Δροσος Γεωργιος

Το "Progress MS-17" έχει περάσει δοκιμές κενού. Στο κοσμοδρόμιο Baikonur, ολοκληρώθηκε ο έλεγχος διαρροών του οχήματος μεταφοράς φορτίου Progress MS-17 (TGK) στον θάλαμο κενού του συγκροτήματος και το κτήριο δοκιμών του χώρου 254. Σύμφωνα με το πρόγραμμα εργασίας, ειδικοί από την RSC Energia και το Copper Center Yuzhny πραγματοποίησαν έναν κύκλο δοκιμών κενού με πνευματικά συστήματα του Progress MS-17 TGC, οι οποίοι συνεχίζονταν από τις 30 Μαΐου. Ο αυτοματοποιημένος έλεγχος των αυστηρών απαιτήσεων για τη στεγανότητα των διαμερισμάτων και των συστημάτων επί του πλοίου σε συνθήκες εδάφους πέρασε χωρίς σχόλια και κατέστησε δυνατή τη συνέχιση περαιτέρω τεχνολογικών εργασιών προετοιμασίας πριν από την πτήση του προϊόντος στη δυναμική βάση του κτίριο συναρμολόγησης και δοκιμών. Στα τέλη Μαΐου, το Progress MS-17 TGC δοκιμάστηκε επίσης σε έναν θάλαμο ανύχωσης (BEC) για να δοκιμάσει τη λειτουργία του εποχούμενου εξοπλισμού Kurs-NA και του ελλιμενισμού. Το BEC είναι ένα εξειδικευμένο δωμάτιο καλυμμένο με ραδιοαπορροφητικό υλικό, προκειμένου να προσομοιώσει τις συνθήκες του εξωτερικού χώρου για επίγεια δοκιμή της απόδοσης των ενσωματωμένων ραδιοφωνικών συστημάτων των οχημάτων μεταφοράς Progress MS και Soyuz MS. Η εκτόξευση του πυραύλου μεταφοράς Soyuz-2.1a από το Progress MS-17 TGC έχει προγραμματιστεί για τον Ιούνιο του 2021 από το κοσμοδρόμιο Baikonur. Το αυτοματοποιημένο φορτηγό όχημα θα παρέχει προμήθειες καυσίμου και φυσικού αερίου στο 65ο Prime Crew, καθώς και εξοπλισμό σέρβις και υποστήριξη ζωής στο πλαίσιο του προγράμματος της 78ης αποστολής εφοδιασμού ISS. https://www.energia.ru/ru/news/news-2021/news_06-03_1.html

Υπερηφαίστειο παραλίγο να εξαφανίσει την ανθρωπότητα. Μια νέα μελέτη ρίχνει φως στην πλανητικού επιπέδου καταστροφή που επέφερε η έκρηξη του υπερηφαιστείου Τόμπα. Στο κεντρικό τμήμα της βόρειας Σουμάτρας στην Ινδονησία βρίσκεται η λίμνη Τόμπα που έχει 100 χιλιόμετρα μήκος, 30 χιλιόμετρα πλάτος και μέγιστο βάθος 505 μέτρα. Η επιφάνειά της βρίσκεται σε υψόμετρο περίπου 900 μέτρων. Είναι η μεγαλύτερη λίμνη στην Ινδονησία και παράλληλα η μεγαλύτερη ηφαιστειακή λίμνη στον κόσμο. Πρόκειται στην ουσία για τον κρατήρα που σχηματίστηκε από την τρομερή έκρηξη του υπερηφαιστείου που υπήρχε εκεί. Η έκρηξη συνέβη πριν από περίπου 75 χιλιάδες έτη και οι επιπτώσεις της είχαν παγκόσμιο και πλανητικό αντίκτυπο. Έχουν πραγματοποιηθεί πολλές μελέτες για το τι συνέβη μετά την έκρηξη του υπερηφαιστείου με τα αποτελέσματα να αποτελούν σε αρκετές περιπτώσεις αντικείμενο διχογνωμίας ή ακόμη και προστριβών ανάμεσα στους επιστήμονες. Σε δύο διαπιστώσεις υπάρχει επιστημονική σύγκλιση. Η πρώτη είναι ότι πρόκειται για την μεγαλύτερη γνωστή ηφαιστειακή έκρηξη οπουδήποτε στη Γη κατά τα τελευταία 25 εκατομμύρια χρόνια. Η δεύτερη είναι ότι η έκρηξη της Τόμπα οδήγησε στο φαινόμενο που αποκαλείται «ηφαιστειακός χειμώνας» με μια παγκόσμια πτώση της θερμοκρασίας 3-5 βαθμών Κελσίου ενώ σε ορισμένες περιοχές η θερμοκρασία υποχώρησε κατά 15 βαθμούς Κελσίου. Αυτός ο ηφαιστειακός χειμώνας εκτιμάται ότι διήρκεσε 6-10 έτη φέρνοντας στα όρια της όπως είναι ευνόητο την ζωή πάνω στην Γη σε κάθε της μορφή. Είναι δεδομένο ότι οι ανθρώπινοι πληθυσμοί στον πλανήτη δοκιμάστηκαν σκληρά και έχουν υπάρξει πολλές εκτιμήσεις για το πόσο συρρικνώθηκε η ανθρωπότητα εκείνη την περίοδο. Επιστήμονες του Ινστιτούτου Χημείας Μαξ Πλανκ στην Γερμανία πραγματοποίησαν μια νέα μελέτη για τις επιπτώσεις της έκρηξης. Οι ερευνητές κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι το πέπλο της ηφαιστειακής ύλης που σκέπασε την ατμόσφαιρα της Γης μπλόκαρε το ηλιακό φως με αποτέλεσμα να διαταραχτεί ο σχηματισμός και η λειτουργία του στρώματος όζοντος το οποίο εμποδίζει την βλαβερή ηλιακή υπεριώδη ακτινοβολία να φτάσει στην επιφάνεια του πλανήτη μας. Έτσι ο άνθρωπος τόσο άμεσα αλλά και έμμεσα, εξαιτίας της καταστροφής από την ακτινοβολία της χλωρίδας και της πανίδας, είχε να αντιμετωπίσει έναν ακόμη άγνωστο και αόρατο για εκείνον εχθρό. Σύμφωνα με τους ερευνητές ο παγκόσμιος πληθυσμός των ανθρώπων περιορίστηκε σε μόλις 10-30 χιλιάδες άτομα. Φτάσαμε δηλαδή κυριολεκτικά ένα βήμα πριν την εξαφάνιση. Οι ερευνητές αναφέρουν ότι εκείνοι που αντιμετώπισαν τα μεγαλύτερα προβλήματα εξαιτίας της απουσίας του στρώματος του όζοντος ήταν οι άνθρωποι που ζούσαν στις τροπικές περιοχές. https://www.naftemporiki.gr/story/1734184/yperifaisteio-paraligo-na-eksafanisei-tin-anthropotita

Το διαστημικό σκάφος Juno συναντά τον Γανυμήδη. Μετά από 20 χρόνια ένα διαστημικό σκάφος θα προσεγγίσει τον τεράστιο δορυφόρο του Δία, Γανυμήδη. Σήμερα Δευτέρα 7 Ιουνίου 2021, το διαστημικό σκάφος Juno (Ήρα) της NASA θα πλησιάσει σε απόσταση 1.038 χιλιομέτρων από την επιφάνεια του δορυφόρου του Δία, Γανυμήδη. Η προσέγγιση θα είναι η πιο κοντινή που έκανε ποτέ διαστημικό σκάφος. Το προηγούμενο ρεκόρ κατείχε το διαστημικό σκάφος Γαλιλαίος της NASA από τις τις 20 Μαΐου 2000. Εκτός από τις εντυπωσιακές φωτογραφίες το Juno θα συλλέξει πληροφορίες για την σύσταση του δορυφόρου, την ιονόσφαιρα, την μαγνητόσφαιρα και το περίβλημα πάγου που τον χαρακτηρίζει. Οι μετρήσεις του Juno για την ακτινοβολία κοντά στον Γανυμήδη θα χρησιμοποιηθούν για τις μελλοντικές αποστολές στο σύστημα του Δία. Το Γανυμήδης είναι ο μεγαλύτερος δορυφόρος του Δία. Είναι μεγαλύτερος και από τον πλανήτη Ερμή, και ο μόνος δορυφόρος στο ηλιακό μας σύστημα που διαθέτει μαγνητόσφαιρα – μια περιοχή φορτισμένων σωματιδίων που περιβάλλουν το ουράνιο σώμα. Στις φωτογραφίες το μωσαϊκό και οι γεωλογικοί χάρτες του δορυφόρου Γανυμήδη που προέκυψαν από τις παλαιότερες φωτογραφίες των διαστημικών σκαφών Voyager 1 κ’ 2 και τις πιο πρόσφατες από το διαστημικό σκάφος Galileo της NASA. https://physicsgg.me/2021/06/07/%cf%84%ce%bf-%ce%b4%ce%b9%ce%b1%cf%83%cf%84%ce%b7%ce%bc%ce%b9%ce%ba%cf%8c-%cf%83%ce%ba%ce%ac%cf%86%ce%bf%cf%82-juno-%cf%83%cf%85%ce%bd%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%ac-%cf%84%ce%bf%ce%bd-%ce%b3%ce%b1%ce%bd/

Έκθεση ΗΠΑ για UFO: Κανένα στοιχείο για εξωγήινα σκάφη, αλλά κάποια φαινόμενα δεν εξηγούνται. Η έκθεση διαπιστώνει ότι η συντριπτική πλειονότητα για περισσότερα από 120 περιστατικά που κατεγράφησαν τις τελευταίες δύο δεκαετίες δεν προήλθε από προηγμένη τεχνολογία του στρατού ή της κυβέρνησης των ΗΠΑ, όπως ανέφεραν οι αξιωματούχοι, σύμφωνα με τους New York Times. Αμερικανοί αξιωματούχοι των υπηρεσιών πληροφοριών δεν εντόπισαν στοιχεία που να αποδεικνύουν ότι τα εναέρια φαινόμενα τα οποία παρατήρησαν πιλότοι του Ναυτικού τα τελευταία χρόνια σχετίζονται με διαστημικά σκάφη εξωγήινων, αλλά εξακολουθούν να μην μπορούν να εξηγήσουν κάποιες ασυνήθιστες κινήσεις που προβλημάτισαν επιστήμονες και τον στρατό, σύμφωνα με ανώτερους αξιωματούχους οι οποίοι έλαβαν ενημέρωση για τα ευρήματα που περιλαμβάνονται σε μια πολυαναμενόμενη έκθεση του Πενταγώνου. Αυτή η διαπίστωση φαίνεται να μειώνει την πιθανότητα οι πιλότοι του Ναυτικού, που ανέφεραν ότι είδαν «ανεξήγητα» αεροσκάφη, να είχαν έρθει αντιμέτωποι με προγράμματα τα οποία επιθυμούσε να κρατήσει κρυφά η κυβέρνηση. Ωστόσο, αυτό είναι το μοναδικό ξεκάθαρο εύρημα της απόρρητης έκθεσης, σύμφωνα με τους αξιωματούχους. Και ενώ μια επικείμενη μη απόρρητη εκδοχή της έκθεσης, η οποία αναμένεται να κατατεθεί στο Κογκρέσο έως τις 25 Ιουνίου, θα παρουσιάσει λίγα ακόμη καθαρά συμπεράσματα, ανώτεροι αξιωματούχοι αναγνώρισαν πως η ίδια η ασάφεια των ευρημάτων, δείχνει ότι η κυβέρνηση δεν μπορεί να αποκλείσει οριστικά θεωρίες περί εξωγήινων διαστημόπλοιων. Η αγωνία Αμερικανών που δείχνουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τα άγνωστης ταυτότητας ιπτάμενα αντικείμενα (UFO) έχει ενταθεί τις τελευταίες εβδομάδες εν αναμονή της δημοσιοποίησης της έκθεσης του Πενταγώνου. Η έκθεση αναγνωρίζει ότι πολλά ζητήματα σχετικά με τα φαινόμενα που έχουν παρατηρηθεί είναι δύσκολο να εξηγηθούν, συμπεριλαμβανομένης της επιτάχυνσης και των κινήσεών τους. Μια πιθανή εξήγηση -ότι τα φαινόμενα θα μπορούσαν να είναι μετεωρολογικά μπαλόνια ή άλλα μπαλόνια έρευνας- δεν ισχύει σε όλες τις περιπτώσεις, ανέφεραν οι αξιωματούχοι. Η τελική έκθεση θα περιλαμβάνει επίσης ένα απόρρητο παράρτημα, ανέφεραν οι αξιωματούχοι. Ενώ το παράρτημα δεν θα περιέχει κανένα στοιχείο που να καταλήγει στο συμπέρασμα ότι τα φαινόμενα σχετίζονται με ξένα διαστημόπλοια, οι αξιωματούχοι αναγνώρισαν ότι το γεγονός ότι δεν θα δημοσιευθεί στο κοινό, είναι πιθανό να συνεχίσει να τροφοδοτεί εικασίες ότι η κυβέρνηση έχει μυστικά δεδομένα για επισκέψεις εξωγήινων στη Γη. Πολλά από τα περισσότερα από 120 περιστατικά που εξετάστηκαν στην έκθεση προέρχονται από μαρτυρίες προσωπικού του Ναυτικού, ανέφεραν αξιωματούχοι. Η έκθεση εξετάζει επίσης περιστατικά που αφορούσαν ξένους στρατιωτικούς τις τελευταίες δύο δεκαετίες. Για παράδειγμα, οι πιλότοι του Πολεμικού Ναυτικού έρχονταν συχνότερα αντιμέτωποι με αυτά τα φαινόμενα. Μάλιστα, σε μια περίπτωση, εμφανίζονταν παράξενα αντικείμενα καθημερινά από το καλοκαίρι του 2014 έως το Μάρτιο του 2015, στην Ανατολική Ακτή. Οι πιλότοι δήλωσαν στους ανωτέρους τους ότι τα αντικείμενα δεν φαίνεται να είχαν μηχανή ή εξατμίσεις, αλλά μπορούσαν να φτάσουν σε ύψος 30.000 ποδιών και είχαν υπερηχητικές ταχύτητες. Το Υπουργείο Άμυνας συλλέγει τέτοιες αναφορές για περισσότερα από 13 χρόνια στο πλαίσιο ενός μυστικού Προηγμένου Προγράμματος Αναγνώρισης Απειλών στην Αεροναυπηγική στο Πεντάγωνο. Το πρόγραμμα ανέλυσε δεδομένα ραντάρ, βίντεο και λογαριασμούς που παρέχονται από πιλότους και ανώτερους αξιωματικούς του Ναυτικού. Αξιωματούχοι ανέφεραν στην έκθεση ότι εξέτασαν επίσης βίντεο που δείχνει ένα λευκό οβάλ αντικείμενο που περιγράφεται ως γιγαντιαίο Tic Tac, που αντιμετώπισαν δύο μαχητικά αεροσκάφη του Ναυτικού στα ανοικτά των ακτών του Σαν Ντιέγκο το 2004. Σε αυτό το περιστατικό, οι πιλότοι ανέφεραν αλληλεπίδραση με το σκάφος, η οποία διήρκεσε αρκετά λεπτά. Σε ένα σημείο, το αντικείμενο εξαφανίστηκε, ένας από τους πιλότους, Cmdr. Ο David Fravor, είπε αργότερα σε συνέντευξή του στους The Times. «Επιταχύνθηκε τόσο, όσο κανένα άλλο αεροσκάφος που έχω δει», είπε. Η έκθεση μελετά αυτό το περιστατικό, συμπεριλαμβανομένου του βίντεο που συνόδευε την αλληλεπίδραση. Η προέλευση του αντικειμένου, ανέφεραν οι αξιωματούχοι, είναι ακόμη άγνωστη. Υπενθυμίζουν δε, ότι η Ρωσία έχει επενδύσει σε μεγάλο βαθμό στην υπερηχητική τεχνολογία καθώς θεωρεί ότι μπορεί να της προσφέρει τη δυνατότητα αποφυγής των αμερικανικών αμυντικών πυραύλων. Η Κίνα έχει επίσης αναπτύξει υπερηχητικό εξοπλισμό, κάτι που φάνηκε από τις στρατιωτικές παρελάσεις. Αν τα άγνωστα εναέρια φαινόμενα είναι κινέζικα ή ρωσικά αεροσκάφη, είπαν οι αξιωματούχοι, αυτό σημαίνει ότι η υπερηχητική έρευνα των δύο υπερδυνάμεων έχει ξεπεράσει κατά πολύ την αμερικανική τεχνολογία. Πάντως, οι πιλότοι του πολεμικού ναυτικού των ΗΠΑ δηλώνουν αναστατωμένοι από τις θεάσεις αυτών των αντικειμένων Όπως για παράδειγμα το καλοκαίρι του 2014 όταν παρατήρησαν ένα περιστρεφόμενο αντικείμενο το οποίο κινούνταν ενάντια στον άνεμο. Το συγκεκριμένο άγνωστο αντικείμενο εμφανιζόταν καθημερινά, από το καλοκαίρι του 2014 έως τον Μάρτιο του 2015 πάνω από την Ανατολική Ακτή. Οι πιλότοι του Ναυτικού ανέφεραν στους προϊσταμένους τους ότι τα αντικείμενα δεν είχαν ορατό κινητήρα ή καυσαέρια υπερύθρων, αλλά ότι μπορούσαν να φτάσουν τα 30.000 πόδια και υπερηχητικές ταχύτητες. Ο υπολοχαγός Ράιαν Γκρέιβς, πιλότος F / A-18 Super Hornet ο οποίος υπηρετούσε στο Ναυτικό για 10 χρόνια, είπε στους New York Times ότι «αυτά τα αντικείμενα ήταν εκεί συνέχεια» και ότι «12 ώρες στον αέρα είναι 11 ώρες περισσότερο από ό, τι θα περίμενε κανείς». Στα τέλη του 2014, ένας Αμερικανός πιλότος σχεδόν συγκρούστηκε με ένα από αυτά τα αντικείμενα και μάλιστα κατέθεσε επίσημη αναφορά για το συγκεκριμένο συμβάν. Μερικά από τα περιστατικά καταγράφηκαν σε βίντεο, συμπεριλαμβανομένου ενός που τραβήχτηκε από μια κάμερα αεροπλάνου στις αρχές του 2015, το οποίο δείχνει ένα αντικείμενο να πετάει πάνω από την επιφάνεια του ωκεανού. https://physicsgg.me/2021/06/04/%ce%ad%ce%ba%ce%b8%ce%b5%cf%83%ce%b7-%ce%b7%cf%80%ce%b1-%ce%b3%ce%b9%ce%b1-ufo-%ce%ba%ce%b1%ce%bd%ce%ad%ce%bd%ce%b1-%cf%83%cf%84%ce%bf%ce%b9%cf%87%ce%b5%ce%af%ce%bf-%ce%b3%ce%b9%ce%b1-%ce%b5%ce%be/

