Tianwen 1 έστιλε τις πρώτες του φωτογραφίες από τον «κόκκινο» πλανήτη. Τις πρώτες εικόνες υψηλής ευκρίνειας του πλανήτη Άρη που «τραβήχτηκαν» από το διαστημικό σκάφος Tianwen 1, δημοσίευσε η Εθνική Διεύθυνση Διαστήματος της Κίνας. Οι φωτογραφίες - δύο ασπρόμαυρες και μια έγχρωμη - τραβήχτηκαν κατά τη διάρκεια του «ταξιδιού» του σκάφους γύρω από τον «κόκκινο» πλανήτη, ενώ σύμφωνα με την ενημέρωση της υπηρεσίας, τις στιγμές εκείνες βρισκόταν σε απόσταση 330 έως 350 χιλιόμετρα πάνω από την επιφάνειά του. Οι κρατήρες, οι κορυφογραμμές των βουνών και οι αμμόλοφοι είναι εμφανείς στις ασπρόμαυρες φωτογραφίες. Η έγχρωμη φωτογραφία «τραβήχτηκε» από μια άλλη κάμερα, κατά τη διάρκεια της τροχιάς, δείχνει τον βόρειο πόλο του Άρη. Το Tianwen 1, αποτελεί την πρώτη ανεξάρτητη αποστολή της χώρας στον πλανήτη Άρη, η οποία ξεκίνησε στις 23 Ιουλίου από το Διαστημικό Κέντρο Εκτόξευσης Wenchang στην επαρχία Χαϊνάν, ενώ μπήκε στην προκαθορισμένη τροχιά του Άρη στις 24 Φεβρουαρίου. Σύμφωνα με τον προγραμματισμό, θα παραμείνει σε αυτήν την τροχιά για περίπου τρεις μήνες πριν απελευθερώσει την κάψουλα προσγείωσης. https://www.pronews.gr/epistimes/diastima/976508_den-einai-mono-oi-ipa-ston-ari-kineziko-tianwen-1-estile-tis-protes-toy

To Ingenuity ανοίγει φτερά για την πρώτη πτήση στον Άρη. Το πρώτο drone που σχεδιάστηκε για πτήσεις εκτός της Γης επέζησε την παγωμένη πρώτη νύχτα του στον Άρη και ετοιμάζεται να αναπτύξει τις έλικές του και να γράψει ιστορία. Μέχρι την Δευτέρα, το Ingenuity, ένα ηλιακό ελικοπτεράκι βάρους μόλις 1,8 κιλών, παρέμενε στερεωμένο στην κοιλιά του Perseverance, του νέου ρομπότ της NASA που θα αναζητήσει ενδείξεις αρχαίας ζωής στον κόκκινο πλανήτη. Το drone άνοιξε τα τέσσερα πόδια του για να πατήσει στο εξωγήινο τοπίο και αποσυνδέθηκε από το Perseverance που του παρείχε ενέργεια. Το ρομπότ στη συνέχεια απομακρύνθηκε για να αφήσει το φως του ήλιου να πέσουν πάνω στον ηλιακό συλλέκτη του Ingenuity. Ηλεκτρική ενέργεια απαιτείται μεταξύ άλλων για να μείνει το drone αρκετά ζεστό όταν η αρειανή νύχτα ρίχνει τη θερμοκρασία μέχρι τους -90 βαθμούς Κελσίου. «Είναι η πρώτη φορά που το Ingenuity έμεινε μόνο του στην επιφάνεια του Άρη» δήλωσε με σχεδόν μητρική συγκίνηση η Μίμι Άουνγκ, υπεύθυνη του drone στο Εργαστήριο Αεριώθησης (JPL) της NASA στην Καλιφόρνια, «Τώρα όμως έχουμε βεβαιωθεί ότι έχουμε τη σωστή μόνωση, τα σωστά θερμαντικά στοιχεία και αρκετή ενέργεια στην μπαταρία του για να επιζήσει την κρύα νύχτα [..] Συνεχίζουμε