Δροσος Γεωργιος

Nüwa: Δεν θα μοιάζει και πολύ με πόλη αλλά έτσι οραματίζονται την πρωτεύουσα του πλανήτη Άρη. Έπειτα από τις έρευνες της Nasa στον Άρη και τις δηλώσεις του Έλον Μασκ ότι ελπίζει να μπορέσει να στείλει χιλιάδες ανθρώπους εκεί, το στούντιο αρχιτεκτονικής ABIBOO κυκλοφόρησε ένα βίντεο, στο οποίο παρουσιάζεται το πώς μπορεί να είναι η ζωή στον Άρη. Οι αρχιτέκτονες έχουν σχεδιάσει μία πόλη, βασισμένοι στην περιοχή Tempe Mensa στον Άρη. Ο ιστότοπος ABIBOO εξηγεί ότι: "Η πόλη Nüwa βρίσκεται στην πλαγιά ενός από τους βράχους του Άρη. Έχει πρόσβαση σε άφθονο νερό, το οποίο βρίσκεται στην Tempe Mensa. Ένα απότομο έδαφος μάς προσφέρει την ευκαιρία για τη δημιουργία μίας κατακόρυφης πόλης, η οποία θα εισάγεται ουσιαστικά μέσα στο βράχο και θα είναι προστατευμένη από την ακτινοβολία και τους μετεωρίτες, ενώ θα έχει πρόσβαση σε έμμεσο ηλιακό φως." Οι δημιουργοί συνεργάστηκαν με επιστήμονες, προκειμένου να αποφασίσουν τι προμήθειες θα χρειαστεί ένας άνθρωπος στον Άρη. Ο ιστότοπος ABIBOO αναφέρει σχετικά: "Η αειφορία, αλλά ιδιαίτερα η αυτοβιώσιμη ανάπτυξη αποτελεί τον πυρήνα σχεδιασμού της Nüwa. Προκειμένου να είναι αυτοβιώσιμος ένας οικισμός στον Άρη, πρέπει πρώτα να μπορέσει να αποκτήσει όλους τους πόρους τοπικά" και εξηγεί: "Σε μία αρχική φάση, θα υπάρξουν επενδύσεις κεφαλαίου, αλλά και προμήθειες από τη Γη. Όμως, θα είναι ένα σύντομο διάστημα. Μετά το σύστημα θα πρέπει να μπορεί να διατηρήσει μόνο του την ανάπτυξη του με τοπικούς πόρους. " Ο ιδρυτής του ιστότοπου, Alfredo Muñoz δήλωσε στο Euronews.com: "Πιστεύουμε ότι -από τεχνικής απόψεως- είναι εφικτό. Αυτό, που απαιτεί χρόνο είναι να διασφαλίσουμε ότι υπάρχει αρκετή προθυμία και ενότητα στη διεθνή κοινότητα. Πιστεύω ότι η πόλη του Άρη θα μπορούσε να ξεκινήσει σαν κατασκευή το 2054, έτσι θα έχει ολοκληρωθεί μέχρι το 2100 και τότε θα μπορούν να κατοικήσουν σε αυτή οι πρώτοι άνθρωποι." Λόγω της ραδιενέργειας, των χαμηλών θερμοκρασιών και της έλλειψης οξυγόνου, οι άνθρωποι θα πρέπει να ζουν σε ειδικά προστατευμένα σπίτια. Μερικοί άνθρωποι νομίζουν ότι ο πλανήτης θα μπορούσε να "πλαστεί" διαφορετικά προκειμένου η ατμόσφαιρα και το περιβάλλον να μοιάζουν περισσότερο στις συνθήκες, που επικρατούν στη Γη. Η "Γαιοπλασία" θα ωφελήσει στο να δημιουργηθεί ένα σωστό περιβάλλον, όπου θα μπορούν να αναπτυχθούν φυτά, ακριβώς όπως στη Γη και συνεπώς στην παροχή οξυγόνου. Για να γίνει, βέβαια, εφικτό κάτι τέτοιο, ο άνθρωπος θα πρέπει να προκαλέσει μεγάλες ατμοσφαιρικές και περιβαλλοντικές αλλαγές, ενδεχομένως με πυρηνικές εκρήξεις. Παρ' όλα αυτά, ένας μεγάλος αριθμών μελετών έχει δείξει ότι η γαιοπλασία ολόκληρου του πλανήτη Άρη και η αλλαγή της ατμόσφαιρας του, πιθανότατα δε θα καταστεί δυνατόν, ακόμα και αν όλοι οι πάγοι λιώσουν και απελευθερώσουν διοξείδιο του άνθρακα. https://www.pronews.gr/epistimes/diastima/973125_nuwa-den-tha-moiazei-kai-poly-me-poli-alla-etsi-oramatizontai-tin

Τμήμα του αεροπλάνου των αδελφών Ράιτ θα πετάξει στον Άρη μαζί με drone της NASA Ένα ηλιακό ελικοπτεράκι πρόκειται να απελευθερωθεί τις επόμενες ημέρες από την κοιλιά του ρομπότ Perseverance για να επιχειρήσει την πρώτη ελεγχόμενη πτήση σε άλλο πλανήτη. Πάνω του μεταφέρει ένα συμβολικό σουβενίρ, ένα μικρό κομμάτι μουσελίνας από το αεροπλάνο των αδελφών Ράιτ. Το κάλυμμα που προστάτευε το drone Ingenuity απορρίφθηκε στη διάρκεια του Σαββατοκύριακου ενόψει της πρώτης πτήσης που αναμένεται το νωρίτερο στις 8 Απριλίου, αναφέρει η NASA στην τελευταία της ανακοίνωση. Η υπηρεσία επέλεξε ως «ελικοδρόμιο» μια επίπεδη κυκλική περιοχή με διάμετρο 10 μέτρα, από όπου το Ingenuity θα απογειωθεί, θα φτάσει σε ύψος τριών μέτρων και θα προσγειωθεί στο ίδιο σημείο περίπου 30 δευτερόλεπτα αργότερα. Αν η δοκιμή πετύχει θα ακολουθήσουν κι άλλες πτήσεις εντός μιας «ζώνης πτήσεων» σε οβάλ σχήμα και μήκος 100 μέτρα. Το Perseverance, το οποίου πρωτεύουσα αποστολή είναι η αναζήτηση ενδείξεων αρχαίας ζωής στον κρατήρα Τζέζερο, θα φωτογραφήσει την επιχείρηση από απόσταση. «Ελπίζουμε να τραβήξουμε και βίντεο» δήλωσε σε συνέντευξη Τύπου η Φάρα Άλιμπεϊ, μηχανικός της αποστολής. To Ingenuity είναι πολύ ελαφρύ, με μάζα γύρω στα 1,8 κιλά, προκειμένου να μπορεί να σηκωθεί στην αρειανή ατμόσφαιρα, η οποία είναι 100 φορές πιο αραιή από τη γήινη και προσφέρει έτσι μικρότερη άνωση. Οι δύο έλικές του, με διάμετρο ενός μέτρου, θα περιστρέφονται σε αντίθετες κατευθύνσεις με ταχύτητα περίπου 2.400 στροφών ανά λεπτό, πολύ ταχύτερα από τους έλικες των ελικοπτέρων στη Γη. Κάτω από τους ηλιακούς συλλέκτες του drone βρίσκεται ένα μικρό κομμάτι της μουσελίνας από το κάτω αριστερό φτερό του αεροπλάνου με το οποίο πραγματοποίησαν την πρώτη πτήση της ιστορίας οι αδελφοί Ράιτ το 1903. Το κομμάτι υφάσματος, σε μέγεθος γραμματοσήμου, δωρίσθηκε στη NASA από το Carillon Historical Park στο Ντέiτον του Οχάιο, γενέτειρα των Ουίλμπουρ και Όρβιλ Ράιτ. Κομμάτια ξύλου και υφάσματος από το θρυλικό διπλάνο είχαν ταξιδέψει στη Σελήνη με το Apollo 11 του Νιλ Άρμστρονγκ το 1969. Ένα άλλο τμήμα συνόδεψε τον αστροναύτη Τζον Γκλεν σε πτήση του διαστημικού λεωφορείου Discovery το 1998. Και οι δύο αστροναύτες κατάγονταν από το Οχάιο όπως οι αδελφοί Ράιτ. Τα ιπτάμενα μέσα ίσως αποδειχθούν ιδανικά για την εξερεύνηση ορισμένων εξωγήινων προορισμών. Η NASA έχει ήδη εγκρίνει τη ρομποτική αποστολή Dragonfly που θα πετάξει πάνω από την επιφάνεια του Τιτάνα, του μεγαλύτερου δορυφόρου του Κρόνου, τη δεκαετία του 1930. Το Ingenuity θα μείνει στην ιστορία για την πρώτη ελεγχόμενη πτήση σε άλλο πλανήτη. Όμως η πρωτιά της πρώτης πτήσης εκτός Γης ανήκει στα σοβιετικά αερόστατα Vega που πέταξαν στην ατμόσφαιρα της Αφροδίτης τη δεκαετία του 1980. https://physicsgg.blogspot.com/2021/03/drone-nasa_24.html

«Κάτι» καταστρέφει το κοντινότερό μας αστρικό σύμπλεγμα. Δεδομένα από τον δορυφόρο Gaia του ΕΟΔ έφεραν στο φως στοιχεία πως το κοντινότερο στον ήλιο μας αστρικό σύμπλεγμα διαταράσσεται από τη βαρυτική επιρροή μιας γιγαντιαίας μα αθέατης δομής στον γαλαξία μας. Εάν ισχύει κάτι τέτοιο, αυτό θα παρείχε στοιχεία για έναν φερόμενο πληθυσμό «υπο-φωτοστεφάνων σκοτεινής ύλης» (dark matter sub-halos): Αυτά τα αόρατα νέφη σωματιδίων θεωρείται πως αποτελούν απομεινάρια από τον σχηματισμό του γαλαξία μας, και υπάρχουν ανά τον γαλαξία, δημιουργώντας μια αθέατη υποδομή η οποία ασκεί βαρυτική επιρροή σε οτιδήποτε πλησιάσει. Η Τερέζα Τζεράμπκοβα και συνάδελφοί της από τον ΕΟΔ και το ESO (European Southern Observatory) έκαναν την ανακάλυψη αυτή ενώ μελετούσαν τον τρόπο με τον οποίο ένα κοντινό αστρικό σύμπλεγμα συγχωνεύεται με το γενικότερο «φόντο» των άστρων στον γαλαξία μας. Η ομάδα επέλεξε ως στόχο τις Υάδες επειδή είναι το κοντινότερο στον ήλιο μας αστρικό σύμπλεγμα, σε απόσταση 153 ετών φωτός. Είναι ορατό τόσο από το βόρειο όσο και από το νότιο ημισφαίριο ως ένα «V» φωτεινών άστρων που σηματοδοτεί το «κεφάλι» του αστερισμού του Ταύρου. Πέρα από τα ευκόλως ορατά φωτεινά άστρα, τηλεσκόπια αποκαλύπτουν περίπου 100 πιο αχνά, σε μια σφαιρική περιοχή του διαστήματος, πλάτους περίπου 60 ετών φωτός. Ένα αστρικό σύμπλεγμα χάνει άστρα από φυσικού του, επειδή καθώς αυτά κινούνται εντός του αλληλεπιδρούν βαρυτικά. Αυτή η συνεχής αλληλεπίδραση αλλάζει ελαφρά τις ταχύτητές τους, μετακινώντας κάποια στα άκρα του συμπλέγματος. Από εκεί, τα άστρα μπορούν να επηρεαστούν από τη βαρυτική έλξη του γαλαξία, σχηματίζοντας δύο μεγάλες ουρές. Οι ουρές αυτές είναι γνωστές ως «παλιρροιακές ροές» (tidal tails) και έχουν μελετηθεί πολύ σε γαλαξίες που συγκρούονται, μα κανείς δεν τις είχε δει από ένα κοντινό ανοιχτό αστρικό σύμπλεγμα, μέχρι πολύ πρόσφατα. «Κλειδί» για τον εντοπισμό τους είναι ο εντοπισμός των άστρων που κινούνται με τρόπο παρόμοιο με το αστρικό σύμπλεγμα. Ο δορυφόρος Gaia το κάνει αυτό εύκολο επειδή μετρά με ακρίβεια την απόσταση και την κίνηση άνω του ενός δισ. άστρων στον γαλαξία μας. Η Τερέζα Τζεράμπκοβα δημιούργησε ένα μοντέλο υπολογιστή που προσομοίωνε τις διάφορες αναταράξεις που μπορεί να υφίστανται τα άστρα που διαφεύγουν από το σύμπλεγμα κατά τα εκατοντάδες εκατομμύρια χρόνια τους στο διάστημα. Η σύγκριση της προσομοίωσης με τα υπάρχοντα πραγματικά δεδομένα αποκάλυψε την πραγματική έκταση των παλιρροιακών ουρών των Υάδων. Ωστόσο η μεγάλη έκπληξη ήταν πως η πίσω ουρά φάνηκε να είναι αγνοούμενα άστρα. Αυτό δείχνει πως λαμβάνει χώρα κάτι πιο «άγριο» από την «ήρεμη αποσύνθεση» του αστρικού συμπλέγματος. Κάνοντας ξανά τις προσομοιώσεις, η Τζεράμπκοβα έδειξε πως τα δεδομένα μπορούσαν να αναπαραχθούν εάν αυτή η ουρά συγκρουόταν με ένα νέφος ύλης περίπου 10 εκατομμυρίων ηλιακών μαζών. «Πρέπει να υπήρξε μια κοντινή αλληλεπίδραση με αυτόν τον πραγματικά γιγαντιαίο όγκο, και οι Υάδες συνετρίβησαν» είπε. Όσον αφορά στο τι μπορεί να είναι αυτό, η ερευνήτρια εκτιμά πως ίσως θα μπορούσε να είναι ένα «dark matter sub-halo»: Πρόκειται για όγκους σκοτεινής ύλης που θεωρείται πως συνέβαλαν στον σχηματισμό του γαλαξία κατά τον σχηματισμό του. https://www.naftemporiki.gr/story/1706883/kati-katastrefei-to-kontinotero-mas-astriko-sumplegma

