Δροσος Γεωργιος

Σύγκρουση μαύρης τρύπας με… UFO Είναι γνωστό πώς οτιδήποτε πέσει στα τρομερά βαρυτικά δίχτυα μιας μαύρης τρύπας το μέλλον είναι προδιαγεγραμμένο και όχι… καλό. Αν και οι μαύρες τρύπες εξακολουθούν να παραμένουν τα πιο μυστηριώδη κοσμικά αντικείμενα εντούτοις τις τελευταίες δεκαετίες τα ολοένα και πιο προηγμένα τεχνικά μέσα που έχουν οι επιστήμονες στην διάθεση τους έχουν βοηθήσει στην συνεχή και πιο λεπτομερή παρατήρηση τους. Βρισκόμαστε πλέον σε θέση να μπορούμε να καταγράψουμε και απευθείας εικόνες από μαύρες τρύπες. Είναι δεδομένο ότι κάθε παρατήρηση σε μια μαύρη τρύπα έχει πάντοτε ξεχωριστό ενδιαφέρον αφού οι επιστήμονες εντοπίζουν κάθε φορά και κάποιο καινούργιο στοιχείο για την φύση και τους μηχανισμούς τους. Επανέρχεται στην δημοσιότητα μια ανακάλυψη που έκανε πριν αρκετούς μήνες ερευνητική ομάδα με επικεφαλής επιστήμονες του Πανεπιστημίου Northwestern στις ΗΠΑ. Οι ερευνητές μελετώντας δεδομένων από βαρυτικά κύματα που εντόπισαν τα παρατηρητήρια LIGO και Virgo κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι σε απόσταση 800 εκατ. ετών φωτός από εμάς έλαβε χώρα ένα μυστηριώδες φαινόμενο. Πιο συγκεκριμένα μια μαύρη τρύπα με μάζα 23 φορές μεγαλύτερη από αυτή του Ήλιου συγκρούστηκε με ένα κοσμικό σώμα με μάζα 2,6 φορές μεγαλύτερη από αυτή του μητρικού μας άστρου. Δεδομένου του γεγονότος ότι τα άστρα νετρονίου έχουν μάξιμουμ μάζα 2,5 φορές μεγαλύτερη από αυτή του Ήλιου και η μικρότερη μαύρη τρύπα που γνωρίζουμε ότι μάζα πέντε φορές μεγαλύτερη από αυτή του Ήλιου το αντικείμενο με το οποίο συγκρούστηκε η μαύρη τρύπα καταγράφεται ως «άγνωστης ταυτότητας». Η ανακάλυψη του φαινομένου είναι σημαντική γιατί σε κάθε περίπτωση η λύση του μυστηρίου θα οδηγήσει σε κάτι εξαιρετικά ενδιαφέρον για τον κόσμο της αστρονομίας. Είτε θα εντοπίσουμε κάποιο άγνωστο σώμα είτε θα ανακαλύψουμε άστρα νετρονίου που ξεπερνούν τα υπάρχοντα κοσμολογικά όρια είτε θα ανακαλύψουμε την μικρότερη μαύρη τρύπα στο Σύμπαν. https://www.naftemporiki.gr/story/1728922/sugkrousi-mauris-trupas-me-ufo

Ο δορυφόρος Ευρώπη διαθέτει γούρνες νερού φιλικές στην ζωή. Οι επιστήμονες υποπτεύονταν εδώ και αρκετές δεκαετίες ότι η Ευρώπη, το παγωμένο φεγγάρι του Δία κρύβει στο εσωτερικό του έναν μεγάλο ωκεανό και άρα πιθανώς να υπάρχουν εκεί και κάποιες μορφές ζωής έστω και σε μικροβιακό επίπεδο. Κάποια στιγμή οι διαστημικές αποστολές που βρέθηκαν εκεί αλλά και η εξέλιξη της τεχνολογίας και των μεθόδων ανάλυσης και παρατήρησης δεδομένων επιβεβαίωσαν την ύπαρξη ενός ωκεανού που βρίσκεται σε βάθος περίπου 25 χλμ. κάτω από την παγωμένη επιφάνεια του δορυφόρου. Εκτιμάται ότι ο ωκεανός αυτός έχει τεράστιο βάθος 60-150 χλμ. Έχουν κατατεθεί προτάσεις εξερεύνησης της Ευρώπης και το 2024 η NASA έχει προγραμματίσει την εκτόξευση ενός σκάφους που θα ταξιδέψει στον δορυφόρο θα τεθεί σε τροχιά γύρω από αυτόν και πραγματοποιήσει σειρά ερευνών. Πρόκειται για την αποστολή Clipper που θα αναζητήσει επίσης σημεία προσεδάφισης επόμενων αποστολών στην Ευρώπη. Σχεδιάζονται αποστολές που θα έχουν στόχο να μελετήσουν την επιφάνεια του δορυφόρου και αν καταστεί εφικτό να την τρυπήσουν ώστε να σταλεί στον ωκεανό κάποιο ρομποτικό βαθυσκάφος που θα τον εξερευνήσει. Μελετώντας εικόνες υψηλής ανάλυσης από την επιφάνεια της Ευρώπης από το Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Τζόρτζια υποστηρίζει ότι ίσως δεν χρειαστεί να γίνει η υπερπροσπάθεια διείσδυσης στον ωκεανό για τον εντοπισμό της ζωής αφού αυτή μπορεί να βρίσκεται πολύ πιο κοντά στην επιφάνεια της Ευρώπης. Σύμφωνα με τους ερευνητές γεωλογικές δομές στην επιφάνειας του δορυφόρου υποδεικνύουν την ύπαρξη κάποιων θύλακων που έχουν σχηματιστεί σε βάθος περίπου 1,5 χλμ. κάτω από την παγωμένη επιφάνεια της Ευρώπης. Αυτοί οι θύλακες περιέχουν νερό σε υγρή μορφή και πιθανώς μικροβιακές μορφές ζωής. Οι ερευνητές εικάζουν ότι το νερό αυτό είναι αλμυρό γεγονός που πολλαπλασιάζει τις πιθανότητες παρουσίας κάποιων μορφών ζωής εκεί. Αναφέρουν μάλιστα ότι η αποστολή Clipper θα έχει την τεχνική δυνατότητα όχι μόνο να εντοπίσει αυτούς τους θύλακες αλλά και να διαπιστώσει αν υπάρχει σε αυτούς ζωή. Αν η θεωρία των ερευνητών επιβεβαιωθεί τότε θα πρόκειται όπως είναι ευνόητο για μια πολύ σημαντική εξέλιξη αφού θα μπορούν να οργανωθούν καλύτερα σχεδιασμένες αποστολές στην Ευρώπη. https://www.naftemporiki.gr/story/1728096/o-doruforos-europi-diathetei-gournes-nerou-filikes-stin-zoi

Επιχείρηση Moonlight: Πώς θα μετατραπεί σε «όγδοη ήπειρος» η Σελήνη. Ένα δορυφορικό και τηλεπικοινωνιακό δίκτυο γύρω από το φεγγάρι θέλει να δημιουργήσει τα επόμενα χρόνια η Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Διαστήματος. Πρόκειται για μία κίνηση που αναμφίβολα θα μπορούσε να μετατρέψει τον δορυφόρο στην «όγδοη ήπειρο». Και όλα αυτά την ώρα που στην επιφάνεια της Σελήνης θα χτίζονται ολόκληρες πόλεις. Το έργο θα ονομάζεται Moonlight. Την ίδια ώρα πολλές βρετανικές εταιρείες έχουν κερδίσει συμβόλαια 2 εκατ. λιρών προσπαθώντας να διερευνήσουν πως θα λειτουργήσει αυτό το έργο. «Μπαίνουμε σε μια νέα φάση - τη συστηματική εξερεύνηση της "όγδοης ηπείρου" μας, της Σελήνης», δήλωσε ο David Parker της ESA στο BBC News. «Το φεγγάρι αποτελεί το αποθετήριο της ιστορίας του ηλιακού συστήματος που αγγίζει τα 4,5 δισ. χρόνια. Μόλις αρχίσαμε να ξεκλειδώνουμε τα μυστικά του», συνέχισε. Ορισμένες εταιρείες από το Ηνωμένο Βασίλειο, την Ε.Ε και τον Καναδά θα συνεργαστούν με την Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Διαστήματος για την ανάπτυξη του έργου Moonlight, συμπεριλαμβανομένου του τρόπου παροχής υπηρεσιών τηλεπικοινωνιών και πλοήγησης σε μελλοντικές αποστολές - τόσο μεγάλες όσο και μικρές, με πλήρωμα και ρομποτ. Στο μεταξύ δεκάδες διεθνείς, θεσμικές και εμπορικές ομάδες στέλνουν αποστολές στη Σελήνη προβλέποντας ότι θα υπάρχει μια μόνιμη σεληνιακή παρουσία. Μάλιστα η Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Διαστήματος προβλέπει ότι μελλοντικά θα πραγματοποιούνται ταξίδια από τη Γη στο φεγγάρι και το αντίστροφο. Αυτά τα ταξίδια θα είναι πολύ διαφορετικά από τις αποστολές των Apollo. Πολλές από αυτές τις πρωτοβουλίες προέρχονται από τα κύρια διαστημικά ιδρύματα στην Κίνα, την Ινδία, την Ιαπωνία και τη Ρωσία. Πάντως εάν υπάρξει μείωση εάν υπήρχε μείωση στις τιμές των εισιτηρίων για ένα ταξίδι στο... φεγγάρι τότε θα μπορούσε να δοθεί η δυνατότητα σε μία μεγαλύτερη ομάδα ειδικών από τα κράτη - μέλη της ESA να ξεκινήσουν τις δικές τους αποστολές στη Σελήνη. Η βρετανική εταιρεία Surrey Satellite Technology, μέσω της θυγατρικής της SSTL, θα συμμετέχει σε μεγάλο βαθμό στο Moonlight, εργαζόμενη ως πάροχος υπηρεσιών και κατασκευαστής δορυφόρων. Ο Διευθύνων Σύμβουλος της SSTL Phil Brownnett δήλωσε ότι οι προσπάθειες δημιουργίας του δικτύου θα μειώσουν την πολυπλοκότητα του σχεδιασμού των μεμονωμένων αποστολών στο μέλλον. «Η καθοδήγηση της κοινοπραξίας βασίζεται στην επιτυχημένη συνεργασία μας με την ESA για το διαστημικό σκάφος επικοινωνιών Lunar Pathfinder, το οποίο θα παρέχει την πρώτη εμπορική υπηρεσία αναμετάδοσης δεδομένων από τη Σελήνη στον κόσμο μετά την κυκλοφορία του το 2022». Ωστόσο δεν είναι μόνο η Surrey Satelitte Technology που θα συμμετέχει σε αυτό το έργο. Η Inmarsat, με έδρα το Λονδίνο, και η MDA Space and Robotics Ltd (MDA UK), που εδρεύει στο Harwell Science and Innovation Campus στην Οξφόρδη, αποτελούν μέρος μιας κοινοπραξίας με επικεφαλής το Telespazio στην Ιταλία, εξερευνούν τη συγκεκριμένη ιδέα με περισσότερες λεπτομέρειες. Ειδικότερα πρόκειται να ερευνήσουν την ανάπτυξη μιας Σεληνιακής Υπηρεσίας Επικοινωνιών και Πλοήγησης (LCNS) για την υποστήριξη μελλοντικών επιστημονικών, εξερευνητικών και εμπορικών δραστηριοτήτων σε τροχιά προς και πάνω στη σεληνιακή επιφάνεια. Μιλώντας για το εγχείρημα η Yasrine Ibnyahya, ανώτερη μηχανικός στο Inmarsat δήλωσε ότι η παροχή δυνατοτήτων επικοινωνίας και πλοήγησης γύρω από τη Σελήνη είναι μια μεγάλη πρόκληση, τόσο τεχνικά όσο και εμπορικά. https://www.pronews.gr/epistimes/diastima/989137_epiheirisi-moonlight-pos-tha-metatrapei-se-ogdoi-ipeiros-i-selini-foto

Πεντάγωνο: Επιβεβαίωσε την έναρξη έρευνας για άγνωστα ιπτάμενα αντικείμενα. Το Πεντάγωνο ενημέρωσε ότι το τελευταίο χρονικό διάστημα έχουν εντοπιστεί περιστατικά με άγνωστης ταυτότητας ιπτάμενα αντικείμενα, για τα οποία έχει ξεκινήσει έρευνα. Το περιστατικό της μάλλον ασταθούς πτήσης του αντικειμένου χρονολογείται από τον Σεπτέμβριο του 2019 δημοσιεύθηκε με την έγκριση του Πενταγώνου την περασμένη Τετάρτη. Το βίντεο προέρχεται από τον ναύτη και λάτρη των θεωριών περί UFO. Πρόκειται για μια από τις περιπτώσεις που αποτελούν τμήμα έρευνας, σύμφωνα με το αμερικανικό υπουργείο Άμυνας. Το πολεμικό ναυτικό των ΗΠΑ είχε επιβεβαιώσει τη γνησιότητα των εικόνων του 2019, χωρίς ωστόσο να τις δημοσιοποιήσει για ενάμιση χρόνο, «προκειμένου να διαλυθούν οι όποιες αμφιβολίες του κοινού γύρω από τη γνησιότητα του υλικού», δήλωσε την Τετάρτη η εκπρόσωπος του Πενταγώνου, Σου Γκάου. «Ύστερα από προσεκτική μελέτη των εικόνων βίντεο, η υπηρεσία αποδέχθηκε το αίτημα για δημοσιοποίησή τους, καθώς δεν αποκαλύπτονται σε αυτά διαβαθμισμένες πληροφορίες ή απόρρητα οπλικά συστήματα», είπε η κ. Γκάου. Σύμφωνα με το CNN, εκπρόσωποι των υπηρεσιών ασφαλείας πρόκειται τον Ιούνιο να προβούν στο αμερικανικό Κογκρέσο στον αποχαρακτηρισμό απόρρητων πληροφοριών που έχουν συλλέξει σχετικά με UFO. Το αμερικανικό ναυτικό είχε αναφέρει το 2019 ότι τα τελευταία χρόνια είχε σημειωθεί ένας αριθμός αναφορών παρουσίας μη εξουσιοδοτημένων ή/και μη ταυτοποιηθέντων ιπτάμενων αντικειμένων που εισήλθαν σε διάφορα πεδία και σε εναέριο χώρο που ελέγχει ο στρατός. https://www.pronews.gr/epistimes/diastima/988975_pentagono-epivevaiose-tin-enarxi-ereynas-gia-agnosta-iptamena-antikeimena

