Δροσος Γεωργιος

Τρεις αστεροειδείς κατευθύνονται προς τη Γη. Η NASA έχει εντοπίσει και παρακολουθεί στενά τρία ουράνια σώματα που βρίσκονται κοντά στην Γη (near-Earth objects NEOs), τα οποία αναμένονται να περάσουν κοντά από τον πλανήτη μας, την Τετάρτη, 20 Νοεμβρίου. Ο πρώτος – και ο μεγαλύτερος - είναι ο αστεροειδής 019 UK6, με διάμετρο από 48 έως 110 μέτρα και ο οποίος θα περάσει κοντά από τη Γη στις 6.20 π.μ. GMT. Ο αστεροειδής αυτός εντοπίστηκε για πρώτη φορά στις 24 Οκτωβρίου και έκτοτε οι επιστήμονες παρακολουθούν την πορεία του. Ωστόσο, τα υπόλοιπα δύο από τα τρία ουράνια σώματα εντοπίστηκαν μόλις το περασμένο Σαββατοκύριακο, αυξάνοντας για άλλη μία φορά τις ανησυχίες για την επαρκή πλανητική άμυνα της Γης. Ο 2019 WF εντοπίστηκε την Κυριακή, 17 Νοεμβρίου. Υπολογίζεται ότι έχει διάμετρο 24 μέτρα και το κοντινότερο σημείο που θα βρεθεί στη Γη , θα απέχει περίπου όσο η διπλάσια απόσταση Γης – Σελήνης. Ο τρίτος αστεροειδής ονομάζεται 2019 WE και εντοπίστηκε και αυτός στις 17 Νοεμβρίου. Αυτός ο αστεροειδής θα πετάξει σε απόσταση περίπου 1,3 εκατομμυρίων χιλιομέτρων από τη Γη. Σύμφωνα με το Κέντρο NEOS της NASA, οι τρεις αστεροειδής «θα προσεγγίσουν τη Γη» αλλά δεν υπάρχει καμία απειλή πρόσκρουσης με τον πλανήτη μας. Το πέρασμά τους ωστόσο αποτελεί μία εξαιρετική ευκαιρία επιπλέον παρατήρησης και έρευνας του διαστήματος. Υπαρκτός ο κίνδυνος καταστροφικής πρόσκρουσης στο μέλλον Η καταστροφική πρόσκρουση ενός τεράστιου διαστημικού βράχου με τη Γη, αν και αποτελεί απομακρυσμένο σενάριο προς το παρόν, αντιμετωπίζεται διεθνώς ως μια υπαρκτή απειλή για την ανθρωπότητα, λαμβάνοντας υπόψη το γεγονός ότι μεγάλοι αστεροειδείς έχουν πέσει στη Γη πολλές φορές στο παρελθόν σκορπίζοντας την καταστροφή, αφανίζοντας τους δεινόσαυρους, ή αλλάζοντας το κλίμα. Η επιστημονική κοινότητα θεωρεί πάντως σχεδόν σίγουρο ότι ένας μεγάλος αστεροειδής θα πέσει ξανά στη Γη, ωστόσο δεν είναι ακόμη σίγουρο πότε θα κτυπήσει και σε ποιες περιοχές. Προς τον σκοπό αυτό, η ΝΑΣΑ ετοιμάζει την πρώτη αποστολή DART (Double Asteroid Redirection Test), η οποία μοιάζει να έχει εμπνευστεί από τις ταινίες επιστημονικής φαντασίας. Το 2022 ένα διαστημόπλοιο της ΝΑΣΑ θα χτυπήσει έναν μικρό αστεροειδή, 11 εκατομμύρια χιλιόμετρα μακριά, προκαλώντας αλλαγή στην τροχιά του, σε μια προσπάθεια να δοκιμαστεί η τεχνική αυτή προκειμένου η ανθρωπότητα να είναι προετοιμασμένη στην περίπτωση που σημάνει κόκκινος συναγερμός. Το τεστ αυτό θα αποτελεί την πρώτη επίδειξη της τεχνικής που ονομάζεται κινητική πρόσκρουση για να αλλάξει η κίνηση ενός αστεροειδή στο διάστημα. https://www.kathimerini.gr/1052485/gallery/epikairothta/episthmh/treis-asteroeideis-katey8ynontai-pros-th-gh

Εξωγήινα σάκχαρα βασικά για τη ζωή ανιχνεύθηκαν για πρώτη φορά σε μετεωρίτες. Ιάπωνες και Αμερικανοί επιστήμονες ανακάλυψαν για πρώτη φορά μέσα σε μετεωρίτες σάκχαρα ουσιώδη για τη ζωή στη Γη. Η ανακάλυψη ενισχύει την άποψη ορισμένων επιστημόνων ότι ο βομβαρδισμός κάποτε του πλανήτη μας από αστεροειδείς -τα μητρικά σώματα των μετεωριτών- υπήρξε η πηγή των θεμελιωδών λίθων της ζωής. Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον Γιοσιχίρο Φουρουκάβα του Πανεπιστημίου Τοχόκου και τον Ντάνι Γλάβιν του Κέντρου Διαστημικών Πτήσεων Goddard της NASA, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών των ΗΠΑ (PNAS), ανακάλυψαν τα σάκχαρα (ριβόζη, ξυλόζη, αραβινόζη) σε δύο μετεωρίτες πλούσιους σε άνθρακα που έχουν βρεθεί στη Γη (τους NWA 801 και Murchison). Οι ποσότητες της ριβόζης και των άλλων σακχάρων που ανιχνεύθηκαν, ήταν από 2,3 έως 11 μέρη ανά δισεκατομμύριο(ppb) στον πρώτο μετεωρίτη και από 6,7 έως 180 ppb στον δεύτερο. Οι επιστήμονες θεωρούν απίθανη τη «μόλυνση» των δειγμάτων από γήινα σάκχαρα. Ιδίως η ριβόζη είναι σημαντικό σάκχαρο, καθώς αποτελεί βάση για το μόριο του RNA. Ορισμένοι επιστήμονες θεωρούν πιθανότερο ότι το RNA εμφανίστηκε πρώτο στη Γη και στη συνέχεια εξελίχτηκε το DNA. Το RNA μπορεί να δράσει ως καταλύτης σε χημικές αντιδράσεις, καθώς επίσης να δημιουργήσει αντίγραφα του εαυτού του, κάτι που δεν μπορεί να κάνει το DNA, γι' αυτό το RNA ίσως προηγήθηκε, ανοίγοντας το δρόμο για τη ζωή που ακολούθησε. Σήμερα πια το RNA ενεργεί ως αγγελιαφόρος του DNA, αντιγράφοντας τις γενετικές οδηγίες