Ο Άλαν Τούρινγκ αντικαθιστά τους Μάθιου Μπούλτον και Τζέιμς Βατ... στο χαρτονόμισμα των 50 λιρών. Ο Τούρινγκ είναι πιο γνωστός για το έργο του στην αποκρυπτογράφηση, που βοήθησε να τερματιστεί ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος», επισήμανε ο διοικητής της BoE Άντριου Μπέιλι, κατά τη διάρκεια της τελετής. Γεννηθείς το 1912 στο Λονδίνο, ο Άλαν Τούρινγκ είναι διάσημος για τη συμμετοχή του στην αποκωδικοποίηση της συσκευής Enigma, την οποία χρησιμοποιούσαν οι Γερμανοί κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, μια ιστορία που αφηγείται η ταινία "Το παιχνίδι της μίμησης". Διαδραμάτισε επίσης «καθοριστικό ρόλο» στην ανάπτυξη των πρώτων υπολογιστών, όταν εργάστηκε στο National Physical Laboratory και κατόπιν στο πανεπιστήμιο του Μάντσεστερ. Κατά τη διάρκεια των ερευνών του, ασχολήθηκε με την τεχνητή νοημοσύνη και δημιούργησε το τεστ Τούρινγκ, που εξετάζει την «ευφυία» μιας μηχανής, μέσω γραπτής συζήτησης με έναν άνθρωπο. Ο Άντριου Μπέιλι υπογράμμισε, επιπλέον, ότι ο επιστήμονας ήταν «ομοφυλόφιλος και για τον λόγο αυτόν του συμπεριφέρθηκαν πολύ άσχημα». Ο Άλαν Τούρινγκ καταδικάστηκε το 1952 για «απρέπεια» έχοντας συνάψει σχέση με έναν άνδρα, κατόπιν υπέστη χημικό ευνουχισμό διάρκειας ενός έτους. Πέθανε το 1954 από δηλητηρίαση με κυάνιο. Η νεκροψία νεκροτομή κατέληξε στο συμπέρασμα ότι επρόκειτο για αυτοκτονία. Το 2009, ο πρωθυπουργός Γκόρντον Μπράουν είχε ζητήσει συγγνώμη εκ μέρους της Βρετανίας για τη μεταχείριση του μαθηματικού, ο οποίος έλαβε χάρη μετά θάνατον από το βασίλισσα το 2013. Το ίδρυμα Peter Tatchell για την προάσπιση των δικαιωμάτων των ομοφυλοφίλων είχε επισημάνει, κατά την ανακοίνωση του σχεδίου για το χαρτονόμισμα το 2019, ότι ο Τούρινγκ θα είναι «το πρώτο μέλος της κοινότητας ΛΟΑΤΚΙ που θα δεσπόζει σε ένα χαρτονόμισμα» στη χώρα. Ο Άλαν Τούρινγκ αντικαθιστά στο χαρτονόμισμα των 50 λιρών τους Μάθιου Μπούλτον και Τζέιμς Βατ, τους «πατέρες» της ατμομηχανής. https://physicsgg.blogspot.com/2021/03/blog-post_25.html

Η Ρωσία ετοιμάζει διάδοχο του θρυλικού διαστημικού λεωφορείου Buran. Εταιρεία του ομίλου Kalashnikov, περισσότερο γνωστού για τα ομώνυμα επιθετικά τυφέκια, αναπτύσσει επαναχρησιμοποιούμενο διαστημικό σκάφος, περίπου δύο δεκαετίες μετά την πρώτη και τελευταία πτήση του σοβιετικού διαστημικού λεωφορείο Buran.Μοντέλο του σκάφους σε πραγματικό μέγεθος εκτέθηκε τον περασμένο μήνα σε κλειστό χώρο στο πλαίσιο στρατιωτικής έκθεσης και το σχέδιο προχωρά σύμφωνα με τον αρχικό σχεδιασμό, ανακοίνωσε η εταιρεία Molniya της Kalashnikov.Τη δεκαετία του 1980 η Molniya είχε σχεδιάσει το Buran, το οποίο πιστεύεται ευρέως ότι βασίστηκε σε κλεμμένα σχέδια του αμερικανικού διαστημικού λεωοφορείου, όταν ο Ψυχρός Πόλεμος ανάμεσα σε ΗΠΑ και ΕΣΣΔ βρισκόταν στο απόγειό του. To Βuran πραγματοποίησε μόνο μία πτήση και καταστράφηκε το 2002. Το Buran πραγματοποίησε μόλις μία πτήση από το κοσμοδρόμιο του Μπαϊκονούρ στο Καζακστάν το 1988. Η πολιτική και οικονομική ταραχή στη Σοβιετική Ένωση λίγο πριν από τη διάλυσή της το 1991 εμπόδισε την αξιοποίηση του σκάφους σε άλλες αποστολές.Λόγω έλλειψης οικονομικών πόρων, το στέγαστρο στο οποίο είχε αποθηκευτεί το Buran κατέρρευσε το 2002 και κατέστρεψε το μοναδικό ρωσικό διαστημικό λεωφορείο.Ανακοινώνοντας το σχέδιο για το νέο σκάφος τον περασμένο Μάιο, ο επικεφαλής της ρωσικής διαστημικής υπηρεσίας Roscosmos υποστήριξε ότι το Buran «βρισκόταν μπροστά από την εποχή του». Τα αμερικανικά διαστημικά λεωφορεία έμειναν σε χρήση από το 1981 έως το 2011. https://www.in.gr/2021/03/24/b-science/rosia-etoimazei-ton-diadoxo-tou-thrylikou-diastimikou-leoforeiou-buran/

Η νέα φωτογραφία «με φίλτρο polaroid» της θηριώδους μαύρης τρύπας του Μ87… αποκαλύπτει το μαγνητικό πεδίο που την περιβάλλει. Η ερευνητική ομάδα Event Horizon Telescope (EHT) που κατάφερε να πάρει την πρώτη φωτογραφία της τεράστιας μαύρης τρύπας (με μάζα δισεκατομμύρια φορές μεγαλύτερη του Ήλιου) στο κέντρο του γαλαξία M87, δημοσίευσε σήμερα μια νέα εικόνα της που μας δείχνει πως φαίνεται σε πολωμένο φως. Είναι η πρώτη φορά που οι αστρονόμοι κατάφεραν να μετρήσουν την πόλωση, μια υπογραφή των μαγνητικών πεδίων, στο κοντινό περιβάλλον μιας μαύρης τρύπας. Οι παρατηρήσεις αυτές θα εξηγήσουν πώς ο γαλαξίας M87, που βρίσκεται σε απόσταση 55 εκατομμύρια έτη φωτός από τη Γη, είναι σε θέση να εκτοξεύει ισχυρούς πίδακες από τον πυρήνα του. Στις 10 Απριλίου του 2019, οι επιστήμονες δημοσίευσαν την πρώτη φωτογραφία μιας μαύρης τρύπας, που έδειχνε μια φωτεινή δομή σαν δαχτυλίδι γύρω από με μια σκοτεινή κεντρική περιοχή – την σκιά της μαύρης τρύπας. Από τότε οι φυσικοί του Event Horizon Telescope ερεύνησαν βαθύτερα τα δεδομένα τους για το τερατώδες αντικείμενο στην καρδιά του γαλαξία M87. Και ανακάλυψαν ότι ένα σημαντικό κλάσμα του φωτός γύρω από τη μαύρη τρύπα M87 είναι πολωμένο. Αυτή η εργασία αποτελεί ένα σημαντικό ορόσημο: η πόλωση του φωτός περιέχει πληροφορίες που μας επιτρέπουν να κατανοήσουμε καλύτερα τη φυσική πίσω από την εικόνα που που δημοσιεύθηκε τον Απρίλιο του 2019. Η αποκάλυψη αυτής της νέας εικόνας πολωμένου φωτός απαιτούσε χρόνια εργασίας λόγω των πολύπλοκων τεχνικών που εμπλέκονται στη λήψη και ανάλυση των δεδομένων. Το φως πολώνεται όταν διέρχεται από ορισμένα φίλτρα, όπως οι φακοί των polaroid γυαλιών ηλίου ή όταν εκπέμπεται σε θερμές περιοχές του χώρου που είναι μαγνητισμένες. Όπως τα πολαρόιντ γυαλιά μας βοηθούν να βλέπουμε καλύτερα μειώνοντας τις αντανακλάσεις και το έντονο φως από φωτεινές επιφάνειες, έτσι και οι αστρονόμοι μπορούν να να δούν καλύτερα για την περιοχή γύρω από τη μαύρη τρύπα, εξετάζοντας τον τρόπο πόλωσης του φωτός που προέρχεται από εκεί. Συγκεκριμένα, η πόλωση επιτρέπει στους αστρονόμους να χαρτογραφήσουν τις γραμμές μαγνητικού πεδίου που υπάρχουν στο εσωτερικό χείλος της μαύρης τρύπας. Τι είναι το πολωμένο φως Οι νέες πολωμένες εικόνες είναι το κλειδί για την κατανόηση του τρόπου με τον οποίο το μαγνητικό πεδίο επιτρέπει στη μαύρη τρύπα να «καταβροχθίζει» ύλη και να εκτοξεύει ισχυρούς πίδακες. Πώς τα μαγνητικά πεδία επηρεάζουν την εικόνα μιας μαύρης τρύπας Οι φωτεινοί πίδακες ενέργειας και ύλης που αναδύονται από τον πυρήνα του γαλαξία M87 και εκτείνονται τουλάχιστον 5000 έτη φωτός από το κέντρο του είναι ένα από τα πιο μυστηριώδη και δραστήρια χαρακτηριστικά του γαλαξία. Το μεγαλύτερο μέρος της ύλης που βρίσκεται κοντά στην μαύρη τρύπα πέφτει στο εσωτερικό της. Ωστόσο, το υπόλοιπο διαφεύγει λίγο πριν από τη σύλληψή του και εκτοξεύεται πολύ μακριά στο διάστημα με την μορφή πιδάκων. Οι αστρονόμοι βασίστηκαν σε διάφορα μοντέλα για το πώς συμπεριφέρεται η ύλη κοντά στη μαύρη τρύπα για να κατανοήσει καλύτερα αυτήν τη διαδικασία. Ωστόσο, δεν ξέρουν ακριβώς πώς εκτοξεύονται πίδακες μεγαλύτεροι από τον γαλαξία από την κεντρική του περιοχή, το οποίο είναι τόσο μικρό σε μέγεθος όσο το ηλιακό μας σύστημα, ούτε πώς ακριβώς η ύλη πέφτει στη μαύρη τρύπα. Με τη νέα εικόνα της μαύρης τρύπας και τη σκιά της σε πολωμένο φως, οι αστρονόμοι κατάφεραν για πρώτη φορά να δουν την περιοχή ακριβώς έξω από τη μαύρη τρύπα όπου πραγματοποιείται αυτή η αλληλεπίδραση μεταξύ της ύλης που ρέει προς το εσωτερικό της και της εκτόξευσής της προς τα έξω. Οι παρατηρήσεις παρέχουν νέες πληροφορίες σχετικά με τη δομή των μαγνητικών πεδίων ακριβώς έξω από τη μαύρη τρύπα. Η ομάδα διαπίστωσε ότι μόνο θεωρητικά μοντέλα με έντονο μαγνητισμένο αέριο μπορούν να εξηγήσουν αυτό που βλέπουν στον ορίζοντα των γεγονότων της μαύρης τρύπας. Δείχνουν επίσης ότι τα μαγνητικά πεδία στο χείλος της μαύρης τρύπας είναι αρκετά ισχυρά για να απωθήσουν το καυτό αέριο και να το βοηθήσουν ώστε να αντισταθεί στην έλξη της βαρύτητας. Μόνο το αέριο που γλιστράει μέσα από το πεδίο μπορεί να κινηθεί σπειροειδώς προς τον ορίζοντα των γεγονότων. Για να παρατηρηθεί η καρδιά του γαλαξία M87, συνδέθηκαν οκτώ τηλεσκόπια σε όλο τον κόσμο για να δημιουργήσουν ένα εικονικό τηλεσκόπιο στο μέγεθος της Γης, το Event Horizon Telescope (EHT). Η εντυπωσιακή ανάλυση που λαμβάνεται με το EHT είναι ισοδύναμη με αυτήν που απαιτείται για τη μέτρηση του μήκους μιας πιστωτικής κάρτας στην επιφάνεια της Σελήνης. Τα αποτελέσματα της έρευνας δημοσιεύονται σήμερα σε δύο ξεχωριστές εργασίες στο The Astrophysical Journal Letters: «First M87 Event Horizon Telescope Results. VII. Polarization of the Ring » και » First M87 Event Horizon Telescope Results. VIII. Magnetic Field Structure near The Event Horizon«. Στην έρευνα συμμετείχαν περισσότεροι από 300 ερευνητές από διάφορα ανά τον κόσμο ερευνητικά κέντρα και πανεπιστήμια. Σε μια νέα εικόνα της μαύρης τρύπας του γαλαξία Μ87 από το Event Horizon Telescope φαίνεται το πολωμένο φως (κιτρινωπές γραμμές) που εκπέμπεται από την περιστρεφόμενη ύλη γύρω από την μαύρη τρύπα. Αυτή η πόλωση σχετίζεται με το μαγνητικό πεδίο γύρω από την σκιά της μαύρης τρύπας. https://physicsgg.me/2021/03/24/%CE%B7-%CE%BD%CE%AD%CE%B1-%CF%86%CF%89%CF%84%CE%BF%CE%B3%CF%81%CE%B1%CF%86%CE%AF%CE%B1-%CE%BC%CE%B5-%CF%86%CE%AF%CE%BB%CF%84%CF%81%CE%BF-polaroid-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B8%CE%B7%CF%81%CE%B9%CF%8E/