με ενθουσιασμό την προετοιμασία για την πρώτη πτήση». Η πρώτη πτήση δεν αποκλείεται να έρθει την Κυριακή, αρκεί να έχουν ολοκληρωθεί μια σειρά από βήματα. Την Τετάρτη θα αφαιρεθούν οι συνδετήρες που κρατούν ενωμένους τους δύο έλικες του drone και θα ακολουθήσει ένα μπαράζ δοκιμών των επιμέρους συστημάτων. Η αρειανή ατμόσφαιρα είναι περίπου 100 φορές πιο αραιή από τη γήινη, γι’ αυτό και οι δύο έλικες του Ingenuity θα περιστρέφονται με αντίθετη φορά 2.400 φορές το λεπτό –περίπου οκτώ φορές ταχύτερα από ό,τι ο έλικας ενός επιβατικού ελικοπτέρου στη Γη. Το ρομπότ, κόστους 85 εκατ. δολαρίων, σχεδιάστηκε μόνο για λόγους δοκιμής της τεχνολογίας πτήσης και δεν φέρει επιστημονικά όργανα πέρα από μια μικρή κάμερα. Στην πρώτη πτήση, το Ingenuity θα δοκιμάζει να σηκωθεί λίγο πάνω από το έδαφος, να μείνει αιωρούμενο για 30 δευτερόλεπτα και να προσεδαφιστεί. Οι πτήσεις θα γίνονται ολοένα και πιο περίπλοκες και θα ολοκληρωθούν με μια άνοδο σε ύψος 300 μέτρων. https://www.in.gr/2021/04/06/b-science/space/ingenuity-anoigei-ftera-gia-tin-proti-ptisi-ston-ari/

Πού θα βρείτε αρκετό άνθρακα για πλάσετε μια νέα Γη. Ο άνθρακας είναι βασικό συστατικό της Γης και των άλλων πλανητών. Από πού όμως προήλθε και ποια είναι η απαραίτητη ποσότητα για τη δημιουργία ενός πλανήτη; Δύο πρόσφατες δημοσιεύσεις τους στις επιθεωρήσεις Science Advances και Proceedings of the National Academy of Sciences υποδεικνύουν ότι ο άνθρακας δεν προήλθε από εκεί που πίστευαν μέχρι πρότινος οι επιστήμονες. Και τελικά από πού προήλθε; Στην πρώτη δημοσίευση οι ερευνητές υποστηρίζουν ότι η πλειονότητα του άνθρακα που υπάρχει στη Γη προήλθε από το διαστρικό μέσο, από την ύλη και την ακτινοβολία δηλαδή που υπάρχουν διάχυτες στον Γαλαξία. Όπως προτείνουν για την περίπτωση της Γης, η συσσώρευση του άνθρακα συνέβη μετά τον σχηματισμό του πρωτοπλανητικού δίσκου, ενός δακτυλίου σκόνης και του αερίου που περιβάλλει τους νεογέννητους πλανήτες και τους τροφοδοτεί με υλικό. Τα συμπεράσματα αυτά έρχονται σε αντίθεση με το προηγούμενο μοντέλο, σύμφωνα με το οποίο ο άνθρακας υπήρχε στα μόρια αερίου των νεφελωμάτων και έπειτα λόγω της χαμηλής θερμοκρασίας συμπυκνώθηκε συμβάλλοντας στον σχηματισμό του πλανήτη. «Το μοντέλο της συμπύκνωσης χρησιμοποιούταν επί δεκαετίες», εξήγησε η Τζάκι Λι, πρώτη συγγραφέας της δημοσίευσης, συμπληρώνοντας αναφερόμενη στη Γη ότι «το μοντέλο αυτό προτείνει ότι κατά τη διαδικασία σχηματισμού του Ήλιου, όλα τα στοιχεία από τα οποία σχηματίστηκε αργότερα ο