Δροσος Γεωργιος

GW Orionis : Ανακαλύφτηκε πλανήτης ο οποίος φωτίζεται από τρεις ήλιους. Το ηλιακό σύστημα GW Orionis απέχει από τη Γη 1.300 έτη φωτός. Πρόκειται για ένα σπάνιο παράδειγμα ουράνιας δομής τριπλού αστέρα, με δύο ήλιους να περιστρέφονται ο ένας γύρω από τον άλλο και ένα τρίτο αστέρι να περιστρέφεται γύρω τους, εκατοντάδες εκατομμύρια χιλιόμετρα μακριά. Εδώ και χρόνια οι αστρονόμοι είχαν εντοπίσει δακτυλίους πυκνής αστρικής σκόνης μεταξύ των τριών άστρων. Τώρα, μια προσεκτικότερη ανάλυση του GW Orionis έδειξε ότι εκτός από την αστρική σκόνη οι δακτύλιοι κρύβουν κάτι πρωτόγνωρο: έναν πλανήτη που λούζεται από το φως των τριών άστρων σε μόνιμη βάση. Δύο ξεχωριστές έρευνες που δημοσιεύθηκαν στο περιοδικό Science και στην επιστημονική επιθεώρηση The Astrophysical Journal Letters, αποκάλυψαν ότι μόνο η ύπαρξη ενός πλανήτη θα μπορούσε να διατηρήσει τη βαρυτική ισορροπία ολόκληρου του συστήματος. Η παρουσία του πλανήτη θα βοηθούσε, επίσης, να εξηγηθεί γιατί ο εσωτερικός δακτύλιος του συστήματος ταλαντεύεται ανεξέλεγκτα, ​​σαν ένα σπασμένο γυροσκόπιο. Αν αυτό επιβεβαιωθεί, ο μακρινός κόσμος του GW Orionis θα γίνει το πρώτο γνωστό ηλιακό σύστημα ενός μόνο πλανήτη σε τροχιά γύρω από τρία άστρα. Τα περισσότερα ηλιακά συστήματα στο σύμπαν αποτελούνται από δυαδικά ζεύγη, δύο αστέρια που περιστρέφονται μεταξύ τους γύρω από ένα κοινό κέντρο βάρους. Ακόμη και ο Ήλιος μας μπορεί να έχει έναν χαμένο «δίδυμο» σύμφωνα με πρόσφατη μελέτη. Τα συστήματα τριπλών αστέρων, όπως το GW Orionis, είναι πολύ σπάνια, καθώς η συνδυασμένη βαρυτική έλξη τριών ήλιων μπορεί δύσκολα δημιουργεί ισορροπία. Εάν η μάζα και η απόσταση του τρίτου αστεριού από το ζευγάρι δεν είναι συνδυάζει μια σειρά από προϋποθέσεις, μπορεί εύκολα να διαφύγει από το σύστημα και να χαθεί στο διαστρικό διάστημα. Στο GW Ori, τρεις διαφορετικοί δακτύλιοι σκόνης περιστρέφονται γύρω από το κέντρο του ηλιακού συστήματος και κανένας από αυτούς δεν ευθυγραμμίζεται με την τροχιά των τριών αστεριών, όπως θα έπρεπε. Οι ερευνητές ανακάλυψαν αυτή την αδύνατη… μη ευθυγράμμιση χρησιμοποιώντας το τηλεσκόπιο Atacama Large Millimeter Array (ALMA) στη Χιλή. Διαπίστωσαν επίσης ότι ο εξώτατος δακτύλιος, που βρίσκεται 338 αστρονομικές μονάδες (ή 338 φορές τη μέση απόσταση μεταξύ της Γης και Ήλιου) από το κέντρο του συστήματος, περιέχει αρκετή μάζα σκόνης για την κατασκευή 245 πλανητών σαν τη Γη – καθιστώντας τον μοναδικό μεγαλύτερο πρωτοπλανητικό δίσκο σε οποιοδήποτε γνωστό ηλιακό σύστημα. Αναλύοντας σε βάθος τα στοιχεία που έχουν συλλέξει, οι αστρονόμοι κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι κάπου ανάμεσα στους δακτυλίους σκόνης, μάλλον έχει ήδη σχηματιστεί ή βρίσκεται σε φάση σχηματισμού ένας πλανήτης, που με τη μάζα του δίνει βαρυτική ισορροπία σε όλο το σύστημα. Σε αντίθεση με οποιονδήποτε άλλο γνωστό πλανήτη, θα περιστρέφεται ταυτόχρονα γύρω από τρεις ήλιους. Ωστόσο ακόμη και αν υπάρχει αυτός ο υποθετικός πλανήτης, θα είναι ένας κόσμος αφιλόξενος, σκλάβος μιας άγριας ​​βαρυτικής έλξης, που λούζεται μονίμως από την ακτινοβολία τριών πύρινων γιγάντων. https://physicsgg.me/2020/09/06/gw-orionis-%ce%b1%ce%bd%ce%b1%ce%ba%ce%b1%ce%bb%cf%8d%cf%86%cf%84%ce%b7%ce%ba%ce%b5-%cf%80%ce%bb%ce%b1%ce%bd%ce%ae%cf%84%ce%b7%cf%82-%ce%bf-%ce%bf%cf%80%ce%bf%ce%af%ce%bf%cf%82-%cf%86%cf%89%cf%84/

Φρίμαν Ντάισον: Ένας αλλόκοτος οραματιστής της επιστήμης. «Είναι γενικώς αποδεκτό ότι ο εικοστός αιώνας ήταν ο αιώνας της φυσικής και ότι ο εικοστός πρώτος θα είναι ο αιώνας της βιολογίας», γράφει σε ένα δοκίμιό του ο Φρίμαν Ντάισον, «ένα από τα πιο αυθεντικά μυαλά στον κόσμο», όπως τον είχαν χαρακτηρίσει ο «Τάιμς» του Λονδίνου. Η αποστροφή του περί φυσικής και βιολογίας παρουσιάζει ενδιαφέρον, καθώς ο Ντάισον υπήρξε μαθηματικός και αστροφυσικός – όμως ουδέποτε περιόρισε τη σκέψη του και τα ενδιαφέροντά του, καθώς υπήρξε πάντοτε υπέρμαχος του «πνεύματος της χαρούμενης ονειροπόλησης» και της «ρήξης των εμποδίων που χωρίζουν την επιστήμη από άλλες πηγές ανθρώπινης σοφίας». Πολλά θεωρήματα και αξιώματα των μαθηματικών και της φυσικής φέρουν το όνομά του, ενώ, γνωστός και ως πνεύμα αντιλογίας, δεν δίστασε να αμφισβητήσει κατεστημένες απόψεις στην επιστημονική κοινότητα, όπως αυτή την πολύ διαδεδομένη περί κλιματικής αλλαγής. Επίσης, ο Ντάισον δεν δίστασε να μιλήσει στο πλαίσιο μιας χριστιανικής πίστης (αρκετά ιδιότυπης, ωστόσο, πολύ «δικής του»), προκαλώντας έτσι τη δυσφορία του διάσημου άθεου Ρίτσαρντ Ντόκινς. Η στήλη αυτή είθισται να μνημονεύει προσωπικότητες που άφησαν πρόσφατα τούτο τον μάταιο κόσμο. Ο Ντάισον, ωστόσο, πέθανε περίπου επτά μήνες πριν, σχεδόν αιωνόβιος (και έπειτα από επιπλοκές που προήλθαν εξαιτίας μιας πτώσης), στις 20 Φεβρουαρίου του 2020. Ομως η στήλη δεν τον ξέχασε. Γεννημένος το 1923 στην κωμόπολη Κρόουθορν του Μπέρκσαϊρ της Αγγλίας από μητέρα νομικό και κοινωνική λειτουργό και από πατέρα επιφανή μουσικοσυνθέτη (αργότερα απέκτησε τον τίτλο του σερ), οι οποίοι τον μεγάλωσαν με σοσιαλιστικά ιδεώδη, ο Ντάισον εμφάνισε από νωρίς τα ιδιαίτερα χαρίσματά του. Βυθισμένος στα βιβλία και τους υπολογισμούς, τον γοήτευαν οι πλανήτες του ηλιακού μας συστήματος και στην τρυφερή ηλικία των τεσσάρων χρόνων προσπάθησε να υπολογίσει τον αριθμό των ατόμων του Ηλιου. Κέρδισε υποτροφία για το Κέμπριτζ στα δεκαπέντε του και τέσσερα χρόνια μετά, το 1942, υπηρέτησε στη βασιλική αεροπορία υπολογίζοντας την ιδεατή πυκνότητα των σχηματισμών των βρετανικών βομβαρδιστικών που εκτελούσαν πολεμικές αποστολές πάνω από τη Γερμανία. Το 1947, θα μεταβεί στις ΗΠΑ όπου θα γνωριστεί με τον χαρισματικό, και μετέπειτα νομπελίστα, φυσικό Ρίτσαρντ Φέινμαν. Τελικώς, θα στεριώσει στην Αμερική, ύστερα και από δελεαστική επαγγελματική πρόταση που προήλθε από τον διάσημο Ρόμπερτ Οπενχάιμερ. Μάλιστα, το 1957 απέκτησε την αμερικανική υπηκοότητα. Θα ήταν εύκολο να πούμε ότι ο Ντάισον κινήθηκε εν πολλοίς στο ευρύ και ποικίλο φάσμα της κβαντικής φυσικής και των μαθηματικών, της πυρηνικής φυσικής και της στατιστικής, η αλήθεια όμως είναι ότι διείσδυσε σε πολύ περισσότερα πεδία. Υπήρξε απίστευτα πολυσχιδής, μη διστάζοντας μάλιστα να προτείνει σχήματα και σχέδια οραματικού χαρακτήρα – αν όχι τελείως εξωφρενικά (στον κοινό νου τουλάχιστον), σαν να βγήκαν από το μυαλό συγγραφέα έργων επιστημονικής φαντασίας. Εκκινώντας από την πυραυλική τεχνολογία, την εξερεύνηση του Διαστήματος αλλά και τη βιοποικιλότητα πάνω στη Γη, πρότεινε ακόμα και τη δημιουργία διαστημικών αποικιών πάνω σε κομήτες ή την πιθανότητα εκμετάλλευσης ενέργειας από εξωγήινα νοήμονα όντα με βάση το άστρο στο πλανητικό τους σύστημα, στήνοντας έτσι σταδιακά μια «τεχνητή βιόσφαιρα» (Σφαίρα Ντάισον). Επίσης, έκανε λόγο για την κατάκτηση της αθανασίας από άκρως εξελιγμένα όντα μέσω της δημιουργίας… ενός χρονικού συνεχούς που θα εκτείνεται στην αιωνιότητα, σπαταλώντας όμως την ελάχιστη κατανάλωση ενέργειας, προκειμένου να διαφύγουν τα όντα αυτά από τον θερμικό θάνατο που αναμένει το σύμπαν έπειτα από πολλά δισεκατομμύρια χρόνια (η θεωρία αυτή είναι γνωστή ως η «αιώνια νοημοσύνη»). Ο Ντάισον συμφώνησε ότι η ανθρώπινη δραστηριότητα επιτείνει την υπερθέρμανση του πλανήτη, αλλά έχει απορρίψει κατηγορηματικά την θεωρία της κλιματικής αλλαγής, επιμένοντας ότι τα μαθηματικά και πλάνα προσομοίωσης πάνω στα οποία έχει στηθεί η συγκεκριμένη θεωρία λανθάνουν. Οι απόψεις του αυτές θεωρήθηκαν αιρετικές και η αλήθεια είναι ότι δεν δίστασε ποτέ να έρθει σε σύγκρουση με το εκάστοτε επιστημονικό κατεστημένο ή με αγαπημένους του φίλους και συναδέλφους. Οταν κάποτε ο μεγάλος νομπελίστας φυσικός Στίβεν Γουάινμπεργκ έγραψε ότι «με ή χωρίς τη θρησκεία, οι καλοί άνθρωποι μπορούν να κάνουν το καλό, αλλά για να κάνουν κακό οι καλοί άνθρωποι – εκεί χρειάζεται η θρησκεία», ο Ντάισον δήλωσε ότι συμφωνεί εν μέρει, προσθέτοντας: «Και για τους κακούς ανθρώπους να κάνουν καλά πράγματα – και εκεί χρειάζεται η θρησκεία». Ο Ντάισον έχει ασχοληθεί πολύ με το ζήτημα της προέλευσης της ζωής και τα τελευταία χρόνια έβλεπε την αυξανόμενη σημασία που είχε η βιολογία (σε συνδυασμό και με την τεχνολογία) και ότι αυτή θα ξεπερνούσε τη φυσική μέσα σε αυτόν τον αιώνα. «Η βιολογία είναι τώρα μεγαλύτερη από τη φυσική, με βάση τους προϋπολογισμούς, το εργατικό δυναμικό που απαιτείται ή το σύνολο των μεγάλων ανακαλύψεων. Η βιολογία είναι επίσης πολύ πιθανό να διατηρήσει το μεγαλύτερο κομμάτι από την πίτα της επιστήμης μέσα στον εικοστό πρώτο αιώνα. Η βιολογία είναι επίσης πολύ πιο σημαντική από τη φυσική, με βάση τις οικονομικές της συνέπειες, τις ηθικές περιπλοκές της ή τις επιπτώσεις που έχει πάνω στην ανθρώπινη δραστηριότητα» («Dreams of Earth and Sky», εκδ. The New York Review of Books). Επίσης, ο Ντάισον ήταν αξιοθαύμαστος αφηγητής. Εχει ενδιαφέρον πώς σε ένα δοκίμιό του περιγράφει ότι ο δρ Γιοχάνες Φάουστ ήταν υπαρκτό πρόσωπο και ότι το όνομά του περιλαμβάνεται στα λήμματα του εθνικού βιογραφικού αρχείου της Γερμανίας. Ηταν αστρολόγος και μάγος, περιπλανώμενος από τη μία πόλη της Γερμανίας στην άλλη τον 16ο αιώνα, πουλώντας ωροσκόπια και δίνοντας αστρολογικές συμβουλές. Ωσπου τράβηξε την προσοχή του Λούθηρου, ο οποίος και τον επέκρινε δριμύτατα, ισχυριζόμενος μάλιστα πως είχε κάνει συμφωνία με τον διάβολο… Ο Φρίμαν Ντάισον έμοιαζε να μη γνωρίζει όρια στα ενδιαφέροντα και τους οραματισμούς του. Στο δοκίμιό του «Οταν η επιστήμη και η ποίηση ήταν φίλοι», περιγράφει πώς ο μεγάλος αστρονόμος Χέρσελ, «όταν άρχισε να παρατηρεί τα ουράνια σώματα, πίστευε πως κατοικούνταν από νοήμονα όντα». Είναι αυτά τα υπέροχα σφάλματα στα οποία ο Ντάισον έβρισκε ένα ιδιαίτερο νόημα, σε αυτά τα λάθη και τις παρεξηγήσεις που, όπως πίστευε, χωρίς να το καταλάβουμε, προωθούν τη σκέψη και την ανθρώπινη φαντασία προς τον σωστό δρόμο. https://physicsgg.me/2020/09/05/%ce%ad%ce%bd%ce%b1%cf%82-%ce%b1%ce%bb%ce%bb%cf%8c%ce%ba%ce%bf%cf%84%ce%bf%cf%82-%ce%bf%cf%81%ce%b1%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b9%cf%83%cf%84%ce%ae%cf%82-%cf%84%ce%b7%cf%82-%ce%b5%cf%80%ce%b9%cf%83%cf%84/

