Δροσος Γεωργιος

Εταιρεία Πυραύλων και Διαστήματος Energia Όλα συναρμολογημένα: τα τρία στάδια του οχήματος εκτόξευσης και του επανδρωμένου διαστημοπλοίου συναντώνται τελικά στο Μπαϊκονούρ. Μαζί, εκτείνονται σε μήκος τελειότητας 50 μέτρων. Ένα σημαντικό μέρος αυτού του μήκους αποτελείται από το σύστημα πρόωσης για το σύστημα διαφυγής έκτακτης ανάγκης. Αποβάλλεται περίπου 114 δευτερόλεπτα μετά την έναρξη της πτήσης. Λίγο διαστημικό χρώμα για παιδιά από 12 χώρες. Ρίξτε μια ματιά στο δεύτερο στάδιο του οχήματος εκτόξευσης Soyuz-2.1a: φωτεινές εικόνες φαίνονται πάνω από τα "καρότα" (όπως ονομάζονται ανεπίσημα οι πλευρικές μονάδες). Πρόσφατα εφαρμόστηκαν από συναδέλφους από το Κέντρο Πυραύλων και Διαστήματος Progress. Αυτά είναι κυριολεκτικά παιδικά σχέδια. Η καμπάνια διεξάγεται για να φέρει χαρά και ελπίδα σε παιδιά με καρκίνο. Το φιλανθρωπικό έργο "Διαστημική Θεραπεία μέσω της Τέχνης" υλοποιείται από κοινού από το Ίδρυμα Unity και τη Roscosmos. Τη Δευτέρα, θα δούμε τον πύραυλο και το διαστημόπλοιο στην εξέδρα εκτόξευσης κάτω από τον ουρανό του Μπαϊκονούρ! https://vk.com/rsc_energia?z=clip-167742670_456239593 https://vk.com/rsc_energia?w=wall-167742670_23587 Ενεργειακή Εταιρεία Πυραύλων και Διαστήματος ️Προστασία του Σογιούζ: Γιατί χρειάζεται το προστατευτικό ωφέλιμου φορτίου Σήμερα στο Μπαϊκονούρ, οι ειδικοί της RSC Energia διεξήγαγαν μια προκαταρκτική επιθεώρηση του διαστημοπλοίου Soyuz MS-28—ένα σημαντικό βήμα πριν από την εγκατάσταση του προστατευτικού ωφέλιμου φορτίου. Στη συνέχεια, θα είναι πολύ δύσκολο να ελεγχθούν όλα τα συστήματα. Ας θυμηθούμε γιατί το διαστημόπλοιο χρειάζεται προστατευτικό ωφέλιμου φορτίου κατά την εκτόξευση: ✔️ Πρώτα και κύρια, προστατεύει το διαστημόπλοιο και όλο τον εξοπλισμό του από την ισχυρή ροή αέρα στα πυκνά στρώματα της ατμόσφαιρας. ✔️ Είναι ένα σημαντικό μέρος του συστήματος διαφυγής έκτακτης ανάγκης (EAS) του πληρώματος. Εάν κάτι πάει στραβά κατά την εκτόξευση, αφού το σύστημα πρόωσης του Soyuz (ο μακρύς λευκός "ιστός" στην κορυφή) έχει απομακρυνθεί, οι προωθητήρες του φέρινγκ μπορούν να ωθήσουν το διαστημόπλοιο σε ασφαλή απόσταση. Η γενική διαδικασία έχει ως εξής: 1️⃣ Πρώτον, η μονάδα οργάνων και πρόωσης του Soyuz αποσυνδέεται. 2️⃣ Στη συνέχεια, η εγκάρσια άρθρωση του φέρινγκ διαχωρίζεται. 3️⃣ Στη συνέχεια, το φέρινγκ αποσπάται μαζί με τη μονάδα στέγασης του διαστημικού σκάφους. 4️⃣ Το πλήρωμα προσγειώνεται στη μονάδα καθόδου. Όταν το διαστημόπλοιο εισάγεται σε τροχιά, το φέρινγκ διαχωρίζεται κατά μήκος σε δύο τμήματα. Μετά από περίπου 2,5 λεπτά πτήσης και σε υψόμετρο περίπου 100 χλμ., το Soyuz έχει ήδη διεισδύσει στα πυκνά στρώματα της ατμόσφαιρας. Παρεμπιπτόντως, στο βίντεό μας, όλα φαίνονται γρήγορα, αλλά στην πραγματικότητα, η διαδικασία διαρκεί περίπου 4 ώρες. https://vk.com/rsc_energia?z=video-167742670_456239588%2F9dee660b03e8fc171f%2Fpl_wall_-167742670 https://vk.com/rsc_energia?w=wall-167742670_23570 Roscosmos Στον Ρυθμό του Μπαϊκονούρ: Πώς Πήγε η Ημέρα Τύπου Πριν την Εκτόξευση του Soyuz MS-28 Η Ημέρα Τύπου στο κοσμοδρόμιο είναι μια παραδοσιακή εκδήλωση πριν από την εκτόξευση του πληρώματος στον ISS. Οι δημοσιογράφοι μίλησαν με τους κοσμοναύτες και παρακολούθησαν τα τελικά στάδια των προετοιμασιών πριν από την εκτόξευση. Σήμερα, οι Sergey Kud-Sverchkov, Sergey Mikayev και Christopher Williams, μαζί με τους βοηθούς τους, ολοκλήρωσαν: ▪️ιατρική εξέταση και φυσική άσκηση ▪️εκπαίδευση για χειροκίνητη συνάντηση με τον ISS στον προσομοιωτή του διαστημικού σκάφους Soyuz ▪️προετοιμασία για συνθήκες διαστημικής πτήσης (στο ορθό τραπέζι και την καρέκλα Coriolis). 📎 Το ορθό τραπέζι επιτρέπει την καρδιαγγειακή αξιολόγηση: ο κοσμοναύτης μετακινείται πάνω και κάτω σε πρηνή θέση. Η καρέκλα Coriolis είναι μια περιστρεφόμενη συσκευή για την ανάπτυξη αιθουσαίας σταθερότητας. Μια Πράσινη Παράδοση στο Κοσμοδρόμιο Μια άλλη όμορφη παράδοση στο Μπαϊκονούρ είναι ότι οι κοσμοναύτες και οι αστροναύτες που ταξιδεύουν στο διάστημα για πρώτη φορά φυτεύουν δέντρα. Στον ISS-74, αυτό περιλαμβάνει τους Sergey Mikayev και Christopher Williams. Εμπλούτισαν το Cosmonauts' Alley με δενδρύλλια box elder. Και κοσμοναύτες που είχαν ήδη πάει στο διάστημα φρόντισαν τα δέντρα των συναδέλφων τους που εργάζονται αυτήν τη στιγμή στον ISS. https://vk.com/roscosmos?w=wall-30315369_596182

Οι ωκεανοί υποφέρουν από την κλιματική αλλαγή και η Μεσόγειος είναι πλέον hotspot λέει κορυφαίος ειδικός. Καμπανάκι κινδύνου από τον γενικό διευθυντή του Διεθνούς Οργανισμού Αναλύσεων και ωκεανογραφικών προβλέψεων. Πλήθος μελετών αναδεικνύουν τα τελευταία χρόνια τις αρνητικές επιπτώσεις που βιώνουν οι ωκεανοί και οι θάλασσες του πλανήτη από την κλιματική αλλαγή. Η αύξηση της θερμοκρασίας των υδάτων προκαλεί διαφόρων ειδών βλάβες και πιέσεις στα υδάτινα οικοσυστήματα και οι προβλέψεις των ειδικών δεν προκαλούν καμία αισιοδοξία.«Κανένα τμήμα των ωκεανών δεν έχει πλέον γλιτώσει από την τριπλή πλανητική κρίση: κλιματική αλλαγή, απώλεια βιοποικιλότητας και ρύπανση». Αυτό τονίζει μεταξύ άλλων, σε συνέντευξή του στο Αθηναϊκό – Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων ο Πιερ Μπαουρέλ γενικός διευθυντής του Mercator Ocean International (Διεθνής Οργανισμός Αναλύσεων και ωκεανογραφικών προβλέψεων). Ο κ. Μπαουρέλ ηγείται της παγκόσμιας προσπάθειας για την ψηφιακή παρακολούθηση και πρόγνωση των ωκεανών μέσω του Ευρωπαϊκού Ψηφιακού Διδύμου του Ωκεανού (European Digital Twin of the Ocean), μιας πλατφόρμας, η οποία έχει αναπτυχθεί για την Ευρωπαϊκή Ένωση και αναπαριστά ψηφιακά κάθε λεπτομέρεια των ωκεανών.Όπως επισημαίνει ο κ. Μπαουρέλ αυτό που παρατηρούν είναι «ιδιαίτερα επείγουσες προκλήσεις στα ύδατα της ΕΕ». Παράλληλα, αναλύει τις περιοχές που ανησυχούν περισσότερο την επιστημονική κοινότητα με τη Μεσόγειο να αναδεικνύεται σε ένα από τα hotspot του πλανήτη. «Τον Ιούνιο του 2025, η λεκάνη της Μεσογείου κατέγραψε τον θερμότερο Ιούνιο που έχει σημειωθεί ποτέ, με θερμοκρασίες επιφάνειας που έφτασαν τους 30 °C, σχεδόν 5 °C πάνω από το κανονικό, και το 62% της επιφάνειάς της να επηρεάζεται από ισχυρούς ή ακραίους θαλάσσιους καύσωνες — το υψηλότερο ποσοστό που έχει παρατηρηθεί ποτέ», υπογραμμίζει.Αναφερόμενος στη συμβολή της επιστήμης στη μελέτη των ωκεανών ο κ. Μπαουρέλ τονίζει ότι η «επιστήμη αφήνει τον ωκεανό να μιλήσει για τον εαυτό του μέσω διάφανων και αξιόπιστων στοιχείων». Επιπλέον, αναφέρεται στην αξιοποίηση της τεχνητής νοημοσύνης για την παρακολούθηση των ωκεανών ενώ μιλά για τη συνεργασία με την Ελλάδα και την ελληνική επιστημονική κοινότητα. «Η Ελλάδα είναι από πολλές απόψεις πρωτοπόρα στην Ευρώπη όσον αφορά την ανάπτυξη της τεχνητής νοημοσύνης καθιστώντας την έναν από τους βασικούς συντελεστές στη σύγχρονη ωκεανογραφία», σημειώνει.Τέλος μιλά για την μετατροπή του Mercator Ocean International σε διακυβερνητικό οργανισμό που θα ηγηθεί της παγκόσμιας ανάπτυξης προηγμένων ψηφιακών υπηρεσιών για τους ωκεανούς. Σημειώνεται ότι ο κ. Μπαουρέλ, στο πλαίσιο της Γιορτής της Επιστήμης 2025 που διοργανώνει το Γαλλικό Ινστιτούτο Ελλάδος σε συνεργασία με τη γαλλική πρεσβεία, θα συμμετέχει σε συζήτηση αύριο Δευτέρα στις 19.00, με θέμα «Η τεχνητή νοημοσύνη στην Υπηρεσία των Ωκεανών». Τα κοράλλια είναι από τα μεγάλα θύματα της κλιματικής αλλαγής. https://www.naftemporiki.gr/green/climate/2037332/oi-okeanoi-ypoferoyn-apo-tin-klimatiki-allagi-kai-i-mesogeios-einai-pleon-hotspot-leei-koryfaios-eidikos/

Μοριακό qubit φέρνει ένα βήμα πιο κοντά το κβαντικό Internet. Αναπτύχθηκε προηγμένη κβαντική τεχνολογία με χρήση μιας σπάνιας γαίας. Ερευνητική ομάδα δημιούργησε ένα νέο είδος μοριακού qubit που θα μπορούσε να βοηθήσει στη σύνδεση κβαντικών υπολογιστών μέσω της υπάρχουσας τεχνολογίας τηλεπικοινωνιών θέτοντας τα θεμέλια για ένα μελλοντικό κβαντικό Διαδίκτυο.Στους υπολογιστές, η μονάδα πληροφορίας είναι το bit, το οποίο λαμβάνει τιμές είτε «0» είτε «1» και οι πληροφορίες αποθηκεύονται ως συνδυασμοί των δύο αυτών ψηφίων. Στους κβαντικούς υπολογιστές, το αντίστοιχο του bit είναι το κβαντικό bit, ή qubit. Χάρη σε μια κβαντική ιδιότητα που ονομάζεται υπέρθεση, το qubit μπορεί να λαμβάνει τιμές «0» ή «1» ή και τα δύο μαζί. Αυτή η ιδιότητα έχει ως αποτέλεσμα να αυξάνεται με γεωμετρική πρόοδο η μνήμη και η ταχύτητα των κβαντικών υπολογιστών.H δημιουργία κβαντικών υπολογιστών αποτελεί το ιερό δισκοπότηρο στον τομέα της πληροφορικής αφού αυτοί οι υπολογιστές αναμένεται φέρουν επανάσταση στον σύγχρονο κόσμο. Η χρήση των κβαντικών υπολογιστών πιστεύεται ότι θα φέρει αδιανόητη ώθηση σε κάθε τομέα της επιστήμης και της τεχνολογίας.Το νέο qubit περιέχει ένα στοιχείο σπάνιας γαίας που ονομάζεται έρβιο το οποίο έχει οπτικές και μαγνητικές ιδιότητες που του επιτρέπουν να μεταδίδει κβαντικές πληροφορίες χρησιμοποιώντας τα ίδια μήκη κύματος με τα δίκτυα οπτικών ινών. Επειδή λειτουργεί σε τηλεπικοινωνιακά μήκη κύματος αυτό το qubit μπορεί επίσης να ενσωματωθεί ευκολότερα σε τσιπ πυριτίου υποστηρίζουν οι ερευνητές. Αυτό θα μπορούσε να ανοίξει τον δρόμο για μικρότερες και πιο συμπαγείς κβαντικές συσκευές.Η ομάδα δημοσίευσε τα ευρήματά της στην επιθεώρηση «Science» και χαρακτηρίζει την τεχνολογία αυτή «ένα πολλά υποσχόμενο νέο δομικό στοιχείο για κλιμακούμενες κβαντικές τεχνολογίες, από υπερ-ασφαλείς γραμμές επικοινωνίας μέχρι δίκτυα μεγάλων αποστάσεων μεταξύ κβαντικών υπολογιστών γνωστά ως κβαντικό Διαδίκτυο».Πολλές έρευνες έχουν επικεντρωθεί στην ανάπτυξη της απαραίτητης τεχνολογίας για ένα κβαντικό Διαδίκτυο συμπεριλαμβανομένου ενός νέου τσιπ που κατασκευάστηκε τον Σεπτέμβριο και βοηθά στη μετάδοση κβαντικών σημάτων μέσω πραγματικών καλωδίων οπτικών ινών. Στη νέα μελέτη οι ερευνητές επικεντρώθηκαν στην κατασκευή ενός νέου τύπου qubit που θα μπορούσε να βοηθήσει στη μεταφορά δεδομένων.«Με την επίδειξη της ευελιξίας αυτών των μοριακών qubits από έρβιο κάνουμε ένα ακόμη βήμα προς κλιμακούμενα κβαντικά δίκτυα που μπορούν να συνδεθούν απευθείας στη σημερινή οπτική υποδομή» αναφέρει ο Ντέιβιντ Όσχαλομ καθηγητής μοριακής μηχανικής και φυσικής στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο, επικεφαλής της μελέτης. Ένας διαφορετικός τύπος qubit Τα qubits συνήθως εμφανίζονται σε τρεις μορφές: υπεραγώγιμα qubits, που αποτελούνται από μικροσκοπικά ηλεκτρικά κυκλώματα, qubits παγιδευμένων ιόντων, που αποθηκεύουν πληροφορίες σε φορτισμένα άτομα συγκρατημένα από ηλεκτρομαγνητικά πεδία, και φωτονικά qubits, που κωδικοποιούν κβαντικές καταστάσεις σε σωματίδια φωτός.Τα μοριακά qubits χρησιμοποιούν μεμονωμένα μόρια, συχνά κατασκευασμένα γύρω από μέταλλα σπάνιας γης των οποίων το spin των ηλεκτρονίων καθορίζει την κβαντική τους κατάσταση. Το spin αυτό δημιουργεί ένα μικροσκοπικό μαγνητικό πεδίο, η κατεύθυνση του οποίου ορίζει την τιμή του qubit. Όπως και ένα κανονικό bit, μπορεί να είναι 1 ή 0, αλλά και υπέρθεση και των δύο.Αυτό που κάνει το νέο qubit βασισμένο στο έρβιο μοναδικό είναι ότι συμπεριφέρεται ταυτόχρονα σαν spin qubit και σαν φωτονικό qubit. Μπορεί να αποθηκεύει πληροφορίες μαγνητικά ενώ η ανάγνωση γίνεται μέσω οπτικών σημάτων.Σε πειραματική δοκιμή οι ερευνητές έδειξαν ότι το spin του ατόμου έρβιου μπορεί να βρεθεί σε ελεγχόμενη υπέρθεση, μια βασική απαίτηση για ένα λειτουργικό qubit. Επειδή η κατάσταση του spin επηρεάζει το μήκος κύματος του φωτός που εκπέμπει το άτομο, η ομάδα μπόρεσε να διαβάσει τις κβαντικές καταστάσεις χρησιμοποιώντας τεχνικές όπως η οπτική φασματοσκοπία.«Αυτά τα μόρια μπορούν να λειτουργήσουν ως νανοκλίμακας γέφυρα ανάμεσα στον κόσμο του μαγνητισμού και τον κόσμο της οπτικής. Οι πληροφορίες μπορούν να κωδικοποιηθούν στη μαγνητική κατάσταση ενός μορίου και στη συνέχεια να προσπελαστούν με φως σε μήκη κύματος συμβατά με τις καλά ανεπτυγμένες τεχνολογίες των οπτικών ινών και των φωτονικών κυκλωμάτων πυριτίου» δήλωσε η Λία Βάις μεταδιδακτορική ερευνήτρια στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο και πρώτη συγγραφέας της έρευνας. Κβαντικά δεδομένα μεγάλων αποστάσεων Η λειτουργία σε τηλεπικοινωνιακά μήκη κύματος προσφέρει δύο βασικά πλεονεκτήματα, το πρώτο ότι τα σήματα μπορούν να ταξιδεύουν σε μεγάλες αποστάσεις με ελάχιστες απώλειες, κάτι κρίσιμο για τη μετάδοση κβαντικών δεδομένων μέσω δικτύων οπτικών ινών.Το δεύτερο είναι ότι το φως στα συγκεκριμένα μήκη κύματος περνά εύκολα μέσα από το πυρίτιο. Αν δεν συνέβαινε αυτό, οποιαδήποτε δεδομένα κωδικοποιημένα στο οπτικό σήμα θα απορροφούνταν και θα χάνονταν. Επειδή το οπτικό σήμα μπορεί να περάσει μέσα από το πυρίτιο προς τους ανιχνευτές ή άλλα φωτονικά εξαρτήματα από κάτω το qubit με έρβιο είναι ιδανικό για υλικό βασισμένο σε τσιπ.«Τα τηλεπικοινωνιακά μήκη κύματος προσφέρουν τον χαμηλότερο ρυθμό απώλειας για φως που ταξιδεύει σε οπτικές ίνες. Αυτό είναι κρίσιμο αν θέλεις να στείλεις με αξιοπιστία πληροφορίες κωδικοποιημένες σε ένα μόνο φωτόνιο πέρα από το εργαστήριο» λέει ο Όσχαλομ.Η κλίμακα είναι επίσης πλεονέκτημα. Κάθε qubit αποτελείται από ένα μόνο μόριο περίπου εκατό χιλιάδες φορές μικρότερο από μια ανθρώπινη τρίχα. Επειδή η δομή τους μπορεί να ρυθμιστεί με συνθετική χημεία τα μοριακά qubits μπορούν να ενσωματωθούν σε περιβάλλοντα όπου άλλα δεν μπορούν όπως στερεές συσκευές ή ακόμη και μέσα σε ζωντανά κύτταρα.Αυτό το επίπεδο ελέγχου θα μπορούσε να βοηθήσει στην αντιμετώπιση μιας από τις μεγαλύτερες μηχανικές προκλήσεις της κβαντικής πληροφορικής: την ενσωμάτωση της κβαντικής συμβατότητας απευθείας στις υπάρχουσες τεχνολογίες. «Η ενσωμάτωση είναι βασικό στάδιο για την κλιμάκωση της τεχνολογίας και μία διαρκής πρόκληση στον τομέα. Εργαζόμαστε στην ενσωμάτωση αυτών των qubits σε συσκευές πάνω σε τσιπ και πιστεύουμε ότι αυτό θα ανοίξει νέες δυνατότητες στον έλεγχο, την ανίχνευση και τη σύζευξη μορίων» καταλήγει ο Οσχάλομ. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2037311/moriako-qubit-fernei-ena-vima-pio-konta-to-kvantiko-internet/

Η εβδομάδα ολοκληρώνεται με Φυσική Ρευστών και Έρευνα Βλαστοκυττάρων καθώς ξεκινούν οι προετοιμασίες του νέου πληρώματος. Η Αποστολή 73 ολοκλήρωσε την εβδομάδα εργασίας συνεχίζοντας να μελετά τη φυσική των ρευστών και τα βλαστοκύτταρα, προετοιμάζοντας την άφιξη του νέου πληρώματος την επόμενη εβδομάδα και αποσυσκευάζοντας ένα αμερικανικό διαστημόπλοιο μεταφοράς φορτίου. Οι κάτοικοι του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού συντήρησαν επίσης τον εξοπλισμό άσκησης, πραγματοποίησαν αντιμετώπιση προβλημάτων του συστήματος υποστήριξης ζωής και ανέλυσαν το μικροβιακό περιβάλλον του τροχιακού σταθμού.Η μηχανικός πτήσης της NASA, Ζένα Κάρντμαν, αφιέρωσε κυρίως την ημέρα της στην έρευνα, ξεκινώντας αρχικά από την εργαστηριακή μονάδα του Destiny και εγκαθιστώντας δείγματα υγρών μέσα σε ένα μικροσκόπιο φθορισμού . Οι επιστήμονες στο έδαφος θα απεικονίσουν τα δείγματα για να παρατηρήσουν πώς συμπεριφέρονται τα σωματίδια μέσα στα υγρά . Τα αποτελέσματα μπορεί να βοηθήσουν στις εμπορικές τεχνικές κατασκευής στο διάστημα και να βελτιώσουν τις λειτουργίες οπτικών υλικών και απομάκρυνσης ρύπανσης. Στη συνέχεια, η Κάρντμαν μετακινήθηκε στην εργαστηριακή μονάδα Kibo και επεξεργάστηκε δείγματα βλαστοκυττάρων μέσα στο ντουλαπάκι Life Science . Στη συνέχεια, αποθήκευσε τα δείγματα σε μια φορητή καταψύκτη επιστήμης για συντήρηση και επιστροφή στη Γη για ανάλυση. Οι επιστήμονες διερευνούν πώς η μικροβαρύτητα επηρεάζει τα βλαστοκύτταρα που έχουν προγραμματιστεί να μετατραπούν σε καρδιακά και εγκεφαλικά κύτταρα, κάτι που μπορεί να οδηγήσει σε προηγμένες θεραπείες για καρδιακές και νευρολογικές διαταραχές.Ο Κάρντμαν βοήθησε επίσης τους μηχανικούς πτήσης Μάικ Φίνκε της NASA και Κίμια Γιούι της JAXA (Ιαπωνική Υπηρεσία Αεροδιαστημικής Εξερεύνησης) καθώς συνέχιζαν να μεταφέρουν νέα επιστημονικά δεδομένα και προμήθειες από το εσωτερικό του διαστημοπλοίου μεταφοράς φορτίου Cygnus XL της Northrop Grumman. Το Cygnus XL έφτασε στις 18 Σεπτεμβρίου παραδίδοντας πάνω από 11.000 λίβρες φορτίου ανεφοδιάζοντας τους κατοίκους της τροχιάς.Το διαστημόπλοιο μεταφοράς φορτίου Cygnus XL της Northrop Grumman, το οποίο υποστηρίζει την 23η εμπορική αποστολή ανεφοδιασμού της εταιρείας στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό για τη NASA, θα αποσυνδεθεί από τη θύρα Unity του διαστημικού σταθμού που βλέπει προς τη Γη τη Δευτέρα 24 Νοεμβρίου. Το διαστημόπλοιο μεταφοράς φορτίου θα παραμείνει συνδεδεμένο στον ρομποτικό βραχίονα Canadarm2 του σταθμού μέχρι τη Δευτέρα 1 Δεκεμβρίου, ανοίγοντας τον δρόμο για την άφιξη του επανδρωμένου διαστημοπλοίου Soyuz MS-28 της Roscosmos την Πέμπτη 27 Νοεμβρίου. Η NASA, η Northrop Grumman και η Roscosmos συντόνισαν την κίνηση του διαστημικού σκάφους για να αποτρέψουν τυχόν περιττά δομικά φορτία που θα ασκηθούν στον Cygnus XL και στις ηλιακές του συστοιχίες όταν το διαστημόπλοιο Soyuz δέσει στη μονάδα Rassvet, η οποία είναι η παρακείμενη θύρα σύνδεσης. Ο ελιγμός θα διεξαχθεί από τον αξιωματικό ρομποτικής στο Κέντρο Ελέγχου Αποστολών στο Διαστημικό Κέντρο Johnson της NASA στο Χιούστον, ενώ οι αστροναύτες της υπηρεσίας Jonny Kim και Zena Cardman θα παρακολουθούν από το εσωτερικό του τροχιακού συγκροτήματος.Ο Cygnus XL θα επανασυνδεθεί στον διαστημικό σταθμό την 1η Δεκεμβρίου και θα παραμείνει εκεί μέχρι τον Μάρτιο του 2026, οπότε και έχει προγραμματιστεί να αναχωρήσει και να απορρίψει αρκετές χιλιάδες λίβρες σκουπιδιών κατά την καταστροφική επανείσοδό του στην ατμόσφαιρα της Γης. Στη συνέχεια, ο Fincke χρησιμοποίησε έναν υπολογιστή για να ελέγξει την απόδοση μιας συσκευής διαχείρισης πίεσης, ενός εξοπλισμού που εξοικονομεί αέρα στον σταθμό κατά τη διάρκεια δραστηριοτήτων συμπίεσης του οχήματος, μέσα στη μονάδα Unity . Ο Yui βοήθησε επίσης τον μηχανικό πτήσης της NASA, Jonny Kim, στη μονάδα Tranquility, τοποθετώντας σωστά και κεντράροντας τον διάδρομο COLBERT , σφίγγοντας τα μπουλόνια του και ενεργοποιώντας τη συσκευή άσκησης για λειτουργίες. Στη συνέχεια, ο Kim άδειασε τις φιάλες ανακύκλωσης και ρύθμισε τις μάσκες αναπνοής έκτακτης ανάγκης. Ο Yui αντάλλαξε μπαταρίες μέσα σε μια ασύρματη οθόνη περιβάλλοντος και στη συνέχεια ενώθηκε ξανά με τον Kim στο τέλος της βάρδιάς τους συντηρώντας μια ηλεκτρική σκούπα.Ο κοσμοναύτης και διοικητής του σταθμού της Roscosmos, Σεργκέι Ριζίκοφ, ξεκίνησε τις προετοιμασίες για την άφιξη την επόμενη εβδομάδα τριών νέων μελών του πληρώματος στο διαστημόπλοιο Soyuz MS-28. Ο μηχανικός πτήσης Αλεξέι Ζουμπρίτσκι συμμετείχε στην αναδιάταξη του φορτίου και στην δημιουργία χώρου μέσα στη μονάδα Rassvet . Το Soyuz MS-28 θα δέσει στο Rassvet στις 27 Νοεμβρίου μεταφέροντας τον αστροναύτη της NASA Κρις Γουίλιαμς και τους κοσμοναύτες της Roscosmos, Σεργκέι Μικάεφ και Σεργκέι Κουντ-Σβερτσκόφ. Ο Ριζίκοφ άρχισε επίσης να συσκευάζει φορτίο μέσα στο διαστημόπλοιο Soyuz MS-27 που θα επιστρέψει αυτόν, τον Ζουμπρίτσκι και τον Κιμ στη Γη στις αρχές Δεκεμβρίου. Ο Ζουμπρίτσκι συνέλεξε δείγματα μικροβίων που ελήφθησαν από το εσωτερικό του τμήματος Roscosmos του σταθμού για ανάλυση, ώστε να προστατεύσει την υγεία του πληρώματος.Ο μηχανικός πτήσης της Roscosmos, Όλεγκ Πλατόνοφ, επικεντρώθηκε στη συντήρηση στο τέλος της εβδομάδας, ξεκινώντας τη βάρδιά του, αντικαθιστώντας εξαρτήματα στην τουαλέτα της μονάδας σέρβις Zvezda . Στη συνέχεια, ο Πλατόνοφ επιθεώρησε τη μονάδα Zarya για να εντοπίσει τον χώρο εργασίας πριν ολοκληρώσει τη βάρδιά του εργαζόμενος στο σύστημα εξαερισμού της μονάδας επιστήμης Nauka . Μάθετε περισσότερα για τις δραστηριότητες του διαστημικού σταθμού ακολουθώντας το ιστολόγιο του διαστημικού σταθμού , @space_station στο X, καθώς και τους λογαριασμούς του ISS στο Facebook και στο Instagram . https://www.nasa.gov/blogs/spacestation/2025/11/21/week-wraps-with-fluid-physics-stem-cell-research-as-new-crew-preps-begin/ Ο ρομποτικός βραχίονας Canadarm2 απελευθερώνει το φορτηγό σκάφος Cygnus XL της Northrop Grumman μετά την εγκατάστασή του στη θύρα που βλέπει προς τη Γη της μονάδας Unity στις 18 Σεπτεμβρίου 2025. Βρύα επέζησαν για εννέα μήνες στο διάστημα. Τα βρύα ήταν τα πρώτα φυτά που εξαπλώθηκαν από το νερό στην ξηρά. Όπως φαίνεται θα μπορούσαν να εξαπλωθούν και στο Διάστημα.Στο εξωτερικό του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού επιβίωσε ένα είδος βρύων επί 9 μήνες. Στη συνέχεια μεταφέρθηκαν στη Γη όπου τα περισσότερα συνέχισαν να αναπτύσσονται κανονικά.Από τις παγωμένες κορυφές των Ιμαλαΐων μέχρι την καυτή Κοιλάδα του Θανάτου στην Καλιφόρνια, και από την τούνδρα της Ανταρκτικής μέχρι τις πεδιάδες στερεοποιημένης λάβας γύρω από ηφαίστεια, τα βρύα αναπτύσσονται ακόμα και στα πιο εχθρικά περιβάλλοντα της Γης.Όπως φαίνεται, επιζούν ακόμα και στις ακραίες συνθήκες του διαστημικού περιβάλλοντος.Εντυπωσιασμένοι από την ανθεκτικότητα των βρυόφυτων, ιάπωνες ερευνητές άφησαν σπόρια ενός κοινού είδους εκτεθειμένα στο εξωτερικό του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού (ISS). Όταν τα σπόρια επέστρεψαν στη Γη εννέα μήνες αργότερα, το 80% διατηρούσε την ικανότητα να βλαστήσει, αναφέρει η ερευνητική ομάδα στο iScience των εκδόσεων Cell.«Μείναμε πραγματικά έκπληκτοι από την εντυπωσιακή αντοχή αυτών των κυττάρων» σχολίασε ο Τομομίτσι Φουτζίτα του Πανεπιστημίου του Χοκάιντο, τελευταίος συγγραφέας της μελέτης.Όπως εκτιμά η ομάδα του, η ανθεκτικότητα των βρυόφυτων δεν αποκλείεται να είναι μια εξελικτική προσαρμογή που τους επέτρεψε να γίνουν η πρώτη ομάδα φυτών που επεκτάθηκε από το νερό στη στεριά πριν από 500 εκατομμύρια χρόνια.Οι ερευνητές πειραματίστηκαν με το κοινό βρύο Physcomitrium patens. Όπως συμβαίνει σε όλα τα βρυόφυτα, ο αναπαραγωγικός του κύκλος περιλαμβάνει δύο στάδια. H ώριμη μορφή που συνήθως αναγνωρίζουμε ως βρύα είναι το γαμετόφυτο, το οποίο παράγει γαμέτες, δηλαδή αρσενικά και θηλυκά αναπαραγωγικά κύτταρα.Από την ένωση των γαμετών προκύπτει το σπορόφυτο, μια μικρότερη μορφή του φυτού που παράγει σπόρια, τα οποία όταν βλασταίνουν δίνουν τα γαμετόφυτα για να αρχίσει ο κύκλος από την αρχή.Η μελέτη έδειξε ότι τα σπόρια είναι μακράν η πιο ανθεκτική μορφή, πιθανώς επειδή προστατεύονται από ένα σκληρό περίβλημα.Σε πρώτη φάση, οι ερευνητές μελέτησαν στο εργαστήριο το P. patens, εκθέτοντας διάφορα στάδια ανάπτυξης σε συνθήκες που προσομοιώνουν το διαστημικό περιβάλλον: υψηλά επίπεδα υπεριώδους ακτινοβολίας, μηδενική ατμοσφαιρική πίεση και ακραίες θερμοκρασιακές διακυμάνσεις.Τα σπόρια αποδείχθηκαν το πιο ανθεκτικό στάδιο, καθώς μπορούσαν να βλαστήσουν έπειτα από δύο εβδομάδες έκθεσης στους -196 βαθμούς Κελσίου για μια εβδομάδα ή στους 55 βαθμούς για πάνω από έναν μήνα.Το πείραμα επαναλήφθηκε στη συνέχεια στο Διάστημα: τον Μάρτιο του 2022, οι ερευνητές έστειλαν εκατοντάδες σπόρια στον ISS, όπου τα δείγματα εκτέθηκαν στο κενό του Διαστήματος για 283 ημέρες. Τα σπόρια μεταφέρθηκαν τελικά πίσω στη Γη τον Ιανουάριο του 2023 με σκάφος της SpaceX.«Περιμέναμε μηδενικά ποσοστά επιβίωσης, όμως το αποτέλεσμα ήταν το ακριβώς αντίθετο: τα περισσότερα σπόρια επέζησαν» ανέφερε ο Φουτζίτα.Το 80% των σπορίων που ταξίδεψαν εκτός του πλανήτη βλάστησαν κανονικά όταν εκτέθηκαν σε ευνοϊκές συνθήκες στο εργαστήριο.Οι χονδρικοί υπολογισμοί της μελέτης υποδεικνύουν μάλιστα ότι τα σπόρια των βρυόφυτων θα μπορούσαν να επιζήσουν έως και 15 χρόνια στο διαστημικό περιβάλλον.Σύμφωνα με τους ερευνητές, τα βρυόφυτα θα μπορούσαν ενδεχομένως να χρησιμοποιηθούν στο μέλλον σε προγράμματα γεωμηχανικής για δημιουργία οικοσυστημάτων στον Άρη.Τα ευρήματα έρχονται να προστεθούν σε περυσινή μελέτη που έδειχνε ότι ένα διαφορετικό είδος βρύου, το Syntrichia caninervis, επιβιώνει σε συνθήκες που προσομοιώνουν το περιβάλλον του Κόκκινου Πλανήτη. https://www.in.gr/2025/11/21/in-science/episthmes/vrya-epezisan-gia-ennea-mines-sto-eksoteriko-tou-diethnous-diastimikou-stathmou/ – https://www.livescience.com/space/scientists-put-moss-on-the-outside-of-the-international-space-station-for-9-months-then-kept-it-growing-back-on-earth