πλανήτης εξαχνώθηκαν. Έπειτα, καθώς σχηματιζόταν ο πρωτοπλανητικός δίσκος σε χαμηλή θερμοκρασία, μερικά από αυτά τα αέρια συμπυκνώθηκαν και τροφοδότησαν τον σχηματιζόμενο πλανήτη με χημικά συστατικά». Όπως σημειώνουν ωστόσο οι επιστήμονες, το σενάριο αυτό δεν λειτουργεί με τον άνθρακα, αφού ο εξαχνωμένος άνθρακας, δηλαδή ο άνθρακας που έχει μεταβεί απευθείας από στερεό σε αέριο, δεν μπορεί να συμπυκνωθεί εκ νέου. Η ιδανική ποσότητα Όσο για τη δεύτερη δημοσίευση, οι επιστήμονες παρουσιάζουν αποτελέσματα που υποδεικνύουν ότι κατά τη διάρκεια του σχηματισμού των πλανητών χάνεται μία μεγάλη ποσότητα άνθρακα η οποία περιέχεται αρχικά στον πρωτοπλανητικό δίσκο. Η διαδικασία αυτή διαδραμάτισε καθοριστικό ρόλο στη δημιουργία της Γης ως κατοικήσιμου πλανήτη. «Ο πλανήτης χρειάζεται τον άνθρακα ώστε να ρυθμίσει το κλίμα και να επιτρέψει την ύπαρξη της ζωής», σημείωσε ο Έντγουιν Μπέργκιν, ένας εκ των συγγραφέων της δημοσίευσης, συμπληρώνοντας ωστόσο ότι «πρόκειται για μια πολύ λεπτή διαδικασία: δεν πρέπει να υπάρχει υπερβολικά μικρή ποσότητα άνθρακα, αλλά ούτε πολύ μεγάλη». Όπως σημείωσε ο ίδιος, οι συγκεκριμένες έρευνες περιγράφουν δύο ξεχωριστές διαδικασίες απώλειας άνθρακα κατά τη δημιουργία των πλανητών και υποδηλώνουν ότι η απώλεια αυτή είχε καθοριστικό ρόλο στην εμφάνιση της ζωής στη Γη. https://www.in.gr/2021/04/08/b-science/space/pou-tha-vreite-arketo-anthraka-gia-plasete-mia-nea-gi/

«Πέθανε» το EmDrive, που υποσχόταν μεγάλα ταξίδια στο διάστημα. Δοκιμές σε εργαστήρια της NASA είχαν δημιουργήσει ελπίδες πως το αποκαλούμενο EmDrive, μια επαναστατική μορφή διαστημικής προώθησης, θα μπορούσε να «ξεκλειδώσει» το διάστημα, επιτρέποντας μεγάλα ταξίδια- ωστόσο τα αποτελέσματα μιας σειράς δοκιμών και αναλύσεων σε τρεις παραλλαγές του από φυσικούς του TU Dresden στη Γερμανία «σκότωσαν» τον φιλόδοξο αυτό κινητήρα, δίνοντας τέλος στις σχετικές φιλοδοξίες. Μιλώντας στο GreWi, ο καθηγητής Μάρτιν Ταζμάρ, επικεφαλής των σχετικών ερευνών, εξήγησε τα ευρήματα των ερευνών αυτών. Όπως διαπιστώθηκε, το EmDrive δεν παράγει τελικά την ώθηση που είχε παρατηρηθεί από άλλες ερευνητικές ομάδες, όπως το Eagleworks της NASA και άλλοι. Επίσης, βρέθηκε ότι οι δυνάμεις που παρατηρήθηκαν μπορούν να εξηγηθούν από εξωτερικά αίτια. «Διαπιστώσαμε πως ο λόγος της “ώθησης” ήταν μια θερμική επίδραση. Για τις δοκιμές μας χρησιμοποιήσαμε τη διαρρύθμιση EmDrive της NASA...