Ο κομήτης του Χάλεϋ. Στις 4 Σεπτεμβρίου του 1682 ένας 26χρονος ερευνητής, ο Έντμουντ Χάλεϋ 1656-1742), παρατήρησε στον ουρανό για πρώτη φορά τον κομήτη που πολλά χρόνια αργότερα θα έπαιρνε το όνομά του. Το ενδιαφέρον του Χάλεϋ για τις τροχιές των κομητών τον οδήγησαν να συγκεντρώσει τις παρατηρήσεις που είχαν γίνει τα προηγούμενα 200 χρόνια γύρω από την εμφάνιση και την κίνηση των κομητών για να ανακαλύψει αν η βαρύτητα του Ήλιου είχε κάποια επίδραση στην κίνηση και την τροχιά τους, όπως υποστήριζε ο φίλος του Ισαάκ Νεύτων (1642–1726). Όμως 24 μόνο κομήτες είχαν αρκετές παρατηρήσεις για την έρευνά του που απασχόλησε τον Χάλλευ 18 ολόκληρα χρόνια: από το 1687 έως το 1705. Στο τέλος όμως κατόρθωσε να αποδείξει ότι η βαρύτητα του Ήλιου είχε μια αδιάψευστη επίδραση στην τροχιά των κομητών. Εκείνο που έκανε ιδιαίτερη εντύπωση στον Χάλευ ήταν το γεγονός ότι τρεις από τους 24 κομήτες που είχαν εμφανιστεί το 1531 το 1607, και το 1682, είχαν παρόμοιες τροχιές καθώς περνούσαν από τον Ήλιο και είχαν εμφανιστεί με διαφορά 76 χρόνων μεταξύ τους. Τον κομήτη του 1682 μάλιστα τον είχε παρατηρήσει, όπως είπαμε, και είχε μελετήσει την τροχιά του και ο ίδιος ο Χάλευ. Έτσι το συμπέρασμα ήταν εύκολο να βγει, ότι οι τρεις κομήτες ήταν ένας και μοναδικός, που επέστρεφε κάθε 76 χρόνια. Γι’ αυτό ο Χάλευ έκανε την πρόβλεψη ότι ο ίδιος αυτός κομήτης θα επέστρεφε και πάλι το 1758. Ο Έντμουντ Χάλλευ δεν έζησε για να δει αν η πρόβλεψή του βγήκε αληθινή ή όχι. Πέθανε το 1742, δεκάξι χρόνια πριν από την αναμενόμενη επιστροφή του κομήτη. Τα Χριστούγεννα όμως του 1758 ένας Γερμανός αγρότης παρατήρησε στον ουρανό έναν κομήτη, που αποδείχτηκε ότι ήταν ο αναμενόμενος μεγάλος κομήτης του οποίου την επιστροφή είχε προβλέψει ο Χάλευ. Ο κομήτης αυτός είναι ιδιαίτερα συνεπής και μας επισκέπτεται περιοδικά και ανελλιπώς επί αιώνες τώρα αφήνοντας πίσω του φοβισμένους ή και πανικόβλητους καμιά φορά τους γήινους παρατηρητές. Το 240 π.Χ., παρατηρήθηκε από Κινέζους αστρονόμους. Το 87 π.Χ., σε ηλικία 14 μόλις χρόνων παρατηρήθηκε από τον Ιούλιο Καίσαρα. Ενώ αργότερα θεωρήθηκε η αιτία της πανώλης του 530 μ.Χ. στην Ευρώπη και το 684 στην Κίνα. Το 1066 η επιστροφή του σήμανε την καταστροφή και το θάνατο του βασιλιά Χάρολντ της Αγγλίας στην μάχη του Χάστινγκς κατά των επιδρομέων Νορμανδών. Το 1222, ο ισχυρός Μογγόλος κατακτητής Τζένγκις Χαν, το θεώρησε σαν σημάδι ότι θα κατακτούσε τον κόσμο. Δεν ήταν πάντοτε πολύ λαμπερός, ήταν όμως πάντοτε ακριβέστατος στο ραντεβού του. Από τότε ο πιο φημισμένος από τους κομήτες έμεινε γνωστός στην ιστορία με το όνομα του ανθρώπου που πρόβλεψε την επιστροφή του. Με τον ερχομό του 20ου αιώνα, νέα πιο εξελιγμένα και πιο μεγάλα τηλεσκόπια και φωτογραφικές τεχνικές περίμεναν με ανυπομονησία την επιστροφή του κομήτη. Ο κόσμος ολόκληρος παρακολουθούσε στον ουρανό την εμφάνιση του υπέροχου θεάματος του Κομήτη του Χάλεϋ, που ξάφνιασε για τη λαμπρότητά του και τους αστρονόμους και τους απλούς παρατηρητές. Η κεφαλή του κομήτη ξεφάντωσε με την ασπρόλαμπρη φωτεινότητά του γύρω από τον αόρατο πυρήνα του. Τον Γενάρη του 1910 οι αστρονόμοι του αστεροσκοπείου Γιερκς ανακάλυψαν την ύπαρξη ενός δηλητηριώδους αερίου στην ουρά του κομήτη. Από τις ανακοινώσεις του Τύπου ο κόσμος έμαθε ότι η Γη μας θα περνούσε μέσα από την ουρά του κομήτη καθώς θα απομακρυνόταν από τον Ήλιο. Παρ’ όλο που δεν υπήρχε κίνδυνος σύγκρουσης με τον πυρήνα του κομήτη, ο οποίος θα βρισκόταν 22 εκατομμύρια χιλιόμετρα μακριά, ο κόσμος πανικοβλήθηκε, λόγω της ύπαρξης των δηλητηριωδών αερίων στην ουρά του. Μερικοί κλειδαμπαρώθηκαν στα σπίτια τους κλείνοντας ερμητικά πόρτες και παράθυρα. Ενώ σ’ άλλα μέρη του κόσμου διάφοροι απατεώνες και τυχοδιώκτες πουλούσαν προφυλακτικά χάπια για τα αέρια του κομήτη! Φυσικά η διαβόητη μέρα της 18ης Μαΐου ήλθε και πέρασε χωρίς κανείς να πάθει τίποτα. Η Γη πέρασε μέσα από την ουρά του κομήτη, της οποίας τα υλικά είναι στην πραγματικότητα τόσο αραιά διασκορπισμένα ώστε να είναι πιο άδεια και από το καλύτερο κενό που μπορούμε να επιτύχουμε στα εργαστήρια της Γης. Έτσι παρόλο που πολλοί έμειναν κλεισμένοι στα σπίτια τους, χάνοντας το πανέμορφο θέαμα, εκατομμύρια άλλοι σ’ όλο το κόσμο παρακολούθησαν με θαυμασμό τον διάβα του κομήτη, καθώς η υπέροχη φωτεινή του ουρά απλωνόταν καλύπτοντας το 1/2 του ουρανού. Και καθώς οι βδομάδες πέρασαν, ο κομήτης του Χάλεϋ αποχαιρετούσε για μιαν ακόμη φορά τη Γη. Ο Αμερικανός συγγραφέας Σαμουήλ Κλέμενς, πιο γνωστός με το ψευδώνυμο Μαρκ Τουαίην, γεννήθηκε το 1835, μερικές μόνο μέρες μετά την επίσκεψη του κομήτη του Χάλευ. 76 χρόνια αργότερα, την άνοιξη του 1910 ο Μαρκ Τουαίην περίμενε κι αυτός με ιδιαίτερο ενδιαφέρον την επιστροφή του κομήτη. Πριν από λίγα χρόνια είχε γράψει τα εξής προφητικά λόγια: «Ήλθα σ’ αυτόν τον κόσμο το 1835 μαζί με τον κομήτη του Χάλευ. Η επιστροφή του αναμένεται και πάλι πολύ σύντομα, και περιμένω ότι οπωσδήποτε θα φύγω μαζί του. Θα είναι η μεγαλύτερη απογοήτευση της ζωής μου, αν δεν φύγω μαζί με τον κομήτη του Χάλευ». Και πραγματικά στις 21 Απριλίου 1910 καθώς ο κομήτης είχε φτάσει στο πλησιέστερο σημείο του προς τον Ήλιο, ο Μαρκ Τουαίην έφευγε μαζί του για πάντα, ενώ ο κομήτης μας έδινε ένα νέο ραντεβού για το 1986. Επί 38 χρόνια ο κομήτης απομακρυνόταν σταθερά από τον Ήλιο. Από το 1948 όμως και μετά, προτού καν φτάσει στην τροχιά του Πλούτωνα, ο κομήτης του Χάλεϋ άρχισε το ταξίδι της επιστροφής. Το 1982, ο κομήτης πλησίαζε την τροχιά του Κρόνου όταν τα μεγάλα τηλεσκόπια της Γης κατόρθωσαν να τον φωτογραφήσουν. Ήταν σαν να έβλεπαν το φως ενός κεριού σε απόσταση 43.000 χιλιομέτρων. Ανάμεσα στο Δία και τον Άρη, η θερμότητα του Ήλιου άρχισε να εξαερώνει την παγωμένη επιφάνειά του. Ένα σύννεφο αερίων άρχιζε να δημιουργείται γύρω από την πυρήνα του σχηματίζοντας έτσι για μιαν ακόμη φορά την κεφαλή του. Και το ταξίδι προς τον Ήλιο συνεχίστηκε. Στις αρχές του 1985 ο κομήτης του Χάλεϋ είχε ήδη σχηματιστεί. Αυτή όμως τη φορά δεν πλησίασε τη Γη τόσο κοντά όσο σε προηγούμενες επισκέψεις του. Η πλησιέστερη απόστασή του υπερέβαινε τα 90 εκατομμύρια χιλιόμετρα ήταν δηλαδή 240 περίπου φορές πιο μακριά απ’ ότι η Σελήνη. Στις 9 Φεβρουαρίου 1986 ο κομήτης του Χάλεϋ έφτασε στο περιήλιό του, στο πλησιέστερο δηλαδή σημείο από τον Ήλιο, σε απόσταση 87 εκατομμυρίων χιλιομέτρων. Σ’ αυτό το σημείο ταξίδευε με 55 χιλιόμετρα το δευτερόλεπτο, ή με 200.000 χιλιόμετρα την ώρα. Σ΄ αυτό το σημείο τα διάφορα αέριά του αποχωρίζονταν από τον παγωμένο πυρήνα του με ρυθμό ενός δισεκατομμυρίου τόνων την ημέρα. Παρ’ όλα αυτά ο Κομήτης του Χάλεϋ έχει αρκετά υλικά για χίλιες ακόμη επισκέψεις στον Ήλιο. Αυτή τη φορά, οι επιστήμονες σ’ όλο τον κόσμο ήταν πανέτοιμοι. Με την βοήθεια ερευνητικών συσκευών και οργάνων, τα διάφορα αστεροσκοπεία τον ανέλυσαν απ’ όλες τις πλευρές και όχι μόνον από τη Γη! Ένας πραγματικός στόλος διαστημοπλοίων προσπάθησε να του αποσπάσει από κοντά τα μυστικά που κρύβει και που είναι αδύνατον να μάθουμε με τις γήινες μόνο μελέτες μας. Έτσι καθώς ο κομήτης αναχωρούσε και πάλι από την περιοχή μας πέντε συνολικά διαστημοσυσκευές ξεκίνησαν για να τον μελετήσουν από κοντά: δύο Σοβιετικές, δύο Γιαπωνέζικες και μία Ευρωπαϊκή που θα εισχωρούσε μάλιστα στο εσωτερικό της κεφαλής του. Από μακριά οι Σοβιετικοί μέτρησαν την θερμοκρασία του πυρήνα του Χάλεϋ που αποδείχτηκε ότι έφτανε τους 40 βαθμούς Κελσίου. Οι Γιαπωνέζοι ανακάλυψαν ένα πέπλο υδρογόνου που εκτείνονταν σε απόσταση 20 εκατομμυρίων χιλιομέτρων. Η Ευρωπαϊκή όμως διαστημοσυσκευή, με την ονομασία Τζιόττο, είχε στόχο μια στενή επαφή στο εσωτερικό της κεφαλής του κομήτη όπου μας απεκάλυψε έναν σκοτεινό πυρήνα με μέγεθος 16Χ8Χ8 χιλιόμετρα. Η πλησιέστερη φωτογράφηση του κομήτη έγινε από απόσταση 600 χιλιομέτρων από την επιφάνεια του πυρήνα του αποκαλύπτοντας πάνω σ’ αυτόν την ύπαρξη ενός κρατήρα με διάμετρο 1.400 μέτρων και ενός λόφου με ύψος 500 περίπου μέτρων. Άλλες εικόνες που έφτασαν από εκεί μας έδειξαν ότι ο φλοιός του κομήτη αποτελείται από παγωμένη σκόνη και από πολύπλοκα μόρια τα οποία παραμένουν εκεί καθώς το νερό εξατμίζεται. Το νερό καθώς εξατμίζεται ανοίγει εξόδους πάνω στον φλοιό έτσι ώστε το 10% μόνο του κομήτη είναι ενεργό και αυτό μόνο όταν βρίσκεται κοντά στον Ήλιο. Άλλες παρατηρήσεις που έγιναν από το ιπτάμενο αστεροσκοπείο της ΝΑSA (ΚΑΟ) έδειξαν την ύπαρξη ουδέτερων ατμών νερού πάνω στον κομήτη καθώς και μιας ξεχωριστής ουράς ιόντων. Ο πυρήνας του κομήτη ταλαντεύεται, κινείται αδέξια, στριφογυρίζει και δονείται ακανόνιστα κάνοντας πολύ δύσκολο τον υπολογισμό της περιόδου περιστροφής του. Χρησιμοποιώντας διαφορετικές πληροφορίες η περίοδος του υπολογίστηκε από 2,2 έως 7,4 ημέρες, και είναι πιθανό ότι ο συνδυασμός αυτός να είναι απαραίτητος για την πλήρη περιγραφή της κίνησής του. Λόγω των παραπάνω ιδιοτήτων του ο κομήτης δεν πρέπει να είναι αντιπροσωπευτικός των κομητών γενικά. Με τον ερχομό του καλοκαιριού του 1986, όμως όλα είχαν τελειώσει. Για μας ο κομήτης του Χάλεϋ θάναι πια μια απλή ανάμνηση: μια σύντομη συνάντηση με τον μοναχικό αυτόν περιπλανώμενο ταξιδιώτη. Γιατί ο κομήτης του Χάλεϋ είχε ξεκινήσει και πάλι για το προαιώνιο ταξίδι του στην άδεια σιωπή του διαστήματος, μέχρις ότου μας επισκεφτεί και πάλι τον Ιούλιο του 2061. Ανάμεσα στις δεισιδαίμονες δοξασίες φόβου και καταστροφών που υποδέχονταν την εμφάνιση των κομητών, υπήρχαν και άλλες που υποστήριζαν ότι οι κομήτες δεν ήταν και τόσο επίφοβοι, ή προάγγελοι δυσάρεστων γεγονότων. Στον γνωστό πίνακα «Η προσκύνηση των Μάγων» που ζωγράφισε ο Τζιόττο στις αρχές του 14ου αιώνα στην Πάντοβα, ο κομήτης του Χάλευ, που είχε εμφανιστεί το φθινόπωρο του 1301 αποθανατίστηκε με τη μορφή του Άστρου της Βηθλεέμ. Η εικόνα του κομήτη του Χάλευ είναι αποτυπωμένη επίσης και σε ένα από τα πιο φημισμένα υφαντά του κόσμου, που αποθανατίζει την μάχη του Χάστινγκς το 1066 μ.Χ. Την εποχή εκείνη οι δυο στρατιές προετοιμάζονταν για τη μεγάλη μάχη ανάμεσα στο βασιλιά της Αγγλίας Χάρολντ και τον Γουλιέλμο Δούκα της Νορμανδίας. Στις 14 Οκτωβρίου του 1066 οι στρατιές του Γουλιέλμου διέσχισαν την Μάγχη, κατατρόπωσαν και σκότωσαν τον βασιλιά Χάρολντ στην περίφημη μάχη του Χάστινγκς, και από τότε ο Δούκας της Νορμανδίας έμεινε γνωστός στην ιστορία σαν Γουλιέλμος ο Κατακτητής, ενώ η ροή της παγκόσμιας ιστορίας άλλαξε ριζικά από την Νορμανδική αυτή κατάκτηση. Για να τιμήσουν την περίφημη αυτή νίκη, οι τεχνίτες του Μπαγιέ στη Νορμανδία, δημιούργησαν ένα περίπλοκο υφαντό με εικόνες και μήκος 70 μέτρων που σήμερα θεωρείται ένας από τους πιο ανεκτίμητους θησαυρούς τέχνης στον κόσμο. https://physicsgg.me/2020/09/05/%ce%bf-%ce%ba%ce%bf%ce%bc%ce%ae%cf%84%ce%b7%cf%82-%cf%84%ce%bf%cf%85-%cf%87%ce%ac%ce%bb%ce%b5%cf%8b/

«Τίτλοι τέλους» για έναν «βετεράνο» του διαστήματος μετά από 56 χρόνια σε τροχιά. Ένας «βετεράνος» του διαστήματος τελείωσε τη μακρόχρονη «καριέρα» του φλεγόμενος στην ατμόσφαιρα του πλανήτη μέσα στο Σαββατοκύριακο, όπως επιβεβαίωσε η αμερικανική διαστημική υπηρεσία. H NASA είχε εκτοξεύσει τον δορυφόρο, ονόματι OGO-1 (Orbiting Geophysics Observatory 1) τον Σεπτέμβριο του 1964. Σύμφωνα με το Space.com, ήταν ο πρώτος από μια σειρά πέντε αποστολών που θα βοηθούσαν τους επιστήμονες να κατανοήσουν καλύτερα το μαγνητικό περιβάλλον γύρω από τη Γη. Ο OGO-1 ήταν ο πρώτος που εκτοξεύτηκε, μα ο τελευταίος που έπεσε από τροχιά: Ο δορυφόρος περιφερόταν άσκοπα γύρω από τον πλανήτη από τότε που αποσύρθηκε από την ενεργό υπηρεσία, το 1971. Η παραμονή σε τροχιά ωστόσο δεν είναι κάτι που συμβαίνει εύκολα μόνο του, καθώς σωματίδια από την ατμόσφαιρα συγκρούονται συνέχεια με το σκάφος και το επιβραδύνουν, ακόμα και σε πολύ μεγάλα υψόμετρα, όπου η ατμόσφαιρα είναι αραιή. Αυτή η μείωση ταχύτητας επίσης έχει ως αποτέλεσμα τη μείωση του υψομέτρου στο οποίο κινείται το διαστημόπλοιο, μέχρι που η επανείσοδος στην ατμόσφαιρα καθίσταται αναπόφευκτη. Ο 487 κιλών δορυφόρος είχε αυτή την αναπόφευκτη μοίρα το Σάββατο (29 Αυγούστου) όπως είχε προβλέψει η NASA. Ο δορυφόρος πραγματοποίησε επανείσοδο στις 4.44 μμ (τοπική ώρα), πάνω από τον νότιο Ειρηνικό Ωκεανό, και κάηκε στην ατμόσφαιρα, χωρίς να υπάρξει κανένας κίνδυνος ή απειλή για ανθρώπους, τόνισε στο Space.com εκπρόσωπος της αμερικανικής διαστημικής υπηρεσίας. Ο δορυφόρος εισήλθε στην ατμόσφαιρα περίπου 25 λεπτά νωρίτερα από ό,τι είχε προβλέψει η ΝASA, με αποτέλεσμα ένα σημείο επανεισόδου ανατολικά αυτού που είχε προβλέψει η υπηρεσία. Εν τέλει ο OGO-1 πραγματοποίησε την επανείσοδό του περίπου 160 χλμ νοτιοανατολικά της Ταϊτής, και άνθρωποι στο νησί είχαν την ευκαιρία να δουν «ζωντανά» το γεγονός. Οι εκτοξεύσεις των δορυφόρων OGO συνεχίστηκαν μέχρι το 1969, έτος κατά το οποίο τέθηκε σε τροχιά ο δορυφόρος OGO-5. Ωστόσο ο OGO-1 ήταν ο «τελευταίος επιζών», καθώς όλοι του οι «διάδοχοι» είχαν ήδη πραγματοποιήσει τις δικές τους επανεισόδους στην ατμόσφαιρα του πλανήτη μας. https://www.naftemporiki.gr/story/1632550/titloi-telous-gia-enan-beterano-tou-diastimatos-meta-apo-56-xronia-se-troxia