που περιέχει το τελευταίο και μεταφέροντας τις μέσα στο κύτταρο. Στο παρελθόν είχαν βρεθεί άλλα βιομόρια σε μετεωρίτες, όπως αμινοξέα, από όπου δημιουργούνται οι πρωτεΐνες. Όμως μέχρι σήμερα δεν είχαν ανακαλυφθεί σάκχαρα. Από την άλλη, οι ερευνητές δεν ανακάλυψαν στους μετεωρίτες το σάκχαρο του DNA (2-δεοξυ-D-ριβόζη). «Η έρευνα μας παρέχει την πρώτη άμεση ένδειξη για την ύπαρξη ριβόζης στο διάστημα και την μεταφορά της στη Γη. Αυτό το εξωγήινο σάκχαρο μπορεί να συνέβαλε στο σχηματισμό του RNA στη Γη, οδηγώντας πιθανώς στην προέλευση της ζωής», ανέφερε ο Φουρουκάβα. Οι Ιάπωνες και Αμερικανοί επιστήμονες περιμένουν με ενδιαφέρον να αναλύσουν τα δείγματα από αστεροειδείς, τα οποία θα φέρουν στη Γη η ιαπωνική αποστολή Hayabusa2 από τον αστεροειδή Ριούγκου (το 2020) και η αμερικανική Osiris-Rex από τον αστεροειδή Μπενού (το 2023). https://www.kathimerini.gr/1052586/article/epikairothta/episthmh/e3wghina-sakxara-vasika-gia-th-zwh-anixney8hkan-gia-prwth-fora-se-metewrites

Ο διαστημικός σταθμός της Κίνας θα ξεκινήσει τη λειτουργία του σε δύο χρόνια. Η Κίνα που έστειλε τους τελευταίους ανθρώπους στο διάστημα το 2016 δεν ήταν αδρανής. Ο επικεφαλής σχεδιαστής Zhou Jianping, ο επικεφαλής του διαστημικού προγράμματος, δήλωσε αυτό το Σαββατοκύριακο ότι μέχρι το 2022 η Κίνα θα έχει ένα διαστημικό σταθμό 100 τόνων κατάλληλο για 3 αστροναύτες να εργαστούν και να ζήσουν, να λειτουργήσουν. Ο σταθμός, πρόσθεσε, θα είναι τεχνικά ρυθμιζόμενος για περαιτέρω επέκταση. Ο διαστημικός σταθμός που έχει σχεδιαστεί για να γίνει η κύρια πλατφόρμα διαστημικής έρευνας του έθνους θα είναι κατάλληλος για μακροχρόνιες επιστημονικές αποστολές, διασφαλίζοντας την προστασία της υγείας και την προσωπική ασφάλεια των ανθρώπων επί του σκάφους, ενώ ένα διαστημικό εργαστήριο θα τους παρέχει τις τελευταίες τεχνολογικές εξελίξεις για επιτυχή διαμονή. "Ο κύριος στόχος της κατασκευής του διαστημικού σταθμού είναι να καταστεί η Κίνα μια χώρα που ανεξάρτητα θα κυριαρχεί στην τεχνολογία για μακροχρόνια επανδρωμένη πτήση σε κοντινό γήινο χώρο", εξήγησε ο Τζου καθώς μίλησε για το έργο στην 4η Κίνα Φόρουμ Κορυφής για την Ανθρώπινη Παραγοντική Μηχανική στο Πανεπιστήμιο Sun Yat-sen της επαρχίας Γκουανγκντόνγκ στα Νότια της Κίνας, στις 16 και 17 Νοεμβρίου. Ο σταθμός θα παρουσιάσει άριστες ευκαιρίες για μακρόχρονη επιστημονική δουλειά κοντά στη γη, μαζί με τη χρήση του χώρου, πρόσθεσε. Η Κίνα έχει ήδη απευθύνει πρόσκληση σε διεθνείς συναδέλφους να εργαστούν στον διαστημικό σταθμό της μαζί με Κινέζους αστροναύτες, αναφέροντας ρητά ότι η αρχική χωρητικότητα του διαστημικού σταθμού θα διευρυνθεί τελικά. Το 2016, ο Ζου δήλωσε ότι η αναμενόμενη διάρκεια ζωής του διαστημικού σταθμού της Κίνας θα είναι περίπου δέκα χρόνια, η οποία είναι μικρή σε σύγκριση με τα δεκαπέντε χρόνια του Μιρ και το λειτουργικό ISS που ξεκίνησε το 1998, το οποίο εάν προγραμματιστεί μέχρι το 2024 έχουν δραστηριοποιηθεί εδώ και 26 χρόνια. Το 2016 ήταν το έτος που είδε για πρώτη φορά τους Κινέζους αστροναύτες στο διάστημα, εργάζοντάς τους στο τροχιακό εργαστήριο Tiangong-2 για 33 ημέρες. Ο προκάτοχος πρωτότυπου σταθμού Tiangong-1 θα μπορούσε να είχε κακή τύχη, αλλά το σύνολο των εργασιών που έγιναν συνιστούσε προπαρασκευαστικά βήματα για την τοποθέτηση του κινεζικού διαστημικού σταθμού σε τροχιά, για να προσφέρουν στους Κινέζους αστροναύτες και επιστήμονες, καθώς και στους διεθνείς συναδέλφους τους, ευκαιρίες. https://asgardia.space/en/news/Chinas-Own-Space-Station-to-Start-Operation-in-Two-years-Time Progress MS-13 Σήμερα, 19 Νοεμβρίου, η τεχνική διοίκηση στο Cosmodrome Baikonur επιβεβαίωσε την ετοιμότητα του οχήματος μεταφοράς φορτίου Progress MS-13 (TGC) για να ανεφοδιαστεί με καύσιμα και συμπιεσμένα αέρια. Σύμφωνα με την απόφαση που ελήφθη μετά τη συνάντηση, ένα συνδυασμένο σύστημα πρόωσης και ένα σύστημα ανεφοδιασμού πλοίων φορτίου επιτρέπεται να εργάζονται σε ένα βενζινάδικο. Ο εξοπλισμός του βενζινάδικου είναι έτοιμος για εργασία. Πριν από την αποστολή του προϊόντος για ανεφοδιασμό, το φορτίο πλοίου Progress MS-13 ήταν ισορροπημένο και ζυγίστηκε. Οι λειτουργίες τροφοδοσίας TGC προγραμματίζονται για τις 20-21 Νοεμβρίου. Η εκκίνηση του οχήματος μεταφοράς φορτίου Progress MS-13 από το όχημα εκτόξευσης Soyuz-2.1a από την πλατφόρμα 31 του κοσμοδρόμου Baikonur έχει προγραμματιστεί για την 1η Δεκεμβρίου 2019. https://www.energia.ru/ru/iss/iss61/progress_ms-13/photo_11-19.html