Μια νέα διάσταση στο σύμπαν που βλέπουν μόνο οι σκοτεινές δυνάμεις… και η σκοτεινή ύλη. Παρότι τo 25% του σύμπαντος συνίσταται από σκοτεινή ύλη γνωρίζουμε ελάχιστα πράγματα σχετικά με αυτή. Είναι αόρατη στα τηλεσκόπια γιατί δεν απορροφά ούτε εκπέμπει ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία. Ξέρουμε ότι υπάρχει, αφού αλληλεπιδρά βαρυτικά με την συνηθισμένη ύλη, αλλά μας απογοητεύει το γεγονός ότι δεν εμφανίζεται εκεί που την περιμένουμε – στους ανιχνευτές σκοτεινής ύλης. Οι φυσικοί έχουν χρησιμοποιήσει τηλεσκόπια, γιγάντια υπόγεια πειράματα ανίχνευσης και επιταχυντές για να μάθουν περισσότερα για την σκοτεινή ύλη τα τελευταία 30 χρόνια, αλλά δεν προέκυψε κάποιο διαφωτιστικό νέο στοιχείο γι αυτήν. Αυτό αναγκάζει τους φυσικούς να λειτουργήσουν αντισυμβατικά κάνοντας νέες υποθέσεις, ώστε να καταλάβουν τι θα μπορούσε να είναι τελικά η σκοτεινή ύλη. Ο ερευνητές Ian Chaffey, Sylvain Fichet & Philip Tanedo δημοσίευσαν πριν από λίγες ημέρες μια εργασία με τίτλο «Continuum-mediated self-interacting dark matter» , στην οποία προτείνεται η ύπαρξη μιας επιπλέον διάστασης στον χωροχρόνο για την ερμηνεία της σκοτεινής ύλης. Σύμφωνα με αυτήν τη θεωρία, μερικά από τα σωματίδια της σκοτεινής ύλης δεν συμπεριφέρονται σαν τα γνωστά σωματίδια. Στην πραγματικότητα, αόρατα σωματίδια αλληλεπιδρούν με ακόμη πιο αόρατα σωματίδια με τέτοιο τρόπο ώστε τα σωματίδια της σκοτεινής ύλης παύουν να συμπεριφέρονται σαν σωματίδια! Στην ουσία επεκτείνεται η ιδέα της σκοτεινής ύλης στην ιδέα των σκοτεινών δυνάμεων. Την τελευταία δεκαετία, οι φυσικοί υποθέτουν ότι κρυμμένες σκοτεινές δυνάμεις μπορεί να διέπουν τις αλληλεπιδράσεις της σκοτεινής ύλης. Αυτές οι δυνάμεις θα μπορούσαν να μας δώσουν εντελώς νέους κανόνες για το πως θα έπρεπε να αναζητούμε την σκοτεινή ύλη. Εάν δύο σωματίδια σκοτεινής ύλης έλκονται ή απωθούνται μεταξύ τους, τότε δρουν σκοτεινές δυνάμεις. Οι σκοτεινές δυνάμεις περιγράφονται μαθηματικά από μια θεωρία που χρησιμοποιεί επιπλέον διαστάσεις και εμφανίζονται μέσα από ένα συνεχές σωματιδίων φορέων της αλληλεπίδρασης. Οι ερευνητές στη νέα εργασία γενικεύουν την υπόθεση της σκοτεινής δύναμης. Το παρατηρούμενο σύμπαν έχει τρεις χωρικές διαστάσεις. Προτείνουν την ύπαρξη μιας τέταρτης διάστασης που μόνο οι σκοτεινές δυνάμεις αντιλαμβάνονται. Και η επιπλέον διάσταση μπορεί να εξηγήσει γιατί δεν μπορούμε να ανιχνεύσουμε την σκοτεινή ύλη στο εργαστήριο. Παρόλο που οι επιπλέον διαστάσεις μπορεί να ακούγονται ως μια εξωτική ιδέα, είναι στην πραγματικότητα ένα μαθηματικό τέχνασμα για να περιγράψουμε τις «θεωρίες σύμμορφου πεδίου» – τυπικές τρισδιάστατες θεωρίες κβαντικού πεδίου. Αυτού του είδους οι θεωρίες είναι πλούσιες μαθηματικά, αλλά δεν περιέχουν κλασικά σωματίδια και γι αυτό δεν χρησιμοποιούνται για την περιγραφή της φύσης. Η μαθηματική ισοδυναμία μεταξύ αυτών των δύσκολων τρισδιάστατων θεωριών και μιας πιο εύχρηστης θεωρίας με επιπλέον διαστάσεις είναι γνωστή ως ολογραφική αρχή. Δεδομένου ότι αυτές οι θεωρίες σύμμορφου πεδίου ήταν τόσο δύσχρηστες όσο και ασυνήθιστες, δεν είχαν δοκιμαστεί συστηματικά στην σκοτεινή ύλη. Έτσι προέκυψε η χρήση μιας ολογραφικής θεωρίας με επιπλέον διαστάσεις. Η σκοτεινή ύλη μπορεί να αλληλεπιδράσει με τον εαυτό της διαμέσου ενός συνεχούς καταστάσεων χαμηλής μάζας. Αυτό συμβαίνει εφόσον η σκοτεινή ύλη συνδέεται με έναν σύμμορφο κρυφό τομέα. Το βασικό χαρακτηριστικό της θεωρίας αυτής είναι ότι η δύναμη μεταξύ των σωματιδίων της σκοτεινής ύλης περιγράφεται από έναν άπειρο αριθμό διαφορετικών σωματιδίων με διαφορετικές μάζες που αποκαλούνται συνεχές. Σε αντίθεση, οι συνηθισμένες δυνάμεις περιγράφονται από έναν μόνο τύπο σωματιδίου με μια καθορισμένη μάζα. Αυτή η κατηγορία σκοτεινών τομέων συνεχούς είναι ενδιαφέρουσα επειδή επιτυγχάνει κάτι «φρέσκο και διαφορετικό». Οι παλαιότερες εργασίες σχετικά με τους σκοτεινούς τομείς επικεντρώνονται κυρίως σε θεωρίες που μιμούνται τη συμπεριφορά των ορατών σωματιδίων. Η εργασία των Tanedo et al διερευνά τους πιο ακραίους τύπους θεωριών που οι περισσότεροι φυσικοί σωματιδίων τις βρίσκουν λιγότερο ενδιαφέρουσες, ίσως γιατί δεν εφαρμόζονται άμεσα στον πραγματικό κόσμο. Σ’ αυτή τη θεωρία η δύναμη μεταξύ των σωματιδίων της σκοτεινής ύλης είναι απροσδόκητα διαφορετική από τις δυνάμεις που αισθάνεται η συνηθισμένη ύλη. Για την βαρυτική δύναμη ή την ηλεκτροστατική δύναμη, όταν διπλασιάζετε την απόσταση μεταξύ δύο σωματιδίων, η δύναμη υποτετραπλασιάζεται. Μια συνεχής δύναμη, από την άλλη πλευρά, μειώνεται κατά έναν παράγοντα έως οκτώ. Τι επιπτώσεις έχει αυτή η έξτρα διαστάσεων σκοτεινή δύναμη; Δεδομένου ότι η συνηθισμένη ύλη μπορεί να μην αλληλεπιδρά με αυτή τη σκοτεινή δύναμη, οι ερευνητές στράφηκαν στην ιδέα της σκοτεινής ύλης που αλληλεπιδρά με τον εαυτό της, μια ιδέα που εισήγαγε ο Hai-Bo Yu, αναπληρωτής καθηγητής φυσικής και αστρονομίας στο UCR. Ο Yu έδειξε ότι ακόμη και αν δεν υπήρχαν αλληλεπιδράσεις με την κανονική ύλη, τα αποτελέσματα αυτών των σκοτεινών δυνάμεων θα μπορούσαν να παρατηρηθούν έμμεσα στους νάνους σφαιροειδείς γαλαξίες. Οι ερευνητές Tanedo et al βρήκαν ότι η συνεχής δύναμη μπορεί να αναπαραγάγει τις παρατηρούμενες αστρικές κινήσεις. Η εν λόγω θεωρία πάει ένα βήμα πιο πέρα κάνοντας την ερμηνεία της προέλευσης της σκοτεινής ύλης ευκολότερη σε σχέση με το μοντέλο της αυτο-αλληλεπιδρώσας σκοτεινής ύλης. Στη συνέχεια, η ομάδα θα εξερευνήσει μια συνεχή έκδοση του μοντέλου των «σκοτεινών φωτονίων». Σύμφωνα με τον Tanedo είναι μια πιο ρεαλιστική εικόνα για μια σκοτεινή δύναμη. Τα σκοτεινά φωτόνια έχουν μελετηθεί με μεγάλη λεπτομέρεια, αλλά η θεώρηση έξτρα διαστάσεων έχει μερικές εκπλήξεις. Θα εξετάσουν επίσης και την κοσμολογία των σκοτεινών δυνάμεων και τη φυσική των μαύρων τρυπών. Το ερευνητικό πρόγραμμα του Tanedo στοχεύει σε μία από τις υποθέσεις που κάνουμε στη φυσική των σωματιδίων: ότι η αλληλεπίδραση των σωματιδίων περιγράφεται με την ανταλλαγή των σωματιδίων-φορέων των δυνάμεων. Ενώ αυτό ισχύει για τη συνηθισμένη ύλη, δεν υπάρχει λόγος να υποθέσουμε ότι ισχύει και για τη σκοτεινή ύλη. Οι αλληλεπιδράσεις τους θα μπορούσαν να περιγραφούν από ένα συνεχές σωματιδίων-φορέων αλληλεπίδρασης, παρά από την ανταλλαγή ενός μόνο τύπου σωματιδίου φορέα-δύναμης. https://physicsgg.me/2021/06/04/%ce%bc%ce%b9%ce%b1-%ce%bd%ce%ad%ce%b1-%ce%b4%ce%b9%ce%ac%cf%83%cf%84%ce%b1%cf%83%ce%b7-%cf%83%cf%84%ce%bf-%cf%83%cf%8d%ce%bc%cf%80%ce%b1%ce%bd-%cf%80%ce%bf%cf%85-%ce%b2%ce%bb%ce%ad%cf%80%ce%bf%cf%85/

Η Τεχνητή Νοημοσύνη ανακαλύπτει νέα Φυσική. Η αρχή διατήρησης της ενέργειας είναι μια βασική αρχή της φυσικής, η παραβίαση της οποίας συνήθως συνεπάγεται νέα φυσική. Στην πρόσφατα δημοσιευμένη εργασία με τίτλο «Machine-Learning Non-Conservative Dynamics for New-Physics Detection» παρουσιάζεται μια μέθοδος μηχανικής μάθησης που χρησιμοποιείται για την ανακάλυψη «νέας φυσικής» εξετάζοντας πειραματικά δεδομένα. Συγκεκριμένα, δεδομένης της τροχιάς που καθορίζεται από άγνωστες δυνάμεις, ο μέθοδος που ονομάστηκε NNPhD (Neural New-Physics Detector=Νευρωνικός Ανιχνευτής Νέας Φυσικής) στοχεύει στην ανίχνευση νέας φυσικής αναλύοντας το πεδίο της δύναμης σε δύο τμήματα: αυτό που διατηρεί την ενέργεια και αυτό που δεν την διατηρεί (το συντηρητικό και μη συντηρητικό). Στην εργασία αποδεικνύεται ότι η μέθοδος NNPhD ανακαλύπτει ξανά με επιτυχία την νέα φυσική σε διάφορα παλαιότερα παραδείγματα: όπως την τριβή στο διπλό εκκρεμές (1493), τον πλανήτη Ποσειδώνα από τα δεδομένα της τροχιάς του Ουρανού (1846) και τα βαρυτικά κύματα (2017) από μια σπειροειδή τροχιά. H μέθοδος μηχανικής μάθησης NNPhD κατάφερε να ξανα-ανακαλύψει διάφορα γνωστά κλασσικά παραδείγματα Η διατήρηση της ενέργειας είναι ένας θεμελιώδης φυσικός νόμος, και όταν παρατηρείται η μη διατήρησή της σε ένα σύστημα σωμάτων, οι φυσικοί το θεωρούν ως απόδειξη της ύπαρξης ενός αόρατου σώματος ή νέων εξωτερικών δυνάμεων, χωρίς να αμφισβητούν τον ίδιο τον νόμο διατήρησης. Στην εν λόγω εργασία η μη διατήρηση της ενέργειας αναφέρεται ως νέα φυσική και επιχειρείται η αυτόματη ανίχνευσή της. Πολλές νέες ανακαλύψεις της φυσικής πραγματοποιήθηκαν μετά από παρατηρήσεις που έδειχναν ότι παραβιάζεται η αρχή διατήρησης της ενέργειας, για παράδειγμα η τριβή, ο πλανήτης Ποσειδώνας, τα νετρίνα, η σκοτεινή ύλη, οι εξωπλανήτες και τα βαρυτικά κύματα. Σε αυτές τις περιπτώσεις, η νέα φυσική ταυτοποιήθηκε από την αποκάλυψη μιας ελλείπουσας αλληλεπίδρασης, μέσα από την προσαρμογή των δεδομένων σε γνωστές συντηρητικές δυνάμεις. Η προτεινόμενη μέθοδος μηχανικής μάθησης NNPhD, μπορεί να ανακαλύψει τη νέα φυσική ακόμα και όταν η μορφή της διατηρητικής «παλιάς φυσικής» δεν είναι γνωστή. Οι νέες ανακαλύψεις μέσα από την ανάλυση πειραματικών δεδομένων πολλές φορές είναι επίπονες και χρονοβόρες. Για παράδειγμα, ο Κέπλερ πέρασε 25 χρόνια αναλύοντας αστρονομικά δεδομένα πριν διατυπώσει τους τρεις νόμους του. Τα εργαλεία της μεθόδου NNPhD στοχεύουν στην αυτοματοποίηση και την «επιτάχυνση» της ανακάλυψης νέας φυσικής μέσα από τα διαθέσιμα πειραματικά δεδομένα. Πιο συγκεκριμένα, δεδομένης της τροχιάς ενός ή περισσότερων σωμάτων που καθορίζεται από κάποια δύναμη, η μέθοδος επιχειρεί την διάσπαση της δύναμης σε δυο τμήματα, ένα συντηρητικό και ένα μη συντηρητικό. Τετριμμένο παράδειγμα είναι η δύναμη της στην φθίνουσα ταλάντωση F=−kq−γq’, στο συντηρητικό κομμάτι Fc = −kx και στο μη συντηρητικό Fn = −γq˙. H μέθοδος NNPhD επιχειρεί αυτοματοποιημένα να αποσυνθέσει αυτά τα τρία πεδία δυνάμεων σε ένα συντηρητικό μέρος (πρώτος όρος) και ένα μη συντηρητικό μέρος (δεύτερος όρος) που αντιστοιχεί στη «νέα φυσική» Μπορεί όποιος επιθυμεί να διαβάσει περισσότερες τις λεπτομέρειες σχετικά με την μέθοδο NNPhD ΕΔΩ: https://arxiv.org/pdf/2106.00026.pdf. Είναι φανερό από την εργασία αυτή ότι η τεχνητή νοημοσύνη υπεισέρχεται αθόρυβα στην ζωή μας, σε τομείς που δεν φανταστήκαμε ποτέ – ακόμα και στην βασική έρευνα που στοχεύει την ανακάλυψη νέας φυσικής. Γι’ αυτό αξίζει να συνεχίσουμε με ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα από το βιβλίο του Max Tegmark (ενός από τους συγγραφείς της παραπάνω εργασίας) : «LIFE 3.0, Τι θα σημαίνει να είσαι άνθρωπος στην εποχή της τεχνητής νοημοσύνης«, (μετάφραση Νίκος Αποστολόπουλος), εκδόσεις Τραυλός. «(Βλέπουμε) λοιπόν ότι η Τεχνητή Νοημοσύνη (ΤΝ) θα γεννήσει πιθανότατα σπουδαίες ευκαιρίες, αλλά θα φέρει και δύσκολες προκλήσεις. Μια στρατηγική που μάλλον θα βοηθήσει σε κάθε περίπτωση είναι η συνεργασία μας, η κοινή δράση για να βελτιωθεί η κοινωνία μας πριν προλάβει η ΤΝ να απογειωθεί για τα καλά. Το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε είναι να εκπαιδεύσουμε τους νέους ώστε να καταστήσουμε την τεχνολογία εύρωστη και ωφέλιμη, πριν της παραδώσουμε τον απόλυτο έλεγχο των πραγμάτων και της ζωής μας. Να ενημερώσουμε και να επικαιροποιήσουμε τους νόμους μας, πριν η τεχνολογία τους στείλει στο περιθώριο. Να επιλύσουμε τις διεθνείς διενέξεις πριν κλιμακωθούν και οδηγήσουν σε μια κούρσα εξοπλισμών με αυτόνομα όπλα. Να δημιουργήσουμε μια οικονομία η οποία θα διασφαλίζει την ευημερία για όλους, πριν καταπλεύσει η ΤΝ και μεγεθύνει τις ανισότητες. Είναι πολύ προτιμότερη μια κοινωνία όπου τα αποτελέσματα των ερευνών σχετικά με την ασφάλεια της ΤΝ θα εφαρμόζονται και δεν θα αγνοούνται. Κι αν κοιτάξουμε ακόμα πιο πέρα, στις προκλήσεις που σχετίζονται με την υπερανθρώπινη τεχνητή γενική νοημοσύνη (ΤΓΝ), το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε πριν αρχίσουμε να τα διδάσκουμε σε πανίσχυρες μηχανές, είναι να συμφωνήσουμε τουλάχιστον σε ορισμένα βασικά ηθικά πρότυπα. Σε έναν πολωμένο και χαοτικό κόσμο, όσοι θα έχουν τη δύναμη να χρησιμοποιήσουν κακόβουλα την ΤΝ θα έχουν και περισσότερα κίνητρα και ικανότητες να το κάνουν, ενώ ομάδες που θα συναγωνίζονται για να δημιουργήσουν ΤΓΝ θα αισθάνονται περισσότερη πίεση, με αποτέλεσμα να υποχωρούν σε ζητήματα ασφάλειας, αλλά και συνεργασίας. Κοντολογίς, αν μπορούμε να δημιουργήσουμε μια πιο αρμονική ανθρώπινη κοινωνία η οποία θα χαρακτηρίζεται από τη συνεργασία με σκοπό την επίτευξη των κοινών μας στόχων, τότε θα αυξηθούν και οι πιθανότητες για ευτυχή κατάληξη στην επανάσταση της ΤΝ. Με άλλα λόγια, αν θέλουμε να βελτιώσουμε το μέλλον της ζωής, πρέπει να βελτιώσουμε το αύριο. Έχουμε τη δύναμη να το κάνουμε με πολλούς τρόπους. Μπορούμε φυσικά να ψηφίζουμε στις εκλογές και να λέμε στους πολιτικούς τις απόψεις μας για την εκπαίδευση, τα ατομικά δικαιώματα, τα θανατηφόρα αυτόνομα όπλα, την ανεργία που επιφέρει η τεχνολογία και άλλα θέματα. Ψηφίζουμε όμως και κάθε μέρα μέσα από αυτά που επιλέγουμε να αγοράζουμε, μέσα από τις ειδήσεις που επιλέγουμε να καταναλώνουμε, από αυτά που επιλέγουμε να μοιραζόμαστε και από τα πρότυπα που επιλέγουμε ν’ ακολουθήσουμε. Θέλετε να γίνετε κάποιος ή κάποια που διακόπτει κάθε συζήτηση για να ελέγξει το κινητό του/της, ή κάποιος που αισθάνεται ενισχυμένος όταν χρησιμοποιεί την τεχνολογία συνειδητά και προγραμματισμένα; Θέλετε να εξουσιάζετε εσείς την τεχνολογία σας, ή να εξουσιάζει εσάς η τεχνολογία; Τι θέλετε να σημαίνει άνθρωπος στην εποχή της ΤΝ; Σας προκαλώ να κουβεντιάσετε όλα αυτά τα ερωτήματα με τους φίλους σας, με τους δικούς σας ανθρώπους – δεν είναι απλώς μια σημαντική συζήτηση, είναι μια συναρπαστική συζήτηση. Εμείς είμαστε σήμερα οι φύλακες του μέλλοντος της ζωής, εμείς διαμορφώνουμε την εποχή της ΤΝ.. Αισθάνομαι σήμερα ότι τούτο το μέλλον δεν κρύβει τίποτε το αναπόφευκτο, και ότι τελικά είναι πολύ πιο εύκολο απ’ όσο αρχικά πίστευα, εντέλει να κάνεις τη διαφορά. Το μέλλον μας δεν έχει χαραχτεί στην πέτρα ούτε περιμένει να μας συμβεί – είναι δικό μας. εμείς το δημιουργούμε. Ας δημιουργήσουμε όλοι μαζί ένα όμορφο μέλλον. ένα μέλλον που θα μας εμπνεύσει!» https://physicsgg.me/2021/06/05/%ce%b7-%cf%84%ce%b5%cf%87%ce%bd%ce%b7%cf%84%ce%ae-%ce%bd%ce%bf%ce%b7%ce%bc%ce%bf%cf%83%cf%8d%ce%bd%ce%b7-%ce%b1%ce%bd%ce%b1%ce%ba%ce%b1%ce%bb%cf%8d%cf%80%cf%84%ce%b5%ce%b9-%ce%bd%ce%ad%ce%b1-%cf%86/