To James Webb ανακάλυψε ένα γαλαξία… βρέφος. Η ανακάλυψη προσφέρει νέα στοιχεία για την πρώτη γενιά γαλαξιών του Σύμπαντος. Διεθνής ομάδα αστρονόμων εντόπισε με τη βοήθεια του διαστημικού τηλεσκοπίου James Webb ένα γαλαξία βρεφικής ηλικίας στο πρώιμο Σύμπαν ο οποίος ρίχνει φως στη διαδικασία εξέλιξης των γαλαξιών.Παρότι δεν είναι ο αρχαιότερος που έχει βρεθεί ο γαλαξίας αυτός ανήκει στην πρώτη γενιά μεγάλων γαλαξιών που εμφανίστηκαν μετά τη Μεγάλη Έκρηξη το μυστηριώδες φαινόμενο από το οποίο προέκυψε το Σύμπαν. Πιο συγκεκριμένα αυτός ο γαλαξίας που έλαβε την κωδική ονομασία SXDF-NB1006-2 δημιουργήθηκε όταν το Σύμπαν ήταν λιγότερο από 500 εκατομμυρίων ετών.Επειδή ο γαλαξίας βρίσκεται τόσο μακριά τον βλέπουμε όπως ήταν όταν είχε ηλικία μόλις 1 έως 2 εκατομμύρια χρόνια. Ο SXDF-NB1006-2 δημιουργεί άστρα με ρυθμό περίπου 165 ηλιακών μαζών τον χρόνο σύμφωνα με μελέτη που δημοσιεύτηκε στην επιθεώρηση «Monthly Notices of the Royal Astronomical Society».Αυτός ο ρυθμός είναι πάνω από 16 φορές μεγαλύτερος από αυτόν του γαλαξία μας κάνοντας τον SXDF-NB1006-2 πολύ πιο φωτεινό και μπλε από έναν πιο ήρεμο σύγχρονο γαλαξία όπως ο δικός μας.Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Όταν οι γαλαξίες περνούν τέτοιες εκρήξεις αστρογένεσης παράγουν πολλά μεγάλα φωτεινά άστρα. Αυτά κάνουν δύο πράγματα. Πρώτον εκπέμπουν τεράστιες ροές σωματιδίων και ακτινοβολίας και δεύτερον πεθαίνουν πολύ γρήγορα. Πολλά από αυτά εκρήγνυνται σε τρομερές εκρήξεις σουπερνόβα σχεδόν αμέσως μόλις γεννηθούν.Όλη αυτή η δραστηριότητα αυξάνει τη θερμοκρασία του γαλαξία και προκαλεί τεράστιους όγκους αερίου να εκτοξεύονται προς τα έξω. Στην περίπτωση του SXDF-NB1006-2 οι αστρονόμοι μέτρησαν ταχύτητες άνω των 500 χιλιομέτρων το δευτερόλεπτο, δηλαδή τρεις φορές μεγαλύτερες από την ταχύτητα διαφυγής του γαλαξία. Με άλλα λόγια αυτό το αέριο δεν πρόκειται ποτέ να επιστρέψει. Το μυστήριο Το ενδιαφέρον είναι ότι παρόλο που ο γαλαξίας ήταν γεμάτος νεαρά, λαμπρά άστρα, υπήρχαν περισσότερα βαριά στοιχεία απ’ όσα δικαιολογούν οι ηλικίες αυτών των άστρων. Επειδή τα βαριά στοιχεία μπορούν να προέλθουν μόνο από προηγούμενες γενιές άστρων οι αστρονόμοι υποψιάζονται ότι υπάρχει ένας πληθυσμός παλαιότερων άστρων που κρύβεται πίσω από τη λάμψη των νεότερων.Ωστόσο όλες αυτές οι εκροές δεν είναι καλές για τον γαλαξία. Όταν το αέριο φεύγει δεν επιστρέφει. Και χωρίς αέριο ο γαλαξίας δεν μπορεί να συνεχίσει να δημιουργεί άστρα. Οι αστρονόμοι εκτιμούν ότι αυτός ο γαλαξίας θα εξαντλήσει το αέριό του σε λίγες εκατοντάδες εκατομμύρια χρόνια. Δεν θα «πεθάνει» εντελώς, όσο υπάρχει λίγο αέριο θα συνεχίσει να σχηματίζει άστρα αλλά με πολύ πιο αργό ρυθμό. Και τα μικρά μακροβιότερα άστρα μπορούν να παραμείνουν για πάρα πολύ καιρό.Οι αστρονόμοι υποψιάζονται ότι ένας τέτοιος εκρηκτικός νεαρός γαλαξίας ίσως εξελιχθεί κάποτε σε έναν «μαζικό αδρανή» γαλαξία στο σύγχρονο Σύμπαν. Αυτοί οι γαλαξίες έχουν συσσωρεύσει πολύ αέριο αλλά έχουν μετατρέψει το μεγαλύτερο μέρος του σε άστρα. Καίγοντας το καύσιμο και από τις δύο άκρες τελειώνουν τα αποθέματά τους ενώ οι πιο αργά αναπτυσσόμενοι γαλαξίες όπως ο γαλαξίας μας συνεχίζουν να παράγουν νέες γενιές άστρων.Γενικά το James Webb ανακαλύπτει πρώιμους γαλαξίες που είναι πιο φωτεινοί και μεγαλύτεροι από ό,τι προέβλεπαν τα απλά μοντέλα ανάπτυξης γαλαξιών. Είναι σαν να βρίσκεις εφήβους σε τάξη νηπιαγωγείου. Δεν αναιρεί το βασικό μοντέλο της Μεγάλης Έκρηξης αλλά σημαίνει ότι έχουμε πολλά ακόμη να μάθουμε για το πώς λειτουργούσε το πρώιμο Σύμπαν. Καλλιτεχνική απεικόνιση του νεαρού πανάρχαιου γαλαξία. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2037131/to-james-webb-anakalypse-ena-galaxia-vrefos-vinteo/

Μια «αθόρυβη» ηλιακή καταιγίδα μόλις χτύπησε τη Γη. Προκάλεσε σέλας αλλά όχι προβλήματα στις δορυφορικές τηλεπικοινωνίες. Μια από τις αποκαλούμενες «αθόρυβες» ηλιακές καταιγίδες έπληξε τη Γη στις 20 Νοεμβρίου. Έφτασε χωρίς προειδοποίηση και ίσως συνέβαλε στην εμφάνιση σέλαος σε μεσαία γεωγραφικά πλάτη. Το γεγονός αυτό δεν μετατράπηκε σε γεωμαγνητική καταιγίδα ώστε να διαταραχθούν τηλεπικοινωνιακές και ενεργειακές υποδομές.Ωστόσο τέτοιου είδους ηλιακές καταιγίδες παραμένουν εντυπωσιακές επειδή εκρήγνυνται σχεδόν αόρατες και διαταράσσουν τις συνθήκες του ηλιακού ανέμου γύρω από τη Γη. Είναι γενικά πιο συχνές όταν ο Ήλιος μπαίνει στη φθίνουσα φάση του 11ετούς κύκλου του, του περιοδικού κύκλου αύξησης και μείωσης της μαγνητικής του δραστηριότητας.Μια κανονική ηλιακή καταιγίδα που αποτελείται από εκτινάξεις στεμματικής μάζας (CME) συνήθως είναι εμφανής στις παρατηρήσεις και καταγραφές δεδομένων του Ήλιου. Αυτές οι εκρήξεις συνοδεύονται από φωτεινές λάμψεις, απότομες αλλαγές στην ακραία υπεριώδη ακτινοβολία ή μεγάλα τόξα που σηκώνονται ορατά από την επιφάνεια του μητρικού μας άστρου. Τα όργανα παρατήρησης τις αποτυπώνουν ως διογκωμένα σύννεφα που εκτείνονται από τον Ήλιο. Οι «αόρατες» (stealth) CMEs είναι το αντίθετο. Εκρήγνυνται αθόρυβα χωρίς λάμψεις ή έντονα οπτικά σημάδια. Τείνουν να είναι αμυδρές, αργές και πολύ δύσκολο να εντοπιστούν. Γι’ αυτό οι επιστήμονες συνήθως τις αντιλαμβάνονται μόνο όταν φτάσουν στη Γη και διαταράξουν τον ηλιακό άνεμο.Αυτό ακριβώς συνέβη στις 20 Νοεμβρίου όταν οι μετεωρολόγοι διαστημικού καιρού της Εθνικής Υπηρεσίας Ατμόσφαιρας και Ωκεανών των ΗΠΑ (NOAA) ανέφεραν ότι οι συνθήκες του ηλιακού ανέμου εκείνη την ημέρα κυριαρχούνταν από ροή υψηλής ταχύτητας αρνητικής πολικότητας από στεμματική ηλιακή οπή με πιθανό «ενσωματωμένο παροδικό συμβάν», κάτι που θα μπορούσε να υποδηλώνει μια stealth CME.«Οι αθόρυβες ηλιακές καταιγίδες επέστρεψαν!» έγραψε η φυσικός διαστημικού καιρού Ταμίθα Σκοβ σε ανάρτηση στο X. «Είναι αθόρυβες επειδή δεν έχουν κανένα εμφανές σήμα στις εικόνες του ηλιακού δίσκου ή των στεμματογράφων. Τις ανιχνεύουμε μόνο όταν φτάνουν στη Γη. Περιμένετε μόνο ελαφριά δραστηριότητα στα υψηλά γεωγραφικά πλάτη, αλλά κάποιες από αυτές μπορούν να προκαλέσουν ισχυρή καταιγίδα όταν εκτοξεύονται κοντά σε ροές υψηλής ταχύτητας». Από πού πηγάζουν Οι stealth CMEs αποτελούν γνωστή πρόκληση για την πρόγνωση διαστημικού καιρού. Μελέτη του 2021 έδειξε ότι μπορούν να προέρχονται από ήσυχες περιοχές του Ήλιου, αλλά να παράγουν ισχυρά μαγνητικά ίχνη στο διάστημα. Οι συγγραφείς σημειώνουν ότι οι stealth CMEs «δημιουργούν πολλά προβλήματα για την πρόγνωση» επειδή τα ίχνη τους είναι εξαιρετικά αμυδρά και απαιτούν παρατηρήσεις σε πολλαπλά μήκη κύματος και από πολλαπλές γωνίες για να εντοπιστούν.Οι stealth CMEs προέρχονται από ήσυχες περιοχές στην επιφάνεια του Ήλιου με αδύναμα και απλά μαγνητικά πεδία συνθήκες που γίνονται συχνότερες στη φθίνουσα φάση ενός ηλιακού κύκλου. «Μπορεί να φαίνεται αντιφατικό, αφού μόλις είχαμε σχεδόν μια καταιγίδα επιπέδου G5, αλλά μόλις είδαμε ένα πρώιμο σημάδι της προσέγγισης του ηλιακού ελαχίστου!» έγραψε η Σκοβ στο X. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2037130/mia-athoryvi-iliaki-kataigida-molis-chtypise-ti-gi/

Ο χαμένος πλανήτης που δημιούργησε την Σελήνη. Σύμφωνα με πρόσφατη δημοσίευση στο περιοδικό Science [The Moon-forming impactor Theia originated from the inner Solar System], ο πλανήτης Θεία, του οποίου η αρχέγονη σύγκρουση με την Γη πιθανότατα δημιούργησε τη Σελήνη, προήλθε από το εσωτερικό του ηλιακού μας συστήματος.Όπως στην μυθολογία η Τιτανίδα Θεία «γέννησε» τη θεά Σελήνη, έτσι και ο υποθετικός πλανήτης Θεία, πριν από περίπου τεσσεράμισι δισεκατομμύρια χρόνια, συγκρούστηκε με τη Γη με αποτέλεσμα την δημιουργία της Σελήνης. Σύμφωνα με τους αστρονόμους, η σύγκρουση διέλυσε τη Θεία, έλιωσε μεγάλο τμήμα του μανδύα της Γης και εκτόξευσε έναν τεράστιο δίσκο με συντρίμμια, από τα οποία αργότερα σχηματίστηκε η Σελήνη. Οι αστρονόμοι αναρωτιούνται εδώ και καιρό από τι ήταν φτιαγμένος ο πλανήτης Θεία και από πού προήλθε. Τώρα βρήκαν αποδείξεις ότι σχηματίστηκε «πολύ κοντά» στη Γη.Το αρχικό μοντέλο γιγάντιας πρόσκρουσης της δημιουργίας της Σελήνης, που προτάθηκε την δεκαετία του 1970, προέβλεπε ότι η Σελήνη ήταν φτιαγμένη κυρίως από το υλικό της Θείας. Αυτό το σενάριο υπονοούσε ότι θα έπρεπε να υπάρχουν διαφορές στη χημική σύνθεση της Σελήνης και της Γης, αλλά η έρευνα διαπίστωσε ότι η σύσταση είναι σχεδόν πανομοιότυπη – πολύ πιο παρόμοια από ό,τι θα έπρεπε να είναι δύο ανεξάρτητα πλανητικά σώματα. Μια νέα μελέτη (δημοσιεύθηκε χθες στο Science) διερεύνησε το μολυβδαίνιο και τον σίδηρο που πιθανόν να μας κληροδότησε η Θεία, εκτός από την Σελήνη.Η αρχέγονη Γη θα είχε αυτά τα βαριά στοιχεία συσσωρευμένα στον πυρήνα της, αλλά όχι στον βραχώδη μανδύα και πιο κοντά στην επιφάνειά της, επομένως ο σίδηρος που υπάρχει τώρα στον μανδύα της Γης πιθανότατα προέρχεται από την σύγκρουση με τη Θεία και μπορεί να μας δώσει πληροφορίες για τη σύνθεση αυτού του αστρονομικού αντικειμένου.Οι Thorsten Kleine et al ανέλυσαν 15 χερσαία πετρώματα και έξι σεληνιακά δείγματα που έφεραν στη Γη οι αποστολές Apollo. Εστίασαν πρώτα στα ισότοπα του σιδήρου. Τα πετρώματα και οι πλανήτες στο Ηλιακό Σύστημα μοιράζονται σχεδόν πανομοιότυπες κατανομές αυτών των ισοτόπων, αλλά τα τελευταία χρόνια ο Kleine και μερικοί από τους συν-συγγραφείς της νέας εργασίας ανακάλυψαν πως ορισμένες πολύ μικρές αποκλίσεις από την τυπική αναλογία ισοτόπων σιδήρου μπορούν να αποκαλύψουν την προέλευση του δείγματος. Η ομάδα συνδύασε τα δεδομένα για τον σίδηρο με τις κατανομές ισοτόπων μολυβδαινίου και ζιρκονίου που βρέθηκαν στα ίδια δείγματα. Συνέκριναν επίσης τις μετρήσεις με εκείνες των δειγμάτων από 20 μετεωρίτες που προέρχονταν τόσο από το εσωτερικό όσο και από το εξωτερικό Ηλιακό Σύστημα για να προσδιορίσουν τον τόπο προέλευσης της Θείας.Η νέα μελέτη αποκαλύπτει ότι η Θεία ήταν ένας βραχώδης πλανήτης, με μεταλλικό πυρήνα και μάζα γύρω στο 5–10% της μάζας της Γης. Σχηματίστηκε στο εσωτερικό του ηλιακού μας συστήματος, πιο κοντά στον Ήλιο από ό,τι η Γη. Το 2020, ο Kleine και οι συνεργάτες του απέδειξαν ότι τα ουράνια σώματα που σχηματίστηκαν πιο κοντά στον Ήλιο είναι πλουσιότερα σε βαρέα στοιχεία όπως το μολυβδαίνιο. Ακολουθώντας αυτήν την αρχή και στη νέα εργασία τους, οι Kleine et al εκτίμησαν ότι η Γη έχει λίγο περισσότερο μολυβδαίνιο και ζιρκόνιο από ό,τι θα έπρεπε και υπέθεσαν ότι αυτά τα επιπλέον βαρέα στοιχεία πρέπει να προέρχονται από τον αρχέγονο πλανήτη Θεία.Σύμφωνα με τον Kleine, η ομάδα δεν έχει ακόμη εκτελέσει το προτεινόμενο σενάριό της διαμέσου προσομοιώσεων της γιγαντιαίας πρόσκρουσης, αλλά ανυπομονεί να εκτελέσει αυτές τις προσομοιώσεις, καθώς και να αναλύσει σεληνιακά δείγματα αναζητώντας και άλλα ισότοπα στοιχείων.Είναι εκπληκτικό το γεγονός ότι εξακολουθούμε να μαθαίνουμε νέα πράγματα για τη Σελήνη και τη Γη, μετά από μισό αιώνα (και πλέον) από τότε που οι αστροναύτες των αποστολών Απόλλων συνέλεξαν αυτά τα πετρώματα από την επιφάνεια της Σελήνης. διαβάστε περισσότερες λεπτομέρειες: www.scientificamerican.com/ Καλλιτεχνική απεικόνιση της σύγκρουσης της αρχέγονης Γης με τη Θεία (αριστερά) και της σημερινής Γης και Σελήνης (δεξιά) μας δείχνει πως θα μπορούσαν θραύσματα της Θείας να διεισδύσουν στον βαθύ μανδύα μετά την πρόσκρουση.