Βρέθηκε η 5η δύναμη στο πείραμα LHCb; Φαίνεται πιθανή η παραβίαση της διατήρησης λεπτονικής γεύσης – που σημαίνει την ύπαρξη νέας δύναμης (και νέων σωματιδίων) στη φύση. Χτες, το πείραμα LHCb (Large Hadron Collider Beauty) ανακοίνωσε νέα αποτελέσματα, τα οποία εφόσον επιβεβαιωθούν, θα αποδεικνύουν την παραβίαση της αποδεκτής μέχρι σήμερα θεωρίας των στοιχειωδών σωματιδίων, του Καθιερωμένου Προτύπου. Τα αποτελέσματα επικεντρώνονται στην πιθανή παραβίαση της παγκοσμιότητας λεπτονικής γεύσης και ανακοινώθηκαν στο επιστημονικό συνέδριο Moriond για τις ηλεκτρασθενείς αλληλεπιδράσεις και τις ενοποιημένες θεωρίες Η ανάλυση των φυσικών του LHCb, συγκρίνει δύο τύπους διάσπασης του κουάρκ b (ομορφιά ή πυθμένας). Η πρώτη διάσπαση περιλαμβάνει το ηλεκτρόνιο και η δεύτερη το μιόνιο, ένα άλλο στοιχειώδες σωματίδιο παρόμοιο με το ηλεκτρόνιο αλλά περίπου 200 φορές βαρύτερο. Το ηλεκτρόνιο και το μιόνιο, μαζί με ένα τρίτο σωματίδιο που ονομάζεται ταυ, ανήκουν στην κατηγορία των σωματιδίων που ονομάζονται λεπτόνια και η διαφορά μεταξύ τους αναφέρεται ως «γεύσεις». Το Καθιερωμένο Πρότυπο της φυσικής των σωματιδίων προβλέπει ότι οι διασπάσεις που περιλαμβάνουν διαφορετικές γεύσεις λεπτονίων, όπως αυτή της μελέτης LHCb, θα πρέπει να εμφανίζονται με την ίδια πιθανότητα. Το χαρακτηριστικό αυτό είναι γνωστό ως παγκοσμιότητα της λεπτονικής γεύσης και μετράται από την αναλογία μεταξύ των πιθανοτήτων διάσπασης που συμβολίζεται με RK. Στην αποδεκτή μέχρι σήμερα θεωρία ο λόγος αυτός πρέπει να είναι ισούται με την μονάδα. Τα ασταθή φορτισμένα αδρόνια B+ (που αποτελούνται από τα κουάρκ u και \bar{b}), διασπώνται σε φορτισμένα καόνια και φορτισμένα λεπτόνια B^{+} \rightarrow K^{+}\ell^{+} \ell^{-}. Ενώ, σύμφωνα με το Καθιερωμένο Πρότυπο των στοιχειωδών σωματιδίων είναι εξίσου πιθανό να διασπαστούν σε ηλεκτρόνια ή μιόνια, τα αποτελέσματα των αναλύσεων δείχνουν ότι η φύση προτιμά τα ηλεκτρόνια από τα βαρύτερα μιόνια. Έτσι, η τιμή του λόγου RK βρέθηκε μικρότερη της μονάδας: R_{K}=0.846^{+0.044}_{-0.041} Η ακρίβεια της ανακάλυψης είναι στα 3,1 σίγμα, δηλαδή υπάρχει μια πιθανότητα στις 1000 να πρόκειται για τυχαίο εύρημα. Η στατιστική επιβεβαιώνει το εύρημα στα 5σ (μία στο εκατομμύριο να πρόκειται για κάτι συμπτωματικό) Αν αυτό το αποτέλεσμα επιβεβαιωθεί τότε στη φύση υπάρχει μια επιπλέον δύναμη (εκτός από τις ήδη γνωστές (βαρυτική, ηλεκτρομαγνητική, ισχυρή πυρηνική, ασθενής πυρηνική). Μια δύναμη που συγκρατεί τα στοιχειώδη σωματίδια (κουάρκ) τα οποία συνθέτουν τα μεσόνια και τα εμποδίζει να διασπαστούν σε μιόνια. Η απόκλιση που παρουσιάστηκε είναι σύμφωνη με ένα μοτίβο ανωμαλιών που μετρήθηκε σε παρόμοιες διεργασίες από τον LHCb και άλλα πειράματα την τελευταία δεκαετία. Τα νέα αποτελέσματα καθορίζουν την αναλογία μεταξύ των πιθανοτήτων διάσπασης με μεγαλύτερη ακρίβεια από όλες τις προηγούμενες μετρήσεις (π.χ. το 2014 ή το 2017). https://physicsgg.me/2021/03/24/%ce%b2%cf%81%ce%ad%ce%b8%ce%b7%ce%ba%ce%b5-%ce%b7-5%ce%b7-%ce%b4%cf%8d%ce%bd%ce%b1%ce%bc%ce%b7-%cf%83%cf%84%ce%bf-%cf%80%ce%b5%ce%af%cf%81%ce%b1%ce%bc%ce%b1-lhcb/

Έλεγχος των ηλιακών μπαταριών του διαστημικού σκάφους Soyuz MS-18 Στο κτίριο συναρμολόγησης και δοκιμών του τόπου 254 του κοσμοδρόμου Baikonur, συνεχίζεται η προετοιμασία πριν από την πτήση του επανδρωμένου οχήματος μεταφοράς Soyuz MS-18 (TPK). Σήμερα οι ειδικοί της RSC Energia και του διαστημικού σκάφους Yuzhny πραγματοποίησαν μια προγραμματισμένη λειτουργία του φωτισμού ελέγχου των ηλιακών μπαταριών του ενσωματωμένου συστήματος τροφοδοσίας του πλοίου. Ο έλεγχος της λειτουργίας των ηλιακών συλλεκτών προβλέπει την τακτική ανάπτυξη τμημάτων ηλιακών κυψελών και την τεχνητή ακτινοβολία τους με ισχυρούς λαμπτήρες για τον έλεγχο της αφαίρεσης των παραμέτρων του ηλεκτρικού κυκλώματος των μετατροπέων ηλιακής ενέργειας. Επιπλέον, το πλοίο ολοκλήρωσε την εγκατάσταση ειδικού εξοπλισμού για το όχημα κατάβασης και την προετοιμασία μεμονωμένου εξοπλισμού για το πλήρωμα. Η εκτόξευση του Soyuz MS-18 TPK με πλήρωμα της 65ης κύριας αποστολής στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό έχει προγραμματιστεί για τις 9 Απριλίου 2021 από το κοσμοδρόμιο Baikonur. https://www.energia.ru/ru/news/news-2021/news_03-22.html

Πρώτη δημόσια εμφάνιση του drone που έστειλε η NASA στον Άρη. Στις 18 Φεβρουαρίου στην επιφάνεια του Άρη προσεδαφίστηκε το Perseverance, ο πιο προηγμένος ρομποτικός εξερευνητής που έχουμε στείλει μέχρι σήμερα στον πλανήτη. Η αποστολή είναι πολύ σημαντική για πολλούς λόγους αλλά ταυτόχρονα και ιστορική. Το ρόβερ μετέφερε μαζί του και ένα αυτόνομο ιπτάμενο όχημα. Πρόκειται για ένα drone που θα πραγματοποιήσει ένα μικρό αριθμό πτήσεων. Είναι η πρώτη φορά που αποστέλλεται στο Διάστημα ένα drone και η πετυχημένη του λειτουργία θα ανοίξει τον δρόμο για την χρήση τους μακριά από την Γη. Η NASA έδωσε στην δημοσιότητα την πρώτη φωτογραφία του drone από τον Άρη. Το Ingenuity, που σημαίνει εφευρετικότητα, είναι ένα ελικοπτεράκι το οποίο βρίσκεται προστατευμένο στην κάτω πλευρά του ρόβερ. Εδώ και ένα μήνα το drone φορτίζει τις μπαταρίες του και οι έλεγχοι που έχουν κάνει οι τεχνικοί της αποστολής δείχνουν ότι τα όργανα του δεν παρουσιάζουν κάποιο πρόβλημα. Σύμφωνα με τον σχεδιασμό της αποστολής το drone θα επιχειρήσει εντός του Απριλίου να πετάξει. Για να συμβεί αυτό θα πρέπει προηγουμένως το ρόβερ να κινηθεί στην περιοχή που βρίσκεται και να βρει ένα σημείο που θα είναι απόλυτα ομαλό ώστε να μπορεί το drone να το χρησιμοποιεί ως ελικοδρόμιο. Το Ingenuity θα πραγματοποιήσει πέντε πτήσεις σε ύψος 3-5 μέτρων. Κάθε πτήση θα διαρκέσει περίπου 90 δευτερόλεπτα με το drone να πετάει σε αποστάσεις περίπου 50 μέτρων από την βάση του. Το σχέδιο κάθε πτήσης θα έχει γίνει από τους τεχνικούς της NASA αλλά από την στιγμή που θα απογειωθεί το drone θα κινείται και θα ενεργεί μόνο του χωρίς να υπάρχει τηλεχειρισμός. Τα στελέχη της NASA αναφέρουν ότι η πιο σημαντική στιγμή του εγχειρήματος είναι η στιγμή της πρώτης απογείωσης. Αν το Ingenuity απογειωθεί και πετάξει χωρίς προβλήματα θα έχει επιτελέσει την αποστολή του αφού το ζητούμενο δεν είναι η συλλογή δεδομένων από αυτό αλλά να διαπιστωθεί αν μπορεί να πετάξει κάποιο όχημα στον Κόκκινο Πλανήτη. Αν αποδειχθεί ότι οι συνθήκες στον Άρη επιτρέπουν την χρήση drones αυτό σημαίνει ότι σε επόμενες αποστολές θα μπορούν να σταλούν ολοένα και πιο προηγμένα αυτόνομα ιπτάμενα οχήματα που θα προσφέρουν σημαντικές υπηρεσίες τόσο στην εξερεύνηση του πλανήτη όσο και στην προετοιμασία για την έλευση των ανθρώπων εκεί. H NASA σχεδιάζει την αποστολή ενός drone εξερεύνησης του Τιτάνα, του μεγαλύτερου σε μέγεθος δορυφόρου του Κρόνου ο οποίος αποτελεί στόχο των επιστημόνων αφού θεωρείται πιθανός τόπος για την παρουσία της ζωής αλλά και ένα από τα σημεία αποίκησης του ανθρώπου στο ηλιακό μας σύστημα. https://physicsgg.blogspot.com/2021/03/drone-nasa.html

Τα βαρυτικά κύματα μας λένε πόσο γρήγορα διαστέλλεται το σύμπαν. Στα μέσα της δεκαετίας του 1980, όταν η ανίχνευση βαρυτικών κυμάτων ανήκε ακόμα στην σφαίρα της επιστημονικής φαντασίας, ο Bernard F. Schutz δημοσίευε ένα άρθρο για το πως θα μπορούσαμε να μετρήσουμε την σταθερά του Hubble χρησιμοποιώντας παρατηρήσεις (!) βαρυτικών κυμάτων (Determining the Hubble constant from gravitational wave observations). Η κεντρική ιδέα αυτής της μεθόδου είναι να εκτιμηθεί η απόσταση ενός γαλαξία χρησιμοποιώντας το βαρυτικό κύμα ως «πρότυπο σειρήνας», το βαρυτικό ανάλογο του αστρονομικού «πρότυπου κεριού» – η φωτεινότητα του οποίου (και επομένως η απόστασή του) μπορεί να προκύψει απευθείας από τις παρατηρήσεις. Το πρότυπο σειρήνας είναι δυαδικό σύστημα, αποτελούμενο είτε από αστέρες νετρονίων ή μαύρες τρύπες. Η ανιχνευόμενη βαρυτική κυματομορφή («chirp»), που προκαλείται καθώς τα συμπαγή αντικείμενα κινούνται σπειροειδώς προς την συγχώνευσή τους, μεταφέρει πληροφορίες σχετικά με την απόσταση της πηγής – καθώς και τις μάζες των αντικειμένων και άλλων παραμέτρων του συστήματος. Από την ανάλυση της ανιχνευόμενης μορφής του βαρυτικού κύματος, είναι δυνατή η εκτίμηση αυτής της απόστασης. Χρησιμοποιώντας τα δεδομένα του βαρυτικού σήματος GW170817, που εντόπισαν οι ανιχνευτές βαρυτικών κυμάτων LIGO και Virgo στις 17 Αυγούστου 2017, οι φυσικοί πραγματοποίησαν για πρώτη φορά με την μέθοδο αυτή την μέτρηση της σταθερά του Hubble. Η ανίχνευση του βαρυτικού κύματος GW170817, συνοδεύθηκε για πρώτη φορά και από την παρατήρηση ηλεκτρομαγνητικών κυμάτων από την ίδια αστροφυσική πηγή. Αυτή η κοινή παρατήρηση στηρίζει την υπόθεση ότι η πηγή είναι η συγχώνευση δύο άστρων νετρονίων, επιτρέποντας επίσης και την ταυτοποίηση του γαλαξία στον οποίο πραγματοποιήθηκε το γεγονός. Πρόκειται για τον γαλαξία NGC4993, που βρίσκεται στον στον αστερισμό της Ύδρας. Η ανάλυση της κυματομορφής του GW170817 έδωσε μια εκτίμηση απόστασης περίπου 40 Mpc, υποθέτοντας ότι η θέση του γεγονότος GW170817 συμπίπτει ακριβώς με το οπτικό αντίστοιχό του. Πέρα από τα ενδογενή σφάλματα της μέτρησης, η εκτίμηση της απόστασης μέσα από την πληροφορία που περιέχει το βαρυτικό κύμα έχει το μεγάλο πλεονέκτημα να είναι εντελώς ανεξάρτητη από τους δείκτες κοσμικών αποστάσεων που βασίζονται σε ηλεκτρομαγνητικές παρατηρήσεις (Kηφείδες, Σουπερνόβα τύπου Ια). Για να εκτιμηθεί η σταθερά του Hubble πρέπει να συνδυάσουμε την απόσταση που προκύπτει από το βαρυτικό κύμα για τον γαλαξία NGC4993 με την ακτινική ταχύτητα του γαλαξία εξαιτίας της διαστολής Hubble. Ωστόσο, δεν μπορούμε απλά να χρησιμοποιήσουμε τη μετρούμενη ακτινική ταχύτητα του NGC4993. Αυτό συμβαίνει διότι οι γαλαξίες εκτός από την ταχύτητα εξαιτίας της διαστολής του σύμπαντος, εκτελούν και επιπρόσθετες κινήσεις εξαιτίας της βαρυτικής έλξης από άλλους γαλαξίες ή σμηνών γαλαξιών ή (και λόγω της αόρατης σκοτεινής ύλης) στην περιοχή τους. Αυτές οι κινήσεις πρέπει να ληφθούν υπόψιν για να αποδοθεί η σωστή ταχύτητα εξαιτίας της διαστολής του σύμπαντος στον εν λόγω γαλαξία. Στην δημοσίευση με τίτλο «A gravitational-wave measurement of the Hubble constant following the second observing run of Advanced LIGO and Virgo«, παρουσιάζεται το αποτέλεσμα μιας νέας βελτιωμένης ανάλυσης που υπολογίζει την σταθερά του Hubble από τα δεδομένα της συγχώνευσης του δυαδικού συστήματος άστρων νετρονίων GW170817, μειώνοντας την αβεβαιότητα της προηγούμενης εκτίμησης κατά 4%: H_{0}=69^{+ 16}_{-8} km/ s/Mpc Η παραπάνω τιμή βρίσκεται σε πολύ καλή συμφωνία με τις τιμές που προκύπτουν από την μελέτη της κοσμικής μικροκυματικής ακτινοβολίας υποβάθρου και των παρατηρήσεων σουπερνόβα. σχετικά με τις μετρήσεις προσδιορισμού της σταθεράς Hubble: «Η διαφορά του 9% « Όμως, τα βαρυτικά κύματα από την συγχώνευση των μαύρων τρυπών που δεν συνοδεύονται από αντίστοιχα ηλεκτρομαγνητικά σήματα, δίνουν λιγότερες κοσμολογικές πληροφορίες σε σύγκριση με την συγχώνευση άστρων νετρονίων. Ωστόσο από την ανάλυση είναι σαφές ότι όλα τα συμβάντα συγχώνευσης, μπορούν να συνδυαστούν για τη βελτίωση της τελικής μέτρησης. Με τις μελλοντικές αναμενόμενες ανιχνεύσεις βαρυτικών σημάτων, αλλά και την αναβάθμιση ή επέκταση του δικτύου των ανιχνευτών, είναι πλέον θέμα χρόνου οι κοσμολογικές μετρήσεις διαμέσου των βαρυτικών κυμάτων να γίνουν ανταγωνιστικές με τρέχουσες προσεγγίσεις. https://physicsgg.me/2021/03/24/%cf%84%ce%b1-%ce%b2%ce%b1%cf%81%cf%85%cf%84%ce%b9%ce%ba%ce%ac-%ce%ba%cf%8d%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b1-%ce%bc%ce%b1%cf%82-%ce%bb%ce%ad%ce%bd%ce%b5-%cf%80%cf%8c%cf%83%ce%bf-%ce%b3%cf%81%ce%ae%ce%b3%ce%bf/