Ο μυστηριώδης βράχος στο ηλιακό μας σύστημα είναι ίσως ένα παγόβουνο υδρογόνου. Πριν από τέσσερα χρόνια εντοπίστηκε στο ηλιακό μας σύστημα ένας διαστημικός βράχος που προκάλεσε πονοκεφάλους στους επιστήμονες. Αναπτύχθηκαν διάφορες θεωρίες για αυτόν και τώρα πέφτει στο τραπέζι μια ακόμη. Τα χαρακτηριστικά του διαστημικού αντικειμένου (σχήμα, ταχύτητα, τροχιά, σύνθεση κ.α.) ήταν εντελώς διαφορετικά από αυτά των άλλων διαστημικών βράχων που κυκλοφορούν στο ηλιακό μας σύστημα. Όπως διαπιστώθηκε ήταν ένας αστεροειδής που ταξίδεψε από κάποιο αστρικό σύστημα και εισήλθε στο δικό μας. Το πεπλατυσμένο σχήμα του έκανε πολλούς ακόμη και διάσημους επιστήμονες να θέσουν θέμα εξωγήινων υποστηρίζοντας ότι πρόκειται για ένα τεχνητό και όχι φυσικό αντικείμενο πιθανώς κάποιου είδους διαστημόπλοιο που εγκαταλείφθηκε και κυκλοφορεί ελεύθερο πλέον στο Διάστημα. Το αντικείμενο αυτό ονομάστηκε Οουμουαμούα («Αγγελιαφόρος από μακριά» στη γλώσσα της Χαβάης) και αφού η επιστημονική κοινότητα ξεκαθάρισε ότι πρόκειται για διαστημικό βράχο και όχι για… UFO επόμενες παρατηρήσεις οδήγησαν στο συμπέρασμα ότι πρόκειται για κομήτη, μέρος του οποίου εξαερώθηκε μετά το πέρασμα κοντά από τον Ήλιο. Επιστήμονες του Πανεπιστημίου Γέιλ και του Πανεπιστημίου του Σικάγο υποστηρίζουν με δημοσίευση τους στην επιθεώρηση «Astrophysical Journal Letters» ότι Οουμουαμούα δεν είναι ούτε διαστημόπλοιο, ούτε αστεροειδής, ούτε κομήτης αλλά ένα παγόβουνο υδρογόνου όπως το χαρακτηρίζουν. Σύμφωνα με τους επιστήμονες που ανέπτυξαν αυτή την θεωρία το αντικείμενο αυτό σχηματίστηκε σε συνθήκες υπερβολικά χαμηλής θερμοκρασίας και πίεσης σε ένα τεράστιο μοριακό σύννεφο από συσσωρεύσεις σκόνης και αερίων. Τα μοριακά νέφη αποτελούν εκκολαπτήρια των άστρων. Υποστηρίζουν επίσης ότι αυτό το κοσμικό παγόβουνο έχει ηλικία 35 εκατ. ετών και υποδεικνύουν ως τόπο δημιουργίας του ένα μοριακό νέφος που βρίσκεται σε απόσταση περίπου 100 εκατ. ετών φωτός από την Γη. https://www.naftemporiki.gr/story/1734590/o-mustiriodis-braxos-sto-iliako-mas-sustima-einai-isos-ena-pagobouno-udrogonou

Γκέιτς και Μπάφετ θα κατασκευάσουν ένα νέο είδος πυρηνικού αντιδραστήρα. Μικροί προηγμένοι αντιδραστήρες, οι οποίοι λειτουργούν με διαφορετικά καύσιμα από τους παραδοσιακούς αντιδραστήρες, θεωρούνται από ορισμένους ως μια κρίσιμη τεχνολογία χωρίς την εξάρτηση άνθρακα Η προηγμένη εταιρεία πυρηνικών αντιδραστήρων του δισεκατομμυριούχου Μπιλ Γκέιτς TerraPower LLC και η εταιρεία ηλεκτρικής ενέργειας PacifiCorp επέλεξαν τo Ουαϊόμινγκ για να ξεκινήσουν το πρώτο έργο αντιδραστήρα νατρίου σε μια τοποθεσία όπου βρίσκεται ένα ανενεργό εργοστάσιο άνθρακα, δήλωσε ο κυβερνήτης της πολιτείας την Τετάρτη. Η TerraPower, που ιδρύθηκε από τον Γκέιτς πριν από περίπου 15 χρόνια, και η εταιρεία ηλεκτρικής ενέργειας PacifiCorp, που ανήκει στην Berkshire Hathaway του Γουόρεν Μπάφετ, δήλωσαν ότι η ακριβής τοποθεσία του εργοστασίου αναμένεται να ανακοινωθεί έως το τέλος του έτους. Μικροί προηγμένοι αντιδραστήρες, οι οποίοι λειτουργούν με διαφορετικά καύσιμα από τους παραδοσιακούς αντιδραστήρες, θεωρούνται από ορισμένους ως μια κρίσιμη τεχνολογία χωρίς την εξάρτηση άνθρακα, που μπορούν να λειτουργήσουν συμπληρωματικά με άλλες πηγές ενέργειας, όπως ο άνεμος και ο ήλιος καθώς τα κράτη προσπαθούν να μειώσουν τις εκπομπές που προκαλούν την αλλαγή του κλίματος. «Αυτή είναι η ταχύτερη και σαφέστερη πορεία μας για να γίνουμε αρνητικοί στον άνθρακα», δήλωσε ο κυβερνήτης του Ουαϊόμινγκ, Μάρκ Γκόρντον. «Η πυρηνική ενέργεια είναι σαφώς ένα μέρος της στρατηγικής μου για την ενέργεια» στο Ουαϊόμινγκ, πρόσθεσε ο Γκόρντον. Να σημειωθεί δε ότι πρόκειται για την πολιτεία των ΗΠΑ που είναι πρώτη στην παραγωγή άνθρακα σε όλη την επικράτεια της χώρας. Το έργο θα μπορούσε να αυξήσει την ισχύ του συστήματος στα 500 MW κατά τη διάρκεια της λειτουργίας αιχμής. Η TerraPower είχε δηλώσει πέρυσι ότι τα εργοστάσια αυτά θα κοστίσουν περίπου 1 δισεκατομμύριο δολάρια. Στα τέλη του περασμένου έτους, το Υπουργείο Ενέργειας των ΗΠΑ προσέφερε στην TerraPower 80 εκατομμύρια δολάρια ως αρχική χρηματοδότηση για την επίδειξη της τεχνολογίας νατρίου και το υπουργείο έχει δεσμεύσει πρόσθετη χρηματοδότηση τα επόμενα χρόνια, υπό την προϋπόθεση ότι θα εγκριθούν οι πιστώσεις από το Κογκρέσο. Ο Κρις Λεβέσκι, πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της TerraPower, δήλωσε ότι το εργοστάσιο επίδειξης θα χρειαστεί περίπου επτά χρόνια για την κατασκευή του. «Χρειαζόμαστε αυτό το είδος καθαρής ενέργειας στο δίκτυο τη δεκαετία του 2030», δήλωσε στους δημοσιογράφους. Οι ειδικοί της πυρηνικής ενέργειας προειδοποιούν πάντως ότι οι προηγμένοι αντιδραστήρες ενδέχεται να έχουν υψηλότερους κινδύνους από τους συμβατικούς. Τα καύσιμα για πολλούς προηγμένους αντιδραστήρες θα πρέπει να εμπλουτιστούν με πολύ υψηλότερο ρυθμό από τα συμβατικά καύσιμα, πράγμα που σημαίνει ότι η αλυσίδα εφοδιασμού καυσίμων θα μπορούσε να είναι ένας ελκυστικός στόχος για επίδοξες ένοπλες ομάδες που θέλουν να δημιουργήσουν ένα ακατέργαστο πυρηνικό όπλο, ανέφερε πρόσφατη έκθεση. https://physicsgg.me/2021/06/03/%ce%b3%ce%ba%ce%ad%ce%b9%cf%84%cf%82-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%ce%bc%cf%80%ce%ac%cf%86%ce%b5%cf%84-%ce%b8%ce%b1-%ce%ba%ce%b1%cf%84%ce%b1%cf%83%ce%ba%ce%b5%cf%85%ce%ac%cf%83%ce%bf%cf%85%ce%bd-%ce%ad%ce%bd/

Καταγράφηκε η μεγαλύτερη έκρηξη ακτίνων Γάμμα στο Σύμπαν. Μια τεράστια έκρηξη ακτίνων Γάμμα σε απόσταση πάνω από ένα δισεκατομμύρια έτη φωτός από τη Γη και θεωρείται η μεγαλύτερη έκρηξη που έχει εντοπιστεί ποτέ κατέγραψαν επιστήμονες στη Ναμπίμπια, μέσω των τηλεσκοπίων Fermi και Swift, με υποστήριξη από το Στερεοσκοπικό Σύστημα Υψηλής Ενέργειας. Η έκρηξη οφείλεται στην κατάρρευση ενός αστεριού που ξεκίνησε να μετατρέπεται σε μαύρη τρύπα, σύμφωνα με ειδικούς από το γερμανικό Electron Synchrotron στο Αμβούργο. Η έκρηξη αποτελείται από συνδυασμό φωτεινών ακτίνων Χ και ακτίνων Γάμμα που εντοπίστηκαν στον ουρανό και εκπέμπονται από μακρινές εξωγαλακτικές πηγές. Παρότι συνέβη ένα δισεκατομμύριο έτη φωτός από τη Γη, θεωρείται ότι βρίσκεται στο «κοσμικό μας κατώφλι» καθώς προέρχεται από τον αστερισμό του Ηριδανού. Σύμφωνα με τους ερευνητές είναι η μεγαλύτερη έκρηξη ακτίνων Γάμμα που έχει εντοπιστεί μέχρι σήμερα. Οι προηγούμενες εκρήξεις απέχουν κατά μέσο όρο 20 δισεκατομμύρια έτη φωτός. Η έκρηξη εντοπίστηκε στις 29 Αυγούστου 2019 Η έκρηξη, με την ονομασία GRB 190829A, εντοπίστηκε για πρώτη φορά στις 29 Αυγούστου 2019. Το συμβάν σχετίστηκε με την κατάρρευση ενός γρήγορα περιστρεφόμενου μεγάλου αστεριού σε μαύρη τρύπα. Οι επιστήμονες εξηγούν ότι ένα τμήμα της βαρυτικής ενέργειας τροφοδοτεί την παραγωγή ενός υπερελαστικοποιημένου κύματος έκρηξης. Το συμβάν χωρίζεται σε δύο φάσης. Στην αρχή, η χαοτική φάση διάρκειας δεκάδων δευτερολέπτων και στη συνέχεια μια φάση μακράς διάρκειας, ομαλής εξασθένισης της μεταλαμπής. Ο Dr Andrew Taylor, του γερμανικού Electron Synchrotron (DESY), που συνυπογράφει τη μελέτη είπε ότι βρισκόταν στην πρώτη γραμμή όταν έγινε η έκρηξη. «Μπορούσαμε να παρατηρήσουμε την ακτινοβολία για αρκετές ημέρες», ανέφερε. Οι επιστήμονες κατάφεραν να μετρήσουν με λεπτομέρεια τις μετρήσεις της αναλαμπής. Διαπιστώθηκαν ομοιότητες μεταξύ ακτίνων Χ και ακτίνων Γάμμα Η επιστήμονας του DESY Σύλβια Ζου, ανέφερε ότι πρόκειται για τις μεγαλύτερες εκρήξεις στο σύμπαν, που προκλήθηκαν από την κατάρρευση ενός ταχέως περιστρεφόμενου αστεριού. Τα συγκεκριμένα αστέρια μετά τα τελικά στάδια μετατρέπονται σε μαύρη τρύπα. Τα αποτελέσματα της παρατήρησης προκάλεσαν έκπληξη στους ερευνητές, καθώς διαπίστωσαν περίεργες ομοιότητες μεταξύ των ακτίνων Χ και των πολύ υψηλών ενεργειακών εκπομπών ακτίνων Γάμμα. Σύμφωνα με τις παραδοσιακές θεωρίες, τα δύο συστατικά εκπομπών παράγονται με ξεχωριστό μηχανισμό. Ωστόσο, με βάση τις τρέχουσες θεωρίες φάνταζε απίθανο ότι ακόμη και οι πιο ισχυρές εκρήξεις στο σύμπαν θα μπορούσαν να επιταχύνουν τα ηλεκτρόνια με τέτοιο τρόπο, ώστε να παράγουν άμεσα τις παρατηρούμενες ακτίνες γάμμα πολύ υψηλής ενέργειας. Η έρευνα δημοσιεύεται στην επιθεώρηση Science. https://www.pronews.gr/epistimes/diastima/992226_vinteo-katagrafike-i-megalyteri-ekrixi-aktinon-gamma-sto-sympan

Στην Χρύσα Κουβελιώτου το διεθνές βραβείο Αστρονομίας Shaw για το 2021 Το διεθνές βραβείο Shaw στην Αστρονομία για το 2021 απονεμήθηκε εξίσου στην Ελληνίδα αστροφυσικό της διασποράς Χρύσα Κουβελιώτου, καθηγήτρια και πρόεδρο του Τμήματος Φυσικής του Πανεπιστημίου Τζορτζ Ουάσιγκτον και αντεπιστέλλον μέλος της Ακαδημίας Αθηνών από το 2016, και στη Βικτόρια Κάσπι, καθηγήτρια Φυσικής και διευθύντρια του Ινστιτούτου Διαστήματος ΜακΓκίλ του Καναδά, για τη συμβολή τους στη μελέτη και κατανόηση των μάγναστρων (magnetars). Τα magnetars είναι αστέρες νετρονίων με πολύ ισχυρό μαγνητικό πεδίο, τα οποία συνδέονται με ένα ευρύ φάσμα αστροφυσικών φαινομένων υψηλών ενεργειών. Οι αστέρες νετρονίων είναι υπέρπυκνα μαγνητισμένα απομεινάρια αστρικών εκρήξεων. Περιστρέφονται με περιόδους περιστροφής χιλιοστών του δευτερολέπτου έως μερικών δευτερολέπτων και εκπέμπουν ισχυρές δέσμες παλμικής ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας (εξ ου και η ονομασία «πάλσαρ»). Λόγω της περιστροφής τους αυτής αποτελούν ακριβή «κοσμικά ρολόγια» και «εργαστήρια» μελέτης διαφόρων φυσικών φαινομένων σε βαρυτικά πεδία δισεκατομμύρια φορές ισχυρότερα της Γης. Η έρευνα των Κάσπι και Κουβελιώτου βασίστηκε στη θεωρητική πρόβλεψη της ύπαρξης αστέρων νετρονίων με μαγνητικά πεδία έως και χιλιάδες φορές ισχυρότερα από αυτά των απλών pulsars, τα οποία παράγουν ισχυρές εκλάμψεις ακτίνων γ. Η ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία τροφοδοτείται κυρίως από τεράστιες δεξαμενές μαγνητικής ενέργειας στην μαγνητόσφαιρά τους και δευτερευόντως από την περιστροφή τους. Οι βραβευθείσες ανέπτυξαν νέες παρατηρησιακές μεθόδους, οι οποίες επιβεβαίωσαν την ύπαρξη αυτών των αντικειμένων και προσδιόρισαν τις φυσικές τους ιδιότητες. Η εργασία τους καθιέρωσε τα magnetars ως μία νέα και σημαντική κατηγορία αστροφυσικών αντικειμένων. Η Χρύσα Κουβελιώτου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1956. Σπούδασε φυσική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Σάσεξ στο Ηνωμένο Βασίλειο το 1977. Έλαβε το διδακτορικό της από το Τεχνικό Πανεπιστήμιο του Μονάχου και το Ινστιτούτο Μαξ Πλανκ το 1981. Ακολούθησε ακαδημαϊκή σταδιοδρομία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και εν συνεχεία στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου εργάστηκε ως ερευνήτρια στο Διαστημικό Κέντρο Πτήσεων Μάρσαλ της NASA (Marshall Space Flight Center). Είναι μέλος της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών των ΗΠΑ από το 2013 και έχει λάβει σειρά υψηλών διακρίσεων και βραβείων για το έργο της. Το διεθνές ετήσιο βραβείο Shaw απονέμεται από το 2004 από το ομώνυμο διεθνές Ίδρυμα σε συνεργασία με τη Διεθνή Αστρονομική Ένωση. https://physicsgg.me/2021/06/03/%cf%83%cf%84%ce%b7%ce%bd-%cf%87%cf%81%cf%8d%cf%83%ce%b1-%ce%ba%ce%bf%cf%85%ce%b2%ce%b5%ce%bb%ce%b9%cf%8e%cf%84%ce%bf%cf%85-%cf%84%ce%bf-%ce%b4%ce%b9%ce%b5%ce%b8%ce%bd%ce%ad%cf%82-%ce%b2%cf%81%ce%b1/