Μαθήματα από τη Γεωλογία για τον Άνθρωπο: Όταν η πίεση δημιουργεί διαμάντια. Δεν μπορεί αυτή να είναι μια βαθιά μεταφορά για τον άνθρωπο; Μπροστά στην πίεση, έχουμε δύο επιλογές: να θρυμματιστούμε ή να “ανακρυσταλλωθούμε”. Στη φύση, η πίεση δεν είναι μόνο απειλή, είναι και δημιουργός. Στα έγκατα της Γης, εκεί όπου οι θερμοκρασίες ανεβαίνουν και οι πιέσεις γίνονται σχεδόν αδιανόητες, γεννιούνται πολύτιμα και σπάνια ορυκτά: διαμάντια, σμαράγδια, ρουμπίνια, ζαφείρια.Κι όμως, στον ανθρώπινο κόσμο, η πίεση αντιμετωπίζεται συνήθως σαν εχθρός. Την ταυτίζουμε με άγχος, εξουθένωση, ψυχική φθορά… Ξεχνάμε ότι η ίδια δύναμη που συνθλίβει μπορεί κάτω από τις σωστά διαμορφωμένες συνθήκες να σμιλέψει, να δημιουργήσει. Το ζήτημα δεν είναι αν θα υπάρξει πίεση στη ζωή μας, αυτή είναι αναπόφευκτη. Το πραγματικό ερώτημα είναι: θα μας καταρρακώσει αρνητικά, ή θα μας μεταμορφώσει θετικά;Τα διαμάντια δημιουργούνται όταν ο άνθρακας υποβάλλεται σε πιέσεις και θερμοκρασίες που υπερβαίνουν τα όρια του συνηθισμένου, σε βάθη πολλών δεκάδων χιλιομέτρων κάτω από την επιφάνεια της Γης, κάτω από τον στερεό φλοιό της Γης, μέσα στον μανδύα της.Τα σμαράγδια απαιτούν τον συνδυασμό σπάνιων γεωλογικών συνθηκών, μια ισορροπία αυξημένων πιέσεων και θερμοκρασιών, σχεδόν σαν να συνωμοτεί η ίδια η Γη για να γεννηθεί κάτι πολύτιμο. Τα ρουμπίνια αποκτούν το χαρακτηριστικό κόκκινο χρώμα τους χάρη σε ίχνη χρωμίου που ενσωματώνονται στο κρυσταλλικό πλέγμα τους υπό πίεση για να διαχωριστούν από τα ζαφείρια, μεταμορφώσεις του απλού και ταπεινού βωξίτη που μας δίνει το ανάλαφρο αλουμίνιο. Χωρίς πίεση δεν υπάρχει πολύτιμο ορυκτό. Και αυτό δεν αφορά μόνο τα ορυκτά, αλλά και την ανθρώπινη εξέλιξη: προσωπική, επαγγελματική, κοινωνική.Πριν προχωρήσουμε, θα πρέπει όμως να πούμε ότι η φύση διαθέτει έναν μηχανισμό διαχείρισης της πίεσης, πέρα από τη δημιουργία νέων ορυκτών, τη διαδικασία της «ανακρυστάλλωσης»: όταν τα πετρώματα υφίστανται αυξανόμενη πίεση, οι ορυκτοί κόκκοι μέσα τους “αναδιοργανώνονται”. Οι πολλές μικρές επιφάνειες των κρυστάλλων ενώνονται και αναπτύσσουν μεγαλύτερες, πιο σταθερές επιφάνειες. Η φύση με σοφία, αναζητά τη θέση της μέγιστης αντοχής: μετατοπίζει αυτή τη νέα, μεγαλύτερη επιφάνεια κάθετα στη διεύθυνση της υψηλότερης τάσης, ώστε να μειώσει τη φθορά και να αυξήσει την ανθεκτικότητα. Με απλά λόγια, η ύλη δεν σπάει, προσαρμόζεται, αναδομείται, γίνεται ισχυρότερη και περισσότερο “ευθυγραμμισμένη” για να αντέξει (Εικόνα 1).Δεν μπορεί αυτή να είναι μια βαθιά μεταφορά για τον άνθρωπο; Μπροστά στην πίεση, έχουμε δύο επιλογές: να θρυμματιστούμε ή να “ανακρυσταλλωθούμε”. Να επαναπροσδιορίσουμε τη στάση μας, να αναθεωρήσουμε προτεραιότητες, να ενοποιήσουμε διάσπαρτα κομμάτια του εαυτού μας, να δημιουργήσουμε μια νέα, πιο ουσιαστική επιφάνεια επαφής με τη ζωή, τοποθετημένη κάθετα στο μέγιστο άνυσμα της πίεσης, εκεί όπου θα μας προστατεύει και θα μας επιτρέπει να αντέχουμε. Όπως το πέτρωμα αναδομείται για να διαχειριστεί την πίεση, έτσι και ο άνθρωπος καλείται να εξελίξει μηχανισμούς ανθεκτικότητας, προσαρμογής και νοητικής ευθυγράμμισης.Στη σημερινή κοινωνία, κυριαρχεί η ψευδαίσθηση ότι ο σκοπός είναι η άνεση. Αποφεύγουμε τις δυσκολίες, επιζητούμε την εύκολη λύση, φοβόμαστε τις αλλαγές. Μα καμία μεγάλη ανακάλυψη, καμία επανάσταση σκέψης και πράξης, κανένα έργο που άφησε το ίχνος του στην ανθρωπότητα δεν γεννήθηκε σε συνθήκες ανεμελιάς. Οι άνθρωποι που ξεχώρισαν, οι κοινωνίες που προχώρησαν, οι ιδέες που άλλαξαν τον κόσμο το έκαναν κάτω από πίεση. Αλλά, όπως και στα πετρώματα, η πίεση από μόνη της δεν αρκεί, χρειάζεται ο σωστός τρόπος διαχείρισής της.Οι μηχανισμοί μετασχηματισμού της πίεσης σε δημιουργία δεν είναι δεδομένοι. Ανακαλύπτονται, εφευρίσκονται, δημιουργούνται, καλλιεργούνται και είναι εντελώς διαφορετικοί για κάθε άνθρωπο, για κάθε ξεχωριστή προσωπικότητα. Περιλαμβάνουν πρωταρχικά νοητική ανθεκτικότητα και την ικανότητα να βλέπουμε τις δυσκολίες ως σκαλοπάτια και όχι ως τοίχους. Χρειάζεται ταυτόχρονα να υπάρχει μια ομήγυρη, μια χούφτα ανθρώπων μέσα στην κοινότητα για στήριξη, γιατί όπως τα ορυκτά διαμορφώνονται στο κατάλληλο περιβάλλον, έτσι και ο άνθρωπος αναπτύσσεται μέσα σε υγιείς σχέσεις. Η πίεση χωρίς νόημα συνθλίβει, αλλά η πίεση με αποστολή απογειώνει. Κρίσιμη είναι και η αυτογνωσία, η πειθαρχία, η ικανότητα να επαναδομούμε τον εαυτό μας, να «ανακρυσταλλωνόμαστε» όταν χρειάζεται.Η γεωλογία μας υπενθυμίζει ότι ο χρόνος και η πίεση δεν είναι εχθροί, αλλά δάσκαλοι. Η Γη δεν φοβάται την πίεση, τη μετατρέπει σε κάτι ιδιαίτερα πολύτιμο. Ίσως ήρθε η ώρα να μιμηθούμε το παράδειγμά της. Να πάψουμε να βλέπουμε την πίεση ως βάρος και να τη δούμε ως εργαλείο απόδοσης. Γιατί, όπως ο άνθρακας γίνεται διαμάντι και όπως ο κρύσταλλος ανακρυσταλλώνεται για να αντέξει, έτσι κι εμείς μπορούμε να αναδυθούμε πιο δυνατοί από τις προκλήσεις. Το ζητούμενο δεν είναι να μειώσουμε την πίεση στη ζωή μας, αλλά να αυξήσουμε την ικανότητά μας να τη μετατρέπουμε σε δύναμη και δημιουργία. Γιατί, αν η Γη μας διδάσκει κάτι, είναι ότι η πίεση δεν είναι το τέλος της ύλης, είναι μια ακόμα αρχή για την αναγνώριση της αξίας της.Και εκεί κρύβεται το πιο σημαντικό μάθημα: οι μεγάλες πιέσεις δεν έρχονται για να μας λυγίσουν, αλλά για να αποκαλύψουν από τι υλικό είμαστε φτιαγμένοι. Η φύση δεν φοβάται να δοκιμαστεί, γιατί γνωρίζει πως στο τέλος θα παραδώσει κάτι ανώτερο από αυτό που υπήρχε. Ας μην βιαζόμαστε λοιπόν να αποδράσουμε από την πίεση.Ίσως στο βάθος ο σκοπός της ζωής δεν είναι να την περάσουμε «νύχτα», χωρίς καν «μικρές ρωγμές», που επιλέγουμε είτε να τις δείξουμε είτε να τις κρύψουμε. Αυτές που προκύπτουν από κόντρες: τις προσωπικές, τις ομαδικές, τις κοινωνικές, τις ταξικές… Ίσως το νόημα δεν είναι να διατηρήσουμε την «επιφάνειά μας» άθικτη, αλλά να αφήσουμε τις ρωγμές μας να λειτουργήσουν ως πρίσματα, να επιτρέψουμε το φως όχι μόνο να τις διαπερνά αλλά να διαθλάται σε αυτές, να σπάει σε χρώματα που δεν γνωρίζαμε ότι κουβαλούσαμε μέσα μας, μετατρέποντας την ατέλειά μας σε φάσμα ανεπανάληπτης δημιουργίας.Και ίσως εκεί κρύβεται κάτι πιο ουσιαστικό: καμία αληθινή λάμψη δεν γεννήθηκε ποτέ στην άνεση, αλλά μέσα από ανείπωτη προσπάθεια, στα μεγάλα βάθη της μοναξιάς και κάτω από το βάρος αδιέξοδων επιλογών. Κι όταν, μετά από χρόνια που μοιάζουν με αιώνες, καταφέρνουμε επιτέλους να σταθούμε όρθιοι και αντικρίσουμε το φως, κανείς μας δεν θα ήθελε να επιστρέψει πίσω στα σκοτεινά μονοπάτια που μας διαμόρφωσαν. Γιατί κάθε άνθρωπος κουβαλά τα σημάδια του ταξιδιού του: λάμπει τόσο, όσο πόνο μετέτρεψε σε κατανόηση, όσες φορές επέλεξε να αφήσει τις ρωγμές του να γίνουν διαδρομές για το φως.Όπως ο αφανής άνθρακας που διαμορφώνει από την πίεση και την ανακρυστάλλωση ένα πολύτιμο διαμάντι, έτσι και σε εμάς, κάθε αγώνας μας χαράζει μια νέα όψη στον χαρακτήρα μας, κάθε υπέρβαση μας κάνει να αντανακλούμε το φως με μεγαλύτερη ένταση. Κι όταν κοιτάμε πίσω, καταλαβαίνουμε ότι δεν ήταν η τελειότητα που μας έκανε να λάμψουμε, αλλά το θάρρος και το κουράγιο να συνεχίσουμε να ξαναπλάθουμε τον εαυτό μας για να γίνει πιο ολοκληρωμένος, πιο ανθεκτικός και ουσιαστικά πιο ανθρώπινος!! Του Μανόλη Μανούτσογλου*Καθηγητή και τ. Κοσμήτορα της Σχολής Μηχανικών Ορυκτών Πόρων του Πολυτεχνείου Κρήτης https://physicsgg.me/2025/11/22/μαθήματα-από-τη-γεωλογία-για-τον-άνθρω/ Εικόνα 1: Από τους αφανείς ασβεστιτικούς κόκκους του ασβεστόλιθου που θρυμματίζεται, στην εμφανή δομή του ασβεστιτικού μαρμάρου, με τους ευμεγέθεις ανακρυσταλλωμένους κόκκους ασβεστίτη, οι οποίοι με το μέγεθος και τη συνοχή τους, του προσδίδουν τη λάμψη και την τεράστια αντοχή!!

25 Χρόνια Επιστημονικών Ανακαλύψεων στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό. Ο Νοέμβριος σηματοδοτεί 25 χρόνια ανθρώπινης παρουσίας στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό, μια απόδειξη της διεθνούς συνεργασίας και της ανθρώπινης εφευρετικότητας. Από την άφιξη του πρώτου πληρώματος στις 2 Νοεμβρίου 2000, η NASA και οι συνεργάτες της έχουν διεξάγει χιλιάδες ερευνητικές έρευνες και τεχνολογικές επιδείξεις για την προώθηση της εξερεύνησης της Σελήνης και του Άρη και την ενίσχυση της ζωής στη Γη.Οι ερευνητές έχουν επωφεληθεί από το μοναδικό περιβάλλον μικροβαρύτητας για να διεξάγουν πειράματα που είναι αδύνατο να αναπαραχθούν στη Γη, μεταμορφώνοντας την έρευνα σε διάφορους κλάδους. Περισσότερα από 4.000 πειράματα έχουν διευρύνει τα όρια της επιστήμης, έχουν πυροδοτήσει ανακαλύψεις και έχουν οδηγήσει σε επιστημονικές ανακαλύψεις.«Πριν από 25 χρόνια, η Αποστολή 1 έγινε το πρώτο πλήρωμα που ονόμασε τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό «σπίτι», ξεκινώντας μια περίοδο συνεχούς ανθρώπινης παρουσίας στο διάστημα που συνεχίζεται μέχρι σήμερα», δήλωσε ο αναπληρωτής διευθυντής της NASA, Σον Ντάφι. «Αυτό το ιστορικό ορόσημο δεν θα ήταν δυνατό χωρίς τη NASA και τους συνεργάτες της, καθώς και κάθε αστροναύτη και μηχανικό που εργάζεται για να διατηρήσει τα φώτα αναμμένα σε χαμηλή τροχιά γύρω από τη Γη».Για να γιορτάσει ένα τέταρτο του αιώνα καινοτομίας στη μικροβαρύτητα, η NASA αναδεικνύει 25 επιστημονικές ανακαλύψεις που αποτελούν παράδειγμα της διαρκούς επίδρασης του σταθμού στην επιστήμη, την τεχνολογία και την εξερεύνηση. Κατασκευάζοντας τον δρόμο προς τη Σελήνη και τον Άρη. Η NASA χρησιμοποιεί τον διαστημικό σταθμό ως πεδίο δοκιμών για την ανάπτυξη νέων συστημάτων και τεχνολογιών για αποστολές πέρα από τη χαμηλή τροχιά της Γης .Τεχνολογίες πλοήγησης, επικοινωνίας και θωράκισης από την ακτινοβολία που έχουν δοκιμαστεί στον διαστημικό σταθμό ενσωματώνονται σε διαστημόπλοια και αποστολές για την προσέγγιση στη Σελήνη και τον Άρη.Τα ρομποτικά συστήματα, για παράδειγμα ένας ρομποτικός χειρουργός και αυτόνομοι βοηθοί , θα επεκτείνουν τις διαθέσιμες ιατρικές διαδικασίες και θα επιτρέψουν στους αστροναύτες να αφιερώνουν χρόνο σε πιο κρίσιμες εργασίες κατά τη διάρκεια αποστολών μακριά από τη Γη. Οι αστροναύτες έχουν χρησιμοποιήσει ανακυκλωμένο πλαστικό και ανοξείδωτο χάλυβα για την τρισδιάστατη εκτύπωση εργαλείων και εξαρτημάτων. Η δυνατότητα τρισδιάστατης εκτύπωσης στο διάστημα θέτει τις βάσεις για επισκευές και κατασκευές κατ' απαίτηση κατά τη διάρκεια μελλοντικών αποστολών στο βαθύ διάστημα, όπου δεν υπάρχει άμεσα διαθέσιμη ανεφοδιασμός.Από την ανάπτυξη του πρώτου ξύλινου δορυφόρου μέχρι τις επικοινωνίες με λέιζερ και τις αυτοεπιδιορθούμενες κβαντικές επικοινωνίες , ο διαστημικός σταθμός αποτελεί πεδίο δοκιμής για τεχνολογίες αιχμής στο διάστημα. Γιατί αυτό έχει σημασία: Η προσπάθεια της ανθρωπότητας προς τη Σελήνη και τον Άρη ξεκινά με ανακαλύψεις σε χαμηλή τροχιά γύρω από τη Γη. Από την επίδειξη του πώς οι αστροναύτες μπορούν να ζουν, να εργάζονται και να επισκευάζουν εξοπλισμό εκτός Γης μέχρι τη δοκιμή συστημάτων υποστήριξης ζωής και προηγμένων υλικών, κάθε καινοτομία στον σταθμό βοηθά στην προώθηση του Artemis της NASA και άλλων πρωτοβουλιών εξερεύνησης και φέρνει την ανθρωπότητα πιο κοντά στην ευημερία πέρα από τον πλανήτη μας. Διατήρηση της ζωής πέρα από τη Γη. Καθώς η NASA προετοιμάζεται να επιστρέψει τους ανθρώπους στη Σελήνη μέσω του προγράμματος Artemis και να προχωρήσει προς τον Άρη, η διατήρηση της ζωής πέρα από τη Γη είναι πιο κρίσιμη από ποτέ.Οι αστροναύτες έχουν καλλιεργήσει περισσότερα από 50 είδη φυτών στο διάστημα, όπως ντομάτες, bok choi, μαρούλι romaine και πιπεριές τσίλι.Τα προηγμένα συστήματα υποστήριξης ζωής είναι ικανά να ανακυκλώνουν έως και 98% του νερού στο αμερικανικό τμήμα του διαστημικού σταθμού, το ιδανικό επίπεδο που απαιτείται για αποστολές εξερεύνησης.Τα δεδομένα για την υγεία του πληρώματος δείχνουν πώς το διάστημα επηρεάζει τον εγκέφαλο , την όραση, την ισορροπία και τον έλεγχο, καθώς και την πυκνότητα των μυών και των οστών, καθοδηγώντας στρατηγικές για τη διατήρηση της απόδοσης των αστροναυτών κατά τη διάρκεια εκτεταμένων αποστολών και τη βελτίωση της υγείας στη Γη.Οι ερευνητές έχουν αναλύσει την αλληλουχία του DNA σε τροχιά και προωθούν τεχνικές που επιτρέπουν την αξιολόγηση σε πραγματικό χρόνο της μικροβιακής ζωής στο διάστημα, η οποία είναι απαραίτητη για τη διατήρηση της υγείας των αστροναυτών. Γιατί αυτό έχει σημασία: Καλλιεργώντας τρόφιμα, ανακυκλώνοντας νερό και βελτιώνοντας την ιατρική περίθαλψη στο διάστημα, η NASA ανοίγει το δρόμο για μελλοντικές αποστολές μεγάλης διάρκειας στη Σελήνη και τον Άρη, ενώ παράλληλα φέρνει επανάσταση στη γεωργία και την ιατρική στην πατρίδα της. Βοηθώντας την ανθρωπότητα στη Γη. Η έρευνα στο εργαστήριο σε τροχιά όχι μόνο ωθεί την ανθρωπότητα πιο μακριά στο σύμπαν, αλλά μπορεί επίσης να βοηθήσει στην αντιμετώπιση σύνθετων ζητημάτων ανθρώπινης υγείας στο έδαφος . Παρέχοντας μια πλατφόρμα για μακροπρόθεσμη έρευνα μικροβαρύτητας, ο διαστημικός σταθμός προωθεί σημαντικές ανακαλύψεις που αποφέρουν άμεσα οφέλη στους ανθρώπους στη Γη .Η έρευνα στον διαστημικό σταθμό παρέχει νέες γνώσεις για την ανάπτυξη θεραπειών για ασθένειες όπως ο καρκίνος, η νόσος Αλτσχάιμερ, η νόσος Πάρκινσον και οι καρδιακές παθήσεις, αποκαλύπτοντας πώς η μικροβαρύτητα μεταβάλλει τις κυτταρικές λειτουργίες .Νέες εξελίξεις στην ιατρική για τον καρκίνο, τη μυϊκή δυστροφία και τις νευροεκφυλιστικές ασθένειες έχουν προέλθει από την ανάπτυξη πρωτεϊνικών κρυστάλλων σε μικροβαρύτητα με μεγαλύτερες, πιο οργανωμένες δομές.Τα βλαστοκύτταρα υψηλής ποιότητας μπορούν να καλλιεργηθούν σε μεγαλύτερες ποσότητες στο διάστημα, συμβάλλοντας στην ανάπτυξη νέων αναγεννητικών θεραπειών για νευρολογικές, καρδιαγγειακές και ανοσολογικές παθήσεις.Πρωτοποριακές προσπάθειες στην τρισδιάστατη βιοεκτύπωση , η οποία χρησιμοποιεί κύτταρα, πρωτεΐνες και θρεπτικά συστατικά ως αρχικό υλικό, έχουν παράγει δομές ανθρώπινων ιστών όπως μηνίσκο γονάτου και καρδιακό ιστό , ένα σημαντικό βήμα προς την κατασκευή οργάνων στο διάστημα για ασθενείς που έχουν υποβληθεί σε μεταμόσχευση στη Γη.Οι ερευνητές χρησιμοποιούν μικροσκοπικά μοντέλα ιστών για να παρατηρήσουν πώς το διάστημα επηρεάζει τους ιστούς και τα συστήματα οργάνων, προσφέροντας νέους τρόπους ανάπτυξης και δοκιμής φαρμάκων για την προστασία των αστροναυτών σε μελλοντικές αποστολές και τη βελτίωση των θεραπειών στη Γη.Οι φωτογραφίες που τραβήχτηκαν από αστροναύτες έχουν υποστηρίξει την αντιμετώπιση έκτακτων περιστατικών φυσικών καταστροφών, όπως οι τυφώνες, με στοχευμένες εικόνες από το διάστημα.Όργανα που είναι τοποθετημένα στον διαστημικό σταθμό προστατεύουν κρίσιμες διαστημικές υποδομές και παρέχουν δεδομένα για τα φυσικά πρότυπα του πλανήτη μετρώντας τους πόρους της Γης και τον διαστημικό καιρό. Γιατί αυτό έχει σημασία: Η έρευνα για τη μικροβαρύτητα μας φέρνει πιο κοντά στην κατασκευή ανθρώπινων οργάνων στο διάστημα για μεταμόσχευση και αποκαλύπτει νέους τρόπους για την καταπολέμηση του καρκίνου, των καρδιακών παθήσεων, της οστεοπόρωσης, των νευροεκφυλιστικών ασθενειών και άλλων σοβαρών ασθενειών που επηρεάζουν εκατομμύρια ανθρώπους παγκοσμίως. Ο σταθμός χρησιμεύει επίσης ως πλατφόρμα παρατήρησης για την παρακολούθηση φυσικών καταστροφών, καιρικών συνθηκών και των πόρων της Γης. Κατανοώντας το σύμπαν μας. Ο διαστημικός σταθμός προσφέρει στους επιστήμονες ένα απαράμιλλο σημείο θέασης για να μάθουν για τη θεμελιώδη συμπεριφορά του σύμπαντος . Μελετώντας τα κοσμικά φαινόμενα που συνήθως μπλοκάρονται ή απορροφώνται από την ατμόσφαιρα της Γης και παρατηρώντας τη φυσική σε ατομικό επίπεδο, οι ερευνητές μπορούν να διερευνήσουν μυστήρια που είναι αδύνατο να μελετηθούν από τη Γη.Δεδομένα από τηλεσκόπια ακτίνων Χ στο εξωτερικό του διαστημικού σταθμού έχουν παρουσιαστεί σε περισσότερες από 700 ερευνητικές δημοσιεύσεις, συμβάλλοντας στη βελτίωση της κατανόησής μας για τα αστέρια που καταρρέουν, τις μαύρες τρύπες και τους κυματισμούς στον ιστό του χωροχρόνου .Οι ερευνητές έχουν καταγράψει δισεκατομμύρια κοσμικά γεγονότα , βοηθώντας τους επιστήμονες να αναζητήσουν υπογραφές αντιύλης και σκοτεινής ύλης στο διάστημα.Οι επιστήμονες δημιούργησαν και μελέτησαν την πέμπτη κατάσταση της ύλης στον διαστημικό σταθμό, επιτρέποντας στους ερευνητές να χρησιμοποιήσουν την κβαντική επιστήμη για να προωθήσουν τεχνολογία όπως η διαστημική πλοήγηση, οι δορυφορικές λειτουργίες και τα συστήματα GPS στη Γη. Γιατί αυτό έχει σημασία: Η έρευνα στον διαστημικό σταθμό μας βοηθά να αποκαλύψουμε τα βαθύτερα μυστήρια του σύμπαντός μας, από τα μικρότερα κβαντικά σωματίδια έως τις πιο ισχυρές κοσμικές εκρήξεις. Οι παρατηρήσεις καταρρέοντων άστρων και μαύρων τρυπών θα μπορούσαν να εμπνεύσουν νέα εργαλεία πλοήγησης χρησιμοποιώντας κοσμικά σήματα και να διευρύνουν την κατανόησή μας για τον χωροχρόνο. Μελέτες της αντιύλης και της σκοτεινής ύλης μας φέρνουν πιο κοντά στην κατανόηση του 95% του σύμπαντος που είναι αόρατο στο ανθρώπινο μάτι. Η δημιουργία της πέμπτης κατάστασης της ύλης στο διάστημα ξεκλειδώνει νέες κβαντικές οδούς που θα μπορούσαν να μεταμορφώσουν την τεχνολογία στη Γη και στο διάστημα. Μαθαίνοντας νέα φυσική. Οι φυσικές διεργασίες συμπεριφέρονται διαφορετικά στη μικροβαρύτητα, προσφέροντας στους επιστήμονες ένα νέο πρίσμα για ανακαλύψεις.Οι μηχανικοί μπορούν να σχεδιάσουν πιο αποτελεσματικά συστήματα υποστήριξης καυσίμων και ζωής για μελλοντικά διαστημόπλοια χάρη σε μελέτες βρασμού, συγκράτησης και ροής ρευστών.Η ανάλυση πηκτωμάτων και υγρών που αναμειγνύονται με μικροσκοπικά σωματίδια στο διάστημα βοηθά τους ερευνητές να βελτιώσουν τις συνθέσεις των υλικών και έχει οδηγήσει σε νέες ευρεσιτεχνίες για καταναλωτικά προϊόντα .Η ανακάλυψη ψυχρών φλογών στο διάστημα , ένα φαινόμενο δύσκολο να μελετηθεί στη Γη, άνοιξε νέα σύνορα στην επιστήμη καύσης και στο σχεδιασμό κινητήρων. Γιατί αυτό έχει σημασία: Οι σημαντικές ανακαλύψεις στη θεμελιώδη φυσική στον διαστημικό σταθμό προωθούν την καινοτομία στη Γη και προωθούν τα καύσιμα των διαστημοπλοίων, τον θερμικό έλεγχο, το πότισμα των φυτών και τα συστήματα καθαρισμού νερού. Η έρευνα σε μαλακά υλικά βελτιώνει τα προϊόντα στην ιατρική, τα οικιακά προϊόντα και τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, ενώ οι μελέτες για τις ψυχρές φλόγες μπορούν να οδηγήσουν σε καθαρότερες και πιο αποδοτικές μηχανές. Ενεργοποίηση παγκόσμιας πρόσβασης στο διάστημα. Από το 2000, ο διαστημικός σταθμός έχει ανοίξει τις πόρτες του σε ιδιωτικές εταιρείες, ερευνητές, φοιτητές και αστροναύτες σε όλο τον κόσμο για να συμμετάσχουν στην εξερεύνηση και να βοηθήσουν στην προώθηση της ανθρωπότητας προς τη Σελήνη και τον Άρη.Ο διαστημικός σταθμός αποτελεί σημείο εκτόξευσης για την εμπορική διαστημική οικονομία , επιτρέποντας ιδιωτικές αποστολές αστροναυτών και φιλοξενώντας εκατοντάδες πειράματα από εμπορικές εταιρείες, δίνοντάς τους την ευκαιρία να ενισχύσουν τις τεχνολογίες τους μέσω έρευνας σε τροχιά, επιδείξεων κατασκευής και καινοτομίας.Οι CubeSats που αναπτύσσονται από τον διαστημικό σταθμό επιτρέπουν σε φοιτητές και καινοτόμους σε όλο τον κόσμο να δοκιμάζουν ραδιοκεραίες, μικρά τηλεσκόπια και άλλες επιστημονικές επιδείξεις στο διάστημα.Περισσότεροι από ένα εκατομμύριο μαθητές έχουν έρθει σε επαφή με αστροναύτες μέσω ραδιοφωνικών εκδηλώσεων , εμπνέοντας την επόμενη γενιά να συμμετάσχει στην επιστήμη, την τεχνολογία, τη μηχανική και τα μαθηματικά.Περισσότερα από 285 μέλη πληρώματος από περισσότερες από 25 χώρες έχουν επισκεφθεί το παλαιότερο φυλάκιο της ανθρωπότητας στο διάστημα, καθιστώντας το σύμβολο παγκόσμιας συνεργασίας. Γιατί αυτό έχει σημασία: Ο διαστημικός σταθμός έχει επιτρέψει την ανάπτυξη της διαστημικής οικονομίας, όπου η εμπορική έρευνα, η κατασκευή και οι τεχνολογικές επιδείξεις διαμορφώνουν μια νέα παγκόσμια αγορά. Η NASA και οι διεθνείς εταίροι της έχουν εδραιώσει ηγετική θέση στη χαμηλή τροχιά της Γης, δημιουργώντας νέες ευκαιρίες για τη βιομηχανία και ανοίγοντας το δρόμο για αποστολές εξερεύνησης στη Σελήνη, τον Άρη και αλλού. Μάθετε περισσότερα για την έρευνα στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό στη διεύθυνση: www.nasa.gov/iss-science Πλήρωμα εργάζεται σε βλαστοκύτταρα, CubeSats. Προετοιμάζεται για εκτοξεύσεις Soyuz και εμπορικών πλοίων. Τα βλαστοκύτταρα και οι εγκαταστάσεις του CubeSat ήταν το κύριο ερευνητικό επίκεντρο στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό την Πέμπτη. Το πλήρωμα της Αποστολής 73 συνέλεξε επίσης δείγματα μικροβίων για ανάλυση, ρύθμισε τον εξοπλισμό παρατήρησης της Γης και αντικατέστησε τους σωλήνες σε έναν διάδρομο γυμναστικής.Επίσης, η NASA και η SpaceX εργάζονται για να είναι έτοιμες ήδη από τις 15 Φεβρουαρίου για την επόμενη εκτόξευση εμπορικού πληρώματος με εναλλαγή προς τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό. Αυτή η αλλαγή μεγιστοποιεί τις ευκαιρίες εκτόξευσης για το SpaceX Crew-12 της NASA, ενώ παράλληλα εξυπηρετεί τα χρονικά περιθώρια εκτόξευσης Artemis II. Καθώς και οι δύο αποστολές προχωρούν προς την εκτόξευση και βασίζονται σε πόρους και εγκαταστάσεις στο Διαστημικό Κέντρο Κένεντι της NASA, αυτή η αλλαγή βοηθά στην αποκλιμάκωση των επιχειρήσεων.Η NASA όρισε επίσης την κάλυψη της αποστολής του αστροναύτη της NASA, Κρις Γουίλιαμς, που θα εκτοξευθεί με το διαστημόπλοιο Soyuz MS-28 της Roscosmos προς τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό την Πέμπτη 27 Νοεμβρίου.Πίσω στον σταθμό, οι ερευνητές μελετούν πώς να μετατρέψουν τα βλαστοκύτταρα σε εγκεφαλικά και καρδιακά κύτταρα σε μικροβαρύτητα. Η μηχανικός πτήσης της NASA, Ζένα Κάρντμαν, επιμελήθηκε τα δείγματα βλαστοκυττάρων για προβολή μέσα σε ένα μικροσκόπιο φθορισμού για το πείραμα Stellar Stem Cells Mission 2. Οι γιατροί στο έδαφος θα παρατηρήσουν πώς η έλλειψη βαρύτητας επηρεάζει τα επαναπρογραμματισμένα βλαστοκύτταρα, οδηγώντας πιθανώς σε πρόοδο στην αναγεννητική ιατρική, στις δοκιμές φαρμάκων και στη διαστημική βιοπαραγωγή.Ο Κάρντμαν βοήθησε επίσης τους μηχανικούς πτήσης της NASA, Μάικ Φίνκε και Τζόνι Κιμ , καθώς και τον μηχανικό πτήσης της JAXA (Ιαπωνική Υπηρεσία Αεροδιαστημικής Εξερεύνησης), Κίμια Γιούι, οι οποίοι αντικατέστησαν τους σωλήνες του συστήματος θερμικού ελέγχου στον διάδρομο COLBERT που βρίσκεται μέσα στη μονάδα Tranquility . Η τετράδα εργάστηκε καθ' όλη τη διάρκεια της Πέμπτης, απεγκαθιστώντας προσωρινά το μπάνιο του σταθμού, ή αλλιώς το διαμέρισμα αποβλήτων και υγιεινής, για να έχουν πρόσβαση στους σωλήνες υποστήριξης ζωής.Νωρίτερα, ο Yui εγκατέστησε τον αναμεταδότη NanoRacks CubeSat στην πλατφόρμα πολλαπλών χρήσεων πειραμάτων μέσα στον αεροθάλαμο της εργαστηριακής μονάδας Kibo . Σύντομα θα τοποθετηθεί έξω από το τροχιακό φυλάκιο στο εξωτερικό περιβάλλον μικροβαρύτητας. Ο ιαπωνικός ρομποτικός βραχίονας θα πιάσει τον αναμεταδότη CubeSat και στη συνέχεια θα τον τοποθετήσει μακριά από το εργαστήριο σε τροχιά για να αναπτύξει ένα σύνολο CubeSats σε τροχιά γύρω από τη Γη για ιδιωτική και δημόσια έρευνα.Οι κοσμοναύτες της Roscosmos, Σεργκέι Ριζίκοφ και Αλεξέι Ζουμπρίτσκι, Διοικητής του Σταθμού και Μηχανικός Πτήσης αντίστοιχα, συνεργάστηκαν την Πέμπτη και εξέτασαν επιφάνειες στο εσωτερικό της μονάδας Zarya και στη συνέχεια τοποθέτησαν τα δείγματα σε δοκιμαστικούς σωλήνες. Τα δείγματα θα αναλυθούν αργότερα για να κατανοηθεί το μικροβιακό περιβάλλον στον διαστημικό σταθμό και να προστατευθεί η υγεία του πληρώματος.Ο μηχανικός πτήσης της Roscosmos, Όλεγκ Πλατόνοφ, ξεκίνησε την ημέρα του με τροχιακές υδραυλικές εγκαταστάσεις στην επιστημονική μονάδα Nauka και στη συνέχεια έστησε μια κάμερα για να καταγράψει φωτογραφίες time-lapse της Γης. Ο Πλατόνοφ πέρασε το τέλος της βάρδιάς του μέσα στην μονάδα εξυπηρέτησης Zvezda , συντηρώντας τη γεννήτρια οξυγόνου Elektron. Μάθετε περισσότερα για τις δραστηριότητες του διαστημικού σταθμού ακολουθώντας το ιστολόγιο του διαστημικού σταθμού , @space_station στο X, καθώς και τους λογαριασμούς του ISS στο Facebook και στο Instagram . https://www.nasa.gov/blogs/spacestation/2025/11/20/crew-works-on-stem-cells-cubesats-prepares-for-soyuz-and-commercial-crew-launches/ Οι μηχανικοί πτήσης της Αποστολής 73, Jonny Kim και Zena Cardman, και οι δύο αστροναύτες της NASA, εξασκούνται σε ρομποτικούς ελιγμούς Canadarm2 στον σταθμό εργασίας ρομποτικής μέσα στον θόλο του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού. Το δίδυμο προετοιμαζόταν για τη ρομποτική σύλληψη του διαστημοπλοίου μεταφοράς φορτίου Northrop Grumman Cygnus XL που εκτοξεύτηκε στις 14 Σεπτεμβρίου 2025 και έφτασε στις 18 Σεπτεμβρίου παραδίδοντας περίπου 11.000 λίβρες επιστημονικού υλικού, προμηθειών και υλικού στο πλήρωμα της Αποστολής 73.