Ο πύραυλος Moon Booster πυροβολήθηκε σε κρίσιμη δοκιμή. Οι μηχανικοί έχουν πυροβολήσει ένα είδος ενισχυτικού πυραύλου που θα βοηθήσει να στείλει τους Αμερικανούς πίσω στη Σελήνη το 2024. Στις 20:05 BST (15:05 EDT) ο ενισχυτής, ο οποίος στερεώθηκε στο έδαφος, απέλασε μια τεράστια στήλη φλόγας για δύο λεπτά. Δύο από αυτούς τους ενισχυτές θα αποτελέσουν μέρος του μαζικού πυραύλου Space Launch System (SLS) της Nasa, του μεγαλύτερου εκτοξευτή που κατασκευάστηκε από τον Κρόνο V στη δεκαετία του 1960. Η εκτόξευση πυραύλων της Τετάρτης πραγματοποιήθηκε σε ένα χώρο δοκιμών στο Promontory της Γιούτα. Η εγκατάσταση λειτουργεί από τον γίγαντα της αεροδιαστημικής Northrop Grumman. Τα τεράστια Solid Rocket Boosters (SRBs) παρέχουν το μεγαλύτερο μέρος της ώθησης στα πρώτα δύο λεπτά της διαδρομής του SLS στο διάστημα. Η δοκιμή σχεδιάστηκε για να ελέγξει την απόδοση και την ποιότητα κατασκευής του κινητήρα πυραύλων του ενισχυτή. Θα βοηθήσει επίσης τις ομάδες να αξιολογήσουν πιθανά νέα υλικά, διαδικασίες και βελτιώσεις για τους ενισχυτές πέρα ​​από την πρώτη προσγείωση στη Σελήνη το 2024. Με μήκος 54 μέτρα (177 πόδια) και πλάτος 4 μέτρα (12 πόδια), ο ενισχυτής SLS είναι ο μεγαλύτερος και ισχυρότερος ενισχυτής στερεού προωθητικού που κατασκευάστηκε ποτέ. Δύο SRBs κάθονται και στις δύο πλευρές του βασικού σταδίου SLS Σχεδιασμένο για να στέλνει το διαστημόπλοιο Orion, τους αστροναύτες και το φορτίο στη Σελήνη Αποτελείται από ένα βασικό στάδιο με δύο συνδεδεμένους ενισχυτές πυραύλων Τέσσερις κινητήρες RS-25 βρίσκονται στη βάση του βασικού σταδίου. είναι οι ίδιοι κινητήρες που χρησιμοποιούνται στο διαστημικό λεωφορείο τροχιάς Το κεντρικό στάδιο έχει ύψος 98m (322ft) στην αρχική του διαμόρφωση ή στο Block 1. Το Block 1 SLS μπορεί να στείλει περισσότερους από 27 μετρικούς τόνους (59.500 λίβρες) σε τροχιές πέρα ​​από τη Σελήνη. Η SLS θα παράγει 8,8 εκατομμύρια λίβρες (39,5 Meganewtons) μέγιστης ώσης, 15% περισσότερο από τον πύραυλο Saturn V που χρησιμοποιείται για τις αποστολές του Απόλλωνα Καίει περίπου έξι τόνους προωθητικού κάθε δευτερόλεπτο, δημιουργώντας περισσότερη ώθηση από 14 εμπορικά αεροσκάφη τεσσάρων κινητήρων. Το SLS αποτελείται από ένα τεράστιο βασικό στάδιο με τέσσερις κινητήρες στη βάση του. Δύο SRBs συνδέονται σε κάθε πλευρά του πυρήνα και παρέχουν το 75% της ώσης κατά τη διάρκεια των δύο πρώτων λεπτών της ανάβασης στο διάστημα. Τόσο ο πυρήνας όσο και οι ενισχυτές προέρχονται από την τεχνολογία που χρησιμοποιείται στο διαστημικό λεωφορείο, το οποίο αποσύρθηκε το 2011. Σε θέση να παράγει συνολική ώθηση άνω των οκτώ εκατομμυρίων λιρών, το SLS θα παρέχει την απαραίτητη δύναμη για να ξεκινήσει πλήρεις αποστολές στη Σελήνη, και τελικά - ελπίζεται - ο Άρης. Η Nasa σχεδιάζει να εκτοξεύσει τον τεράστιο πύραυλο στην παρθενική της πτήση το επόμενο έτος. Αυτή η αποστολή, που ονομάζεται Artemis 1, θα δει μια μη πιλοτική κάψουλα Orion να αποστέλλεται σε έναν βρόχο γύρω από τη Σελήνη. Οι ομάδες στο Διαστημικό Κέντρο Kennedy της Nasa συναρμολογούν ήδη τους ενισχυτές πυραύλων για αυτήν την αποστολή. Για το Artemis 2, τέσσερις αστροναύτες θα ταξιδέψουν γύρω από τη Σελήνη το 2023, ακολουθούμενος ένα χρόνο αργότερα από την πρώτη προσγείωση στο πλήρωμα από το 1972. Εν τω μεταξύ, οι μηχανικοί στο Μισισιπή έχουν ξαναρχίσει τις δοκιμές "Green Run" για το τεράστιο βασικό στάδιο SLS, αφού οι επιχειρήσεις τέθηκαν σε παύση ως απάντηση στην απειλή από τις τροπικές καταιγίδες Marco και Laura. Το Green Run αποτελείται από οκτώ δοκιμές, τέσσερις από τις οποίες έχουν ολοκληρωθεί από τότε που το βασικό στάδιο έφτασε στο Διαστημικό Κέντρο Stennis της Nasa κοντά στο Bay St Louis τον Ιανουάριο. Το πέμπτο, το οποίο μόλις ξεκίνησε, θα στοχεύει στον έλεγχο πυραυλικών χειριστηρίων και υδραυλικών. Η επικεφαλής της ανθρώπινης διαστημικής πτήσης της Nasa, Kathy Lueders, δήλωσε ότι ελπίζει ότι το πρόγραμμα θα μπορούσε να παραμείνει σε καλό δρόμο για μια δοκιμή "καυτής πυρκαγιάς" τον Οκτώβριο. Κατά τη διάρκεια της καυτής φωτιάς, και οι τέσσερις από τους ισχυρούς κινητήρες RS-25 στη βάση του πυρήνα πυροδοτούνται για περίπου οκτώ λεπτά - ο χρόνος που χρειάζεται για να φτάσει το SLS από το έδαφος σε τροχιά. https://www.bbc.com/news/av/science-environment-54006573 https://www.bbc.com/news/science-environment-53990051?intlink_from_url=https://www.bbc.com/news/topics/c77jz3mdmnxt/nasa&link_location=live-reporting-story Πύραυλος τη

Μια συγχώνευση μαύρων τρυπών βαρέων βαρών. Γιατί η ανίχνευση του βαρυτικού κύματος GW190521 είναι σημαντική. Ο GW190521 σύμφωνα με την σημερινή δημοσίευση στο περιοδικό Physical Review Letters [GW190521: A Binary Black Hole Merger with a Total Mass of 150  M⊙], https://journals.aps.org/prl/abstract/10.1103/PhysRevLett.125.101102 είναι ένα βαρυτικό κύμα που κατέγραψαν οι ανιχνευτές LIGO and Virgo στις 21/5/2019. Προέκυψε από την συγχώνευση δυο μαύρων τρυπών με μάζες 66 M⊙ και 85 M⊙ (1M⊙=η μάζα του ήλιου μας), προς τον σχηματισμό μιας νέας μαύρης τρύπας με μάζα περίπου 142M⊙. Η συγχώνευση απελευθέρωσε τεράστια ποσότητα ενέργειας, ισοδύναμη με την ενέργεια 8 ηλιακών μαζών. Η πηγή του βαρυτικού κύματος GW190521 απέχει από τη Γη περίπου 5 Gpc (=5∙109 παρσέκ) . Πρόκειται για την μεγαλύτερη μαύρη τρύπα που ανακαλύφθηκε διαμέσου των βαρυτικών κυμάτων. Αλλά και οι αρχικές μαύρες τρύπες (66 M⊙ 85 M⊙) έχουν τέτοιες μάζες που δεν εξηγούνται με τους γνωστούς μηχανισμούς σχηματισμού μαύρων τρυπών. Τελικά, είτε οι αστέρες μπορούν να σχηματίσουν μαύρες τρύπες μεγάλης μάζας, είτε κάποιες από τις μαύρες τρύπες των LIGO-Virgo σχηματίζονται μέσω άλλων διεργασιών — ίσως ως αποτέλεσμα μιας προηγούμενης συγχώνευσης μεταξύ ελαφρότερων μαύρων τρυπών, η οποία ανοίγει ένα δρόμο για τον σχηματισμό μιας ακόμα μεγαλύτερης μαύρης τρύπας μέσω ακόμα μίας συγχώνευσης. Αυτό το σενάριο πολλαπλών συγχωνεύσεων απαιτεί τον σχηματισμό των μαύρων τρυπών κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες, σε περιβάλλον όπου υπάρχουν αρκετές μαύρες τρύπες σε κοντινή απόσταση ώστε να προκύψουν πολλαπλές συγχωνεύσεις. Εκτός κι αν το εν λόγω βαρυτικό κύμα δημιουργήθηκε από κάτι εντελώς καινούργιο! Οι ερευνητές των ανιχνευτών LIGO και Virgo εξετάζουν στην δημοσίευσή τους και άλλες πηγές στο σύμπαν που θα μπορούσαν να έχουν παράγει το βαρυτικό κύμα GW190521. Όπως για παράδειγμα την πιθανότητα να δημιουργήθηκε από ένα άστρο που κατέρρευσε στον γαλαξία μας ή από μια κοσμική χορδή που προέκυψε αμέσως μετά την πληθωριστική διαστολή του αρχέγονου σύμπαντος – αν και καμία από αυτές τις εξωτικές δυνατότητες δεν ταιριάζει με τα δεδομένα, όπως συμβαίνει με την υπόθεση της συγχώνευσης δυο μαύρων τρυπών με τις παραπάνω μάζες. διαβάστε περισσότερες λεπτομέρειες στον ιστότοπο του LIGO: «WHAT DID WE OBSERVE? « «GW190521: Η ΜΑΖΙΚΟΤΕΡΗ ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ ΜΑΥΡΩΝ ΤΡΥΠΩΝ ΠΟΥ ΠΑΡΑΤΗΡΗΘΗΚΕ ΕΩΣ ΤΩΡΑ» : https://physicsgg.me/2020/09/02/%ce%bc%ce%b9%ce%b1-%cf%83%cf%85%ce%b3%cf%87%cf%8e%ce%bd%ce%b5%cf%85%cf%83%ce%b7-%ce%bc%ce%b1%cf%8d%cf%81%cf%89%ce%bd-%cf%84%cf%81%cf%85%cf%80%cf%8e%ce%bd-%ce%b2%ce%b1%cf%81%ce%ad%cf%89%ce%bd-%ce%b2/

Προστατεύοντας μοριακά κβαντοδυφία (qubits) από τον θόρυβο. Μια νέα πρόταση, για την κωδικοποίηση της κβαντικής πληροφορίας στις περιστροφικές καταστάσεις μεμονωμένων μορίων, σύμφωνα με την οποία τα κβαντοδυφία (qubits) θα προστατεύονται από την απώλεια πληροφορίας εξαιτίας του θορύβου. Τα τελευταία χρόνια οι ερευνητές έχουν πετύχει την επεξεργασία κβαντικής πληροφορίας και άρχισαν να κατασκευάζουν απλούς κβαντικούς υπολογιστές. Για να κατασκευάσουν πιο σύνθετους και προηγμένους κβαντικούς υπολογιστές πρέπει να βρουν τρόπους: (α) ελέγχου των αλληλεπιδράσεων μεγάλου αριθμού κβαντοδυφίων (qubits) και (β) προστασίας των πληροφοριών που κωδικοποιούνται σ’ αυτά τα qubits από το θόρυβο. Τι είναι το κβαντοδυφίο (qubit); Έτσι ονομάζεται η βασική μονάδα μνήμης των κβαντικών υπολογιστών. Στους γνωστούς κλασικούς υπολογιστές η βασική μονάδα πληροφορίας εγγραφής και επεξεργασίας της πληροφορίας στο δυαδικό σύστημα, με τα γνωστά ψηφία 0 και 1, χρησιμοποιείται ο όρος δυφίο (bit=binary digit). Το bit, στοιχειώδης μονάδα πληροφορίας, αποθηκεύεται σε κάποιο κλασικό φυσικό σύστημα που μπορεί να βρίσκεται σε δυο καταστάσεις όπως: οι δυο κατευθύνσεις μαγνήτισης, οι δυο θέσεις ενός διακόπτη, δυο τάσεις ηλεκτρικού ρεύματος κ.λπ. Στους κβαντικούς υπολογιστές η βασική μονάδα εγγραφής δεν είναι ένα κλασικό σύστημα αλλά κβαντικό. Για παράδειγμα ένα άτομο υδρογόνου στη θεμελιώδη κατάσταση, όπου το μηδέν αντιπροσωπεύεται από την ηλεκτρονιακή κατάσταση με σπιν πάνω και το ένα από την κατάσταση με σπιν κάτω. Συμβολίζουμε την κατάσταση με σπιν πάνω με |0> και την κατάσταση με σπιν κάτω με |1˃. Εφόσον το άτομο είναι ένα κβαντικό σύστημα, εκτός από τις δυο καταστάσεις |0> και |1>, θα είναι επίσης μια πραγματοποιήσιμη κατάσταση και κάθε γραμμικός συνδυασμός της μορφής |ψ> = α |0> + β |1>. όπου α2+ β2=1. Και εδώ βρίσκεται η πηγή της θεμελιώδους διαφοράς μεταξύ ενός κλασικού και ενός κβαντικού υπολογιστή. Ότι στους κβαντικούς υπολογιστές η βασική μονάδα μνήμης μπορεί να βρίσκεται όχι μόνο στις καταστάσεις 0 και 1 αλλά και σε κάθε δυνατή επαλληλία (υπέρθεση) τους. Γι αυτό, στην περίπτωση των κβαντικών υπολογιστών μιλάμε για κβαντοδυφία (qubit=quantum bit). Οι Victor V. Albert, Jacob P. Covey και John Preskil από το Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Καλιφόρνιας, σχεδίασαν μια μέθοδο προστασίας των κβαντικών πληροφοριών που κωδικοποιούνται στις περιστροφικές καταστάσεις μεμονωμένων μορίων [Robust encoding of a qubit in a molecule]. Στους κβαντικούς υπολογιστές, οι πληροφορίες αποθηκεύονται σε εύθραυστες υπερθέσεις, των οποίων η παραμικρή διαταραχή μπορεί να οδηγήσει σε σφάλματα. Τα μόρια, μπορεί να είναι πιο περίπλοκα από τα άτομα, αλλά ο ρόλος τους ως qubits ανοίγει αποτελεσματικότερους δρόμους στην κατασκευή κβαντικών υπολογιστών με μεγαλύτερο αριθμό qubits. Κι αυτό γιατί θα μπορούσαν να προκαλέσουν λιγότερα σφάλματα. Η αρχή της αβεβαιότητας αποτελεί πρόκληση για τους κβαντικούς υπολογιστές, διότι συνεπάγεται πως οι κβαντικές καταστάσεις των qubits δεν μπορούν να είναι καθορισμένες ώστε να προσδιοριστεί αν έχουν προκύψει σφάλματα ή όχι. Όμως, οι Gottesman, Kitaev και Preskill το 2001, διαπιστωσαν ότι ενώ η ακριβής θέση και ορμή ενός σωματιδίου δεν μπορεί να προσδιοριστεί ταυτόχρονα, είναι δυνατόν να εντοπιστούν πολύ μικρές μεταβολές στη θέση και την ορμή. Αυτές οι μετατοπίσεις θα μπορούσαν να αποκαλύψουν ότι προέκυψε σφάλμα, καθιστώντας δυνατή την επιστροφή του συστήματος στη σωστή κατάσταση. Αυτός ο τρόπος διόρθωσης σφαλμάτων (γνωστός ως GKP από τα αρχικά των τριών ερευνητών), επιβεβαιώθηκε πρόσφατα σε διατάξεις υπεραγώγιμων κυκλωμάτων. Οι ιδέες αυτές εφαρμόζονται σε περιστρεφόμενα μόρια που βρίσκονται σε υπέρθεση. Αν ο προσανατολισμός ή στροφορμή του μορίου μεταβληθούν ελάχιστα, οι μεταβολές αυτές μπορούν να διορθωθούν ταυτόχρονα. Για να χρησιμοποιηθεί ένα μόριο ως qubit πρέπει οι ερευνητές να προστατεύσουν το μόριο από δυο είδη θορύβων: αλλαγές στον προσανατολισμό του μορίου και μεταβολές της στροφορμής τους. Στους κλασικούς υπολογιστές που αποθηκεύουν πληροφορίες σε bit των οποίων οι καταστάσεις μπορεί να είναι 1 ή 0, χρησιμοποιείται συχνά η πλεονάζουσα κωδικοποίηση (redundant encoding) για προστασία από τον θόρυβο. Διαμέσου ενός συνδυασμού αναλυτικών και αριθμητικών υπολογισμών οι ερευνητές σχεδίασαν ένα σχήμα ανάλογο με την πλεονάζουσα κωδικοποίηση που προστατεύει τα μοριακά qubits από τον θόρυβο. Στους κλασικούς υπολογιστές η πλεονάζουσα κωδικοποίηση μπορεί να περιλαμβάνει την χρήση την χρήση τριών φυσικών bits (111 ή 000), και όχι ενός, για την αναπαράσταη της μικρότερης μονάδας πληροφορίας. Αν γίνει αυτό, τότε η απώλεια ενός απλού bit δεν σημαίνει και απώλεια της πληροφορίας. Στην κβαντική προσέγγιση που προτείνουν οι Albert et al κωδικοποιούν πλεονάζουσες πληροφορίες σε υπερθέσεις στον προσανατολισμό του κάθε μορίου. Όμως υπάρχει αρκετή δουλειά ακόμα. Για να φτάσουν σε έναν τέτοιο κβαντικό υπολογιστή, προστατευμένο από τον θόρυβο, οι ερευνητές θα πρέπει στη συνέχεια να καταφέρουν την κωδικοποίηση πληροφοριών σε μόρια -qubits και να αναπτύξουν τρόπους για τον κατάλληλο χειρισμό τους. https://physicsgg.me/2020/09/02/%cf%80%cf%81%ce%bf%cf%83%cf%84%ce%b1%cf%84%ce%b5%cf%8d%ce%bf%ce%bd%cf%84%ce%b1%cf%82-%ce%bc%ce%bf%cf%81%ce%b9%ce%b1%ce%ba%ce%ac-%ce%ba%ce%b2%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%bf%ce%b4%cf%85%cf%86%ce%af%ce%b1-qubi/