Ο ουρανός της Ελλάδας το καλοκαίρι. Ο Βόρειος Σταυρός Η γεωγραφική θέση της χώρας μας επιτρέπει στον ουρανό μας να αλλάζει συνεχώς τη φορεσιά του σαν μια κινητή πινακοθήκη, έτσι ώστε στη διάρκεια των καλοκαιρινών μας διακοπών το μεγάλο «Καλοκαιρινό Τρίγωνο» αποτελεί την απαραίτητη συντροφιά μας. Το Καλοκαιρινό Τρίγωνο αποτελείται από τρία λαμπερά άστρα: τον Ντένεμπ στον αστερισμό του Κύκνου, τον Αλταΐρ στον αστερισμό του Αετού και τον Βέγα στον αστερισμό της Λύρας. Στο Καλοκαιρινό Τρίγωνο διακρίνουμε τα λαμπερά άστρα του αστερισμού του Κύκνου, ο οποίος με απλωμένα φτερά βρίσκεται πάνω στη φωτεινή λωρίδα του Γαλαξία. Το λαμπρότερο άστρο του Κύκνου, ο Ντένεμπ (Άλφα Κύκνου), σημαδεύει την ουρά του, ενώ τα πιο αμυδρά του άστρα σχηματίζουν τα απλωμένα του φτερά και τον μακρόστενο λαιμό του σε μια μορφή που μοιάζει με σταυρό, και γι’ αυτό ονομάζεται σήμερα και «Βόρειος Σταυρός», σε αντιδιαστολή με τον αστερισμό του Νότιου Ημισφαιρίου, που ονομάζεται «Νότιος Σταυρός» ή «Σταυρός του Νότου». Στην αρχαιότητα ο αστερισμός αυτός ονομαζόταν «Όρνις», ενώ ο Ερατοσθένης τον αποκαλούσε «Κύκνο», ονομασία που χρησιμοποίησαν επίσης και οι Ρωμαίοι. Σε ορισμένες περιπτώσεις, και λόγω της γειτνίασής του με τη Λύρα, ονομαζόταν και «Ορφέας», αν και η καλύτερη σύνδεσή του με την ελληνική μυθολογία είναι αυτή που συνδέει τον αστερισμό με τον μεταμορφωμένο Δία. Σύμφωνα με τον μύθο, ο Δίας μεταμορφώθηκε σε κύκνο και με την εμφάνιση αυτή επισκέφθηκε τη βασίλισσα της Σπάρτης Λήδα, με την οποία γέννησε τους Διόσκουρους δίδυμους Κάστορα και Πολυδεύκη καθώς και την ωραία Ελένη, που αργότερα έγινε αφορμή για τον Τρωικό πόλεμο. Άλλοι, πάλι, πιστεύουν ότι ο Κύκνος είναι γιος του Άρη ή γιος του Απόλλωνα, που αυτοκτόνησε και τοποθετήθηκε στον ουρανό με τη μορφή ενός Κύκνου δίπλα στη Λύρα του Απόλλωνα. Το λαμπρότερο άστρο του, ο Ντένεμπ (Άλφα Κύκνου), είναι το 19ο λαμπρότερο άστρο στον ουρανό και σημαδεύει την ουρά του. Ο Ντένεμπ βρίσκεται σε απόσταση 3.200 ετών φωτός από τη Γη, ενώ το κεφάλι του Κύκνου προσδιορίζεται από το άστρο Αλμπιρέο (Βήτα Κύκνου), ένα διπλό αστρικό σύστημα σε απόσταση 380 ετών φωτός, με κύριο συντελεστή έναν «γαλάζιο γίγαντα» ο οποίος έχει έναν μικρότερο συνοδό. Τα υπόλοιπα λαμπρότερα άστρα του Κύκνου (Δ, Γ, Ε) σχηματίζουν τα απλωμένα του φτερά, καθώς μοιάζει να πετάει πάνω στη γαλακτόχρωμη αψίδα που σχηματίζουν τα άστρα του γαλαξιακού επιπέδου. Με γυμνό μάτι μπορεί κανείς να παρατηρήσει 200 σχεδόν άστρα, αν και ο Πτολεμαίος αναφέρει μόνο τα 17 λαμπρότερα. Ένα άλλο σπουδαίο άστρο που είναι ορατό με δυσκολία είναι και ο «61 Κύκνου», που αποτελείται από τρία συνολικά άστρα, δύο κόκκινους γίγαντες και έναν μικρότερο συνοδό. Το τριπλό αυτό σύστημα ήταν το πρώτο του οποίου μετρήθηκε η παραλλακτική του γωνία το 1838, και έτσι βρέθηκε ότι βρίσκεται σε απόσταση 11,1 περίπου ετών φωτός. Σχέδιο του αστερισμού του Κύκνου Το πιο θεαματικό όμως αντικείμενο που μπορεί κανείς να φωτογραφίσει με τηλεσκόπιο είναι η πανέμορφη Λούπα του Κύκνου, με μέγεθος 130 ετών φωτός, το λείψανο μιας τρομακτικής αστρικής έκρηξης σουπερνόβα που συνέβη πριν από 50.000 χρόνια σε απόστασή 1.400 ετών φωτός από τη Γη. Τα διάφορα τμήματά του έχουν καταλογογραφηθεί με διαφορετικούς αριθμούς στον Νέο Γενικό Κατάλογο, μεταξύ των οποίων περιλαμβάνεται στα δυτικά το νεφέλωμα NGC 6960, που μοιάζει με μια «Σκούπα Μάγισσας» (όπως ονομάζεται χαϊδευτικά), ενώ στα ανατολικά βρίσκουμε το «Νεφέλωμα Δαντέλα» (NGC 6992) και τις παραφυάδες του. Στον ίδιο αστερισμό βρίσκουμε επίσης και ένα από τα δεκάδες νεφελώματα αερίων και σκόνης μέσα στα οποία γεννιούνται τα άστρα. Λόγω της εμφάνισης που έχει ονομάζεται «Νεφέλωμα Βόρειας Αμερικής» (NGC 7000), με διάμετρο 100 ετών φωτός, σε απόσταση 1.600 ετών φωτός από τη Γη.Στον ίδιο αστερισμό βρίσκουμε επίσης και την πρώτη υποψήφια αστρική μαύρη τρύπα, που αναγνωρίστηκε το 1972. Πρόκειται για ένα αντικείμενο που, αν και είναι αόρατο, υπολογίζεται ότι διαθέτει υλικά δέκα άστρων σαν τον Ήλιο μας. Το αντικείμενο αυτό περιφέρεται και απορροφά υλικά από έναν γειτονικό του γαλάζιο γίγαντα (HD 226868) που έχει υλικά 20 φορές περισσότερα από όσα έχει ο Ήλιος. Τεράστιες ποσότητες ακτίνων Χ εκπέμπονται από την περιοχή του αόρατου συνοδού (Κύκνος Χ-1), που έχει διάμετρο μικρότερη από 300 χιλιόμετρα. Η μόνη εξήγηση που μπορεί να δοθεί στα δεδομένα αυτά είναι ότι πρόκειται για μια μαύρη τρύπα, τα λείψανα ενός γιγάντιου άστρου το οποίο στο τέλος της ζωής του κατέρρευσε βαρυτικά με τέτοιον τρόπο, ώστε να καταπιεί κυριολεκτικά τον ίδιο του τον εαυτό. Μια μαύρη τρύπα είναι πραγματικά ένα από τα πιο μυστηριώδη ουράνια αντικείμενα, στο εσωτερικό των οποίων οι νόμοι της φυσικής δεν έχουν καμιά υπόσταση. Και όμως, η σύγχρονη επιστήμη και η γενική θεωρία της σχετικότητας του Άλμπερτ Αϊνστάιν (1879-1955) έχουν αποδείξει ήδη την πραγματικότητα της ύπαρξής τους. Γιατί σήμερα γνωρίζουμε ότι το μέλλον κάθε άστρου αποφασίζεται βασικά την ώρα της δημιουργίας του, επειδή αυτό που παίζει πρωτεύοντα ρόλο είναι η αρχική του μάζα, αφού από τη στιγμή που θα γεννηθεί και μέχρι τον θάνατό του ένα άστρο παλεύει συνεχώς ενάντια στη δύναμη της βαρύτητας. Πρόκειται όμως για μια πάλη που, αργά ή γρήγορα, είναι καταδικασμένο να χάσει. Έτσι, και ανάλογα με την ποσότητα των υλικών που περιλαμβάνει στο τέλος της ζωής του, ένα άστρο πεθαίνει με έναν από τους τρεις παρακάτω τρόπους. Άστρα των οποίων ο πυρήνας περιλαμβάνει υλικά μέχρι 1,4 ηλιακές μάζες τελειώνουν τη ζωή τους ως άσπροι νάνοι, ενώ άστρα που κατορθώνουν να συγκρατήσουν στον πυρήνα τους υλικά από 1,4 έως 2,5 ηλιακές μάζες καταρρέουν μετατρεπόμενα σε άστρα νετρονίων ή πάλσαρ. Στην περίπτωση, όμως, που η μάζα του πυρήνα ενός άστρου ξεπερνάει τις 2,5 ηλιακές μάζες, δεν υπάρχει καμιά δύναμη στη φύση που να μπορεί να αντισταθεί στην ένταση της βαρύτητάς του, με αποτέλεσμα την αστραπιαία κατάρρευση του αστρικού αυτού πυρήνα. Έτσι, και καθώς η ακτίνα του άστρου «μηδενίζεται», η ύλη του «αφανίζεται» κάτω από το τεράστιο βαρυτικό πεδίο που σχηματίζεται, δημιουργώντας σε τελική ανάλυση μια «μαύρη τρύπα». Μια μαύρη τρύπα δηλαδή είναι το σημείο εκείνο του χωρόχρονου όπου κάποτε υπήρχε ο πυρήνας ενός γιγάντιου άστρου το οποίο στην τελική φάση της εξέλιξής του έχασε την πάλη του ενάντια στη βαρύτητα, ώστε να καταρρεύσουν τα υλικά του και να συμπιεστούν περισσότερο ακόμα και από τα υλικά ενός άστρου νετρονίων, με αποτέλεσμα τη δημιουργία μιας χωροχρονικής παραμόρφωσης τόσο τεράστιας, ώστε η βαρυτική του δύναμη να εμποδίζει και αυτό ακόμα το φως του να δραπετεύσει. Με αυτή λοιπόν την έννοια χρησιμοποιείται και ο όρος «μαύρη τρύπα»: «τρύπα» γιατί ένα τέτοιο αντικείμενο έλκει σαν «διαστημική ρουφήχτρα» οτιδήποτε συναντήσει στο διάβα του και «μαύρη» γιατί ούτε και αυτό ακόμα το φως δεν έχει τη δυνατότητα να δραπετεύσει από την «επιφάνειά» του για να καταγραφεί από τα μάτια μας ή τα διάφορα άλλα ευαίσθητα όργανα των αστεροσκοπείων μας. Δεν υπάρχει άλλωστε τρόπος ούτε να καταλάβουμε ούτε να εξηγήσουμε τη φυσική κατάσταση της ύλης κάτω από αυτές τις συνθήκες, που χαρακτηρίζουν ένα σημείo «μοναδικότητας» για τη φυσική επιστήμη. Ένα σημείο δηλαδή όπου οι νόμοι της φυσικής παύουν να ισχύουν. Αν μπορούσαμε να συμπιέσουμε τη Γη μας στο μέγεθος ενός κερασιού, θα την είχαμε μετατρέψει σε μαύρη τρύπα. Φυσικά δεν υπάρχει καμιά γνωστή διαδικασία που θα μπορούσε να μετατρέψει τη Γη, ή και τον Ήλιο ακόμα, σε μαύρη τρύπα. Ο καταρρέων πυρήνας μιας σουπερνόβα με υλικά πάνω από 2,5 ηλιακές μάζες είναι ένα από τα ελάχιστα αντικείμενα στο Σύμπαν που μπορούν να δημιουργήσουν κάτι τέτοιο. Απόσπασμα από το βιβλίο του Διονύση Σιμόπουλου «Ο Ουρανός της Ελλάδας – Καλοκαίρι», Εκδόσεις Μεταίχμιο 2021, που κυκλοφορεί στις 10 Ιουνίου] https://physicsgg.me/2021/06/05/%ce%bf-%ce%bf%cf%85%cf%81%ce%b1%ce%bd%cf%8c%cf%82-%cf%84%ce%b7%cf%82-%ce%b5%ce%bb%ce%bb%ce%ac%ce%b4%ce%b1%cf%82-%cf%84%ce%bf-%ce%ba%ce%b1%ce%bb%ce%bf%ce%ba%ce%b1%ce%af%cf%81%ce%b9/

Οι κοσμοναύτες ολοκλήρωσαν την εργασία τους στο διάστημα. Η πόρτα εξόδου του Small Research Module "Poisk" είναι κλειστή, οι κοσμοναύτες του αποσπάσματος Roscosmos Oleg Novitsky και Peter Dubrov ολοκλήρωσαν τον 48ο προγραμματισμένο διαστημικό περίπατο (EVK-48). Στο ντεμπούτο τους, ολοκλήρωσαν με επιτυχία όλες τις εργασίες εγκατάστασης εξοπλισμού στην εξωτερική επιφάνεια του ρωσικού τμήματος του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού. Η πόρτα του κόλπου ελλιμενισμού Poisk έκλεισε στις 16:12 ώρα Μόσχας στις 2 Ιουνίου 2021. Η διάρκεια της εξωσχηματικής δραστηριότητας ήταν 7 ώρες 19 λεπτά. Για δεύτερη φορά στην ιστορία της λειτουργίας του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού, ο ρωσικός διαστημικός διάδρομος πραγματοποιήθηκε από το διαμέρισμα σύνδεσης της μονάδας Poisk. Κυκλοφόρησε το 2009, αλλά μέχρι τις 18 Νοεμβρίου 2020, οι αστροναύτες χρησιμοποίησαν τη μονάδα Pirs για εξόδους, η οποία προετοιμάζεται επί του παρόντος για αποσύνδεση από το ISS. Αυτή είναι η 55η έξοδος της Ρωσίας από το ISS, η πρώτη το 2021 και η πρώτη σταδιοδρομία και των δύο κοσμοναύτων Roscosmos. Όπως σημείωσε νωρίτερα ο Oleg Novitsky, η ιδιαιτερότητα του διαστημικού πεζοδρομίου είναι ο συνδυασμός των πόρων, των διαστημικών πειραμάτων και της προετοιμασίας του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού για τη λήψη της νέας ενότητας "Science", η οποία έχει προγραμματιστεί να ξεκινήσει αυτό το καλοκαίρι. Σε 7 ώρες, οι Oleg Novitsky και Petr Dubrov αντικατέστησαν τον αφαιρούμενο πίνακα του ρυθμιστή ροής ρευστού στο σύστημα θερμικού ελέγχου της μονάδας λειτουργικού φορτίου Zarya σε κανονική λειτουργία και έριξαν το παλιό πάνελ στο διάστημα. Σύμφωνα με την προκαταρκτική αξιολόγηση των ειδικών του Κέντρου Ελέγχου Αποστολής, το δοχείο υπό πίεση έφυγε από τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό προς τη σωστή κατεύθυνση. Μέσα στις επόμενες 2-3 ημέρες, θα καεί εντελώς στα πυκνά στρώματα της ατμόσφαιρας. Η λειτουργία αντικατάστασης του ρυθμιστή στο σύστημα θερμικού ελέγχου σε ολόκληρη την ιστορία του ISS έχει ήδη πραγματοποιηθεί τρεις φορές λόγω του τέλους της ζωής του. Επιπλέον, τα ρωσικά μέλη του πληρώματος της 65ης μακροχρόνιας αποστολής προετοιμάστηκαν για να ξεκλειδώσουν τη μονάδα Pirs, η οποία έφτασε το 2001. Αφαίρεσαν όλες τις εξωτερικές συνδέσεις μεταξύ του Pirs και του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού: γι 'αυτό αφαίρεσαν τον εκσυγχρονισμένο βραχίονα φορτίου M1 από τη μονάδα, αγκυροβόλησαν τα καλώδια των κεραιών του ραντεβού συστήματος Kurs και αφαίρεσαν το ναυπηγείο μεταξύ των ρωσικών μονάδων Pirs και Zvezda. Στο τέλος αυτής της επιχείρησης, Ρώσοι ειδικοί επιβεβαίωσαν ότι η δοκιμή του συστήματος Kurs μετά την επανασύνδεση των συνδέσμων ήταν επιτυχής. Οι Oleg Novitsky και Petr Dubrov εγκατέστησαν επίσης νέο εξοπλισμό για τα ρωσικά επιστημονικά πειράματα "Test" και "Endurance" για να μελετήσουν την επίδραση των διαστημικών συνθηκών σε διάφορους μικροοργανισμούς και υλικά. Οι σημερινές εξωσχολικές δραστηριότητες πραγματοποιήθηκαν σε διαστημικές στολές Orlan-MKS (εκσυγχρονισμένες, μηχανογραφημένες, συνθετικές), μία με κόκκινες ρίγες (Oleg Novitsky), η άλλη με μπλε (Petr Dubrov). Η προηγούμενη κυκλοφορία πραγματοποιήθηκε στις 18 Νοεμβρίου 2020. Από τη Γη, από το Κέντρο Ελέγχου Αποστολής, το TsNIIMash (μέρος της Κρατικής Εταιρείας Roscosmos), ειδικοί της Κύριας Ομάδας Επιχειρησιακού Ελέγχου του Ρωσικού Τμήματος ISS (SP Korolev Rocket and Space Corporation Energia, μέρος του Roscosmos), έλεγξαν τον διαστημικό περίπατο. Επί του παρόντος στον Δ.Δ.Σ. το πλήρωμα αποτελειται από τους κοσμοναύτες της Roscosmos Oleg Novitsky και Peter Dubrov, τους αστροναύτες της NASA Mark Vande Hai, Shane Kimbrow, Megan MacArthur, τον αστροναύτη της Ευρωπαϊκής Διαστημικής Υπηρεσίας Tom Peske και τον αστροναύτη Ιαπωνικής Υπηρεσίας Αεροναυπηγικής Akihiko Hoshide https://www.energia.ru/ru/news/news-2021/news_06-03.html