Το Hubble αναζητά σμήνη στον «Χαμένο Γαλαξία» Η σημερινή εικόνα του διαστημικού τηλεσκοπίου Hubble της NASA/ESA απεικονίζει τον σπειροειδή γαλαξία NGC 4535, ο οποίος βρίσκεται περίπου 50 εκατομμύρια έτη φωτός μακριά, στον αστερισμό της Παρθένου (η Κόρη). Μέσα από ένα μικρό τηλεσκόπιο, αυτός ο γαλαξίας φαίνεται εξαιρετικά αμυδρός, γεγονός που του δίνει το παρατσούκλι «Χαμένος Γαλαξίας». Με ένα κάτοπτρο που εκτείνεται σε διάμετρο σχεδόν οκτώ πόδια (2,4 μέτρα) και τη θέση του πάνω από την ατμόσφαιρα που σκιάζει το φως της Γης, το Hubble μπορεί εύκολα να παρατηρήσει αμυδρούς γαλαξίες όπως ο NGC 4535 και να διακρίνει χαρακτηριστικά όπως οι τεράστιοι σπειροειδείς βραχίονες του και η κεντρική ράβδος αστεριών.Αυτή η εικόνα απεικονίζει τα νεαρά αστρικά σμήνη του NGC 4535, τα οποία είναι διάσπαρτα στους σπειροειδείς βραχίονες του γαλαξία. Λαμπερά ροζ σύννεφα περιβάλλουν πολλές από αυτές τις φωτεινές μπλε αστρικές ομαδοποιήσεις. Αυτά τα σύννεφα, που ονομάζονται περιοχές H II («H-δύο»), αποτελούν ένδειξη ότι ο γαλαξίας φιλοξενεί ιδιαίτερα νεαρά, θερμά και ογκώδη αστέρια που λάμπουν με ακτινοβολία υψηλής ενέργειας. Τέτοια ογκώδη αστέρια ανακινούν το περιβάλλον τους θερμαίνοντας τα σύννεφα γέννησής τους με ισχυρούς αστρικούς ανέμους, τελικά εκρήγνυνται ως σουπερνόβα.Η εικόνα ενσωματώνει δεδομένα από ένα πρόγραμμα παρατήρησης που έχει σχεδιαστεί για να καταγράφει περίπου 50.000 περιοχές H II σε κοντινούς γαλαξίες σχηματισμού άστρων, όπως ο NGC 4535. Το Hubble δημοσίευσε μια προηγούμενη εικόνα του NGC 4535 το 2021. Τόσο η εικόνα του 2021 όσο και αυτή η νέα εικόνα ενσωματώνουν παρατηρήσεις από το πρόγραμμα παρατήρησης PHANGS , το οποίο επιδιώκει να κατανοήσει τις συνδέσεις μεταξύ νεαρών αστεριών και ψυχρού αερίου. Η σημερινή εικόνα προσθέτει μια νέα διάσταση στην κατανόησή μας για τον NGC 4535, καταγράφοντας τη λαμπρή κόκκινη λάμψη των νεφελωμάτων που περιβάλλουν τα τεράστια αστέρια στα πρώτα εκατομμύρια χρόνια της ζωής τους. https://science.nasa.gov/missions/hubble/hubble-seeks-clusters-in-lost-galaxy/ Αυτή η εικόνα του διαστημικού τηλεσκοπίου Hubble της NASA/ESA απεικονίζει τον σπειροειδή γαλαξία NGC 4535. Το Hubble καταγράφει έναν αινιγματικό γαλαξία; Αυτή η εικόνα από το διαστημικό τηλεσκόπιο Hubble της NASA/ESA απεικονίζει έναν γαλαξία που είναι δύσκολο να κατηγοριοποιηθεί. Ο εν λόγω γαλαξίας είναι ο NGC 2775, ο οποίος βρίσκεται 67 εκατομμύρια έτη φωτός μακριά στον αστερισμό του Καρκίνου (του Κάβουρα). Ο NGC 2775 διαθέτει ένα λείο, χωρίς χαρακτηριστικά κέντρο που στερείται αερίου, που μοιάζει με ελλειπτικό γαλαξία. Έχει επίσης έναν σκονισμένο δακτύλιο με ανομοιογενή αστρικά σμήνη, σαν σπειροειδής γαλαξίας. Ποιος είναι; Σπειροειδής ή ελλειπτικός — ή κανένας από τους δύο;Επειδή μπορούμε να δούμε τον NGC 2775 μόνο από μία γωνία, είναι δύσκολο να πούμε με βεβαιότητα. Μερικοί ερευνητές ταξινομούν τον NGC 2775 ως σπειροειδή γαλαξία λόγω του φτερωτού δακτυλίου του από αστέρια και σκόνη, ενώ άλλοι τον ταξινομούν ως φακοειδή γαλαξία. Οι φακοειδείς γαλαξίες έχουν χαρακτηριστικά κοινά τόσο στους σπειροειδείς όσο και στους ελλειπτικούς γαλαξίες.Οι αστρονόμοι δεν είναι βέβαιοι για το πώς ακριβώς σχηματίζονται οι φακοειδείς γαλαξίες και μπορεί να σχηματίζονται με ποικίλους τρόπους. Οι φακοειδείς γαλαξίες μπορεί να είναι σπειροειδείς γαλαξίες που συγχωνεύτηκαν με άλλους γαλαξίες ή που έχουν ως επί το πλείστον εξαντλήσει το αέριο σχηματισμού άστρων και έχουν χάσει τους προεξέχοντες σπειροειδείς βραχίονες τους. Μπορεί επίσης να ξεκίνησαν περισσότερο σαν ελλειπτικοί γαλαξίες και στη συνέχεια να συνέλεξαν αέριο σε έναν δίσκο γύρω τους.Ορισμένα στοιχεία υποδηλώνουν ότι ο NGC 2775 συγχωνεύτηκε με άλλους γαλαξίες στο παρελθόν. Αόρατος σε αυτήν την εικόνα του Hubble, ο NGC 2775 έχει μια ουρά αερίου υδρογόνου που εκτείνεται σχεδόν 100.000 έτη φωτός γύρω από τον γαλαξία. Αυτή η αμυδρή ουρά θα μπορούσε να είναι το υπόλειμμα ενός ή περισσότερων γαλαξιών που περιπλανήθηκαν πολύ κοντά στον NGC 2775 πριν απομακρυνθούν και απορροφηθούν. Εάν ο NGC 2775 συγχωνεύτηκε με άλλους γαλαξίες στο παρελθόν, αυτό θα μπορούσε να εξηγήσει την παράξενη εμφάνιση του γαλαξία σήμερα.Οι περισσότεροι αστρονόμοι ταξινομούν τον NGC 2775 ως έναν κροκιδωτό σπειροειδή γαλαξία. Οι κροκιδωτοί σπειροειδείς γαλαξίες έχουν ασαφή, ασυνεχείς βραχίονες που συχνά περιγράφονται ως «φτερωτοί» ή ως «σύμπλεγμα» αστεριών που σχηματίζουν χαλαρά σπειροειδείς βραχίονες.Το Hubble είχε δημοσιεύσει προηγουμένως μια εικόνα του NGC 2775 το 2020. Αυτή η νέα έκδοση προσθέτει παρατηρήσεις ενός συγκεκριμένου μήκους κύματος κόκκινου φωτός που εκπέμπεται από νέφη αερίου υδρογόνου που περιβάλλουν τεράστια νεαρά αστέρια, ορατά ως φωτεινές, ροζ συστάδες στην εικόνα. Αυτό το πρόσθετο μήκος κύματος φωτός βοηθά τους αστρονόμους να προσδιορίσουν καλύτερα πού σχηματίζονται νέα αστέρια στον γαλαξία. https://www.nasa.gov/image-article/hubble-captures-puzzling-galaxy/ Αυτή η εικόνα του διαστημικού τηλεσκοπίου Hubble της NASA/ESA απεικονίζει έναν γαλαξία, τον NGC 2775, που είναι δύσκολο να κατηγοριοποιηθεί

Το Europa Clipper απαθανάτισε τον Ουρανό με κάμερα Star Tracker. Το Europa Clipper της NASA κατέγραψε αυτήν την εικόνα ενός αστρικού πεδίου — και του πλανήτη Ουρανού — στις 5 Νοεμβρίου 2025, ενώ πειραματιζόταν με μία από τις δύο αστρικές μονάδες αναφοράς του . Αυτές οι κάμερες παρακολούθησης άστρων χρησιμοποιούνται για τη διατήρηση του προσανατολισμού του διαστημικού σκάφους. Εντός του οπτικού πεδίου της κάμερας — που αντιπροσωπεύει το 0,1% του πλήρους ουρανού γύρω από το διαστημόπλοιο — ο Ουρανός είναι ορατός ως μια μεγαλύτερη κουκκίδα κοντά στην αριστερή πλευρά της εικόνας.Τη στιγμή που λήφθηκαν οι εικόνες, το Europa Clipper βρισκόταν περίπου 3,2 δισεκατομμύρια χιλιόμετρα από τον Ουρανό. Το διαστημόπλοιο βρίσκεται αυτή τη στιγμή καθ' οδόν προς το σύστημα του Δία για να μελετήσει το παγωμένο φεγγάρι Ευρώπη.Το Europa Clipper εκτοξεύτηκε τον Οκτώβριο του 2024 και θα φτάσει στο σύστημα του Δία το 2030 για να πραγματοποιήσει περίπου 50 πτήσεις κοντά στην Ευρώπη. Ο κύριος επιστημονικός στόχος της αποστολής είναι να προσδιορίσει εάν υπάρχουν μέρη κάτω από την επιφάνεια της Ευρώπης που θα μπορούσαν να υποστηρίξουν ζωή. Οι τρεις κύριοι επιστημονικοί στόχοι της αποστολής είναι να προσδιορίσει το πάχος του παγωμένου κελύφους της σελήνης και τις επιφανειακές αλληλεπιδράσεις του με τον ωκεανό από κάτω, να διερευνήσει τη σύνθεσή του και να χαρακτηρίσει τη γεωλογία της. Η λεπτομερής εξερεύνηση της Ευρώπης από την αποστολή θα βοηθήσει τους επιστήμονες να κατανοήσουν καλύτερα το αστροβιολογικό δυναμικό για κατοικήσιμους κόσμους πέρα από τον πλανήτη μας. Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με την Europa και την Europa Clipper, επισκεφθείτε τη διεύθυνση: https://science.nasa.gov/mission/europa-clipper/ Το Σχήμα Α είναι μια σχολιασμένη εκδοχή της εικόνας με τον Ουρανό και αρκετά αστέρια στο φόντο να έχουν επισημανθεί. Το Σχήμα Β είναι ένα κινούμενο GIF που αποτελείται από ένα ζεύγος εικόνων που έχουν ληφθεί με διαφορά 10 ωρών. Σε αυτήν την έκδοση, ο Ουρανός μπορεί να φανεί να κινείται πολύ ελαφρά, σε σχέση με τα αστέρια στο φόντο.

«Η τεχνητή νοημοσύνη θα μας αντικαταστήσει σύντομα» λένε οι Βρετανοί συγγραφείς σε έρευνα του Πανεπιστημίου Κέιμπριτζ, Η μελέτη προβλέπει τις ανατροπές που θα φέρει η τεχνολογία ΑΙ στον τομέα του μυθιστορήματος. Οι Bρετανοί συγγραφείς θεωρούνται από τους καλύτερους στον κόσμο αλλά οι μισοί εξ αυτών εκτιμούν ότι είναι πολύ πιθανό σύντομα να αντικατασταθούν από την τεχνητή νοημοσύνη. Αυτό είναι το συμπέρασμα έρευνας που πραγματοποιήθηκε από ερευνητές του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ η οποία βασίστηκε σε απαντήσεις 258 μυθιστοριογράφων και 74 επαγγελματιών του χώρου των εκδόσεων σχετικά με το πώς βλέπουν και χρησιμοποιούν την τεχνητή νοημοσύνη στον κόσμο της λογοτεχνίας.Τις επόμενες δεκαετίες, η τεχνητή νοημοσύνη μπορεί να παράγει μαζικά μυθιστορήματα, ενώ οι ανθρώπινοι συγγραφείς θα δυσκολεύονται να ανταγωνιστούν φοβούνται οι ειδικοί. Αυτό σημαίνει ότι ο επόμενος Τσαρλς Ντίκενς, η Άγκαθα Κρίστι ή ο Τζ. Ρ. Ρ. Τόλκιν μπορεί να μη γίνει ποτέ γνωστός, ενώ η τεχνητή νοημοσύνη θα δημιουργεί βιβλία «εξορύσσοντας» υλικό από έργα προηγούμενων συγγραφέων.Και τα νέα είναι ιδιαιτέρως δυσάρεστα για όσους αγαπούν τα ρομαντικά, αστυνομικά ή θρίλερ, καθώς αυτά τα είδη κινδυνεύουν περισσότερο. Περισσότεροι από τους μισούς (51%) πιστεύουν ότι η τεχνητή νοημοσύνη θα καταλήξει να αντικαθιστά πλήρως τη δουλειά τους ενώ πάνω από το ένα τρίτο λένε ότι τα έσοδά τους έχουν ήδη πληγεί από την τεχνολογία.Παράλληλα ορισμένοι δημιουργοί φαντάζονται μια δυστοπική αγορά δύο ταχυτήτων όπου το ανθρώπινο μυθιστόρημα θα γίνει «είδος πολυτελείας», ενώ η μαζική βιβλιοπαραγωγή από τεχνητή νοημοσύνη θα είναι φθηνή ή δωρεάν. «Υπάρχει εκτεταμένη ανησυχία από μυθιστοριογράφους ότι τα γλωσσικά μοντέλα που εκπαιδεύονται σε τεράστιους όγκους λογοτεχνίας θα υπονομεύσουν την αξία της γραφής και θα ανταγωνιστούν τους ανθρώπους συγγραφείς», δήλωσε η επικεφαλής της έρευνας Δρ Κλεμεντίν Κολέτ από το Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ. Η πειραματική γραφή Η έρευνα έδειξε επίσης ότι το 59 τοις εκατό των συγγραφέων γνωρίζει πως το έργο τους έχει χρησιμοποιηθεί για την εκπαίδευση γλωσσικών μοντέλων, όπως του ChatGPT, χωρίς άδεια ή αμοιβή. «Πολλοί συγγραφείς αμφιβάλλουν για το αν θα υπάρχει στο μέλλον ζήτηση για σύνθετη, μεγάλης έκτασης γραφή. Το μυθιστόρημα είναι μια πολύτιμη και ζωτική μορφή δημιουργίας που αξίζει να προστατευτεί».Επεσήμανε ότι τα μυθιστορήματα «συνεισφέρουν πολύ περισσότερο απ’ όσο φανταζόμαστε» στην κοινωνία, στον πολιτισμό και στη ζωή των ανθρώπων και αποτελούν τη βάση για αναρίθμητες ταινίες, τηλεοπτικές σειρές και βιντεοπαιχνίδια. Οι εταιρείες τεχνολογίας έχουν στρέψει το ενδιαφέρον τους στην αγορά μυθοπλασίας προειδοποιεί η έκθεση καθώς εργαλεία τεχνητής νοημοσύνης χρησιμοποιούνται ήδη για ιδέες, επιμέλεια, συγγραφή ολόκληρων βιβλίων και υποστήριξη διαδικασιών έκδοσης.«Η σκληρή ειρωνεία είναι ότι τα εργαλεία τεχνητής νοημοσύνης που επηρεάζουν τους συγγραφείς πιθανότατα έχουν εκπαιδευτεί σε εκατομμύρια παράνομα αντιγραμμένα βιβλία τα οποία συλλέχθηκαν από σκιώδεις βιβλιοθήκες χωρίς άδεια ή αμοιβή» πρόσθεσε η Δρ Κολέτ. Κάποιοι συγγραφείς ανησυχούν ότι η τεχνητή νοημοσύνη θα αφαιρέσει τη «μαγεία» της δημιουργικής διαδικασίας.Ο Στίβεν Μέι συγγραφέας ιστορικών μυθιστορημάτων όπως το «Sell Us the Rope», εξέφρασε φόβους ότι η τεχνητή νοημοσύνη θα αφαιρέσει την απαραίτητη «τριβή» και το «συναισθηματικό βάρος» του πρώτου χειρογράφου, υποβαθμίζοντας έτσι το τελικό αποτέλεσμα. Οι συγγραφείς προειδοποιούν επίσης για απώλεια πρωτοτυπίας και ότι η χρήση τεχνητής νοημοσύνης μπορεί να οδηγήσει σε όλο και πιο άτονη, προβλέψιμη λογοτεχνία που ενισχύει στερεότυπα.Ορισμένοι πιστεύουν ότι η εποχή της τεχνητής νοημοσύνης μπορεί να φέρει άνθηση της «πειραματικής» γραφής, καθώς οι συγγραφείς θα προσπαθούν να αποδείξουν ότι είναι άνθρωποι. «Οι συγγραφείς, οι εκδότες και οι πράκτορες είπαν ότι ο βασικός σκοπός του μυθιστορήματος είναι να διερευνά και να αποδίδει την ανθρώπινη πολυπλοκότητα. Πολλοί φοβούνται ότι η αυξημένη χρήση τεχνητής νοημοσύνης θέτει αυτόν τον σκοπό σε κίνδυνο, καθώς η τεχνητή νοημοσύνη δεν μπορεί να κατανοήσει τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος» λέει η Κολέτ.Η Τρέισι Σεβαλιέ, συγγραφέας του «Κορίτσι με το Μαργαριταρένιο Σκουλαρίκι», σχολίασε: «Ανησυχώ ότι μια βιομηχανία βιβλίου καθοδηγούμενη από το κέρδος θα δελεαστεί να χρησιμοποιήσει όλο και περισσότερο την τεχνητή νοημοσύνη για τη δημιουργία βιβλίων. Αν είναι φθηνότερο για τους εκδότες να παράγουν μυθιστορήματα με τεχνητή νοημοσύνη χωρίς προκαταβολές ή δικαιώματα στους συγγραφείς, με ταχύτερη παραγωγή και με διατήρηση των πνευματικών δικαιωμάτων είναι σχεδόν αναπόφευκτο ότι θα επιλέξουν αυτή τη λύση. Και αν κοστίζουν λιγότερο από τα βιβλία που προέρχονται από ανθρώπινη δημιουργία, οι αναγνώστες θα τα αγοράσουν όπως αγοράζουμε φθηνά μηχανοποίητα ρούχα αντί για χειροποίητα».Παρά τις ανησυχίες, το 80 τοις εκατό των συμμετεχόντων δήλωσε ότι η τεχνητή νοημοσύνη προσφέρει οφέλη στην κοινωνία, ενώ το ένα τρίτο των συγγραφέων τη χρησιμοποιεί ήδη στη διαδικασία γραφής, κυρίως για «μη δημιουργικές» εργασίες όπως αναζητήσεις πληροφοριών.Η έρευνα υποστηρίχθηκε από το πρόγραμμα BRAID UK. Οι διευθύντριές του, καθηγήτριες Εύα Λούγκερ και Σάνον Βάλλορ, δήλωσαν: «Είναι δύσκολο να σκεφτούμε άλλη μορφή τέχνης που καλλιεργεί την ενσυναίσθηση, την καλοσύνη και την κατανόηση τόσο καλά όσο το μυθιστόρημα. Η Βρετανία είναι γνωστή για τους μεγάλους συγγραφείς και τον εκδοτικό του κλάδο. Η υποτίμηση αυτού του πολύ σημαντικού τμήματος της κουλτούρας μας θα ήταν πραγματικά μεγάλη απώλεια». https://www.naftemporiki.gr/techscience/2036696/i-techniti-noimosyni-tha-mas-antikatastisei-syntoma-lene-oi-vretanoi-syggrafeis-se-ereyna-toy-panepistimioy-keimpritz/

Κβαντικό Διαδίκτυο σχεδιάζουν IBM και Cisco. Οι δύο τεχνολογικοί κολοσσοί σχεδιάζουν τη δημιουργία ενός δικτύου κβαντικών υπολογιστών μέχρι το τέλος της δεκαετίας. Η IBM και η Cisco Systems σχεδιάζουν να συνδέσουν κβαντικούς υπολογιστές σε μεγάλες αποστάσεις με στόχο να αποδείξουν ότι η ιδέα είναι εφικτή έως το τέλος του 2030. Η κίνηση αυτή θα μπορούσε να ανοίξει τον δρόμο για ένα κβαντικό Διαδίκτυο αν και στελέχη των δύο εταιρειών προειδοποίησαν ότι τα δίκτυα αυτά θα απαιτήσουν τεχνολογίες που δεν υπάρχουν ακόμη και θα πρέπει να αναπτυχθούν με τη βοήθεια πανεπιστημίων και ομοσπονδιακών εργαστηρίων.Οι κβαντικοί υπολογιστές υπόσχονται να επιλύουν προβλήματα στη φυσική, τη χημεία και την ασφάλεια υπολογιστών που θα χρειάζονταν χιλιάδες χρόνια για να λυθούν από τα υπάρχοντα συστήματα. Ωστόσο μπορεί να είναι επιρρεπείς σε λάθη και η κατασκευή ενός αξιόπιστου κβαντικού υπολογιστή αποτελεί πρόκληση που επιδιώκουν να λύσουν η IBM, η Google και άλλοι.Η IBM επιδιώκει να έχει μια λειτουργική μηχανή έως το 2029. Νωρίτερα φέτος, η Cisco άνοιξε ένα εργαστήριο για να εξετάσει πώς μπορούν να συνδεθούν κβαντικές μηχανές. Η πρόκληση ξεκινά με ένα βασικό πρόβλημα: Οι κβαντικοί υπολογιστές, όπως της IBM, βρίσκονται σε τεράστιες κρυογενικές δεξαμενές που γίνονται τόσο κρύες ώστε τα άτομα σχεδόν δεν κινούνται.Για να εξαχθούν πληροφορίες από αυτά, η IBM πρέπει να βρει τρόπο να μετατρέψει πληροφορίες από σταθερά «qubits», τη θεμελιώδη μονάδα πληροφορίας σε έναν κβαντικό υπολογιστή, σε αυτό που ο Τζέι Γκαμπέτα, διευθυντής του IBM Research και ερευνητής της IBM, είπε στο Reuters ότι είναι «ιπτάμενα» qubits, τα οποία ταξιδεύουν ως μικροκύματα.Αλλά αυτά τα ιπτάμενα qubits μικροκυμάτων θα πρέπει στη συνέχεια να μετατραπούν σε οπτικά σήματα που μπορούν να ταξιδεύουν μεταξύ των διακοπτών της Cisco μέσω οπτικών ινών. Η τεχνολογία για αυτήν τη μετατροπή γνωστή ως μικροκυματο-οπτικός μετατροπέας θα πρέπει να αναπτυχθεί με τη βοήθεια ομάδων όπως το Superconducting Quantum Materials and Systems Center που διευθύνεται από το Fermi National Accelerator Laboratory κοντά στο Σικάγο μεταξύ άλλων.Παράλληλα, η Cisco και η IBM θα δημοσιεύσουν και λογισμικό ανοιχτού κώδικα για να συνδέσουν όλα τα μέρη μεταξύ τους. «Βλέπουμε το ζήτημα αυτό από άκρη σε άκρη ως ένα ενιαίο σύστημα και όχι ως δύο ξεχωριστούς οδικούς χάρτες», δήλωσε ο Βιτζόι Παντέι, ανώτερος αντιπρόεδρος του Outshift innovation incubator της Cisco. «Το επιλύουμε από κοινού κάτι που αυξάνει κατά πολύ τις πιθανότητες όλα να κινηθούν προς την ίδια κατεύθυνση». https://www.naftemporiki.gr/techscience/2036651/kvantiko-diadiktyo-schediazoyn-ibm-kai-cisco/