Το «ταγκό» της Ναϊάδας και της Θάλασσας: Ο θαυμαστός «χορός της αποφυγής» δύο φεγγαριών του Ποσειδώνα. Ακόμα και για τα δεδομένα του εξώτερου ηλιακού συστήματος, οι περίεργες τροχιές δύο εκ των δορυφόρων του Ποσειδώνα είναι άνευ προηγουμένου, σύμφωνα με νέα μελέτη. Ειδικοί στην τροχιακή δυναμική κάνουν λόγο για έναν «χορό αποφυγής» από τα δύο μικρά φεγγάρια- Ναϊάς και Θάλασσα. Πρόκειται για ένα πραγματικό ζευγάρι, με τροχιές σε απόσταση 1.850 χλμ- ωστόσο ποτέ δεν πλησιάζουν πολύ το ένα στο άλλο. Η τροχιά της Ναϊάδας έχει κλίση και εντυπωσιακής ακρίβειας συγχρονισμό: Κάθε φορά που διέρχεται από την (πιο αργή) Θάλασσα, η απόστασή τους είναι 2.200 χλμ. Στο πλαίσιο αυτής της αέναης «χορογραφίας», η Ναϊάς περιστρέφεται γύρω από τον παγωμένο γίγαντα κάθε επτά ώρες, ενώ η Θάλασσα κάνει επτάμισι ώρες. Ένας παρατηρητής στη Θάλασσα θα έβλεπε τη Ναϊάδα σε μια τροχιά που παρουσιάζει μεγάλες μεταβολές, σε μια τεθλασμένη πορεία, να περνά δύο φορές από πάνω και δύο φορές από κάτω. Αυτή η κίνηση επαναλαμβάνεται κάθε φορά που η Ναϊάς «ρίχνει τέσσερις γύρους» στη Θάλασσα. Αν και ο «χορός» αυτός φαίνεται περίεργος, κρατά τις τροχιές σταθερές, σημειώνουν οι ερευνητές. «Υπάρχουν πολλά διαφορετικά είδη “χορών” που μπορεί να ακολουθούν πλανήτες, φεγγάρια και αστεροειδείς, αλλά αυτόν δεν τον έχουμε ξαναδεί ποτέ» είπε η Μαρίνα Μπρόζοβιτς, ειδική σε θέματα δυναμικής του ηλιακού συστήματος στο JPL της NASA στην Πασαντίνα της Καλιφόρνια και lead author του επιστημονικού άρθρου, που δημοσιεύτηκε στις 13 Νοεμβρίου στο Icarus. Μακριά από την έλξη του ήλιου, οι γιγαντιαίοι πλανήτες του εξώτερου ηλιακού συστήματος είναι οι κυρίαρχες πηγές βαρύτητας και όλοι μαζί διαθέτουν δεκάδες φεγγάρια. Κάποια σχηματίστηκαν μαζί τους και ποτέ δεν έφυγαν, άλλα «αιχμαλωτίστηκαν» αργότερα, σε τροχιές γύρω από τους πλανήτες τους. Κάποια κινούνται σε αντίθετη φορά με αυτήν της περιστροφής του πλανήτη, άλλα «ανταλλάσσουν» τροχιές, αποφεύγοντας τη σύγκρουση. Ο Ποσειδώνας έχει 14 φεγγάρια, με το πιο μακρινό (Νησώ) να κινείται σε μια πολύ ελλειπτική τροχιά που το φέρνει 74 εκατομμύρια χιλιόμετρα μακριά από τον πλανήτη – και μια περιστροφή να χρειάζεται 27 χρόνια για να ολοκληρωθεί. Η Ναϊάς και η Θάλασσα είναι μικρά φεγγάρια, μήκους περίπου 100 χλμ. Είναι δύο από τα επτά εσώτερα φεγγάρια του Ποσειδώνα, και εντάσσονται σε ένα συνωστισμένο σύστημα που περιλαμβάνει αχνούς δακτυλίους. Όσον αφορά στο πώς κατέληξαν «μαζί» και «χώρια» ταυτόχρονα, θεωρείται πως το αρχικό σύστημα των δορυφόρων διαταράχθηκε όταν ο Ποσειδώνας «αιχμαλώτισε» το γιγαντιαίο φεγγάρι του, τον Τρίτωνα- και ότι αυτά τα εσώτερα φεγγάρια και οι δακτύλιοι σχηματίστηκαν από συντρίμμια που προέκυψαν. «Η Ναϊάς και η Θάλασσα πιθανότατα είναι κλεισμένες σε αυτή την κίνηση για πολύ καιρό, επειδή κάνει τις τροχιές τους πιο σταθερές. Διατηρούν την ειρήνη αποφεύγοντας να πλησιάσουν πάρα πολύ» είπε ο Μαρκ Σόουαλτερ, πλανητικός αστρονόμος στο SETI Institute στο Μάουντεν Βιου της Καλιφόρνια και ένας εκ των συντελεστών του εν λόγω επιστημονικού άρθρου. https://www.naftemporiki.gr/story/1534085/to-tagko-tis-naiadas-kai-tis-thalassas-o-thaumastos-xoros-tis-apofugis-duo-feggarion-tou-poseidona

Επιστήμονες δημιούργησαν τον πρώτο παγκόσμιο γεωλογικό χάρτη του Τιτάνα. Επιστήμονες από τις ΗΠΑ και την Ευρώπη, μεταξύ των οποίων μια Ελληνίδα γεωλόγος της διασποράς, παρουσίασαν τον πρώτο παγκόσμιο γεωμορφολογικό χάρτη του Τιτάνα, δορυφόρου του Κρόνου. Ο χάρτης δημιουργήθηκε επτά χρόνια, προτού η Αμερικανική Διαστημική Υπηρεσία (NASA) εκτοξεύσει την αποστολή Dragonfly, η οποία θα στείλει το πρώτο επιστημονικό drone για εξερεύνηση άλλου ουράνιου σώματος και αναμένεται να φθάσει στον Τιτάνα το 2034. Ο χάρτης, που βασίζεται σε στοιχεία του διαστημικού σκάφους Cassini και αποκαλύπτει ένα πολύμορφο, δυναμικό και «εξωτικό» κόσμο με τεράστιες πεδιάδες, αμμόλοφους από παγωμένα οργανικά υλικά και λίμνες υδρογονανθράκων, θα συμβάλει σημαντικά στην κατανόηση των επιστημόνων για την ιστορία και την εξέλιξη του Τιτάνα, του μόνου σώματος στο ηλιακό μας σύστημα εκτός από τη Γη, όπου