Η τέταρτη εκτόξευση δορυφόρων OneWeb από τη Vostochny είναι επιτυχής. Μια επιτυχημένη εκτόξευση 36 δορυφόρων OneWeb πάνω στο όχημα εκτόξευσης Soyuz-2.1b με την ανώτερη σκηνή του Fregat πραγματοποιήθηκε την Παρασκευή 28 Μαΐου, από το ρωσικό κοσμοδρόμιο Vostochny. Η εκτόξευση του διαστημικού σκάφους πραγματοποιήθηκε βάσει των συμβάσεων της Glavkosmos (θυγατρικής της Roscosmos) με τον ευρωπαίο πάροχο υπηρεσιών εκτόξευσης Arianespace (διαχειρίζεται την εκτόξευση διαστημικού σκάφους OneWeb με τη χρήση του οχήματος εκτόξευσης Soyuz) και της εταιρείας Starsem. Αυτή η εκτόξευση έγινε η τέταρτη πλήρως εμπορική εκκίνηση διαστημικού σκάφους από τη Vostochny. Εκτελέστηκε από την κοινή ομάδα, η οποία συνδύασε τους ειδικούς των επιχειρήσεων Roscosmos - Progress Space Rocket Center, Lavochkin Association, TsENKI, Glavkosmos και εκείνων των ξένων πελατών. Ο διαχωρισμός του ανώτερου σταδίου Fregat από το τρίτο στάδιο ήταν ονομαστικός. Κατά τη διάρκεια δυόμισι ωρών σύμφωνα με την ακολουθία πτήσης, το διαστημικό σκάφος διαχωρίστηκε από το άνω στάδιο εννέα φορές και τέθηκε σε τροχιές στόχους. Οι ξένοι πελάτες της Glavkosmos επιβεβαίωσαν ότι η εταιρεία έχει συμμορφωθεί πλήρως με τις συμβατικές της υποχρεώσεις. Όλοι οι δορυφόροι εγχύθηκαν σε τροχιές στόχους. Οι δορυφόροι OneWeb low Earth orbit έχουν σχεδιαστεί για να παρέχουν στους καταναλωτές στο Διαδίκτυο υψηλής ταχύτητας Διαδίκτυο. Η σημερινή κυκλοφορία αύξησε τον αριθμό του διαστημικού σκάφους OneWeb σε τροχιά σε 218 και η εταιρεία σχεδιάζει να ξεκινήσει εκατοντάδες ακόμη. http://en.roscosmos.ru/22136/

Η Nasa θα στειλει το καλαμάρι στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό. Περίπου 128 καλαμάρια με παιδικά μπομπίλ πρόκειται να σταλούν στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό Περισσότερα από 100 καλαμάρια μωρών και 5.000 μικροσκοπικά ζώα πρόκειται να ξεκινήσουν την Πέμπτη στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό (ISS). Τα πλάσματα, μαζί με άλλο εξοπλισμό για πειράματα, θα κατευθυνθούν προς τον ISS πάνω στον πύραυλο Space X's Falcon 9. Τα πειράματα θα είναι σε θέση να βοηθήσουν τους επιστήμονες να κατανοήσουν τα αποτελέσματα του διαστημικού πτήσης. Το 128 baby bobtail καλαμάρι θα χρησιμοποιηθεί ως μέρος της έρευνας σχετικά με τις επιπτώσεις της διαστημικής πτήσης στις ευεργετικές αλληλεπιδράσεις μεταξύ μικροβίων και ζώων. Το καλαμάρι έχει ένα ανοσοποιητικό σύστημα παρόμοιο με αυτό των ανθρώπων. Η Nasa λέει ότι το πείραμα θα μπορούσε να υποστηρίξει την ανάπτυξη προστατευτικών μέτρων για τη διατήρηση της υγείας των αστροναυτών κατά τη διάρκεια μεγάλων διαστημικών αποστολών. "Τα ζώα, συμπεριλαμβανομένων των ανθρώπων, βασίζονται στα μικρόβια μας για να διατηρήσουν ένα υγιές πεπτικό και ανοσοποιητικό σύστημα. Δεν καταλαβαίνουμε πλήρως πώς διαστημικές πτήσεις αλλάζουν αυτές τις ευεργετικές αλληλεπιδράσεις", δήλωσε ο Jamie Foster, κύριος ερευνητής του πειράματος. Πρόσθεσε ότι το καλαμάρι θα είναι σε θέση να αντιμετωπίσει "αυτά τα σημαντικά ζητήματα στην υγεία των ζώων". Το καλαμάρι θα παγώσει πριν επιστρέψουν στη Γη. Συνδέονται επίσης στον πύραυλο Space X από 5.000 tardigrades, που συνήθως αναφέρονται ως αρκούδες νερού. Τα μικροσκοπικά ζώα μπορούν να ανεχθούν τα περιβάλλοντα πιο ακραία από ό, τι οι περισσότερες μορφές ζωής. Αυτό τους καθιστά ιδανικούς για να μελετήσουν πώς ανταποκρίνεται η ζωή και προσαρμόζεται σε ακραία περιβάλλοντα. Ελπίζεται ότι αυτές οι πληροφορίες μπορούν στη συνέχεια να χρησιμοποιηθούν για την κατανόηση των παραγόντων άγχους που επηρεάζουν τους ανθρώπους στο διάστημα. "Ένα από τα πράγματα που θέλουμε πραγματικά να κάνουμε είναι να κατανοήσουμε πώς επιβιώνουν και αναπαράγονται ταρντεγκράδες σε αυτά τα περιβάλλοντα και αν μπορούμε να μάθουμε τίποτα για τα κόλπα που χρησιμοποιούν και να τα προσαρμόσουμε για να προστατεύσουμε τους αστροναύτες", ο κύριος ερευνητής του πειράματος Thomas Boothby είπε. Άλλα πειράματα που πρόκειται να διεξαχθούν περιλαμβάνουν μια ματιά στο εάν οι ρομποτικοί βραχίονες μπορούν να χρησιμοποιηθούν εξ αποστάσεως χρησιμοποιώντας εικονική πραγματικότητα μαζί με μια μελέτη για την παραγωγή σκληρότερου βαμβακιού. https://www.bbc.com/news/science-environment-57339989

Η NASA επιστρέφει στην Αφροδίτη. Η Αμερικανική Διαστημική Υπηρεσία (NASA) ανακοίνωσε ότι επέλεξε, έπειτα από 30 χρόνια απουσίας, να πραγματοποιήσει δύο νέες αποστολές στην Αφροδίτη, τον κοντινότερο πλανήτη στη Γη, αλλά αγνοημένο μέχρι σήμερα εξαιτίας του άκρως αφιλόξενου περιβάλλοντος του. Οι νέες αποστολές θα ρίξουν φως στο πώς η Αφροδίτη έγινε μια καυτή και πνιγηρή «κόλαση», με θερμοκρασίες που λιώνουν ακόμη και μέταλλα, παρόλο που κατά τα άλλα έχει πολλές ομοιότητες με τη Γη και κάποτε υπήρξε πιθανώς ο πρώτος κατοικήσιμος πλανήτης του ηλιακού μας συστήματος, με ωκεανό και «γήινο» κλίμα. Όμως κάτι συνέβη και, σύμφωνα με την κυρίαρχη επιστημονική υπόθεση, η Αφροδίτη έπεσε θύμα ενός εκτός ελέγχου «φαινομένου του θερμοκηπίου», κάτι που μερικοί προειδοποιούν ότι μπορεί να αποτελεί το μακρινό μέλλον και της ίδια της Γης, αν δεν τεθεί υπό έλεγχο η κλιματική αλλαγή. Οι δύο αποστολές, που θα αποτελέσουν μέρος του ευρύτερου προγράμματος Discovery της NASA και προγραμματίζεται να εκτοξευθούν τη διετία 2028-2030, ονομάσθηκαν DAVINCI+ (Deep Atmosphere Venus Investigation of Noble gases, Chemistry and Imaging) και VERITAS (Venus Emissivity, Radio Science, InSAR, Topography and Spectroscopy). Η πρώτη αποστολή θα μελετήσει τη σύνθεση της ατμόσφαιρας της Αφροδίτης για να κατανοήσει την εξέλιξη της και να προσδιορίσει με βεβαιότητα αν όντως κάποτε ο πλανήτης διέθετε ωκεανό. Θα πρόκειται για μια σφαιρική διαστημοσυσκευή που θα «βουτήξει» μέσα στην πυκνή ατμόσφαιρα κυρίως από νέφη θειικού οξέος και διοξείδιο του άνθρακα και θα κάνει ακριβείς μετρήσεις. Επίσης θα τραβήξει τις πρώτες υψηλής ανάλυσης φωτογραφίες μοναδικών γεωλογικών χαρακτηριστικών της Αφροδίτης. Την επιστημονική ευθύνη της DAVINCI+ θα έχει το Κέντρο Διαστημικών Πτήσεων Goddard στο Μέριλαντ. Η δεύτερη αποστολή VERITAS θα χαρτογραφήσει την επιφάνεια της Αφροδίτης για να ρίξει φως στη γεωλογική ιστορία της Αφροδίτης και γιατί εξελίχθηκε τόσο διαφορετικά από εκείνη της Γης. Μια διαστημοσυσκευή θα τεθεί σε τροχιά γύρω από τον πλανήτη, διαθέτοντας νέας τεχνολογίας ραντάρ που θα δημιουργήσει τρισδιάστατες αναπαραστάσεις της τοπογραφίας του πλανήτη και θα επιβεβαιώσει ότι υπάρχει τεκτονική των πλακών και ηφαιστειακή δραστηριότητα. Επίσης θα καταγράψει τις υπέρυθρες εκπομπές από την επιφάνεια. Την επιστημονική ευθύνη της αποστολής θα έχει το Εργαστήριο Αεριώθησης (JPL) στην Καλιφόρνια, ενώ θα συμβάλουν και οι τρεις ευρωπαϊκές διαστημικές υπηρεσίες (γερμανική, γαλλική, ιταλική), κατασκευάζοντας διάφορα επιστημονικά όργανα για το σκάφος. «Είναι εκπληκτικό πόσα λίγα πράγματα ξέρουμε για την Αφροδίτη, όμως τα συνδυασμένα αποτελέσματα των δύο αποστολών θα μας πουν πολλά για τον πλανήτη, από τα σύννεφα στον ουρανό μέχρι τα ηφαίστεια στην επιφάνεια του και τον ίδιο τον πυρήνα του. Θα είναι σαν να ανακαλύπτουμε ξανά τον πλανήτη», δήλωσε ο Τομ Βάγκνερ, επιστήμονας του προγράμματος Discovery της NASA. https://physicsgg.me/2021/06/03/%ce%b7-nasa-%ce%b5%cf%80%ce%b9%cf%83%cf%84%cf%81%ce%ad%cf%86%ce%b5%ce%b9-%cf%83%cf%84%ce%b7%ce%bd-%ce%b1%cf%86%cf%81%ce%bf%ce%b4%ce%af%cf%84%ce%b7/

Ο Στίβεν Χόκινγκ ως κωπηλάτης. …) Για μένα ο Στίβεν Χόκινγκ ήταν ένας ξεχωριστός άνθρωπος που μ’ έκανε να δω από άλλη προοπτική τι σημαίνει πραγματική δοκιμασία, που κάθε μέρα, κάθε ώρα, κάθε λεπτό, ήταν υποχρεωμένος να παλεύει μ’ έναν τρόπο εντελώς άγνωστο σ’ εμένα, να υπομένει στωικά καταστάσεις τις οποίες εγώ θα θεωρούσα αδιανόητες, ντροπιαστικές, ταπεινωτικές, οδυνηρές, εξουθενωτικές ή τρομακτικές. Κανείς δεν θα τον κατέκρινε, αν επέλεγε να βυθιστεί στην αυτολύπηση. Είχε κάθε λόγο. Άλλωστε, κατά καιρούς, όλοι έχουμε νιώσει οίκτο για τον εαυτό μας, και μάλιστα για πολύ πιο ασήμαντες αφορμές. Εγώ, για παράδειγμα, με μια ημικρανία είμαι ικανός να κλαψουρίζω όλη μέρα. Κι όμως, ο Στίβεν αντιμετώπιζε κάθε πρόκληση και κάθε νέα ημέρα με χιούμορ και θετική διάθεση – είχε τον αέρα ενός ανθρώπου που είχε βρει τη θέση του στον κόσμο και ήταν ευτυχισμένος γι’ αυτό. Για τους φίλους του στο Καίμπριτζ, ο Στίβεν ήταν ένας άνδρας ανέκαθεν καθηλωμένος σε αναπηρικό αμαξίδιο- κάτι απολύτως λογικό, αφού δεν τον είχαν γνωρίσει την εποχή της Οξφόρδης. Το 1959, σε ηλικία 17 ετών και φαινομενικώς καλή υγεία, ξεκίνησε εκεί τριετείς προπτυχιακές σπουδές, εστιάζοντας στις φυσικές επιστήμες, με προτίμηση στη φυσική. Τα δυο πρώτα χρόνια των σπουδών του κύλισαν αρκετά μοναχικά. Αν και ως χαρακτήρας δημιουργούσε εύκολα φιλίες, στην Οξφόρδη δεν είχε αποκτήσει ακόμα φίλους «κολλητούς». Όμως, στο τρίτο και τελευταίο έτος φοίτησής του, αποφάσισε να εγγραφεί στον ναυτικό όμιλο του πανεπιστημίου. Μικροκαμωμένος και αδύνατος, διέθετε τον κατάλληλο σωματότυπο για πηδαλιούχος στην ομάδα κωπηλασίας. Εκεί απέκτησε αρκετούς καλούς φίλους απολαμβάνοντας περιπετειώδεις στιγμές στον Τάμεση. Αυτός ο ποταμός διασχίζει την Οξφόρδη, ενώ το Καίμπριτζ έχει τον δικό του ποταμό, τον Καμ, κι έτσι η κωπηλασία έχτισε μακρά παράδοση και στα δυο πανεπιστήμια. Αποτελούσε κοινή πρακτική, οι πιο δημοφιλείς νεαροί των δυο πανεπιστημίων να γίνονται μέλη αυτών των ομίλων. Για τον Στίβεν, η ομάδα κωπηλασίας της Οξφόρδης ήταν στην πραγματικότητα μια λέσχη για κοινωνικές εκδηλώσεις. Ως πηδαλιούχος, λοιπόν ο Στίβεν ήταν υπεύθυνος για τους ελιγμούς και την ταχύτητα της λέμβου. Από την θέση του στην πρύμνη διόρθωνε την πορεία της λέμβου, αλλά έδινε και τις κατάλληλες εντολές στους κωπηλάτες συναθλητές του. Αδέξιος και αδύναμος, είχε πάντα φτωχές επιδόσεις στα αθλήματα, παρέμενε ωστόσο το πειραχτήρι της ομάδας που αποσπούσε την προσοχή των άλλων, διαλύοντας κάθε απόπειρα συγκέντρωσης στον στόχο. Τώρα, όμως, τα πράγματα είχαν αλλάξει. Ήταν αρχηγός της ομάδας και αναντίρρητα ιδανικός γι’ αυτόν τον ρόλο – ελαφρύς, ώστε να μην προσθέτει περιττό βάρος στη λέμβο, και με στεντόρεια φωνή. Παρά την συμμετοχή του στην ομάδα κωπηλασίας, ο Στίβεν έπληττε αφόρητα στην Οξφόρδη. Κάθε εβδομάδα ήταν υποχρεωμένος να παρακολουθεί διαλέξεις καθώς και ένα είδος φροντιστηρίου, όπου οι φοιτητές συζητούσαν τα προβλήματα και τις εργασίες που τους είχαν ανατεθεί για το σπίτι. Θεωρούσε τα προβλήματα «γελοιωδώς εύκολα» και τους αφιέρωνε – όπως και σε κάθε άλλη εργασία – ελάχιστο χρόνο, προτιμώντας ν’ ακούει κλασική μουσική και να διαβάζει μυθιστορήματα επιστημονικής φαντασίας. Δεν είχε καμιά φιλοδοξία, κανέναν στόχο, κανέναν προσανατολισμό. Και όμως οι περισσότεροι συμφοιτητές του, έπινε πολύ. Όλα αυτά συνέβαιναν πριν πάει στο Καίμπριτζ για μεταπτυχιακές σπουδές, πριν οι γιατροί ανακοινώσουν τη «θανατική του καταδίκη» και πριν ανακαλύψει τη φυσική. O ηθοποιός Eddie Redmayne στον ρόλο του Hawking στην ταινία του 2014, “The Theory of Everything”. https://physicsgg.me/2021/06/02/%ce%bf-%cf%83%cf%84%ce%af%ce%b2%ce%b5%ce%bd-%cf%87%cf%8c%ce%ba%ce%b9%ce%bd%ce%b3%ce%ba-%cf%89%cf%82-%ce%ba%cf%89%cf%80%ce%b7%ce%bb%ce%ac%cf%84%ce%b7%cf%82/