Ευρωπαϊκός Οργανισμός Διαστήματος: Tο αστεροσκοπείο Χελμού στο σύστημα του «δικτύου οπτικών ινών στον ουρανό» Το αστεροσκοπείο Χελμού και το τηλεσκόπιο «Αρίσταρχος» επελέγη από τον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Διαστήματος (ESA) για την κατασκευή του πρώτου επίγειου σταθμού για την επόμενη γενιά τηλεπικοινωνιακών υπηρεσιών της Ευρώπης. Σε σχετική επιστολή προς τον γενικό γραμματέα Τηλεπικοινωνιών και Ταχυδρομείων Αντώνη Τζωρτζακάκη η διευθύντρια Τηλεπικοινωνιών και Ενοποιημένων Εφαρμογών της ESA Magali Vaissiere ενημερώνει για την επιλογή του Αστεροσκοπείου Χελμού και του τηλεσκοπίου «Αρίσταρχος» στο πλαίσιο του προγράμματος ARTES ScyLight, μέσω του οποίου αναβαθμίζονται δραστικά οι δυνατότητες των σύγχρονων δορυφορικών υποδομών. Με την ολοκλήρωση των σχετικών εργασιών, το Αστεροσκοπείο Χελμού θα αποτελέσει κομβικό στοιχείο στη νέα γενιά δικτύων της Ευρώπης. Συγκεκριμένα, μέσω του προγράμματος ARTES ScyLight προβλέπεται η αναβάθμιση των δορυφορικών συστημάτων και η κατασκευή επίγειων σταθμών σε επιλεγμένα σημεία, ώστε να δημιουργηθεί ένα «δίκτυο οπτικών ινών στον ουρανό» («fibre in the sky»). Αυτή η αναβάθμιση θα ενοποιήσει τα διαφορετικά δορυφορικά συστήματα που λειτουργούν σήμερα και θα δημιουργήσει τις προϋποθέσεις ώστε οι δορυφορικές επικοινωνίες να αποτελέσουν βασικό δομικό στοιχείο των σύγχρονων δικτύων υπερυψηλών ταχυτήτων. Στο πλαίσιο του προγράμματος θα παρέχονται υπηρεσίες όπως: - Διασύνδεση και ενοποίηση δορυφορικών συστημάτων στο πρότυπο της διασύνδεσης που επιτυγχάνεται σήμερα στα επίγεια δίκτυα σταθερών και κινητών επικοινωνιών - Υποστήριξη επίγειων δικτύων και παροχή τηλεπικοινωνιακών υπηρεσιών σε μεγάλες εκδηλώσεις που απαιτούν ισχυρές τηλεπικοινωνιακές υποδομές (π.χ. αθλητικές διοργανώσεις όπως οι Ολυμπιακοί Αγώνες) και σε περιπτώσεις όπου διαπιστώνεται σημαντική αύξηση του φόρτου στα επίγεια δίκτυα - Παροχή υπηρεσιών σε επιχειρήσεις έρευνας και διάσωσης και σε έκτακτες περιπτώσεις (π.χ. φυσικές καταστροφές) - Κάλυψη απομακρυσμένων περιοχών με υπηρεσίες τηλεπικοινωνιών υψηλών ταχυτήτων - Χειρισμός από απόσταση εξοπλισμού που βρίσκεται σε σημεία όπου δεν προσφέρεται κάλυψη από τα επίγεια δίκτυα. Η κατασκευή στην Ελλάδα του πρώτου επίγειου σταθμού του ARTES Scylight δημιουργεί νέες δυνατότητες για το επιστημονικό δυναμικό της χώρας. Εκτιμάται ότι μπορεί να προσελκύσει το ενδιαφέρον για επενδύσεις τόσο από ελληνικές όσο και από ξένες εταιρείες που δραστηριοποιούνται στον τομέα των τηλεπικοινωνιών. Η επιλογή του Αστεροσκοπείου Χελμού από την ESA είναι αποτέλεσμα της στρατηγικής της Ελλάδας, προκειμένου η χώρα μας να έχει κεντρικό ρόλο στις εφαρμογές νέας γενιάς για τον τομέα του Διαστήματος με την αξιοποίηση και αναβάθμιση υφιστάμενων υποδομών. Η συγκεκριμένη στρατηγική αναπτύχθηκε κατά τη Σύνοδο του Συμβουλίου της ESA σε υπουργικό επίπεδο (Space19+) τον Νοέμβριο του 2019. Τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους ο υπουργός Ψηφιακής Διακυβέρνησης Κυριάκος Πιερρακάκης προσυπέγραψε τη Διακήρυξη Euro QCI (Quantum Communication Infrastructure), με την οποία η Ελλάδα γίνεται μέλος της ομάδας των ευρωπαϊκών χωρών που συμμετέχουν ενεργά στην ασφάλεια νέας γενιάς για προηγμένες τηλεπικοινωνιακές υπηρεσίες. Το Euro QCI ενσωματώνει κβαντικές τεχνολογίες και συστήματα για ασφαλείς, κρυπτογραφημένες επικοινωνίες στην Ευρωπαϊκή Ένωση και περιλαμβάνει τόσο επίγεια όσο και δορυφορικά συστήματα. Η χρήση των τεχνολογιών του Διαστήματος στα ευρυζωνικά δίκτυα υπερυψηλών ταχυτήτων Οι νέες τεχνολογίες επικοινωνίας μεταξύ δορυφόρων και επίγειων σταθμών αντικαθιστούν τα ραδιοκύματα με συστήματα λέιζερ και είναι ευρύτερα γνωστές ως «fibre in the sky». Πρόκειται για μία καινοτομική τεχνολογία που αλλάζει ριζικά τις δορυφορικές επικοινωνίες όπως τις γνωρίζουμε, θέτοντας τις βάσεις για την ενοποίηση των δορυφορικών δικτύων με τα σύγχρονα δίκτυα υπερυψηλών ταχυτήτων. Το Αστεροσκοπείο Χελμού Το Αστεροσκοπείο Χελμού βρίσκεται σε υψόμετρο 2.340 μ., σε απόσταση 240 χλμ. από την Αθήνα. Εγκαινιάστηκε το 2007 και αποτελεί τη μεγαλύτερη ερευνητική υποδομή του Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών. Είναι το μεγαλύτερο αστεροσκοπείο στα Βαλκάνια και το δεύτερο μεγαλύτερο στην ηπειρωτική Ευρώπη, ενώ φιλοξενεί το μεγαλύτερο τηλεσκόπιο που έχει κατασκευάσει ποτέ η εταιρεία Zeiss. Περισσότερες πληροφορίες είναι διαθέσιμες στη διεύθυνση http://helmos.astro.noa.gr/ https://www.kathimerini.gr/1094020/article/epikairothta/episthmh/eyrwpaikos-organismos-diasthmatos-to-asteroskopeio-xelmoy-sto-systhma-toy-diktyoy-optikwn-inwn-ston-oyrano

Lunar Cruiser: «Βαφτίσια» για το ιαπωνικό επανδρωμένο όχημα εδάφους για τη Σελήνη. Η ιαπωνική διαστημική υπηρεσία (JAXA) και η Toyota Motor Corporation ανακοίνωσαν πως δόθηκε όνομα στο επανδρωμένο, αεροστεγές όχημα που αναπτύσσουν από κοινού για τη Σελήνη. Σύμφωνα με τη JAXA, το όνομα Lunar Cruiser επελέγη λόγω του «αισθήματος οικειότητας» που παρέχει στους ανθρώπους οι οποίοι εμπλέκονται στην ανάπτυξη και κατασκευή του πρωτοτύπου, στο πλαίσιο του κοινού προγράμματος, αλλά και στο ευρύτερο κοινό. Το όνομα αυτό παραπέμπει εσκεμμένα στο Toyota Land Cruiser SUV και «αποφασίστηκε με βάση την ποιότητα, ανθεκτικότητα και αξιοπιστία που αναμένεται από το αεροστεγές σεληνιακό όχημα, και το concept που είχε επί μακρόν η Toyota για το Land Cruiser, που ήταν οι άνθρωποι να “επιστρέφουν ζωντανοί”, κάτι που ισχύει ακόμα περισσότερο για το σεληνιακό όχημα, το οποίο θα ταξιδεύει στο αφιλόξενο περιβάλλον της επιφάνειας της Σελήνης». Η JAXA και η Toyota υπέγραψαν μια συμφωνία συνεργασίας πάνω στην ανάπτυξη ενός επανδρωμένου οχήματος για τη Σελήνη πέρυσι, με χρονοδιάγραμμα εκτόξευσης στο δεύτερο ήμισυ της δεκαετίας του 2020. Ήδη συνεργάζονται πάνω στην κατασκευή εξαρτημάτων για δοκιμές και του ίδιου του πρωτοτύπου μέσα στο τρέχον δημοσιονομικό έτος. Η δουλειά αυτή περιλαμβάνει τη χρήση προσομοιώσεων για να διαπιστωθούν οι επιδόσεις όσον αφορά στην τροφοδοσία με ενέργεια και την ψύξη/ απαλλαγή από τη θερμότητα κατά την οδόηγηση, την κατασκευή και αξιολόγηση ελαστικών και τη χρήση εικονικής πραγματικότητας και μοντέλων πλήρους κλίμακας για να εξεταστεί η διαρρύθμιση του εξοπλισμού στην καμπίνα. Επίσης, είναι σε εξέλιξη συναντήσεις σε επίπεδο βιομηχανιών με βάση την ιδέα μιας «σεληνιακής κοινότητας με το επανδρωμένο αεροστεγές όχημα να πρωτοπορεί» (γνωστά και ως Team Japan Study Meeting). Οι συναντήσεις αυτές εστιάζουν στο πώς το όχημα αυτό θα μπορούσε να αποτελέσει το σημείο έναρξης για το όραμα μιας μελλοντικής κοινότητας στην επιφάνεια της Σελήνης, συζητώντας παράλληλα τις προκλήσεις γύρω από αυτόν τον στόχο. https://www.naftemporiki.gr/story/1632368/lunar-cruiser-baftisia-gia-to-iaponiko-epandromeno-oxima-edafous-gia-ti-selini

Επιστήμονες υποστηρίζουν πως υπολόγισαν την ηλικία του εσωτερικού πυρήνα της Γης. Επιστήμονες από το Πανεπιστήμιο του Τέξας των ΗΠΑ, υποστηρίζουν πως υπολόγισαν την ηλικία του εσωτερικού πυρήνα της Γης μέσω πειράματος. Ο πυρήνας του πλανήτη μας παίζει κυρίαρχο ρόλο στη διαδικασία της δημιουργίας μαγνητικού πεδίου γύρω από τη Γη, το οποίο μας προστατεύει από τις επικίνδυνες ακτινοβολίες που εκπέμπει ο Ήλιος, ενώ σημαντικό ρόλο έχει και στην παρουσία ζωής επάνω στον πλανήτη. Ωστόσο, λίγα είναι γνωστά για την ιστορία και την ηλικία του. Με την πάροδο του χρόνου, διάφορες μελέτες έχουν ασχοληθεί με την ηλικία του γήινου πυρήνα, με διάφορα συμπεράσματα, που την υπολογίζουν από μισό έως και 4,5 δισεκατομμύρια χρόνια, υποδεικνύοντας πως σχηματίστηκε όταν δημιουργήθηκε και η Γη. Ωστόσο, σύμφωνα με τα ευρήματα της νέας έρευνας, η οποία δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό περιοδικό «Physical Review Letters», ο εσωτερικός πυρήνας είναι μεταξύ ενός δισεκατομμυρίου και 1,3 δισεκατομμυρίων ετών, χρονική διάρκεια που συμπίπτει με την ενίσχυση του μαγνητικού πεδίου του πλανήτη. Πώς έγινε το πείραμα Για να εκτιμήσουν την ηλικία του πυρήνα, οι ερευνητές αναδημιούργησαν τις συνθήκες του σε μια μικρή κλίμακα, θερμαίνοντας ένα μικρό κομμάτι σιδήρου στους 4.490 βαθμούς Φαρενάιτ, δηλαδή στους 2.477 βαθμούς Κελσίου και τοποθετώντας το ανάμεσα σε αμόνι από διαμάντι, ώστε να αναπαραστήσουν τις ακραίες πιέσεις που δέχεται ο εσωτερικός πυρήνας. Στη συνέχεια το κομμάτι του υπερθερμασμένου σιδήρου μετρήθηκε, για να παρατηρηθεί πώς εξάγει θερμότητα, με τον ίδιο τρόπο που ο εσωτερικός πυρήνας μεταφέρει θερμότητα στον εξωτερικό πυρήνα. Αυτή η λεπτομέρεια επέτρεψε στους ερευνητές, να υπολογίσουν τη ψύξη του πυρήνα που τροφοδοτεί τη διαδικασία της γεωδυναμικής, η οποία δημιουργεί το μαγνητικό πεδίο του πλανήτη. Οι ερευνητές διαπίστωσαν πως το γεωδύναμο αντλεί περίπου 10 Τerawatts ενέργειας από τον πυρήνα που ψύχεται. Μετά τον υπολογισμό της ποσότητας της απώλειας ενέργειας, μπόρεσαν να υπολογίσουν και την ηλικία του εσωτερικού πυρήνα. Σύμφωνα με τους ερευνητές, τα αποτελέσματα θα ρίξουν φως σε μυστήρια που περιβάλλουν και άλλους πλανήτες στο ηλιακό σύστημα. «Η Γη είναι μοναδική στο ηλιακό μας σύστημα, δεδομένου ότι έχει μαγνητικό πεδίο και ότι είναι κατοικήσιμη» δήλωσε ο συγγραφέας της μελέτης Γιουνγκ-Φου Λιν, γεωεπιστήμονας στο Πανεπιστήμιο του Τέξας, προσθέτοντας πως «τελικά, τα αποτελέσματά μας θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για να σκεφτούμε γιατί άλλοι πλανήτες στο ηλιακό μας σύστημα δεν έχουν μαγνητικά πεδία». https://www.pronews.gr/epistimes/diastima/910377_texas-epistimones-ypostirizoyn-pos-ypologisan-tin-ilikia-toy-esoterikoy