Η επιστροφή της άγριας ζωής στην Β. Ελλάδα: Φοβισμένοι κάτοικοι τετ-α-τετ με αρκούδες και λύκους. Η αύξηση των πληθυσμών, η προστασία των ειδών και οι νέες προκλήσεις για τους κατοίκους της υπαίθρου Το θέαμα που αντίκρισε ο αγρότης Αναστάσιος Κασπαρίδης τον άφησε άναυδο: ζώα νεκρά σκορπισμένα στο χωράφι και, γύρω τους, βαθιές πατημασιές που μαρτυρούσαν καθαρά τον δράστη. Μια αρκούδα είχε επιτεθεί – ένα ζώο που κάποτε σπάνιζε στην περιοχή, αλλά πλέον εμφανίζεται όλο και πιο συχνά στη βόρεια Ελλάδα.Οι οργανώσεις για την προστασία του περιβάλλοντος υποδέχονται με ικανοποίηση την επάνοδο των πληθυσμών αρκούδων και λύκων, αποτέλεσμα της προστατευόμενης κατάστασής τους που απαγορεύει το κυνήγι.Παρόλα αυτά, για πολλούς ανθρώπους της υπαίθρου η πραγματικότητα είναι πιο σύνθετη. Ορισμένοι αγρότες και κάτοικοι εκφράζουν πλέον έντονες ανησυχίες για την οικονομική τους επιβίωση και, σε κάποιες περιπτώσεις, για την ίδια τους την ασφάλεια.Ζητούν πιο ουσιαστικά μέτρα προστασίας, την ώρα που το ίδιο ζήτημα απασχολεί και άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Υποστηρίζουν πως η προστασία της άγριας ζωής έχει φτάσει σε υπερβολικό σημείο και πιέζουν για χαλάρωση των περιορισμών. Η εντυπωσιακή επιστροφή της άγριας ζωής Οι καφέ αρκούδες — το μεγαλύτερο σαρκοφάγο της ελληνικής πανίδας — έχουν ανακάμψει εντυπωσιακά. Ο πληθυσμός τους έχει περίπου τετραπλασιαστεί από τη δεκαετία του ’90 και σήμερα υπολογίζεται ότι έως και 870 ζώα ζουν στα δάση της βόρειας Ελλάδας. Τα στοιχεία αυτά προέρχονται από πρόσφατη έρευνα του «Αρκτούρου», της περιβαλλοντικής οργάνωσης που από το 1992 φροντίζει και φιλοξενεί διασωσμένες αρκούδες και λύκους.Παρόμοια άνοδος παρατηρείται και στους λύκους. Σύμφωνα με ειδικούς, μια σειρά παραγόντων — λιγότερο κυνήγι, πιο ήπιοι χειμώνες και διασταυρώσεις με οικόσιτους χοίρους — έχει ενισχύσει τη γονιμότητά τους και έχει επιταχύνει την αύξηση των πληθυσμών τους.Την ίδια ώρα, οι αγριόχοιροι έχουν γίνει συχνό θέαμα ακόμη και μέσα σε κοινότητες. Για πολλούς θεωρούνται επιζήμια ζώα που καταστρέφουν καλλιέργειες, και το να δει κανείς μια ομάδα από δαύτους να διασχίζει δρόμους ή να ψάχνει τροφή σε αυλές δεν θεωρείται πλέον ασυνήθιστο. Φόβος, άγνοια και απρόβλεπτες συναντήσεις Καθώς οι πληθυσμοί της άγριας πανίδας αυξάνονται, αυξάνεται και η πιθανότητα επαφής με ανθρώπους — οι περισσότεροι εκ των οποίων δεν γνωρίζουν πώς να αντιδράσουν σε μια ξαφνική συνάντηση. Η άγνοια αυτή έχει ενισχύσει το αίσθημα φόβου, ιδιαίτερα μετά από ορισμένα σοβαρά περιστατικά φέτος: ένα παιδί δαγκώθηκε από λύκο, ένας ηλικιωμένος τραυματίστηκε από αρκούδα στο σπίτι του, ένας πεζοπόρος δέχθηκε επίθεση, και ένας άλλος έχασε τη ζωή του πέφτοντας σε χαράδρα όταν βρέθηκε πρόσωπο με πρόσωπο με αρκούδα.Στο χωριό Λεβαία, με περίπου 660 κατοίκους και έκταση γεμάτη καλλιέργειες στη βορειοδυτική Ελλάδα, καταγράφηκαν αρκετά περιστατικά επαφής με αρκούδες τον Οκτώβριο. Αγριογούρουνα κινούνται επίσης συχνά μέσα στο χωριό. Το ίδιο συμβαίνει και στο γειτονικό Βαλτόνερα, περίπου 170 χιλιόμετρα δυτικά της Θεσσαλονίκης. Όπως περιγράφει ο πρόεδρος της κοινότητας, Κωνσταντίνος Νικολαΐδης, το χωριό στο παρελθόν σπάνια έβλεπε άγρια ζώα· τώρα όμως αρκούδες, λύκοι, αλεπούδες και αγριογούρουνα κάνουν συχνά αισθητή την παρουσία τους.Η αύξηση των αγριόχοιρων έχει οδηγήσει σε αιτήματα για επέκταση της κυνηγετικής περιόδου, ώστε να περιοριστεί ο αριθμός τους. Περιβαλλοντικές αλλαγές και οι νέες διαδρομές της άγριας ζωής Οι επιστήμονες, ωστόσο, τονίζουν ότι η κατάσταση δεν οφείλεται μόνο στην αύξηση των ζώων. Συμβάλλουν κι άλλοι παράγοντες: η καταστροφή οικοτόπων από πυρκαγιές, ο θόρυβος από ανεμογεννήτριες και οχήματα αναψυχής, αλλά και η εγκατάλειψη της υπαίθρου, που κάνει τα χωριά πιο ελκυστικά για την άγρια ζωή.Όπως εξηγεί ο Πάνος Στεφάνου, υπεύθυνος επικοινωνίας του Αρκτούρου, «ο κατακερματισμός του περιβάλλοντος των αρκούδων, οι περίοδοι ξηρασίας, η έλλειψη τροφής στο δάσος και η ερημοποίηση των χωριών ώθησαν τα ζώα να πλησιάζουν τους ανθρώπινους οικισμούς, όπου συχνά βρίσκουν ευκολότερη τροφή». Με πληροφορίες από Euronews

Kυριάκος Σαμπατακάκης: Από 80 άτομα σε 3.500 – Χτίζοντας το ελληνικό οικοσύστημα τεχνολογίας. Τεχνολογία στην υπηρεσία του ανθρώπου - Το όραμα του Δρ Κυριάκου Σαμπατακάκης για την επόμενη δεκαετία Ο τομέας της παροχής επιχειρηµατικών λύσεων σε συνδυασµό µε τις ψηφιακές τεχνολογίες αποτελεί έναν πολύ κρίσιµο πυλώνα της σύγχρονης επιχειρηµατικής ανάπτυξης, καθώς τροφοδοτεί διαρκώς τους οργανισµούς µε καινοτόµες προσεγγίσεις προκειµένου να ανταγωνιστούν σε ένα δυναµικά µεταβαλλόµενο περιβάλλον.Οι εταιρείες συµβούλων, όπως η Accenture, διαδραµατίζουν καθοριστικό ρόλο στην υποστήριξη µεγάλων οργανισµών ιδιωτικού και δηµοσίου τοµέα, µέσω προγραµµάτων εταιρικού µετασχηµατισµού που στόχο έχουν τη σηµαντική βελτίωση των επιδόσεών τους, ακόµα και την επανεφεύρεσή τους.Ο Κυριάκος Σαμπατακάκης Πρόεδρος και ∆ιευθύνων Σύµβουλος της Accenture σε Ελλάδα και Βουλγαρία, συνεχίζει να επηρεάζει ενεργά το µέλλον του κλάδου στην περιοχή, πρωτοστατώντας στον τοµέα της συµβουλευτικής και των ψηφιακών τεχνολογιών στην Ελλάδα και τη ΝΑ Ευρώπη, συµβάλλοντας επί δεκαετίες µε όραµα στη διαµόρφωση της νέας επιχειρηµατικότητας, αξιοποιώντας τις δυνατότητες που προσφέρει ο τεχνολογικός µας πολιτισµός. Η πορεία του Ο Κυριάκος Σαµπατακάκης είναι Πρόεδρος και ∆ιευθύνων Σύµβουλος της Accenture στην Ελλάδα από τον Σεπτέµβριο του 2003 και από το 2015 στη Βουλγαρία, ενώ έχει και την εποπτεία τών αγορών της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης στον τοµέα των τηλεπικοινωνιών.Έχει καταφέρει να αναπτύξει την παρουσία της Accenture στην Ελλάδα, από ένα µικρό τοπικό γραφείο 80 ατόµων σε µία από τις µεγάλες επιχειρήσεις της χώρας στον τοµέα των υπηρεσιών, µε σηµαντική παρουσία στον τραπεζικό κλάδο, στις τηλεπικοινωνίες και στην ενέργεια. Ηγείται συνολικά µιας οµάδας άνω των 3.500 στελεχών, καλύπτοντας υπηρεσίες στρατηγικού σχεδιασµού, λειτουργικής βελτιστοποίησης, τεχνολογικής ανάπτυξης και ψηφιακής µετάβασης, συµµετέχοντας καθοριστικά στον επιχειρηµατικό και ψηφιακό µετασχηµατισµό της περιοχής.Ο Κ. Σαµπατακάκης διαθέτει τόσο τεχνολογικό όσο και οικονοµικό ακαδηµαϊκό υπόβαθρο από σηµαντικά ακαδηµαϊκά ιδρύµατα στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Η επαγγελµατική του πορεία ξεκίνησε στην Arthur Andersen στην Ελλάδα και εν συνεχεία µετέβη στην Ελβετία όπου εργάστηκε σε εταιρείες υψηλής τεχνολογίας και στην Andersen Consulting για περίπου µια δεκαετία. Στην Ελβετία συνεργάστηκε µε σηµαντικούς τεχνολογικούς και επιχειρηµατικούς οµίλους που του επέτρεψαν να αποκτήσει διεθνή εµπειρία και διορατική προσέγγιση στη διαχείριση µεγάλων έργων στρατηγικής και τεχνολογίας.Κατά την περίοδο 2003-2008, ο Κυριάκος Σαµπατακάκης είχε και την παγκόσµια ευθύνη για τις υπηρεσίες της Accenture στον τοµέα των δικτύων κινητής τηλεφωνίας, αξιοποιώντας τη βαθιά τεχνογνωσία του στον τοµέα των τηλεπικοινωνιών (υπήρξε επίσης εθνικός εκπρόσωπος της Ελβετίας σε διεθνείς οργανισµούς τυποποίησης για τα ευρωπαϊκά πρότυπα κινητής τηλεφωνίας).Από το 2017 έχει επιµεληθεί σειρά µελετών σχετικά µε τη θέση της Ελλάδας στο παγκόσµιο επιχειρηµατικό και τεχνολογικό γίγνεσθαι, συµβάλλοντας στον εθνικό διάλογο για τις δυνάµεις που διαµορφώνουν το σύγχρονο περιβάλλον. Στο πλαίσιο αυτό, υποστήριξε ενεργά τη συµβουλευτική επιτροπή υψηλού επιπέδου για την τεχνητή νοηµοσύνη, µε στόχο τη διαµόρφωση του εθνικού σχεδίου αξιοποίησής της. Έχει συνολικά έντονη δράση σε µεγάλο εύρος οργανισµών και ιδρυµάτων, ενώ από τον Ιούνιο του 2024 είναι µέλος του ∆.Σ. του ΣΕΒ και συν-επικεφαλής της Επιτροπής Τεχνολογίας.Σταθερή επιδίωξή του είναι η µεταφορά του διεθνούς know-how στην Ελλάδα, αλλά και η δηµιουργία πρωτογενούς τεχνογνωσίας στη χώρα µας µέσω διαµόρφωσης του κατάλληλου τεχνολογικού και επιχειρηµατικού οικοσυστήµατος, αναγνωρίζοντας την ικανότητα του ανθρώπινου δυναµικού της Ελλάδας, εντός και εκτός συνόρων.Χαρακτηριστικά παραδείγµατα αυτής της στρατηγικής είναι η δηµιουργία του παγκόσµιου κέντρου καινοτοµίας σε Data & AI, η επένδυση της Accenture στη Θεσσαλονίκη, όπου δηµιουργήθηκε ένα νέο τεχνολογικό κέντρο αιχµής, και η πρόσφατη ανάπτυξη ενός εξειδικευµένου genAI studio -το µοναδικό παγκοσµίως- που επικεντρώνεται σε θέµατα συµπεριφοράς καταναλωτών. Τα παραπάνω αποτελούν έµπρακτη απόδειξη της δέσµευσης για ανάπτυξη ψηφιακής τεχνογνωσίας στην Ελλάδα, µε επίκεντρο την καινοτοµία και την εξωστρέφεια.Η Accenture, ως µία από τις κορυφαίες συµβουλευτικές εταιρείες παγκοσµίως, έχει µακρά παρουσία στην Ελλάδα. Ωστόσο, υπό την καθοδήγηση του Κυριάκου Σαµπατακάκη, η ελληνική θυγατρική έχει καταστεί πρεσβευτής καινοτοµίας στην τοπική οικονοµία και κοινωνία, υποστηρίζοντας πολυεπίπεδα τον µετασχηµατισµό µεγάλων ελληνικών οργανισµών και βοηθώντας στην αύξηση της ανταγωνιστικότητάς τους. Σήµερα, απασχολεί 1.850 στελέχη υψηλής εξειδίκευσης στη χώρα µας σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη.Ο Κυριάκος Σαµπατακάκης αντιπροσωπεύει ένα µοντέλο ηγεσίας που εκφράζει την οµαδικότητα, τη συνέπεια και τον σεβασµό, συνδυάζοντας την επιστηµονική κατάρτιση, τη διεθνή εµπειρία και τη στρατηγική διορατικότητα. Μέσα από την Accenture, συνεχίζει να έχει ουσιαστική επιρροή στην κατεύθυνση που λαµβάνουν τεχνολογικά και επιχειρηµατικά ζητήµατα στην Ελλάδα και τη ΝΑ Ευρώπη, επενδύοντας στη γνώση, στην πρωτοπορία και στους ανθρώπους. To όραμά του «Το προσωπικό και εταιρικό όραμα συμπυκνώνονται στη φράση η “τεχνολογία στην υπηρεσία του ανθρώπου”. Η αγάπη μου για την τεχνολογία, την καινοτομία και τη διαρκή μάθηση αποτέλεσε διαχρονικά πολύτιμο οδηγό και σταθερά που με ενέπνευσε και καθόρισε τα βήματά μου. Στη βάση αυτή, οι σπουδές και η εργασιακή μου εμπειρία στο εξωτερικό υπογράμμισαν την αξία της προσαρμοστικότητας και της παγκόσμιας προοπτικής. Επέστρεψα συνειδητά στην Ελλάδα στα τέλη του 2001, με όραμα να συμβάλω ενεργά -τόσο σε προσωπικό επίπεδο όσο και μέσω της Accenture, της οποίας έχω την τιμή να ηγούμαι- στην ευαισθητοποίηση της ελληνικής επιχειρηματικής κοινότητας σε σχέση με τις αναδυόμενες τεχνολογίες, επισπεύδοντας την υιοθέτησή τους. Φιλοδοξία μου είναι η Ελλάδα να καταστεί διεθνές κέντρο και πόλος έλξης νέων τεχνολογιών και επενδύσεων μέσω της αξιοποίησης και διαρκούς ενίσχυσης των δεξιοτήτων του ανθρώπινου δυναμικού της χώρας και της επανεφεύρεσης του επιχειρηματικού και αναπτυξιακού της μοντέλου με βάση την τεχνολογία». https://www.naftemporiki.gr/business/2036721/kyriakos-sampatakakis-apo-80-atoma-se-3-500-chtizontas-to-elliniko-oikosystima-technologias/

Γρηγόριος Χιονιάδης: Η ζωή και το έργο του θεμελιωτή της πρώτης μεγάλης Ακαδημίας Αστρονομίας στην Τραπεζούντα Πώς ένας Βυζαντινός λόγιος μετέφερε τα μυστικά της περσικής επιστήμης στον τόπο του. Στα μέσα του 13ου αιώνα, κάπου ανάμεσα στο 1240 και στο 1250, γεννιόταν ένας άνθρωπος που επρόκειτο να ανοίξει νέους ορίζοντες για την επιστήμη του Βυζαντίου: ο Γρηγόριος Χιονιάδης, ο οποίος στα νεανικά του χρόνια έφερε το όνομα Γεώργιος. Μεγαλωμένος στην Κωνσταντινούπολη, μαγεύτηκε από νωρίς από τα μαθηματικά και τις φυσικές επιστήμες. Αφού σπούδασε ιατρική, αφέθηκε στην έλξη που του ασκούσε η αστρονομία – μια επιστήμη που τότε, σύμφωνα με όσα άκουγε, ανθούσε ιδιαιτέρως στην Περσία.Έτσι ξεκίνησε ένα μακρινό ταξίδι, που θα τον καθιστούσε έναν από τους σημαντικότερους μεταφορείς γνώσης ανάμεσα στην Ανατολή και το Βυζάντιο.Περνώντας από την Τραπεζούντα, έλαβε γενναιόδωρη στήριξη από τον αυτοκράτορα Αλέξιο Β’ Μέγα Κομνηνό, όπως επιβεβαιώνουν και οι 16 σωζόμενες επιστολές του. Με τη βοήθειά του έφτασε στην Περσία, όπου ένας τοπικός ηγεμόνας τον προστάτευσε και του άνοιξε τον δρόμο για να μαθητεύσει δίπλα σε κορυφαίους αστρονόμους της εποχής.Στην Περσία, ο Γρηγόριος Χιονιάδης σπούδασε κοντά στον Σαμς αντ-Ντιν αλ-Μπουχαρί, λόγιο που είχε εργαστεί στο περίφημο Αστεροσκοπείο του Μαραγκέ υπό τον μέγιστο Νασίρ αλ-Ντιν αλ-Τουσί. Εκεί, ο μαθητής από το Βυζάντιο ανέγνωσε, μετέφρασε και αντέγραψε αραβικά και περσικά κείμενα: Ζιγ, αστρονομικούς πίνακες, πλανητικές θεωρίες, ακόμη και την περιγραφή του θρυλικού «ζεύγους του Τουσί» – μιας θεωρίας που αργότερα θα ενέπνεε τον Κοπέρνικο.Με τις αποσκευές του γεμάτες από νέα γνώση, αλλά και με πολλές επιστημονικές σημειώσεις, επέστρεψε στην Τραπεζούντα. Εκεί, στην καρδιά του Πόντου, ίδρυσε κάτι που δεν είχε ξαναϋπάρξει στον βυζαντινό χώρο: μια οργανωμένη Ακαδημία Αστρονομίας, στην οποία δίδαξε όχι μόνο τη δική του τεχνογνωσία αλλά και τις πολύπλοκες θεωρίες που είχε φέρει από την Ανατολή.Η Ακαδημία αυτή εξελίχθηκε σε πνευματικό κέντρο και έγινε ο τόπος όπου μεταφυτεύτηκε στο Βυζάντιο η προχωρημένη περσική επιστημονική παράδοση.Κατά την περίοδο των ταξιδιών του, ο Γρηγόριος Χιονιάδης έζησε και στην Ταυρίδα (σημερινό Ταμπρίζ) μεταξύ 1295 και 1296, όταν η πόλη βρισκόταν υπό μογγολική κυριαρχία. Εκεί αναδείχθηκε σε ορθόδοξο μητροπολίτη και έλαβε το εκκλησιαστικό όνομα Γρηγόριος. Δίδαξε έπειτα στην Κωνσταντινούπολη, όπου εισήγαγε τις νέες πλανητικές θεωρίες και τη χρήση του παγκόσμιου –ανεξαρτήτως γεωγραφικού πλάτους– αστρολάβου, πριν επιστρέψει ξανά στην Ταμπρίζ το 1302, πιθανότατα στο πλαίσιο διπλωματικών κινήσεων του αυτοκράτορα Ανδρόνικου Β’ για συμμαχία με τον Γκαζάν Χαν.Το έργο του δεν περιορίστηκε στη διδασκαλία. Μετέφρασε πολυάριθμες περσικές και αραβικές πραγματείες, ανάμεσά τους το Ζιγ-ι Ιλχανί του αλ-Τουσί και τους Πίνακες Σαντζαρίκ του Αλ-Χαζίνι, ενώ συνέγραψε και το εισαγωγικό εγχειρίδιο Τα Σχήματα των Άστρων. Η βιβλιοθήκη του, πλούσια σε επιστημονικά χειρόγραφα, πέρασε μετά τον θάνατό του στον λόγιο Κωνσταντίνο Λουκίτη.Η επιρροή του Χιονιάδη δεν χάθηκε με το πέρασμα των αιώνων. Ο μαθητής του, Μανουήλ Βρυέννιος, δίδαξε με τη σειρά του τον Θεόδωρο Μετοχίτη, ενώ πιθανότατα ο Μάξιμος Πλανούδης γνώρισε μέσω του Χιονιάδη τους ινδοαραβικούς αριθμούς, που από το Βυζάντιο πέρασαν αργότερα σε όλη την Ευρώπη.Ο Γρηγόριος Χιονιάδης πέθανε στην Κωνσταντινούπολη γύρω στο 1320. Αιώνες αργότερα, λόγιοι όπως ο Γιόχαν Άλμπερτ Φαμπρίκιος θα τον μνημονεύουν, αναγνωρίζοντας τον άνδρα που ένωσε δύο κόσμους: την επιστημονική Ανατολή και το ετοιμοθάνατο αλλά ακόμη ζωντανό πνευματικά Βυζάντιο.Και στο επίκεντρο όλων αυτών δεσπόζει η Ακαδημία Αστρονομίας της Τραπεζούντας – το δώρο του Χιονιάδη σε έναν πολιτισμό που, χάρη σε αυτόν, κοίταξε ξανά τα άστρα με άλλα μάτια και με περισσότερη γνώση. Πασχάλιο με τον ζωδιακό κύκλο, στο Βυζαντινό Μουσείο Αθηνών. Χάρτης της Ταμπρίζ κατά τον 16ο αιώνα. Ο Χιονιάδης έγινε ο μητροπολίτης της πόλης κατά τη διαβίωσή του εκεί τον 14ο αιώνα. • Πληροφορίες: Wikipedia.

Γιορτάζοντας 25 χρόνια ανθρωπότητας στο διάστημα. Το 2025, η NASA και οι διεθνείς συνεργάτες της γιορτάζουν 25 χρόνια συνεχούς ανθρώπινης παρουσίας στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό. Από τις 2 Νοεμβρίου 2000, περισσότεροι από 290 άνθρωποι από 26 χώρες έχουν ζήσει και εργαστεί στο εργαστήριο σε τροχιά, διεξάγοντας χιλιάδες πειράματα που έχουν προωθήσει την επιστήμη και την τεχνολογία στη Γη και έχουν ανοίξει το δρόμο για τις αποστολές Artemis στη Σελήνη και τα μελλοντικά ταξίδια στον Άρη. Πέρα από τον ρόλο του ως επιστημονική πλατφόρμα, ο σταθμός έχει λειτουργήσει ως γέφυρα—συνδέοντας πολιτισμούς, πυροδοτώντας τη δημιουργικότητα και εμπνέοντας γενιές. Οι αναμνήσεις των εργαζομένων στο Διαστημικό Κέντρο Τζόνσον αντικατοπτρίζουν πώς το εργαστήριο σε τροχιά δεν είναι μόνο ένα θαύμα της μηχανικής, αλλά και μια βαθιά ανθρώπινη προσπάθεια. https://www.nasa.gov/centers-and-facilities/johnson/celebrating-25-years-of-humanity-in-space/ Ο σταθμός σε τροχιά υψηλότερα καθώς συνεχίζεται η έρευνα και η συντήρηση της άσκησης. Ο Διεθνής Διαστημικός Σταθμός βρίσκεται σε υψηλότερη τροχιά σήμερα, αφού το διαστημόπλοιο μεταφοράς φορτίου Progress 93 , που ήταν αγκυροβολημένο στο πίσω λιμάνι της μονάδας εξυπηρέτησης Zvezda , έβαλε φωτιά στους κινητήρες του για πάνω από 14 λεπτά και 7 δευτερόλεπτα στις 8:04 π.μ. EST την Τετάρτη. Η επανεκκίνηση αύξησε το υψόμετρο του διαστημικού σταθμού κατά 1 μίλι στο απόγειο και 2,3 μίλια στο περίγειο, αφήνοντας τον σταθμό σε τροχιά 265,5 x 255,9 νόμιμων μιλίων. Η τροχιακή επανεκκίνηση τοποθετεί τον σταθμό στο σωστό υψόμετρο για την άφιξη αργά την επόμενη εβδομάδα του διαστημοπλοίου Soyuz MS-28 που μεταφέρει τον αστροναύτη της NASA Chris Williams και τους κοσμοναύτες της Roscosmos Sergey Kud-Sverchkov και Sergey Mikaev. Το νέο τρίο θα ενταχθεί στο νέο πλήρωμα της Αποστολής 74 όταν ο αστροναύτης της NASA Jonny Kim και οι κοσμοναύτες της Roscosmos Sergey Ryzhikov και Alexey Zubritsky αποσυνδεθούν από τον διαστημικό σταθμό μέσα στο διαστημόπλοιο Soyuz MS-27 λίγες ημέρες αργότερα, στις αρχές Δεκεμβρίου.Πίσω στο τροχιακό φυλάκιο, το πλήρωμα της Αποστολής 73 επικέντρωσε τις επιστημονικές του δραστηριότητες στην έρευνα για την άσκηση και τη φυσική των ρευστών, οι οποίες ωφελούν και τις δύο τους ανθρώπους που ζουν στη Γη και εκτός αυτής. Οι κάτοικοι του διαστημικού εργαστηρίου συντήρησαν επίσης διαστημικές στολές και εξοπλισμό γυμναστικής, αναδιοργάνωσαν το φορτίο και δημιούργησαν έναν σταθμό ύπνου για να φιλοξενήσουν το πλήρωμα που επισκέπτονταν το διαστημόπλοιο.Ο Κιμ ξεκίνησε τη βάρδιά του κάνοντας τζόκινγκ στον διάδρομο COLBERT και γυμναζόμενος στην προηγμένη συσκευή άσκησης αντίστασης , φορώντας ένα γιλέκο με αισθητήρες και μια κορδέλα για το κεφάλι που παρακολουθούσε την καρδιακή του δραστηριότητα για δεύτερη μέρα. Φορούσε επίσης το Mobil-O-Graph που μετρούσε και κατέγραφε την αρτηριακή του πίεση καθ' όλη τη διάρκεια της Τετάρτης. Οι γιατροί παρακολουθούν την υγεία του για να κατανοήσουν πώς το καρδιαγγειακό σύστημα προσαρμόζεται στο διάστημα και δοκιμάζουν την αποτελεσματικότητα των φορητών βιοϊατρικών συσκευών στο διάστημα.Στη συνέχεια, ο Κιμ εγκατέστησε και διαμόρφωσε εναλλακτικούς χώρους ύπνου για το πλήρωμα μέσα στην εργαστηριακή μονάδα του Κολόμπους , οι οποίοι θα φιλοξενήσουν προσωρινά ένα νέο μέλος του πληρώματος μετά την άφιξή τους στα τέλη της επόμενης εβδομάδας. Η Αποστολή 73 θα επεκταθεί σε 10 μέλη πληρώματος για λίγες ημέρες μετά την άφιξη της αποστολής Soyuz MS-28. Στη συνέχεια, ο Κιμ θα επιστρέψει στη Γη με τους Ριζίκοφ και Ζουμπρίτσκι, ολοκληρώνοντας μια οκτάμηνη διαστημική ερευνητική αποστολή, καθώς ξεκινά η Αποστολή 74.Ο μηχανικός πτήσης της NASA, Μάικ Φινκ, συνέχισε να μελετά τη συμπεριφορά των σωματιδίων μέσα στα υγρά , τοποθετώντας δείγματα μέσα σε ένα μικροσκόπιο φθορισμού για να τα παρατηρήσουν επιστήμονες στο έδαφος. Τα αποτελέσματα μπορούν να καθοδηγήσουν τις εμπορικές τεχνικές κατασκευής στο διάστημα και να βελτιώσουν τα οπτικά υλικά και τις λειτουργίες απομάκρυνσης ρύπανσης. Ο Φινκ αργότερα αντικατέστησε τα εξαρτήματα υποστήριξης ζωής σε μια διαστημική στολή μέσα στον αεροθάλαμο Quest .Η μηχανικός πτήσης της NASA, Ζένα Κάρντμαν, εργάστηκε επίσης πάνω στα εξαρτήματα της διαστημικής στολής, φωτογραφίζοντας και συσκευάζοντας τον εξοπλισμό της για την επιστροφή της στη Γη τον επόμενο μήνα μέσα στο Soyuz MS-27. Η Κάρντμαν συνεργάστηκε επίσης με τον μηχανικό πτήσης Κίμια Γιούι από την JAXA (Ιαπωνική Υπηρεσία Αεροδιαστημικής Εξερεύνησης) και αναδιάταξαν το φορτίο που είχε συσκευαστεί μέσα στη Μόνιμη Μονάδα Πολλαπλών Χρήσεων για να δημιουργηθεί περισσότερος χώρος αποθήκευσης. Ο Γιούι πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της βάρδιάς του συνεχίζοντας να εκφορτώνει επιστημονικά εφόδια και προμήθειες που παραδόθηκαν τον Σεπτέμβριο στο διαστημόπλοιο μεταφοράς εμπορευμάτων Cygnus XL της Northrop Grumman .Στη συνέχεια, ο Κάρντμαν ενώθηκε με την Κιμ και τον Φινκ στο τέλος της βάρδιάς τους την Τετάρτη και κάλεσε τους ελεγκτές αποστολής και συζήτησε την επερχόμενη συντήρηση στον διάδρομο γυμναστικής COLBERT. Οι πολύπλοκες εργασίες θα απαιτήσουν την προσωρινή αφαίρεση της τουαλέτας του σταθμού στη μονάδα Tranquility για πρόσβαση στους σωλήνες του συστήματος θερμικού ελέγχου που είναι συνδεδεμένοι με το COLBERT για αντικατάσταση.Οι κοσμοναύτες της Roscosmos, Σεργκέι Ριζίκοφ και Αλεξέι Ζουμπρίτσκι, εργάστηκαν σε έναν δεύτερο διάδρομο γυμναστικής που βρισκόταν μέσα στο Zvezda. Το δίδυμο έλεγξε την τάση και ρύθμισε τις ζώνες και τα κορδόνια των αμορτισέρ στη συσκευή άσκησης. Ο μηχανικός πτήσης της Roscosmos, Όλεγκ Πλατόνοφ, πέρασε τη βάρδιά του μέσα στην επιστημονική μονάδα Nauka, συντηρώντας τροχιακά υδραυλικά και συστήματα υποστήριξης ζωής.Μάθετε περισσότερα για τις δραστηριότητες του διαστημικού σταθμού ακολουθώντας το ιστολόγιο του διαστημικού σταθμού , @space_station στο X, καθώς και τους λογαριασμούς του ISS στο Facebook και στο Instagram . https://www.nasa.gov/blogs/spacestation/2025/11/19/station-orbiting-higher-as-exercise-research-and-maintenance-continue/ Η αστροναύτης της NASA, Ζένα Κάρντμαν, εγκαθιστά ερευνητικό εξοπλισμό μέσα στο γάντι μικροβαρύτητας της εργαστηριακής μονάδας του Destiny, υποστηρίζοντας το πείραμα Ρευστών Σωματιδίων