Κβαντικός υπολογιστής: Ερευνητές έδειξαν «κβαντικό πλεονέκτημα» Οι κβαντικοί υπολογιστές θεωρούνται από πολλούς το «κλειδί του μέλλοντος», καθώς οι υπολογιστικές τους δυνατότητες θεωρείται πως θα είναι εξαιρετικά μεγαλύτερες σε σχέση με αυτές των σημερινών υπολογιστών. Ωστόσο παρά τις θεωρίες, πολύ λίγοι επιστήμονες ήταν σε θέση να επιδείξουν, χρησιμοποιώντας τη σημερινή τεχνολογία, πως οι κβαντικές μέθοδοι/ τεχνικές έχουν όντως πλεονέκτημα έναντι των συμβατικών. Σε σχετικό επιστημονικό άρθρο που δημοσιεύτηκε την 1η Ιουνίου στο Physical Review X, ερευνητές του University of Arizona δείχνουν πειραματικά πως τα κβαντικά συστήματα έχουν όντως πλεονέκτημα έναντι των κλασικών. «Η επίδειξη ενός κβαντικού πλεονεκτήματος είναι ένας στόχος που επιδιωκόταν εδώ και πολύ καιρό στην κοινότητα, και πολύ λίγα πειράματα ήταν σε θέση να το επιδείξουν» είπε ο Ζεσέν Ζανγκ, ένας εκ των συντελεστών του άρθρου και επίκουρος καθηγητής επιστήμης και μηχανολογίας υλικών. «Επιδιώκουμε να επιδείξουμε πώς μπορούμε να αξιοποιήσουμε την κβαντική τεχνολογία που ήδη υπάρχει για να επωφεληθούν εφαρμογές στον πραγματικό κόσμο». Οι κβαντικοί υπολογιστές και οι άλλες κβαντικές διαδικασίες βασίζονται σε μικροσκοπικές, ισχυρές μονάδες πληροφορίας, τα qubits. Ο συμβατικοί σημερινοί υπολογιστές λειτουργούν με bits, που υπάρχουν σε τιμές 0 ή 1, μα τα qubits είναι ικανά να έχουν και τις δύο τιμές ταυτόχρονα. Αυτή η δυαδικότητα τα καθιστά ισχυρά μα και εύθραυστα, καθώς κινδυνεύουν να καταρρεύσουν χωρίς προειδοποίηση, καθιστώντας ιδιαίτερα σημαντική μια διαδικασία ονόματι error correction, διόρθωση λάθους. Ο κβαντικός κλάδος αυτή τη στιγμή βρίσκεται σε μια εποχή την οποία ο φυσικός Τζον Πρέσκιλ χαρακτήρισε «NISQ» , noisy intermediate scale quantum. Στην εποχή αυτή οι κβαντικοί υπολογιστές μπορούν να πραγματοποιούν εργασίες που απαιτούν μόνο από 50 μέχρι και μερικές εκατοντάδες qubits, αν και με σημαντική ποσότητα «θορύβου», ή παρεμβολών. Εάν υπάρξει παραπάνω από αυτό, ο «θόρυβος» ξεπερνά τη χρησιμότητα, προκαλώντας κατάρρευση. Θεωρείται ευρέως πως από 10.000 μέχρι αρκετά εκατομμύρια qubits θα χρειάζονταν για να εξυπηρετήσουν πρακτικά χρήσιμες κβαντικές εφαρμογές. Στο συγκεκριμένο πείραμα χρησιμοποιήθηκε ένα μείγμα τόσο κλασικών όσο και κβαντικών τεχνικών. Ειδικότερα, χρησιμοποιήθηκαν τρεις αισθητήρες για την καταχώρηση του μέσου εύρους και γωνίας των σημάτων ραδιοσυχνοτήτων. Οι αισθητήρες ήταν εξοπλισμένοι με άλλον έναν κβαντικό «πόρο», τη διεμπλοκή (entanglement), που επιτρέπει τον διαμοιρασμό πληροφορίας μεταξύ τους, και παρέχει δύο σημαντικά οφέλη: Πρώτον βελτιώνει την ευαισθησία των αισθητήρων και μειώνει λάθη και δεύτερον, επειδή είναι σε διεμπλοκή, οι αισθητήρες αξιολογούν οικουμενικές ιδιότητες αντί να συλλέγουν δεδομένα για συγκεκριμένα τμήματα ενός συστήματος. Το πείραμα έδειξε ότι το «προίκισμα» των αισθητήρων με κβαντική διεμπλοκή τους έδωσε πλεονέκτημα έναντι κλασικών αισθητήρων, μειώνοντας την πιθανότητα λάθους σε μικρό, μα κρίσιμης σημασίας βαθμό. «Η ιδέα της χρήσης διεμπλοκής για τη βελτίωση αισθητήρων δεν περιορίζεται σε έναν συγκεκριμένο τύπο αισθητήρα, οπότε θα μπορούσε να χρησιμοποιείται για ένα εύρος διαφορετικών εφαρμογών, αρκεί να έχεις τον εξοπλισμό για να προκαλέσεις διεμπλοκή στους αισθητήρες» είπε άλλος ένας εκ των ερευνητών, ο Κουντάο Ζουάνγκ, επίκουρος καθηγητής ηλεκτρολόγων μηχανικών/ μηχανικών υπολογιστών και principal investigator του Quantum Information Theory Group. «Στη θεωρία, θα μπορούσες να εξετάσεις εφαρμογές σαν το lidar για αυτόνομα οχήματα, για παράδειγμα». https://www.naftemporiki.gr/story/1733835/kbantikos-upologistis-ereunites-edeiksan-kbantiko-pleonektima

Εντοπίστηκαν τα ίχνη άστρων αντιύλης στον γαλαξία μας. Η κρατούσα θεωρία κάνει λόγο για ανυπαρξία αντιύλης στο Σύμπαν αλλά ερευνητές εντόπισαν 14 περιοχές που μπορεί να υπάρχει σε αφθονία. Η αντιύλη είναι η μορφή της ύλης που αποτελείται από τα αντισωματίδια των σωματιδίων που συγκροτούν τη συνήθη ύλη. Για παράδειγμα, ένα άτομο αντι-υδρογόνου αποτελείται από ένα αντιπρωτόνιο αρνητικού φορτίου, γύρω από το οποίο περιστρέφεται ένα ποζιτρόνιο θετικού φορτίου. Αν ένα σωματίδιο και ένα αντισωματίδιο έρθουν σε επαφή, και τα δύο καταστρέφονται και παράγεται ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία. Η κρατούσα θεωρία αναφέρει ότι το Σύμπαν γεννήθηκε με ίσες ποσότητες ύλης και αντιύλης αλλά πλέον δεν φαίνεται να υπάρχει πουθενά αντιύλη στο Σύμπαν. Όμως ένα όργανο στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό ενδέχεται να εντόπισε άτομα αντι-ηλίου. Αν η παρατήρηση επιβεβαιωθεί αυτό σημαίνει ότι τα άτομα αυτά προήλθαν από άστρα αντιύλης η ύπαρξη των οποίων θα προκαλέσει αλυσιδωτούς τριγμούς στον κόσμο της Φυσικής και της αστρονομίας. Ερευνητές με επικεφαλής επιστήμονες του Ινστιτούτου Έρευνας Αστροφυσικής και Πλανητολογίας στην Τουλούζη στην Γαλλία αποφάσισαν να μην περιμένουν τα αποτελέσματα της επιβεβαίωσης της παρατήρησης και ξεκίνησαν να αναζητούν τα ίχνη των άστρων αντιύλης. Τα άστρα αντιύλης θα μοιάζουν με τα κοινά άστρα αλλά όταν η συμβατική ύλη του διαστρικού Διαστήματος θα πέφτει πάνω στα άστρα αντιύλης θα παράγεται ακτινοβολία γ σε συγκεκριμένα μήκη κύματος. Οι ερευνητές χρησιμοποίησαν το διαστημικό τηλεσκόπιο Fermi που παρατηρεί τις ακτίνες γ και σε δημοσίευση τους στην επιθεώρηση «Physical Review D» αναφέρουν ότι εντόπισαν 14 περιοχές όπου δεν υπάρχουν γνωστές πηγές ακτινοβολίας γ όπως μαύρες τρύπες και άστρα νετρονίου και άρα η ακτινοβολία γ που εντοπίστηκε είναι πολύ πιθανό να προέρχεται από την σύγκρουση συμβατικής ύλης με αντιύλη άρα θεωρητικώς τουλάχιστον είναι πιθανό να υπάρχουν σε αυτές τις περιοχές 14 άστρα αντιύλης. Με βάση αυτό το εύρημα οι υπολογισμοί δείχνουν ότι αν υπάρχουν τελικά άστρα αντιύλης αυτά θα είναι σπάνια και για κάθε 400 χιλιάδες συμβατικά άστρα θα αντιστοιχεί ένα άστρο αντιύλης. Η έρευνα αυτή αναμένεται να συνεχιστεί και έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον το τελικό αποτέλεσμα της. https://www.naftemporiki.gr/story/1733347/entopistikan-ta-ixni-astron-antiulis-ston-galaksia-mas

Ζώντας στη Σελήνη - το μέλλον καλεί. Καθώς προχωράμε περισσότερο σε αυτήν τη νέα δεκαετία, τα βλέμματά μας για την ανθρώπινη εξερεύνηση αρχίζουν να επεκτείνονται. Η ιδέα του περπατήματος για άλλη μια φορά στη Σελήνη γίνεται περισσότερο πραγματικότητα από ό, τι είναι ένα μακρινό όνειρο, με πολλές χώρες και εταιρείες να βλέπουν τη σεληνιακή εξερεύνηση και να ξεκινούν τα βήματα για τη δημιουργία μιας σεληνιακης οικονομίας. Ένα θεμελιώδες πρώτο βήμα για αυτό είναι να καταλάβουμε πώς ακριβώς θα ζουν μόνιμα οι αστροναύτες στη Σελήνη, πράγμα που σημαίνει ότι χρειαζόμαστε κάποια βάση της Σελήνης. Έχουμε σχέδια και λαμπρές ιδέες για έναν σεληνιακό διαστημικό σταθμό, αλλά όχι συγκεκριμένες μεθόδους για το σχεδιασμό σεληνιακών οικοτόπων και για να θέσουμε τα θεμέλια για μια μελλοντική σεληνιακή πόλη. Το ερώτημα είναι, πώς θα το κάναμε αυτό; Τι ακριβώς συμβαίνει στην κατασκευή μιας αυτοσυντηρούμενης σεληνιακής βάσης και πώς θα μοιάζει με εμάς; Πού βρισκόμαστε τώρα σε αυτήν τη διαδικασία; Ας ανακαλύψουμε! Όταν πρόκειται να σχεδιάσουμε την κατασκευή μιας σεληνιακής βάσης, η ακριβής τοποθεσία της είναι αυτό που πρέπει να σκεφτούμε πρώτα. Πού θα ήταν το πιο επωφελές για εμάς σε έναν οικονομικό, επιστημονικό και βιώσιμο φακό; Ας εξερευνήσουμε κάθε επιλογή και ας δούμε τι έχουν να προσφέρουν, ξεκινώντας με τους σεληνιακούς βόρειους και νότιους πόλους. Οι πόλοι έχουν θεωρηθεί ως μια από τις πιο υποσχόμενες περιοχές για σεληνιακή εξερεύνηση λόγω της πρόσβασης σε απαραίτητους πόρους και γεωλογικά χαρακτηριστικά. Συγκεκριμένα, ο κρατήρας Malapert που βρίσκεται προς τον σεληνιακό νότιο πόλο έχει εμφανιστεί πολλές φορές όταν ψάχνει για μια τοποθεσία προσγείωσης. Το Malapert είναι μια εσοχή πλάτους 69 χιλιομέτρων στην επιφάνεια της Σελήνης που αποτελείται επίσης από μια κορυφογραμμή ύψους 5 χιλιομέτρων στο χείλος της νοτιοδυτικής άκρης, γνωστή ως το βουνό Malapert. Το βουνό Malapert βρίσκεται στο φως του ήλιου για το 90 τοις εκατό της τροχιακής περιόδου της Σελήνης, ζωτικής σημασίας για μια σεληνιακή διευθέτηση. Μια αξιόπιστη, εύκολη πηγή ενέργειας είναι η ηλιακή ενέργεια που όχι μόνο μπορεί να τροφοδοτεί συνεχώς μια εγκατάσταση καθ 'όλη τη διάρκεια της ημέρας, αλλά μπορεί να αποθηκεύεται σε κυψέλες καυσίμου υδρογόνου για χρήση κατά τις σκοτεινότερες περιόδους της τροχιάς της Σελήνης. Σε αυτήν την περιοχή του σεληνιακού εδάφους θα πρέπει να υπάρχουν μόνιμα σκιασμένοι κρατήρες που περιέχουν τσέπες από παγωμένο νερό πάγου που πιθανότατα δεν έχουν δει ποτέ το φως της ημέρας. Το νερό είναι η ένωση για τη δημιουργία ζωτικών πόρων που απαιτούνται σε μια σεληνιακή βάση, όπως ο αναπνεύσιμος αέρας μέσα σε ένα σεληνιακό βιότοπο και τα καύσιμα πυραύλων. Το καύσιμο πυραύλων είναι ιδιαίτερα σημαντικό αφού η εκτόξευση ενός πυραύλου σε τροχιά στο φεγγάρι απαιτεί πολύ λιγότερη ισχύ από ό, τι στη Γη λόγω του συνδυασμού χαμηλής επιφανειακής βαρύτητας και εξαιρετικά λεπτής ατμόσφαιρας. Η μεταφορά πυραύλων έρχεται σε σοβαρό παιχνίδι όταν συζητάμε πώς μια σεληνιακή βάση μπορεί να διατηρηθεί οικονομικά αργότερα. Η πτωτική πλαγιά του Malapert που δεν βλέπει στη Γη θα μπορούσε να είναι το τέλειο σημείο για την εγκατάσταση ενός παρατηρητηρίου που περιέχει ένα ραδιο τηλεσκόπιο στη Σελήνη. Θέλουμε να αποφύγουμε τυχόν παρεμβολές που θα μπορούσαν να προέρχονται από το φάσμα ραδιοκυμάτων της Γης. Στις πιο σκοτεινές περιοχές που δέχονται λιγότερο φως του ήλιου, θα μπορούσε να κατασκευαστεί ένα τηλεσκόπιο υπέρυθρης ακτινοβολίας που πρέπει να λειτουργεί σε πιο δροσερές συνθήκες. Εκτός από το ότι είναι ένα εξαιρετικό σημείο για να χαρτογραφήσετε τοποθεσίες για γεωλογική εξερεύνηση και έναν αξιοπρεπή ιστότοπο για μια κεντρική αποθήκη επικοινωνιών, το βουνό Malapert δείχνει πώς οι πόλοι είναι το πραγματικό σεληνιακό hotspot βάσης. Μπορούμε γρήγορα να δούμε μια άλλη επιλογή, που βρίσκεται κατά μήκος του ισημερινού επιπέδου της Σελήνης. Υψηλές ποσότητες ηλίου-3 είναι πιθανό να υπάρχουν σε αυτήν την περιοχή, η οποία θα χρησιμεύσει ως βασικό αγαθό για μια μελλοντική διατήρηση της σεληνιακής οικονομίας λόγω της εξάντλησής του εδώ στη Γη. Θα ήταν ένα εύκολο μέρος για να προσγειωθείτε και να ξεκινήσετε, αλλά στη συνέχεια συναντάμε διάφορα προβλήματα, συμπεριλαμβανομένης μιας βιώσιμης πηγής ενέργειας που μπορεί να τροφοδοτήσει τον διακανονισμό μέσω της σεληνιακής νύχτας 14 ημερών και μιας αναξιόπιστης πηγής νερού. Θα μπορούσαμε ενδεχομένως να χρησιμοποιήσουμε κυψέλες καυσίμου για να αποθηκεύσουμε αρκετή ενέργεια για να μας περάσουν εκείνες τις μεγάλες νύχτες, αλλά η εξοικονόμηση ενέργειας θα μπορούσε ενδεχομένως να γίνει ζήτημα σε εκείνες τις στιγμές που χρειαζόμαστε την αποθηκευμένη ενέργεια. Υπάρχει επίσης η δυνατότητα χρήσης είτε αντιδραστήρα πυρηνικής σχάσης ή σύντηξης για την τροφοδοσία της βάσης, με τον τελευταίο να έχει πολύ καύσιμο στη διάθεσή του λόγω των άφθονων ποσοτήτων ηλίου-3. Ωστόσο, το να κολλήσετε στην πολική περιοχή φαίνεται να είναι το καλύτερο στοίχημά μας προς το παρόν. Τώρα που έχουμε μια θέση για τη βάση του φεγγαριού μας, τι γίνεται με την ίδια την πραγματική βάση; Έχουμε δύο διαδρομές για την κατασκευή ενός οικοτόπου για να ζουν οι αστροναύτες, συμπεριλαμβανομένης της κατασκευής ενός επιφανειακού οικοτόπου ή ενός υπόγειου οικοτόπου. Όταν πρόκειται για μια επιφανειακή βάση, αυτό πιθανότατα θα δούμε στην αρχή της δημιουργίας της πρώτης σεληνιακής βάσης. Κατά την οικοδόμηση ενός οικισμού στην επιφάνεια, οι βασικοί παράγοντες που πρέπει να λάβετε υπόψη είναι πώς να προστατέψετε τόσο από τις επικίνδυνες ποσότητες ακτινοβολίας, ελέγχου θερμοκρασίας και μικρομετεωρίτες. Η έλλειψη παχιάς ατμόσφαιρας στο φεγγάρι έχει ως αποτέλεσμα η επιφάνεια του φεγγαριού να έχει παρόμοιες συνθήκες με το κενό του διαστήματος, οδηγώντας σε διακυμάνσεις στα άκρα της θερμοκρασίας, που μπορεί να κυμαίνονται από 123 ° C έως -153 ° C ανάλογα με το αν είναι ημέρα ή νύχτα, και επικίνδυνες ποσότητες ακτινοβολίας. Στα τέλη του 2020, ο εκφορτωτής Chang'e 4 moon της Κίνας στην άκρη της Σελήνης μπόρεσε να κάνει μετρήσεις ακτινοβολίας για πρώτη φορά. Διαπίστωσε ότι οι αστροναύτες θα λάβουν δύο έως τρεις φορές περισσότερη ακτινοβολία στη Σελήνη από ότι ένας αστροναύτης επί του παρόντος στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό (ISS), ή σχεδόν 200 έως 1.000 φορές περισσότερη ακτινοβολία που βιώνει ένα άτομο στη Γη. Είναι ζωτικής σημασίας να το προστατέψετε σε ένα βιότοπο σελήνης, ώστε οι αστροναύτες να μην έχουν ακραίους κινδύνους καρκίνου και άλλους κινδύνους για την υγεία. Για την προστασία από αυτό, μαζί με την επίλυση των άλλων θεμάτων των μικρομετεωριτών και του ελέγχου της θερμοκρασίας, πολλοί πρότειναν τη χρήση του εδάφους από τον σεληνιακό regolith ως λύση, η οποία έχει βρεθεί ότι παρέχει σημαντική ποσότητα προστασίας από την κοσμική ακτινοβολία. Αυτό είναι όπου η in-situ χρήση πόρων θα γίνει βασική. Υπάρχουν πολλοί τρόποι για να επιτευχθεί αυτό. Μία μελέτη συζήτησε την κατασκευή γυαλιού και καθρεφτών από τον προσομοιωτή σεληνιακού regolith, λαμβάνοντας τον regolith και θερμαίνοντάς το χρησιμοποιώντας ακτινοβολία μικροκυμάτων. Το γυαλί βρέθηκε να είναι ελαστικό και οι καθρέφτες, αν είναι ομαλοί και πορώδεις, θα μπορούσαν να αντανακλούν έως και το 85 τοις εκατό του προσβεβλημένου ηλιακού φωτός. Μια άλλη ιδέα που δημιουργήθηκε από μια ιδιωτική αρχιτεκτονική εταιρεία ήταν η ενσωμάτωση φουσκωτών ενδιαιτημάτων και του σεληνιακού regolith. Ο βιότοπος θα μπορούσε να σταλεί στο φεγγάρι υπό πίεση, και ένα φεγγάρι κελύφους regolith που θα χρησιμεύσει ως προστασία θα χτίστηκε γύρω από το φουσκωτό κομμάτι. Αυτά είναι εξαιρετικά παραδείγματα για το πώς μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε τα σεληνιακά υλικά για να δημιουργήσουμε ένα ασφαλές περιβάλλον για να ζουν οι αστροναύτες. Πρέπει να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε λίγο πιο σκληρά όταν πρόκειται για την κατασκευή μιας υπόγειας βάσης και το βλέπω ως κάτι που θα εξερευνηθεί αργότερα. Ο εντοπισμός και η εκσκαφή των σεληνιακών λάβας, τα κανάλια που σχηματίζονται εντός του φεγγαριού λόγω των βασικών ροών λάβας, θα είναι το μέρος για να ξεκινήσετε με αυτό. Αυτές οι κοιλότητες είναι εξαιρετικές επιλογές, διότι δεν χρειάζεται πλέον να αντιμετωπίσουμε το ζήτημα της κοσμικής και της ηλιακής ακτινοβολίας, των μικρομετεωριτών και του ελέγχου της θερμοκρασίας, καθώς το να είναι υπόγεια θα παρέχει προστασία και μόνωση και έχουν καλή δομική ακεραιότητα. Η πραγματική εργασία προκύπτει κατά την προσπάθεια εκσκαφής των σωλήνων διατηρώντας παράλληλα αυτή τη δομική ακεραιότητα. Μερικοί πρότειναν τη δημιουργία υλικού που μοιάζει με σκυρόδεμα για να μην καταρρεύσει η επιφάνεια από τον εαυτό της λόγω της βαρύτητας ή ακόμη και να χρησιμοποιήσει τον σεληνιακό regolith για να δημιουργήσει μια πιο στιβαρή δομή. Αυτό είναι ένα μελλοντικό πρόβλημα που πρέπει να ανησυχείτε, καθώς η αποστολή ενός διογκώσιμου οικοτόπου στο φεγγάρι είναι πολύ πιο βιώσιμη από το να ανακαλύψετε πώς να ανασκάψετε έναν σεληνιακό σωλήνα λάβας. Καθώς δημιουργούμε οικότοπους για να ζουν με ασφάλεια οι άνθρωποι, το επόμενο βήμα είναι να καταστήσει τη Σελήνη βιώσιμη μέσω εξαγωγής υλικών, κυρίως ηλίου-3, σε μέρη όπως η Γη ή ακόμη και ένας μελλοντικός διαστημικός σταθμός που βρίσκεται σε σημείο Lagrangian. Όπως αναφέρθηκε παραπάνω, η δημιουργία καυσίμων πυραύλων στη Σελήνη και η εκτόξευση από εδώ θα είναι εξαιρετικά επωφελής και φθηνή. Μπορούμε ακόμη να σκεφτούμε τη χρήση μαζικών προγραμμάτων οδήγησης, βασικά ηλεκτρομαγνητικών καταπέλτων, για την εκτόξευση αντικειμένων στο διάστημα χωρίς τη δημιουργία πυραύλων. Όλα αυτά μπορούν τελικά να οδηγήσουν στο να κατασκευαστεί ο πρώτος διαστημικός ανελκυστήρας στη Σελήνη, να γίνει ο απόλυτος σταθμός μεταφοράς φορτίου και να ενισχυθεί η μελλοντική οικονομία της Σελήνης. Εντάξει, τώρα καταλαβαίνουμε ποιες είναι οι ανάγκες υποδομής μιας σεληνιακής βάσης. Τι κάνουμε τώρα για να φτάσουμε εκεί; Το πρόγραμμα Artemis της NASA, που στοχεύει να επιστρέψει ανθρώπους στη Σελήνη, συγκεκριμένα στο νότιο πόλο της, στα τέλη του 2024, προχωρά αργά. Τον Οκτώβριο του 2020, η NASA και επτά άλλοι διαστημικοί οργανισμοί από όλο τον κόσμο υπέγραψαν τα Artemis Accords, μια συνεργασία που θα στοχεύει στη δημιουργία αρχών συνεργασίας που θα οδηγήσουν σε μια βιώσιμη σεληνιακή παρουσία. Ο κυρίαρχος πύραυλος Space Launch System (SLS) αναμένεται να ξεκινήσει αργότερα φέτος μετά από πολλές καθυστερήσεις. Ο στόχος μετά το 2024 είναι να έχουμε μια μόνιμη παρουσία σελήνης, κάνοντας αυτό με την κατασκευή του σεληνιακού διαστημικού σταθμού Gateway και στη συνέχεια με την έναρξη του Lunar Surface Asset Deployment το 2028, το πρώτο αληθινό σεληνιακό φυλάκιο που θα υπήρχε. Παρ 'όλα αυτά, ορισμένες χώρες έχουν άλλα σχέδια για σεληνιακή εξερεύνηση. Στις 21 Μαρτίου 2021, η Κίνα και η Ρωσία υπέγραψαν μνημόνιο συμφωνίας που οδηγεί στη συνεργασία τους για την κατασκευή του Διεθνούς Σεληνιακού Ερευνητικού Σταθμού (ILRS). Αυτό το έργο θα εκτείνεται από τα μέσα της δεκαετίας του 2030 έως τα μέσα της δεκαετίας του 2040, με την κατασκευή μιας βάσης κοντά στο νότιο πόλο της Σελήνης. Μέχρι στιγμής, αυτή είναι κάθε πληροφορία που έχουμε σχετικά με μια μελλοντική σεληνιακή βάση που γίνεται πραγματικότητα. Αργά και σταθερά, οι άνθρωποι θα φτάσουν στη Σελήνη, θα κάνουν αυτά τα βήματα για όλη την ανθρωπότητα για άλλη μια φορά, και ελπίζουμε να μείνουν εκεί, ανοίγοντας το δρόμο για τους πρώτους ανθρώπους στον Άρη. Το ερώτημα τώρα είναι αν μπορούμε να επεκτείνουμε με επιτυχία την παρουσία μας στο φεγγάρι ή να συνεχίσουμε να ονειρευόμαστε την ανθρώπινη εγκατάσταση έξω από τη βαρύτητα της Γης. Ας δούμε! Στην φωτογραφία Κρατήρας Malapert (επισημαίνεται με κόκκινο, κοντά στον νότιο πόλο). https://asgardia.space/news/Living-on-the-Moon-the-future-beckons