Επιστολή του Αϊνστάιν με τη διάσημη εξίσωση E=mc2 πουλήθηκε 1,2 εκ. δολαρία. Ένα χειρόγραφο γράμμα του Άλμπερτ Αϊνστάιν, το οποίο περιείχε την πιο διάσημη εξίσωση του κόσμου E=mc2, πουλήθηκε σε δημοπρασία στις ΗΠΑ αντί 1,2 εκατομμυρίων δολαρίων, τιμή τριπλάσια της αναμενόμενης. Σύμφωνα με τους υπεύθυνους των Αρχείων Αϊνστάιν στο Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Καλιφόρνια και του Εβραϊκού Πανεπιστημίου της Ιερουσαλήμ, υπάρχουν μόνο τέσσερις γνωστές επιστολές με το χέρι του Αϊνστάιν όπου περιέχεται η εμβληματική εξίσωση, η οποία για πρώτη φορά είχε παρουσιαστεί σε επιστημονική δημοσίευση το 1905, εξηγώντας την ισοδυναμία της ενέργειας με τη μάζα επί το τετράγωνο της ταχύτητας του φωτός. Η εν λόγω μονοσέλιδη επιστολή, με ημερομηνία 26 Οκτωβρίου 1946, η οποία απευθυνόταν στον Πολωνο-Αμερικανό φυσικό Λούντβικ Σιλμπερστάιν, ο οποίος είχε αμφισβητήσει μερικές από τις θεωρίες του Αϊνστάιν, είναι η μόνη από τις τέσσερις με την εξίσωση που βρισκόταν στα χέρια ιδιώτη συλλέκτη, σύμφωνα με την εταιρεία δημοπρασιών RR Auction της Βοστώνης που έκανε τη δημοπρασία, σύμφωνα με το BBC. Η επιστολή, όπως αναφέρει το ΑΠΕ-ΜΠΕ, βρισκόταν στο προσωπικό αρχείο του Σιλμπερστάιν, το οποίο είχε πουληθεί από τους κληρονόμους του. Η σπανιότητα της επιστολής οδήγησε σε πόλεμο προσφορών κατά τη δημοπρασία ανάμεσα σε πέντε υποψήφιους αγοραστές, οι οποίοι περιορίστηκαν σε δύο όταν η τιμή ξεπέρασε τα 700.000 δολάρια. Ο νικητής της δημοπρασίας και αγοραστής της επιστολής παρέμεινε ανώνυμος. https://www.pronews.gr/epistimes/988912_epistoli-toy-ainstain-me-ti-diasimi-exisosi-emc2-poylithike-12-ek-dolaria

Μια εντυπωσιακή φωτογραφία του Curiosity από το διάστημα. Eκτός από τα διαστημικά οχήματα – το Perseverance της NASA και το κινεζικό Zhurong – που προσγειώθηκαν πρόσφατα στον πλανήτη Άρη υπάρχει και το διαστημικό ρόβερ Curiosity το οποίο αντέχει ακόμα στις αντίξοες συνθήκες του κόκκινου πλανήτη. Το Curiosity βρίσκεται στην επιφάνεια του Άρη από τις 6 Αυγούστου του 2012. Κατά την εξερεύνησή του διάνυσε 25 χιλιόμετρα μέχρι σήμερα και αναρριχήθηκε στο όρος Sharp, στην περιοχή του κρατήρα Gale. Το Curiosity μεταξύ άλλων διαθέτει τρυπάνι και συλλέγει δείγματα εδάφους του Άρη τα οποία αναλύει. Η φωτογραφία που ακολουθεί λήφθηκε από την κάμερα HiRISE του Mars Reconnaissance Orbiter (MRO), ένα διαστημικό σκάφος που από τον Νοέμβριο του 2006 βρίσκεται σε τροχιά γύρω από τον Άρη: Το MRO σχεδιάστηκε για να μελετήσει την γεωλογία, το κλίμα του πλανήτη και για να εντοπίσει τις κατάλληλες θέσεις προσγείωσης άλλων διαστημικών αποστολών της NASA (Phoenix, Mars Science Laboratory). Διαθέτει την υψηλής ανάλυσης κάμερα HiRISE (High Resolution Imaging Science Experiment). Πρόκειται για την ισχυρότερη κάμερα, που έχει σταλεί ποτέ σ’ άλλον πλανήτη, με την οποία λήθηκαν περισσότερες από 50,000 φωτογραφίες με εξαιρετικές λεπτομέρειες. To MRO θα συνεχίσει την έρευνά του, τουλάχιστον μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 2020 πολύ πιο πέρα από την προβλεπόμενη διάρκεια ζωής του. Η κάμερα HiRISE είδε και φωτογράφησε το Curiosity από ψηλά https://physicsgg.me/2021/05/21/%ce%bc%ce%b9%ce%b1-%ce%b5%ce%bd%cf%84%cf%85%cf%80%cf%89%cf%83%ce%b9%ce%b1%ce%ba%ce%ae-%cf%86%cf%89%cf%84%ce%bf%ce%b3%cf%81%ce%b1%cf%86%ce%af%ce%b1-%cf%84%ce%bf%cf%85-curiosity-%ce%b1%cf%80%cf%8c/

Το κινεζικό ρόβερ κινήθηκε για πρώτη φορά στην επιφάνεια του Άρη. Ένα τηλεκατευθυνόμενο κινεζικό μηχανοκίνητο ρομποτικό όχημα εξερεύνησης (ρόβερ) κατέβηκε σήμερα τη ράμπα της κάψουλας προσεδάφισης μέχρι την επιφάνεια του Κόκκινου Πλανήτη, καθιστώντας την Κίνα τη πρώτη χώρα που έθεσε σε τροχιά, προσεδάφισε και ανέπτυξε ένα χερσαίο όχημα στη διάρκεια της πρώτης αποστολής της στον Άρη. Το «Ζουρόνγκ», που έχει πάρει το όνομά του από τον θεό της φωτιάς στην κινεζική μυθολογία, κατέβηκε από τη ράμπα στην επιφάνεια του Άρη στις 10:40 π.μ. (ώρα Πεκίνου, 05:40 ώρα Ελλάδας), σύμφωνα με ανάρτηση στον επίσημο λογαριασμό του ρόβερ στα κινεζικά μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Η Κίνα έγινε αυτό το μήνα η πρώτη, μετά τις Ηνωμένες Πολιτείες, χώρα που ανέπτυξε χερσαίο όχημα στο Άρη. Η πρώην Σοβιετική Ένωση είχε προσεδαφίσει ένα σκάφος το 1971, αλλά είχε χάσει την επικοινωνία μαζί του μερικά δευτερόλεπτα αργότερα. Το «Ζουρόνγκ», το οποίο ζυγίζει 240 κιλά και έχει έξι επιστημονικά εργαλεία, ανάμεσα στα οποία μια υψηλής ευκρίνειας τοπογραφική κάμερα, θα μελετήσει το επιφανειακό έδαφος και την ατμόσφαιρα του πλανήτη. Κατά την εξερεύνηση της επιφάνειας του Άρη, που θα διαρκέσει 90 ημέρες, το κινεζικό όχημα, το οποίο λειτουργεί με ηλιακή ενέργεια, θα αναζητήσει επίσης σημάδια αρχαίας ζωής, όπως νερό και πάγο κάτω από την επιφάνεια, χρησιμοποιώντας ένα ραντάρ που «διεισδύει» στο υπέδαφος. Το μη επανδρωμένο κινεζικό διαστημόπλοιο Τιανγουέν-1 είχε εκτοξευθεί πέρυσι τον Ιούλιο από το νότιο κινεζικό νησί Χαϊνάν. Έπειτα από ταξίδι άνω των έξι μηνών, το Τιανγουέν-1 έφθασε το Φεβρουάριο στον Κόκκινο Πλανήτη, γύρω από τον οποίο βρίσκεται έκτοτε σε τροχιά. Στις 15 Μαΐου, η κάψουλα προσεδάφισης, που μετέφερε το ρόβερ, αποσπάσθηκε από το Τιανγουέν-1 και προσεδαφίσθηκε σε μια εκτεταμένη πεδιάδα γνωστή με την ονομασία Utopia Planitia. Οι πρώτες εικόνες που τραβήχτηκαν από το ρόβερ δόθηκαν στη δημοσιότητα την Τετάρτη από την κινεζική διαστημική υπηρεσία. https://physicsgg.me/2021/05/22/%cf%84%ce%bf-%ce%ba%ce%b9%ce%bd%ce%b5%ce%b6%ce%b9%ce%ba%cf%8c-%cf%81%cf%8c%ce%b2%ce%b5%cf%81-%ce%ba%ce%b9%ce%bd%ce%ae%ce%b8%ce%b7%ce%ba%ce%b5-%ce%b3%ce%b9%ce%b1-%cf%80%cf%81%cf%8e%cf%84%ce%b7-%cf%86/

Υπερπανσέληνος και η ολική έκλειψη Σελήνης στις 26 Μαΐου. Η δεύτερη υπερπανσέληνος του έτους, και η μεγαλύτερη για το 2021, θα πραγματοποιηθεί την Τετάρτη 26 Μαΐου (νύχτα Τρίτης), ενώ θα γίνει και η μοναδική έκλειψη Σελήνης της χρονιάς. Το φεγγάρι θα βρίσκεται πιο κοντά στη Γη και η πανσέληνος θα φαίνεται μεγαλύτερη από ό,τι συνήθως, ωστόσο η ολική έκλειψη δεν θα είναι ορατή από την Ελλάδα. Το εντυπωσιακό φυσικό φαινόμενο θα απολαύσουν όσοι μπορούν από τον Ειρηνικό Ωκεανό και τμήματα της Ανατολικής Ασίας, Ιαπωνίας, Αυστραλίας-Νέας Ζηλανδίας, Κεντρικής, Νότιας και Βορειοδυτικής Αμερικής, σύμφωνα με τη NASA. Το «Φεγγάρι των Λουλουδιών», όπως το έχουν ονομάσει οι Ινδιάνοι της Αμερικής, επειδή αυτή η πανσέληνος συμπίπτει με τη μεγάλη άνθηση των φυτών εν μέσω άνοιξης. Η πανσέληνος θα φθάσει στην κορύφωση της λίγο μετά το μεσημέρι της Τετάρτης 26 Μαΐου, αλλά μερικές ώρες νωρίτερα, το βράδυ της Τρίτης 25 Μαΐου (περίπου στις 04:30 ώρα Ελλάδας της 26ης Μαΐου) η Σελήνη θα βρεθεί στην κοντινότερη απόσταση της από τη Γη (357.311 χιλιόμετρα). Αιτία του φαινομένου της υπερπανσελήνου είναι η ελλειπτική τροχιά του φεγγαριού γύρω από τη Γη, που αυξομειώνει την απόσταση μεταξύ των σωμάτων. Υπερπανσέληνος συμβαίνει όταν η πανσέληνος συμπίπτει χρονικά με μια πολύ κοντινή προσέγγιση της Σελήνης. Η απόσταση Γης-Σελήνης κυμαίνεται από 406.712 χιλιόμετρα (απόγειο) μέχρι 356.445 χιλιόμετρα (περίγειο), με μέση απόσταση περίπου τα 384.500 χιλιόμετρα. Όταν η πανσέληνος συμβαίνει κοντά στο περίγειο, τότε θεωρείται έχουμε υπερ-Σελήνη, σούπερ-Σελήνη ή υπερ-πανσέληνο. Οι όροι αυτοί δεν είναι αστρονομικοί. Ο όρος, σύμφωνα με την Αμερικανική Διαστημική Υπηρεσία (NASA), εφευρέθηκε από τον αστρολόγο Richard Nolle το 1979. Μια πανσέληνος στο περίγειο, καθώς είναι πιο κοντά σε μας, φαίνεται έως 14% μεγαλύτερη και 30% φωτεινότερη σε σχέση με μια πανσέληνο στο απόγειο. Επίσης μια υπερπανσέληνος είναι περίπου 8% μεγαλύτερη και 15% φωτεινότερη σε σχέση με μια μέση πανσέληνο. Η δεύτερη αυτή υπερπανσέληνος του 2021 θα είναι πιο εντυπωσιακή από την πρώτη του Απριλίου, επειδή η Σελήνη θα βρίσκεται πιο κοντά στη Γη κατά περίπου 157 χιλιόμετρα. Η επόμενη τρίτη και τελευταία υπερ-πανσέληνος του 2021, η οποία θα είναι λιγότερο εντυπωσιακή από τη δεύτερη, θα συμβεί στις 24 Ιουνίου. Η πρώτη ολική έκλειψη Σελήνης από το 2019 Όσον αφορά την ολική έκλειψη της Τετάρτης, που είναι η πρώτη μετά τον Ιανουάριο του 2019, συμβαίνει όταν η Σελήνη περνάει ολόκληρη μέσω της σκιάς της Γης και το φεγγάρι παίρνει έτσι μια πιο σκούρα κοκκινωπή ή «ματωμένη» απόχρωση. Το επόμενο αξιόλογο αστρονομικό φαινόμενο θα είναι μία δακτυλιοειδής ηλιακή έκλειψη στις 10 Ιουνίου. Τέτοιου είδους έκλειψη συμβαίνει, όταν η Σελήνη είναι πολύ μακριά από τη Γη για να καλύψει τελείως τον ηλιακό δίσκο, με αποτέλεσμα να δημιουργείται ένα «δαχτυλίδι» ηλιακού φωτός γύρω από το σκοτεινό φεγγάρι. Αυτή η έκλειψη θα είναι εν μέρει μόνο ορατή από την Ευρώπη. https://physicsgg.me/2021/05/23/%cf%85%cf%80%ce%b5%cf%81%cf%80%ce%b1%ce%bd%cf%83%ce%ad%ce%bb%ce%b7%ce%bd%ce%bf%cf%82-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%ce%b7-%ce%bf%ce%bb%ce%b9%ce%ba%ce%ae-%ce%ad%ce%ba%ce%bb%ce%b5%ce%b9%cf%88%ce%b7-%cf%83%ce%b5/