Οι διαφορετικές αποχρώσεις ενός γαλαξία. Ο γαλαξίας «ακιδωτός τροχός» (γνωστός και ως NGC 5457 ή Messier 101 ή M101) βρίσκεται σε απόσταση 27 εκατομμυρίων ετών φωτός από τη Γη στον αστερισμό της Μεγάλης Άρκτου. Η παραπάνω σύνθετη εικόνα του ακιδωτού τροχού συνδυάζει δεδομένα από τέσσερα διαστημικά τηλεσκόπια της NASA (Spitzer, Hubble, GALEX, Chandra) που «βλέπουν» σε διαφορετικές περιοχές του ηλεκτρομαγνητικού φάσματος, από την υπέρυθρη ακτινοβολία μέχρι τις ακτίνες Χ. Η τελική σύνθετη εικόνα (πάνω) είναι αυτό που θα βλέπαμε αν μπορούσαμε να παρατηρήσουμε τον γαλαξία ταυτόχρονα: με κανονική κάμερα, με γυαλιά νυχτερινής όρασης, με υπεριώδη κάμερα και με όραση ακτίνων Χ ! https://physicsgg.me/2021/03/23/%ce%bf%ce%b9-%ce%b4%ce%b9%ce%b1%cf%86%ce%bf%cf%81%ce%b5%cf%84%ce%b9%ce%ba%ce%ad%cf%82-%ce%b1%cf%80%ce%bf%cf%87%cf%81%cf%8e%cf%83%ce%b5%ce%b9%cf%82-%ce%b5%ce%bd%cf%8c%cf%82-%ce%b3%ce%b1%ce%bb%ce%b1/

Βόρεια από τον βόρειο πόλο. Έχετε μήπως αναρωτηθείποτέ για το τι υπήρχε πριν από την Μεγάλη Έκρηξη με την οποία δημιουργήθηκε το Σύμπαν; Είναι φυσικά εμφανές ότι για την επιστήμη τέτοιου είδους ερωτήσεις δεν έχουν νόημα αφού η φυσική μπορεί να μελετήσει θέματα μέσα στον χρόνο. Πριν από την έναρξη του χρόνου οι φυσικοί σηκώνουν τα χέρια ψηλά αφού για μας τέτοιου είδους ερωτήσεις είναι σαν να ρωτάμε «τι υπάρχει βόρεια από το βόρειο πόλο». Υπάρχουν φυσικά ορισμένοι θεωρητικοί ερευνητές που κάνουν διάφορες εκτιμήσεις, οι οποίες όμως βασίζονται σε μαθηματικά μοντέλα που δεν μπορούν να αποδειχτούν πειραματικά. Αυτό που μπορεί πάντως να κάνει η επιστήμη είναι να βρει τι συνέβη από την έναρξη του χρόνου και μετά. Σήμερα, το πρώτο στάδιο της ύπαρξης του Σύμπαντος ονομάζεται Εποχή του Πλανκ προς τιμήν του Γερμανού επιστήμονα Μαξ Πλανκ (1858-1947) ο οποίος τον Δεκέμβριο του 1900 διατύπωσε για πρώτη φορά την φυσική των κβάντα. Η Εποχή αυτή άρχισε την Ώρα μηδέν της Μεγάλης Έκρηξης και διήρκεσε μέχρι το 10-43του πρώτου δευτερολέπτου. Ορισμένοι ερευνητές θεωρούν σήμερα ότι αυτό που υπήρχε στον περιορισμένο εκείνο χώρο (που ήταν μικρότερος από το μέγεθος ενός πρωτονίου) τις πρώτες απειροελάχιστες στιγμές της ύπαρξης, ήταν ένας «κβαντικός αφρός» ενώ το Σύμπαν στο οποίο ζούμε αποτελούσε ένα μικροσκοπικό μόνο κομμάτι του. Η ακριβής πάντως γνώση μας για την Εποχή του Πλανκ θα εξαρτηθεί από το αποτέλεσμα που θα έχει η προσπάθεια της σύγχρονης επιστήμης να συνδέσει την Κβαντομηχανική με τη Γενική Σχετικότητα σε μία και μοναδική Ενοποιημένη Θεωρία Πεδίου που να περιγράφει τη βαρύτητα ως μία κβαντισμένη δύναμη. Μια θεωρία που πολλοί ονομάζουν, λανθασμένα μάλλον, «Θεωρία των Πάντων». Η σκέψη που κάνουν οι σύγχρονοι φυσικοί είναι ότι, όπως και η βαρύτητα, το ίδιο και οι άλλες τρεις δυνάμεις δημιουργούνται από χωροχρονο-παραμορφώσεις. Σύμφωνα με την Θεωρία-Μ των Υπερχορδών την στιγμή της «Μεγάλης Έκρηξης» υπήρχαν ελεύθερες δέκα διαστάσεις, αλλά στο τέλος της Εποχής του Πλανκ οι έξη διαστάσεις «διπλώθηκαν» «καταπίνοντας» τον ίδιο τους τον εαυτό. Η θεωρία των υπερχορδών αντιμετωπίζει τα σωματίδια της ύλης και των δυνάμεων όχι απλώς ως απειροελάχιστα «σημεία» αλλά ως μονοδιάστατες «θηλιές» ή «χορδές» με μήκος 10-33 εκατοστά και μηδενικό πάχος, ενώ πάλλονται με διαφορετικό τρόπο. Έτσι η ύλη και οι δυνάμεις ενοποιούνται σε μία και μοναδική φυσική ύπαρξη, και διαφοροποιούνται μόνο στις «νότες» που παίζει κάθε χορδή. Αν και μέχρι τώρα η θεώρηση αυτή παρουσιάζει την καλύτερη αντίληψη που έχουμε για την ενοποίηση των δυνάμεων και της ύλης, εν τούτοις η σύγχρονη επιστήμη δεν διαθέτει ακόμη τα κατάλληλα μαθηματικά που θα μπορούσαν να μας βοηθήσουν στην πλήρη ανάπτυξή της. Όπως χαρακτηριστικά λέγεται πρόκειται για «μια θεωρία του 21ου αιώνα η οποία ανακαλύφτηκε νωρίτερα απ’ ότι θάπρεπε»! https://physicsgg.blogspot.com/2021/03/blog-post_22.html

Συνεργασία Ελληνικής Διαστημικής Βιομηχανίας με τη Διαστημική Υπηρεσία του Ην. Βασιλείου & την Airbus Defence & Space UK Η Ένωση Ελληνικών Βιομηχανιών Διαστημικής Τεχνολογίας & Εφαρμογών (ΕΒΙΔΙΤΕ) είναι στην ευχάριστη θέση να ενημερώσει σχετικά με την υπογραφή συμβάσεων συνεργασίας Ελληνικών επιχειρήσεων με την Airbus Defence & Space UK στα πλαίσια της ανάπτυξης και κατασκευής του δορυφόρου TRUTHS (Traceable Radiometry Underpinning Terrestrial - and Helio - Studies) από τον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Διαστήματος (European Space Agency - ESA) και την Διαστημική Υπηρεσία του Ηνωμένου Βασιλείου (UK Space Agency). Ο δορυφόρος TRUTHS, είναι μέρος του προγράμματος Earth Watch της ESA και αποτελεί μια πρωτοβουλία πέντε χωρών μελών του, με μεγαλύτερο συνδρομητή το Ηνωμένο Βασίλειο. Στο πρόγραμμα αυτό η βιομηχανία της χώρας μας έχει πλέον ουσιαστική συμμετοχή στην ανάπτυξη, την πιστοποίηση και τον έλεγχο λογισμικού και υλικού (H/W), κρίσιμα για την ομαλή λειτουργία του δορυφόρου. Η επιτυχία αυτή αποτελεί αναγνώριση της ωριμότητας και των δυνατοτήτων της εγχώριας διαστημικής βιομηχανίας και αναμένεται να δώσει ώθηση στις προσπάθειες που καταβάλει η ελληνική κυβέρνηση για την ισότιμη συμμετοχή της χώρας μας στην νέα ευρωπαϊκή στρατηγική στο διάστημα, όπως ανακοινώθηκε από τον Commissioner Thierry Breton στις 12 Ιανουαρίου 2021 κατά την διάρκεια του 13ου European Space Conference σχετικά με το πρόγραμμα Space Connectivity ύψους 6 δις. € Η εκτόξευση του δορυφόρου TRUTHS αναμένεται να πραγματοποιηθεί, σύμφωνα με το χρονοδιάγραμμα της ESA, πριν το τέλος της δεκαετίας αυτής. Θα συντελέσει στην παρακολούθηση του κλίματος στον πλανήτη μας, συνδράμοντας καθοριστικά στην μέτρηση βασικών παραμέτρων που επηρεάζουν την κλιματική αλλαγή, όπως αυτής του ισοζυγίου της ηλιακής ακτινοβολίας που φτάνει και παραμένει στη Γη καθώς και την βελτίωση της ποιότητας των δεδομένων που συλλέγονται από άλλους δορυφόρους τηλεπισκόπησης. H ΕΒΙΔΙΤΕ θεωρεί ιδιαίτερα σημαντική την συνεργασία τόσο με την Διαστημική Υπηρεσία του Ηνωμένου Βασιλείου όσο και την AIRBUS UK καθώς ανοίγει τον δρόμο για μελλοντικές συνεργασίες μεταξύ των δύο χωρών σε τομείς υψηλής τεχνολογίας και καινοτομίας στον τομέα των διαστημικών εφαρμογών. Η πρέσβης του Ηνωμένου Βασιλείου στην Ελλάδα Kate Smith δήλωσε: «H αποστολή των δορυφόρων TRUTHS με ανάδοχο την Airbus θα βελτιώσει σημαντικά την ακρίβεια των μελλοντικών περιβαλλοντικών προβλέψεων και θα παράσχει στους επιστήμονες τα πιο αξιόπιστα στοιχεία που είχαμε ποτέ στη διάθεσή μας. Με μεγάλη χαρά βλέπουμε ότι Ελλάδα και Βρετανία συμπορεύονται και συνεργάζονται σ’ αυτό το σημαντικό πρόγραμμα που ενδυναμώνει περαιτέρω τις διμερείς μας σχέσεις». Ο Δρ. Θανάσης Πότσης, Πρόεδρος της Ένωσης Ελληνικών Βιομηχανιών Διαστημικής Τεχνολογίας και Εφαρμογών (ΕΒΙΔΙΤΕ) δήλωσε: «H συμμετοχή τουλάχιστον πέντε ελληνικών εταιρειών στην σχεδίαση του δορυφόρου TRUTHS αποδεικνύει τόσο την τεχνολογική ωριμότητα της εγχώριας βιομηχανίας, όσο και τη δυναμική που έχει αποκτήσει ο τομέας της διαστημικής τεχνολογίας στη χώρα μας. Μια δυναμική που μπορεί να αποτελέσει αφορμή για νέες επενδύσεις, την προσέλκυση νέων επιστημόνων υποστηρίζοντας την πολιτική της χώρας μας για μια μεγάλη καινοτομική αλλαγή. Η συνεργασία με τον Οργανισμό Διαστήματος του Ηνωμένου Βασιλείου και την AIRBUS UK είναι υψίστης σημασίας για την επίτευξη των παραπάνω στόχων». https://www.pronews.gr/epistimes/diastima/972771_synergasia-ellinikis-diastimikis-viomihanias-me-ti-diastimiki-ypiresia-toy