Mars: Οι πρώτες 100 μέρες του Nasa's Perseverance rover σε εικόνες. Το NASA's Perseverance rover γιορτάζει 100 μέρες από τον Άρη από την προσγείωση του στον Άρη, όπου κυνηγάει σημάδια προηγούμενης μικροβιακής ζωής και επιδιώκει να διερευνήσει τη γεωλογία του πλανήτη και το παρελθόν κλίμα. Από τότε που έπεσε κάτω στις 18 Φεβρουαρίου, το ρομπότ έχει τραβήξει μερικές καταπληκτικές εικόνες από τον ιστότοπο προσγείωσης, τον κρατήρα Jezero, μια κατάθλιψη πλάτους 49 χιλιομέτρων (30 μίλια) ακριβώς βόρεια του ισημερινού του Κόκκινου Πλανήτη. Ένα μικρό ελικόπτερο, το Ingenuity, επέστρεψε επίσης εναέριες εικόνες, έχοντας κάνει ιστορία με τις πρώτες, ελεγχόμενες πτήσεις σε άλλο πλανήτη. Εδώ είναι μια επιλογή εικόνων που έχουν αποσταλεί από την αποστολή μέχρι στιγμής. https://www.bbc.com/news/in-pictures-57233756

Μεγάλος αστεροειδής θα πλησιάσει σήμερα τη Γη. Ένας τεράστιος αστεροειδής αναμένεται να περάσει αρκετά κοντά από τη Γη περίπου στα 4,5 εκατ. μίλια (7,2 εκατομμύρια χιλιόμετρα) σήμερα Τρίτη, σύμφωνα με το εργαστήριο Jet Propulsion της NASA. Ο εν λόγω αστεροειδής, γνωστός και ως 2021 KT1, είναι περίπου 183 μέτρα, όσο και ο Ολυμπιακός Πύργος της Νέας Υόρκης και η Διαστημική Βελόνα του Σιάτλ. Όπως αναφέρει δημοσίευμα του USA TODAY, η NASA έχει κατηγοριοποιήσει αυτό τον αστεροειδή ως ένα «εν δυνάμει επικίνδυνο αντικείμενο» καθώς έχει μέγεθος που υπερβαίνει τα 150 μέτρα και βρίσκεται εντός 7,4 εκατομμυρίων χιλιομέτρων από τον πλανήτη μας. Θα περάσει κοντά από τη Γη με περίπου 64.300 χιλιόμετρα την ώρα, σύμφωνα με το εργαστήριο της NASA, το οποίο εντοπίζει αντικείμενα που πλησιάζουν την τροχιακή περιοχή της Γης. Παρόλο που ο αστεροειδής δεν αναμένεται να χτυπήσει άμεσα τη Γη, η NASA τον παρακολουθεί στενά. Δεν είναι ωστόσο ο μόνος που έχει πλησιάσει τη Γη. Ένας αστεροειδής γνωστός ως 2021 GW4 βρέθηκε τον Απρίλιο 19.312 χιλιόμετρα μακριά από την επιφάνεια της Γης, ταξιδεύοντας με 30.094 χιλιόμετρα την ώρα. Ο αστρονόμος Τζανλούκα Μάσι, ιδρυτής του πρότζεκτ «Εικονικό Τηλεσκόπιο», ανέφερε πως επρόκειτο για μια «εξαιρετικά κοντινή συνάντηση». Τέσσερις μικρότεροι αστεροειδείς σε μέγεθος ενός αεροπλάνου ή ενός σπιτιού, αναμένονται να περάσουν κοντά από τη Γη από τη Δευτέρα έως την Τετάρτη, αλλά κανένας από αυτούς δεν θεωρείται «δυνητικά επικίνδυνος». Σύμφωνα με τη NASA, ένας αστεροειδής ορίζεται ως «βραχώδη θραύσματα που έχουν παραμείνει από τον σχηματισμό του ηλιακού συστήματος πριν από 4,6 δισεκατομμύρια χρόνια». Κανονικά, βρίσκονται σε τροχιά γύρω από τον ήλιο αλλά μερικές φορές παρεκκλίνουν από την τροχιακή τους πορεία εξαιτίας της βαρυτικής έλξης των πλανητών. Οι επιστήμονες αναφέρουν πως η εξέλιξη του πλανήτη είναι πιθανό να προέρχεται από συγκρούσεις αντικειμένων σε κοντινή απόσταση από τη Γη, όπως κομήτες και αστεροειδείς. Μια τέτοια θεωρία υποστηρίζει και την εξαφάνιση των δεινοσαύρων πριν από 66 εκατομμύρια χρόνια. Τα αντικείμενα που χτυπούν τη Γη μπορούν ενδεχομένως να συγκρατήσουν παγωμένο νερό ή μόρια με βάση τον άνθρακα, τα οποία είναι απαραίτητα για την επιβίωση των ζώων και των φυτών και την πρόκληση γεωλογικών αλλαγών. Παρόλο που η Γη δεν έχει δεχθεί εδώ και δεκαετίες κάποιο ισχυρό πλήγμα από αστεροειδή, υπάρχουν μικροί αστεροειδείς οι οποίοι περνούν ανάμεσα στη Γη και την τροχιά της Σελήνης αρκετές φορές κάθε μήνα, σύμφωνα με το τμήμα «Πλανητικής Άμυνας» της NASA. Σημειώνεται πως η Αμερικανική Διαστημική Υπηρεσία μελετά τρόπους αποτροπής χτυπημάτων από αστεροειδείς σε περίπτωση που κάποιος αποτελέσει όντως μια μεγάλη απειλή για τη Γη. Μια από αυτές τις τεχνικές ονομάζεται «βαρυτικό ρυμουλκό», το οποίο περιλαμβάνει ένα διαστημικό σκάφος που χρησιμοποιεί αμοιβαία έλξη βαρύτητας από έναν δορυφόρο για να αλλάξει τη διαδρομή του αστεροειδούς. Αυτή η μέθοδος ωστόσο βρίσκεται ακόμη υπό εξέταση. https://www.pronews.gr/epistimes/diastima/991373_nasa-enas-terastios-asteroeidis-tha-plisiasei-ti-gi-einai-epikindynos

Έσπασε τα κοντέρ η Κίνα για τον διαστημικό της σταθμό. Πριν από ένα μήνα η Κίνα ανακοίνωσε ότι θα κατασκευάσει τον δικό της διαστημικό σταθμό που θα έχει εθνικό χαρακτήρα. Θα χρησιμοποιείται δηλαδή αποκλειστικά από τους δικούς της αστροναύτες και θα εξετάζει ανά περίπτωση αν θα επιτρέπει την επίσκεψη στον σταθμό αστροναυτών άλλων χωρών. Κανείς δεν περίμενε ότι λίγα 24ωρα μετά την ανακοίνωσε η κινεζική διαστημική υπηρεσία θα εκτόξευε την κεντρική μονάδα του διαστημικού της σταθμού στην οποία υπάρχουν τα συστήματα λειτουργίας του αλλά και οι χώροι διαμονής των αστροναυτών. Ο Γιανγκ Λιγουέι, ο πρώτος κινέζος αστροναύτης που είναι σήμερα επικεφαλής του προγράμματος επανδρωμένων αποστολών της χώρας, ανακοίνωσε στην κρατική τηλεόραση της Κίνας ότι συνδέθηκε με επιτυχία στον σταθμό ένα φορτίο με προμήθειες και εξοπλισμό και ότι εντός του Ιουνίου θα ταξιδέψουν σε αυτόν τρεις αστροναύτες. Πρόκειται για ένα πραγματικά εκπληκτικό επίτευγμα και μένει να αποδειχθεί αν πράγματι ο σταθμός είναι έτοιμος να υποδεχθεί αστροναύτες και αν αυτό θα συμβεί τις προσεχείς εβδομάδες. Σύμφωνα με όσα διαρρέει η κινεζική διαστημική υπηρεσία οι τρεις αστροναύτες θα πραγματοποιήσουν εργασίες επισκευών και προετοιμασίας για τις επόμενες μονάδες του σταθμού που ακολουθήσουν. Θα πραγματοποιήσουν επίσης διαστημικούς περιπάτους αλλά και ορισμένες επιστημονικές εργασίες και πειράματα. Ο Λιγούει δεν έδωσε στοιχεία για την ταυτότητα των τριών αστροναυτών αλλά σε σχετική ερώτηση που του τέθηκε απάντησε ότι στο πρώτο πλήρωμα δεν θα υπάρχουν γυναίκες κάτι που θα συμβεί στην συνέχεια. Το επτά τόνων φορτίο που έφτασε στον διαστημικό σταθμό διαθέτει καύσιμα για την λειτουργίας του καθώς και διαστημικές στολές, τρόφιμα και εργαλεία για τους αστροναύτες. https://www.naftemporiki.gr/story/1732745/espase-ta-konter-i-kina-gia-ton-diastimiko-tis-stathmo Διαστημικό σκουπίδι έπεσε πάνω στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό. Τα αμέτρητα διαστημικά σκουπίδια που κυκλοφορούν σε τροχιά γύρω από την Γη με ταχύτητες 30 χιλιάδων χλμ./ώρα αποτελούν διαρκή απειλή για τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό. Κάθε φορά που εντοπίζεται κάποιο διαστημικό σκουπίδι να πλησιάζει προς τον Σταθμό σημαίνει συναγερμός και αλλάζει η πορεία του σταθμού για να το αποφύγει. Αυτό συμβαίνει όμως κατά βάση μόνο με τα μεγάλου μεγέθους αντικείμενα που είναι και τα πιο επικίνδυνα. Δεν σημαίνει όμως ότι και τα μικρού μεγέθους διαστημικά σκουπίδια δεν μπορούν να προκαλέσουν ζημιές και μάλιστα σοβαρές σε οτιδήποτε πέσουν πάνω. Ένα διαστημικό σκουπίδι που κατάφερε να περάσει τα ραντάρ παρακολούθησης χτύπησε τον μεγάλο ρομποτικό βραχίονα Canadarm2 του ISS. Ο βραχίονας που αποτελεί συμβολή της Καναδικής Διαστημικής Υπηρεσίας χρησιμοποιείται σε ένα πλήθος εργασιών του σταθμού και αποτελεί ένα από τα βασικά του εργαλεία. Μπορεί το μήκος του βραχίονα να είναι περίπου 18 μέτρα αλλά η διάμετρος του είναι μόλις 35 εκατοστά για αυτό και οι υπεύθυνοι της λειτουργίας του ISS λένε ότι το σκουπίδι πραγματοποίησε ένα «πολύ τυχερό χτύπημα». Η τρύπα εντοπίστηκε από τους χειριστές του βραχίονα αλλά οι κάμερες στον σταθμό έχουν καταγράψει μόνο το σημείο εισόδου του αντικειμένου και δεν γνωρίζουμε ακόμη αν το διαπέρασε ή αν προκάλεσε κάποια ζημιά. Πάντως προς το παρόν φαίνεται ότι δεν έχει επηρεαστεί κάποια από τις λειτουργίες του. «Τα μέχρι τώρα στοιχεία δείχνουν ότι ο βραχίονας συνεχίζει να λειτουργεί όπως και πριν και η ζημιά περιορίζεται στην δοκό στήριξης και την θερμική του ασπίδα» αναφέρει σε ανακοίνωσης της Καναδικής Υπηρεσίας Διαστήματος https://www.naftemporiki.gr/story/1732927/diastimiko-skoupidi-epese-pano-ston-diethni-diastimiko-stathmo Ελληνικά ονόματα έδωσε η Space X στα νέα της διαστημοδρόμια. Η Space X, η διαστημική εταιρεία του πολυπράγμων Αμερικανού μεγιστάνα και οραματιστή Ελον Μασκ, έφερε επανάσταση στην διαστημική βιομηχανία με την χρήση των επαναχρησιμοποιούμενων πυραύλων που μεταφέρουν διαστημόπλοια και φορτία κάθε είδους στο Διάστημα. Μέχρι σήμερα οι πύραυλοι αυτοί ξεκινούν από το διαστημοδρόμιο της εταιρείας στο Τέξας και επιστρέφουν σε αυτό. Όμως για διαφόρους λόγους θεωρείται πιο πρακτικό και ασφαλές να δημιουργηθούν διαστημοδρόμια μέσα στην θάλασσα. Η Space X αγόρασε δύο πετρελαϊκές πλατφόρμες στα ανοικτά των ακτών του Τέξας καταβάλλοντας συνολικά επτά εκατ. δολάρια. Οι πλατφόρμες ανακατασκευάζονται για να χρησιμοποιηθούν για την εκτόξευση των πυραύλων και την επιστροφή τους εκεί. Σύμφωνα με τον σχεδιασμό της εταιρείας οι πλατφόρμες θα χρησιμοποιηθούν για την εκτόξευση των επανδρωμένων αποστολών που θα πραγματοποιήσει στον Άρη. Ο Έλον Μασκ πρόσφατα δήλωσε ότι η πρώτη επανδρωμένη αποστολή θα πραγματοποιηθεί εντός της επόμενης πενταετίας. Η εταιρεία αποφάσισε να δώσει στις δύο πλατφόρμες τα ονόματα των δύο δορυφόρων του Άρη, του Φόβου και του Δείμου. Στην ελληνική μυθολογία ο Δείμος ήταν η προσωποποίηση του τρόμου. Οι Αρχαίοι Έλληνες τον θεωρούσαν γιο του Άρη και της Αφροδίτης ή της Κυθέρειας. Μαζί με τον αδελφό του Φόβο, συνόδευε τον πατέρα του, τον θεό του πολέμου, στα πεδία των μαχών. Οι μορφές τους στόλιζαν τις περίφημες ασπίδες των Αγαμέμνονα και Αχιλλέα. https://www.naftemporiki.gr/story/1733176/ellinika-onomata-edose-i-space-x-sta-nea-tis-diastimodromia