Η Ελληνική startup InstaShop εξαγοράστηκε σε τιμή ρεκόρ. Τo μεγαλύτερο deal start up εταιρείας ελληνικών συμφερόντων σηματοδοτεί η συμφωνία που έκλεισε η InstaShop για την εξαγορά της από τον γερμανικό όμιλο Delivery Hero, έναντι του ποσού - ρεκόρ των 360 εκατ. δολαρίων. Το InstaShop δίνει τη δυνατότητα στους χρήστες του να κάνουν τις παραγγελίες τους από σουπερμάρκετ αλλά και τοπικά καταστήματα και να λαμβάνουν τα προϊόντα τους όποτε αυτοί θελήσουν, ακόμη και μόλις μισή με μία ώρα μετά από την παραγγελία. Τι είναι το Instashop Το InstaShop αποτελεί ουσιαστικά μία εφαρμογή, η οποία δίνει τη δυνατότητα στους χρήστες του να κάνουν τις παραγγελίες τους από σουπερμάρκετ, αλλά και τοπικά καταστήματα και να λαμβάνουν τα προϊόντα τους όποτε αυτοί θελήσουν, ακόμη και μόλις μισή με μία ώρα μετά από την παραγγελία. Οι καταναλωτές μπορούν να πραγματοποιήσουν τις αγορές τους απευθείας από το κινητό τους ή από υπολογιστή, με τρία απλά κλικ και να παραλάβουν τις παραγγελίες τους εντός ολίγων λεπτών ή σε προκαθορισμένη ώρα. Ενδεικτικά αναφέρεται ότι, ανάλογα με την τοποθεσία του πελάτη, η εκτιμώμενη ώρα παράδοσης των παραγγελιών κυμαίνεται από 30 έως 60 λεπτά. Ο πελάτης μπορεί να πληρώσει είτε με μετρητά, είτε με κάρτα. Η εφαρμογή Instashop Παρέχει στους καταναλωτές πρόσβαση σε μια ευρεία γκάμα καταστημάτων, που εκτείνεται από σούπερ μάρκετ, παντοπωλεία και καταστήματα τροφίμων, έως φαρμακεία, pet shops και καταστήματα πώλησης ειδών σπιτιού. Αξίζει να σημειωθεί ότι αν και Έλληνες οι ιδρυτές της, ωστόσο, η έδρα της εταιρείας βρίσκεται εκτός συνόρων, στο Ντουμπάι, προφανώς λόγω του περίπλοκου επιχειρηματικού περιβάλλοντος στην Ελλάδα, όπου εξακολουθούν να υπάρχουν σοβαρά προβλήματα όπως η δυσκολία πρόσβασης σε χρηματοδότηση από τις τράπεζες, η αδυναμία συνεργασίας με κρατικούς φορείς κλπ. Πώς δημιουργήθηκε η εταιρεία Η εταιρεία ξεκίνησε τη δραστηριότητά της το 2015 ως μια ιδέα του Γιάννη Τσιώρη, ο οποίος εργαζόταν τότε στο τμήμα Marketing Intelligence της Philips για τη Μέση Ανατολή και την Τουρκία, με στόχο να καλύψει το κενό που εντόπισε στις διαδικτυακές αγορές τροφίμων στην περιοχή. Σύντομα και ενώ διαπίστωσε πραγματικό ενδιαφέρον, καθώς έκλεισε την πρώτη συμφωνία με τοπικό σουπερμάρκετ πριν καν έχει έτοιμη την εφαρμογή, ο κ. Τσιώρης παραιτήθηκε από την καριέρα του στη Philips, και έφτιαξε μια ολιγομελή ομάδα μαζί με την Ιωάννα Αγγελιδάκη, συν-ιδρύτρια της εταιρείας. Η πρώτη επένδυση ήρθε λίγους μήνες μετά από τους Venture Friends, των Απόστολου Αποστολάκη και Γιώργου Δημόπουλου, καθώς και την επενδυτική εταιρεία του Ντουμπάι, Jabbar. Με την πρώτη χρηματοδότηση ξεκίνησε η ραγδαία ανάπτυξη της InstaShop. Μέσα σε πέντε χρόνια, οι παραγγελίες αυξήθηκαν από κάποιες εκατοντάδες την ημέρα σε μια χώρα, σε δεκάδες χιλιάδες σε πέντε χώρες και σήμερα η InstaSshop είναι η μεγαλύτερη διαδικτυακή αγορά τροφίμων στη Μέση Ανατολή. Συγχαρητήρια Μητσοτάκη Prime Minister GR @PrimeministerGR Congratulations to InstaShop on the largest Greek-founded startup company acquisition to date. With R&D based in Greece and initial Greek investment, it highlights how our startup ecosystem is thriving and going from strength to strength. 3:50 μ.μ. · 27 Αυγ 2020 Τα συγχαρητήρια του Πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη για την εξαγορά ρεκόρ απέσπασε η ελληνικών συμφερόντων Instashop, που εξαγοράστηκε για 360 εκατ. δολάρια από τον κολοσσό Delivery Hero, που έχει έντονη παρουσία στο χώρο του delivery στην Ελλάδα. «Συγχαρητήρια στην InstaShop, για τη μεγαλύτερη εξαγορά ελληνικής ίδρυσης Start-up επιχείρησης που έχει γίνει ως τώρα. Με δραστηριότητες Έρευνας και Ανάπτυξης που έχουν έδρα την Ελλάδα και αρχική ελληνική επένδυση, καταδεικνύει πως το οικοσύστημα των Start-up που έχουμε ανθεί και ενδυναμώνεται συνεχώς», επισήμανε στην ανάρτησή του στο Twitter ο πρωθυπουργός. Ποιοι είναι οι Γερμανοί που την αγόρασαν Για την γερμανική Delivery Hero δεν είναι η πρώτη φορά που απέκτησε μία ελληνική εταιρεία, καθώς το 2015 είχε εξαγοράσει την e-food.gr, έναντι 21 εκατ. ευρώ. Σχεδόν ταυτόχρονα απέκτησε την τουρκική Yemek Sepeti (για την οποία κατέβαλε 589 εκατ. δολάρια), αποκτώντας εμμέσως ποσοστό και στην επίσης ελληνική εταιρεία clickdelivery.gr η οποία ανήκε στην εν λόγω τουρκική εταιρεία. Αφού συστήθηκε στην ελληνική αγορά, η Delivery Hero, αρχές του 2019, ανακοίνωσε την απόκτηση μίας ακόμα online πλατφόρμας παραγγελίας έτοιμου φαγητού, της deliveras.gr, της οποίας το τίμημα ανήλθε στα 4,7 εκατ. ευρώ. Η εξαγορά πραγματοποιήθηκε στις 31 Ιανουαρίου 2018. Επίσης, το Σεπτέμβριο του 2019 ο γερμανικός κολοσσός, είχε αποκτήσει τη Foody, μία κυπριακή startup εταιρεία, κορυφαία στον τομέα των on line παραγγελιών φαγητού, με ιδρυτή τον Αργύρη Αργυρού. Όσον αφορά τη διεθνή της δράση, η παρουσία της εταιρείας επεκτείνεται σε 40 και πλέον χώρες ανά τον κόσμο, με πωλήσεις που ξεπερνούν το 1,1 δισ. ευρώ. Σύμφωνα με τα διαθέσιμα στοιχεία, το 2018, πραγματοποιήθηκαν περισσότερες από 369 εκατομμύρια παραγγελίες. Στην φωτογραφία οι ιδρυτές της start up Instashop Γιάννης Τσιώρης και Ιωάννα Αγγελιδάκη και η εφαρμογή Instashop https://www.iefimerida.gr/oikonomia/deal-gia-elliniki-startup-exagora-instashop

Μικροσκοπικά ρομπότ που ελέγχονται ηλεκτρονικά, μέσω λέιζερ. Τα πρώτα μικροσκοπικά ρομπότ που διαθέτουν στοιχεία ημιαγωγών, επιτρέποντας τον χειρισμό τους μέσω ηλεκτρικών σημάτων, ανέπτυξαν ερευνητές στις ΗΠΑ. Τα ρομπότ, μεγέθους παραμηκίου, παρέχουν τη βάση για τη δημιουργία ακόμα πιο πολύπλοκων εκδόσεών τους, που θα χρησιμοποιούν «νοημοσύνη» με βάση το πυρίτιο, θα μπορούν να παραχθούν μαζικά και σε κάποια φάση να ταξιδεύουν μέσα στο ανθρώπινο σώμα. Της συνεργατικής προσπάθειας ηγήθηκαν οι Ιτάι Κοέν και Πολ Μακόιεν του Cornell University, και ο πρώην μεταδιδακτορικός ερευνητής τους, Μαρκ Μίσκιν, που είναι τώρα στο University of Pennsylvania. To σχετικό επιστημονικό άρθρο (Electronically Integrated, Mass Manufactured, Microscopic Robots) δημοσιεύτηκε στις 26 Αυγούστου στο Naure. Τα νέα αυτά ρομπότ είναι πάχους περίπου 5 microns (ένα micron είναι το ένα εκατομμυριοστό το μέτρου), πλάτους 40 και μήκους 40-70. Το καθένα από αυτά αποτελείται από ένα απλό κύκλωμα φωτοβολταϊκών πυριτίου- που λειτουργεί στην πράξη ως κορμός και εγκέφαλος- και τέσσερις ηλεκτροχημικούς ενεργοποιητές (actuators) που χρησιμοποιούνται ως πόδια. Η δημιουργία των ποδιών ειδικά αποτέλεσε μεγάλη πρόκληση, προκειμένου να είναι δυνατός ο έλεγχος της κίνησής τους. Οι ερευνητές ελέγχουν τα ρομπότ μέσω παλμών λέιζερ σε διαφορετικά φωτοβολταϊκά, το καθένα εκ των οποίων φορτίζει ξεχωριστό σετ ποδιών. Εναλλάσσοντας το λέιζερ μεταξύ των εμπρόσθιων και οπίσθιων φωτοβολταϊκών, το ρομπότ μπορεί να περπατά. Τα μικροσκοπικά αυτά ρομπότ λειτουργούν με χαμηλή τάση (200 millivolts) και στα 10 nanowatts και είναι ανθεκτικά για το μέγεθός τους, ενώ μπορούν να παραχθούν μαζικά με σχετική ευκολία. Οι ερευνητές αναζητούν τρόπους για ενίσχυσή τους με πιο πολύπλοκα ηλεκτρονικά και δυνατότητες- κάτι που θα μπορούσε να ανοίξει τον δρόμο για χρήση, κάποια στιγμή, σμηνών τους στο εσωτερικό του σώματος, για αντιμετώπιση τραυμάτων, ασθενειών κ.α. https://www.naftemporiki.gr/story/1631591/mikroskopika-rompot-pou-elegxontai-ilektronika-meso-leizer

Καινοτόμοι μέθοδοι για μικροσκοπικά μετα-υλικά από το ΙΤΕ Οι ηλεκτρονικές εφαρμογές του μέλλοντος στρέφονται όλο και περισσότερο στη σφαίρα του πολύ μικρού, έτσι ώστε να πετύχουν να «χωρέσουν» σε συσκευές που ταιριάζουν στην παλάμη μας ή να υποστηρίξουν ραντάρ με πολύπλοκες λειτουργίες, εξοικονόμηση ενέργειας και επίτευξη αξεπέραστης ακρίβειας. Για τον σκοπό αυτό αναζητούνται νέα υλικά, δημιουργημένα στο εργαστήριο και σε διαστάσεις που ορίζουν την εποχή της νανοτεχνολογίας. Σε αυτόν τον τεχνολογικό αγώνα δρόμου πρωταγωνιστούν και Ελληνες επιστήμονες και ερευνητές. Πρόσφατα το ευρωπαϊκό έργο NANOPOLY (FETOPEN 2019-2022), στο οποίο συμμετέχει το Ινστιτούτο Ηλεκτρονικής Δομής και Λέιζερ (ΙΗΔΛ) του Ιδρύματος Τεχνολογίας και Ερευνας (ΙΤΕ), με έδρα το Ηράκλειο της Κρήτης, διακρίθηκε σε διεθνές επίπεδο με τον χαρακτηρισμό «Key Innovator» από τον ευρωπαϊκό θεσμό «Innovation Radar», που αναζητεί, αναγνωρίζει και επιβραβεύει τις καινοτόμους τεχνολογίες αιχμής που επιδρούν δραστικά στην κοινωνία του μέλλοντος. Σκοπός του έργου NANOPOLY είναι η αναζήτηση καινοτόμων μεθόδων για την ανάπτυξη μικρότερων, ταχύτερων και πιο αποδοτικών ηλεκτρονικών στοιχείων, τα οποία θα μπορούν να χρησιμοποιηθούν σε ασύρματα ηλεκτρονικά, μια ιδέα που ποτέ μέχρι σήμερα δεν έχει δοκιμασθεί συστηματικά σε παγκόσμιο επίπεδο. Το ευρωπαϊκό έργο NANOPOLY ξεκίνησε τις δραστηριότητές του επίσημα τον Ιανουάριο του 2019 και συμμετέχουν σε αυτό μεγάλα ακαδημαϊκά εργαστήρια και εταιρείες από οκτώ ευρωπαϊκές χώρες, με γενικό συντονιστή του έργου τη γαλλική Thales, μια από τις μεγαλύτερες ευρωπαϊκές εταιρείες στον χώρο των ασύρματων τηλεπικοινωνιών και ραντάρ αεροπλοΐας. Από την πλευρά της Ελλάδας συμμετέχει το ΙΤΕ με δύο ομάδες από το Ινστιτούτο Ηλεκτρονικής Δομής και Λέιζερ. Η ομάδα μικρο/νανο-ηλεκτρονικής ασχολείται με τη μελέτη και κατασκευή ηλεκτρονικών σε επίπεδο υλικών και διατάξεων. Μερικές από τις δραστηριότητές της είναι π.χ. η μελέτη υλικών για τρανζίστορ ή φωτοβολταϊκά στοιχεία του μέλλοντος, η κατασκευή ολοκληρωμένων κυκλωμάτων με εφαρμογές σε τηλεπικοινωνίες, ραντάρ αεροπλοΐας και άλλων εφαρμογών σε υψηλές συχνότητες ή η μελέτη πολλά υποσχόμενων συστημάτων που μπορεί να χρησιμοποιηθούν για την κατασκευή κβαντικών υπολογιστών του μέλλοντος. «Το κοινό χαρακτηριστικό στη μικροηλεκτρονική έγκειται στη λογική ότι όλα χτίζονται στρώμα στρώμα, πάνω σε ένα επίπεδο υπόβαθρο με τη χρήση φωτογραφικών μεθόδων δημιουργίας σχημάτων. Ετσι φτιάχνει κανείς ένα κύκλωμα βάζοντας διαδοχικά στρώματα από μέταλλα, μονωτές και ενεργά υλικά με διαστάσεις της τάξης του μικρόμετρου (ενός εκατομμυριοστού του μέτρου). Για να αποκτήσει κανείς αίσθηση του μεγέθους, αξίζει να σημειώσουμε πως το πάχος μιας ανθρώπινης τρίχας είναι 50-100 μικρόμετρα. Η ταχύτητα λειτουργίας και η ενεργειακή εξοικονόμηση είναι άμεσα συνδεδεμένες και με το μικρό μέγεθος», λέει στην «Κ» ο δρ Γιώργος Δεληγεώργης, ερευνητής που είναι και ο συντονιστής του έργου για την ελληνική πλευρά. «Το κόστος κατασκευής είναι μικρό, γιατί επιμερίζεται αφού φτιάχνει κανείς πολλά όμοια κυκλώματα παράλληλα, κάνοντας μαζική παραγωγή». Δισδιάστατα υλικά «Μία από τις πρόσφατες ανακαλύψεις είναι αυτή των δισδιάστατων υλικών, μια νέα κατηγορία υλικών που ανακαλύφθηκαν το 2005. Τα υλικά αυτά, με πιο γνωστό αντιπρόσωπο το γραφένιο, έχουν μια σειρά από ιδιότητες που υπόσχονται σημαντική πρόοδο στην κατασκευή ηλεκτρονικών μέσα στα επόμενα χρόνια. Το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό των υλικών αυτών είναι ότι έχουν πάχος από ένα έως μερικά άτομα, γεγονός που τα κάνει εύκαμπτα χωρίς να χάνουν τις ιδιότητές τους. Ακριβώς αυτή η καινοτομία των δισδιάστατων ή ακόμη και μονοδιάστατων (π.χ. νανοσωλήνες άνθρακα) υλικών αποτελεί μια από τις αφετηρίες της έρευνας του προγράμματος NANOPOLY», εξηγεί ο δρ Δεληγεώργης. Η δεύτερη ομάδα που συμμετέχει στο NANOPOLY είναι η ομάδα των μετα-υλικών, η οποία είναι μια από τις πλέον γνωστές στον χώρο της παγκοσμίως. Η ομάδα ασχολείται με τον σχεδιασμό και την πειραματική εφαρμογή της ιδέας ότι μπορούμε με απλό τρόπο να κατασκευάζουμε –κυρίως από μέταλλο– τεχνητές διατάξεις με διαστάσεις μικρόμετρων, οι οποίες αλληλεπιδρούν με την ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία και μέσα από την ηλεκτρική τους ταλάντωση συμπεριφέρονται ακριβώς όπως και τα άτομα της ύλης σε περιοχές ραδιοκυμάτων με τον τρόπο που επιθυμούμε. «Αυτό μας έδωσε τη δυνατότητα να “φτιάξουμε” υλικά κατά παραγγελία, στα οποία το φως ή τα ραδιοκύματα συμπεριφέρονται με τρόπο που δεν συναντά κανείς στη φύση. Αυτή η δυνατότητα μας επιτρέπει να “κάμψουμε” τους κανόνες της φυσικής δημιουργώντας πειραματικά φαινόμενα, όπως το να κάνουμε μια περιοχή του χώρου αόρατη, να δημιουργήσουμε σώματα που δεν ανακλούν ή ανακλούν ανάποδα από ό,τι θα περίμενε κανείς, και άλλα πολλά. Ο τομέας αυτός αποτελεί ενεργό θέμα έρευνας και έχει επιτρέψει να κατασκευάσουμε υλικά που για συγκεκριμένες ακτινοβολίες (μήκη κύματος) δίνουν ακόμη και αρνητικό δείκτη διάθλασης», σημειώνει ο δρ Δεληγεώργης. Τον συντονισμό της δραστηριότητας των μετα-υλικών στο πλαίσιο του έργου έχει η καθηγήτρια δρ Μαρία Καφεσάκη του Τμήματος Επιστήμης Υλικών του Πανεπιστημίου Κρήτης. Οι δύο ιδέες Σκοπός του ΝΑΝΟPOLY είναι να συνδυάσει αυτές τις δύο βασικές, αλλά ρηξικέλευθες ιδέες. Η πρώτη αφορά την αντικατάσταση του πυριτίου και των γνωστών ημιαγωγών με αυτή τη νέα γενιά υλικών, επιτρέποντας στα δομικά στοιχειά των κυκλωμάτων να μικρύνουν περαιτέρω και άρα να γίνουν ταχύτερα και λιγότερο ενεργοβόρα. Επιπλέον πλεονέκτημα της σμίκρυνσης είναι πως έτσι χωρούν περισσότερα στοιχεία στον ίδιο χώρο, επιτρέποντας πιο πολύπλοκα κυκλώματα με περισσότερες ικανότητες και λειτουργίες. Η δεύτερη ιδέα είναι ότι με την προσθήκη ενός στρώματος με κατάλληλα σχήματα από μέταλλο (μετα-υλικά), κατά την κατασκευή ενός ολοκληρωμένου κυκλώματος, μπορούμε να ορίσουμε τεχνητά ιδιότητες που προστατεύουν, απομονώνουν ή ενισχύουν τη συμπεριφορά των ηλεκτρονικών στοιχείων. Ετσι για πρώτη φορά μέσα σε ένα ολοκληρωμένο κύκλωμα μπαίνουν μετα-υλικά για να προσδώσουν π.χ. ψευδομαγνητικές ιδιότητες που μέχρι τώρα η επιστήμη δεν είχε καταφέρει να δημιουργήσει με άλλο τρόπο σε αυτή την κλίμακα. Μάλιστα, ένα μεγάλο πλεονέκτημα αυτής της τεχνολογίας είναι ότι στην ουσία επιτρέπει με απλό τρόπο σε κάθε επιμέρους στοιχείο ενός ολοκληρωμένου κυκλώματος να «βλέπει» διαφορετικό περιβάλλον, κάτι που μέχρι τώρα ήταν αδύνατο και απέτρεπε τη συνύπαρξη ετερόκλητων τεχνολογιών. «Η ιδέα είναι τόσο ελκυστική που η Ευρωπαϊκή Ενωση έδωσε ήδη συνέχεια στην προσπάθεια με τη χρηματοδότηση του ευρωπαϊκού έργου SMARTWAVE, στο οποίο πρωταγωνιστικό ρόλο έχουν και πάλι οι ίδιες ομάδες από το ΙΤΕ και σκοπός του οποίου είναι να δημιουργηθούν τα πρώτα προϊόντα με βάση την τεχνολογία αυτή, πάντα σε συνεργασία με εταιρείες όπως η γαλλική Thales. Το νέο πρόγραμμα ξεκινάει τον ερχόμενο Σεπτέμβριο και θα εξελιχθεί παράλληλα με το ΝΑΝΟPOLY», συμπληρώνει ο δρ Δεληγεώργης. https://www.kathimerini.gr/1093488/article/epikairothta/episthmh/kainotomoi-me8odoi-gia-mikroskopika-meta-ylika-apo-to-ite