Πόσα είδη σωματιδίων Higgs υπάρχουν; Στην θεωρία της φυσικής των σωματιδίων (ή Καθιερωμένο Πρότυπο) απαιτείται τουλάχιστον ένα μποζόνιο Higgs για να εξηγήσει τις μάζες των θεμελιωδών σωματιδίων. Ωστόσο, δεν υπάρχει κανένας λόγος για τον οποίο πρέπει να υπάρχει ακριβώς ένα σωματίδιο Higgs. Αντιθέτως, πολλές θεωρίες φυσικής πέρα από το Καθιερωμένο Πρότυπο απαιτούν την ύπαρξη επιπλέον μποζονίων Higgs. Για παράδειγμα, πολλές δημοφιλείς μέθοδοι για την επίλυση ανοιχτών ερωτήσεων, όπως «Τι είναι η σκοτεινή ύλη;» ή «Πώς μπορούμε να συμπεριλάβουμε την βαρύτητα στο Καθιερωμένο Πρότυπο;» προβλέπουν τουλάχιστον πέντε μποζόνια Higgs. Από τα έναρξη λειτουργίας του Μεγάλου Επιταχυντή Αδρονίων (LHC) στο CERN, έχουν πραγματοποιηθεί πολλές αναζητήσεις για αυτά τα επιπλέον μποζόνια Higgs. Συνήθως, διερευνάται η άμεση διάσπαση ενός νέου μποζονίου σε κουάρκ ή λεπτόνια. Γιατί λοιπόν δεν βρέθηκαν αυτά τα μποζόνια Higgs μέχρι τώρα; Η απάντηση μπορεί να είναι ότι το νέο μποζόνιο συμπεριφέρεται διαφορετικά από το μποζόνιο Higgs που έχουμε ήδη ανακαλύψει. Μπορεί να αλληλεπιδρά διαφορετικά με τα κουάρκ ή τα λεπτόνια ή και τα δύο. Ίσως δεν μπορεί να παραχθεί εύκολα κατά τη διάρκεια συγκρούσεων πρωτονίων-πρωτονίων στον LHC. Αυτά τα επιπλέον μποζόνια Higgs μπορεί στην πραγματικότητα να έχουν παρόμοια μάζα με το μποζόνιο Higgs που ανακαλύφθηκε, αλλά εξακολουθούν να μην έχουν ανιχνευθεί μόνο και μόνο επειδή παράγονται πολύ πιο σπάνια στον LHC. Το κλειδί για την εύρεση τους θα μπορούσε να βρίσκεται στην σύζευξη αυτών των μποζονίων μεταξύ τους, η οποία είναι η μόνη σύζευξη που αναμένεται να είναι ισχυρή. Μια νέα αναζήτηση που πραγματοποιήθηκε από την ερευνητική ομάδα CMS αναζητά μια υπογραφή στην οποία το γνωστό μποζόνιο Higgs παράγεται μαζί με ένα νέο μποζόνιο Higgs. Τα δύο μποζόνια προκύπτουν από ένα τρίτο μποζόνιο Higgs, το οποίο δεν έχει ανιχνευθεί και είναι πολύ βαρύ – με μάζα από τρεις έως είκοσι φορές μεγαλύτερη από το μποζόνιο Higgs που γνωρίζουμε. Η ομάδα CMS διερεύνησε για το αν αυτά τα δύο νέα μποζόνια Higgs δημιουργήθηκαν στον LHC. Tα μποζόνια Higgs διασπώνται πολύ συχνά προς ένα ζεύγος b και \bar{b} κουάρκ – αντικουάρκ, γνωστά ως κουάρκ πυθμένες. Aυτή η διάσπαση είναι ένας από τους καλύτερους τρόπους ανίχνευσης μποζονίων Higgs. Ο μόνος περιορισμός είναι ότι αυτά τα κουάρκ είναι δύσκολο να βρεθούν, διότι δημιουργούν πίδακες σωματιδίων με πολλά συστατικά, παρόμοια με τα προϊόντα από τις συγκρούσεις των πρωτονίων. Από την άλλη, η διάσπαση του μποζονίου Higgs σε λεπτόνια ταυ, συμβαίνει πιο σπάνια και οδηγεί σε μια πιο ξεκάθαρη υπογραφή γεγονότων. Τα λεπτόνια \tau^{+}, \, \tau^{-} διασπώνται σε ηλεκτρόνια, μιόνια ή σε ένα μικρό αριθμό πιονίων, τα οποία εντοπίζονται εύκολα από τον ανιχνευτή CMS. Επομένως, ο συνδυασμός αυτών των δύο περιπτώσεων είναι ένας πολύ καλός τρόπος αναζήτησης γεγονότων που περιλαμβάνουν και το νέο και το γνωστό μποζόνιο Higgs. Έτσι, πραγματοποιήθηκε μια κοπιώδης ανάλυση που περιλάμβανε την προσομοίωση πάνω από 200 εκατομμύρια γεγονότων και την σύγκριση με παρόμοιες αναζητήσεις, για να εκτιμηθεί πώς θα φαίνονταν οι υπογραφές στον ανιχνευτή CMS των δυο νέων και άγνωστης μάζας μποζονίων Higgs. Κι αυτό έγινε για όλους τους πιθανούς συνδυασμούς μαζών των δυο επιπλέον Higgs. Όμως, η αναζήτηση νέων μποζονίων Higgs με μάζες κάτω των 600 GeV (πέντε φορές τη μάζα του μποζονίου Higgs που ανακαλύφθηκε), δεν έδωσε αποτελέσματα. Τα γεγονότα που παρουσιάζουν ενδιαφέρον σ’ αυτή την ανάλυση περιέχουν τόσο το ζεύγος λεπτονίων ταυ όσο και ζεύγος κουάρκ-πυθμένων, είναι πολύ σπάνια στον LHC. Έτσι, η αναζήτηση εξακολουθεί να περιορίζεται από την ποσότητα των διαθέσιμων δεδομένων και θα εμπλουτιστεί σημαντικά από τα δεδομένα των επόμενων ετών. Η αναζήτηση θα συνεχιστεί και στα πειράματα του αναβαθμισμένου LHC μετά το 2022, όπου ο ανιχνευτής CMS θα καταγράφει περίπου δέκα φορές περισσότερες συγκρούσεις από ότι στο παρελθόν. Η ανάλυση όλων των δεδομένων θα οδηγήσει σε μια οριστική απάντηση, είτε στην επιβεβαίωση της ύπαρξης των νέων μποζονίων Higgs ή στην οριστική και αμετάκλητη απόρριψη της ύπαρξή τους. https://physicsgg.me/2021/03/22/%cf%80%cf%8c%cf%83%ce%b1-%ce%b5%ce%af%ce%b4%ce%b7-%cf%83%cf%89%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b9%ce%b4%ce%af%cf%89%ce%bd-higgs-%cf%85%cf%80%ce%ac%cf%81%cf%87%ce%bf%cf%85%ce%bd/

Οι αστροναύτες του ISS έριξαν στα κεφάλια μας μπαταρίες 3 τόνων. O Διεθνής Διαστημικός Σταθμός (ISS) βασίζει την λειτουργία του σε μεγάλου μεγέθους μπαταρίες νικελίου-υδρογόνου οι οποίες τροφοδοτούν την εγκατάσταση με ηλεκτρική ενέργεια. Το 2018 μετά από πολυετή χρήση 48 τέτοιες μπαταρίες ολοκλήρωσαν τον κύκλο λειτουργίας τους. Σύμφωνα με το πρωτόκολλο οι μπαταρίες αυτές έπρεπε να τοποθετηθούν στο σκάφος που θα μετέφερε εκείνη την περίοδο μέλη του πληρώματος του ISS στην Γη. Για να συμβεί αυτό βέβαια έπρεπε να έχουν έρθει προηγουμένως οι αντικαταστάτες τους. Όμως η συγκεκριμένη αποστολή απέτυχε, το σκάφος με τους αστροναύτες που πήγαιναν από την Γη στον Σταθμό δεν εκτοξεύτηκε τελικά. Αυτή η εξέλιξη ανάμεσα στα άλλα είχε ως αποτέλεσμα να παραμείνουν οι 48 μπαταρίες μέσα στον ISS και να αποτελούν ένα τεράστιο τοξικό σκουπίδι που μάλιστα διαβρωνόταν όσο περνούσε ο καιρός. Τρία χρόνια μετά και αφού δεν βρέθηκε κάποια άλλη λύση οι υπεύθυνοι του ISS αποφάσισαν να ξεφορτωθούν τις μπαταρίες. Δημιουργήθηκε μια παλέτα από τις μπαταρίες συνολικού βάρους 3 τόνων. Η παλέτα τοποθετήθηκε σε έναν ρομποτικό βραχίονα του Σταθμού ο οποίος την απελευθέρωσε. Η NASA αναφέρει ότι η παλέτα θα βρίσκεται σε τροχιά γύρω από την Γη για περίπου δύο έτη και στην συνέχεια θα εισέλθει στην γήινη ατμόσφαιρα όπου θα καταστραφεί από την τριβή. Τα στελέχη της NASA όμως ομολογούν ότι δεν μπορούν να είναι 100% βέβαιοι ότι κάποια κομμάτια της παλέτας και των μπαταριών δεν θα καταφέρουν να επιβιώσουν από την «σύγκρουση» με την γήινη ατμόσφαιρα και να πέσουν στην επιφάνεια της Γης με τους πιθανούς κινδύνους που αυτό συνεπάγεται. Επιπλέον είναι πολύ πιθανό η παλέτα κατά την περιπλάνηση της γύρω από την Γη τα επόμενα δύο χρόνια να συγκρουστεί με κάποιο από τα αμέτρητα διαστημικά σκουπίδια που κυκλοφορούν έξω από τον πλανήτη μας με αποτέλεσμα να παραχθούν νέα σκουπίδια τα οποία αποτελούν μόνιμο κίνδυνο για τους εν λειτουργίας δορυφόρους, τις διαστημικές αποστολές που ξεκινούν από την Γη και τον ISS. Η απελευθέρωση των μπαταριών καταγράφηκε σε ένα εντυπωσιακό βίντεο που έδωσε στην δημοσιότητα η NASA. https://www.naftemporiki.gr/story/1705124/oi-astronautes-tou-iss-eriksan-sta-kefalia-mas-mpataries-3-tonon Διαστημικό σκουπιδιάρικο ετοιμάζεται για το πρώτο πείραμα σε τροχιά. Μια νέα προσέγγιση για την ασφαλή απομάκρυνση των δεκάδων χιλιάδων διαστημικών σκουπιδιών που απειλούν αστροναύτες και δορυφόρους τέθηκε σε εφαρμογή τη Δευτέρα με την εκτόξευση ενός διαστημικού απορριμματοφόρου. Ο ιαπωνικός δορυφόρος ELSA-d, αποτελούμενος από δύο τμήματα, ήταν ένας από τους 38 δορυφόρους που εκτοξεύτηκαν στις 08.07 το πρωί ώρα Ελλάδας με ρωσικό σκάφος Soyuz που εκτοξεύτηκε από το Κοσμοδρόμιο του Μπαϊκονούρ που νοικιάζει η Ρωσία στο Καζακστάν. Χρειάστηκαν πάνω από πέντε ώρες για να τεθούν όλα τα φορτία σε τροχιά σε ύψος 500-550 χιλιομέτρων. Ο ELSA-d, προϊόν της ιαπωνικής Astroscale, αποτελείται από ένα μητρικό σκάφος των 175 κιλών και μια μικρή συσκευή 17 κιλών που θα παίξει το ρόλο του διαστημικού σκουπιδιού. Το κέντρο ελέγχου της αποστολής βρίσκεται στη Βρετανία. Σε μια σειρά δοκιμών, το μητρικό σκάφος θα κυνηγήσει τον στόχο και θα τον συλλάβει με τη βοήθεια μιας μαγνητικής πλάκας, πριν τελικά τον αφήσει για να ακολουθήσει νέες δοκιμές με πιο περίπλοκες μανούβρες. Το μητρικό σκάφος είναι σχεδιασμένο να συλλαμβάνει παλιούς δορυφόρους ή εξαρτήματα πυραύλων και να τα παρασύρει μαζί του στην ατμόσφαιρα, όπου θα καταστραφούν φλεγόμενα κατά την πτώση. Σύμφωνα με πρόσφατη έκθεση της NASA, τουλάχιστον 36.000 αντικείμενα με διάμετρο άνω των 10 εκατοστών γυροφέρνουν αδέσποτα τη Γη κινούμενα με ταχύτητα γύρω στα 28.000 χιλιόμετρα ανά ώρα. Η χωματερή που περιβάλλει τη Γη περιλαμβάνει επίσης 100 εκατομμύρια σωματίδια σε μέγεθος κόκκου άμμου που επίσης θα μπορούσαν να αχρηστεύσουν δορυφόρους λόγω της υψηλής ταχύτητάς τους. Η συνολική μάζα των διαστημικών σκουπιδιών εκτιμάται στους 9.000 τόνους. Η NASA έχει εκδώσει κατευθυντήριες γραμμές που ζητούν από τις αεροδιαστημικές εταιρείες να θέτουν εκτός τροχιάς τους δορυφόρους τους εντός 25 ετών από το τέλος της ζωής τους. Όμως ακόμα κι αν η σύσταση εφαρμοστεί, δεν λύνει τίποτα με τους παλαιότερους ανενεργούς δορυφόρους που παραμένουν σε τροχιά. Τεχνολογία για την απομάκρυνση παλιών δορυφόρων αναπτύσσει και ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Διαστήματος ESA, ο οποίος σχεδιάζει να εκτοξεύσει το 2025 αυτό που αποκαλεί «διαστημική σκούπα». Τα διαστημικά σκουπίδια έχουν αναδειχθεί σε μείζον ζήτημα καθώς η SpaceX και άλλες εταιρείες δημιουργούν αστερισμούς δορυφορικού Διαδικτύου αποτελούμενος από χιλιάδες σκάφη. https://www.in.gr/2021/03/22/b-science/space/diastimiko-skoupidiariko-etoimazetai-gia-proto-peirama-se-troxia/

Το Hubble βλέπει τις αλλαγές των εποχών στον Κρόνο. Οι τέσσερις εποχές στη Γη, χειμώνας, άνοιξη, καλοκαίρι και φθινόπωρο, σχετίζονται με έναν θεμελιώδη νόμο της φυσικής: την αρχή διατήρησης της στροφορμής. Συνέπεια της διατήρησης της ιδιοστροφορμής είναι η σταθερότητα του άξονα περιστροφής της Γης, και της διατήρησης της τροχιακής στροφορμής, η επίπεδη τροχιά της. Παρά λοιπόν το γεγονός ότι η Γη περιφέρεται αδιάκοπα γύρω από τον Ήλιο, ο άξονας περιστροφής της Γης έχει κλίση 23,4° με την κάθετη στο επίπεδο της τροχιάς της. Και γι αυτό δημιουργούνται οι 4 εποχές στην Γη, όπως εξηγεί το βίντεο που ακολουθεί: Κάτι παρόμοιο συμβαίνει και στον πλανήτη Κρόνο (η αντίστοιχη κλίση του άξονα ιδιοπεριστροφής του είναι 27°), με την διαφορά ότι οι η κάθε εποχή του διαρκεί πάνω από 7 χρόνια. Τα δεδομένα του διαστημικού τηλεσκοπίου Hubble δείχνουν ότι από το 2018 έως το 2020 ο ισημερινός του Κρόνου έγινε 5 έως 10% τοις εκατό φωτεινότερος και οι άνεμοι μεταβλήθηκαν. Το 2018, οι άνεμοι που μετρήθηκαν κοντά στον ισημερινό είχαν ταχύτητα περίπου 1.600 χιλιόμετρα την ώρα, ισχυρότεροι από αυτούς που μετρήθηκαν από το διαστημικό σκάφος Cassini της NASA κατά την περίοδο 2004-2009, όταν η ταχύτητά τους ήταν περίπου 1.300 χιλιόμετρα την ώρα. Το 2019 και το 2020 μειώθηκαν στις ταχύτητες που είχε μετρήσει το Cassini. Ο Κρόνος είναι ο έκτος πλανήτης του ηλιακού μας συστήματος σε απόσταση περίπου 1,4 δισεκατομμύρια χιλιόμετρα από τον Ήλιο. Χρειάζονται περίπου 29 γήινα χρόνια για να ολοκληρώσει μια πλήρη περιφορά γύρω απόν Ήλιο, και γι αυτό η κάθε εποχή στον Κρόνο διαρκεί κάτι περισσότερο από επτά γήινα χρόνια.