Ο μήνας Ιούνιος. Ο έκτος μήνας του χρόνου πήρε το όνομά του από τη σύζυγο του Δία, την Ήρα, η οποία στα λατινικά ονομαζόταν Juno. Σε διαφορετικές περιοχές της Ελλάδας ο Ιούνιος έχει τη δική του ξεχωριστή ονομασία. Στα Γρεβενά αναφέρεται ως Κερασάρης και στον Πόντο ως Κερασινός επειδή ωριμάζουν τα κεράσια, ενώ λόγω του «ερινασμού» ή «ορνιασμού» (τεχνητή γονιμοποίηση με ορνούς ή καρπούς άγριας συκιάς) των ήμερων σύκων ονομάζεται Ορνιαστής στην Άνδρο, Ρινιστής στην Πάρο και Απαρνιαστής σε διάφορα άλλα μέρη. Είναι όμως κυρίως γνωστός ως Θεριστής: «Αρχές του Θεριστή, του δρεπανιού μας η γιορτή», αφού συνδέεται άμεσα με την ωρίμανση και το θερισμό των δημητριακών. Το θέρισμα γίνεται με το δρεπάνι αρχίζοντας από το μέρος που έχει λυγίσει τα στάχυα ο αέρας. Μεταξύ των εθίμων του θερισμού αυτά που σχετίζονται με τα τελευταία στάχυα έχουν πολλά κοινά στοιχεία με άλλους ινδοευρωπαικούς λαούς. Σε μερικά μέρη άφηναν αθέριστα τα τελευταία στάχυα, ενώ σε άλλα έπλεκαν μια δέσμη, σε σχήμα σταυρού, που την έλεγαν χτένι, ψαθί ή σταυρό, και την τοποθετούσαν στο εικονοστάσι του σπιτιού. Την εποχή της σποράς τα έτριβαν κι ανακάτευαν τους κόκκους τους με τον καινούργιο σπόρο. Το αθέριστο κομμάτι ήταν τα γένια του νοικοκύρη, «αφήνω του ζευγολάτη τα γένια» έλεγαν, ενώ σε άλλες περιοχές ονομάζονταν «τα γένια του Θεού». Στο τρίτο δεκαήμερο του μήνα συμβαίνει και το θερινό ηλιοστάσιο ή η θερινή τροπή του Ήλιου, το επονομαζόμενο «λιοτρόπι» από το λαό μας, εξ ου και η ονομασία του Ιουνίου ως «Λιοτρόπη». Πράγματι, στις 21-22 Ιουνίου ο Ήλιος φτάνει στο βορειότερο σημείο της εκλειπτικής και αρχίζει να κατέρχεται και πάλι «τρεπόμενος» προς τον ισημερινό. Το σημείο αυτό ονομάζεται θερινό τροπικό σημείο ή απλώς θερινή τροπή, επειδή ο Ήλιος τρέπεται και πάλι προς τον ισημερινό και από την ημέρα αυτή αρχίζει το καλοκαίρι. Επειδή, μάλιστα, για μερικές μέρες πριν και μετά τη θερινή τροπή ο Ήλιος φαίνεται να αργοστέκει πάνω στην εκλειπτική σαν να είναι έτοιμος να σταματήσει, το θερινό τροπικό σημείο ονομάζεται επίσης και θερινό ηλιοστάσιο. Πριν από 2.000 χρόνια το σημείο του θερινού ηλιοστασίου βρισκόταν στον αστερισμό του Καρκίνου, γι’ αυτό και ο Βόρειος Τροπικός Κύκλος ο οποίος διέρχεται από το σημείο αυτό ονομάστηκε «Τροπικός του Καρκίνου». Μετά τη θερινή τροπή, ο Ήλιος αρχίζει να κατεβαίνει προς το Νότο, άρα «καρκινοβατεί», δηλαδή κάνει μια οπισθοδρομική κίνηση σαν τον κάβουρα. Φυσικά, σήμερα, λόγω της μετάπτωσης των ισημεριών, το σημείο του θερινού ηλιοστασίου βρίσκεται στον αστερισμό των Διδύμων, ενώ ο Ήλιος εισέρχεται στον αστερισμό του Καρκίνου στις 21 Ιουλίου και παραμένει εκεί επί 21 ημέρες, μέχρι τις 11 Αυγούστου. Στις 24 Ιουνίου έχουμε τη γενέθλια εορτή του Αϊ-Γιάννη του Προδρόμου: «Τ’ Αϊ-Γιαννιού του Λαμπαδάρη», εξ ου και το όνομα που δίνεται στον Ιούνιο «Αϊ-Γιαννίτης» ή «Αγιογιαννίτης». Η γιορτή του είναι ταυτισμένη με δυο κύκλους εθίμων: με τον Κλήδονα και τις φωτιές που ανάβουν την παραμονή. Εξ ου και οι προσωνυμίες «Φανιστής» και «Ριζικάρης», αλλά και «Ριγανάς», επειδή εκείνη την ημέρα μάζευαν ρίγανη. Κληδών (γεν. κληδόνος) στην αρχαιότητα σήμαινε οιωνός ή προμήνυμα. Ο Γεώργιος Ν. Αικατερινίδης μας περιγράφει: «Την παραμονή της γιορτής του Αϊ-Γιάννη πηγαίνει ένα παιδί που ζουν και οι δυο γονείς του (αμφιθαλές) και φέρνει «αμίλητο» νερό στο σπίτι όπου έχουν συμφωνήσει να γίνει ο Κλήδονας. Το αμίλητο νερό το βάζουν σε μια στάμνα και μέσα ρίχνουν τα ριζικάρια, δηλαδή από ένα φρούτο ή κάποιο μικροαντικείμενο, με ένα χαρακτηριστικό σημάδι, για να ξεχωρίζει ο κάτοχός του. Σκεπάζουν έπειτα το σταμνί μ’ ένα κόκκινο πανί, βάζουν πάνω μια κλειδαριά (εξ ου και η εσφαλμένη γραφή Κλείδονας) και το αφήνουν τη νύχτα έξω στο ύπαιθρο για να «αστρονομηθεί», να δεχτεί τη μαγική επήρεια των άστρων. Την επαύριο φέρνουν το σταμνί στο σπίτι, μαζεύονται όλοι γύρω-γύρω κι ένα παιδί, αμφιθαλές και αυτό, βγάζει τα ριζικάρια, ενώ οι άλλοι τραγουδούν ένα αλληγορικό δίστιχο». Το αρχαιοελληνικό έθιμο του Κλήδονα περιγράφεται ως εξής από τον Ηλία Αναγνωστάκη: «…μια κόρη στο πηγάδι, στο βρύσιμο του Ιούνη και του κλήδονα, είναι η αληθινή πηγή της ζωής, που περιμένει το γυρισμό. Είναι η νέα που στου Αϊ-Γιαννιού, στις 24 του Ιούνη, γίνεται η Καλλινίτσα, πηδά τις φωτιές, ζυμώνει την αλμυροκουλούρα και, τρώγοντάς την , από τη δίψα θα ονειρευτεί μέσα στη νύχτα τον νέο που της προσφέρει την ερωτική δροσιά, το νερό να ξεδιψάσει. Κι ακόμη, είναι η νέα που φέρνει το αμίλητο νερό, ανοίγει τον κλήδονα, ψάχνει τον ήλιο-σύντροφο μέσα στο σκοτεινό, σαράντα οργιές βαθύ, πηγάδι του έρωτα. Και για τους δυο, κόρη και νέο, το νερό κοιμάται, είναι αμίλητο και μόνον λάλον είναι το ύδωρ της μαντικής κατασταλίας του κλήδονα και του στοιχείου: θεριόνερο, νεραϊδόνερο». Στην Κοζάνη το έθιμο του «Κλήδονα» αναβιώνει κάθε χρόνο στην Αιανή και στο Χρώμιο: «Κάθε 23 Ιούνη το απόγευμα, στην πιο όμορφη και λουλουδένια αυλή ενός σπιτιού, μαζεύονται γυναίκες, παραδοσιακά ντυμένες, για να στολίσουν ένα γκιούμι με λουλούδια. Ταυτόχρονα οι ελεύθερες κοπέλες δένουν στο δαχτυλίδι τους μια κόκκινη κλωστή, το ρίχνουν στο γκιούμι που το γεμίζουν με νερό και τραγουδούν. Την επομένη το απόγευμα μαζεύονται και πάλι οι γυναίκες του χωριού, μια ελεύθερη κοπέλα παίρνει το στολισμένο γκιούμι και με τραγούδια στο δρόμο πάνε στις 3 βρύσες. Εκεί γεμίζουν και αδειάζουν τρεις φορές το γκιούμι και τραγουδούν σε τοπική διάλεκτο. Με τραγούδια καταλήγουν στην πλατεία, με ορχήστρα χορεύουν και ενδιάμεσα στο γλέντι βγάζουνε τα «κλήδονα». Μια ελεύθερη κοπέλα τραβάει μέσα από το γκιούμι ένα δαχτυλίδι που θα αναδείξει την πρώτη κοπέλα που θα αρραβωνιαστεί . Και έτσι το γλέντι συνεχίζεται ως αργά», Αν και τα έθιμα αυτά της υπαίθρου, που τα κρατούσε ζωντανά στην πόλη η «γειτονιά», σιγά-σιγά λησμονιούνται, οι παλιότεροι δεν μπορούμε να ξεχάσουμε τις παιδικές αναμνήσεις μας και τα πηδήματα πάνω από τις φωτιές του Αϊ-Γιάννη. Αναμνήσεις που αναβιώνουν κάθε φορά που ακούς τραγούδια όπως εκείνο του Λευτέρη Παπαδόπουλου για ΄κεινο το Σάββατο κι απόβραδο στην Αριστοτέλους που «φωτιές ανάβανε στους απάνω δρόμους/τ’ Αϊ-Γιάννη θα ‘τανε θαρρώ». Ή εκείνο το άλλο του Μάνου Ελευθερίου: «Ανάβουνε φωτιές στις γειτονίες, του Αϊ-Γιάννη / αχ πόσα τέτοια ξέρεις και μου λες / που ‘χουν πεθάνει». https://physicsgg.blogspot.com/2021/06/blog-post.html

Aπό την ραδιενέργεια των ωκεανών στην πρόβλεψη των τσουνάμι. Η βραχυπρόθεσμη πρόβλεψη των σεισμών συνεχίζει ακόμα και σήμερα να είναι από τα δυσκολότερα επιστημονικά προβλήματα. Κάποιοι πετάνε λευκή πετσέτα θεωρώντας ότι η φυσική που περιγράφει τον ανομοιογενή φλοιό της Γης και τους σεισμούς είναι μη γραμμική. Αφού λοιπόν τα φυσικά φαινόμενα που συμβαίνουν στην περιοχή που γεννιέται ένας σεισμός είναι εξαιρετικά ευαίσθητα σε ελάχιστες διακυμάνσεις των αρχικών συνθηκών είναι αδύνατη η πρόβλεψη των χαρακτηριστικών του, ένταση και επίκεντρο. Για κάποιους επιστήμονες λοιπόν ο σεισμός είναι ένα χαοτικό φαινόμενο που είναι αδύνατο να προβλεφθεί βραχυπρόθεσμα. Κάποιοι άλλοι όμως διαφωνούν με αυτή τη συλλογιστική. Και ο καιρός λένε είναι χαοτικό φαινόμενο αλλά όσο καλύτερη είναι γνώση των αρχικών συνθηκών τόσο πιο επιτυχημένη είναι η πρόβλεψή του. Το ίδιο μπορεί να γίνει και με τους σεισμούς. Για να επιτευχθεί λοιπόν μια πρόβλεψη σεισμού αρκεί η ακριβής γνώση των αρχικών συνθηκών στην περιοχή του σεισμού. Και με τις συνεχόμενες επιστημονικές εξελίξεις αυτό σιγά σιγά γίνεται ένας ρεαλιστικός στόχος. Στο ευρύτερο πλαίσιο των αρχικών συνθηκών ενός σεισμού ανήκουν και τα λεγόμενα πρόδρομα φαινόμενα που προηγούνται ενός σεισμού. Τέτοια φαινόμενα είναι οι μεταβολές του ηλεκτρικού πεδίου της γης (πρόκειται για τα σήματα που ανιχνεύει η ερευνητική ομάδα BAN) που δημιουργούνται πριν τον σεισμό ή η ασθενής σεισμική ακολουθία, που επίσης προηγείται του κύριου σεισμού. Ένα πολύ ενδιαφέρον πρόδρομο φαινόμενο είναι η έκλυση του ραδιενεργού αερίου ραδονίου στην εστιακή περιοχή ενός σεισμού. Το ραδόνιο προκύπτει από την διάσπαση των πυρήνων ουρανίου και θορίου, που βρίσκονται στα πετρώματα του υπεδάφους. Ο χρόνος ημιζωής του είναι 3,8 ημέρες και η αυξημένη συγκέντρωσή του σε σεισμικά ρήγματα αποτελεί ένδειξη επερχόμενου σεισμού. Αν το το επίκεντρο του σεισμού είναι υποθαλάσσιο τότε η αυξημένη ραδιενέργεια στην θάλασσα θα ήταν μια ένδειξη για πιθανό τσουνάμι. Εκεί ακριβώς στοχεύει μια ομάδα ερευνητών από το πανεπιστήμιο Αθηνών. Σχεδιάζουν υποβρύχια drones που ανιχνεύουν ραδιενεργό ακτινοβολία και τα οποία θα μπορούσαν να βοηθήσουν στη δημιουργία ενός συστήματος έγκαιρης προειδοποίησης για τα τσουνάμι. Όμως, αρχικά θα πρέπει να αποκτήσουν μια καλύτερη εποπτεία σχετικά με το τι συμβαίνει με την ραδιενέργεια στον πυθμένα της θάλασσας, έτσι ώστε να διακρίνουν την επιπλέον έκλυση ραδιενέργειας ως πρόδρομο σεισμικό φαινόμενο. «Η ραδιενέργεια είναι σε μεγάλο βαθμό άγνωστη στο θαλάσσιο περιβάλλον, παρά την σημασία της», δήλωσε ο καθηγητής του πανεπιστημίου Αθηνών Θεόδωρος Μερτζιμέκης, ο οποίος ηγείται της ερευνητικής ομάδας για την ανάπτυξη υποβρύχιων ρομπότ. Η τεχνολογία που θα αναπτυχθεί θα είναι τέτοια ώστε τα ρομπότ θα αποφασίζουν μόνα τους πού θα πάνε, για να βρουν ακτινοβολία. Η έρευνα ξεκίνησε την φετινή άνοιξη και τώρα η ομάδα αναπτύσσει τους αισθητήρες των ρομπότ καθώς επίσης και το λογισμικό που απαιτείται για την λειτουργία τους. Οι μετρήσεις στον βυθό είναι δύσκολες. Τα ηλεκτρονικά ως γνωστόν απεχθάνονται το νερό. Αλλά στον βυθό πρέπει επιπλέον να αντέχουν τις πιέσεις και τις διάφορες δυνάμεις από απρόβλεπτα κύματα και ρεύματα. Ο καθηγητής Μερτζιμέκης συγκρίνει το εγχείρημα, όσον αφορά τις απαιτούμενες τεχνολογικές προκλήσεις, με την αποστολή του διαστημικού οχήματος Perseverance της NASA, που εξερευνά την επιφάνεια του Άρη. Τα αυτόνομα υποβρύχια ρομπότ δεν θα αναζητούν μόνο την ραδιενέργεια από την πρόδρομη σεισμική δραστηριότητα, αλλά θα ερευνούν γενικότερα την ραδιενέργεια στον πυθμένα της θάλασσας. Υπάρχουν ποσότητες ραδιενεργού καισίου που δημιουργήθηκαν την δεκαετία 1950-60 ως υποπροϊόν πυρηνικών δοκιμών. Υπάρχει αέριο ραδόνιο, το οποίο απελευθερώνεται από τον φλοιό εξαιτίας των υποβρύχιων γεωτρήσεων πετρελαίου ή από πυρηνικά απόβλητα που ρίχνονταν στους ωκεανούς από το 1946 έως ότου τελικά το απαγόρευσε μια διεθνής συνθήκη το 1993. Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι το ερευνητικό πρόγραμμα των υποβρυχίων drones φέρει το ίδιο όνομα με το πανκ συγκρότημα RAMONES (από την σύντμηση του «RadioActivity Monitoring in Ocean EcoSystems«): https://physicsgg.me/2021/05/30/a%cf%80%cf%8c-%cf%84%ce%b7%ce%bd-%cf%81%ce%b1%ce%b4%ce%b9%ce%b5%ce%bd%ce%ad%cf%81%ce%b3%ce%b5%ce%b9%ce%b1-%cf%84%cf%89%ce%bd-%cf%89%ce%ba%ce%b5%ce%b1%ce%bd%cf%8e%ce%bd-%cf%83%cf%84%ce%b7%ce%bd-%cf%80/

Αγρια πτήση για το ελικόπτερο της NASA στον Αρη. Ένα λάθος στον χρονισμό της πλοήγησης δημιούργησε μεγάλες δυσκολίες στο ελικόπτερο της ΝASA στον Αρη, προκαλώντας το πρώτο μεγάλο πρόβλημα στις εξερευνήσεις του στον κόκκινο πλανήτη. Το πειραματικό ελικόπτερο με το όνομα «Ingenuity» κατάφερε τελικά να προσγειωθεί με ασφάλεια. To πρόβλημα εμφανίστηκε για περίπου ένα λεπτό κατά την έκτη δοκιμαστική πτήση του ελικοπτέρου το Σάββατο και σε ύψος10 μέτρων. Πολλές από τις φωτογραφίες που λαμβάνει αυτομάτως το σύστημα πλοήγησης που βρίσκεται εγκατεστημένο στο Ingenuity δεν έφτασαν ποτέ στο σύστημα παρακολούθησης με αποτέλεσμα το πλήρωμα που το καθοδηγεί να μη μπορούν να διαγνώσουν την ακρινή του θέση Το Ingenuity άρχισε να κλυδωνίζεται ενώ παρουσίασε και προβλήματα ισχύος σύμφωνα με τον κύριο πιλότο – χειριστή του, Χάβαρντ Γκριπ. Τελικά επιστρατεύθηκε το ενσωματωμένο σύστημα σταθεροποίησης προκειμένου το ελικόπτερο να διασωθεί που τελικά έτσι ακούμπησε ξανά στο έδαφος σε ακτίνα πέντε μέτρων από το αρχικό σημείο προσεδάφισης. https://www.kathimerini.gr/life/science/561379234/agria-ptisi-gia-to-elikoptero-tis-nasa-ston-ari/