Το μεγαλύτερο παγόβουνο της γης αποκολλήθηκε από την Ανταρκτική. Ένα γιγαντιαίο παγόβουνο μεγέθους μεγαλύτερου από το νησί της Μαγιόρκα στην Ισπανία, αποκολλήθηκε από την Ανταρκτική και πλέει στη θάλασσα. Πρόκειται για μια πλωτή μάζα πάγου έκτασης 4.320 τετραγωνικών χιλιομέτρων, που έσπασε στη δυτική πλευρά του Ronne Ice Shelf στη Θάλασσα Weddell της Ανταρκτικής, δήλωσε η Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Διαστήματος (ESA). Το παγόβουνο θυμίζει σε σχήμα γιγαντιαία σιδερώστρα, μήκους περίπου 170 χιλιομέτρων και πλάτους 25. Το όνομά του είναι Α-76. Οι επιστήμονες δεν αποδίδουν αυτό το συγκεκριμένο ρήγμα στην κλιματική αλλαγή, ενώ αντίθετα πιστεύουν ότι είναι μέρος του φυσικού κύκλου της γένεσης παγόβουνων στην περιοχή. Μόλις λιώσει, το νέο παγόβουνο δε θα οδηγήσει σε άνοδο της στάθμης της θάλασσας, επειδή αποτελούσε μέρος ενός πλωτού πάγου - όπως το λιωμένο παγάκι δεν αυξάνει το επίπεδο του ποτού στο ποτήρι. Η ESA είπε ότι το παγόβουνο εντοπίστηκε για πρώτη φορά από τον Keith Makinson, έναν πολικό ωκεανογράφο της British Antarctic Survey την περασμένη εβδομάδα και επιβεβαιώθηκε από το Εθνικό Κέντρο Πάγου των ΗΠΑ, χρησιμοποιώντας τις εικόνες του Copernicus Sentinel-1 της ESA. Το όνομα Α-76 μπορεί να ακούγεται λίγο αδιάφορο για το μεγαλύτερο παγόβουνο στον κόσμο, αλλά βασίζεται στην επιστήμη. Η ESA είπε ότι τα παγόβουνα ονομάζονται παραδοσιακά από το τεταρτημόριο της Ανταρκτικής στο οποίο ήταν αρχικά ορατά, έπειτα ένας διαδοχικός αριθμός και, στη συνέχεια, εάν το παγόβουνο σπάσει, ένα διαδοχικό γράμμα. https://physicsgg.blogspot.com/2021/05/blog-post_69.html

Το Solar Orbiter κατέγραψε την πρώτη του ηλιακή έκρηξη. Το Solar Orbiter, μια αποστολή που διευθύνεται από κοινού από τον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Διαστήματος (ESA) και τη NASA, ξεκίνησε τον Φεβρουάριο του 2020 και έκανε τις δύο πρώτες προσεκτικές προσεγγίσεις, πιο πρόσφατα στις 10 Φεβρουαρίου του 2021. Το διαστημικό σκάφος ξεκινά το επίσημο επιστημονικό του έργο τον Νοέμβριο. Ωστόσο, έχει ήδη καταφέρει να εντοπίσει κάτι ιδιαίτερο: δύο στεφανιαίες μαζικές εκτοξεύσεις, οι οποίες συμβαίνουν όταν ο Ήλιος εκτοξεύει μεγάλες άμορφες μάζες της ατμόσφαιράς του στο διάστημα. Εκείνη την εποχή, το διαστημικό σκάφος ήταν περίπου στη μισή απόσταση μεταξύ Ήλιου και Γης και στην αντίθετη πλευρά του. Αυτή η τοποθεσία σήμαινε ότι το Solar Orbiter μπόρεσε να δει μέρη του ήλιου εντελώς αόρατα για τους επιστήμονες στη Γη. Σημαίνει ακόμα ότι η αποστολή δεδομένων ήταν μια αργή διαδικασία, με τους επιστήμονες να συνεχίζουν να ερευνούν αυτό που είδε το διαστημικό σκάφος. Οι ερευνητές είχαν ήδη βρει μερικές εκτοξευόμενες μάζες αλλά τότε, παρατήρησαν ότι τρία από τα όργανα του Solar Orbiter εντόπισαν δύο εκτοξευόμενες, άμορφες μάζες αμέσως μετά από μία στενή προσέγγιση μεταξύ τους, σύμφωνα με δήλωση της ESA. Αυτά ήταν τα πρώτα στοιχεία, που παρατηρήθηκαν από το όργανο Solar Orbiter Heliospheric Imager (SoloHI), το οποίο μαγνητοσκοπούσε τη ροή του υλικού που «εκτοξεύτηκε» από τον Ήλιο. Αυτό το όργανο συλλέγει μόνο τυχαία δεδομένα. Τότε το SoloHI παρατηρούσε με έναν μόνο από τους τέσσερις ανιχνευτές του και αρκετά σποραδικά. Τα όργανα μπόρεσαν να συλλάβουν ιδιαίτερα εκπληκτική θέα μιας από τις εκτοξεύσεις αυτής της μάζας στις 12 και 13 Φεβρουαρίου. Καθένα από τα τρία όργανα του Solar Orbiter επικεντρώνεται σε μια διαφορετική περιοχή, οπότε οι απόψεις τους εκτείνονται από την ορατή επιφάνεια του Ήλιου έως και 20 φορές το πλάτος του ίδιου του Ήλιου, σύμφωνα με την ESA. Ακόμα πιο μακριά, τρία άλλα διαστημικά σκάφη παρατήρησαν το ίδιο γεγονός: το STEREO-A της NASA, το Proba-2 της ESA και η κοινή αποστολή Solar and Heliospheric Observatory (SOHO). Συνολικά, οι παρατηρήσεις των τεσσάρων αποστολών για την εκτόξευση της "στεφανιαίας" μάζας προσφέρουν το είδος της παγκόσμιας προοπτικής για τον Ήλιο και τον περιβάλλοντα χώρο, κάτι που ήταν μέχρι πρότινος δύσκολο να παρατηρήσουν οι επιστήμονες. Οι εκτοξευόμενες μάζες ενδιαφέρουν τους επιστήμονες και τους μηχανικούς των αποστολών στο διάστημα, επειδή μπορούν ενδεχομένως να βλάψουν το διαστημικό σκάφος και να βλάψουν τους μη προστατευμένους αστροναύτες, ειδικά πέρα ​​από την τροχιά του Διεθνούς Διαστημικού σταθμού. Μέχρι στιγμής, οι επιστήμονες έχουν περιορισμένες δυνατότητες παρακολούθησης και πρόβλεψης του διαστημικού καιρού - εξ' ου και το έντονο ενδιαφέρον για αποστολές όπως το Solar Orbiter, που βελτιώνουν την κατανόηση των ερευνητών για το πώς λειτουργεί ο ήλιος. Η μοναδική συνεισφορά του Solar Orbiter σε αυτήν την αναζήτηση θα είναι η λοξή τροχιά του, η οποία θα επιτρέψει στους επιστήμονες να απεικονίσουν τους πόλους του Ήλιου για πρώτη φορά. https://physicsgg.blogspot.com/2021/05/solar-orbiter.html

Πίδακες μαύρων τρυπών: ένα από τα μεγαλύτερα μυστήρια του σύμπαντος. Στην καρδιά κάθε γαλαξία βρίσκεται μια τεραστίου μεγέθους μαύρη τρύπα. Αυτές οι μαύρες τρύπες, οι μάζες των οποίων είναι εκατομμύρια έως δισεκατομμύρια φορές η μάζα του ήλιου μας, τροφοδοτούν τις πιο ενεργητικές διαδικασίες του σύμπαντος, τους αστροφυσικούς πίδακες που συνίστανται από σωματίδια υψηλών ενεργειών και εκτείνονται έως και χιλιάδες έτη φωτός. Η ερευνητική ομάδα Event Horizon Telescope (EHT) που φωτογράφισε και συνεχίζει να ερευνά την υπερμεγέθη μαύρη τρύπα στο κέντρο του γαλαξία M87, άρχισε να ξετυλίγει το μυστήριο σχετικά με το τι τροφοδοτεί αυτούς τους πίδακες. Πριν από αρκετές εβδομάδες, το EHT δημοσίευσε μια δεύτερη φωτογραφία της θηριώδους μαύρης τρύπας M87 – μια διαφορετική οπτική σε σχέση με την πρώτη φωτογραφία που δημοσίευσε το 2019. Και οι δύο εικόνες δείχνουν το φωτεινό πλάσμα γύρω από την υπερμεγέθη μαύρη τρύπα. Σε αντίθεση με την πρώτη φωτογραφία, στη νέα εικόνα ο φωτεινός δακτύλιος γύρω από την μαύρη τρύπα έχει ρίγες, υποδηλώνοντας ότι το φως είναι ισχυρά πολωμένο. Οι ερευνητές λένε ότι το σπειροειδές μοτίβο προκύπτει από ένα ισχυρό μαγνητικό πεδίο γύρω από τη μαύρη τρύπα του M87 και ότι αυτό αντιπροσωπεύει τα πρώτα παρατηρησιακά στοιχεία υπέρ μιας θεωρίας σχετικά με την εκτόξευση πιδάκων, ηλικίας 44 χρόνων, γνωστή ως διαδικασία Blandford-Znajek. Οι Roger Blandford και Roman Znajek, όταν ήταν νέοι φυσικοί στο Πανεπιστήμιο του Cambridge το 1977, υποστήριξαν ότι οι περιστρεφόμενες υπερμεγέθεις μαύρες τρύπες θα στρεβλώσουν ελικοειδώς τα περιβάλλοντα μαγνητικά πεδία και αυτή η μεταβολή δημιουργεί μια τάση που αντλεί ενέργεια έξω από την μαύρη τρύπα και κατά μήκος της έλικας προκαλώντας τον γιγαντιαίο πίδακα. Στο βίντεο που ακολουθεί (όπου μιλάει και ο ίδιος ο Roger Blandford) περιγράφεται πως θα μπορούσε να εξηγηθεί το φαινόμενο του πίδακα μιας θηριώδους μαύρης τρύπας: https://physicsgg.me/2021/05/22/%cf%80%ce%af%ce%b4%ce%b1%ce%ba%ce%b5%cf%82-%ce%bc%ce%b1%cf%8d%cf%81%cf%89%ce%bd-%cf%84%cf%81%cf%85%cf%80%cf%8e%ce%bd-%ce%ad%ce%bd%ce%b1-%ce%b1%cf%80%cf%8c-%cf%84%ce%b1-%ce%bc%ce%b5%ce%b3%ce%b1%ce%bb/