Το διαστημόπλοιο TESS της NASA τριπλασιάζει το μέγεθος του αστρικού σμήνους των Πλειάδων. Οι αστρονόμοι έχουν φέρει επανάσταση στην κατανόησή μας για μια συλλογή άστρων στον βόρειο ουρανό που ονομάζονται Πλειάδες. Χρησιμοποίησαν δεδομένα από τον δορυφόρο TESS (Transiting Exoplanet Survey Satellite) της NASA και άλλα αστεροσκοπεία, καθώς η NASA εξερευνά τα μυστικά του σύμπαντος προς όφελος όλων, από τη Σελήνη μέχρι τον Άρη και πέρα από αυτόν.Εξετάζοντας την περιστροφή, τη χημεία και την τροχιά γύρω από τον Γαλαξία μελών αρκετών διαφορετικών κοντινών αστρικών ομάδων, οι επιστήμονες εντόπισαν ένα συνεχές με περισσότερα από 3.000 αστέρια που εκτείνονται σε απόσταση 1.900 ετών φωτός. Αυτό το Σύμπλεγμα των Μεγάλων Πλειάδων τριπλασιάζει τον αριθμό των αστεριών που σχετίζονται με τις Πλειάδες και ανοίγει νέες προσεγγίσεις για την ανακάλυψη παρόμοιων διασκορπισμένων αστρικών σμηνών στο μέλλον.«Οι Πλειάδες έχουν μελετηθεί πολύ καλά — συχνά τις χρησιμοποιούμε ως σημείο αναφοράς σε αστρονομικές παρατηρήσεις», δήλωσε ο Άντριου Μπόιλ, μεταπτυχιακός φοιτητής στο Πανεπιστήμιο της Βόρειας Καρολίνας στο Τσάπελ Χιλ. «Όταν ξεκίνησα αυτήν την έρευνα, δεν περίμενα ότι το σμήνος θα διογκωνόταν στο μέγεθος που έφτανε. Αγγίζει πραγματικά μια ανθρώπινη νότα. Στο Βόρειο Ημισφαίριο, κοιτάμε τις Πλειάδες και λέμε ιστορίες γι' αυτές εδώ και χιλιάδες χρόνια, αλλά υπάρχουν πολύ περισσότερα σε αυτές από ό,τι γνωρίζαμε». Μια εργασία σχετικά με το αποτέλεσμα, με επικεφαλής τον Boyle, δημοσιεύθηκε την Τετάρτη 12 Νοεμβρίου στο Astrophysical Journal. Οι Πλειάδες είναι ένα φωτεινό σμήνος αστεριών, γνωστό και ως Messier 45. Αυτή η χαλαρή ομάδα περίπου 1.000 μελών γεννήθηκε πριν από περίπου 100 εκατομμύρια χρόνια από το ίδιο μοριακό νέφος, ένα ψυχρό πυκνό κομμάτι αερίου και σκόνης.Περίπου έξι από τα αστέρια του σμήνους είναι ορατά με γυμνό μάτι τα βράδια από τον Οκτώβριο έως τον Απρίλιο στον βόρειο αστερισμό του Ταύρου. Αυτή η συλλογή είναι επίσης γνωστή από την αρχαιότητα ως οι Επτά Αδελφές, αν και το έβδομο αστέρι δεν είναι πλέον ορατό.Ο Μπόιλ και η ομάδα του αρχικά εντόπισαν πάνω από 10.000 αστέρια που θα μπορούσαν να σχετίζονται με τις Πλειάδες. Αυτά τα αστέρια περιστρέφονταν με παρόμοιο ρυθμό γύρω από τον Γαλαξία μας, σύμφωνα με δεδομένα από τον δορυφόρο Gaia της ESA (Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Διαστήματος) . Περιόρισαν αυτή τη συλλογή χρησιμοποιώντας δεδομένα αστρικής περιστροφής από το TESS. Η αποστολή TESS της NASA σαρώνει ένα ευρύ φάσμα του ουρανού για περίπου ένα μήνα κάθε φορά, αναζητώντας διακυμάνσεις στο φως από τα αστέρια έως την ανίχνευση πλανητών σε τροχιά γύρω από αυτά. Αυτή η τεχνική επιτρέπει επίσης στο TESS να εντοπίζει και να παρακολουθεί αστεροειδείς σε μεγάλες αποστάσεις, προσδιορίζοντας την περιστροφή τους και βελτιώνοντας το σχήμα τους. Τέτοιες παρατηρήσεις βελτιώνουν την κατανόησή μας για τους αστεροειδείς στο ηλιακό μας σύστημα, κάτι που μπορεί να βοηθήσει στην πλανητική άμυνα.Οι επιστήμονες μπορούν επίσης να χρησιμοποιήσουν τα δεδομένα του TESS για να προσδιορίσουν την ταχύτητα περιστροφής των αστέρων, εξετάζοντας τις τακτικές διακυμάνσεις στο φως τους που προκαλούνται όταν σκοτεινά επιφανειακά χαρακτηριστικά που ονομάζονται αστρικές κηλίδες εμφανίζονται και εξαφανίζονται από το οπτικό πεδίο. Επειδή η περιστροφή των αστεριών επιβραδύνεται καθώς τα αστέρια γερνούν, οι ερευνητές μπόρεσαν να εντοπίσουν τα αστέρια που είχαν περίπου την ίδια ηλικία με τις Πλειάδες.Η ομάδα εξέτασε επίσης τις χημικές αφθονίες σε πιθανά μέλη χρησιμοποιώντας δεδομένα από επίγειες αποστολές όπως η Sloan Digital Sky Survey , η οποία διευθύνεται από μια κοινοπραξία ιδρυμάτων.«Ο πυρήνας των Πλειάδων είναι χημικά διαφορετικός από τον μέσο αστέρα σε μερικά στοιχεία όπως το μαγνήσιο και το πυρίτιο», δήλωσε ο Λουκ Μπούμα, συν-συγγραφέας και συνεργάτης στα Επιστημονικά Αστεροσκοπεία Carnegie στην Πασαντίνα της Καλιφόρνια. «Τα άλλα αστέρια που προτείνουμε να είναι μέρος των Μεγάλων Πλειάδων είναι χημικά διαφορετικά με τον ίδιο τρόπο. Ο συνδυασμός αυτών των τριών κύριων στοιχείων - οι τροχιές του Γαλαξία μας, οι ηλικίες και η χημεία - μου λέει ότι είμαστε στο σωστό δρόμο όταν κάνουμε αυτές τις συνδέσεις».Τα μέλη της ομάδας πιστεύουν ότι όλα τα αστέρια στο Σύμπλεγμα των Μεγάλων Πλειάδων σχηματίστηκαν σε μια πιο πυκνή συλλογή, όπως τα αστέρια στο νεαρό σμήνος του Ωρίωνα , πριν από περίπου 100 εκατομμύρια χρόνια. Με την πάροδο του χρόνου, το σμήνος διασκορπίστηκε λόγω των εκρηκτικών δυνάμεων των εσωτερικών σουπερνόβα και των παλιρροιακών δυνάμεων της βαρύτητας του γαλαξία μας. Το αποτέλεσμα είναι μια ροή αστεριών που σχηματίζουν τόξο στον ουρανό από ορίζοντα σε ορίζοντα. Οι Boyle και Bouma εργάζονται τώρα σε αυτό που αποκαλούν TESS All-Sun Rotation Survey. Αυτή η βάση δεδομένων θα επιτρέψει στους ερευνητές να έχουν πρόσβαση στις πληροφορίες περιστροφής για πάνω από 8 εκατομμύρια αστέρια, ώστε να ανακαλύψουν ακόμη περισσότερες κρυφές αστρικές συνδέσεις, όπως το Μεγάλο Σύμπλεγμα των Πλειάδων.«Χάρη στο TESS, αυτή η ομάδα μπόρεσε να ρίξει νέο φως σε ένα σημαντικό κομμάτι της αστρονομίας», δήλωσε η Allison Youngblood, επιστήμονας του έργου TESS στο Κέντρο Διαστημικών Πτήσεων Goddard της NASA στο Greenbelt του Μέριλαντ. «Από μακρινά αστέρια και πλανήτες μέχρι αστεροειδείς στο ηλιακό μας σύστημα και μοντέλα μηχανικής μάθησης εδώ στη Γη, το TESS συνεχίζει να διευρύνει τα όρια αυτού που μπορούμε να πετύχουμε με μεγάλα σύνολα δεδομένων που καταγράφουν μόνο ένα μέρος της πολυπλοκότητας του σύμπαντός μας». https://science.nasa.gov/missions/tess/nasas-tess-spacecraft-triples-size-of-pleiades-star-cluster/ Αυτά τα νεαρά, ζεστά μπλε αστέρια είναι μέλη του ανοιχτού αστρικού σμήνους των Πλειάδων και βρίσκονται περίπου 430 έτη φωτός μακριά, στον βόρειο αστερισμό του Ταύρου. Τα πιο λαμπρά αστέρια είναι ορατά με γυμνό μάτι τα βράδια από τον Οκτώβριο έως τον Απρίλιο. Μια νέα μελέτη διαπιστώνει ότι το σμήνος έχει τριπλάσιο μέγεθος από αυτό που πιστευόταν προηγουμένως - και δείχνει ότι τα αστέρια του είναι διάσπαρτα στον νυχτερινό ουρανό. Το τηλεσκόπιο Schmidt στο Αστεροσκοπείο Palomar στην Καλιφόρνια κατέγραψε αυτήν την εικόνα έγχρωμης σύνθεσης. Αυτή η εικόνα δείχνει τα δύο τρίτα του νυχτερινού ουρανού, απεικονίζοντας την τεράστια έκταση του Μεγάλου Συμπλέγματος των Πλειάδων. Τα αρχικά αστρικά μέλη των Πλειάδων, που μερικές φορές ονομάζονται Μεσιέ 45, εμφανίζονται ως μπλε κουκκίδες. Τα πρόσφατα αναγνωρισμένα μέλη είναι με κίτρινο χρώμα. Οι αστερισμοί περιγράφονται και επισημαίνονται με πράσινο χρώμα. Αυτή η εικόνα δείχνει μια πανοραμική άποψη του Μεγάλου Συμπλέγματος των Πλειάδων, με το επίπεδο του Γαλαξία μας να διέρχεται από τη μέση. Τα μέλη του αρχικού ανοιχτού σμήνους είναι με μπλε χρώμα και τα νέα μέλη με κίτρινο. Οι αστερισμοί περιγράφονται και επισημαίνονται με πράσινο χρώμα.

Αποκωδικοποιώντας τον James Watson Ο άνθρωπος που άλλαξε τη βιολογία και η δύσκολη κληρονομιά του Συνετέλεσε στην αποκάλυψη της δομής του κώδικα της ζωής, του DNA, μετασχημάτισε την επιστημονική εκπαίδευση και έρευνα και υπήρξε μια βαθιά αμφιλεγόμενη προσωπικότητα μέχρι το τέλος Υπάρχουν ονόματα που δεν χωρούν εύκολα σε απλές αφηγήσεις. Ο James Watson είναι ένα από αυτά. Ανήκει στη χορεία των επιστημόνων που όχι μόνο έθεσαν τα θεμέλια της σύγχρονης βιολογίας, αλλά μετασχημάτισαν και τον τρόπο με τον οποίο οι επιστήμονες ερευνούν και συνεργάζονται. Ταυτόχρονα, οι δημόσιες τοποθετήσεις του για φυλετικά θέματα άφησαν πίσω τους μια σκιά που δεν μπορεί να αγνοηθεί. Ο Watson είναι το παράδειγμα μιας τεράστιας προσωπικότητας που εξέπεμψε απέραντο φως και δημιούργησε βαθειά σκιά. Με τον θάνατο του βιολόγου James Watson την Πέμπτη 6 Νοεμβρίου σε ηλικία 97 ετών, έπεσε η αυλαία για τη βιολογία του 20ου αιώνα. Για τον Watson, το DNA ήταν τα πάντα — όχι μόνο το έργο της ζωής του αλλά και το μυστικό της ίδιας της ζωής.Κατά τη διάρκεια της μακράς και πολυτάραχης καριέρας του, ο Watson έκανε αναμφισβήτητα περισσότερα από οποιονδήποτε άλλο επιστήμονα για να μετατρέψει ένα κάποτε άγνωστο βιολογικό μόριο, το DNA, στο σύμβολο της επιστήμης και της κοινωνίας που είναι σήμερα. 1953: Η στιγμή που η βιολογία απέκτησε δομή Η ανακάλυψη της διπλής έλικας του DNA το 1953 αποτέλεσε σταθμό στην ιστορία της βιολογίας και της ιατρικής. Η σημασία της συγκρίνεται μόνο με αυτές των Μέντελ και Δαρβίνου. Δεν ήταν απλώς μια μεγάλη ερευνητική ανακάλυψη. Ήταν η αρχή της Μοριακής Βιολογίας, του τομέα που διαμόρφωσε τις Βιοεπιστήμες. Η απόδειξη της μοριακής βάσης της κληρονομικότητας και του πώς ο γενετικός κώδικας μπορεί να διαβαστεί, να κατανοηθεί και να τροποποιηθεί, άλλαξε οριστικά τη θέση της βιολογίας στο ευρύτερο οικοσύστημα της επιστήμης. Ο ίδιος ο Watson είπε κάποτε:“We thought we had found the secret of life”. Η ιστορία τον δικαίωσε: πράγματι, εκείνη η στιγμή καθόρισε κάθε τι που ακολούθησε.«Δε μας διαφεύγει το γεγονός ότι το συγκεκριμένο ζευγάρωμα βάσεων που προτείνουμε υποδηλώνει αμέσως και έναν πιθανό μηχανισμό αντιγραφής του γενετικού υλικού» και «Αυτή η δομή έχει καινοτόμα χαρακτηριστικά που παρουσιάζουν σημαντικό βιολογικό ενδιαφέρον»: αυτή η περίφημη «αυτο-υποβάθμιση» της ανακάλυψής τους ολοκληρώνει το άρθρο του Nature το 1953, στο οποίο ο James Watson, τότε μόλις 25 ετών, και ο Francis Crick ανακοίνωσαν την ανακάλυψή τους για τη διπλή ελικοειδή δομή του DNA. Το σπουδαιότερο δίδυμο της επιστήμης Ο Watson είχε σπουδάσει βιολογία και ο Crick φυσική έχοντας τις τεχνικές και θεωρητικές γνώσεις για να κατευθύνει τη σκέψη του Watson. Ο Watson ήταν ένας πολύ διαισθητικός στοχαστής ενώ ο Crick ήταν ο ποσοτικός και αναλυτικός. Αυτό τους έκανε το σπουδαιότερο δίδυμο στην ιστορία της επιστήμης. Οι Watson και Crick, είχαν την ικανότητα να συνθέτουν πληροφορίες από διαφορετικές πηγές, να βλέπουν δομές και μοτίβα εκεί όπου άλλοι έβλεπαν απλώς δεδομένα. Ο Watson δεν έλυσε τη δομή του DNA μόνος του — αλλά χωρίς αυτόν η ιστορία θα ήταν διαφορετική. Αυτό που πραγματικά οδήγησε στη λύση της δομής του DNA ήταν μερικές εβδομάδες επίμονης εργασίας, δοκιμών και λαθών (trial and error), με χημικούς υπολογισμούς και μοντέλα από χαρτόνι — όπως περιγράφει ο Watson στο βιβλίο του The Double Helix και επιβεβαιώνει ο Crick σε συνεντεύξεις του αργότερα. Αναρχη εποχή χωρίς σύγχρονους κανόνες δεοντολογίας Τα δεδομένα της Rosalind Franklin και οι συζητήσεις με τον Maurice Wilkins παρείχαν κρίσιμες ενδείξεις. Ωστόσο, σύμφωνα με τους ίδιους, όλα αυτά αγνοήθηκαν σε διάφορες φάσεις της προσπάθειάς τους, ώσπου να καταλήξουν στο τελικό μοντέλο, το οποίο στη συνέχεια επαληθεύτηκε από τα δεδομένα των Franklin και Wilkins. Δεν επρόκειτο λοιπόν για κλοπή δεδομένων, όπως επιβεβαιώνει και ο Matthew Cobb στο βιβλίο του «Crick» που κυκλοφόρησε πριν από 2 εβδομάδες. Ήταν μια άναρχη εποχή χωρίς σύγχρονους κανόνες επιστημονικής δεοντολογίας, όπου η περίφημη Φωτογραφία 51 της Franklin με την «ακτινογραφία» του DNA μοιράστηκε άτυπα, χωρίς την προσοχή ή την αναγνώριση που της άξιζε. Αν η Franklin ζούσε το 1962, είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα είχε συμπεριληφθεί με τους Watson, Crick και Wilkins στο Νομπέλ.Όπως αναγνώρισε αργότερα ο Watson, η Franklin —παρά τις αρχικές επιφυλάξεις της για την ελικοειδή δομή του DNA— παρείχε απολύτως κρίσιμα δεδομένα, κάτι που ο ίδιος τόνισε και στο 2ο κεφάλαιο του βιβλίου του “DNA” που κυκλοφόρησε το 2017. Παραδέχτηκε ότι ο Wilkins του έδειξε τη Φωτογραφία 51 χωρίς να ενημερώσει τη Franklin, «αλλά αυτό ήταν το πιο μυστικό που έγινε». Η συμβολή της πλέον αναγνωρίζεται όπως της αξίζει. Τα βιβλία του διαμόρφωσαν γενιές επιστημόνων Η συμβολή του Watson στη διαμόρφωση της μοριακής βιολογίας δεν περιορίζεται στην ανακάλυψη της διπλής έλικας του DNA. Όσοι σπουδάσαμε βιολογία στα τέλη του 20ού αιώνα γνωρίζουμε ότι το Molecular Biology of the Gene ήταν κάτι περισσότερο από πανεπιστημιακό σύγγραμμα. Ήταν μια πύλη εισόδου σε έναν κόσμο νέας επιστημονικής σκέψης. Ο Watson είχε την ικανότητα να γράφει με τρόπο που έκανε τη μοριακή βιολογία να φαίνεται ταυτόχρονα λογική, ποιητική και εφικτή.Για εμένα, το βιβλίο αυτό υπήρξε καθοριστικό. Το ανακάλυψα τυχαία το 1979 στο τέλος του πρώτου έτους στο Βιολογικό, σε μια περίοδο που ακόμη αμφιταλαντευόμουν αν θα ξαναδώσω εισαγωγικές εξετάσεις για να σπουδάσω Φυσική. Η λογική του DNA, η κομψότητα των μοριακών μηχανισμών, η αίσθηση ότι η ζωή «έχει γλώσσα», με κράτησαν εκεί όπου τελικά κατέληξα: στη μοριακή βιολογία. Το επιστημονικό οικοσύστημα που γνωρίζουμε σήμερα οφείλει πολλά σε εκείνη την πρώτη γενιά βιολόγων που διαμορφώθηκε από τα βιβλία του. Cold Spring Harbor Laboratory: ένα θεσμικό θαύμα Αν η διπλή έλικα ήταν η στιγμή, το Cold Spring Harbor Laboratory (CSHL) ήταν το έργο ζωής του Watson. Όταν ανέλαβε τη διεύθυνσή του, το CSHL ήταν ένας μικρός ερευνητικός χώρος με ιστορική βαρύτητα αλλά περιορισμένη διεθνή επιρροή. Μέσα σε δύο δεκαετίες το μετέτρεψε σε ένα από τα πιο δυναμικά κέντρα μοριακής βιολογίας στον κόσμο.Το μοντέλο του ήταν απλό αλλά επαναστατικό: ταχεία παραγωγή γνώσης, συνεχής ροή ερευνητών, ανοιχτό περιβάλλον, έμφαση στα μεγάλα βιολογικά ερωτήματα. Το CSHL ήταν το “τεχνικό χωνευτήρι” της μοριακής βιολογίας. Στα μέσα της δεκαετίας του ’70, το CSHL ήταν το μοναδικό μέρος στον κόσμο όπου κάθε καλοκαίρι συναντιόντουσαν οι κορυφαίοι επιστήμονες της μοριακής βιολογίας και αντάλλασσαν τεχνικά πρωτόκολλα. Προσέφερε ανοικτή πρόσβαση σε όργανα, εξοπλισμό και πρώιμα αντιδραστήρια μοριακής βιολογίας στους επισκέπτες ερευνητές, και υπήρχε η κουλτούρα της άμεσης συνεργασίας. Στο Harvard μπορεί να υπήρχε το θεωρητικό υπόβαθρο, το CSHL όμως παρείχε το τεχνολογικό περιβάλλον όπου οι νέες τεχνικές μοριακής βιολογίας μπορούσαν να δοκιμαστούν και να εφαρμοστούν. Ο Αργύρης Ευστρατιάδης το είχε περιγράψει ως: «Στο CSHL μπορούσες να λύσεις σε μια εβδομάδα προβλήματα που αλλού θα έπαιρναν μήνες» Έτσι, στα μέσα της δεκαετίας του 1970, όταν πολλά πανεπιστήμια είχαν παγώσει τα πειράματα ανασυνδυασμένου DNA, ο Watson ήταν από τους πρώτους που εφάρμοσαν τις νεότευκτες οδηγίες βιοασφάλειας και επέτρεψαν τη συνέχιση της έρευνας στο CSHL. Πρωτοπόροι ερευνητές όπως ο Tom Maniatis και ο Αργύρης Ευστρατιάδης σε συνεργασία με τον Φώτη Καφάτο κατάφεραν το 1975 στο CSHL —και ουσιαστικά μόνο εκεί— να πραγματοποιήσουν την ιστορική κλωνοποίηση του πρώτου ευκαρυωτικού γονιδίου. Ο Watson δεν συμμετείχε στα πειράματα. Ήταν όμως αυτός που δημιούργησε το κατάλληλο περιβάλλον όπου το τολμηρό έγινε εφικτό.Τα θερινά μαθήματα, τα συμπόσια, η καθημερινή επαφή κορυφαίων ερευνητών δημιούργησαν μια κουλτούρα που σημάδεψε βαθιά τη διεθνή επιστήμη. Συνάντησα αρκετές φορές τον Watson στο CSHL. Η πιο χαρακτηριστική μου εμπειρία ήταν το 1993, όταν με τον Tom Maniatis του εκθέσαμε την ιδέα του enhanceosome (ενισχυόσωμα), ως το μοριακό διακόπτη ενεργοποίησης της έκφρασης γονιδίων. Η οξύτητα των ερωτήσεών του ήταν αποστομωτική. Δεν επαινούσε, δεν προσποιούνταν. Ζητούσε τον μηχανισμό λειτουργίας και όχι γενικότητες. Ήταν η επιτομή της απαιτητικής, υψηλής επιστήμης. Ο ίδιος ο Watson είχε πει κάποτε: “Science moves forward by new ideas, and it takes a certain daring to push for them”. Οραματιστής του Human Genome Project — και η ηθική παραίτηση Όταν το 1988 ανέλαβε την ηγεσία του Human Genome Project (HGP), ο Watson αντιλήφθηκε το έργο όχι μόνο ως τεχνική πρόκληση, αλλά ως πολιτική και ηθική αποστολή. Υπερασπίστηκε σθεναρά την ιδέα ότι το ανθρώπινο γονιδίωμα αποτελεί δημόσιο αγαθό. Αντιτάχθηκε στην πατεντοποίηση αλληλουχιών DNA – μια σύγκρουση που τελικά οδήγησε στην παραίτησή του το 1992. Ήταν από τις λίγες φορές που η επιστήμη είδε έναν ηγέτη να παραιτείται όχι επειδή απέτυχε, αλλά επειδή αρνήθηκε να συμβιβαστεί. Όπως είχε πει χαρακτηριστικά:“DNA belongs to everyone. We must never let it be privatized”.Η θέση αυτή επηρέασε πολιτικές σε Ευρώπη και ΗΠΑ, και αποτελεί μέχρι σήμερα θεμέλιο της ανοιχτής επιστήμης. Γονιδιωματική χωρίς Watson δεν θα υπήρχε Στο πλαίσιο αυτό, η δική μας εποχή – η εποχή των μεγάλων εθνικών γονιδιωματικών πρωτοβουλιών, της ιατρικής ακριβείας, της βιοϊατρικής επιστήμης δεδομένων – πατάει πάνω στις υποδομές και στα μοντέλα που εκείνος καθιέρωσε. Από τις πρώτες αλληλουχίσεις έως τις σύγχρονες βιοτράπεζες, ο Watson συνέβαλε στη θεσμική διαμόρφωση ενός ολόκληρου οικοσυστήματος που σήμερα επιτρέπει σε χώρες όπως η Ελλάδα να αναπτύσσουν στρατηγικές γονιδιωματικής με εθνική εμβέλεια.Δεν είναι τυχαίο ότι όταν τον συνάντησα για τελευταία φορά στις Σπέτσες, το 2016, και του μίλησα για το Genome of Greece Project, το οποίο τότε είχα αρχίσει να σχηματοποιώ, ενθουσιάστηκε. «Large-scale genomics, when done with purpose, reshapes a nation’s science», μου είπε. Είχε την αίσθηση του ιστορικού βάρους των προγραμμάτων αυτών και την εμπειρία να γνωρίζει πώς γεννιούνται επιστημονικές υποδομές χωρίς ημερομηνία λήξης. Οι προβληματικές δηλώσεις και η δημόσια ευθύνη Κανείς δεν μπορεί να μιλήσει για τον Watson χωρίς να αναφερθεί στις επαναλαμβανόμενες, επιστημονικά αβάσιμες και ηθικά απαράδεκτες δηλώσεις του για τη συσχέτιση φυλής και ευφυΐας. Δεν ήταν απλώς «προκλητικές» ή «παρεξηγήσιμες». Ήταν λανθασμένες, ιδεολογικά φορτισμένες και αντίθετες με όσα γνωρίζουμε για τη γενετική ποικιλότητα, την εξελικτική ιστορία και τα κοινωνικά συμφραζόμενα της νοημοσύνης.Η αντίδραση της επιστημονικής κοινότητας ήταν καθολική. Το Cold Spring Harbor Laboratory αποστασιοποιήθηκε και τελικά τον απομάκρυνε. Πολλοί τίτλοι και τιμητικές θέσεις του αφαιρέθηκαν. Ήταν μια δύσκολη αλλά αναγκαία διαδικασία. Η επιστήμη δεν μπορεί να αγνοεί την ευθύνη του λόγου της – ιδιαίτερα όταν μιλάμε για προσωπικότητες με ιστορικό κύρος. Όπως αναφέρει ο βιογράφος του N. Comfort «o Watson υπήρξε ο σημαντικότερος και πιο διάσημος επιστήμονας του 20ού αιώνα και ο πιο ανυπόληπτος του 21ου, και στις δύο περιπτώσεις ο λόγος οφείλεται στον γενετικό του ντετερμινισμό». Η τελική αποτίμηση: φως και σκιά, αλληλένδετα Ο Watson υπήρξε ιδιοφυΐα. Υπήρξε επίσης άνθρωπος με βαθιές αδυναμίες και άδικες απόψεις. Η επιστήμη δεν έχει την πολυτέλεια της μονοδιάστατης ηρωοποίησης — αλλά ούτε και της επιλεκτικής λήθης. Χρειάζεται να κρατούμε το φως του έργου του και τη σκιά των λαθών, για να μαθαίνουμε και από τα δύο.Η ανακάλυψη της διπλής έλικας, το εκπαιδευτικό έργο του, η θεσμική διαμόρφωση μιας ολόκληρης επιστημονικής εποχής και η συμβολή του στο Human Genome Project αποτελούν θεμέλια πάνω στα οποία στηριζόμαστε όλοι σήμερα. Η σύγχρονη γονιδιωματική, η βιοϊατρική επιστήμη δεδομένων, τα εθνικά προγράμματα όπως το Genome of Greece θα ήταν διαφορετικά χωρίς τον Watson.Κατά την άποψη του Comfort, η ζωή του Watson ήταν μια κλασική αρχαία τραγωδία, καθώς τα ίδια στοιχεία που τον έκαναν διάσημο και μεγάλο, τελικά αποδείχθηκαν η καταστροφή του. «Ολόκληρη η καριέρα του χτίστηκε πάνω στο DNA», λέει ο Comfort. «Ανελίχθηκε και έπεσε χάρη στο DNA. Το DNA τον δημιούργησε και το DNA τον κατέστρεψε».Και ίσως η πιο ώριμη αποτίμηση που μπορούμε να κάνουμε είναι να αναγνωρίζουμε την ιδιοφυΐα, να μην αποσιωπούμε τα λάθη και να προωθούμε την επιστήμη με περισσότερη διαύγεια και λιγότερες βεβαιότητες. Ο ίδιος ο Watson είχε πει κάποτε:“Progress in science depends on new techniques, new discoveries, and new ideas — probably in that order.” Και η βιολογία συνεχίζει να προχωρά σε αυτό το μονοπάτι, έτσι ακριβώς, όπως τη φαντάστηκε. (*) Ο Δημήτρης Θάνος είναι ακαδημαϊκός, Πρόεδρος του Επιστημονικού Συμβουλίου του Ιδρύματος Ιατροβιολογικών Ερευνών της Ακαδημίας Αθηνών (ΙΙΒΕΑΑ) https://physicsgg.me/2025/11/20/αποκωδικοποιώντας-τον-james-watson/