επειδή είναι καλύτερα καταγεγραμμένη και τα αποτελέσματά της δημοσιεύτηκαν στο Journal of Propulsion and Power». «Με τη βοήθεια μιας νέας δομής μέτρησης και διαφορετικών σημείων ανάρτησης της ίδιας μηχανής, ήμασταν σε θέση να αναπαράγουμε δυνάμεις ώθησης παρόμοιες με αυτές που μετρήθηκαν από την ομάδα της NASA, μα και να τις κάνουμε να εξαφανιστούν μέσω των σημείων ανάρτησης. Όταν μπαίνει ενέργεια στο EmDrive, ο κινητήρας θερμαίνεται. Αυτό επίσης κάνει τα στοιχεία πρόσδεσης να στρεβλώνονται, κάνοντας την κλίμακα να κινείται σε έναν νέο σημείο μηδέν. Ήμασταν σε θέση να το αποτρέψουμε αυτό σε μια βελτιωμένη δομή. Οι μετρήσεις μας διαψεύδουν όλους τους ισχυρισμούς περί EmDrive κατά τουλάχιστον τρεις τάξεις μεγέθους» πρόσθεσε. Τα ευρήματα ήταν ανάλογα και σε άλλες διαρρυθμίσεις, όπως το LemDrive και το Mach-Effect-Thruster. To EmDrive θεωρητικά λειτουργεί παγιδεύοντας μικροκύματα σε έναν θάλαμο όπου οι αναπηδήσεις τους παράγουν ώθηση. Ο θάλαμος αυτός είναι κλειστός, κάτι που σημαίνει πως, από έξω, φαίνεται σαν να κινείται χωρίς την εισροή καυσίμου ή κάποια εξαγωγή. Η συσσώρευση αυτών των δυνάμεων υποτίθεται πως κάνει το EmDrive εφικτό- κάτι που ακούγεται απλό, μα στην πράξη αμφισβητεί αυτά που γνωρίζουμε σήμερα για τη Φυσική, καθώς δεν μπαίνει ούτε βγαίνει ενέργεια. Όπως αναφέρει το Popular Mechanics, η DARPA του αμερικανικού Πενταγώνου είχε αρχίσει να εργάζεται πάνω στο EmDrive από το 2018, ωστόσο τα νέα αυτά ευρήματα μάλλον «σκοτώνουν» (προς το παρόν, τουλάχιστον), τη φιλόδοξη αυτή ιδέα. Παρόλα αυτά, τμήματα των σχετικών ερευνών και τεχνολογίας θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν για άλλους σκοπούς. https://www.naftemporiki.gr/story/1710963/pethane-toemdrivepou-uposxotan-megala-taksidia-sto-diastima

Το drone της NASA στον Άρη κατάφερε να επιζήσει ολομόναχο το βράδυ. Το drone που έστειλε η NASA στον Άρη μαζί με τον ρομποτικό εξερευνητή της αποσπάστηκε από αυτόν και έμεινε μόνο του εκτεθειμένο στις ακραίες συνθήκες του πλανήτη καταφέρνοντας να επιβιώσει γεγονός που αυξάνει τις πιθανότητες να καταφέρει τελικά να πετάξει. Στις 18 Φεβρουαρίου προσεδαφίστηκε στον Άρη το πιο προηγμένο ρομπότ που έχει φτάσει ποτέ στον Κόκκινο Πλανήτη για να πραγματοποιήσει σειρά ερευνών. Μαζί του το ρόβερ μετέφερε και ένα drone. Είναι η πρώτη φορά που ένα ιπτάμενο όχημα μεταφέρεται μακριά από την Γη για να πετάξει σε κάποιο άλλο πλανήτη. Είναι ευνόητο ότι η χρήση drones σε διαστημικές αποστολές θα ανοίξει νέους δρόμους στην εξερεύνηση άλλων κόσμων. Το Ingenuity, που σημαίνει εφευρετικότητα, είναι ένα