Διπλά κβάζαρ σε συγκρουόμενους γαλαξίες. Εντοπίστηκαν δύο ζεύγη μακρινών κβάζαρ, η ακτινοβολία των οποίων ταξίδευε επί 10 δισ. χρόνια μέχρι να ανιχνευθεί από το διαστημικό τηλεσκόπιο Hubble. Δεδομένου ότι είναι χίλιες φορές πιο πιθανό να ανακαλυφθεί ένα μονό από ένα διπλό κβάζαρ, η ανακάλυψη των δύο διπλών κβάζαρ στην ίδια έρευνα είναι σαν να έχουμε όντως βρει βελόνα στ’ άχυρα, όπως δήλωσε χαρακτηριστικά ο Yue Shen από το Πανεπιστήμιο Illinois at Urbana-Champaign, ένας από τους συγγραφείς της σχετικής μελέτης. Τα κβάζαρ είναι υπερφωτεινά «αντικείμενα» στα πέρατα του Σύμπαντος, τα οποία εκλύουν τεράστια ποσά ενέργειας, από περιοχές που συνήθως δεν υπερβαίνουν σε μέγεθος την διάμετρο του Ηλιακού μας συστήματος, ενώ εντοπίζονται σε γαλαξιακούς πυρήνες και ενεργοποιούνται από τις κολοσσιαίες μαύρες τρύπες που βρίσκονται στο εσωτερικό τους. Καθώς, δηλαδή, η μαύρη τρύπα έλκει με το βαρυτικό της πεδίο τα αέρια και την σκόνη που την περιβάλλει, σχηματίζει γύρω της έναν περιστρεφόμενο δίσκο αερίων και σκόνης, γνωστό ως δίσκο προσαύξησης. Τα υλικά του δίσκου στροβιλίζονται με όλο και μεγαλύτερη ταχύτητα, όλο και πλησιέστερα προς τον ορίζοντα γεγονότων της και, καθώς υπερθερμαίνονται σε εκατομμύρια βαθμούς Κελσίου, εκλύουν ακτινοβολία σε ολόκληρο το εύρος του ηλεκτρομαγνητικού φάσματος. Η εκτυφλωτική τους φωτεινότατα, μάλιστα, είναι κατά πολύ μεγαλύτερη από αυτήν που αντιστοιχεί στα άστρα τα οποία εμπεριέχει ένας «κοινός» κατά τα άλλα γαλαξίας. Σύμφωνα με τη νέα μελέτη, που δημοσιεύθηκε την 1η Απριλίου στο επιστημονικό περιοδικό Nature Astronomy, τα επιμέρους κβάζαρ του κάθε ζεύγους απέχουν μεταξύ τους μόλις 10.000 έτη φωτός. Οι ερευνητές θεωρούν ότι η μικρή αυτή απόσταση μεταξύ των κβάζαρ του κάθε ζεύγους οφείλεται στο γεγονός ότι βρίσκονται στους πυρήνες γαλαξιών, οι οποίοι συγχωνεύονται μεταξύ τους. Όταν δύο γαλαξίες συγκρούονται, οι σπειροειδείς δομές τους στρεβλώνονται. Παράλληλα διοχετεύονται όλο και περισσότερα υλικά προς τους δίσκους προσαύξησης των γιγάντιων μαύρων τρυπών που φιλοξενούν στους πυρήνες τους, τροφοδοτώντας έτσι τα κβάζαρ τους. Με την πάροδο, όμως, του χρόνου, η ισχυρή τους ακτινοβολία, ενεργοποιεί γαλαξιακούς ανέμους που απομακρύνουν μεγάλες ποσότητες αερίων από τους συγχωνευόμενους γαλαξίες, «φρενάροντας» έτσι τα επεισόδια αστρογένεσης που «πυροδοτήθηκαν» από την σύγκρουσή τους. Σε αντίθεση, μάλιστα, με την καθημερινή μας εμπειρία, η σύγκρουση δύο γαλαξιών δεν είναι «στιγμιαία», όπως είναι για παράδειγμα η σύγκρουση μεταξύ δύο αυτοκινήτων. Αντιθέτως, από την πρώτη «στενή επαφή» μεταξύ των δύο γαλαξιών μέχρι την τελική τους συγχώνευση σε έναν γιγάντιο ελλειπτικό γαλαξία μεσολαβούν αρκετές δεκάδες εκατ. χρόνια, ώσπου εντέλει οι υπερμεγέθεις μαύρες τρύπες τους συγχωνεύονται κι αυτές σε μία ακόμη μεγαλύτερη. Αυτή, μάλιστα, αναμένεται να είναι και η τελική «μοίρα» του δικού μας Γαλαξία, ο οποίος σε λίγα δισ. χρόνια θα συγχωνευθεί με τον γαλαξία της Ανδρομέδας, τον πλησιέστερο σε μας γιγάντιο σπειροειδή γαλαξία. Μέχρι στιγμής έχουν ανακαλυφθεί περισσότερα από 100 διπλά κβάζαρ σε γαλαξίες που βρίσκονται σε διαφορετικά στάδια συγχώνευσης. Κανένα τους ωστόσο δεν βρίσκεται τόσο μακριά στον χώρο και τόσο πίσω στον χρόνο όσο τα δύο αυτά ζεύγη, τα οποία απεικονίστηκαν όπως ήταν περίπου 10 δισ. χρόνια πριν, σε μια εποχή όπου τα κβάζαρ στο πρώιμο Σύμπαν ήταν πολυπληθέστερα από ποτέ άλλοτε. Συγκριτικά, το πλησιέστερο σε μας κβάζαρ βρίσκεται περίπου 600 εκατ. έτη φωτός μακριά, που σημαίνει ότι δεν υπάρχουν κβάζαρ στο τοπικό μας Σύμπαν σήμερα, καθώς το τελευταίο από αυτά «εξαφανίστηκε» πριν από περίπου 600 εκατ. χρόνια. Δεδομένου, ωστόσο, του φυσικού μηχανισμού που τα ενεργοποιεί, το πιθανότερο σενάριο της εξαφάνισής τους είναι ότι απλά «ξέμειναν από καύσιμα»! Οι μαύρες τρύπες τους, δηλαδή, «καταβρόχθισαν» μεγάλο μέρος από τα αέρια και την σκόνη του δίσκου προσαύξησης, ενώ η πίεση της ακτινοβολίας τους συνέβαλε στην απομάκρυνση όσων είχαν περισσέψει, γι’ αυτό και σταδιακά τα κβάζαρ «έσβησαν». Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι η δημιουργία νέων κβάζαρ είναι απαγορευτική. Για παράδειγμα, με το πέρας της συγχώνευσης του Γαλαξία μας με τον γαλαξία της Ανδρομέδας εικάζεται ότι θα σχηματιστεί είτε ένας ενεργός γαλαξιακός πυρήνας είτε ένα κβάζαρ. Η ανακάλυψη των τεσσάρων αυτών κβάζαρ θα συμβάλει ακόμη πιο πολύ στην διεύρυνση των επιστημονικών μας γνώσεων για την εξέλιξη των δομών μεγάλης κλίμακας μέσα από την συγχώνευση μικρότερων γαλαξιών, ενώ θα βοηθήσει τους επιστήμονες να διερευνήσουν περαιτέρω την «συνεξέλιξη» των γαλαξιών και των γαλαξιακών μαύρων τρυπών με τον χρόνο. Αν και οι ερευνητές της σχετικής μελέτης είναι πεπεισμένοι για τα αποτελέσματά της, αναγνωρίζουν ότι υπάρχει μία μικρή πιθανότητα οι απεικονίσεις αυτές του Hubble να μην αντιστοιχούν σε διπλά κβάζαρ, αλλά σε διπλές εικόνες του ίδιου κβάζαρ, μία «ψευδαίσθηση» η οποία προκαλείται από το φαινόμενο της βαρυτικής εστίασης. Από τον διαχωρισμό, δηλαδή, και την μεγέθυνση της ακτινοβολίας ενός μόνο κβάζαρ σε δύο κατοπτρικές του εικόνες, εξαιτίας της βαρύτητας ενός γιγάντιου γαλαξία που παρεμβάλλεται ανάμεσα στον γαλαξία που το φιλοξενεί και στο τηλεσκόπιο. Όπως, ωστόσο, αναφέρουν και οι ίδιοι, το σενάριο αυτό είναι εξαιρετικά απίθανο, διότι το διαστημικό τηλεσκόπιο Hubble δεν ανίχνευσε κάποιον γαλαξία «προσκηνίου» κοντά στα δύο ζεύγη κβάζαρ. Στην υλοποίηση της μελέτης αυτής συνέβαλαν, εκτός από το διαστημικό τηλεσκόπιο Hubble, το διαστημικό τηλεσκόπιο Gaia και τα επίγεια τηλεσκόπια του Sloan Digital Sky Survey. https://physicsgg.blogspot.com/2021/05/blog-post_23.html

O αρχαιότερος σπειροειδής γαλαξίας. Μία ομάδα Ιαπώνων αστρονόμων ανακοίνωσε ότι ανακάλυψε τον αρχαιότερο και μακρινότερο γαλαξία με σπειροειδή μορφολογία, δηλαδή παρόμοια με του δικού μας γαλαξία. Σχηματίστηκε μόλις 1,4 δισεκατομμύρια χρόνια μετά την αρχική «Μεγάλη Έκρηξη» δημιουργίας του σύμπαντος. Ο BRI 1335-0417, όπως ονομάστηκε, ανακαλύφθηκε με τη βοήθεια του τηλεσκοπίου ALMA στην έρημο Ατακάμα της Χιλής και η μάζα του εκτιμάται ότι είναι περίπου ίδια με εκείνη του δικού μας σπειροειδούς γαλαξία, καθώς ο γαλαξίας βρισκόταν σε φάση έντονης γέννησης άστρων. Η σπειροειδής δομή του εκτείνεται σε απόσταση περίπου 15.000 ετών φωτός από το γαλαξιακό κέντρο του, κάτι που υποδηλώνει ότι έχει περίπου το ένα τρίτο του μεγέθους του δικού μας γαλαξία. Σύμφωνα με τον επικεφαλής ερευνητή Τακαφούμι Τσουκούι του Πανεπιστημίου Sokendai, «για έναν γαλαξία του πρώιμου σύμπαντος, ο BRI 1335-0417 ήταν ένας γίγαντας». Οι ερευνητές, οι οποίοι έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό «Science», ανακοίνωσαν ότι η ανακάλυψη ενός σπειροειδούς γαλαξία σε τόσο πρώιμη φάση του σύμπαντος εγείρει νέα ερωτήματα σχετικά με τη δημιουργία των γαλαξιών αυτής της μορφής. Οι σπειροειδείς γαλαξίες αποτελούν έως το 70% των γαλαξιών στο σύμπαν. Όμως, όσο μακρύτερα στον χώρο και στον χρόνο πηγαίνει κανείς τόσο σπανίζει η παρουσία τους. https://physicsgg.me/2021/05/21/o-%ce%b1%cf%81%cf%87%ce%b1%ce%b9%cf%8c%cf%84%ce%b5%cf%81%ce%bf%cf%82-%cf%83%cf%80%ce%b5%ce%b9%cf%81%ce%bf%ce%b5%ce%b9%ce%b4%ce%ae%cf%82-%ce%b3%ce%b1%ce%bb%ce%b1%ce%be%ce%af%ce%b1%cf%82/

Φωτογράφιση ατόμων με την υψηλότερη δυνατή ανάλυση. Το 2018, οι ερευνητές του Cornell κατασκεύασαν έναν ανιχνευτή ο οποίος, σε συνδυασμό με μια διαδικασία που ονομάζεται πτυχογραφία, έκανε παγκόσμιο ρεκόρ τριπλασιάζοντας την ανάλυση ενός υπερσύγχρονου μικροσκοπίου ηλεκτρονίων. Παρά την επιτυχία της αυτή η μέθοδος είχε μια αδυναμία. Δούλευε μόνο για εξαιρετικά λεπτά δείγματα, πάχους μερικών μόνο ατόμων. Οτιδήποτε παχύτερο χειροτέρευε την διακριτική ικανότητα. Πριν από λίγες μέρες οι ερευνητές Zhen Chen et al δημοσίευσαν την εργασία τους με τίτλο “Electron Ptychography Achieves Atomic-Resolution Limits Set by Lattice Vibrations” όπου περιγράφουν πως πέτυχαν το δικό τους ρεκόρ αυξάνοντας κι άλλο την ανάλυση του μικροσκοπίου ξεπερνώντας τις προηγούμενες αδυναμίες. Η ανάλυση είναι τόσο βελτιωμένη, ώστε η μόνη ασάφεια στην εικόνα οφείλεται στην θερμική κίνηση των ατόμων! Θα μπορούσε να πει κανείς πως η μέθοδος αυτή μετράει τις θερμικές ταχύτητες των ατόμων. Αν τα άτομα είχαν μεγαλύτερη μάζα η ταχύτητα των θερμικών ταλαντώσεων θα ήταν μικρότερη και η ανάλυση της εικόνας πολύ καλύτερη. Ελαττώνοντας κι άλλο την θερμοκρασία του δείγματος, φτάνοντας σε θερμοκρασίες κοντά στο απόλυτο μηδέν, τα άτομα εξακολουθούν να έχουν κβαντικές διακυμάνσεις, οπότε η βελτίωση δεν θα ήταν πολύ μεγάλη. Η μορφή της ηλεκτρονικής πτυχογραφίας που χρησιμοποίησαν οι ερευνητές θα τους επιτρέψει να κάνουν τρισδιάστατη απεικόνιση μεμονωμένων ατόμων, να εντοπίζουν άτομα προσμείξεων, να τα απεικονίζουν και να μελετούν τις ταλαντώσεις τους. Όλα αυτά θα ήταν πολύ χρήσιμα στην απεικόνιση ημιαγωγών, καταλυτών, κβαντικών υλικών – συμπεριλαμβανομένων αυτών που χρησιμοποιούνται στους κβαντικούς υπολογιστές – και γενικότερα στην επιστήμη υλικών. Η εν λόγω μέθοδος απεικόνισης θα μπορούσε επίσης να εφαρμοστεί σε βιολογικά κύτταρα ή ιστούς ή ακόμη και στις συνδέσεις συνάψεων στον εγκέφαλο. https://physicsgg.me/2021/05/23/%CF%86%CF%89%CF%84%CE%BF%CE%B3%CF%81%CE%AC%CF%86%CE%B9%CF%83%CE%B7-%CE%B1%CF%84%CF%8C%CE%BC%CF%89%CE%BD-%CE%BC%CE%B5-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CF%85%CF%88%CE%B7%CE%BB%CF%8C%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%B7-%CE%B4/