Η υγεία της καρδιάς, τα βλαστοκύτταρα και η φυσική κρατούν το πλήρωμα απασχολημένο την Τρίτη. Οι βιοεπιστήμες και η φυσική βρέθηκαν στην κορυφή του ερευνητικού προγράμματος στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό την Τρίτη, καθώς το πλήρωμα της Αποστολής 73 μελέτησε την υγεία της καρδιάς, τα βλαστοκύτταρα, τη φυσική των ρευστών και την πυρασφάλεια του διαστημικού σκάφους. Οι διασωθέντες σε τροχιά ολοκλήρωσαν επίσης τις εργασίες για μια διαστημική στολή και επιθεώρησαν συστήματα εξαερισμού και ηλεκτρισμού, ενώ συνέχισαν άλλες επιστημονικές δραστηριότητες.Ο μηχανικός πτήσης της NASA, Τζόνι Κιμ, ξεκίνησε τη βάρδιά του φορώντας ένα γιλέκο γεμάτο αισθητήρες και μια κορδέλα για το κεφάλι που μετρούσε τα καρδιαγγειακά του δεδομένα , καθώς γυμναζόταν στην προηγμένη συσκευή άσκησης με αντίσταση και στη συνέχεια έκανε τζόκινγκ στον διάδρομο COLBERT . Οι γιατροί θα χρησιμοποιήσουν τα ιατρικά δεδομένα για να παρακολουθήσουν την υγεία του Κιμ στο διάστημα, να αξιολογήσουν την αξία των φορητών συσκευών παρακολούθησης της υγείας και να θεραπεύσουν παθήσεις που προκαλούνται από το διάστημα. Αργότερα, ο Κιμ επεξεργάστηκε δείγματα βλαστοκυττάρων για μια μελέτη που διερευνά πώς η μικροβαρύτητα επηρεάζει τη μετατροπή τους σε καρδιακά ή εγκεφαλικά κύτταρα . Τα αποτελέσματα μπορεί να οδηγήσουν σε εξατομικευμένες θεραπείες για αστροναύτες σε μελλοντικές αποστολές και σε προηγμένες θεραπείες για παθήσεις που βασίζονται στη Γη, όπως οι καρδιακές και νευρολογικές παθήσεις.Η φυσική είναι ένα κρίσιμο ερευνητικό αντικείμενο στο τροχιακό φυλάκιο, καθώς τα υλικά συμπεριφέρονται διαφορετικά σε συνθήκες έλλειψης βαρύτητας. Οι μηχανικοί πτήσης Mike Fincke της NASA και Kimiya Yui της JAXA (Ιαπωνική Υπηρεσία Αεροδιαστημικής Εξερεύνησης) χώρισαν τη βάρδιά τους εργαζόμενοι σε δύο διαφορετικές μελέτες φυσικής, η μία εξετάζει τα σωματίδια που προσκολλώνται σε ρευστά και η άλλη παρατηρεί πώς εξαπλώνονται οι φλόγες στο διάστημα. Ο Fincke εγκατέστησε ερευνητικό υλικό μέσα σε ένα μικροσκόπιο φθορισμού για να παρατηρήσει σταγονίδια φορτωμένα με σωματίδια που ενδεχομένως επηρεάζουν τις εμπορικές τεχνικές κατασκευής στο διάστημα. Ο Yui αντάλλαξε δείγμα υλικού μέσα στη Μονάδα Πειράματος Καύσης Στερεών, η οποία επιτρέπει ασφαλείς παρατηρήσεις υλικών που καίγονται σε συνθήκες έλλειψης βαρύτητας, για τη βελτίωση της πυρασφάλειας σε διαστημόπλοια .Η μηχανικός πτήσης της NASA, Ζένα Κάρντμαν, ολοκλήρωσε αρκετές ημέρες εργασίας για τη διαστημική στολή και επαλήθευσε την επιτυχή εγκατάσταση του εξοπλισμού εξαερισμού και ψύξης, διεξήγαγε ελέγχους διαρροών και επιθεώρησε τον εξοπλισμό της στολής. Στη συνέχεια, η Κάρντμαν έλεγξε τη λειτουργία της νέας συσκευής Ultrasound 3 , η οποία παραδόθηκε πρόσφατα στο διαστημόπλοιο μεταφοράς εμπορευμάτων Cygnus XL και χρησιμοποιείται για καρδιακές και φλεβικές σαρώσεις του πληρώματος, καθώς και για εσωτερική απεικόνιση οστών, οργάνων και άλλων προβλημάτων.Οι κοσμοναύτες της Roscosmos, Σεργκέι Ριζίκοφ και Αλεξέι Ζουμπρίτσκι, Διοικητής του Σταθμού και Μηχανικός Πτήσης αντίστοιχα, ξεκίνησαν την ημέρα τους με ψυχικές και σωματικές αξιολογήσεις για να κατανοήσουν πώς προσαρμόζονται στις πιέσεις των διαστημικών πτήσεων μεγάλης διάρκειας. Στη συνέχεια, το δίδυμο φορούσε εναλλάξ γυαλιά εικονικής πραγματικότητας και αισθητήρες, ενώ παράλληλα ανταποκρινόταν σε οπτικά σήματα για να παρατηρήσει πώς η όραση και η αίσθηση ισορροπίας τους προσαρμόζονται στη μικροβαρύτητα.Ο μηχανικός πτήσης της Roscosmos, Όλεγκ Πλατόνοφ, ολοκλήρωσε μια ολονύκτια φωτογράφιση της Γης, απεγκαθιστώντας και αποθηκεύοντας υλικό που φωτογράφιζε ορόσημα στο έδαφος σε μια μεγάλη ποικιλία μηκών κύματος. Στη συνέχεια, ο Πλατόνοφ πέρασε το υπόλοιπο της ημέρας του συντηρώντας συστήματα υδραυλικών εγκαταστάσεων και εξαερισμού σε όλο το τμήμα της Roscosmos του σταθμού. Μάθετε περισσότερα για τις δραστηριότητες του διαστημικού σταθμού ακολουθώντας το ιστολόγιο του διαστημικού σταθμού , @space_station στο X, καθώς και τους λογαριασμούς του ISS στο Facebook και στο Instagram . https://www.nasa.gov/blogs/spacestation/2025/11/18/heart-health-stem-cells-and-physics-keep-crew-busy-on-tuesday/ Αυτή η γαλήνια θέα από τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό αποτυπώνει την εργαστηριακή μονάδα Kibo με τις εκτεθειμένες εγκαταστάσεις της, ένα τμήμα των κύριων ηλιακών συστοιχιών του σταθμού (δεξιά) και μέρος του ρομποτικού βραχίονα Canadarm2 (αριστερά), κατά τη διάρκεια ενός ηλιοβασιλέματος σε τροχιά πάνω από έναν συννεφιασμένο Ατλαντικό Ωκεανό.

Ο Webb πρώτος που παρουσίασε 4 κελύφη σκόνης που «σπειροειδώς» σχηματίζουν Apep, περιορίζουν τη μεγάλη τροχιά τους; Το Διαστημικό Τηλεσκόπιο James Webb της NASA παρέδωσε μια πρωτότυπη εικόνα του είδους του: μια ευκρινή εικόνα στο μέσο υπέρυθρο ενός συστήματος τεσσάρων ελικοειδών σπειροειδών σφαιρών σκόνης, η μία εκ των οποίων επεκτείνεται πέρα από την επόμενη με ακριβώς το ίδιο μοτίβο. (Η τέταρτη είναι σχεδόν διαφανής, στις άκρες της εικόνας του Webb.) Οι παρατηρήσεις που έγιναν πριν από το Webb ανίχνευσαν μόνο ένα κέλυφος, και ενώ η ύπαρξη εξωτερικών κελυφών είχε υποτεθεί, οι έρευνες με επίγεια τηλεσκόπια δεν μπόρεσαν να αποκαλύψουν κανένα. Αυτά τα κελύφη εκπέμπονταν τα τελευταία 700 χρόνια από δύο γηράσκοντα αστέρια Wolf-Rayet σε ένα σύστημα γνωστό ως Apep , μια αναφορά στον αιγυπτιακό θεό του χάους.Η εικόνα του Webb, σε συνδυασμό με δεδομένα αρκετών ετών από το Πολύ Μεγάλο Τηλεσκόπιο (VLT) του Ευρωπαϊκού Νότιου Αστεροσκοπείου στη Χιλή, περιόρισε τη συχνότητα με την οποία τα ζεύγη αυτά ταλαντεύονται το ένα δίπλα στο άλλο: μία φορά κάθε 190 χρόνια. Σε κάθε απίστευτα μεγάλη τροχιά, περνούν από κοντά για 25 χρόνια και σχηματίζουν σκόνη.Ο Webb επιβεβαίωσε επίσης ότι υπάρχουν τρία αστέρια που συνδέονται βαρυτικά μεταξύ τους σε αυτό το σύστημα. Η σκόνη που εκτοξεύεται από τα δύο αστέρια Wolf-Rayet «κόβεται» από ένα τρίτο αστέρι, έναν τεράστιο υπεργίγαντα, ο οποίος χαράζει τρύπες σε κάθε διαστελλόμενο νέφος σκόνης από την ευρύτερη τροχιά του. (Και τα τρία αστέρια εμφανίζονται ως ένα μόνο φωτεινό σημείο φωτός στην εικόνα του Webb.)«Το να κοιτάς τις νέες παρατηρήσεις του Webb ήταν σαν να μπαίνεις σε ένα σκοτεινό δωμάτιο και να ανάβεις το φως — όλα έρχονταν στο προσκήνιο», δήλωσε ο Yinuo Han, επικεφαλής συγγραφέας μιας νέας εργασίας στο The Astrophysical Journal και μεταδιδακτορικός ερευνητής στο Caltech στην Pasadena της Καλιφόρνια. «Υπάρχει σκόνη παντού στην εικόνα του Webb, και το τηλεσκόπιο δείχνει ότι το μεγαλύτερο μέρος της είχε διασκορπιστεί σε επαναλαμβανόμενες, προβλέψιμες δομές». Η εργασία του Han συμπίπτει με τη δημοσίευση της εργασίας του Ryan White στο The Astrophysical Journal , διδακτορικού φοιτητή στο Πανεπιστήμιο Macquarie στο Σίδνεϊ της Αυστραλίας.Οι Han, White και οι συν-συγγραφείς τους βελτίωσαν την τροχιά των αστεριών Wolf-Rayet συνδυάζοντας ακριβείς μετρήσεις της θέσης των δακτυλίων από την εικόνα του Webb με την ταχύτητα διαστολής των κελυφών από παρατηρήσεις που έλαβε το VLT σε διάστημα οκτώ ετών.«Πρόκειται για ένα μοναδικό σύστημα με μια απίστευτα σπάνια τροχιακή περίοδο», είπε ο White. «Η επόμενη μεγαλύτερη τροχιά για ένα σκονισμένο δυαδικό σύστημα Wolf-Rayet είναι περίπου 30 χρόνια. Τα περισσότερα έχουν τροχιές μεταξύ δύο και 10 ετών».Όταν τα δύο αστέρια Wolf-Rayet πλησιάζουν και προσπερνούν το ένα το άλλο, οι ισχυροί αστρικοί άνεμοι τους συγκρούονται και αναμειγνύονται, σχηματίζοντας και εκπέμποντας σωρούς σκόνης πλούσιας σε άνθρακα για ένα τέταρτο του αιώνα κάθε φορά. Σε παρόμοια συστήματα, η σκόνη εκτοξεύεται σε διάστημα μερικών μηνών, όπως τα κελύφη στο Wolf-Rayet 140 . «Σύγκρουση» υψηλής ταχύτητας Τα αστέρια Wolf-Rayet που παράγουν σκόνη στο Apep δεν βρίσκονται ακριβώς σε μια ήσυχη κρουαζιέρα. Ταξιδεύουν στο διάστημα και στέλνουν σκόνη με ταχύτητα 1.200 έως 2.000 μίλια ανά δευτερόλεπτο (2.000 έως 3.000 χιλιόμετρα ανά δευτερόλεπτο). Αυτή η σκόνη είναι επίσης πολύ πυκνή. Η συγκεκριμένη σύνθεση της σκόνης είναι ένας ακόμη λόγος για τον οποίο ο Webb μπόρεσε να παρατηρήσει τόσα πολλά περισσότερα: Αποτελείται σε μεγάλο βαθμό από άμορφο άνθρακα. «Οι κόκκοι σκόνης άνθρακα διατηρούν υψηλότερη θερμοκρασία ακόμη και όταν κινούνται μακριά από το αστέρι», είπε ο Han. Ενώ οι εξαιρετικά μικροσκοπικοί κόκκοι σκόνης θεωρούνται θερμοί στο διάστημα, το φως που εκπέμπουν είναι επίσης εξαιρετικά αχνό, γι' αυτό και μπορεί να ανιχνευθεί από το διάστημα μόνο από το MIRI (Mid-Infrared Instrument) του Webb . Σκόνη κοπής Για να βρείτε τις τρύπες που έχει κόψει σαν μαχαίρι το τρίτο αστέρι στη σκόνη, αναζητήστε το κεντρικό σημείο φωτός και σχεδιάστε ένα σχήμα V από περίπου την ώρα 10 έως την ώρα 2. «Η κοιλότητα βρίσκεται λίγο πολύ στην ίδια θέση σε κάθε κέλυφος και μοιάζει με χωνί», είπε ο White.«Έμεινα έκπληκτος όταν είδα τους ενημερωμένους υπολογισμούς να εκτελούνται στις προσομοιώσεις μας», είπε. «Ο Webb μας έδωσε το «καπνιστό όπλο» για να αποδείξει ότι το τρίτο αστέρι είναι βαρυτικά συνδεδεμένο με αυτό το σύστημα». Οι ερευνητές γνωρίζουν για το τρίτο αστέρι από τότε που το VLT παρατήρησε το φωτεινότερο εσωτερικό κέλυφος και τα αστέρια το 2018, αλλά οι παρατηρήσεις του Webb οδήγησαν σε ένα ενημερωμένο γεωμετρικό μοντέλο, επιβεβαιώνοντας τη σύνδεση. «Λύσαμε πολλά μυστήρια με τον Webb», είπε ο Han. «Το μυστήριο που απομένει είναι η ακριβής απόσταση των άστρων από τη Γη, κάτι που θα απαιτήσει μελλοντικές παρατηρήσεις». Το μέλλον του Apep Τα δύο αστέρια Wolf-Rayet είχαν αρχικά μεγαλύτερη μάζα από τον υπεργίγαντα συνοδό τους, αλλά έχουν χάσει το μεγαλύτερο μέρος της μάζας τους. Είναι πιθανό και τα δύο αστέρια Wolf-Rayet να έχουν μάζα μεταξύ 10 και 20 φορές τη μάζα του Ήλιου και ο υπεργίγαντας να έχει 40 ή 50 φορές μεγαλύτερη μάζα σε σύγκριση με τον Ήλιο.Τελικά, τα αστέρια Wolf-Rayet θα εκραγούν ως σουπερνόβα, στέλνοντας γρήγορα το περιεχόμενό τους στο διάστημα. Οποιοδήποτε από τα δύο μπορεί επίσης να εκπέμψει μια έκρηξη ακτίνων γάμμα, ένα από τα πιο ισχυρά γεγονότα στο σύμπαν, πριν πιθανώς γίνει μαύρη τρύπα. Τα αστέρια Wolf-Rayet είναι εξαιρετικά σπάνια στο σύμπαν. Μόνο χίλια εκτιμάται ότι υπάρχουν στον Γαλαξία μας, ο οποίος περιέχει εκατοντάδες δισεκατομμύρια αστέρια συνολικά. Από τις λίγες εκατοντάδες δυαδικά συστήματα Wolf-Rayet που έχουν παρατηρηθεί μέχρι σήμερα, το Apep είναι το μόνο παράδειγμα που περιέχει δύο αστέρια Wolf-Rayet αυτού του τύπου στον γαλαξία μας - τα περισσότερα έχουν μόνο ένα.Το Διαστημικό Τηλεσκόπιο James Webb είναι το κορυφαίο διαστημικό επιστημονικό παρατηρητήριο στον κόσμο. Το Webb λύνει μυστήρια στο ηλιακό μας σύστημα, κοιτάζοντας πέρα από μακρινούς κόσμους γύρω από άλλα αστέρια και διερευνώντας τις μυστηριώδεις δομές και την προέλευση του σύμπαντός μας και τη θέση μας σε αυτό. Το Webb είναι ένα διεθνές πρόγραμμα με επικεφαλής τη NASA με τους εταίρους της, την ESA (Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Διαστήματος) και την CSA (Καναδική Υπηρεσία Διαστήματος). Για να μάθετε περισσότερα για τον Webb, επισκεφθείτε: https://science.nasa.gov/webb Η εικόνα του Webb στο μέσο υπέρυθρο δείχνει για πρώτη φορά τέσσερα σπειροειδή κελύφη σκόνης γύρω από ένα ζεύγος αστεριών Wolf-Rayet, γνωστών ως Apep. Προηγούμενες παρατηρήσεις από άλλα τηλεσκόπια έδειξαν μόνο ένα. Τα δεδομένα του Webb επιβεβαίωσαν επίσης ότι υπάρχουν τρία αστέρια που συνδέονται βαρυτικά μεταξύ τους.

Μελέτη του Cassini της NASA βρίσκει «φρέσκες» οργανικές ουσίες από τον ωκεανό του Εγκέλαδου. Οι ερευνητές εμβάθυναν σε πληροφορίες που συλλέχθηκαν από τους κόκκους πάγου που συλλέχθηκαν κατά τη διάρκεια μιας στενής και εξαιρετικά γρήγορης πτήσης μέσα από ένα νέφος του παγωμένου φεγγαριού του Κρόνου.Μια νέα ανάλυση δεδομένων από την αποστολή Cassini της NASA βρήκε στοιχεία για οργανικές ενώσεις που δεν είχαν ανιχνευθεί προηγουμένως σε ένα ρεύμα σωματιδίων πάγου που εκτοξεύτηκαν από τον ωκεανό που βρίσκεται κάτω από το παγωμένο κέλυφος του δορυφόρου του Κρόνου, Εγκέλαδου. Οι ερευνητές εντόπισαν όχι μόνο μόρια που έχουν βρει στο παρελθόν, αλλά και νέα που ανοίγουν μια πιθανή πορεία προς χημική ή βιοχημική δραστηριότητα.Οι κόκκοι πάγου που μελετήθηκαν συλλέχθηκαν μόλις 21 χιλιόμετρα από την επιφάνεια της σελήνης και σηματοδοτούν την πρώτη φορά που οι επιστήμονες παρατηρούν αυτή την ποικιλομορφία οργανικών ουσιών σε φρέσκα σωματίδια που εκτοξεύονται από το υπόγειο νερό του Εγκέλαδου. Δημοσιεύτηκαν την Τετάρτη στο Nature Astronomy και τα ευρήματα σηματοδοτούν ένα σημαντικό βήμα προς την επιβεβαίωση της ενεργού οργανικής χημείας κάτω από την επιφάνεια της σελήνης. Αυτό είναι το είδος της χημικής δραστηριότητας που θα μπορούσε να υποστηρίξει ενώσεις που είναι σημαντικές για τις βιολογικές διεργασίες και αποτελούν ουσιαστικό συστατικό της ζωής στη Γη.Εκτός από την αύξηση της ποικιλομορφίας των ανιχνευμένων οργανικών ουσιών, η πρόσφατη εργασία πρόσθεσε ένα νέο επίπεδο σε προηγούμενα ευρήματα, αναλύοντας σωματίδια που συνέλεξε το διαστημόπλοιο Cassini όταν πέταξε απευθείας μέσα από ένα νέφος — το επόμενο καλύτερο πράγμα μετά την απευθείας κατάδυση στον ωκεανό της σελήνης.«Προηγουμένως, ανιχνεύσαμε οργανικές ουσίες σε κόκκους πάγου ηλικίας ετών και ενδεχομένως να είχαν αλλοιωθεί από το έντονο περιβάλλον ακτινοβολίας που τους περιβάλλει», δήλωσε ο Nozair Khawaja του Ελεύθερου Πανεπιστημίου του Βερολίνου, επικεφαλής συγγραφέας της μελέτης. «Αυτές οι νέες οργανικές ενώσεις ήταν μόλις λίγων λεπτών, και βρέθηκαν σε πάγο που ήταν φρέσκος από τον ωκεανό κάτω από την επιφάνεια του Εγκέλαδου». Οι επιστήμονες γνώριζαν από προηγούμενη εξόρυξη δεδομένων του Cassini ότι οργανικές ενώσεις που περιέχουν άζωτο και οξυγόνο υπήρχαν σε σωματίδια από τον δακτύλιο Ε του Κρόνου, μια αμυδρή, φαρδιά εξωτερική ζώνη γύρω από τον πλανήτη που τροφοδοτείται από το παγωμένο υλικό που εκτείνεται από τα λοφία του Εγκέλαδου. Αλλά η νέα έρευνα ανέλυσε κόκκους πάγου από το ίδιο το λοφίο της σελήνης - με άλλα λόγια, κόκκους που βρέθηκαν πιο κοντά στην υποεπιφανειακή τους προέλευση.«Αυτά τα μόρια που βρήκαμε στο πρόσφατα εκτοξευμένο υλικό αποδεικνύουν ότι τα σύνθετα οργανικά μόρια που ανίχνευσε το Cassini στον δακτύλιο Ε του Κρόνου δεν είναι απλώς προϊόν μακράς έκθεσης στο διάστημα, αλλά είναι άμεσα διαθέσιμα στον ωκεανό του Εγκέλαδου», δήλωσε ο συν-συγγραφέας Frank Postberg, επίσης του Ελεύθερου Πανεπιστημίου του Βερολίνου. Γρήγορο και καρποφόρο Τα δεδομένα συλλέχθηκαν και στάλθηκαν στη Γη το 2008, όταν σωματίδια πάγου προσέκρουσαν στο όργανο Cosmic Dust Analyzer του Cassini. Εκτός του ότι προέρχονταν απευθείας από ένα νέφος, οι κόκκοι πάγου είχαν και κάτι άλλο που τους ωφελούσε: Είχαν θρυμματιστεί καθώς χτυπούσαν το όργανο κατά τη διάρκεια της γρήγορης πτήσης του διαστημοπλοίου με 11 μίλια ανά δευτερόλεπτο (περίπου 18 χιλιόμετρα ανά δευτερόλεπτο σε σχέση με τη Σελήνη).Η ενέργεια της πρόσκρουσης εξατμίζει τους κόκκους πάγου και ιονίζει ένα σημαντικό κλάσμα τους. Αυτά τα ιόντα αναλύονται στη συνέχεια από το φασματόμετρο μάζας του οργάνου, το οποίο εξέτασε τη χημική τους σύνθεση.Οι συγγραφείς της μελέτης μπόρεσαν να αναλύσουν τα πιο μικροσκοπικά θραύσματα - μικρότερα από ένα χιλιοστό του χιλιοστού, μικρότερα ακόμη και από έναν ιό της γρίπης - και να εντοπίσουν οργανικές ενώσεις που δεν είχαν ξαναδεί σε σωματίδια νέφους.Οι πρόσφατα ανιχνευμένες ενώσεις περιλάμβαναν ενώσεις από τις οικογένειες των αλειφατικών και κυκλικών εστέρων και αιθέρων, μερικές με διπλούς δεσμούς στις μοριακές τους δομές. Μαζί με τις επιβεβαιωμένες αρωματικές, αζωτούχες και οξυγονούχες ενώσεις, αυτές οι ενώσεις μπορούν να σχηματίσουν τα δομικά στοιχεία για την υποστήριξη χημικών αντιδράσεων και διεργασιών που θα μπορούσαν να έχουν οδηγήσει σε πιο σύνθετη οργανική χημεία - το είδος που ενδιαφέρει την αστροβιολογία και περιορίζει το επίκεντρο της αναζήτησης ζωής στο ηλιακό σύστημα.Αφού πέταξε μέσα από το νέφος, το διαστημόπλοιο, το οποίο διαχειρίζεται το Εργαστήριο Αεριοπροώθησης της NASA στη Νότια Καλιφόρνια, εξερεύνησε το πολύπλοκο σύστημα του Κρόνου για σχεδόν άλλη μια δεκαετία. Περισσότερα για το Κασσίνι Η αποστολή Cassini-Huygens ήταν ένα συνεργατικό έργο της NASA, της ESA (Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας Διαστήματος) και της Ιταλικής Υπηρεσίας Διαστήματος. Ένα τμήμα του Caltech στην Πασαντίνα, το JPL, διαχειρίστηκε την αποστολή για τη Διεύθυνση Διαστημικών Αποστολών της NASA στην Ουάσινγκτον και σχεδίασε, ανέπτυξε και συναρμολόγησε το τροχιακό σκάφος Cassini. Για να μάθετε περισσότερα για το Cassini, επισκεφθείτε: https://science.nasa.gov/mission/cassini/ Σε αυτή την εικόνα που τραβήχτηκε από το διαστημόπλοιο Cassini της NASA το 2009, φαίνονται εντυπωσιακά σύννεφα πάγου και ατμών νερού να εκρήγνυνται από τον νότιο πόλο του φεγγαριού του Κρόνου, Εγκέλαδου.