Τα μυστικά μετεωρίτη παλαιότερου από τη Γη προσπαθούν να ξεκλειδώσουν έλληνες επιστήμονες. Σε πρόσφατο συνέδριο της NASA, είδαν το φως της δημοσιότητας συγκλονιστικά αποτελέσματα για τον Erg Chech 002. Έναν μετεωρίτη μοναδικό, που αποτελεί «το αρχαιότερο ηφαιστειακό πέτρωμα που έχει ο άνθρωπος στα χέρια του, πιο παλιό ακόμη και από τη Γη, κατά 22 εκατομμύρια χρόνια» λέει ο επίκουρος καθηγητής Ιωάννης Μπαζιώτης, ορυκτολόγος-πετρολόγος του Γεωπονικού Πανεπιστημίου Αθηνών που «κυνηγά» τα σπάνια πετρώματα, ο πρώτος Έλληνας που έλαβε μέρος στην αποστολή Antarctic Search for Meteorites. Τμήμα αυτού του υπερπολύτιμου μετεωρίτη βρίσκεται στην Ελλάδα και συγκεκριμένα στο Εργαστήριο Ορυκτολογίας-Γεωλογίας, όπου το τελευταίο διάστημα το μελετά μαζί με τους συναδέλφους του. «Προέρχεται από ένα άγνωστο στους επιστήμονες ουράνιο σώμα και δεν υπάρχει αυτή τη στιγμή ένας γνωστός αστεροειδής που να συνδέεται φασματικά – να έχει δηλαδή την ίδια…υπογραφή, με το συγκεκριμένο δείγμα του Erg Chech 002», εξηγεί ο κ.Μπαζιώτης τονίζοντας πως η ηλικία του δείγματος και μόνο «το καθιστά μοναδικό». Μερικά γραμμάρια αρχέγονης αστερόσκονης Ο κ.Μπαζιώτης και οι συνάδελφοί του έχουν στα χέρια τους δύο κομμάτια του, 1,3 γραμμαρίων το καθένα. «Ο μετεωρίτης Erg Chech 002, βρέθηκε τον Μάιο του 2020 στην έρημο της νότιας Αλγερίας, στη περιοχή Erg Chech. Η συνολική μάζα υλικού που έχει ανακτηθεί έως σήμερα ανέρχεται σε 31,78 κιλά. Τα δείγματα που έχουν ανακτηθεί στερούνται του χαρακτηριστικού διαγνωστικού γνωρίσματος για μετεωρίτες, του φλοιού σύντηξης. Χαρακτηρίζονται ως άδρο-κοκκώδη με ερυθρωπή απόχρωση που διακόπτεται από πρασινωπούς κρυστάλλους του ορυκτού πυρόξενος, με μέγεθος που πολλές φορές φθάνει τα 9 εκατοστά -κάτι επίσης πολύ σπάνιο», όπως είπε. Σύμφωνα με τον κ Μπαζιώτη, ο εν λόγω μετεωρίτης, ανήκει στη κατηγορία των αχονδριτών μετεωριτών. «Δηλαδή, αυτών που προέρχονται από πλανητικά σώματα τα οποία έχουν διαφοροποιηθεί», ουράνια σώματα που κατά τη διάρκεια της γεωλογικής τους ιστορίας «ανέπτυξαν εσωτερική δομή με πυρήνα, μανδύα και φλοιό». Τέτοια σώματα στο ηλιακό μας σύστημα είναι ο πλανήτης Άρης, ο αστεροειδής Εστία (VESTA) και φυσικά ο πλανήτης μας, η Γη. Αγνώστου προελεύσεως «Στην προ ημερών επιστημονική δημοσίευση του Γάλλου επιστήμονα Jean-Alix Barrat, δεν κατέστη δυνατή η ένταξη μετεωρίτη Erg Chech 002 σε κάποια από τις κατηγορίες αχονδριτών με γνωστή προέλευση. Η γαλλική ερευνητική ομάδα έδειξε ότι ο Erg Chech 002 είναι ένα μοναδικής για -μη γήϊνης προέλευσης- ηφαιστειακό πέτρωμα με ηλικία σχηματισμού που ανέρχεται σε 4,565 δισεκατομμύρια χρόνια!», αναφέρει ο Δρ. Μπαζιώτης. Η αρχέγονη ηλικία του Erg Chech 002 ώθησε τον υποψήφιο διδάκτορά του, τον Σταμάτιο Ξυδούς να μπει στη διαδικασία αναζήτησης δείγματος αυτού του μετεωρίτη. «Μέσα από μία χρονοβόρα προσπάθεια κατάφερε κι απέκτησε δύο δείγματα περίπου 1,3 γραμμαρίων έκαστο, με σκοπό τη μελέτη τους για πρώτη φορά σε ελληνικό εργαστήριο». Τι σημαίνει το γεγονός πως ο μετεωρίτης δεν μπορεί να ταυτιστεί με κανένα γνωστό αστεροειδή; «Το μητρικό σώμα από το οποίο προέρχεται αυτός ο μετεωρίτης είτε καταστράφηκε εντελώς, είτε με πολύπλοκες διεργασίες προσαύξησης εξελίχθηκε σε ένα μεγαλύτερο σώμα και ο Erg Chech 002 αποτελεί «υπόλειμμα» των πρώτων σταδίων» απάντησε ο κ Μπαζιώτης. Σενάρια για την προέλευση Πλέον, το εργαστήριο Ορυκτολογίας-Γεωλογίας του Γεωπονικού Πανεπιστημίου Αθηνών έχει τη μοναδική δυνατότητα μελέτης του αρχαιότερου ηφαιστειακού πετρώματος που έχει πιάσει γεωλόγος στα χέρια του. «Αυτό και μόνο μας δίνει τη δυνατότητα να πούμε ότι έχουμε στα χέρια μας, ένα υλικό παλαιότερο ακόμα και από την ίδια τη Γη. Γνωρίζουμε ότι, ακόμα και στα όρια του αναλυτικού σφάλματος, και με βάση τα πρόσφατα δημοσιευμένα επιστημονικά δεδομένα, η ηλικία του Erg Chech 002 είναι κατά 22 εκατομμύρια χρόνια μεγαλύτερη από αυτή της Γης μας!» επισημαίνει ο κ.Μπαζιώτης. Η ομάδα του Γεωπονικού Πανεπιστημίου Αθηνών στοχεύει στην «κατανόηση των σχέσεων μεταξύ των ορυκτών σε συνδυασμό με το λεπτομερή προσδιορισμό της χημικής σύστασης που θα γίνει στο εργαστήριο» ώστε να υπάρξει η κατανόηση «της πετρογένεσης του πρωτόλιθου του μετεωρίτη». Ο υποψήφιος διδάκτορας του Δρ. Μπαζιώτη, Σταμάτιος Ξυδούς, θα εφαρμόσει μάλιστα βασικές αρχές που ήδη χρησιμοποιεί στη διδακτορική του διατριβή και στη κατανόηση αντίστοιχων πετρωμάτων από το -ηφαιστειακής προέλευσης- νησί της Μήλου. «Θα εφαρμοστούν σύγχρονα πετρογενετικά μοντέλα που στηρίζονται στη θερμοδυναμική και μπορούν να αποκαλύψουν με πολύ μεγάλη ακρίβεια την αλληλουχία δημιουργίας των ορυκτών κατά τη ψύξη του μάγματος από το οποίο προέρχονται», εξηγεί ο Έλληνας επιστήμονας. «Είναι μοναδικό το να απαντούμε θεμελιώδη ερωτήματα που σχετίζονται με τη δημιουργία κι εξέλιξη του ηλιακού μας συστήματος μελετώντας ένα και μόνο δείγμα βάρους 1 γραμμαρίου!» σχολιάζει Δρ. Μπαζιώτης. «Το σημαντικότερο όμως είναι όταν η γνώση αυτή μεταφέρεται στα αυτιά που θέλουν να την ακούσουν και έτσι ‘μπολιάζονται κι εκείνα’ ώστε να συνεχίσουν το καλό αγώνα κατάκτησης της γνώσης…», καταλήγει. https://physicsgg.blogspot.com/2021/03/blog-post_21.html

Ανακοίνωσαν την ανακάλυψη του σωματιδίου Odderon Επί 50 χρόνια, η επιστημονική κοινότητα αναζητούσε ανεπιτυχώς το ‘σωματίδιο’ Odderon. Πριν από ένα μήνα περίπου, μια σουηδo-ουγγρική ερευνητική ομάδα υποστήριξε σε δημοσίευσή της, ότι ανακάλυψε το μυθικό σωματίδιο, μετά από διεξοδική ανάλυση πειραματικών δεδομένων από τον Μεγάλο Επιταχυντή Αδρονίων (LHC), όπου πραγματοποιούνται συγκρούσεις πρωτονίων. Το σωματίδιο Odderon σχηματίζεται όταν τα πρωτόνια συγκρούονται ελαστικά μεταξύ τους σε υψηλές ενέργειες, δηλαδή δεν «σπάνε σε κομμάτια», αλλά μεταβάλλουν μόνο την κατεύθυνσή τους. Τα πρωτόνια αποτελούνται από κουάρκ και γλοιόνια, που σχηματίζουν για λίγο τα σωματίδια που ονομάστηκαν Odderon και Pomeron. Στην δεκαετία του 1960 οι φυσικοί χρησιμοποίησαν την θεωρία Regge για να κατανοήσουν τις ελαστικές αλληλεπιδράσεις των πρωτονίων. Η θεωρία Regge παρουσίασε μερικές νέες ιδέες: ένα φαινόμενο που ονομάστηκε Pomeron (από το όνομα του φυσικού Isaak Pomeranchuk) και ένα άλλο που ονομάστηκε Odderon (διότι συνίσταται από περιττό αριθμό γλοιονίων). Το Pomeron είχε σκοπό να εξηγήσει γιατί τα εκτρεπόμενα πρωτόνια είναι πιο πιθανό να αλληλεπιδρούν μεταξύ τους σε υψηλότερες ενέργειες. Οι φυσικοί ερμήνευσαν με επιτυχία την ελαστική σκέδαση σε υψηλές ενέργειες και μικρή μεταφορά ορμής, με την ανταλλαγή ενός Pomeron, το οποίο στην σύγχρονη γλώσσα είναι μια κατάσταση δυο συσσωματωμένων γλοιονίων. Το Odderon, που μελετήθηκε θεωρητικά στις αρχές της δεκαετίας του 1970, βοήθησε στην ερμηνεία της διαφοράς μεταξύ σκέδασης πρωτονίων-πρωτονίων και αντιπρωτονίων-πρωτονίων (διαβάστε περισσότερα ΕΔΩ: Το πείραμα TOTEM δείχνει την ύπαρξη του Odderon). https://physicsgg.me/2018/02/10/%CF%84%CE%BF-%CF%80%CE%B5%CE%AF%CF%81%CE%B1%CE%BC%CE%B1-totem-%CE%B4%CE%B5%CE%AF%CF%87%CE%BD%CE%B5%CE%B9-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CF%8D%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%BE%CE%B7-%CF%84%CE%BF%CF%85-odderon/ Η ερευνητική ομάδα με τη συμμετοχή φυσικών από το Πανεπιστήμιο Lund, κατάφερε να εντοπίσει το Odderon με ακρίβεια μεγαλύτερη από 5 σίγμα, αφού ολοκλήρωσε μια εξονυχιστική ανάλυση δεδομένων από τον LHC. Σύμφωνα με τον Roman Pasechnik, που συμμετείχε στην έρευνα, «η ανακάλυψή τους αποτελεί ένα ορόσημο για την σωματιδιακή φυσική!» https://physicsgg.me/2021/03/22/%ce%b7-%ce%b1%ce%bd%ce%b1%ce%ba%ce%ac%ce%bb%cf%85%cf%88%ce%b7-%cf%84%ce%bf%cf%85-%cf%83%cf%89%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b9%ce%b4%ce%af%ce%bf%cf%85-odderon/

Πετυχημένη δοκιμή του νέου σούπερ πυραύλου της NASA. Για να μπορέσει ο άνθρωπος να ταξιδέψει ακόμη πιο μακριά στο Διάστημα από εκεί που έχει φτάσει μέχρι σήμερα αλλά και για να αυξηθεί η δυνατότητα μεταφοράς φορτίων μακριά από την Γη χρειάζονται νέοι, μεγαλύτεροι και πιο ισχυροί πύραυλοι που θα μεταφέρουν διαστημόπλοια και αντικείμενα έξω από την Γη. Η Space X, η διαστημική εταιρεία του Αμερικανού μεγιστάνα Ελον Μασκ, ξεκίνησε πρώτη αυτή την προσπάθεια με στόχο την δημιουργία ενός σούπερ πυραύλου που εκτός των άλλων θα μεταφέρει ανθρώπους στον Άρη. Από κοντά ακολουθεί και η NASA η οποία κατασκευάζει τον δικό της νέο μεγάλο πύραυλο, τον Space Launch System (SLS). O νέος πύραυλος θα χρησιμοποιηθεί στην μεταφορά των επανδρωμένων αποστολών στην Σελήνη που σχεδιάζει να κάνει η αμερικανική υπηρεσία. Το πρόγραμμα Artemis είναι ένα πολυσύνθετο πρόγραμμα στο πλαίσιο του οποίου θα γίνουν αρκετές επανδρωμένες αποστολές στον φυσικό μας δορυφόρο ενώ παράλληλα έχει αποφασισθεί η κατασκευή ενός μεγάλου διαστημικού σταθμού που θα τεθεί σε τροχιά γύρω από την Σελήνη και θα λειτουργεί υποστηρικτικά στους αστροναύτες που θα βρίσκονται πάνω στην Σελήνη. Η NASA πραγματοποίησε μια κρίσιμη δοκιμή του πυραύλου η οποία ήταν απόλυτα πετυχημένη. Οι τέσσερις πανίσχυρες μηχανές του SLS λειτούργησαν χωρίς κανένα πρόβλημα για οκτώ λεπτά δημιουργώντας ένα εντυπωσιακό σκηνικό το οποίο αποτυπώθηκε σε φωτογραφίες και βίντεο. https://www.naftemporiki.gr/story/1704392/petuximeni-dokimi-tou-neou-souper-puraulou-tis-nasa ΠΡΟΣΟΧΗ! Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟΣ ΧΩΡΟΣ " Αυτά τα λόγια έπεσαν στην παγκόσμια ιστορία ως προειδοποίηση για τον πρώτο επανδρωμένο διαστημόπλοιο, και το πρώτο άτομο που έδωσε αυτό το μήνυμα ήταν ο Πάβελ Μπελιάεφ, διοικητής του διαστημικού σκάφους Voskhod-2. Ακριβώς 56 χρόνια πριν, στις 18 Μαρτίου 1965, ο σοβιετικός κοσμοναύτης Alexei Leonov έκανε έναν διαστημικό περίπατο. Αυτή η εποικοδομητική εκδήλωση σηματοδότησε το επόμενο βήμα της ανθρωπότητας προς το Σύμπαν. Ο ηρωισμός, η αφοσίωση και ο επαγγελματισμός του Alexei Arkhipovich έγραψαν για πάντα το όνομά του στην ιστορία των αστροναυτων. https://www.energia.ru/ru/news/news-2021/news_03-18.html