Η ενότητα "Science" είναι εγκατεστημένη στο χώρο εργασίας. Στις 21 Αυγούστου 2020, οι ειδικοί της Rocket and Space Corporation Energia πήραν το όνομά τους S.P. Ο Κορολέφ και το Κέντρο. Μ.Β. Ο Khrunichev (μέρος της κρατικής εταιρείας "Roscosmos") στο κοσμοδρόμιο Baikonur πραγματοποίησε εργασίες σχετικά με τη λήψη και την εγκατάσταση της ενότητας "Science" στο χώρο εργασίας. Οι Ρώσοι ειδικοί ολοκλήρωσαν το απαραίτητο σύνολο εργασιών για την αποσυναρμολόγηση των συνδετήρων που χρησιμοποιήθηκαν για τη μεταφορά της νέας επιστημονικής μονάδας και άρχισαν να αφαιρούν τον επίδεσμο ξάρτια. Σύμφωνα με το πρόγραμμα εργασίας, εντός δέκα ημερών, ειδικοί από επιχειρήσεις της ρωσικής πυραυλικής βιομηχανίας και της διαστημικής βιομηχανίας θα πραγματοποιήσουν μια σειρά από εργασίες για την προετοιμασία της μονάδας στο χώρο εργασίας και την εγκατάστασή της στο χώρο εργασίας στη συναρμολόγηση και τη δοκιμαστική κατασκευή του. https://www.energia.ru/ru/news/news-2020/news_08-26.html Ο αστροναύτης της NASA, Jeanette Epps, συμμετέχει στην πρώτη αποστολή Boeing Crew στο Διαστημικό Σταθμό. Η NASA ανέθεσε τον αστροναύτη Jeanette Epps στην αποστολή Boeing Starliner-1 της NASA, την πρώτη επιχειρησιακή πτήση του διαστημικού σκάφους CST-100 Starliner της Boeing σε αποστολή στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό. Οι Epps θα ενταχθούν στους αστροναύτες της NASA, Sunita Williams και Josh Cassada, για μια εξάμηνη αποστολή που έχει προγραμματιστεί να ξεκινήσει το 2021 στο διαστημικό εργαστήριο σε τροχιά. Η πτήση θα ακολουθήσει την πιστοποίηση της NASA μετά από μια επιτυχημένη δοκιμή Orbital Flight Test-2 και Crew Flight Test με αστροναύτες. Η διαστημική πτήση θα είναι η πρώτη για την Epps, η οποία κέρδισε πτυχίο στη φυσική το 1992 από το LeMoyne College στην πατρίδα της στις Συρακούσες της Νέας Υόρκης. Ολοκλήρωσε μεταπτυχιακό στην επιστήμη το 1994 και διδακτορικό στην αεροδιαστημική μηχανική το 2000, και τα δύο από το University of Maryland, College Park. Κερδίζοντας το διδακτορικό της, η Epps ήταν συνεργάτης του προγράμματος ερευνητών μεταπτυχιακών φοιτητών της NASA, συγγραφέας αρκετών περιοδικών και συνεδρίων για την έρευνά της. Αφού ολοκλήρωσε το μεταπτυχιακό της σχολείο, εργάστηκε σε ερευνητικό εργαστήριο για περισσότερα από δύο χρόνια, συν-συγγραφέας αρκετών διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας, προτού την προσλάβει η Κεντρική Υπηρεσία Πληροφοριών (CIA). Πέρασε επτά χρόνια ως αξιωματικός τεχνικής νοημοσύνης της CIA πριν από την επιλογή της ως μέλους της τάξης αστροναυτών 2009. Η NASA ανέθεσε τους Williams και Cassada στην αποστολή Starliner-1 τον Αύγουστο του 2018. Η διαστημική πτήση θα είναι η πρώτη για την Cassada και η τρίτη για τον Williams, ο οποίος πέρασε μακράς διάρκειας στο διαστημικό σταθμό στις αποστολές 14/15 και 32/33. Το εμπορικό πρόγραμμα πληρώματος της NASA συνεργάζεται με την αμερικανική αεροδιαστημική βιομηχανία καθώς οι εταιρείες αναπτύσσουν και λειτουργούν μια νέα γενιά διαστημικών σκαφών και συστημάτων εκτόξευσης ικανά να μεταφέρουν πληρώματα σε τροχιά χαμηλής γης και στο διαστημικό σταθμό. Η εμπορική μεταφορά από και προς το σταθμό θα παρέχει εκτεταμένη χρησιμότητα, επιπλέον χρόνο έρευνας και ευρύτερες ευκαιρίες για ανακάλυψη στο τροχιακό φυλάκιο. Για σχεδόν 20 χρόνια, ο σταθμός έχει χρησιμεύσει ως κρίσιμο σημείο δοκιμής για τη NASA να κατανοήσει και να ξεπεράσει τις προκλήσεις της διαστημικής πτήσης μεγάλης διάρκειας. Καθώς οι εμπορικές εταιρείες επικεντρώνονται στην παροχή υπηρεσιών μεταφοράς ανθρώπων από και προς τροχιά χαμηλής γης, η NASA θα επικεντρωθεί στην κατασκευή διαστημικών σκαφών και πυραύλων για αποστολές βαθέων διαστημάτων. https://www.nasa.gov/press-release/nasa-astronaut-jeanette-epps-joins-first-operational-boeing-crew-mission-to-space

Ερωτευμένη με τον «παγωμένο» Τιτάνα. H πλανητολόγος δρ Αθηνά Κουστένη δίνει διάλεξη με θέμα «Διαστημική εξερεύνηση κατοικίσιμων κόσμων στο ηλιακό μας σύστημα» στο Κέντρο Επισκεπτών του Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών, την Πέμπτη 27 Αυγούστου, στις 8 μ.μ. Απαραίτητη η κράτηση θέσης στο 210-3490160. Όριο ατόμων 50. «Στην οικογένεια είμαστε όλοι κάπου ψηλά», λέει και αναφέρεται στον πατέρα της, που ήταν ιπτάμενος χειριστής (υποπτέραρχος) στην Πολεμική Αεροπορία και στον αδελφό της, που είναι επίσης πιλότος. Η ίδια ήθελε να γίνει αστροναύτης, αλλά λόγω μυωπίας «κόπηκε» στα προκαταρκτικά τεστ. Τελικά έγινε αστροφυσικός με ειδικότητα στην πλανητολογία. Η συζήτηση μαζί της θα μπορούσε να αποτελεί τη βάση για σενάριο επιστημονικής φαντασίας, με την ίδια ως κεντρικό χαρακτήρα: μια επιστήμονα κυριολεκτικά παθιασμένη με το αντικείμενό της, με τεράστια επιθυμία για νέα γνώση, με συμμετοχή στα μεγαλύτερα διεθνή προγράμματα, σε συνεργασία με τον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Διαστήματος (ESA) και τη NASA, με άποψη για την ηθική της ανθρώπινης παρουσίας στο Διάστημα και την ευαισθησία να θαυμάζει ακόμη τον πλατύ, έναστρο ελληνικό ουρανό. Ομως η δρ Αθηνά Κουστένη, διευθύντρια ερευνών στο Εθνικό Κέντρο Επιστημονικής Ερευνας της Γαλλίας (CNRS) και πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Διαστημικών Επιστημών, δεν είναι κινηματογραφικός ρόλος. Και όλα όσα λέει για την εξερεύνηση του πλανητικού μας συστήματος είναι απολύτως πραγματικά. Αλλωστε, πολλές από τις διαστημικές αποστολές που έχουν πραγματοποιηθεί και άλλες επικείμενες σχεδιάζονται και οργανώνονται από εκείνη. Οταν τη ρωτώ πότε αποφάσισε να σπουδάσει αστροφυσική, απαντά ότι το σκέφτηκε και το αποφάσισε στα 15 της. Μετά, απλώς το έκανε. «Είμαι ένας άνθρωπος που του αρέσουν πολύ οι προκλήσεις», λέει. «Η αστροφυσική γεννήθηκε μέσα μου επειδή διάβαζα πολλά επιστημονικά βιβλία και αναζητούσα ένα πεδίο για το οποίο τότε δεν ξέραμε πολλά πράγματα. Ετσι, στράφηκα στο σύμπαν. Ηθελα να ασχοληθώ με έναν επιστημονικό τομέα όπου θα μπορούσα να κάνω καινούργια πράγματα και οι πράξεις μου θα είχαν αποτέλεσμα, προσθέτοντας ένα κομμάτι στο μεγάλο παζλ του σύμπαντος, που προσπαθούμε να φτιάξουμε». «Ησασταν από τα παιδιά που ξέρουν όλους τους αστερισμούς στον ουρανό;», τη ρωτώ. «Οχι», απαντά γελώντας, «ήμουν από τα παιδιά που είχαν πάντοτε ένα βιβλίο ανοικτό μπροστά τους». «Επιστημονική φαντασία;», επιμένω. «Λίγη», λέει. «Ο μόνος που μου έκανε ήταν ο Ισαάκ Ασίμοφ, ως συγγραφέας - επιστήμονας. Και επειδή στα μυθιστορήματά του δεν υπήρχαν πολλά gadgets που αναβοσβήνουν!». Ο Ασίμοφ έλεγε πως η αληθινή απόλαυση είναι το να βρίσκεις και όχι το να ξέρεις. Με ανάλογο πνεύμα, εκείνη επέλεξε την αστροφυσική και πίστεψε στην καριέρα σε ένα πεδίο που, στη δεκαετία του 1990 –τότε ολοκλήρωνε το διδακτορικό της– ήταν σχεδόν απροσπέλαστο από τις γυναίκες. «Το πιο δύσκολο ήταν να βρω το επιστημονικό μου αντικείμενο μέσα σε αυτόν τον τομέα», λέει. «Αλλοι ασχολούνται με άστρα, γαλαξίες, κοσμολογία. Εγώ ήθελα κάτι εφικτό: να εξερευνήσω πιο βαθιά και πιο σοβαρά το πλανητικό μας σύστημα με διαστημικές αποστολές και να βγάλουμε συμπεράσματα για όλα τα σώματα, μικρά και μεγάλα, στο ηλιακό σύστημα. Ετσι, επέλεξα την πλανητολογία». Συμμετείχε από την αρχή στην αποστολή του ρομποτικού διαστημικού οχήματος «Κασίνι-Χόιχενς» (Cassini-Huygens, 1997) –συνεργασία της ESA με τη NASA–, που αποσκοπούσε στη μελέτη του Κρόνου και των δορυφόρων του. Τον Ιανουάριο του 2005, το σκάφος «Χόιχενς» αποχωρίστηκε από το κυρίως διαστημόπλοιο «Κασίνι», εισχώρησε στην ατμόσφαιρα του Τιτάνα και προσεδαφίστηκε στέλνοντας πληροφορίες στη Γη. Από τη στιγμή που στη συζήτηση μπαίνει ο Τιτάνας, ένα από τα «παγωμένα» φεγγάρια που βρίσκονται γύρω από τον Κρόνο, δεν βγαίνει ξανά από εκεί. «Θα μπορούσα να σας μιλάω ώρες για αυτόν», λέει. Τον επέλεξε για το διδακτορικό της και δεν διαψεύσθηκε στην πεποίθησή της ότι ο μεγαλύτερος δορυφόρος του Κρόνου και δεύτερος μεγαλύτερος στο ηλιακό μας σύστημα είναι «ένας κόσμος με προοπτικές». Οπως δείχνουν τα έως τώρα στοιχεία, ο Τιτάνας τηρεί τις προϋποθέσεις πλανητικής κατοικησιμότητας (Planetary habitability), δηλαδή διαθέτει νερό, θρεπτικά συστατικά (οργανικά στοιχεία) και ενέργεια. «Αυτό δεν σημαίνει ότι μπορούμε να φύγουμε αύριο και να πάμε να κατοικήσουμε εκεί», τονίζει. «Ομως με τα σημερινά επιστημονικά δεδομένα, ο Τιτάνας είναι ένας δυνάμει βιώσιμος κόσμος στο ηλιακό μας σύστημα, που μπορεί να είχε στο παρελθόν, να έχει στο παρόν ή να δημιουργήσει στο μέλλον ζωή». Οι διεθνείς διαστημικές εταιρείες και ειδικά η NASA και η ESA διαθέτουν ένα πολύ σταθερό και φιλόδοξο πρόγραμμα για την εξερεύνηση του ηλιακού συστήματος και των εξωπλανητών, που μπορεί να επεκταθεί μέχρι το 2065. Μετά την έντονη εξερεύνηση του Αρη, με στόχο την επιστροφή δειγμάτων και τελικά την αποστολή ανθρώπων, η εξερεύνηση συνεχίζεται με αποστολές προς το εξωτερικό ηλιακό σύστημα, για τη μελέτη συνθηκών βιωσιμότητας εκεί. «Ετσι, επεκτείνουμε τα όρια της περιοχής όπου πιστεύουμε ότι η ζωή μπορεί να εμφανισθεί και να αναπτυχθεί», σχολιάζει. Η υπομονή της και η επιθυμία να εξηγήσει όσα γνωρίζει ακόμη και στον πιο αμύητο ακροατή, καταλήγουν εντέλει σε μια ωραία περιγραφή του Τιτάνα: την εικόνα ενός παγωμένου και σκοτεινού πλανήτη –απέχει από τον Ηλιο 10 φορές περισσότερο από τη Γη– με εκτεταμένα υγρά σώματα υπό μορφή υδρογονανθράκων στην επιφάνεια– τουτέστιν, καφέ-πορτοκαλί λίμνες και ωκεανοί ιδιαιτέρως εύφλεκτοι. Εδώ, όλες οι χημικές αντιδράσεις συμβαίνουν αργά, όμως στην επιφάνεια υπάρχει πίεση 1,5 ατμόσφαιρας –σχεδόν όση της Γης–, και κάτω από αυτήν κρύβονται υδάτινοι ωκεανοί. Στόχος προσεχών αποστολών, που έχουν ήδη προγραμματιστεί, είναι να τρυπήσουν την επιφάνεια και να φθάσουν σε αυτούς τους ωκεανούς, συγκεντρώνοντας στοιχεία για την κατοικησιμότητα του Τιτάνα. «Πόσος χρόνος χρειάζεται για να φθάσουμε ώς εκεί;», τη ρωτώ. «Οκτώ χρόνια», απαντά. Σε σύγκριση με τις δύο ημέρες ώς τη Σελήνη και τους οκτώ μήνες μέχρι τον Αρη, η απόσταση είναι τεράστια, τουλάχιστον για μια επανδρωμένη αποστολή. «Πόσο μάλλον εάν πρέπει να παραμείνει εκεί για έρευνα και μετά να επιστρέψει πίσω στη Γη», προσθέτει. «Αλλά δεν πειράζει, εγώ θα πήγαινα. Με τον όρο να μην ξαναγυρίσω πίσω, έτσι ώστε η αποστολή να μη γίνει “βαριά”. Και θα ήθελα να παραμείνω ξύπνια σε όλο το ταξίδι, για να δω όσα πρέπει να δω και να τα μεταδώσω». Προς το σύμπαν • Η διαστημική αποστολή «Mars 2020» της NASA, που πέταξε στις 30 Ιουλίου, θα φέρει πίσω τα πρώτα δείγματα από τον Αρη για να μάθουμε περισσότερα για αυτόν και να προχωρήσουμε προς επανδρωμένες αποστολές σε μία ή δύο δεκαετίες. Ηδη, στο Ευρωπαϊκό Κέντρο Εκπαίδευσης Αστροναυτών στη Γερμανία προετοιμάζονται αστροναύτες για τον Αρη.. • Η διαστημική αποστολή JUICE της ESA θα εξερευνήσει τα φεγγάρια (δορυφόρους) του Κρόνου για να δούμε τι κρύβουν στους υδάτινους ωκεανούς τους και αν αποτελούν βιώσιμα περιβάλλοντα. • Ο δορυφόρος του Δία, η Ευρώπη, είναι από τα πιθανότερα βιώσιμα φεγγάρια με ωκεανό ύδατος κάτω από την παγωμένη επιφάνειά της. Η αποστολή της NASA «Europa Clipper» θα την εξερευνήσει από το 2030 και μετά. • Ο Τιτάνας, όπως μας τον ανέδειξε η αποστολή «Cassini-Huygens», μοιάζει πολύ με την πρώιμη Γη χάρη στην ατμόσφαιρα από άζωτο και την οργανική χημεία του. Στο μέλλον θα εξερευνηθεί από την αποστολή της NASA «Dragonfly». Στις φωτογραφίες ομή στον Εγκέλαδο, δορυφόρο του Κρόνου, που κατά πάσα πιθανότητα διαθέτει μεγάλο ωκεανό κάτω από την επιφάνειά του.H διαστημική αποστολή «Mars 2020» της NASA, στον Αρη και Καλλιτεχνική απεικόνιση της αποστολής της NASA «Europa Clipper», που θα εξερευνήσει από το 2030 την Ευρώπη, δορυφόρο του Δία. https://www.kathimerini.gr/1092901/gallery/proswpa/synentey3eis/a8hna-koystenh-sthn-k-erwteymenh-me-ton-pagwmeno-titana

Διορθώσεις στον πίνακα των στοιχειωδών σωματιδίων… του Καθιερωμένου Προτύπου. πριν!!!Πρωτη Φωτογραφία μετά!!!Δευτερη Φωτογραφία.