Χαρτογραφήθηκε η κίνηση και «συμπεριφορά» 100 δισ. άστρων του γαλαξία μας. Η μεγαλύτερη και πιο λεπτομερής προσομοίωση που έχει γίνει για το Γαλαξία ανοίγει νέα κεφάλαια στη κοσμολογία και όχι μόνο. Ερευνητική ομάδα δημιούργησε την πιο λεπτομερή προσομοίωση του γαλαξία μας που έχει γίνει ποτέ. Ο εκπληκτικός γαλαξιακός χάρτης καταγράφει περισσότερα από 100 δισεκατομμύρια μεμονωμένα άστρα και το πώς κινούνταν σε χρονικό διάστημα 10 χιλιάδων ετών.Οι ερευνητές χρησιμοποιούν τέτοιες προσομοιώσεις για να δοκιμάσουν θεωρίες σχετικά με το πώς σχηματίστηκε και πώς μεταβλήθηκε ο γαλαξίας με την πάροδο του χρόνου. Ωστόσο αυτή είναι η πρώτη προσομοίωση «άστρο προς άστρο» του γαλαξία μας που καταγράφει την εξέλιξη του Σύμπαντος με τόσο εντυπωσιακή λεπτομέρεια.Ακόμη και τα πιο προηγμένα υπολογιστικά μοντέλα δυσκολεύονται να προσομοιώσουν με ακρίβεια τις πολύπλοκες κινήσεις 100 δισεκατομμυρίων άστρων σε ένα γαλαξία. Αυτό συμβαίνει επειδή ένας γαλαξίας διαμορφώνεται από δυνάμεις σε τεράστιες αλλά και σε εξαιρετικά μικρές κλίμακες απόστασης και χρόνου. Οι προσομοιώσεις πρέπει να λάβουν υπόψη τη βαρύτητα, τη ρευστοδυναμική, τις εκρήξεις υπερκαινοφανών και τη δημιουργία στοιχείων στο εσωτερικό άστρων που πεθαίνουν. Τώρα όμως οι ερευνητές με τη χρήση τεχνητής νοημοσύνης αναφέρουν ότι κατάφεραν να δημιουργήσουν προσομοιώσεις που παρακολουθούν 100 φορές περισσότερα άστρα. Η χαρτογράφηση Οι περισσότερες προσομοιώσεις δυσκολεύονται να αποδώσουν περισσότερα από ένα δισεκατομμύριο άστρα κάθε φορά και έτσι υποχρεώνονται να ομαδοποιούν εκατοντάδες άστρα. Ωστόσο αυτή είναι η πρώτη αληθινή προσομοίωση άστρο προς άστρο που χαρτογραφεί την κίνηση κάθε μεμονωμένου άστρο.Επειδή οι αλλαγές σε ένα γαλαξία συμβαίνουν σε τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα οι επιστήμονες δεν μπορούν απλώς να παρακολουθήσουν για να μάθουν πώς εξελίσσεται. Παρατηρώντας γαλαξίες πολύ μακρινούς από τη Γη μπορούν να σχηματίσουν μια εικόνα για το πώς μπορεί να ήταν οι γαλαξίες σε πρώιμα στάδια της ιστορίας του σύμπαντος. Ωστόσο αυτά τα δεδομένα αποτελούν μόνο ένα στιγμιότυπο και δεν μας λένε τίποτα για τον δικό μας γαλαξία.Για αυτό οι αστρονόμοι προσπαθούν να δημιουργήσουν ισχυρές προσομοιώσεις που υπολογίζουν πώς θα κινούνταν και θα εξελίσσονταν τα άστρα με βάση τους νόμους της φυσικής. Με την αλλαγή των κανόνων της προσομοίωσης και τη σύγκριση με το σύμπαν γύρω μας, οι επιστήμονες μπορούν να μάθουν περισσότερα για το πώς σχηματίστηκε ο γαλαξίας.Το πρόβλημα είναι ότι ο γαλαξίας μας είναι αρκετά μεγάλος και εξαιρετικά πολύπλοκος, υπερβολικά δύσκολος για οποιονδήποτε συμβατικό υπολογιστή να κάνει προσομοιώσεις. Στο παρελθόν οι επιστήμονες προσπάθησαν να δημιουργήσουν μεγαλύτερους και ισχυρότερους υπερυπολογιστές για να τρέξουν πιο περίπλοκες προσομοιώσεις.Ωστόσο αν η καλύτερη συμβατική προσομοίωση επιχειρούσε να αποδώσει τον Γαλαξία σε επίπεδο μεμονωμένων άστρων θα χρειαζόταν 315 ώρες για κάθε εκατομμύριο χρόνια προσομοιωμένου χρόνου. Με ρυθμούς σαν αυτούς η προσομοίωση ενός δισεκατομμυρίου ετών από τα περίπου 13,6 δισ. έτη ύπαρξης του γαλαξία μας θα χρειαζόταν πάνω από 36 χρόνια. Η τεχνητή νοημοσύνη Για να λύσουν αυτό το πρόβλημα, ο επικεφαλής ερευνητής δρ. Χιρασίμα από το ερευνητικό κέντρο RIKEN μαζί με συνεργάτες από το Πανεπιστήμιο του Τόκιο και το Πανεπιστήμιο της Βαρκελώνης, δοκίμασαν μια νέα προσέγγιση. Αντί να προσομοιώσουν τη φυσική κάθε διαδικασίας, άφησαν την τεχνητή νοημοσύνη να καλύψει κάποια κενά. Η «αντιπροσωπευτική» τεχνητή νοημοσύνη εκπαιδεύτηκε σε χιλιάδες ιδιαίτερα λεπτομερείς προσομοιώσεις εκρήξεων υπερκαινοφανών και έμαθε να προβλέπει πώς θα επεκτείνονταν τα αέρια στα επόμενα 100 χιλιάδες χρόνια.Επιτρέποντας στην τεχνητή νοημοσύνη να κάνει το μεγαλύτερο μέρος της δύσκολης δουλειάς οι ερευνητές μπόρεσαν να αυξήσουν το μέγεθος της προσομοίωσης κατά 100 φορές και να την ολοκληρώσουν 100 φορές ταχύτερα. Όταν συνέκριναν τα αποτελέσματά τους με προσομοιώσεις που δημιουργήθηκαν επίπονα σε μερικούς από τους μεγαλύτερους υπερυπολογιστές του κόσμου διαπίστωσαν ότι τα αποτελέσματα ταίριαζαν.Οι ερευνητές κατέγραψαν τις κινήσεις 100 δισεκατομμυρίων άστρων σε ένα εκατομμύριο χρόνια μέσα σε μόλις δύο ώρες και 47 λεπτά. Αυτό σημαίνει ότι ένα δισεκατομμύριο χρόνια της ιστορίας του γαλαξία μπορούν πλέον να προσομοιωθούν μέσα σε μόνο 115 ημέρες αντί για 36 χρόνια.Ο Δρ.Χιρασίμα λέει ότι αυτή η νέα μέθοδος θα μπορούσε να σηματοδοτήσει μια «θεμελιώδη αλλαγή» στον τρόπο με τον οποίο οι επιστήμονες προσομοιώνουν τον γαλαξία. Όπως λέει: «Αυτό το επίτευγμα δείχνει επίσης ότι οι προσομοιώσεις που επιταχύνονται από τεχνητή νοημοσύνη μπορούν να ξεπεράσουν την αναγνώριση προτύπων και να γίνουν πραγματικό εργαλείο επιστημονικής ανακάλυψης βοηθώντας μας να ανιχνεύσουμε πώς τα στοιχεία που σχημάτισαν τη ζωή εμφανίστηκαν μέσα στον γαλαξία μας».Στο μέλλον αυτές οι τεχνικές μπορούν να βελτιώσουν και άλλους τομείς όπου χρησιμοποιούνται πολύ λεπτομερείς προσομοιώσεις. Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε καλύτερη κατανόηση των ωκεάνιων ρευμάτων, πιο ακριβή μοντέλα κλιματικής αλλαγής και ακόμη καλύτερες προβλέψεις καιρού. Στην εικόνα ο γαλαξίας μας. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2035812/chartografithike-i-kinisi-kai-symperifora-100-dis-astron-toy-galaxia-mas/

Γιατί κάποια ζώα μπορούν να τρώνε δηλητήριο και να… ξεγελούν τον θάνατο. Οι απρόσμενες εξελικτικές άμυνες που επιτρέπουν σε είδη να καταναλώνουν θανατηφόρες τοξίνες – και πώς αυτές οι στρατηγικές αλλάζουν ολόκληρα οικοσυστήματα Πώς γίνεται ένα φίδι να καταβροχθίζει ένα από τα πιο δηλητηριώδη αμφίβια του πλανήτη και να βγαίνει ζωντανό; Από τα τροπικά δάση του Αμαζονίου μέχρι τα λιβάδια της Βόρειας Αμερικής, η φύση είναι γεμάτη ζώα που έχουν εξελίξει εντυπωσιακούς μηχανισμούς αυτοπροστασίας απέναντι σε δηλητήρια.Οι επιστήμονες όχι μόνο προσπαθούν να κατανοήσουν αυτές τις άμυνες, αλλά και να αξιοποιήσουν τη γνώση τους για νέες θεραπείες δηλητηρίασης στους ανθρώπους. Η δοκιμασία των δέκα φιδιών Στον Αμαζόνιο, δέκα βασιλικά φίδια (Erythrolamprus reginae) βρέθηκαν μπροστά σε ένα δίλημμα επιβίωσης. Μετά από ημέρες χωρίς τροφή, τους προσφέρθηκαν ως γεύμα τρεις ριγωτοί βάτραχοι Ameerega trivittata – ένα από τα πιο τοξικά είδη. Το δέρμα τους είναι ένα «κοκτέιλ θανάτου» με τοξίνες και άλλες ισχυρές αλκαλοειδείς ουσίες.Έξι φίδια αρνήθηκαν να ακουμπήσουν τους βατράχους. Τα υπόλοιπα τέσσερα τόλμησαν. Πριν όμως καταπιούν το θήραμα, το έσυραν στο έδαφος – συμπεριφορά που παραπέμπει στα πουλιά που τρίβουν δηλητηριώδη θηράματα για να απομακρύνουν τοξίνες.Τρία από τα τέσσερα επιβίωσαν. Οι ερευνητές υποψιάζονται ότι το μυστικό βρίσκεται στο ήπαρ του φιδιού, το οποίο φαίνεται να εξουδετερώνει μεγάλο μέρος των δηλητηρίων. Ο αμείλικτος χημικός πόλεμος της φύσης Πολλά ζώα παράγουν τα δικά τους δηλητήρια. Για παράδειγμα, οι φρύνοι εκκρίνουν καρδιακές γλυκοσίδες, ουσίες που μπλοκάρουν τις αντλίες νατρίου-καλίου των κυττάρων, με αποτέλεσμα καρδιακή ανεπάρκεια.Άλλα πλάσματα βασίζονται σε τοξικογόνα βακτήρια: το κρέας του φουγκού (pufferfish) είναι γεμάτο τετροδοτοξίνη λόγω μικροβίων στο σώμα του.Και πολλά ακόμη «δανείζονται» τις τοξίνες μέσω της τροφής: από τα διάσημα δηλητηριώδη βατραχάκια των τροπικών έως τα έντομα που τρώνε φυτά με ισχυρές χημικές άμυνες. Πώς δεν πεθαίνουν από το ίδιο τους το δηλητήριο Το εντυπωσιακότερο μέρος της εξέλιξης; Τα είδη που παράγουν ή καταναλώνουν τοξίνες έχουν τροποποιήσει τους ίδιους τους μοριακούς τους στόχους έτσι ώστε τα δηλητήρια να μην «κουμπώνουν» πάνω τους. Παράδειγμα: Τα έντομα που τρέφονται με γλυκοσίδες του γάλακτος έχουν εξελίξει αντλίες νατρίου-καλίου που δεν αναγνωρίζουν τις τοξίνες. Όμως αυτό έχει κόστος: οι «ανθεκτικές» αντλίες λειτουργούν χειρότερα, ειδικά στον εγκέφαλο. Γι’ αυτό και κάποια είδη, όπως το μεγάλο σκαθάρι, διατηρούν μια πιο ευαίσθητη – αλλά πιο λειτουργική – μορφή αντλίας στον νευρικό ιστό, ενώ προστατεύουν τον εγκέφαλο με άλλους τρόπους, όπως πρωτεΐνες-μεταφορείς (ABCB transporters) που απομακρύνουν τις τοξίνες από τα κύτταρα. Όταν το σώμα γίνεται «σφουγγάρι» για τοξίνες Σε ορισμένα είδη, το αίμα ή το ήπαρ λειτουργεί σαν πραγματικό «δίχτυ ασφαλείας»:Τα φίδια φαίνεται να διαθέτουν ηπατικά ένζυμα που μετατρέπουν τις τοξίνες των βατράχων σε αδρανείς μορφές. Ορισμένοι βάτραχοι έχουν πρωτεΐνες-«σφουγγάρια» που δεσμεύουν δηλητήρια όπως η σαξιτοξίνη.Οι σκίουροι της Καλιφόρνιας έχουν αίμα που μπλοκάρει συστατικά του δηλητηρίου των κροταλιών. Μάλιστα, οι τοπικοί πληθυσμοί σκίουρων ταιριάζουν την «αντιτοξική» τους σύνθεση με τα δηλητήρια των φιδιών της περιοχής τους.Αυτός ο αγώνας δρόμου δεν τελειώνει ποτέ: φίδια και σκίουροι εξελίσσονται συνεχώς για να ξεπεράσουν ο ένας τις άμυνες του άλλου. Η πρώτη γραμμή άμυνας: η αποφυγή Ακόμη κι αν έχουν υψηλή αντοχή, πολλά ζώα προτιμούν να αποφύγουν το δηλητήριο:Οι χελώνες τρώνε μόνο το λιγότερο τοξικό μέρος των σαλαμάνδρων.Τα φίδια τρίβουν τα ενδιάμεσα δηλητηριώδη θηράματα πριν τα καταπιούν.Το μήνυμα της εξέλιξης είναι ξεκάθαρο: ακόμη και οι ανθεκτικοί, προσπαθούν πρώτα να μην εκτεθούν. Όταν οι τοξίνες γίνονται όπλο Πολλά ζώα δεν αρκούνται στο να επιβιώσουν από τις τοξίνες· τις αξιοποιούν ως αμυντικό σύστημα:Το σκαθάρι dogbane απελευθερώνει σταγόνες καρδιακών γλυκοσιδίων από το καβούκι του όταν απειλείται.Οι πολύχρωμοι βάτραχοι χρησιμοποιούν τις αλκαλοειδείς τοξίνες της διατροφής τους για να δηλητηριάζουν θηρευτές.Με την πάροδο του χρόνου, ολόκληρες αλυσίδες ειδών δημιουργούνται γύρω από ένα συγκεκριμένο δηλητήριο. Το μάθημα της εξέλιξης Η φύση είναι ένα ατέλειωτο εργαστήριο χημικού πολέμου. Καθώς τα είδη δηλητηριάζουν και δηλητηριάζονται, αμύνονται, προσαρμόζονται ή «επιστρέφουν το χτύπημα» με τις ίδιες ουσίες, δημιουργούν περίπλοκες ισορροπίες που καθορίζουν ολόκληρα οικοσυστήματα.Και για την επιστήμη, κάθε τέτοια εξελικτική ιστορία ανοίγει και μια νέα πόρτα: από φάρμακα που θα εξουδετερώνουν δηλητήρια μέχρι βαθύτερη κατανόηση των αόρατων δυνάμεων που διαμορφώνουν τη ζωή στη Γη. https://www.naftemporiki.gr/green/wildlife/2035798/giati-kapoia-zoa-mporoyn-na-trone-dilitirio-kai-na-xegeloyn-ton-thanato/

3I/ATLAS: κομήτης από έναν άλλο κόσμο. O αστροφωτογράφος Satoru Murata από το Νέο Μεξικό τράβηξε μια εντυπωσιακή φωτογραφία του διαστρικού κομήτη 3I/ATLAS χρησιμοποιώντας ένα τηλεσκόπιο 0,2 μέτρων, την Κυριακή (16 Νοεμβρίου) λίγο πριν την ανατολή του ηλίου. Στην εικόνα βλέπουμε τις πολλαπλές ουρές του κομήτη, μια υπενθύμιση της απόκοσμης φύσης του αντικειμένου. Στο υπόβαθρο φαίνεται και ένας μακρινός γαλαξίας. Πρόκειται για τον ραβδωτό σπειροειδή γαλαξία NGC 4691, που απέχει περίπου 70 εκατομμύρια έτη φωτός (≈ 6,6 × 1020 km) από τη Γη. Aντίθετα, ο κομήτης βρισκόταν πολύ κοντά στη Γη, απείχε από αυτή μόλις 300 εκατομμύρια χιλιόμετρα. Και βέβαια, (ποιός άλλος;) ο Avi Loeb(*), συνεχίζει να αναδεικνύει την ιδιαιτερότητα του 3Ι/ATLAS, αν και δεν επιμένει πλέον τόσο πολύ στα περί εξωγήινου διαστημοπλοίου. Χρησιμοποιώντας ένα γλαφυρό ύφος στο τελευταίο άρθρο του, γράφει μεταξύ άλλων: «Το θεμέλιο της επιστήμης βασίζεται στην ταπεινότητα για μάθηση, όχι στην αλαζονεία της εξειδίκευσης. Όταν οι ειδικοί στους κομήτες υποστήριξαν ότι ο 3I/ATLAS πρέπει να είναι ένας γνωστός κομήτης πλούσιος σε νερό, αμέσως μετά την ανακάλυψή του την 1η Ιουλίου 2025, συμπεριφέρθηκαν σαν συστήματα τεχνητής νοημοσύνης που αντικατοπτρίζουν τα σύνολα δεδομένων της εκπαίδευσής τους. Επί δεκαετίες, το σύνολο δεδομένων που καθιέρωσε την εμπειρία στους κομήτες περιελάμβανε παγωμένα πετρώματα στο ηλιακό σύστημα. Το επιχείρημά μου είναι απλό. Η ανθρωπότητα εκτόξευσε τεχνολογικά αντικείμενα στο διάστημα και πρέπει να τα προσθέσουμε στο σύνολο δεδομένων εκπαίδευσης των ειδικών στους κομήτες όταν μελετάμε διαστρικά αντικείμενα. Στις 2 Ιανουαρίου 2025, το Minor Planet Center – υπό την αιγίδα της Διεθνούς Αστρονομικής Ένωσης για την καταγραφή διαστημικών αντικειμένων, εντόπισε έναν «αστεροειδή κοντά στη Γη». Μια μέρα αργότερα, οι ερευνητές συνειδητοποίησαν ότι αυτός ο «αστεροειδής» ακολουθεί την τροχιά του αυτοκινήτου Tesla Roadster, που εκτοξεύτηκε στο διάστημα από την SpaceX το 2018. Αμέσως αφαίρεσαν το αντικείμενο από τον κατάλογο αστεροειδών τους, συνειδητοποιώντας ότι δεν ήταν βράχος αλλά μάλλον αυτοκίνητο. Ο Έλον Μασκ πιθανότατα δεν είναι ο πιο καταξιωμένος διαστημικός επιχειρηματίας στον Γαλαξία μας τα τελευταία 13,8 δισεκατομμύρια χρόνια. Υπάρχουν περίπου εκατό δισεκατομμύρια άστρα σαν τον Ήλιο στον Γαλαξία μας, και περίπου το ένα δέκατο από αυτά φιλοξενούν έναν κατοικήσιμο πλανήτη στο μέγεθος της Γης. Αν ψάχνατε στα δισεκατομμύρια ηλιακά συστήματα ανάλογα Γης-Ήλιου, σίγουρα θα μπορούσατε να βρείτε πιο καταξιωμένους διαστημικούς επιχειρηματίες σε ορισμένους εξωπλανήτες. Τα περισσότερα άστρα είναι δισεκατομμύρια έτη μεγαλύτερα σε ηλικία από τον Ήλιο, και κατά την διάρκεια ενός δισεκατομμυρίου ετών το διαστημόπλοιό μας Voyager φτιαγμένο με την τεχνολογία της δεκαετίας του 1970, μπορεί να φτάσει στην άλλη πλευρά του Γαλαξιακού μας δίσκου. Αυτό δείχνει ότι υπήρχε άφθονος χρόνος για διαστρικά αντικείμενα, ενδεχομένως πιο προηγμένα από το Voyager ή το αυτοκίνητο Tesla Roadster, να φτάσουν στο Ηλιακό σύστημα από τον διαστρικό χώρο. Θα αναγνώριζαν οι ειδικοί των κομητών αυτούς τους επισκέπτες ως τεχνολογικά αντικείμενα αν το σύνολο δεδομένων της εκπαίδευσής τους περιλαμβάνει μόνο παγωμένους διαστημικούς βράχους; Δεν νομίζω….» Και συνεχίζει περιγράφοντας τις δώδεκα ανωμαλίες του 3I/ATLAS που εντόπισε (διαβάστε τις ΕΔΩ: Do the Anomalies of 3I/ATLAS Flag Alien Technology or an Unfamiliar Interstellar Iceberg?) που ναι μεν αναδεικνύουν τις πραγματικές ιδιαιτερότητες του διαστρικού αντικειμένου 3I/ATLAS, αλλά σίγουρα δεν πείθουν ότι πρόκειται για κάποιου είδους εξωγήινου τεχνουργήματος. πηγές: https://www.facebook.com/ – https://www.livescience.com/space/comets/from-another-world-3i-atlas-photobombs-a-galaxy-and-shows-off-its-multiple-tails-in-stunning-new-image (*) Υπενθυμίζεται ότι ο Avi Loeb έγραψε ένα ολόκληρο βιβλίο εξηγώντας γιατί το διαστρικό αντικείμενο 1I/Oumuamua ήταν εξωγήινο διαστημικό σκάφος ή ‘σκουπίδι’ εξωγήινης τεχνολογίας. https://physicsgg.me/2021/01/04/ένα-βιβλίο-σχετικά-με-το-διαστρικό-αντ/ Εκπληκτική νέα φωτογραφία του μυστηριώδους επισκέπτη του ηλιακού μας συστήματος. Η εικόνα αποτυπώνει τον διαστρικό κομήτη 3I/ATLAS, τις ουρές και τα φαινόμενα που συμβαίνουν σε αυτόν. Ο αστροφωτογράφος Σατόρου Μουράτα κατέγραψε μια εκπληκτική εικόνα του διαστρικού επισκέπτη 3I/ATLAS την ώρα που ο μυστηριώδης κομήτης εμφανίζεται να «εισβάλλει» ξαφνικά στο νυχτερινό ουρανό. Η εντυπωσιακή φωτογραφία η οποία εμφανίζει τις πολλαπλές ουρές του κομήτη αποτελεί υπενθύμιση της… εξωκοσμικής φύσης του διαστημικού βράχου χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δημιουργήθηκε από εξωγήινους όπως τονίζει ο Μουράτα.Ο φωτογράφος με έδρα το Νέο Μεξικό που έχει συμμετάσχει σε πολλά αστρονομικά ερευνητικά προγράμματα κατέγραψε τη νέα εικόνα χρησιμοποιώντας τηλεσκόπιο 0,2 μέτρων την Κυριακή 16 Νοεμβρίου λίγο πριν την ανατολή του Ήλιου. Η φωτογραφία δείχνει τη γνώριμη πράσινη λάμψη που προέρχεται από την κόμη του 3I/ATLAS, μαζί με τη μακριά ιοντική ουρά του και την επανεμφάνιση της κοντύτερης ουράς του, η οποία πιθανότατα προκαλείται από περίσσευμα σκόνης που απομακρύνεται από την επιφάνειά του. Τις τελευταίες εβδομάδες ο κομήτης φάνηκε να χάνει και τις δύο αυτές ουρές αν και αυτό ήταν οπτική ψευδαίσθηση λόγω της θέσης του σε σχέση με τη Γη.Η κόμη ενός κομήτη είναι η «ατμόσφαιρά» του, ένα νέφος αερίων και σκόνης που σχηματίζεται γύρω από τον πυρήνα όταν αυτός πλησιάζει τον Ήλιο. Η ηλιακή θερμότητα εξατμίζει τα αέρια και η ηλιακή ακτινοβολία απομακρύνει τα σωματίδια, δημιουργώντας την κόμη και τις ουρές, τα οποία είναι τα πιο ορατά μέρη ενός κομήτηΟι παρατηρητές με κοφτερό μάτι μπορούν επίσης να διακρίνουν αρκετές μικρότερες ριπές αερίου που εκτοξεύονται από την κόμη του κομήτη. Αυτές είναι αποτέλεσμα της «αεριοποίησης», η οποία συμβαίνει όταν η ηλιακή ακτινοβολία θερμαίνει τα παγωμένα εσωτερικά των κομητών προκαλώντας την έξοδο αερίων από ρωγμές στο παγωμένο τους κέλυφος. Αυτή η φυσική διαδικασία δίνει μια μικρή μη βαρυτική επιτάχυνση στον κομήτη και αποτέλεσε τη βάση μιας πρόσφατης φήμης που λανθασμένα ισχυριζόταν ότι ο 3I/ATLAS είχε εκραγεί. Ο επισκέπτης Ο σπάνιος διαστρικός επισκέπτης προερχόμενος έξω από το ηλιακό μας σύστημα που κινείται προς τον Ήλιο εντοπίστηκε την 1 Ιουλίου και έκτοτε η αστρονομική κοινότητα τον παρακολουθεί για να μάθει όσα περισσότερα μπορεί για αυτόν. Οι επιστήμονες έχουν συμφωνήσει ότι πρόκειται για έναν κομήτη και πρόσφατη ανάλυση δείχνει ότι έχει ηλικία σχεδόν διπλάσια από αυτή του ηλιακού μας συστήματος. Πρόκειται για τον αρχαιότερο κομήτη που έχει δει ανθρώπινο μάτι ή τουλάχιστον ο αρχαιότερος που γνωρίζουμε αν υποθέσουμε ότι εμφανίστηκε κάποτε στον ουράνιο θόλο κάποιος κομήτης με ακόμη μεγαλύτερη ηλικία χωρίς να μπορούν τότε οι άνθρωποι να τον μελετήσουν.Το ηλιακό μας σύστημα έχει ηλικία περίπου 4,5 δις. ετών και ο 3I/ATLAS έχει σύμφωνα με τη νέα ανάλυση ηλικία 7-7,5 δισ. έτη προερχόμενος πιθανότατα από μια περιοχή του γαλαξία μας η οποία δεν έχει παρατηρηθεί μέχρι σήμερα σχεδόν καθόλου. Ο 3I/ATLAS είναι μόλις το τρίτο επιβεβαιωμένο αντικείμενο που γνωρίζουμε να εισβάλει στο ηλιακό μας σύστημα από άλλες περιοχές του γαλαξία μας μετά τον ‘Oumuamua (2017) και τον κομήτη 2I/Borisov (2019). Ο διαστρικός κομήτης, που αρχικά ονομάστηκε C/2025 N1 (ATLAS), παρατηρήθηκε την 1η Ιουλίου από το τηλεσκόπιο ATLAS (Asteroid Terrestrial-impact Last Alert System) που χρηματοδοτείται από τη NASA στο Ρίο Χουρτάδο της Χιλής.«Όλοι οι μη διαστρικοί κομήτες, όπως ο κομήτης του Χάλεϊ, σχηματίστηκαν ταυτόχρονα με το ηλιακό μας σύστημα, επομένως έχουν ηλικία έως και 4,5 δισεκατομμυρίων ετών. Ωστόσο, οι διαστρικοί επισκέπτες έχουν τη δυνατότητα να είναι πολύ μεγαλύτεροι σε ηλικία, και από αυτούς που είναι γνωστοί μέχρι στιγμής, η στατιστική μας μέθοδος υποδηλώνει ότι ο 3I/ATLAS είναι πολύ πιθανό να είναι ο παλαιότερος κομήτης που έχουμε δει ποτέ» λέει ο Μάθιου Χόπκινς αστρονόμος του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης, μέλος της ερευνητικής ομάδας που έκανε την χρονολόγηση του κομήτη. Ο 3I/ATLAS φαίνεται ότι ήρθε στην περιοχή μας από ένα πυκνό δίσκο άστρων του γαλαξία μας στον οποίο βρίσκονται πανάρχαια άστρα. Η ερευνητική ομάδα εκτιμά ότι ο κομήτης αυτός θα έχει διαφορετική χημική σύσταση που τους κομήτες του ηλιακού μας συστήματος και πιθανώς να περιέχει υψηλές ποσότητες πάγου νερού.Καθώς ο 3I/ATLAS πλησιάζει τον Ήλιο θα θερμαίνεται. Οι παγωμένοι πάγοι θα μετατραπούν σε αέριο, μια διαδικασία που ονομάζεται εξάχνωση, το οποίο θα απελευθερώνεται από την επιφάνεια του κομήτη. Αυτή η έκλυση αερίων θα δώσει στον 3I/ATLAS μια την χαρακτηριστική φωτεινή ουρά και άλλα συνήθη διακριτικά χαρακτηριστικά των κομητών. Οι παρατηρήσεις έχουν ήδη δείξει ότι ο 3I/ATLAS έχει έντονη γεωλογική δραστηριότητα. Αυτές οι παρατηρήσεις φαίνεται επίσης να δείχνουν ότι ο 3I/ATLAS είναι μεγαλύτερος σε μέγεθος από τους προηγούμενους διαστρικούς εισβολείς 1I/’Oumuamua και 2I/Borisov. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2035718/ekpliktiki-nea-fotografia-toy-mystiriodi-episkepti-toy-iliakoy-mas-systimatos/