Κατέκτησε τους πόλους, ταξίδεψε στο Διάστημα, τώρα καταδύθηκε στο βαθύτερο σημείο της Γης. Ο προγραμματιστής βιντεοπαιχνιδιών Ρίτσαρντ Γκάριοτ είναι ο πρώτος άνθρωπος στον κόσμο που εξερεύνησε τον Βόρειο Πόλο, τον Νότιο Πόλο, ταξίδεψε στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό και καταδύθηκε στο βαθύτερο σημείο των ωκεανών. Η Τάφρος των Μαριανών «έχει βάθος σχεδόν 11.000 μέτρα –πιο πολύ από το ύψος του Έβερεστ κατά τουλάχιστον δύο χιλιάδες μέτρα» είπε στο Reuters ο εξερευνητής λίγες ημέρες μετά την επιστροφή του. Το ενισχυμένο βαθυσκάφος του Γκάριοτ, με την ονομασία Limiting Factor, χρειάστηκε περίπου τέσσερις ώρες για να φτάσει στον πάτο του Ειρηνικού, ανατολικά των Φιλιππίνων, όπου συνέλεξε δείγματα νερού, πετρωμάτων και ζωντανών οργανισμών. Η αποστολή πραγματοποιήθηκε σε συνεργασία με την αμερικανική Εθνική Ένωση για τη Διδασκαλία των Αγγλικών, και ο Γκάριοτ πέρασε τον χρόνο της καθόδου διαβάζοντας ποιήματα που του έστειλαν παιδιά. Το 2008, ο περιπετειώδης Γκάριοτ έγινε ο πρώτος γιος αστροναύτη που ταξίδεψε στο Διάστημα, ακολουθώντας τα χνάρια του πατέρα του, Όουεν Γκάριοτ. Δεν ήταν αστροναύτης της NASA, πλήρωσε όμως 30 εκατομμύρια δολάρια για μια τουριστική θέση στο ρωσικό σκάφος Soyuz που μεταφέρει πληρώματα στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό, όπου παρέμεινε για περίπου μια εβδομάδα. Το 1998, ο Γκάριοτ ταξίδεψε στον Νότιο Πόλο και το 2018 επισκέφθηκε τον Βόρειο, ένα πολύ πιο δύσκολο εγχείρημα δεδομένου ότι στον παγωμένο βορρά δεν υπήρχε ξηρά να πατήσει. Από μικρός είχε δείξει ταλέντο στον προγραμματισμό και κυκλοφόρησε το πρώτο βιντεοπαιχνίδι του το 1979, σε ηλικία 18 ετών. Η μεγάλη επιτυχία ήρθε με τη σειρά βιντεοπαιχνιδιών Ultima που τον έκανε εκατομμυριούχο. Ο αστροναύτης πατέρας του πέθανε το 2019, πριν προλάβει να δει τον γιο του να κατακτά το βαθύτερο σημείο της Γης. Μόνο πέντε επανδρωμένα βαθυσκάφη έχουν καταδυθεί μέχρι σήμερα στην Τάφρο των Μαριανών –το πρώτο ήταν το θρυλικό υποβρύχιο Trieste το 1960. https://www.in.gr/2021/03/19/b-science/episthmes/kataktise-tous-polous-taksidepse-sto-diastima-tora-katadythike-sto-vathytero-simeio-tis-gis/

InSight: Μετρήθηκε πρώτη φορά ο πυρήνας του Άρη. Οι επιστήμονες έκαναν για πρώτη φορά μια μέτρηση του μεγέθους της «καρδιάς» του 'Αρη, δηλαδή του λιωμένου μεταλλικού πυρήνα του, με τη βοήθεια του ρομποτικού εργαστηρίου InSight της Αμερικανικής Διαστημικής Υπηρεσίας (NASA). Είναι ο πρώτος πλανήτης μετά τη Γη που υπάρχει πλέον μια κατά προσέγγιση εκτίμηση για τον πυρήνα του, η ακτίνα του οποίου υπολογίζεται σε 1.810 έως 1.860 χιλιόμετρα, περίπου το μισό της ακτίνας του γήινου πυρήνα. Η μέτρηση αυτή, που βασίστηκε στα σεισμικά κύματα στο εσωτερικό του 'Αρη, τα οποία καταγράφει το InSight, είναι μεγαλύτερη σε σχέση με τις προηγούμενες πιο θεωρητικές εκτιμήσεις, πράγμα που σημαίνει ότι ο πυρήνας του 'Αρη είναι λιγότερο πυκνός του αναμενομένου και περιέχει πιο ελαφριά στοιχεία, όπως οξυγόνο, πέρα από το σίδηρο και το θείο που εκτιμάται ότι αποτελούν το μεγαλύτερο μέρος του. Η επιστημονική ομάδα του InSight, με επικεφαλής τον Σάιμον Στέλερ του Ελβετικού Ομοσπονδιακού Ινστιτούτου Τεχνολογίας της Ζυρίχης (ΕΤΗ), έκανε τη σχετική ανακοίνωση στο διαδικτυακό συνέδριο πλανητικής επιστήμης "Lunar and Planetary Conference" στο Τέξας, σύμφωνα με το "Nature" και το "New Scientist". Οι βραχώδεις πλανήτες, όπως η Γη και ο 'Αρης, διαθέτουν τρία βασικά γεωλογικά στρώματα: φλοιό, μανδύα και πυρήνα. Ο υπολογισμός του μεγέθους καθενός από τα τρία επιτρέπει να εξαχθούν βάσιμα συμπεράσματα για το σχηματισμό και την εξέλιξη ενός πλανήτη. Ο μεταλλικός αρειανός πυρήνας πιθανότατα είναι ακόμη σε ρευστή κατάσταση. Εκτός από τη Γη και τον 'Αρη, το μόνο άλλο ουράνιο σώμα που έχει μετρηθεί ο πυρήνας του, είναι η Σελήνη. Ο στατικός ρομποτικός γεωλόγος (ή καλύτερα «πλανητολόγος») InSight έφθασε στην επιφάνεια του 'Αρη το 2018 και έκτοτε είναι το πρώτο μηχάνημα που έχει «ακούσει» αρειανούς σεισμούς και μελετά το εσωτερικό του πλανήτη. Μέχρι στιγμής έχει ανιχνεύσει περίπου 500 σεισμούς, αποκαλύπτοντας ότι ο 'Αρης έχει λιγότερους σεισμούς από τη Γη, αλλά περισσότερους από τη Σελήνη. Περίπου 50 αρειανοί σεισμοί βρέθηκαν να έχουν μέγεθος δύο έως τεσσάρων βαθμών, αρκετά ισχυροί για να ρίξουν φως στο εσωτερικό του γειτονικού πλανήτη, ενώ οι υπόλοιποι ήσαν μικρότεροι. Όπως κάνουν και οι σεισμογράφοι στη Γη, το InSight μέτρησε το μέγεθος του αρειανού πυρήνα αναλύοντας την κίνηση και τη χρονική διάρκεια του «ταξιδιού» των σεισμικών κυμάτων μεταξύ μανδύα και πυρήνα. Με αυτό τον τρόπο, οι επιστήμονες μπόρεσαν να υπολογίσουν σε πόσο βάθος αρχίζει το σύνορο μεταξύ μανδύα και πυρήνα, άρα και το μέγεθος του ίδιου του πυρήνα. Στο μεταξύ, ο 'Αρης έχει αρχίσει να κάνει δύσκολη τη ζωή του InSight, καθώς η αρειανή σκόνη συσσωρεύεται σταδιακά πάνω στα δίμετρα ηλιακά πάνελ του, μειώνοντας έτσι ολοένα περισσότερο τη διαθέσιμη ηλεκτρική ενέργεια για να λειτουργήσει. Το γεγονός ότι η τωρινή τροχιά τον 'Αρη τον απομακρύνει συνεχώς από τον Ήλιο, άρα λιγοστεύει την ηλιακή ενέργεια στην επιφάνεια του, καθιστά πιο δύσκολες τις συνθήκες για το InSight, το οποίο ίσως δεν έχει ακόμη πολύ χρόνο μπροστά του για νέες ανακαλύψεις. Ήδη, τον Ιανουάριο οι χειριστές του InSight στη Γη αναγκάστηκαν να θεωρήσουν οριστικά νεκρό το γερμανικής κατασκευής τρυπάνι του, το οποίο συνάντησε προβλήματα και δεν κατάφερε να σκάψει βαθιά. https://physicsgg.blogspot.com/2021/03/insight.html

Στρατοσφαιρικοί άνεμοι 1.450 χιλιομέτρων την ώρα, μετρήθηκαν στον Δία. Μία διεθνής ομάδα αστρονόμων ανακάλυψε για πρώτη φορά στη μέση ατμόσφαιρα του Δία, κοντά στους πόλους του, ανέμους έως 1.450 χιλιομέτρων την ώρα, ταχύτητα η οποία είναι υπερδιπλάσια από τη μέγιστη ταχύτητα των ανέμων που έχουν παρατηρηθεί στη Μεγάλη Ερυθρά Κηλίδα του πλανήτη και τουλάχιστον τριπλάσια σε σχέση με τις μέγιστες ταχύτητες που έχουν μετρηθεί στους ισχυρότερους κυκλώνες στη Γη. Οι επιστήμονες, με επικεφαλής τον Γάλλο δρα Τιμπό Καβαλιέ του Εργαστηρίου Αστροφυσικής του Μπορντό, οι οποίοι έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό Αστρονομίας και Αστροφυσικής «Astronomy & Astrophysics», έκαναν την ανακάλυψη με τη βοήθεια του τηλεσκοπίου ALMA του Νοτίου Ευρωπαϊκού Αστεροσκοπείου (ESO) στη Χιλή. Ο Δίας είναι διάσημος για τα πολύχρωμα στροβιλιζόμενα νέφη μετακινούμενων αερίων, μέσω των οποίων οι αστρονόμοι καταγράφουν τους ανέμους στη χαμηλότερη ατμόσφαιρά του. Επίσης, έχουν διαπιστώσει την παρουσία ανέμων στην ανώτερη ατμόσφαιρά του, αλλά είναι η πρώτη φορά που κάνουν κάτι ανάλογο με τα μεσαία ατμοσφαιρικά στρώματα της στρατόσφαιρας, όπου δεν υπάρχουν σύννεφα. Οι ερευνητές εκτιμούν ότι στη στρατόσφαιρα του Δία σχηματίζονται ισχυρά αέρια ρεύματα, που συμπεριφέρονται ως μία γιγάντια δίνη με διάμετρο έως τέσσερις φορές μεγαλύτερη από τη Γη και με ύψος περίπου 900 χιλιομέτρων. Εκτός από τους στρατοσφαιρικούς πολικούς ανέμους, επιβεβαιώθηκε, επίσης, η ύπαρξη ισχυρών στρατοσφαιρικών ανέμων γύρω από τον ισημερινό του Δία, με μέση ταχύτητα περίπου 600 χιλιομέτρων την ώρα. Πιο αναλυτικές παρατηρήσεις της ατμόσφαιρας του Δία θα γίνουν από το υπό κατασκευή Υπερβολικά Με γάλο Τηλεσκόπιο (ELT) του ESO, που θα λειτουργήσει μέσα στην τρέχουσα δεκαετία. https://physicsgg.blogspot.com/2021/03/1450.htm