Εικόνα ενός άλλου κόσμου, όπου ίσως υπάρχει ζωή. Καλλιτεχνική απεικόνιση της επιφάνειας του πλανήτη Proxima b (Εγγύτατος b), ο οποίος ανακαλύφθηκε το 2016, έχει μέγεθος αντίστοιχο αυτού της Γης και ενδεχομένως να είναι κατοικήσιμος, έδωσε στη δημοσιότητα η NASA. Σύμφωνα με αστρονόμους που χρησιμοποίησαν το 3,6 μέτρων τηλεσκόπιο του ESO (European Southern Observatory) στο Λα Σίλα της Χιλής, καθώς και άλλα τηλεσκόπια ανά τον κόσμο, ο εξωπλανήτης αυτός είναι σε απόσταση από το άστρο του- το κοντινότερο γειτονικό μας- που επιτρέπει την ύπαρξη θερμοκρασιών αρκετά ήπιων ώστε νερό σε υγρή μορφή να συσσωρεύεται στην επιφάνειά του. Η καλλιτεχνική απεικόνιση δείχνει την επιφάνεια του Εγγύτατου b, ο οποίος είναι σε τροχιά γύρω από τον Εγγύτατο Κενταύρου- τον κόκκινο νάνο που αποτελεί το άστρο που είναι πιο κοντά στο ηλιακό μας σύστημα. Στην εικόνα αυτή φαίνεται επίσης το Άλφα Κενταύρου ΑΒ. Ο Εγγύτατος b είναι λίγο μεγαλύτερος από τη Γη και περιστρέφεται γύρω από τη Γη σε τροχιά που είναι στην αποκαλούμενη «κατοικήσιμη ζώνη», όπου η θερμοκρασία επιτρέπει την παρουσία νερού σε υγρή μορφή στην επιφάνεια, και ως εκ τούτου θεωρείται ότι μπορεί, ενδεχομένως, να φιλοξενεί ζωή. https://www.naftemporiki.gr/story/1631292/eikona-enos-allou-kosmou-opou-isos-uparxei-zoi

«Αρχέγονο διάστημα»: Τα κρυμμένα μυστικά μετεωρίτη στην Ανταρκτική. “Καλά κρυμμένα μυστικά” της δημιουργίας του ηλιακού μας συστήματος αναμένεται να αποκαλύψει ο μετεωρίτης AMU 17290 την σύνθεση του οποίου ερευνά το τελευταίο διάστημα επιστημονική ομάδα υπό τον ορυκτολόγο και ειδικό στους μετεωρίτες, επικ καθηγητή Ιωάννη Μπαζιώτη. Ο μετεωρίτης «AMU 17290″, ηλικίας 4,5 δισεκατομμυρίων χρόνων -μεγαλύτερος ίσως από την ηλικία της Γης- είναι ένας μετεωρίτης “από το ηλιακό νεφέλωμα και το αρχέγονο διάστημα” κι έχει παραχωρηθεί από την ΝΑΣΑ στο εργαστήριο του Έλληνα ορυκτολόγου για να μελετηθεί μαζί με άλλους της κατηγορίας των “ανθρακούχων χονδριτών”. Είναι η πρώτη φορά που Έλληνες επιστήμονες έχουν στην διάθεσή τους ένα μικρό, μοναδικό κομμάτι ιστορίας της δημιουργίας του σύμπαντος μέσα σε ένα εργαστήριο της χώρας κάνοντας εφικτό το… ταξίδι στο χρόνο αλλά και στην ιστορία του σύμπαντος, χωρίς να βγουν έξω από τα όρια της Γης. «Αυτά που μελετούμε αυτή τη στιγμή στο εργαστήριό μας είναι μετεωρίτες της κατηγορίας των ανθρακούχων χονδριτών. Ένας από αυτούς είναι και ο μετεωρίτης που ανακάλυψα πριν από τρία χρόνια στην Ανταρκτική και τον οποίο έχουμε δανειστεί για μια πενταετία από την αμερικανική NASA. Ήδη έχουμε ανακαλύψει κάποια σημαντικό ορυκτά στο εσωτερικό του, τα οποία συνδέονται με παλαιότερο χρόνο της δημιουργίας της γης», εξήγησε μιλώντας στον ραδιοφωνικό σταθμό του ΑΠΕ ΜΠΕ, «Πρακτορείο 104.9FM» ο κ.Μπαζιώτης, επίκουρος καθηγητής Ορυκτολογίας- Πετρολογίας στο εργαστήριο ορυκτολογίας-γεωλογίας του τμήματος Αξιοποίησης φυσικών πόρων και γεωργικής μηχανικής του Γεωπονικού Πανεπιστημίου Αθηνών. Ο κ Μπαζιώτης είναι ο μοναδικός επιστήμονας που συμμετείχε ως μέλος στην οκταμελή αποστολή στην Ανταρκτική- Antarctic Search for Meteorites (ANSMET), το 2017, όπου και ανακαλύφθηκε ο συγκεκριμένος μετεωρίτης. Τι το ιδιαίτερο έχει ο «ανθρακούχος χονδρίτης AMU 17290»; Ο κ. Μπαζιώτης και η ομάδα του έχουν ήδη αρχίσει να δημοσιεύουν επιστημονικά δεδομένα για τον συγκεκριμένο μετεωρίτη, εστιάζοντας την έρευνά τους στα επονομαζόμενα “δύστηκτα ορυκτά” που περιέχονται σε αυτό το μοναδικό μετεωρίτη. «Τα δύστηκτα αυτά ορυκτά είναι σημαντικά καθώς αποτελούν τα πρώτα στερεά που δημιουργούνται στο ηλιακό μας σύστημα. Σχηματίζονται σε πολύ υψηλές θερμοκρασίες, που ξεπερνούν τους 1400-1450 βαθμούς Κελσίου. Περιέχουν χημικά στοιχεία όπως το αργίλιο, το ασβέστιο, το τιτάνιο, το μαγνήσιο. Η συνένωση αυτών των χημικών στοιχείων δίνει γένεση μοναδικά ορυκτά όπως το κορούνδιο, ο μελίλιθος, ο χιμπονίτης, ο περοφσκίτης και ο σπινέλιος. Το ιδιαίτερο με αυτά τα ορυκτά είναι, ότι σχηματίζονται, όχι μόνο σε πολύ υψηλές θερμοκρασίες, αλλά και σε εξαιρετικά χαμηλές πιέσεις. Ο χώρος σχηματισμού τους είναι το ηλιακό νεφέλωμα» τονίζει ο Έλληνας επιστήμονας. O κ. Μπαζιώτης σπεύδει μάλιστα να προσθέσει πως μόνο οι μετεωρίτες είναι αυτοί που μπορούν να δώσουν στον άνθρωπο «τη δυνατότητα να μελετήσει τόσο πρώιμα υλικά, που μάλιστα έχουν μεγαλύτερη ηλικία από τα 4.5 δισεκατομμύρια χρόνια που είναι η ηλικία της Γης». Σύμφωνα με τον κ Μπατζιώτη ο συγκεκριμένος μετεωρίτης έχει τη σύσταση, που… ονειρεύονται να δουν από κοντά οι επιστήμονες, αφού δημιουργήθηκε μέσα σε κάτι εξώκοσμο για τους ανθρώπους. Σε ένα ηλιακό νεφέλωμα. «Το αέριο που υπάρχει στο ηλιακό νεφέλωμα, αρχίζει και ψύχεται, με αποτέλεσμα να συμπυκνώνεται. Η συμπύκνωση οδηγεί στο σχηματισμό των πρώτων στερεών -αρχικά σχηματίζεται το κορούνδιο- ενώ με περαιτέρω πτώση της θερμοκρασίας συμπυκνώνονται και τα υπόλοιπα δύστηκτα ορυκτά», εξήγησε ο Έλληνας ορυκτολόγος. Γιατί στην Ανταρκτική; Η αποστολή στην οποία συμμετείχε και από την οποία προέκυψε αυτό το σημαντικό εύρημα έγινε στην Ανταρκτική, το σημείο της Γης μας που αποτελεί ένα συναρπαστικό και μοναδικό τόπο για την ανακάλυψη μετεωριτών, έναν τόπο στον οποίο μπορούν και διατηρούν οι μετεωρίτες αναλλοίωτα τα αρχέγονα χαρακτηριστικά τους «εξαιτίας της ελάχιστης υγρασίας που υπάρχει σε αυτή τη παγωμένη έρημο», αναφέρει ο κ.Μπαζιώτης. Μέχρι σήμερα στην Ανταρκτική έχουν βρεθεί «περισσότεροι από 24.000 μετεωρίτες» στο πλαίσιο της χρηματοδοτούμενης από τη NASA αποστολής ANSMET και η μελέτη τους μας δίνει πληροφορίες για τη δημιουργία και εξέλιξη του ηλιακού μας συστήματος, των πλανητών, των δορυφόρων, των αστεροειδών». Ο AMU 17290 καταγράφεται από τους ειδικούς επιστήμονες ως ένας ανθρακούχος χονδρίτης τύπου CM2 καθώς διακρίνεται από την παρουσία μικρών χόνδρων, δύστηκτων σχηματισμών. Έχουν μάλιστα επιβεβαιωθεί μόλις 433 καταγραφές μετεωριτών τύπου CM2 στην Ανταρκτική ωστόσο, μόλις ένας μετεωρίτης αντίστοιχου τύπου έχει ανακτηθεί από τον παγετώνα Amundsen και είναι ο «AMU 17290». Ο Έλληνας «γκουρού» των μετεωριτών Ο κ. Μπαζιώτης μελετά μετεωρίτες την τελευταία δεκαετία, ενώ ήδη χρηματοδοτείται η έρευνα της ομάδος του από το Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Ταμείο και το Ελληνικό Κράτος, για τη μελέτη ανθρακούχων χονδριτών όπως ο AMU 17290, και τυπικών χονδριτών όπως ο SERES (ο μόνος επιβεβαιωμένος μετεωρίτης που έχει ανακτηθεί από ελληνικό έδαφος ,στις Σέρρες), ο Chelyabinsk, (έπεσε στη Ρωσία στις 15 Φεβρουαρίου 2013 και αν και αρχικός αστεροειδής ήταν μεγέθους ~20 μέτρων, εισήλθε στην ατμόσφαιρα ως μία μεγάλη βολίδα, ενώ η συνολική ενέργειά του ήταν 30 φορές μεγαλύτερη από την αντίστοιχη που εκλύθηκε κατά την πτώση της ατομικής βόμβας στη Χιροσίμα το 1945), ο Ozerki (έπεσε στη Ρωσία 21 Ιουνίου 2018), και ο Viñales (έπεσε στην Κούβα τη 1η Φεβρουαρίου 2019). Τα αποτελέσματα της έρευνας της ομάδας του κ. Μπαζιώτη –εκτελείται σε συνεργασία με τα πανεπιστήμια Caltech, Utah, Saint Louis-Washington, Open University Milton Keynes, και Malcolm H.Wiener Laboratory– για τον προαναφερθέντα «AMU 17290», έχουν ήδη ανακοινωθεί στο συνέδριο της NASA (Lunar and Planetary Science Conference), ενώ θα παρουσιαστούν και στο επερχόμενο συνέδριο European Planetary Science Congress, που διοργανώνεται ετησίως από την Europlanet Society. Τα σπάνια, πολύτιμα, «δώρα του Διαστήματος» Αυτό την χρονική περίοδο ο κ. Μπαζιώτης και η ομάδα του βλέπουν ένα «χωροχρονικό ταξίδι στα πρώτα στάδια δημιουργίας του ηλιακού μας συστήματος», που συντελείται καθημερινά στο εργαστήριο Ορυκτολογίας-Γεωλογίας του Γεωπονικού Πανεπιστημίου Αθηνών. Ένα ταξίδι μελέτης των μετεωριτών – όπως ο συγκεκριμένος – που από τα βάθη του παγετώνα Amundsen δίνει σήμερα στους Έλληνες επιστήμονες, που τον μελετούν, μια σπάνια ευκαιρία: « να “ακουμπάς” στη κυριολεξία το αρχέγονο διάστημα, μέσω της επιστήμης της ορυκτολογίας, μελετώντας τα συγκεκριμένα “δώρα του Διαστήματος. Κι αυτό ειναι συγκλονιστικό…» καταλήγει ο κ.Μπαζιώτης. https://physicsgg.me/2020/08/24/%ce%b1%cf%81%cf%87%ce%ad%ce%b3%ce%bf%ce%bd%ce%bf-%ce%b4%ce%b9%ce%ac%cf%83%cf%84%ce%b7%ce%bc%ce%b1-%cf%84%ce%b1-%ce%ba%cf%81%cf%85%ce%bc%ce%bc%ce%ad%ce%bd%ce%b1-%ce%bc%cf%85%cf%83%cf%84/

«Δημιουργώντας» έναν λευκό νάνο στο εργαστήριο. Η πυκνότητα ενός λευκού νάνου ξεπερνά την φαντασία μας. Μια κουταλιά ύλης λευκού νάνου ζυγίζει όσο ένα αυτοκίνητο στην Γη. Τα άτομα στο εσωτερικό του άστρου συμπιέζονται τόσο πολύ που βρίσκονται στα όρια της κατάρρευσης. Συμπιέστε λίγο περισσότερο έναν λευκό νάνο και θα καταρρεύσει προς ένα άστρο νετρονίων. Οι επιστήμονες κατάφεραν να δημιουργήσουν την πυκνότητα ενός λευκού νάνου στο εργαστήριο. Η κατάσταση της ύλης που προσομοιάζει με αυτή του λευκού νάνου δημιουργείται εστιάζοντας το φως ενός ισχυρού λέιζερ σε έναν μικροσκοπικό χρυσό θάλαμο, γνωστό ως hohlraum. Στον θάλαμο αυτό τοποθετήθηκε ένα σφαιρίδιο ενός χιλιοστού από μεθυλιδίνη (ή ⫶CH). Το σφαιρίδιο συμπιέζεται σε πίεση 450 εκατομμύρια ατμόσφαιρες, θερμαίνεται έως 35 εκατομμύρια βαθμούς και «λούζεται» από ακτίνες Χ. Όταν το σφαιρίδιο ακτινοβολείται, το εξωτερικό στρώμα του θερμαίνεται και διαστέλλεται, δημιουργώντας ένα ωστικό κύμα κρούσης προς το κέντρο του σφαιριδίου με ταχύτητα 200 χιλιομέτρων ανά δευτερόλεπτο. Το υλικό του λευκού νάνου εμφανίζεται μόνο στο μικρό χρονικό διάστημα των εκρήξεων, που όμως είναι αρκετό για την μελέτη της συμπεριφορά της ύλης. Η καταστατική εξίσωση μας δείχνει την σχέση πίεσης, πυκνότητας και θερμοκρασίας ενός υλικού. Μέσα από μια τέτοια εξίσωση οι φυσικοί μπορούν να κατανοήσουν πως σχηματίζονται και εξελίσσονται οι λευκοί νάνοι. Στο πείραμα χρησιμοποιήθηκε δείγμα μεθυλιδίνης διότι οι πειραματιστές ήθελαν να κατανοήσουν έναν σπάνιο τύπο λευκών νάνων, γνωστών ως DQ. Οι λευκοί νάνοι DQ είναι εξαιρετικά θερμοί και διαθέτουν ατμόσφαιρα αερίου άνθρακα. Παλιότερες προσπάθειες αναδημιουργίας αυτού του τύπου ύλης είχαν αποτύχει. Αν και είναι η πρώτη φορά που ύλη λευκού νάνου σχηματίζεται στο ηλιακό μας σύστημα, σίγουρα δεν θα είναι και η τελευταία. Ο πιο μεγαλειώδης σχηματισμός θα συμβεί σε περίπου 5 δισεκατομμύρια χρόνια όταν ο Ήλιος μας θα έχει εξαντλήσει το υδρογόνο καύσιμο και μετά από μια σύντομη περίοδο ως ερυθρός γίγαντας θα τελειώσει την ζωή του καταρρέοντας ως λευκός νάνος. https://physicsgg.me/2020/08/25/%ce%b4%ce%b7%ce%bc%ce%b9%ce%bf%cf%85%cf%81%ce%b3%cf%8e%ce%bd%cf%84%ce%b1%cf%82-%ce%ad%ce%bd%ce%b1%ce%bd-%ce%bb%ce%b5%cf%85%ce%ba%cf%8c-%ce%bd%ce%ac%ce%bd%ce%bf-%cf%83%cf%84%ce%bf-%ce%b5/