Ο νέος πόλεμος του Διαστήματος πάει σινεμά και Ρωσία - Αμερική συγκρούονται. Εποχές Ψυχρού Πολέμου φέρνει στο μυαλό η νέα διαστημική μάχη μεταξύ Ρωσίας και Αμερικής. Η νέα κόντρα των δύο μεγάλων δυνάμεων αυτή τη φορά περνά στο κινηματογραφικό πεδίο. Την προηγούμενη εβδομάδα ο κρατικός διαστημικός οργανισμός της Ρωσίας, Roscosmos, ανακοίνωσε ότι είναι έτοιμος να στείλει στον διαστημικό σταθμό τα άτομα που επέλεξε για τα γυρίσματα της ταινίας που ετοιμάζει. Η κίνηση αυτή θα μπορούσε να εκληφθεί ως απάντηση στα σχέδια που είχε ανακοινώσει ο Τομ Κρουζ τον περασμένο Μάιο. Ο χολιγουντιανός σταρ - ο οποίος έχει τις ριψοκίνδυνες αποστολές δεύτερη φύση του - είχε ανακοινώσει πριν από ενάμιση χρόνο το παράτολμο πρότζεκτ του, το οποίο μέχρι σήμερα κανείς άλλος δεν τόλμησε να δοκιμάσει. Ενωσε τις δυνάμεις του μαζί με τον αμφιλεγόμενο πολυεκατομμυριούχο μηχανικό και βιομήχανο Ιλον Μασκ και τη NASA, για μια περιπέτεια μυθοπλασίας η οποία θα γυριστεί στο Διάστημα. Μάλιστα πριν ακριβώς από έναν χρόνο ο διοικητής της NASA Τζιμ Μπράιντενσταϊν είχε αναφέρει μέσα από τον προσωπικό του λογαριασμό στο Twitter: «Είμαστε ενθουσιασμένοι που θα δουλέψουμε με τον Τομ Κρουζ για μία ταινία στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό. Είναι ανάγκη τα δημοφιλή μέσα να εμπνεύσουν τη νέα γενιά των μηχανικών και των επιστημόνων, ώστε να κάνουν πραγματικότητα τα φιλόδοξα σχέδια της NASA». Το σενάριο και τη σκηνοθεσία της μεγαλεπήβολης αυτής παραγωγής που θα πραγματοποιήσει με την εταιρεία του Ιλον Μασκ SpaceΧ ο 59χρονος σταρ τα εμπιστεύτηκε στον Νταγκ Λάιμαν («Χωρίς ταυτότητα», «Ο κύριος και η κυρία Σμιθ»), με τον οποίο έχει συνεργαστεί στις ταινίες «American Made» και «Στα όρια του αύριο». Σε αυτόν λέγεται, λοιπόν, ότι ανήκει η αρχική ιδέα του πρωτοποριακού εγχειρήματος. Στη φιλολογία που έχει αναπτυχθεί γύρω από το θέμα των διαστημικών σχεδίων είναι και εκείνη η εκδοχή που θέλει τον Τομ Κρουζ να είχε φλερτάρει με την ιδέα μιας τέτοιας υπερπαραγωγής πριν από δύο δεκαετίες. Τότε - λέγεται - ο Τζέιμς Κάμερον είχε συνάψει συμφωνία με την κυβέρνηση της Ρωσίας, για να πάει στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό και να γυρίσει ένα τρισδιάστατο ντοκιμαντέρ. Αποφάσισε όμως να αλλάξει τα σχέδιά του και να κάνει ένα φιλμ μυθοπλασίας. Σκέφτηκε μάλιστα ως ιδανικότερο συνεργάτη τον Τομ Κρουζ και του είπε: «Τομ, εμείς οι δύο θα κλείσουμε θέσεις στο Σογιούζ, αλλά κάποιος πρέπει να μας εκπαιδεύσει ως μηχανικούς». Ο 39χρονος δεν πτοήθηκε από αυτή την απαιτητική προετοιμασία και του απάντησε «Κανένα πρόβλημα, θα αρχίσω μαθήματα μηχανικού σε διαστημόπλοια». Χρειάστηκε να περάσουν 20 χρόνια για να αποφασίσει ο Τομ Κρουζ ότι έφτασε η ώρα να κάνει το σχέδιό του πραγματικότητα. Πέρυσι τον Μάιο ο σουπερστάρ δήλωσε πως πήρε τη μεγάλη απόφαση μαζί με τους συνεργάτες του και λίγους μήνες αργότερα το αντίπαλον δέος εκδήλωσε τις ίδιες προθέσεις. Οι Ρώσοι Τον περασμένο Νοέμβριο το ρωσικό τηλεοπτικό Κανάλι Ενα άρχισε έναν διαγωνισμό σχετικά με την επιλογή πρωταγωνιστικού ρόλου για μια ταινία μεγάλου μήκους η οποία θα γυριστεί στο Διάστημα. Το μεγάλο τηλεοπτικό δίκτυο της Ρωσίας, το οποίο συνεργάζεται με τη διαστημική υπηρεσία Roscosmos, φαίνεται ότι έχει στόχο να κυκλοφορήσει το φιλμ πριν η ταινία του Τομ Κρουζ αρχίζει να παίζεται στα σινεμά. Επέσπευσε μάλιστα τις διαδικασίες κάνοντας όμως ένα πολύ απαιτητικό κάστινγκ. Για την ταινία που έχει τίτλο «Challenge» αναζήτησε μια γυναίκα η οποία δεν ήταν απαραίτητο να είναι ηθοποιός αρκεί να πληρούσε τη μακρά λίστα των προϋποθέσεων που έθεσε: Να είναι 25 έως 40 ετών, να έχει περίμετρο στήθους 112 εκατοστά, να ζυγίζει από 50 έως 70 κιλά, να μπορεί να τρέξει ένα χιλιόμετρο σε τριάμισι λεπτά ή και λιγότερο, να κολυμπά τα 800 μέτρα ελεύθερο σε 20 λεπτά, και να κάνει βουτιά από έναν βατήρα με εντυπωσιακή τεχνική. Εκτός όμως από αυτές τις εξετάσεις οι υποψήφιες έπρεπε να διαγωνιστούν και στην ανάγνωση αποσπάσματος του Αλεξάντερ Πούσκιν και του Ευγένιου Ονέγκιν. Να σημειωθεί ότι οι υποψήφιες για το γύρισμα που θα διαρκέσει περίπου 10 μέρες χρειάστηκε να περάσουν από εκτεταμένη ψυχολογική, σωματική και ιατρική διαδικασία ελέγχου για περίπου έναν χρόνο. Τελικά για τον ρόλο της πρωταγωνίστριας - που θα υποδυθεί μια γιατρό η οποία θα χρειαστεί να ταξιδέψει στο Διάστημα για να εγχειρήσει έναν κοσμοναύτη που αρρώστησε - επιλέχθηκε η 36χρονη Γιούλια Πέρεσιλντ (ο άντρας ηθοποιός που θα υποδυθεί έναν βοηθητικό ρόλο υποβλήθηκε σε ξεχωριστή διαδικασία ακρόασης). Η ρωσίδα ηθοποιός εκτός από τα τυπικά προσόντα για τον ρόλο αυτό έχει ως διακρίσεις τη συμμετοχή της στο «The Edge» του Αλεξέι Ούτσιτελ, υποψήφιο για Χρυσή Σφαίρα, αλλά και τον ρόλο της στο «In the Fog» του Σεργκέι Λοζνίτσα το 2012. Εχει παίξει σε πολλές ρωσικές σειρές και πατριωτικές πολεμικές ταινίες. Μια από αυτές ήταν και εκείνη που πραγματεύεται την Μάχη της Σεβαστούπολης, το 1941-42, στην οποία υποδύθηκε τη Λουντμίλα Παβλιτσένκο, μια νεαρή Σοβιετική, η οποία εντάχθηκε στον Κόκκινο Στρατό και έγινε ξακουστή ως ελεύθερη σκοπεύτρια. Τη σκηνοθεσία της διαστημικής ταινίας που σκοπό έχει να διαδώσει στον κόσμο τις δράσεις της Ρωσίας στο Διάστημα αλλά και να αποθεώσει το επάγγελμα των κοσμοναυτών υπογράφει ο γνωστός από την τηλεόραση Κλιμ Σιπένκο. Η πιο πρόσφατη δουλειά του ήταν το Salyut 7, μια ταινία καταστροφής που αποτύπωνε την αποστολή του Soyuz Τ - 13 τo 1985. Για τις ανάγκες των ιδιαίτερων γυρισμάτων που θα γίνουν εκτός της τροχιάς της Γης θα πρέπει να περάσουν μια ειδική εκπαίδευση ανάμεσα στην οποία είναι και εκείνη σε μηδενική βαρύτητα. Οι δύο σταρ της Ρωσίας έχουν περάσει όλες τις απαραίτητες ιατρικές εξετάσεις και θα ξεκινήσουν την 1η Ιουνίου ένα ειδικό πρόγραμμα εκπαίδευσης για διαστημικές πτήσεις. Το πλήρωμα του φιλμ - αυτού του είδους «διαστημικού πειράματος» όπως ανέφερε ο γενικός διευθυντής του Roscosmos Ντμίτρι Ρογκόζιν - αναμένεται να κάνει την αποστολή του στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό στις 5 Οκτωβρίου. Την ίδιο μήνα χωρίς να έχει γίνει γνωστή η ακριβής ημερομηνία θα πετάξουν για το Διάστημα και οι αμερικανοί καλλιτέχνες. Αυτό σημαίνει ότι αν ακολουθηθεί το χρονοδιάγραμμα των δύο αντιπάλων παραγωγών κατά πάσα πιθανότητα τα δύο συνεργεία θα συναντηθούν στο Διάστημα. Το βέβαιο είναι πως μέχρι να φτάσει αυτή η στιγμή κρατούν καλά κλεισμένα τα χαρτιά τους χωρίς να αποκαλύπτουν περισσότερες λεπτομέρειες για το τιτάνιο σχέδιό τους. Για την ταινία του Τομ Κρουζ δεν έχει διαρρεύσει ακόμη τίποτα σχετικά με τον τίτλο της, το στόρι, τον ήρωα που πρόκειται να υποδυθεί. Το βλέμματα όμως ούτως ή άλλως έχουν στραφεί σε αυτή τη μάχη για το ποιος θα γράψει πρώτος το όνομά του στο διαστημικό κινηματογραφικό πανί... https://www.tanea.gr/2021/05/18/science-technology/o-neos-polemos-tou-diastimatos-paei-sinema/

Άρης Ροζάκης: Νέα διάκριση για τον καθηγητή Αεροναυπηγικής και Μηχανολογίας. Με το φετινό Μετάλλιο «Horace Mann» τιμήθηκε ο Έλληνας καθηγητής του Τμήματος Αεροναυπηγών και Μηχανολόγων Μηχανικών του Ινστιτούτου Τεχνολογίας της Καλιφόρνια (Caltech) Άρης Ροζάκης. Μάλιστα του απονεμήθηκε από ένα άλλο αμερικανικό πανεπιστήμιο, το Μπράουν, του οποίου ο ίδιος υπήρξε επιφανής απόφοιτος. Το Μετάλλιο απονέμεται κάθε χρόνο σε έναν μεταπτυχιακό απόφοιτο του Brown, ο οποίος αργότερα είχε σημαντική συνεισφορά στο επιστημονικό πεδίο του. Ο Άρης Ροζάκης, ο οποίος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1956, αποφοίτησε από το Κολλέγιο Αθηνών και σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, πήρε από το Μπράουν «μάστερ» το 1980 και διδακτορικό το 1982. Από εκείνο το έτος διδάσκει στο Caltech έχοντας διαγράψει μία λαμπρή πορεία, καθώς, μεταξύ άλλων, υπήρξε από το 2003 έως το 2009 διευθυντής των Μεταπτυχιακών Αεροδιαστημικών Εργαστηρίων (GALCIT) και επικεφαλής του Τομέα Μηχανικών και Εφαρμοσμένων Επιστημών από το 2009 έως το 2015. Ο Έλληνας επιστήμονας έχει διακριθεί σε ένα ευρύ διεπιστημονικό πεδίο, από τη Γεωφυσική και τη Σεισμολογία έως την αντοχή των αεροδιαστημικών υλικών και τις μικροηλεκτρονικές και οπτοηλεκτρονικές συσκευές. Έχει εκλεγεί στην Εθνική Ακαδημία Επιστημών των ΗΠΑ από το 2016 και είναι, επίσης, μέλος στην Εθνική Ακαδημία Μηχανικών των ΗΠΑ, στην Αμερικανική Ακαδημία Τεχνών και Επιστημών και στην Αμερικανική Ένωση για την Προώθηση της Επιστήμης (AAAS), καθώς επίσης αντεπιστέλλον μέλος της Ακαδημίας Αθηνών. Έχει τιμηθεί με πολλά επιστημονικά μετάλλια, όπως το «Theodore von Karman» (2016) και το «Timoshenko» (2018), ενώ είναι κάτοχος 13 τεχνολογικών πατεντών στις ΗΠΑ. https://www.in.gr/2021/05/19/b-science/episthmes/aris-rozakis-nea-diakrisi-gia-ton-kathigiti-aeronaypigikis-kai-mixanologias/

Αρχαιότερες από όσο πιστεύαμε οι τεκτονικές πλάκες της Γης. Η Γη δημιουργήθηκε πριν από περίπου 4,5 δισ. έτη εκατό εκατ. έτη μετά την γέννηση του Ήλιου. Οι τεκτονικές πλάκες, τα τμήματα από τα οποία απαρτίζεται ο στερεός φλοιός, σύμφωνα με την κρατούσα θεωρία σχηματίστηκαν πριν από 3-3,5 δισ. έτη. Χωρίς την παρουσία των τεκτονικών πλακών και μάλιστα με τον τρόπο που αυτές λειτουργούν ο πλανήτης μας θα ήταν εντελώς διαφορετικός και πιθανότατα αφιλόξενος τουλάχιστον για την παρουσία σύνθετων μορφών ζωής. Μελετώντας αρχαίους κρυστάλλους ζιρκονίου ομάδα διεθνής ερευνητών κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι τεκτονικές πλάκες εμφανίστηκαν τουλάχιστον 200 εκατ. έτη νωρίτερα από την ημερομηνία που αναφέρει η κρατούσα θεωρία. «Ανασυνθέτουμε τον τρόπο με τον οποίο η Γη μετατράπηκε από μια μπάλα λιωμένων πετρωμάτων και μετάλλων στον πλανήτη που γνωρίζουμε σήμερα» αναφέρει ο Μάικλ Άντερσον, γεωλόγος στο Εθνικό Μουσείο Φυσικής Ιστορίας Smithsonian στην Ουάσινγκτον που ήταν επικεφαλής της έρευνας. Η μελέτη των τεκτονικών πλακών και ο εντοπισμός ευρημάτων που να αποκαλύπτουν την ιστορία και εξέλιξη τους είναι ένα εξαιρετικά δύσκολο εγχείρημα επειδή οι αρχικές πλάκες έχουν καλυφθεί από νεότερες ενώ παράλληλα έχουν υπάρξει διαδικασίες ανακύκλωσης τους στο πέρας των αιώνων. Αναλύοντας την χημική σύσταση 3,500 πανάρχαιων ζιρκονίων εντόπισαν διάφορα χημικά και ραδιενεργά στοιχεία η παρουσία των οποίων συνδέεται με την ύπαρξη τεκτονικών πλακών. Η χρονολόγηση αυτών των στοιχείων υπέδειξε όχι μόνο την δική τους ηλικία αλλά και αυτή των τεκτονικών πλακών. https://www.naftemporiki.gr/story/1727681/arxaioteres-apo-oso-pisteuame-oi-tektonikes-plakes-tis-gis