Επιβεβαιώθηκε η προέλευση του «περίεργου» διαστρικού αντικειμένου Oumuamua. Επιστήμονες ήταν σε θέση να επιβεβαιώσουν την προέλευση του περίεργου, διαστρικής προέλευσης αντικειμένου Oumuamua (ανιχνευτής ή αγγελιοφόρος στα χαβανέζικα) που είχε προκαλέσει αίσθηση το 2017, για το οποίο είχε θεωρηθεί ότι μπορεί να ήταν ακόμα και εξωγήινο διαστημόπλοιο- και τελικά η πραγματικότητα ήταν πολύ πιο «πεζή». Δύο επιστήμονες του Arizona State University, ο Στίβεν Ντες και ο Άλαν Τζάκσον, κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι πρόκειται για κομμάτι ενός πλανήτη σαν τον γνωστό μας πλανήτη- νάνο, Πλούτωνα, από κάποιο άλλο ηλιακό σύστημα. Τα ευρήματά τους δημοσιεύτηκαν σε δύο επιστημονικά άρθρα (part I και part II) στο AGU Journal of Geophysical Research: Planets. To αντικείμενο είχε πολλά κοινά στοιχεία με τους κομήτες, μα και πολλές διαφορές- και οι δύο ερευνητές διαπίστωσαν μια σειρά από χαρακτηριστικά που το διαφοροποιούσαν. Για αρχή, μπήκε στο ηλιακό σύστημα με ταχύτητα χαμηλότερη του αναμενομένου, κάτι που δείχνει ότι δεν ταξίδευε στο διαστρικό διάστημα για πάνω από ένα δισ. χρόνια. Επίσης, ήταν πολύ πιο επίπεδο (σε σχήμα τηγανίτας) από κάθε άλλο γνωστό αντικείμενο του ηλιακού συστήματος, και η ώθηση που δεχόταν από τον ήλιο ώστε να απομακρύνεται από αυτόν ήταν ισχυρότερη του κανονικού. Επιπρόσθετα, δεν εντοπίζονταν αέρια να διαφεύγουν, τα οποία συνήθως στους κομήτες φαίνονται ως οι ουρές τους. Η θεωρία των δύο επιστημόνων ήταν πως το αντικείμενο αποτελείτο από διαφορετικά είδη πάγου, και ακολούθησαν υπολογισμοί. Εν τέλει, βρήκαν ότι υπήρχε ένα είδος πάγου που μπορούσε να «εξηγήσει» όλα τα χαρακτηριστικά του αντικειμένου: Επρόκειτο για το στερεό άζωτο, που έδινε όλες τις «σωστές απαντήσεις» - και, δεδομένου ότι συναντάται στην επιφάνεια του Πλούτωνα, ένα αντικείμενο σαν κομήτης θα μπορούσε να αποτελείται από το ίδιο υλικό. Ακολούθησαν και άλλοι υπολογισμοί- και το συμπέρασμα ήταν πως το αντικείμενο πιθανότατα εκτινάχθηκε από κάποια επιφάνεια περίπου μισό δισεκατομμύριο χρόνια πριν, και έφυγε από το ηλιακό του σύστημα. Επίσης, εξηγείται και το ασυνήθιστο σχήμα: Καθώς τα και εξωτερικά στρώματα εξατμίζονταν, θα γινόταν όλο και πιο επίπεδο, όπως ένα σαπούνι όταν χρησιμοποιείτ. Όσον αφορά στις θεωρίες περί εξωγήινου κατασκευάσματος, ο Ντες τονίζει πως, ακόμα και αν δεν ισχύουν, είναι σημαντικό το ότι με αυτόν τον τρόπο οι επιστήμονες αποκτούν τη δυνατότητα για μια ματιά σε άλλα ηλιακά συστήματα με τρόπο που δεν ήταν δυνατός στο παρελθόν. «Όσο αντικείμενα σαν το Oumuamua ανακαλύπτονται και μελετώνται, οι επιστήμονες μπορούν να συνεχίσουν να επεκτείνουν τις γνώσεις μας ως προς το πώς άλλα πλανητικά συστήματα μοιάζουν ή διαφέρουν από το δικό μας» είπε σχετικά. https://www.naftemporiki.gr/story/1703846/epibebaiothike-i-proeleusi-tou-periergou-diastrikou-antikeimenou-oumuamua

Ολοκληρώθηκαν οι δοκιμές του διαστημικού σκάφους Soyuz MS-18 σε θάλαμο κενού. Στο κοσμοδρόμιο Baikonur, συνεχίζεται η προπαρασκευή του προπορευόμενου οχήματος μεταφοράς Soyuz MS-18 (TPK). Σήμερα, σύμφωνα με το πρόγραμμα εργασίας, οι ειδικοί της RSC Energia και του κέντρου συμπιεστών Yuzhny ολοκλήρωσαν τις δοκιμές του διαστημικού σκάφους για στεγανότητα στον θάλαμο κενού του συγκροτήματος και στο κτίριο δοκιμών του χώρου 254. Ο κύκλος πνευματικών δοκιμών κενού μεγάλης διαστημικής τεχνολογίας που χρησιμοποιεί μέσο ηλίου-αέρα στους δοκιμασμένους όγκους πραγματοποιείται για τον αντικειμενικό έλεγχο των αυστηρών απαιτήσεων για τη στεγανότητα των διαμερισμάτων και των συστημάτων επί του σκάφους του διαστημικού σκάφους υπό συνθήκες εδάφους. Η εκτόξευση του πυραύλου μεταφοράς Soyuz-2.1a με το Soyuz MS-18 TPK στο ISS έχει προγραμματιστεί για τις 9 Απριλίου 2021 από το κοσμοδρόμιο Baikonur. https://www.energia.ru/ru/news/news-2021/news_03-17.html Διαστημικός σταθμός πληρώματος θα μετατοπίσει το Soyuz για να κάνει χώρο για νέους συνεργάτες. Το πλοίο πληρώματος Soyuz MS-17 που μετέφερε το πλήρωμα Expedition 64 στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό στις 14 Οκτωβρίου 2020, απεικονίζεται στις 18 Οκτωβρίου 2020, αγκυροβολημένο στη μονάδα Rassvet. Τρεις κάτοικοι του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού θα κάνουν μια περιστροφή γύρω από την τροχιακή τους γειτονιά στο Soyuz MS-17 την Παρασκευή 19 Μαρτίου, μετεγκατάσταση του διαστημικού σκάφους για να προετοιμαστούν για την άφιξη του επόμενου συνόλου μελών του πληρώματος. Η ζωντανή κάλυψη της NASA Television, της εφαρμογής NASA και του ιστότοπου της εταιρείας θα ξεκινήσει στις 12:15 μ.μ. EDT. Η αποστολή 64 ο Μηχανικός πτήσης Kate Rubins της NASA και διοικητής Sergey Ryzhikov και Sergey Kud-Sverchkov, και οι δύο της Ρωσικής Υπηρεσίας Διαστήματος Roscosmos, θα αποσυνδεθούν από το λιμάνι που βλέπει στη Γη της μονάδας Rassvet του σταθμού στις 12:38 μ.μ. και αγκυροβολήστε ξανά στη θύρα σύνδεσης Poisk που βλέπει στο διάστημα στις 1:07 μ.μ. Η μετεγκατάσταση θα απελευθερώσει το λιμάνι Rassvet για την προσάρτηση ενός άλλου οχήματος Soyuz, που ορίζεται ως Soyuz MS-18, το οποίο θα μεταφέρει τρία μέλη του πληρώματος της αποστολής 65 στον σταθμό τον επόμενο μήνα. Ο Mark Vande Hei της NASA και ο Oleg Novitsky και ο Pyotr Dubrov του Roscosmos έχουν προγραμματιστεί να ξεκινήσουν στο σταθμό την Παρασκευή 9 Απριλίου, από το κοσμοδρόμιο Baikonur στο Καζακστάν. Αυτή θα είναι η 15η συνολική μετεγκατάσταση λιμένα του Soyuz και η πρώτη από τον Αύγουστο του 2019. Οι Rubins, Ryzhikov και Kud-Sverchkov θα επιστρέψουν στη Γη στις 17 Απριλίου στο Soyuz MS-17 που τους μετέφεραν στο διαστημικό σταθμό τον Οκτώβριο του 2020. https://www.nasa.gov/press-release/space-station-crew-to-relocate-soyuz-to-make-room-for-new-crewmates/ Μικρόβια άγνωστα στην επιστήμη ανακαλύφθηκαν στον ISS Μπορεί να μας βοηθήσουν να καλλιεργήσουμε φυτά στον Άρη. Ερευνητές των ΗΠΑ και της Ινδίας που συνεργάζονται με τη NASA, ανακάλυψαν τέσσερα είδη μικροβίων στο Διεθνή Διαστημικό Σταθμό, στελέχη βακτηρίων για την ακρίβεια, τρία από τα οποία ήταν παντελώς άγνωστα μέχρι σήμερα στην επιστήμη. Τα εντόπισαν σε διαφορετικές τοποθεσίες του ISS, όπως ένα πάνελ οργάνων, το θόλο παρατηρήσεων, το τραπέζι του φαγητού και σε ένα παλιό φίλτρο HEPA. Και τα τέσσερα μικρόβια ανήκουν σε συνομοταξία βακτηρίων που βρίσκονται στο χώμα και στο φρέσκο νερό και εμπλέκονται στον κύκλο ανάπτυξης των φυτών. Κι αν αναρωτιέστε τι δουλειά έχουν τέτοια βακτήρια στο διάστημα, οι αστροναύτες καλλιεργούν μικρές ποσότητες τροφίμων εδώ και χρόνια στον ISS, οπότε έτσι εξηγείται και η ύπαρξη μικροβίων που σχετίζονται με φυτά. Το γνωστό είδος ήταν το Methylorubrum rhodesianum, ενώ τα υπόλοιπα μετά τον εντοπισμό τους διαπιστώθηκε πως ανήκουν στο ίδιο είδος και τα στελέχη τους ονομάστηκαν IF7SW-B2T, IIF1SW-B5, και IIF4SW-B5. Η ομάδα που τα ανακάλυψε, προτείνει την ονομασία Methylobacterium ajmalii, προς τιμήν του Ajmal Khan, γνωστού Ινδού επιστήμονα. Γνωρίζοντας ήδη πως τα μικρόβια αυτά επιβιώνουν στις σκληρές συνθήκες του διαστήματος, η ομάδα ανέλυσε γενετικά τα δείγματα για να διαπιστώσει πώς μπορεί να βελτιώσει το όφελος που θα προσφέρουν σε φυτά. Για να αναπτύξεις φυτά σε ακραίο περιβάλλον όπου οι πηγές θρεπτικών συστατικών είναι ελάχιστες, η απομόνωση νέων μικροβίων που θα βοηθήσει στην ανάπτυξή τους είναι απαραίτητη. Θα βοηθήσει στην αναγνώριση των γενετικών χαρακτηριστικών που είναι υπεύθυνα για την ανάπτυξη των φυτών σε συνθήκες μικροβαρύτητας και θα συμβάλουν στην ανάπτυξη πλήρους αυτάρκειας σοδειάς για τις μακροχρόνιες διαστημικές αποστολές του μέλλοντος. Οι ερευνητές έχουν αγγίξει μόλις την επιφάνεια της μικροβιακής βιοποικιλότητας στο διαστημικό σταθμό. Περίπου 1.000 ακόμα δείγματα έχουν συλλεχθεί και αναμένουν την αποστολή τους πίσω στη Γη για ανάλυση. Η έρευνα δημοσιεύτηκε στο Frontiers in Microbiology. https://physicsgg.blogspot.com/2021/03/iss.html

Πώς αστραπές και κεραυνοί συνέβαλαν στην εμφάνιση της ζωής στη Γη. Οι αστραπές ήταν το ίδιο σημαντικές με τους μετεωρίτες ως προς τη δημιουργία των ιδανικών συνθηκών για την εμφάνιση της ζωής στη Γη, σύμφωνα με γεωλόγους. Ορυκτά που κατέφθασαν στη Γη με μετεωρίτες πριν από τέσσερα δισεκατομμύρια χρόνια θεωρούνται ως βασικά συστατικά για την ανάπτυξη της ζωής στον πλανήτη μας. Επιστήμονες θεωρούν πως μικρές ποσότητες αυτών των ορυκτών κατέφθασαν στην πρώιμη Γη μέσω δισεκατομμυρίων αστραπών (για την ακρίβεια, κεραυνών)- ωστόσο ερευνητές του University of Leeds διαπίστωσαν ότι οι αστραπές ήταν το ίδιο σημαντικές με τους μετεωρίτες ως προς αυτή την απαραίτητη λειτουργία, και ως εκ τούτου την εμφάνιση της ζωής. Όπως λένε, αυτό δείχνει ότι η ζωή θα μπορούσε να αναπτυχθεί σε πλανήτες σαν τη Γη μέσω του ίδιου μηχανισμού ανά πάσα στιγμή εάν οι ατμοσφαιρικές συνθήκες είναι σωστές. Της έρευνας ηγήθηκε ο Μπέντζαμιν Χες, στο πλαίσιο των προπτυχιακών σπουδών του. Ο ίδιος και οι μέντορές του μελετούσαν ένα πολύ μεγάλο και ανέγγιχτο δείγμα φουλγουρίτη (fulgurite), ένα είδος βράχου που δημιουργείται όταν πέφτει κεραυνός. Το δείγμα σχηματίστηκε το 2016, όταν έπεσε κεραυνός στο Γκλεν Έλιν του Ιλινόι (ΗΠΑ) το 2016 και δόθηκε στο τμήμα γεωλογίας του Wheaton College. Οι ερευνητές του Leeds αρχικά ενδιαφέρονταν για το πώς σχηματιζόταν ο φουλγουρίτης, αλλά τους έκανε μεγάλη εντύπωση όταν ανακάλυψαν στο δείγμα μια μεγάλη ποσότητα ενός ασυνήθιστου φωσφορούχου ορυκτού (schreibersite). Ο φωσφόρος είναι απαραίτητος για τη ζωή και παίζει σημαντικό ρόλο σε όλες τις διαδικασίες της, από την κίνηση στην ανάπτυξη και στην αναπαραγωγή. Ο φωσφόρος που ήταν παρών στην επιφάνεια της πρώιμης Γης περιεχόταν σε ορυκτά που δεν μπορούν να διαλυθούν σε νερό- μα το schreibersite μπορεί. O Χες, πλέον διδακτορικός στο Yale University, είπε πως «πολλοί έχουν υποστηρίξει ότι η ζωή στη Γη εμφανίστηκε σε ρηχά ύδατα...τα περισσότερα μοντέλα σχετικά με το πώς μπορεί να σχηματίστηκε η ζωή στην επιφάνεια της Γης επικαλούνται μετεωρίτες με μικροποσότητες schreibersite. Η δουλειά μας βρίσκει μια σχετικά μεγάλη ποσότητα schreiversite στον φουλγουρίτη που μελετήθηκε. Κεραυνοί πέφτουν συχνά στη Γη, υποδεικνύοντας ότι ο φωσφόρος που χρειάζεται για την προέλευση της ζωής στην επιφάνεια της Γης δεν βασίζεται αποκλειστικά στις πτώσεις μετεωριτών. Ίσως ακόμα πιο σημαντικό, αυτό σημαίνει επίσης ότι ο σχηματισμός της ζωής σε άλλους πλανήτες σαν τη Γη παραμένει πιθανός, ακόμα και αφού οι πτώσεις μετεωριτών γίνουν σπάνιες». Οι επιστήμονες υπολογίζουν ότι τα φωσφορούχα ορυκτά που δημιουργήθηκαν από πλήγματα κεραυνών ξεπερνούν αυτά που προέκυψαν από μετεωρίτες όταν η Γη ήταν περίπου 3,5 δισ. ετών- που είναι η ηλικία των αρχαιότερων μικρο-απολιθωμάτων. Αυτό καθιστά τους κεραυνούς και τις αστραπές σημαντικά ως προς την εμφάνιση της ζωής στον πλανήτη. Επιπρόσθετα, είναι πολύ λιγότερο καταστροφικά από τις πτώσεις μετεωριτών, κάτι που σημαίνει ότι ήταν λιγότερο πιθανό να εμποδίσουν τις ντελικάτες εξελικτικές διαδρομές για την ανάπτυξη της ζωής. https://www.naftemporiki.gr/story/1703332/pos-astrapes-kai-keraunoi-sunebalan-stin-emfanisi-tis-zois-sti-gi