υπάρχουν σταθερές επιφάνειες υγρών με τη μορφή λιμνών και θαλασσών, αλλά από υδρογονάνθρακες. Ο Τιτάνας, ο οποίος έχει διάμετρο 5.150 χιλιομέτρων (το δεύτερο μεγαλύτερο φεγγάρι του ηλιακού μας συστήματος μετά το Γανυμήδη του Δία) και πιθανότητες να φιλοξενεί κάποιες μορφές ζωής όπως εξωγήινα βακτήρια, είναι ο μόνος δορυφόρος στο ηλιακό σύστημα μας, ο οποίος διαθέτει πυκνή ατμόσφαιρα και ένα πλήρη ‘υδρολογικό’ κύκλο όπως η Γη, ο οποίος όμως βασίζεται στο μεθάνιο και όχι στο νερό. Στον Τιτάνα βρέχει συχνά, αλλά τα νέφη του ρίχνουν στην επιφάνεια μεθάνιο, αιθάνιο και άλλους υδρογονάνθρακες. Η βαριά και θολή ατμόσφαιρα του κρύβει την επιφάνεια του δορυφόρου, πράγμα που έχει δυσκολέψει τους επιστήμονες να αποκτήσουν μια σφαιρική και ολοκληρωμένη εικόνα του μέχρι σήμερα. Οι ερευνητές, με επικεφαλής την πλανητική γεωλόγο Ρόσαλι Λόπες του Ινστιτούτου Τεχνολογίας της Καλιφόρνια (Caltech) και του Εργαστηρίου Αεριώθησης (JPL) της NASA, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό αστρονομίας «Nature Astronomy», αξιοποίησαν δεδομένα από τα όργανα υπέρυθρης όρασης και τα ραντάρ του Cassini (έκανε πάνω από 120 διελεύσεις πάνω από τον Τιτάνα στη διάρκεια της περιόδου 2004-2017) για να δημιουργήσουν τον πρώτο πλήρη γεωλογικό χάρτη της επιφάνειας, συμπεριλαμβανομένων των δύο πόλων του. «Ο Τιτάνας έχει ατμόσφαιρα όπως η Γη. Έχει ανέμους, έχει βροχές, έχει βουνά. Είναι ένας πραγματικά ενδιαφέρων κόσμος και ένα από τα καλύτερα μέρη στο ηλιακό μας σύστημα να ψάξει κανείς για ζωή», δήλωσε η Λόπες. Ο νέος χάρτης του Τιτάνα δείχνει ότι η γεωλογία του εξαρτιέται σημαντικά από το γεωγραφικό πλάτος. Οι αμμόλοφοι και οι λίμνες είναι σχετικά πιο νέες από ό,τι οι λοφώδεις και οι ορεινές περιοχές (που καλύπτουν το 14% της επιφάνειας). Τα νεότερα ηλικιακά τμήματα της επιφάνειας του είναι εκτάσεις με αμμόλοφους (καλύπτουν το 17% της επιφάνειας του δορυφόρου) κυρίως πέριξ του ισημερινού, ενώ οι λίμνες (το 1,5% της επιφάνειας του) είναι συγκεντρωμένες κυρίως γύρω από το βόρειο πόλο του. Στο μεγαλύτερο μέρος του (67%) ο Τιτάνας καλύπτεται από άμορφες πεδιάδες, κυρίως στα μέσα γεωγραφικά πλάτη, ενώ διαθέτει απρόσμενα λίγους κρατήρες πρόσκρουσης. Ο κύκλος του μεθανίου παίζει καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση του δορυφόρου, έχοντας διαμορφώσει μια από τις πιο πλούσιες γεωμορφολογικά επιφάνειες στο ηλιακό σύστημα μας. Οι πόλοι είναι αρκετά υγροί, ώστε να διατηρούν υγρά αποθέματα μεθανίου στις λίμνες της γύρω περιοχής, ενώ το πολύ πιο ξηρό κλίμα στον ισημερινό διατηρεί ανέπαφους τους αμμόλοφους. Σύμφωνα με τους επιστήμονες, παρά τις διαφορές μεταξύ Γης και Τιτάνα όσον αφορά τα υλικά, τις θερμοκρασίες και τη βαρύτητα, τα δύο ουράνια σώματα εμφανίζουν αρκετές ομοιότητες στην επιφάνεια τους, κάτι που παραπέμπει σε παρόμοιες γεωλογικές διαδικασίες. Πολύ περισσότερο όμως από ό,τι η Γη, ο Τιτάνας είναι ένας κόσμος πλούσιος σε οργανικά υλικά, τα οποία καλύπτουν όλη την επιφάνεια του σε βάθος τουλάχιστον αρκετών δεκάδων εκατοστών στα περισσότερα μέρη. Στην χαρτογράφηση του Τιτάνα συμμετείχε η δρ Ανεζίνα Σολωμονίδου του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Διαστήματος (ESA), απόφοιτος του Τμήματος Γεωλογίας του Πανεπιστημίου Πατρών, η οποία προηγουμένως είχε κάνει μεταδιδακτορική έρευνα στο Caltech. Η Ελληνίδα ερευνήτρια ειδικεύεται στη μελέτη των μεγάλων δορυφόρων του Κρόνου (Τιτάνας, Εγκέλαδος) και του Δία (Ευρώπη, Γανυμήδης), που θα μπορούσαν να φιλοξενούν ακόμη και μορφές ζωής. Μεταξύ άλλων, συμμετέχει στην προετοιμασία της μελλοντικής αποστολής Juice της ESA, που προγραμματίζεται να εκτοξευθεί το 2022 με στόχο να ερευνήσει τα φεγγάρια του Δία. https://www.pronews.gr/epistimes/diastima/822857_epistimones-dimioyrgisan-ton-proto-pagkosmio-geologiko-harti-toy-titana