Αποστολή επιστροφής δειγμάτων του Τιτάνα που μπορεί να κρύβουν ζωή. Ο Κρόνος διαθέτει περισσότερους από 80 δορυφόρους και γνωρίζαμε ότι ο μεγαλύτερος εξ αυτών είναι το Τιτάνας. Οι διάφορες παρατηρήσεις και κυρίως οι αποστολές εξερεύνησης του δορυφόρου με κυριότερη την αποστολή Cassini αποκάλυψαν ότι ο Τιτάνας βρίσκεται σε μια γεωατμοσφαιρική κατάσταση παρόμοια με αυτή που πιστεύεται ότι βρισκόταν η Γη στην βρεφική της ηλικία. Για αυτόν τον λόγο ο Τιτάνας αποτελεί πλέον μόνιμο στόχο μελέτης αφού από την μια πλευρά μπορούμε να μάθουμε στοιχεία για την εξέλιξη του πλανήτη μας αλλά παράλληλα ενδέχεται να έχουν αναπτυχθεί στον δορυφόρο κάποιες μορφές ζωής. Οι διαστημικές υπηρεσίες μελετούν διάφορες προτάσεις εξερεύνησης του Τιτάνα και ειδικότερα των λιμνών υδρογονανθράκων που διαθέτει. H NASA έχει πάντως αποφασίσει να εκτοξεύσει το 2027 ένα σκάφος με προορισμό τον Τιτάνα το οποίο θα μεταφέρει ένα drone που θα εξερευνήσει τον δορυφόρο. Η πρόσφατη επιτυχής αποστολής του drone στον Άρη δημιουργεί αισιοδοξία ότι το ίδιο θα συμβεί και στον Τιτάνα. Όμως ομάδα επιστημόνων της αμερικανικής διαστημικής υπηρεσίας σχεδιάζει μια ακόμη αποστολή ακόμη πιο φιλόδοξη. Μηχανικοί του Κέντρου Ερευνών Γκλεν της NASA έλαβαν χρηματοδότηση 125 χιλιάδων δολαρίων από το πρόγραμμα NIAC που προσφέρει οικονομική στήριξη σε ερευνητικές προσπάθειες που ασχολούνται με την ανάπτυξη νέων καινοτόμων τεχνολογιών εξερεύνησης του Διαστήματος. Η ερευνητική ομάδα θα σχεδιάσει μια αποστολή στην οποία ένα σκάφος θα πάει στον Τιτάνα θα συλλέξει δείγματα από τις λίμνες του και θα επιστρέψει στην Γη για να μελετηθούν τα δείγματα ευελπιστώντας ότι σε αυτά μπορεί να υπάρχουν κάποιες μορφές ζωής έστω και σε μικροβιακό επίπεδο. Μάλιστα το σκάφος θα κατασκευαστεί με τέτοιο τρόπο ώστε να μπορεί να χρησιμοποιήσει ως καύσιμα τους υδρογονάνθρακες των λιμνών για να ανεφοδιαστεί στον δορυφόρο για το ταξίδι της επιστροφής. Η διαστημική υπηρεσία της Ιαπωνίας πραγματοποίησε πετυχημένη αποστολή συλλογής δειγμάτων από αστεροειδή και επιστροφής τους πίσω στην Γη ενώ επιστρέφει στον πλανήτη μας και το σκάφος που έστειλε η NASA σε άλλο αστεροειδή από τον οποίο πήρε δείγματα. Ανάλογες αποστολές σχεδιάζονται να γίνουν και στον Άρη. https://www.naftemporiki.gr/story/1727916/apostoli-epistrofis-deigmaton-tou-titana-pou-mporei-na-kruboun-zoi

Η τήξη των πάγων της Γροιλανδίας θα είναι σύντομα μη αναστρέψιμη. Το Ινστιτούτο του Πότσνταμ για την έρευνα των συνεπειών της κλιματικής αλλαγής προειδοποιεί ότι η τήξη των πάγων της Γροιλανδίας σύντομα θα είναι μη αναστρέψιμη. Το ολοκληρωτικό τους λιώσιμο σε μεγάλο βάθος χρόνου θα σήμαινε μάλιστα αύξηση της στάθμης της θάλασσας κατά 7 μέτρα! Λόγω των αυξανόμενων θερμοκρασιών, έχει ήδη αρχίσει η αποσταθεροποίηση των κεντρικών-δυτικών περιοχών της Γροιλανδίας, ανακοίνωσε σήμερα το Ινστιτούτο επικαλούμενο Γερμανούς και Νορβηγούς ερευνητές του. Σύντομα θα φτάσουμε σε ένα κρίσιμο σημείο, το οποίο θα σημαίνει μια σχεδόν μη αναστρέψιμη εξέλιξη, συμφωνα με τους υπολογισμούς τους. Κατά τους ερευνητές του Ινστιτούτου είναι πολύ ανησυχητικό το γεγονός ότι θα υπάρξει στο μέλλον σημαντικά ισχυρότερη τήξη του πάγου. Ο λόγος είναι τα λεγόμενα φαινόμενα ανάδρασης: όσο χαμηλότερο είναι το ύψος του παγετονικού καλύμματος, τόσο μεγαλύτερη είναι η άνοδος της θερμοκρασίας. Για να αποφευχθεί αυτή η εξέλιξη, όχι μόνο θα πρέπει να σταματήσει εντελώς η υπερθέρμανση του πλανήτη, αλλά οι θερμοκρασίες θα πρέπει να μειωθούν πολύ κάτω από τα επίπεδα της προ-βιομηχανικής εποχής, τονίζουν οι ερευνητές του Ινσιτούτου του Πότσνταμ για την έρευνα των συνεπειών της κλιματικής αλλαγής. Το παγετονικό κάλυμμα της Γροιλανδίας καλύπτει πάνω από το% 80 του νησιού που ανήκει στη Δανία. Σύμφωνα με τους ερευνητές, η ολοκληρωτική τήξη των πάγων της Γροιλανδίας μετά από εκατοντάδες χρόνια θα οδηγούσε σε αύξηση της στάθμης της θάλασσας πάνω από επτά μέτρα. https://physicsgg.blogspot.com/2021/05/blog-post_18.html

Ποιό είναι το βαρύτερο νετρίνο; Τα νετρίνα είναι εξαιρετικά άφθονα στο σύμπαν μας. Σπάνια αλληλεπιδρούν με την ύλη και είναι τουλάχιστον 500.000 φορές ελαφρύτερα από τα ηλεκτρόνια. Παράγονται στον ήλιο, σε άστρα που εκρήγνυνται και σε ραδιενεργές διασπάσεις που συμβαίνουν ακόμα και στο σώμα μας. Επειδή όμως αλληλεπιδρούν πολύ σπάνια με την ύλη εντοπίζονται πολύ δύσκολα. Αρχικά οι φυσικοί πίστευαν ότι αυτά τα σωματίδια δεν είχαν μάζα ηρεμίας, όπως συμβαίνει με τα φωτόνια. Όμως τα πειράματα αποκάλυψαν ότι τα νετρίνα έχουν μάζα. Στην πραγματικότητα, υπάρχουν τρεις τύποι νετρίνων με τρεις διαφορετικές μάζες. Οι φυσικοί δεν έχουν ακόμη μετρήσει την ακριβή τιμή οποιασδήποτε από αυτές τις μάζες. Δεν γνωρίζουν ούτε καν ποιό νετρίνο είναι το βαρύτερο, κάτι που θα αποτελούσε ένα τεράστιο άλμα στην κατανόησή τόσο των νετρίνων όσο και της φυσικής που κυβερνά το σύμπαν μας. Το πρόβλημα αυτό είναι γνωστό ως «ιεραρχία της μάζας νετρίνων» ή «διάταξη μαζών των νετρίνων». Σύμφωνα με το Καθιερωμένο Πρότυπο των στοιχειωδών σωματιδίων, υπάρχουν τρεις τύποι (ή γεύσεις) νετρίνων – τα νετρίνα του ηλεκτρονίου (νe), νετρίνα του μιονίου (νμ) και νετρίνα του ταυ (ντ). Tα νετρίνα «ταλαντώνονται», που σημαίνει ότι μπορούν να αλλάζουν μεταξύ αυτών των τριών τύπων (γεύσεων). Η γεύση δεν είναι μόνιμο χαρακτηριστικό των νετρίνων αφού αλλάζει με το χρόνο. Συνεπώς τα νe, νμ και ντ δεν είναι στάσιμες καταστάσεις με συγκεκριμένες μάζες αλλά υπερθέσεις στάσιμων καταστάσεων, οι οποίες παριστάνονται με ν1, ν2 και ν3. Ας σημειωθεί ότι τα «πραγματικά» νετρίνα, αυτά που έχουν καθορισμένη μάζα και παραμένουν τα ίδια για πάντα, όπως συμβαίνει με όλα τα στοιχειώδη σωματίδια είναι τα ν1, ν2 και ν3, και όχι τα νe, νμ και ντ. Δεν γνωρίζουμε τις απόλυτες τιμές των μαζών, αλλά έχουν μετρηθεί οι διαφορές των τετραγώνων τους: \delta m_{21}^{2} = m_{2}^{2} - m_{1}^{2} και |\delta m_{32}^{2}| = |m^{2}_{3} - m_{2}^{2}| . Στο φάσμα των μαζών αυτές οι δυο καταστάσεις είναι πολύ κοντά, ενώ η τρίτη η ν3, βρίσκεται σε μεγαλύτερη απόσταση. Όμως ανεξάρτητα από την ιεραρχία δεδομένου ότι \delta m_{21}^{2} << |\delta m_{32}^{2}| , είναι λογικό να κάνουμε την προσέγγιση |\delta m_{32}^{2}| \approx \delta m_{31}^{2}|. Φάσμα του τετραγώνου της μάζας των νετρίνων. Βλέπουμε επίσης και το περιεχόμενο γεύσης των ιδιοκαταστάσεων. Ανεξάρτητα από την κλίμακα της απόλυτης μάζας του ελαφρότερου νετρίνου, υπάρχουν δυο πιθανές ιεραρχίες των μαζών των νετρίνων οι οποίες φαίνονται στο παραπάνω σχήμα: η κανονική ιεραρχία m3>m2 και η ανεστραμμένη ιεραρχία m3 Οι πυρηνικές διεργασίες στον πυρήνα του ήλιου δημιουργούν έναν κατακλυσμό νετρίνων του ηλεκτρονίου, πολλά από τα οποία μετατρέπονται σε νετρίνα μιονίου και ταυ μέχρι να φτάσουν στη Γη. Όταν τα σωματίδια υψηλής ενέργειας χτυπούν την ατμόσφαιρα της Γης, δημιουργούνται νετρίνα του μιονίου, και αυτά μπορεί να να ταλαντωθούν προς νετρίνα του ηλεκτρονίου ή του ταυ μέχρι να ανιχνευθούν. Όπως είπαμε οι τρεις τύποι (γεύσεις) νετρίνων δεν αντιστοιχούν άμεσα σε τρεις μάζες. Αντ’ αυτού, υπάρχουν τρεις «καταστάσεις μάζας νετρίνων» με αριθμούς 1, 2 και 3, η καθεμία με διαφορετικές πιθανότητες αλληλεπίδρασης με την ύλη ως ένα νετρίνο ηλεκτρονίου, ένα νετρίνο του μιονίου ή ένα νετρίνο του σωματιδίου ταυ. Γνωρίζοντας τους ρυθμούς με τους οποίους τα νετρίνα ταλαντώνονται από τον έναν τύπο στον άλλο, οι επιστήμονες μπορούν να κάνουν κάποιες εκτιμήσεις σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ των τριών καταστάσεων μάζας. Οι προσεκτικές μετρήσεις των ηλιακών νετρίνων έδειξαν ότι η δεύτερη κατάσταση μάζας είναι ελαφρώς μεγαλύτερη από την πρώτη. Οι μετρήσεις των ταλαντώσεων των νετρίνων που παράγονται στην ατμόσφαιρα και αυτών που δημιουργούνται στους επίγειους επιταχυντές, δείχνουν μεγάλη διαφορά μάζας μεταξύ της τρίτης κατάστασης μάζας και των άλλων δύο. Αλλά μέχρι στιγμής οι επιστήμονες δεν μπόρεσαν να προσδιορίσουν εάν η κατάσταση μάζας 3 είναι πολύ μεγαλύτερη ή πολύ μικρότερη από τις καταστάσεις 1 και 2. Για να διακρίνουν μεταξύ της «κανονικής ιεραρχίας μαζών» (την διάταξη 1, 2, 3) και της «ανεστραμμένης ιεραρχίας μαζών» (3, 1, 2), οι ερευνητές δημιουργούν δέσμες νετρίνων που διασχίζουν εκατοντάδες χιλιόμετρα βουνών και βράχων της Γης. Όταν ένα νετρίνο ταξιδεύει, το ‘ποσοστό’ του που αντιστοιχεί σε νετρίνο του ηλεκτρονίου θέλει να αλληλεπιδράσει με τα ηλεκτρόνια στη Γη, και τα ‘ποσοστά’ που αντιστοιχούν σε νετρίνα μιονίου και ταυ δεν επηρεάζονται. Αυτή η επιπλέον αλληλεπίδραση καθορίζει την ταλάντωση που θα συμβεί. Υπάρχουν δυο κατηγορίες πειραμάτων νετρίνων. Τα πειράματα εξαφάνισης νετρίνων στα οποία μετρείται η ροή των νετρίνων σε κάποια απόσταση από την πηγή τους, όπου ελέγχεται αν αυτή είναι μικρότερη από την αναμενόμενη, θεωρώντας ότι δεν υπάρχουν ταλαντώσεις. Επίσης υπάρχουν και τα πειράματα εμφάνισης νετρίνων, στα οποία νετρίνα μιας γεύσης που αρχικά δεν υπήρχαν ανιχνεύονται σε κάποια απόσταση από την πηγή. Σε κάθε περίπτωση η απόσταση μεταξύ πηγής και σημείου ανίχνευσης πρέπει να είναι μεγάλη, της τάξης των χιλιομέτρων ή χιλιάδων χιλιομέτρων, ανάλογα με την ενέργεια. Τα πειράματα NOvA στις Ηνωμένες Πολιτείες και T2K στην Ιαπωνία – βοήθησαν στη βελτίωση της κατανόησης των ταλαντώσεων νετρίνων. Αλλά οι μετρήσεις τους για τη ιεραρχία μαζών μέχρι στιγμής παραμένουν ασαφείς. Είτε το ν3 είναι το ελαφρύτερο είτε το βαρύτερο νετρίνο, θα έχει τεράστιες επιπτώσεις σχετικά με την κατανόηση αυτών των άφθονων σωματιδίων. Για παράδειγμα, η πηγή της μάζας των νετρίνων παραμένει άγνωστη. Ο προσδιορισμός της εφόσον είναι παρόμοιος με τον μηχανισμό Higgs (ο οποίος είναι υπεύθυνος για την μάζα άλλων σωματιδίων), εξαρτάται εν μέρει από την ιεραρχία των μαζών. Επίσης, δεδομένου ότι τα νετρίνα δεν έχουν ηλεκτρικό φορτίο, θα μπορούσαν θεωρητικά να ταυτίζονται με τα αντισωματίδιά τους, τα αντίστοιχα σωματίδια της αντιύλης. Η γνώση της διάταξης των μαζών των νετρίνων θα καθοδηγήσει τα πειράματα που ερευνούν αυτό το πρόβλημα. Αναζητώντας μια απάντηση στο ερώτημα της ιεραρχίας μαζών των νετρίνων, το πείραμα NOvA στέλνει δέσμες νετρίνων και αντινετρίνων περίπου 500 μίλια από το Fermilab στο Illinois προς έναν ανιχνευτή που βρίσκεται στην Minnesota. Ένα άλλο πείραμα, το T2K έστελνε νετρίνα περίπου 190 μίλια από το J-PARC στο Tokai της Ιαπωνίας, προς έναν ανιχνευτή κάτω από το όρος Ikeno. Στα πειράματα αυτά συγκρίνεται ο ρυθμός ταλαντώσεων των νετρίνων με τον ρυθμό ταλαντώσεων των αντινετρίνων. Τυχόν διαφορές μεταξύ τους θα μπορούσαν να βοηθήσουν τους επιστήμονες να καταλάβουν τι συμβαίνει με τις μάζες των νετρίνων. Θα μπορούσε επίσης να τους βοηθήσει να διακρίνουν γιατί η ύλη κυριάρχησε έναντι της αντιύλης στο αρχέγονο σύμπαν. Ίσως να οφείλουμε την ύπαρξή μας στα νετρίνα! Το πείραμα NOvA προς το παρόν δεν βλέπει ισχυρή ασυμμετρία μεταξύ των ταλαντώσεων των νετρίνων και των αντινετρίνων. Όμως, το πείραμα T2K ανέφερε ενδείξεις ότι τα νετρίνα μπορεί να ταλαντώνονται διαφορετικά από τα αντινετρίνα. Ενώ το T2K σταμάτησε να λειτουργεί για να αναβαθμιστεί, το NOvA θα συνεχίσει την συλλογή δεδομένων μέχρι τα μέσα της δεκαετίας. Μεταξύ των δύο δυνατοτήτων, εκείνη που θα διευκόλυνε πολλά μελλοντικά πειράματα, αν ίσχυε, είναι η ανεστραμμένη ιεραρχία m3 Σε αντίθεση με πολλά μυστήρια στη σωματιδιακή φυσική, η ιεραρχία της μάζας των νετρίνων έχει πάρει τον δρόμο προς την επίλυσή της. Τα πειράματα της επόμενης γενιάς έχουν τις δυνατότητες να δώσουν την απάντηση. Το Deep Underground Neutrino Experiment, ένα πείραμα στο Fermilab, θα στείλει νετρίνα κατά μήκος μιας διαδρομής περίπου 800 μιλίων από το Ιλλινόις στη Νότια Ντακότα – 60% πιο μακριά σε σχέση με το πείραμα NOvA, ‘παρέχοντας’ περισσότερη ύλη στα νετρίνα για να αλληλεπιδράσουν με αυτή. Μια τόσο μεγάλη διαδρομή θα ενισχύσει την επίδραση της Γης στις ταλαντώσεις των νετρίνων, επιτρέποντας στους φυσικούς να εκμαιεύσουν την ιεραρχία των μαζών. Στην Ιαπωνία, η προγραμματισμένη αναβάθμιση του πειράματος T2K θα πρέπει επίσης να δώσει μια απάντηση μέσα σε λίγα χρόνια από τη συλλογή των δεδομένων. Αρκετοί φυσικοί περιμένουν ότι στις αρχές της δεκαετίας του 2030, θα έχουμε έχουμε μια οριστική πειραματική απάντηση στο πρόβλημα της ιεραρχίας των μαζών των νετρίνων. Αλλά, ακόμα και τότε θα γνωρίζουμε μόνο τις διαφορές μεταξύ των τριών μαζών – το συνολικό μέγεθος των μαζών θα παραμένει άγνωστο. https://physicsgg.me/2021/05/18/%cf%80%ce%bf%ce%b9%cf%8c-%ce%b5%ce%af%ce%bd%ce%b1%ce%b9-%cf%84%ce%bf-%ce%b2%ce%b1%cf%81%cf%8d%cf%84%ce%b5%cf%81%ce%bf-%ce%bd%ce%b5%cf%84%cf%81%ce%af%ce%bd%ce%bf/