ελικοπτεράκι το οποίο βρισκόταν προστατευμένο «κολλημένο» στην κάτω πλευρά του ρόβερ. Πριν από λίγα 24ωρα το ρομπότ απελευθέρωσε το drone κατεβάζοντας στο έδαφος αλλά παρέμενε από πάνω του. Για πρώτη φορά το ρόβερ έφυγε πάνω από το drone την περασμένη Κυριακή αφήνοντας το εκτεθειμένο στις ακραίες καιρικές συνθήκες του Κόκκινου Πλανήτη. Η μεγάλη πρόκληση ήταν τι θα συμβεί όταν δύσει ο Ήλιος όπου οι θερμοκρασίες που επικρατούν στον Άρη είναι μείον 90 βαθμοί Κελσίου. Η NASA ανακοίνωσε ότι το drone κατάφερε να «βγάλει» την νύχτα. Με απλά λόγια συνεχίζει να λειτουργεί ομαλά χωρίς να φαίνεται ότι έχει υποστεί ζημιά κάποιο από τα συστήματα του από το ψύχος στο οποίο εκτέθηκε. Αυτό ήταν και το πρώτο επί της ουσίας σημαντικό τεστ για τις δυνατότητες και την λειτουργία του drone. Η επιτυχία αυτής της δοκιμής πανηγυρίστηκε όπως ήταν ευνόητο από τους τεχνικούς και τα μέλη της αποστολής. Σύμφωνα με τον σχεδιασμό το drone θα επιχειρήσει εντός του Απριλίου να πετάξει. Το Ingenuity θα πραγματοποιήσει πέντε πτήσεις σε ύψος 3-5 μέτρων. Κάθε πτήση θα διαρκέσει περίπου 90 δευτερόλεπτα με το drone να πετάει σε αποστάσεις περίπου 50 μέτρων από την βάση του. Το σχέδιο κάθε πτήσης θα έχει γίνει από τους τεχνικούς της NASA αλλά από την στιγμή που θα απογειωθεί το drone θα κινείται και θα ενεργεί μόνο του χωρίς να υπάρχει τηλεχειρισμός. Τα στελέχη της NASA αναφέρουν ότι η πιο σημαντική στιγμή του εγχειρήματος είναι η στιγμή της πρώτης απογείωσης. Αν το Ingenuity απογειωθεί και πετάξει χωρίς προβλήματα θα έχει επιτελέσει την αποστολή του αφού το ζητούμενο δεν είναι η συλλογή δεδομένων από αυτό αλλά να διαπιστωθεί αν μπορεί να πετάξει κάποιο όχημα στον Κόκκινο Πλανήτη. https://www.naftemporiki.gr/story/1711003/to-drone-tis-nasa-ston-ari-katafere-na-epizisei-olomonaxo-to-bradu

Ουράνιο τόξο στον πλανήτη Άρη; Είναι ένα δυνατόν να σχηματιστεί ένα ουράνιο τόξο στον Άρη; Όχι. Τα ουράνια τόξα δημιουργούνται από την διάθλαση και ανάκλαση του φωτός σε σφαιρικά σταγονίδια νερού. Αλλά η εκατό φορές αραιότερη ατμόσφαιρα του Άρη, σε σχέση με την γήινη ατμόσφαιρα, δεν διαθέτει αρκετό νερό ώστε να σχηματιστούν σταγονίδια. Αυτό που βλέπουμε στην παραπάνω φωτογραφία από την επιφάνεια του Άρη, δεν είναι ουράνιο τόξο, αλλά μια είναι αναλαμπή που οφείλεται στον φωτογραφικό φακό. https://physicsgg.me/2021/04/07/%ce%bf%cf%85%cf%81%ce%ac%ce%bd%ce%b9%ce%bf-%cf%84%cf%8c%ce%be%ce%bf-%cf%83%cf%84%ce%bf%ce%bd-%cf%80%ce%bb%ce%b1%ce%bd%ce%ae%cf%84%ce%b7-%ce%ac%cf%81%ce%b7/