Οι μαθηματικές και φιλοσοφικές πτυχές της Τεχνητής Νοημοσύνης. Κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδ. «Ευρασία», θαυμάσια μεταφρασμένο και επιμελημένο, ένα μικρό αλλά πολύ πυκνό σε ιδέες βιβλίο με τίτλο «Μαθηματικά, Φιλοσοφία και Τεχνητή Νοημοσύνη». Πρόκειται για την περίφημη συζήτηση ανάμεσα σε δύο Αμερικανούς αδιαμφισβήτητους πρωταγωνιστές της Τεχνητής Νοημοσύνης: τον Gian-Carlo Rota, κορυφαίο μαθηματικό του MIT (Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Μασαχουσέτης) και τον θεωρητικό φυσικό David H. Sharp. Ένας διάλογος για τις αμφίδρομες και συχνά υπόρρητες σχέσεις της Τεχνητής Νοημοσύνης με τη μαθηματική και φιλοσοφική σκέψη. Ο Γιώργος Λ. Ευαγγελόπουλος εισηγήθηκε, επιμελήθηκε τη μετάφραση και έγραψε έναν κατατοπιστικό πρόλογο για την ελληνική έκδοση. Του ζητήσαμε λοιπόν να μας εξηγήσει αναλυτικά το σκεπτικό της ένταξης αυτού του ερεθιστικού διαλόγου στη σειρά «διάΛεξεις». ● Γιατί επιλέξατε να μεταφραστεί ο συγκεκριμένος διάλογος, ο οποίος από κάποιους θα μπορούσε να θεωρηθεί «γερασμένος»; Τι είναι αυτό που καθιστά αυτό το κείμενο επίκαιρο; Είναι καίριας σημασίας η ερώτησή σας και σας ευχαριστώ γι’ αυτήν. Ο διάλογος ανάμεσα στον αείμνηστο Gian-Carlo Rota και τον David H. Sharp δημοσιεύθηκε, το 1985, στο περιοδικό «Los Alamos Science». Είναι εξαιρετικά ενδιαφέρων, πρώτον, γιατί γίνεται ανάμεσα σε δύο επιστήμονες με ευρύτατη παιδεία, τον μαθηματικό και φιλόσοφο, Rota (ο οποίος εκτός από την καθοριστική συμβολή του στην ανάπτυξη της Συνδυαστικής, δίδασκε και τη φαινομενολογία του Heidegger και του Husserl στο ΜΙΤ) και τον φυσικό, Sharp, που τότε ήταν επικεφαλής της ομάδας μελέτης των πολύπλοκων συστημάτων (complex systems) στο Los Alamos. Δεύτερον, γιατί τα θέματα τα οποία συζητούν είναι όντως επίκαιρα (π.χ., η ανάγκη για όσο το δυνατόν μεγαλύτερη διεπιστημονική προσέγγιση κρίσιμων ερευνητικών ζητημάτων που αφορούν τις φυσικές και τις βιολογικές επιστήμες, όπως και τις τεχνολογικές εφαρμογές τους, ενώ τα όσα εκθέτουν ως «προβλήματα» που αντιμετωπίζει η τεχνητή νοημοσύνη για την ανάπτυξή της εξακολουθούν, σε μεγάλο βαθμό, να μην έχουν επιλυθεί, παρά την σημαντικότατη ερευνητική πρόοδο που σημειώθηκε έκτοτε σε αυτόν τον κλάδο). Τρίτον και ενδεχομένως κυριότερο, ορισμένα από τα θέματα της συζήτησής τους είναι κάτι περισσότερο από επίκαιρα για όσους θεραπεύουν τις θετικές επιστήμες, καθώς έχουν διαχρονικό χαρακτήρα (π.χ., πώς ορίζεται και σε τι συνίσταται η έννοια της «παραγωγικότητας» στην έρευνά τους, γιατί οι «φτασμένοι» επιστήμονες σπάνια τολμούν να αλλάξουν ερευνητικό πεδίο, εάν υπάρχει η έννοια της μόδας στα Μαθηματικά όπως στις τέχνες, πώς μπορούν άλλοι κλάδοι, όπως η ψυχολογία, να μας διαφωτίσουν για τα διαφορετικά είδη μαθηματικών και λοιπών δεξιοτήτων που διαθέτουμε εμείς οι άνθρωποι κ.λπ.). Τέλος, ας σημειωθεί ότι έτυχε εξαιρετικής μετάφρασης από την καλή θεωρητική φυσικό και έγκριτη μεταφράστρια Ανδρομάχη Σπανού. ● Όπως αναφέρετε στον Πρόλογό σας, αυτός ο διάλογος αποτελεί μια συζήτηση περί ορίων. Μπορούμε σε αυτό το πλαίσιο να θεωρήσουμε ότι η Τεχνητή Νοημοσύνη δεν πρέπει να θεωρείται ως ένα αμιγώς τεχνοεπιστημονικό εγχείρημα και ότι τα όριά της τα θέτουν, εκτός από τις τεχνολογικές εξελίξεις και την επιστημονική πρόοδο, και οι φιλοσοφικές απόψεις και αναζητήσεις των ερευνητών της; Δεν είμαι ειδικός στην τεχνητή νοημοσύνη, ούτε, κατά συνέπεια, στην αποκαλούμενη «φιλοσοφία της τεχνητής νοημοσύνης», όμως θα επιχειρήσω να απαντήσω στο ερώτημά σας, όσο πιο συνετά μπορώ. Μπορεί να φαίνεται περίεργο στο ευρύ κοινό αλλά τη σύγχρονη φιλοσοφική έρευνα απασχολεί και η «φιλοσοφία της τεχνητής νοημοσύνης». Υπενθυμίζω εν προκειμένω την πεσιμιστική αντιμετώπιση της «τεχνητής νοημοσύνης» της πρώτης γενιάς (όπως και των προοπτικών της) από τον Αμερικανό φιλόσοφο Hubert Dreyfus (1), ο οποίος στήριξε την όντως βαθυστόχαστη κριτική του, που αφορούσε στα τότε θεμέλια του κλάδου, στο έργο των φαινομενολόγων φιλοσόφων Merleau-Ponty και Heidegger. Δεν συμμερίζομαι την απαισιοδοξία του. Το βέβαιο είναι ότι οφείλουμε να συζητήσουμε, πρώτον, ποια είναι τα φιλοσοφικά ερωτήματα που εγείρονται κατά την απόπειρα θεμελίωσης του κλάδου της τεχνητής νοημοσύνης και, δεύτερον, ποιες είναι οι ευρύτερες φιλοσοφικές αλλά και κοινωνικές συνέπειες των εφαρμογών της τεχνητής νοημοσύνης, όχι απλώς στον βιομηχανικό τομέα αλλά σε πλήθος δραστηριοτήτων του σύγχρονου ανθρώπου και εκφάνσεων της καθημερινής του ζωής [τις δεύτερες συζητεί διεισδυτικά ο σημερινός Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Προκόπης Παυλόπουλος, στο βιβλίο του «Από την Βιομηχανική Επανάσταση στην Τεχνολογική – Στον αστερισμό ενός αβέβαιου μέλλοντος» (2)]. Οσον αφορά την πρώτη κατηγορία φιλοσοφικών