Μαύρη τρύπα συνελήφθη να καταπίνει άστρο στο μέγεθος του Ήλιου. Στις 9 Σεπτεμβρίου 2018, τηλεσκόπια στη Γη κατέγραψαν μια ισχυρή λάμψη που προερχόταν από έναν γαλαξία σε απόσταση 860 εκατομμυρίων ετών φωτός. Ήταν η επιθανάτια λάμψη ενός άστρου στο μέγεθος του Ήλιου, το οποίο είχε την ατυχία να πλησιάσει την τερατώδη μαύρη τρύπα στο κέντρο του γαλαξία. Οι παρατηρήσεις του σπάνιου φαινομένου επιβεβαιώνουν ότι οι μαύρες τρύπες μεγάλης μάζας που βρίσκονται στα κέντρα σχεδόν όλων των γαλαξιών καταναλώνουν υλικό από το περιβάλλον τους με τον ίδιο τρόπο που τρέφονται και οι μαύρες τρύπες μικρής μάζας, κρυμμένες ανάμεσα στα άστρα των γαλαξιών. Η κατανάλωση υλικού από τις μαύρες τρύπες είναι ανεξάρτητη από τη μάζα τους, αναφέρουν ερευνητές του ΜΙΤ, του Ευρωπαϊκού Παρατηρητηρίου του Νότου (ESA) και άλλων ερευνητικών ιδρυμάτων. Η μελέτη δημοσιεύεται στο έγκριτο Τhe Astrophysical Journal και είναι διαθέσιμη εδώ. https://arxiv.org/abs/2101.04692 «Αυτό που δείξαμε ήταν ότι, αν έχεις δει μια μαύρη τρύπα, τις έχεις δει όλες» σχολιάζει ο Ντίραζ Πάσαμ του MIT, μέλος της ερευνητικής ομάδας. «Όταν πετάς προς το μέρος τους μια σφαίρα αερίου, όλες δείχνουν να κάνουν περίπου το ίδιο πράγμα». Προηγούμενες μελέτες είχαν δείξει ότι οι «μικρές» μαύρες τρύπες, με μάζα περίπου 10 φορές μεγαλύτερη από του Ήλιου, εκπέμπουν ισχυρή ακτινοβολία όταν απορροφούν υλικό, συνήθως υδρογόνο από άστρα που κινούνται σε τροχιά γύρω από τη μαύρη τρύπα. Το υλικό που επιταχύνεται καθώς πλησιάζει τη μαύρη τρύπα αρχικά σχηματίζει έναν δίσκο γύρω της που ονομάζεται δίσκος συσσώρευσης. Σταδιακά, το υπέρθερμο υλικό του δίσκου χάνεται για πάντα μέσα στον ορίζοντα γεγονότων της μελανής οπής. Αμέσως μετά, ηλεκτρόνια υψηλής ενέργειας που κρύβονται στο εσωτερικό όριο του δίσκου συσσώρευσης προκαλούν την εκπομπή ισχυρής ακτινοβολίας στο φάσμα των ακτίνων Χ, ένα είδος πίδακα ακτινοβολίας που ονομάζεται στέμμα. Όταν τελικά το δείπνο τελειώσει, η μαύρη τρύπα επιστρέφει σε μια κατάσταση «ησυχίας» και παύει να εκπέμπει ακτινοβολία. Το φαινόμενο έχει παρατηρηθεί πολλές φορές σε μαύρες τρύπες μικρής μάζας, όχι όμως και στις τερατώδεις μαύρες τρύπες που βρίσκονται στα κέντρα γαλαξιών, των οποίων η μάζα είναι συνήθως δεκάδες εκατομμύρια μεγαλύτερη από τη μάζα του Ήλιου. «Σε αυτές τις μαύρες τρύπες η διαδικασία αυτή συμβαίνει σε χρονικές κλίμακες που διαρκούν χιλιάδες χρόνια. Δεν μπορούμε να περιμένουμε τόσο πολύ» σχολιάζει ο δρ Πάσαμ. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, οι ερευνητές ήταν τυχεροί που πέτυχαν την κεντρική μαύρη τρύπα να τρώει «στο πόδι». Αντί να απορροφά σταδιακά υλικό από κάποιο συνοδό άστρο, η μαύρη τρύπα είχε την τύχη να καταπιεί απότομα κάποιο διερχόμενο άστρο. Σε αυτή την περίπτωση, το άστρο παραμορφώνεται πριν χαθεί για πάντα: η πλευρά του που κοιτάζει προς τη μαύρη τρύπα δέχεται ισχυρότερη βαρυτική έλξη από ό,τι η αντίθετη πλευρά, και αυτή η ανισορροπία αναγκάζει το άστρο να χάσει το σφαιρικό σχήμα του και να μετατραπεί σε αυτό που οι αστρονόμοι ονομάζουν «κοσμικό σπαγγέτι» (ναι, αυτή είναι η επίσημη ορολογία). Η ερευνητική ομάδα άρχισε να ασχολείται με το φαινόμενο τον Σεπτέμβριο του 2018, όταν το αυτοματοποιημένο τηλεσκόπιο ASASSN, σχεδιασμένο να ανιχνεύει σουπερνόβα, κατέγραψε μια ξαφνική λάμψη σε έναν γαλαξία που βρίσκεται 860 έτη φωτός μακριά από τη Γη. Τα επόμενα δύο χρόνια, οι αστρονόμοι συνέχισαν να παρακολουθούν το συμβάν με ραδιοτηλεσκόπια και διαστημικά τηλεσκόπια ακτίνων Χ. «Πετύχαμε την μαύρη τρύπα στη φάση του σχηματισμού του δίσκου συσσώρευσης» αναφέρει ο Πάσαμ. «Στη συνέχεια ο δίσκος καταρρέει, το στέμμα γίνεται εντονότερο και λάμπει έντονα στο φάσμα των ακτίνων Χ. Τελικά δεν υπάρχει άλλο αέριο για να τραφεί η μαύρη τρύπα, οπότε η συνολική φωτεινότητα μειώνεται και πέφτει σε μη ανιχνεύσιμα επίπεδα». «Γνωρίζαμε ότι αυτός ο κύκλος συμβαίνει στις μαύρες τρύπες αστρικής μάζας, που έχουν μόνο 10 φορές τη μάζα του Ήλιου. Τώρα το βλέπουμε να συμβαίνει σε κάτι 5 εκατομμύρια φορές μεγαλύτερο» καταλήγει. Εκτός του ότι επιβεβαιώνει ότι οι μαύρες τρύπες όλων των μεγεθών έχουν τους ίδιους τρόπους στο τραπέζι, η μελέτη είναι μόλις η δεύτερη που καταγράφει το σχηματισμό του στέμματος από την αρχή μέχρι το τέλος του φαινομένου. https://physicsgg.blogspot.com/2021/05/blog-post_86.html

Τρεις Έλληνες στην λίστα με τους επιστήμονες που το έργο τους είχε το μεγαλύτερο αντίκτυπο στον τομέα τους. Στη λίστα του Publons των Thomson Reuters που καταγράφει τους επιστήμονες και ερευνητές, των οποίων το έργο είχε το μεγαλύτερο αντίκτυπο στον τομέα τους συμπεριλήφθηκαν και τρεις Έλληνες. Την πρώτη θέση καταλαμβάνει με 3.079 Δημοσιεύσεις ο Καθηγητής Καρδιολογίας, ΕΚΠΑ, Χριστόδουλος Στεφανάδης. Στη 13η θέση βρίσκεται ο Καθηγητής Βιοστατιστικής, Μεθοδολογίας της Έρευνας και Επιδημιολογίας, Χαροκόπειο Πανεπιστήμιο, Δημοσθένης Παναγιωτάκος με 2.432 Δημοσιεύσεις. Τη 16η θέση καταλαμβάνει ο Πρύτανης του ΕΚΠΑ, Καθηγητής Αιματολογίας – Ογκολογίας, Μελέτιος - Αθανάσιος Δημόπουλος με 2.358 Δημοσιεύσεις Όσον αφορά αμιγώς τους Έλληνες επιστήμονες και ερευνητές με τις περισσότερες Δημοσιεύσεις τις πρώτες πέντε θέσεις κατέχουν: Χριστόδουλος Στεφανάδης, Καθηγήτης Καρδιολογίας, ΕΚΠΑ - 3.079 Δημοσιεύσεις Δημοσθένης Παναγιωτάκος, Καθηγητής Βιοστατιστικής, Μεθοδολογίας της Έρευνας και Επιδημιολογίας, Χαροκόπειο Πανεπιστήμιο - 2.432 Δημοσιεύσεις Μελέτιος Αθανάσιος Δημόπουλος, Πρύτανης του ΕΚΠΑ, Καθηγητής Αιματολογίας -Ογκολογίας - 2.358 Δημοσιεύσεις Νεκτάριος Μπενέκος, Kύριος Eρευνητής στο CERN - 1.007 Δημοσιεύσεις Αριστίδης Τσατσάκης, Καθηγητής Τοξικολογίας, Πανεπιστήμιο Κρήτης - 989 Δημοσιεύσεις Αυτά τα στοιχεία υπογραμμίζουν τη σημαντική ερευνητική παρουσία των Ελλήνων Επιστημόνων στο διεθνή χώρο πάρα τις δύσκολες συγκυρίες που βιώνει η χώρα μας. https://www.pronews.gr/epistimes/987906_treis-ellines-stin-lista-me-toys-epistimones-poy-ergo-toys-eihe-megalytero