Τεχνητή νοημοσύνη επιβεβαίωσε την ύπαρξη 50 νέων εξωπλανητών. Την ύπαρξη 50 εξωπλανητών επιβεβαίωσε ένας νέος αλγόριθμος μηχανικής μάθησης (machine learning) που αναπτύχθηκε από επιστήμονες του University of Warwick. Όπως αναφέρει σε ανακοίνωσή του το πανεπιστήμιο, οι αστρονόμοι χρησιμοποίησαν για πρώτη φορά μια διαδικασία βασιζόμενη στο machine learning- μια μορφή τεχνητής νοημοσύνης- προκειμένου να αναλύσουν ένα δείγμα πιθανών πλανητών και να καθορίσουν ποιοι είναι «πραγματικοί» και ποιοι «ψεύτικοι» (ή «false positives»), υπολογίζοντας την πιθανότητα του κάθε υποψηφίου να είναι πραγματικός πλανήτης. Τα αποτελέσματα της εν λόγω έρευνας παρουσιάζονται σε επιστημονικό άρθρο που δημοσιεύτηκε στο Monthly Notices of the Royal Astronomical Society, όπου επίσης πραγματοποιήθηκε η πρώτη μεγάλης κλίμακας σύγκριση τέτοιων τεχνικών επιβεβαίωσης πλανητών. Τα συμπεράσματά τους υποστηρίζουν την άποψη πολλαπλών τεχνικών επιβεβαίωσης, μεταξύ των οποίων και ο αλγόριθμός τους, κατά τη στατιστική επιβεβαίωση μελλοντικών εξωπλανητών. Οι περισσότερες έρευνες για εξωπλανήτες «χτενίζουν» τεράστιους όγκους δεδομένων από τηλεσκόπια για ίχνη πλανητών που διέρχονται ανάμεσα από το τηλεσκόπιο και το άστρο τους- γνωστό ως transiting (διέλευση) αυτό προκαλεί μια πτώση φωτεινότητας του άστρου, την οποία το τηλεσκόπιο εντοπίζει, μα θα μπορούσε να προκαλείται και από ένα δυαδικό αστρικό σύστημα, παρεμβολή από κάποιο άλλο αντικείμενο ή ακόμα και σφάλματα στην κάμερα. Τα «false positives» αυτά μπορούν να «φιλτραριστούν» μέσα από μια διαδικασία επιβεβαίωσης πλανητών. Ερευνητές από τα Τμήματα Φυσικής και Επιστημών Υπολογιστή του University of Warwick, καθώς και του Alan Turing Institute, δημιούργησαν έναν αλγόριθμο βασιζόμενο σεο machine learning που μπορεί να ξεχωρίζει τους πραγματικούς πλανήτες από τους μη πραγματικούς σε μεγάλα δείγματα χιλιάδων υποψηφίων, που προέρχονται από τη λειτουργία τηλεσκοπίων σαν το Kepler και το TESS. O αλγόριθμος εκπαιδεύτηκε να αναγνωρίζει αληθινούς πλανήτες χρησιμοποιώντας δύο μεγάλα δείγματα επιβεβαιωμένων πλανητών και «false positives» από την αποστολή Kepler. Οι επιστήμονες στη συνέχεια χρησιμοποίησαν τον αλγόριθμο σε ένα dataset ανεπιβεβαίωτων υποψηφίων από το Kepler, με αποτέλεσμα 50 νέους επιβεβαιωμένους εξωπλανήτες- τους πρώτους που επιβεβαιώθηκαν μέσω machine learning. Οι 50 αυτοί εξωπλανήτες κυμαίνονται από κόσμους μεγάλους σαν τον Ποσειδώνα μέχρι πλανήτες μικρότερους από τη Γη, με τροχιές από 200 ημερών μέχρι και μίας. Επιβεβαιώνοντας πως αυτοί οι 50 πλανήτες είναι πραγματικοί, οι αστρονόμοι μπορούν να θέσουν προτεραιότητα σε αυτούς για περαιτέρω παρατήρηση με τηλεσκόπια. https://physicsgg.me/2020/08/26/%cf%84%ce%b5%cf%87%ce%bd%ce%b7%cf%84%ce%ae-%ce%bd%ce%bf%ce%b7%ce%bc%ce%bf%cf%83%cf%8d%ce%bd%ce%b7-%ce%b5%cf%80%ce%b9%ce%b2%ce%b5%ce%b2%ce%b1%ce%af%cf%89%cf%83%ce%b5-%cf%84%ce%b7%ce%bd-%cf%8d%cf%80/

NASA: Το τηλεσκόπιο Hubble κατέγραψε την σύγκρουση δύο Γαλαξιών. Η NASA κατέγραψε το μεγαλειώδες στιγμιότυπο της αργής σύγκρουσης στο NGC 1614, που συμβαίνει σε απόσταση 200 εκατομμυρίων ετών από τον Γαλαξία μας. Για να κατανοήσει κανείς την απόσταση, αρκεί να αναλογιστεί πως ο Γαλαξίας στον οποίο βρίσκεται το ηλιακό μας σύστημα, έχει διάμετρο «μόλις» 100.000 ετών φωτός - δηλαδή το φως χρειάζεται 100 χιλιετίες για να τον διασχίσει από το ένα άκρο έως το άλλο. Ο NGC 1614 είναι αποτέλεσμα μιας γαλαξιακής συγχώνευσης στην οποία χρωστά την ιδιαίτερη εμφάνισή του με μια σπάνια παλιρροϊκή «ουρά». Καθώς τα διαστρικά αέρια από τον μικρότερο γαλαξία προσελκύονται στον πυρήνα του μεγαλύτερου, νέα αστέρια δημιουργούνται με εκρηκτικό ρυθμό σε βάθος δισεκατομμυρίων ετών. Η αστρογένεση που ξεκίνησε από το κέντρο του μεγαλύτερου Γαλαξία πλέον εξαπλώνεται ως τις εξωτερικές ζώνες του NGC 1614. Εξαιτίας των πανίσχυρων αλληλεπιδράσεων, ο νέος γαλαξίας που σταδιακά δημιουργείται είναι ο δεύτερος πιο λαμπερός στο υπέρυθρο, σε ακτίνα 250 εκατομμυρίων ετών φωτός. #HubbleFriday NGC 1614 is a peculiar galaxy. Its odd shape is the result of a galactic merger and comes complete with a tidal tail (a trail of stars and gas flowing outward). It's also the second most luminous galaxy within 250 million light-years of us: https://t.co/lpM0054PZy pic.twitter.com/BXRkQp79ft — Hubble (@NASAHubble) August 14, 2020 https://www.pronews.gr/epistimes/diastima/908325_nasa-tileskopio-hubble-kategrapse-tin-sygkroysi-dyo-galaxion-foto

Διαρροή οξυγόνου λόγω… μετεωρίτη στο Διεθνή Διαστημικό Σταθμό. Στην κάψουλα Zvezda θα παραμείνει για τρεις ημέρες όλο το πλήρωμα του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού έπειτα από διαρροή οξυγόνου. Σύμφωνα με πηγή της οποία επικαλείται το ρωσικό πρακτορείο TASS, τα όργανα μετρήσεων που βρίσκονται στο ρωσικό τμήμα του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού κατέγραψαν διαρροή οξυγόνου στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό. Σύμφωνα με την Roskosmos, την Παρασκευή τα μέλη του πληρώματος του Σταθμού θα μεταφερθούν στην κάψουλα Zvezda, ώστε να ελεγχθεί η πίεση του οξυγόνου στις κάψουλες του αμερικανικού τμήματος του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού. Η Roskosmos διευκρινίζει ότι η διαδικασία αυτή συνιστά κοινή απόφαση του αμερικανικού και ρωσικού πληρώματος, όπως και ότι δεν υπάρχει καμία απειλή για το πλήρωμα και τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό. Το πλήρωμα, σύμφωνα με την ίδια πηγή, της Roskosmos προσπαθεί να εντοπίσει το σημείο διαρροής του οξυγόνου, ενώ οι εμπειρογνώμονες εκτιμούν ότι μια από τις πιθανές αιτίες μπορεί να είναι η πρόσκρουση μικρομετεωρίτη στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό. https://www.in.gr/2020/08/20/tech/diarroi-oksygonou-logo-meteoriti-sto-diethni-diastimiko-stathmo/

Έκτη πτήση για τον ίδιο πύραυλο από τη SpaceX. Η εκτόξευση, προσγείωση και επαναχρήση πυραύλων μπορεί μέχρι λίγα χρόνια πριν να αποτελούσε σχεδόν επιστημονική φαντασία, ωστόσο πλέον είναι ρουτίνα για τη SpaceX, η οποία έκανε νέο ρεκόρ, χρησιμοποιώντας τον ίδιο πύραυλο Falcon 9 για έκτη φορά. Ο συγκεκριμένος πύραυλος που εκτοξεύτηκε την Τρίτη ήταν φορτωμένος με 58 δορυφόρους Starlink, καθώς και με άλλους τρεις δορυφόρους για λογαριασμό της εταιρείας Planet Labs. Η εκτόξευση έγινε χωρίς προβλήματα, με τους δορυφόρους να τίθενται σε τροχιά και τον πρώτο όροφο του πυραύλου να προσνηώνεται με ασφάλεια σε πλατφόρμα στον ωκεανό. Όπως αναφέρει το New Atlas, η νέα αυτή αποστολή έδωσε άλλη μια γεύση από τις επιπλέον μεθόδους ανάκτησης της εταιρείας, που περιλαμβάνουν συλλογή δύο προστατευτικών τμημάτων μετά τον διαχωρισμό τους και την πτώση τους προς τη Γη. Τον προηγούμενο μήνα η εταιρεία είχε καταφέρει να τα πιάσει και τα δύο σε μια εκτόξευση, χρησιμοποιώντας σκάφη με μεγάλα δίχτυα. Αυτή τη φορά πιάστηκε το ένα μισό και το άλλο κατέληξε στον ωκεανό. Η SpaceX του δισεκατομμυριούχου Έλον Μασκ συγκέντρωσε νέα χρηματοδότηση ύψους 1,9 δισ. δολαρίων, όπως έγινε γνωστό την Τρίτη: Σύμφωνα με το Reuters, πρόκειται για τον μεγαλύτερο μεμονωμένο γύρω χρηματοδότησης της εταιρείας. Το Bloomberg ανέφερε, επικαλούμενο πηγές ενημερωμένες για το θέμα, ότι η εταιρεία θα έχει αξία ιδίων κεφαλαίων 46 δισ. δολαρίων μετά τη συναλλαγή. Η χρηματοδότηση αυτή έρχεται καθώς η SpaceX επιδιώκει την ενίσχυση του αστερισμού δορυφόρων Starlink, για την παροχή broadband υπηρεσιών Ίντερνετ, και λίγο καιρό μετά την ολοκλήρωση της πρώτης επανδρωμένης αποστολής της NASA με κάψουλα Crew Dragon της εταιρείας στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό. https://www.naftemporiki.gr/story/1629399/ekti-ptisi-gia-ton-idio-puraulo-apo-ti-spacex

60η επέτειος από την πτήση της Belka και της Strelka. Στις 19 Αυγούστου 1960, ένα όχημα εκτόξευσης τριών σταδίων Vostok ξεκίνησε από το κοσμοδρόμιο Baikonur με ένα δεύτερο δορυφορικό 1K, ένα πρωτότυπο του επανδρωμένου διαστημικού σκάφους Vostok. Το διαστημικό σκάφος έδωσε ζωντανά πλάσματα σε τροχιά που επέστρεψαν με ασφάλεια στη Γη στο πλαίσιο του εκπαιδευτικού προγράμματος για την πρώτη επανδρωμένη διαστημική πτήση. Η δημιουργία ενός επανδρωμένου διαστημικού σκάφους ξεκίνησε στο OKB-1 (σήμερα RSC Energia) με κυβερνητικό διάταγμα της 22ας Μαΐου 1959. Ένα χρόνο αργότερα, η ομάδα σχεδιασμού του OKB-1 υπό την ηγεσία του Chief Designer Sergei Pavlovich Korolev ολοκλήρωσε την ανάπτυξη των κύριων συστημάτων και συγκροτημάτων της νέας συσκευής και η Experimental Plant No. 88 (τώρα ZAO ZEM RSC Energia) κατασκεύασε τα πρώτα δείγματα του προϊόντος σε συνεργασία με άλλες επιχειρήσεις πυραύλων. - η διαστημική βιομηχανία. Το Ινστιτούτο Ιατρικών και Βιολογικών Προβλημάτων της Μόσχας συμμετείχε επίσης άμεσα στην ανάπτυξη της πειραματικής αποστολής με βιολογικά αντικείμενα. Τα σκυλιά Belka και Strelka επιλέχθηκαν ως πειραματόζωα, τοποθετήθηκαν σε δοχείο εκτόξευσης, για πρώτη φορά εξοπλισμένο με σύστημα υποστήριξης ζωής και επιστημονικό ιατρικό εξοπλισμό. Υπήρχαν επίσης ποντίκια, έντομα, φυτά και βακτήρια στο πλοίο. Κατά τη διάρκεια της 25ωρης αυτόματης πτήσης του δορυφορικού πλοίου, δοκιμάστηκε η λειτουργικότητα του συστήματος υποστήριξης ζωής και του εξοπλισμού υπηρεσίας του διαστημικού σκάφους, αποκτήθηκαν μοναδικά επιστημονικά δεδομένα σχετικά με την επίδραση των παραγόντων διαστημικής πτήσης στις φυσιολογικές, γενετικές και κυτταρολογικές λειτουργίες των ζωντανών οργανισμών και το τηλεοπτικό σύστημα παρακολούθησης παρακολούθησε την υγεία και τη συμπεριφορά των ζώων. μετάδοση εικόνας σε σημεία λήψης γης. Μετά την ολοκλήρωση του προγράμματος πειραμάτων στις 20 Αυγούστου 1960, το πλοίο, κατόπιν εντολής από τη Γη, μπήκε στη λειτουργία κατάβασης και προσγειώθηκε με επιτυχία στην υπολογιζόμενη περιοχή του Καζακστάν. Ο όγκος της έρευνας που διεξήχθη και η φύση των εργασιών που επιλύθηκαν στην αποστολή Belka και Strelka επιβεβαίωσαν την πιθανότητα ασφαλούς τροχιάς ενός ατόμου. Το πρόγραμμα πειραματικών δοκιμών αυτόματων δορυφορικών πλοίων κατέστησε δυνατή την πραγματοποίηση στις 12 Απριλίου 1961, την πρώτη ανθρώπινη πτήση στο διάστημα με το επανδρωμένο διαστημόπλοιο Vostok. https://www.energia.ru/ru/news/news-2020/news_08-19.html

Εξερεύνηση του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού από τον φωτογραφικό φακό. Στις 2 Νοεμβρίου κυκλοφορεί το λεύκωμα φωτογραφιών «Interior Space: A Visual Exploration of the International Space Station», εγκαινιάζοντας τους εορτασμούς για εικοσαετή αδιάλειπτη ανθρώπινη παρουσία στον ISS. Τo 200 σελίδων λεύκωμα είναι συνεργασία ενός καλλιτέχνη επί γήινου εδάφους, του φωτογράφου Ρόλαντ Μίλερ, και ενός αστροναύτη στον ISS, του μηχανικού Πάολο Νέσπολι. Οι δυο τους τράβηξαν καταπληκτικές φωτογραφίες: έναν ωκεανό με πέπλο από σύννεφα, τους λαβυρίνθους καλωδίων που είναι «στρίφωμα» στα εσωτερικά τοιχώματα του σταθμού, στολές και κράνη των αστροναυτών αφημένα σε σημεία για να χρησιμοποιηθούν. «Αν μπορούσες να βρεθείς εκεί και ρίξεις ματιά -στον σταθμό-, ελπίζω ότι θα έβλεπες αυτό ακριβώς (που βλέπεις στο άλμπουμ)» είπε, μιλώντας στο Colossal, ο Μίλερ. Η ιδέα της απευθείας συνεργασίας με αστροναύτη στον ISS ξεκίνησε μετά από συζήτηση που είχε ο Μίλερ με την αστροναύτη και χημικό Κέιντι Κόλμαν. Η Κόλμαν, δεξιοτέχνης του φλάουτου, έπαιρνε στις αποστολές μαζί της πολλά μουσικά όργανα, και μάλιστα έπαιξε ένα ντουέτο με τον Ίαν Άντερσον των Jethro Tull όταν αυτός ήταν στη Ρωσία και εκείνη στον σταθμό, για να τιμήσουν τα 50χρονα της αποστολής του Γιούρι Γκαγκάριν, του πρώτου ανθρώπου που ταξίδεψε στο διάστημα. https://www.scoop.it/topic/physicists-and-physics/p/4120312009/2020/08/18/-