ερωτημάτων, που αφορά τα θεμέλια του κλάδου, ας μου επιτραπεί να παραπέμψω στο άρθρο του πρωτοπόρου στην ανάπτυξη της τεχνητής νοημοσύνης, καθηγητή John McCarthy, «The Philosophy of AI and the AI of Philosophy» (3). Σε αυτό αναπτύσσεται το εύλογο επιχείρημα ότι η τεχνητή νοημοσύνη «μοιράζεται» με τη φιλοσοφία κρίσιμες για την θεμελίωσή της έννοιες, όπως αυτές της «πράξης», της «συνείδησης», της «επιστημολογίας» –δηλαδή τι και πώς μπορούμε να «γνωρίζουμε» από τον κόσμο που μας περιβάλλει– όπως και της «ελεύθερης βούλησης». Επιπλέον, τη σημασία της έννοιας της «προθετικότητας», όπως και αυτής του «περικειμένου» (context) από την οποία εξαρτάται η κατανόηση ενός νοήματος, συζητούν, με πολύ ενδιαφέροντα τρόπο, οι Rota και Sharp. Συνοψίζοντας, ο τρόπος που αντιλαμβάνομαι τη δήλωσή σας, ότι τα «όρια» στην έρευνα της τεχνητής νοημοσύνης τα θέτουν (και) οι φιλοσοφικές απόψεις και αναζητήσεις των ερευνητών της, συνίσταται ακριβώς στις διαφορετικές φιλοσοφικές προσεγγίσεις εννοιών που αφορούν στα θεμέλια του κλάδου. ● Τα Μαθηματικά αποτελούσαν κάποτε αναπόσπαστο και θεμελιακό τμήμα της Φιλοσοφίας. Σήμερα, αντίθετα, φαίνεται πως σχετίζονται περισσότερο με την Επιστήμη. Άραγε, η εξέλιξη των Μαθηματικών εξακολουθεί να επηρεάζει –και πώς;– τη σύγχρονη φιλοσοφική σκέψη; Η απάντησή μου στο τελευταίο αυτό ερώτημά σας έχει δύο σκέλη. Πρώτον, η σχέση της φιλοσοφίας με τα μαθηματικά δεν επηρεάζεται από την ανάπτυξη των θετικών επιστημών με τον ίδιο τρόπο που επηρεάζεται η αντίστοιχη σχέση των θετικών επιστημών με τη φιλοσοφία. Το εξηγεί ωραία ο Διονύσιος Α. Αναπολιτάνος στη μελέτη του «Ορθολογικότητα στη φιλοσοφία και τις επιστήμες» (4), όπου παρατηρεί ότι στο παρελθόν ιδιαίτερα, αλλά και τώρα, περιοχές που παραδοσιακά ανήκαν στη φιλοσοφία εκχωρήθηκαν στις νεογέννητες επιστήμες, όταν αυτές, ως κλάδοι του επιστητού, οροθετήθηκαν μεθοδολογικά και άρχισαν να μελετώνται με προεξάρχον το στοιχείο διασύνδεσης θεωρίας και παρατηρησιακών δεδομένων. Όμως, τα μαθηματικά διαφέρουν από, π.χ., τη φυσική και τη βιολογία, στον βαθμό που για τον έλεγχο της ορθότητας των πρώτων αρχών και των αποτελεσμάτων τους δεν απαιτείται διαμεσολάβηση κάποιας εμπειρικής πραγματικότητας, οπότε δεν υπάρχει γι’ αυτά το δίπολο θεωρία – πείραμα/παρατήρηση. Η Φιλοσοφία γειτνιάζει με τα Μαθηματικά, παρ’ όλη τη μεγαλύτερη μεθοδολογική της ρευστότητα, διότι είναι δραστηριότητα επιχειρηματολογική και, κατ’ αναλογίαν προς τα Μαθηματικά, δραστηριότητα που δεν χρειάζεται απαραίτητα εμπειρική υποστήριξη για να συνεχίσει να υπάρχει. Δεύτερον, από την άλλη, όμως, σύγχρονα επιτεύγματα σε διάφορους κλάδους των Μαθηματικών ή στη μαθηματική λογική μπορούν να βοηθήσουν στην καλύτερη αποσαφήνιση κρίσιμων εννοιών της Φιλοσοφίας. Έτσι, π.χ., ο διακεκριμένος Ελληνας λογικολόγος (logician), Γιάννης Ν. Μοσχοβάκης, έχει σε επιστημονικές του δημοσιεύσεις υποστηρίξει ότι η μαθηματική λογική μπορεί να προσφέρει πολλά στην καλύτερη κατανόηση της θεωρίας της σημασίας του Frege (5) εξέλιξη που ενδιαφέρει ιδιαιτέρως και την προβληματική για τα θεμέλια της τεχνητής νοημοσύνης, όπως προκύπτει από τον διάλογο των Rota και Sharp και όσα προανέφερα απαντώντας στη δεύτερη ερώτησή σας. https://physicsgg.me/2019/11/18/%ce%bf%ce%b9-%ce%bc%ce%b1%ce%b8%ce%b7%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b9%ce%ba%ce%ad%cf%82-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%cf%86%ce%b9%ce%bb%ce%bf%cf%83%ce%bf%cf%86%ce%b9%ce%ba%ce%ad%cf%82-%cf%80%cf%84%cf%85%cf%87%ce%ad/

Οι τιμές των θέσεων του πληρώματος Dragon και Starliner κυκλοφορησαν για πρώτη φορά. Η Υπηρεσία Γενικού Επιθεωρητή της NASA δημοσίευσε χθες έκθεση σχετικά με το πρόγραμμα εμπορικού πληρώματος (CCP), περιγράφοντας τις ανησυχίες σχετικά με τα τεχνικά ζητήματα και εκδίδοντας συστάσεις για την πρόοδο. Το πιο ενδιαφέρον κομμάτι της έκθεσης είναι το κόστος - και ειδικότερα η τεράστια διαφορά στην τιμολόγηση της θέσης του Boeing Starliner και της θέσης του Crew Dragon SpaceX. Αυτή είναι η πρώτη φορά που οι τιμές για τα καθίσματα έχουν δημοσιευθεί. Μέχρι σήμερα, η Boeing έχει λάβει 4.82 δισεκατομμύρια δολάρια από τη NASA για την ανάπτυξη ενός εμπορικού πληρώματος πρόγραμμα (ССР). Αυτό είναι πολύ περισσότερο από το SpaceX, το οποίο έλαβε 3.14 δισ. Δολάρια. Τώρα, οι τιμές ανά θέση έχουν δημοσιευτεί: η Starliner θα χρεώσει 90 εκατομμύρια δολάρια, ενώ το Dragon Crew θα χρεώσει 50 εκατομμύρια δολάρια. Δηλαδή, η τιμολόγηση της Boeing είναι κατά 60% υψηλότερη από αυτή του SpaceX. Και οι δύο εταιρείες σκοπεύουν να προωθήσουν τέσσερις αστροναύτες κάθε χρόνο στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό. Ειδικά, το κόστος ανά θέση που προτείνει η Boeing είναι πιο ακριβό από την Soyuz της Ρωσίας - η NASA έχει καταβάλει στην Roscosmos κατά μέσο όρο 55,4 εκατομμύρια δολάρια ανά θέση, αν και από το 2017, το μέσο κόστος ήταν περίπου 80 εκατομμύρια δολάρια.