Κτίριο που αποθηκεύει ενέργεια σαν μια γιγαντιαία μπαταρία. Ερευνητές στο Πανεπιστήμιο Τεχνολογίας Τσάλμερς στη Σουηδία ανέπτυξαν μία νέα τεχνολογία που ουσιαστικά μετατρέπει το απλό σκυρόδεμα σε μια μορφή επαναφορτιζόμενης μπαταρίας. Φιλοδοξία των ερευνητών είναι κάποια στιγμή, μελλοντικά, η συγκεκριμένη τεχνολογία να επιτρέπει τη μετατροπή ολόκληρων κτιρίων σε χώρους μαζικής αποθήκευσης ενέργειας, να λειτουργούν δηλαδή σαν πελώριες μπαταρίες. Αν και εξαιρετικά φιλόδοξη η προσπάθεια ενδεχομένως έχει κάποιες πιθανότητες επιτυχίας αφού το τσιμέντο αποτελεί το πλέον διαδεδομένο υλικό κατασκευής κτιρίων σε όλο τον κόσμο. Η βασική ιδέα αφορά την ίδια την σύσταση του τσιμέντου, στο οποίο έχουν προστεθεί μικρές ποσότητες ινών άνθρακα ώστε το μίγμα να αποκτήσει αγωγιμότητα και συγχρόνως ευκαμψία. Επιπλέον, μέσα στο μίγμα έχουν ενσωματωθεί ένα μεταλλικό πλέγμα ανθρακονημάτων, σίδερο για την άνοδο και νικέλιο για την κάθοδο. Το πρωτότυπο της μπαταρίας που αναπτύχθηκε από τους ερευνητές Η συγκεκριμένη ιδέα επέτρεψε τη δημιουργία ενός επαναφορτιζόμενου συστήματος, του οποίου όμως οι δυνατότητες ακόμη βρίσκονται υπό διερεύνηση. Η συγκεκριμένη «μπαταρία», με το συγκεκριμένο μίγμα τσιμέντου κατάφερε να αποδώσει 7Wh ανά τετραγωνικό μέτρο, ποσότητα που είναι δέκα φορές καλύτερη από προηγούμενους πειραματισμούς με μίγματα τσιμέντου. Οι ερευνητές του σουηδικού πανεπιστημίου σημειώνουν ότι η πυκνότητα ενέργειας είναι ακόμη πολύ χαμηλή σε σύγκριση με τις εμπορικά διαθέσιμες μπαταρίες. Ωστόσο, πιστεύουν ότι οι όποιοι περιορισμοί μπορούν να ξεπεραστούν χάρη στο μέγεθος των μπαταριών όταν χρησιμοποιηθούν σε κλίμακα ολόκληρων κτιρίων. Τα οφέλη της μετατροπής πολυώροφων κτιρίων σε τεράστιες μπαταρίες είναι προφανή. Οι επιστήμονες που εργάζονται στο πρόγραμμα ξεκαθαρίζουν ότι η ιδέα βρίσκεται στα πρώτα στάδια εφαρμογής. Προφανώς υπάρχουν αρκετά σοβαρά ζητήματα που πρέπει να επιλυθούν πριν το πρόγραμμα περάσει σε φάση εμπορικής εφαρμογής, όπως ποια θα είναι η διάρκεια ζωής μίας τέτοιας «μπαταρίας» και αν θα πρέπει να αναπτυχθούν νέες τεχνικές ανακύκλωσης για την απόσυρσή τους. https://physicsgg.me/2021/05/18/%ce%ba%cf%84%ce%af%cf%81%ce%b9%ce%bf-%cf%80%ce%bf%cf%85-%ce%b1%cf%80%ce%bf%ce%b8%ce%b7%ce%ba%ce%b5%cf%8d%ce%b5%ce%b9-%ce%b5%ce%bd%ce%ad%cf%81%ce%b3%ce%b5%ce%b9%ce%b1-%cf%83%ce%b1%ce%bd-%ce%bc%ce%b9/

Η RSC Progress ολοκληρώνει τη συγκόλληση δεξαμενών οξειδωτή πυραύλων Soyuz-5 Οι ειδικοί της RSC Progress (Samara, μέρος της Roscosmos) ολοκλήρωσαν τη συγκόλληση της δεξαμενής οξειδωτή πρώτου σταδίου (δεξαμενή «O») για το νέο όχημα εκτόξευσης Soyuz-5. Η επιθεώρηση ακτίνων Χ επιβεβαίωσε την απουσία ελαττωμάτων στις συγκολλημένες ραφές. Οι ειδικοί της Progress έχουν κατασκευάσει έναν εξομοιωτή πλήρους μεγέθους της δεξαμενής οξειδωτή του πυραύλου νέας γενιάς Soyuz-5 με διάμετρο 4100 mm. Μετά την εγκατάσταση του εξοπλισμού εντός της δεξαμενής, η δεξαμενή 'O' θα σταλεί στο TsNIIMash (μέρος της Roscosmos) για δυναμικές δοκιμές. Η κατασκευή της δεξαμενής οξειδωτή πρώτου σταδίου Soyuz-5 είναι ένα σημαντικό ορόσημο στην παραγωγή ενός οχήματος εκτόξευσης νέας γενιάς. Το προοπτικό όχημα εκτόξευσης δύο σταδίων μεσαίας κατηγορίας Soyuz-5 αναπτύσσεται για να εξασφαλίσει την εκτόξευση μη επανδρωμένου διαστημικού σκάφους σε συγχρονισμένες, εξαιρετικά ελλειπτικές, μεταφορικές και γεωστατικές τροχιές, συμπεριλαμβανομένης της χρήσης ανώτερων σταδίων. Ο πύραυλος θα χρησιμοποιεί νέους κινητήρες: ο κύριος κινητήρας πρώτου σταδίου είναι ο RD-171 MV που αναπτύχθηκε από την NPO Energomash και ο δεύτερος κινητήρας RD-0124 MS που αναπτύχθηκε από το Γραφείο Σχεδίασης Αυτοματισμού Voronezh Chemical (και οι δύο αποτελούν μέρη της Roscosmos). Οι κινητήρες παρέχουν σχεδόν μέγιστη απόδοση και λειτουργούν με καύσιμο οξυγόνου-ναφθυλίου. Οι εκτοξεύσεις του νέου πυραύλου προγραμματίζονται από το Baikonur Cosmodrome στο πλαίσιο του έργου Ρωσίας-Καζακστάν Baiterek. http://en.roscosmos.ru/22106/ Νέο σύστημα διαστημικής επικοινωνίας θα τεστάρει τον Ιούνιο η NASA. Καθώς τα όργανα που στέλνουμε στο Διάστημα είναι ολοένα και πιο εξελιγμένα και μπορούν να συλλέγουν μεγάλο όγκο δεδομένων χρειαζόμαστε ολοένα και πιο αποτελεσματικούς τρόπους μετάδοσης τους στην Γη. Τα σημερινά συστήματα επικοινωνίας χρησιμοποιούν ραδιοσήματα αλλά οι διαστημικές υπηρεσίες προσπαθούν να τα αναβαθμίσουν ή να αναπτύξουν νέες τεχνολογίες ώστε κάθε σήμα να περιέχει όσο το δυνατόν περισσότερα δεδομένα. Οι ερευνητές θεωρούν ότι η λύση σε πρώτη φάση βρίσκεται στην τεχνολογία των λέιζερ. Συστήματα επικοινωνίας με χρήση ακτίνων λέιζερ μπορούν να μεταδώσουν μεγάλα αρχεία όπως βίντεο υψηλής ανάλυσης ή μεγάλο όγκο δεδομένων και γενικότερα να μεταδώσουν 10-100 φορές περισσότερα δεδομένα από τα σημερινά συστήματα επικοινωνίας. «Με τα σημερινά συστήματα θα χρειάζονταν εννέα μήνες για να σταλεί από τον Άρη στην Γη ένα αρχείο που περιείχε έναν ολοκληρωμένο χάρτη του πλανήτη. Με ένα σύστημα λέιζερ θα χρειαστούν περίπου εννέα ημέρες» αναφέρει σε ανακοίνωση της η NASA η οποία θα ξεκινήσει σύντομα τις δοκιμές ενός νέου συστήματος επικοινωνίας, του Laser Communications Relay Demonstration (LCRD). Η αμερικανική διαστημική υπηρεσία θα στείλει τον Ιούνιο σε γεωσύγχρονη τροχιά ένα σύστημα LCRD το οποίο για δύο έτη θα λαμβάνει από δύο βάσεις στην Καλιφόρνια και την Χαβάη δεδομένα και θα τα στέλνει πίσω για να δοκιμαστούν οι δυνατότητες του. Το μεγάλο μειονέκτημα των συστημάτων επικοινωνίας λέιζερ είναι ότι η λειτουργία τους παρεμποδίζεται από τα σύννεφα. Με τις δοκιμές που θα γίνουν οι ειδικοί θα εντοπίσουν τα ατμοσφαιρικά εμπόδια που αντιμετωπίζει το συγκεκριμένο σύστημα για να βρεθούν τρόποι υπερπήδησης τους. Αν όλα πάνε καλά στις δοκιμές το LCRD θα αρχίσει να λειτουργήσει ως επικοινωνιακός κόμβος που θα στέλνει δεδομένα σε εν εξελίξει διαστημικές αποστολές και θα λαμβάνει τα δικά τους για να τα μεταδώσει στην Γη. https://www.naftemporiki.gr/story/1727219/neo-sustima-diastimikis-epikoinonias-tha-testarei-ton-iounio-i-nasa

Μικροσκοπικό καθρεφτάκι θα αποκαλύψει την σκοτεινή ύλη. Μια καινοτόμος συσκευή που δημιούργησαν ερευνητές στις ΗΠΑ θα προσπαθήσει να δώσει απάντηση σε ένα από τα μεγαλύτερα μυστήρια του Σύμπαντος. Μπορεί να αποτελεί το 85% του Σύμπαντος αλλά κανείς δεν γνωρίζει πώς είναι, τι είναι και ποιες οι ιδιότητες της. Πρόκειται για την μυστηριώδη σκοτεινή ύλη για την οποία έχουν διατυπωθεί πολλές θεωρίες που ξεκινούν από κάποιες προσπάθειες περιγραφής της και καταλήγουν στο ότι δεν υπάρχει και πρέπει να σκεφτούμε κάτι άλλο για να έχουμε ολοκληρωμένα κοσμολογικά μοντέλα. Γίνονται συνεχώς μελέτες, πειράματα και προσπάθειες εντοπισμού της σκοτεινής ύλης χωρίς μέχρι σήμερα να έχει υπάρξει κάποιο ουσιαστικό αποτέλεσμα. Ομάδα Αμερικανών ερευνητών αποφάσισε να μπει στο κυνήγι της σκοτεινής ύλης αναπτύσσοντας μια μέθοδο εντοπισμού της. Οι ερευνητές βασίζουν την προσπάθεια τους σε μια θεωρία σύμφωνα με την οποία ότι ο γαλαξίας μας γεμάτος από μικροσκοπικά σωματίδια, τα σκοτεινά φωτόνια τα οποία έχουν μάζα αλλά τόσο μικρή που τα σημερινά τεχνικά μέσα δεν μπορούν να τα ανιχνεύσουν. Η ερευνητική ομάδα από επιστήμονες του Πανεπιστημίου του Ντελαγουέαρ προτείνει την δημιουργία ενός επιταχυνσιόμετρου που θα αποτελείται από νιτρίδιο του πυριτίου και ένα μικροσκοπικό καθρέφτη δημιουργώντας δύο επιφάνειες που το φως θα αναπηδά ανάμεσα τους. Αν οι αποστάσεις ανάμεσα στα δύο υλικά μεταβάλλεται οι ερευνητές οι ερευνητές θα γνωρίζουν από την μελέτη του ανακλώμενου φωτός την παρουσία των σκοτεινών φωτονίων και εντοπίζοντας στα σκοτεινά φωτόνια αυτόματα θα υπάρχει επιβεβαίωση της ύπαρξης της σκοτεινής ύλης. «Η σκοτεινή ύλη μπορεί να δημιουργείται σε μαύρες τρύπες ή μπορεί να αποτελείται από κάτι τρισεκατομμύρια φορές μικρότερο από ένα ηλεκτρόνιο» αναφέρει η Σουάτι Σινγκχ, επικεφαλής της μελέτης. Η Σινγκχ είναι θεωρητικός κβαντικής φυσικής που ασχολείται με την ανάπτυξη νέων πρωτοποριακών μεθόδων εντοπισμού της σκοτεινής ύλης. Όπως είναι ευνόητο η επιστημονική κοινότητα θα αναμένει με ενδιαφέρον τα αποτελέσματα αυτής της έρευνας. https://www.naftemporiki.gr/story/1727029/mikroskopiko-kathreftaki-tha-apokalupsei-tin-skoteini-uli