Ο γενικός ελεγκτής Paul Martin διαπίστωσε ότι η Boeing πρότεινε τιμολόγηση χρησιμοποιώντας μια ενιαία τιμή αποστολής 2016, η οποία ήταν σημαντικά υψηλότερη από την τιμή που η αεροπορική εταιρεία και η NASA είχαν συμφωνήσει προηγουμένως. Το Γραφείο Προμηθειών της NASA απάντησε λέγοντας ότι η τιμή δεν ήταν «σύμφωνη» με τους όρους της σύμβασης. Δεν πρέπει να αναφέρω ότι η Boeing ζήτησε και έλαβε πρόσθετη χρηματοδότηση από τη NASA, εκτός από το υψηλό βραβείο. «Διαπιστώσαμε ότι η NASA συμφώνησε να καταβάλει επιπλέον 287,2 εκατομμύρια δολάρια υψηλότερα από τις σταθερές τιμές της Boeing για να μετριάσει ένα 18μηνο κενό στις πτήσεις ISS που αναμενόταν το 2019 και να εξασφαλίσει ότι ο ανάδοχος θα συνεχίσει ως δεύτερο εμπορικό συνεργάτη χωρίς να προσφέρει παρόμοιες ευκαιρίες στο SpaceX, »αναφέρει η έκθεση. Η Boeing ζήτησε αυτά τα χρήματα να χρηματοδοτήσουν άλλες τέσσερις αποστολές που έχουν προγραμματιστεί να πετάξουν στις αρχές της δεκαετίας του 2020. Ακόμα πιο περίεργο είναι ότι οι υπάλληλοι της NASA συμφώνησαν ενδεχομένως με την πρόσθετη χρηματοδότηση, ώστε να αποφευχθεί η απομάκρυνση του Boeing από το εμπορικό πρόγραμμα του πληρώματος. «Σύμφωνα με πολλούς αξιωματούχους της NASA, ένα σημαντικό πλεονέκτημα για την καταβολή τέτοιου ασφαλίστρου στην Boeing ήταν να εξασφαλιστεί ότι ο ανάδοχος θα συνεχιστεί ως ο δεύτερος πάροχος υπηρεσιών μεταφοράς πληρώματος. Οι αξιωματούχοι του ΚΚΚ ανέφεραν την καθοδήγηση της NASA να διατηρήσει δύο εμπορικούς παρόχους αμερικανικού πληρώματος για να εξασφαλίσουν την απόλυση στη μεταφορά πληρώματος ως μέρος της λογικής για την έγκριση της αγοράς και των τεσσάρων αποστολών σε υψηλότερες τιμές », γράφει ο Μάρτιν. Η Ars Technica μίλησε στον εκπρόσωπο της Boeing, Josh Barrett, ο οποίος αρνήθηκε ότι η Boeing απειλούσε να επιστρέψει: «Η Boeing έχει πραγματοποιήσει σημαντικές επενδύσεις στο εμπορικό πρόγραμμα πληρώματος και είμαστε πλήρως δεσμευμένοι να πετάξουμε το CST-100 Starliner και να διατηρήσουμε τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό πλήρως εξοπλισμένο και λειτουργικό », είπε. Η NASA όχι μόνο συμφώνησε να παράσχει πρόσθετη χρηματοδότηση στη Boeing, αλλά δεν προσέφερε παρόμοια πληρωμή στο SpaceX. Επίσης, δεν ανακοίνωσε στο SpaceX «την ευκαιρία να προτείνει παρόμοιες δυνατότητες που θα μπορούσαν να έχουν ως αποτέλεσμα μικρότερο κόστος ή ευρύτερη ευελιξία αποστολών», γράφει ο Μάρτιν. Η κατώτατη γραμμή: αν και η σχέση μεταξύ της NASA και της Boeing ανεβάζει κάποια φρύδια, τόσο η Boeing όσο και η SpaceX αναμένεται να προχωρήσει με το πρόγραμμα, το οποίο σήμερα σημαίνει περισσότερους ελέγχους, συμπεριλαμβανομένης της εκτόξευσης μιας αποστολής πληρώματος στο ΔΔΣ. Ο Boeing και ο SpaceX συνεχίζουν να αντιμετωπίζουν καθυστερήσεις στις δοκιμαστικές πτήσεις και την τελική πιστοποίηση ως αποτέλεσμα των αδυναμιών του σχεδιασμού που ανακαλύφθηκαν κατά τη διάρκεια των δοκιμών, καθιστώντας δύσκολη τη NASA να προβλέψει το ποσό της υπόλοιπης εργασίας που απαιτείται για να εξασφαλιστεί η ασφάλεια και αξιόπιστη μεταφορά πληρώματος ». https://asgardia.space/en/news/Crew-Dragon-and-Starliner-Seat-Prices-Released-for-the-First-Time Ερευνα: Παρατηρήθηκε αντιστροφή στη ροή του αίματος και δημιουργία θρόμβων σε αστροναύτες. Το να βρίσκεται κανείς σε περιβάλλον μηδενικής βαρύτητας, μπορεί να έχει περίεργες επιδράσεις στο σώμα, σύμφωνα με έρευνα που έδειξε ότι αστροναύτες που έμειναν για μεγάλο χρονικό διάστημα σε έναν διαστημικό σταθμό παρουσίασαν αντιστροφή στην κυκλοφορία του αίματος. Η μελέτη, που δημοσιεύτηκε την Τετάρτη στην επιστημονική επιθεώρηση «JAMA Network Open», είναι η πρώτη που μελέτησε τις μακροπρόθεσμες επιπτώσεις στην υγεία των αστροναυτών που λαμβάνουν μέρος σε διαστημικές πτήσεις. Συνολικά, συμμετείχαν 11 αστροναύτες --εννιά άντρες και δύο γυναίκες με μέσο όρο ηλικίας τα 46 έτη-- οι οποίοι έμειναν στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό για έξι αποστολές. Διαπιστώθηκε ότι έξι από αυτους παρουσίασαν στάσιμη ή ανεστραμμένη ροή αίματος, ένας παρουσίασε θρόμβο, ενώ άλλοι είχαν αυξημένο κίνδυνο να εμφανίσουν θρόμβους. Οι αλλαγές στο αίμα παρατηρήθηκαν σε ένα αγγείο που ονομάζεται αριστερή έσω σφαγίτιδα φλέβα, μία από τις δύο φλέβες που υπό φυσιολογικές συνθήκες μεταφέρουν το αίμα από το κεφάλι όταν είμαστε ξαπλωμένοι. Όταν είμαστε όρθιοι, η κυκλοφορία του αίματός μας ακολουθεί διαφορετική πορεία, μέσω φλεβών που φέρουν περισσότερη αντίσταση προκειμένου να μην μείνει χωρίς αίμα ο εγκεφαλός μας. Στη Γη, παρατηρείται καμία φορά στους ανθρώπους το αίμα να κινείται ανάποδα στην έσω σφαγίτιδα φλέβα, όταν υπάρχει χαμηλότερα κάποιο εμπόδιο, όπως για παράδειγμα ένας όγκος στο θώρακα. Είναι γνωστό ότι η μηδενική βαρύτητα προκαλεί αλλαγές στη ροή του αίματος των ανθρώπων. Οι ερευνητές διεξήγαν μετρήσεις και υπερηχογραφήματα του συγκεκριμένου αιμοφόρου αγγείου πριν και μετά τις αποστολές στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό, όπως και σε 50 και 150 μέρες κατά τις διαστημικές τους πτήσεις. Σε δύο από τους αστροναύτες η ροή του αίματος αντιστρεφόταν. Η Καρίνα Μάρσαλ Γκούμπελ από την εταιρεία KBR στο Χιούστον του Τέξας, υποθέτει ότι αυτό οφείλεται στην έλλειψη βαρύτητας η οποία προκαλεί μετακίνηση στα όργανα του θώρακα τα οποία πιέζουν την φλέβα προς τα κάτω. Η ίδια προσθέτει ότι αυτή η φλέβα είναι προδιατεθειμένη να μπλοκάρεται ή να λειτουργεί ανάλογα με το σημείο του σώματος στο οποίο βρίσκεται. Σε πέντε άλλα μέλη της ομάδας το αίμα σε αυτή τη φλέβα ήταν λίγο - πολύ στάσιμο και σε έναν από αυτούς παρατηρήθηκε θρόμβος. Η Μάρσαλ - Γκούμπελ τόνισε ότι αυτό ειναι ιδιαίτερα ανησυχητικό, καθώς οι θρόμβοι αίματος μπορεί να αποβούν θανατηφόροι αν μεταφερθούν στα πνευμόνια, όποτε το συγκεκριμένο άτομο που εμφάνισε θρόμβο άρχισε αμέσως να λαμβάνει την κατάλληλη φαρμακευτική αγωγή. Μετα τη συγκεκριμένη παρατήρηση, η ερευνητική ομάδα ζήτησε από ειδικούς να επανεξετάσουν όλες τις προηγούμενες εξετάσεις που είχαν γίνει σε αστροναύτες. Σε αυτή τη διαδικασία εντοπίστηκε ένας μικρός θρόμβος σε έναν αστροναύτη που είχε ήδη επιστρέψει στη Γη. Η Μάρσαλ - Γκούμπελ τόνισε ότι τα ευρήματα αυτά ίσως πρέπει να κάνουν τις γυναίκες που βρίσκονται σε διαστημικούς σταθμούς και παίρνουν αντισυλληπτικά για την ρύθμιση της εμμήνου ρύσης τους να επανεξετάσουν αυτή την επιλογή, δεδομένου ότι αυτά τα φάρμακα αυξάνουν τον κίνδυνο δυμιουργίας θρόμβων. https://www.kathimerini.gr/1052270/article/epikairothta/episthmh/ereyna-parathrh8hke-antistrofh-sth-roh-toy-aimatos-kai-dhmioyrgia-8romvwn-se-astronaytes

NASA Alert : Πότε θα χτυπήσει τη Γη ο τεράστιος αστεροειδής. Προειδοποίηση εξέδωσε η NASA σχετικά με έναν αστεροειδή στο μέγεθος της Μεγάλης Πυραμίδας της Γκίζας που θα χτυπήσει τη Γη. Ένας αστεροειδής σε μέγεθος ποδοσφαιρικού γηπέδου συγκρούεται με τη Γη κάθε 2.000 χρόνια, σύμφωνα με τη NASA και ένας τέτοιος μπορεί να χτυπήσει σύντομα τον πλανήτη μας. Πότε θα χτυπήσει ο αστεροειδής τη Γη Σύμφωνα με την ανακοίνωση της NASA, ο αστεροειδής JF1 φέρεται πιθανό να συγκρουστεί με τη Γη την 6η Μαΐου 2022. Η εκτίμηση είναι, δε, ότι η σύγκρουση θα γίνει με δύναμη 15 φορές περισσότερη σε σύγκριση με την ατομική βόμβα που έπεσε στη Χιροσίμα. Οι εκτιμήσεις της NASA Σύμφωνα με την εκτίμηση της NASA, αν ο γιγαντιαίος αστεροειδής που είναι γνωστός ως JF1 και δεν είναι πολύ μακριά από τον πλανήτη μας συνεχίσει την τροχιά του, τότε θα συγκρουστεί με τη Γη στις 6 Μαΐου 2022. Μάλιστα, το ουράνιο σώμα έχει μήκος 128 μέτρων και έχει μέγεθος ίσο με την Μεγάλη Πυραμίδα της Γκίζας. Μια τέτοια σύγκρουση θα σήμαινε ίσως και την εξαφάνιση μιας ολόκληρης πόλης, τεράστιες καταστροφές και τον θάνατο εκατοντάδων χιλιάδων – ίσως και εκατομμυρίων ανθρώπων. Σύμφωνα με την ίδια ανάλυση, ο τεράστιος αυτός αστεροειδής θα χτυπήσει τη Γη με δύναμη 230 κιλοτόνων TNT, δηλαδή 15 φορές περισσότερο σε σύγκριση με την ατομική βόμβα που έπεσε στη Χιροσίμα. Πάντως, σύμφωνα με τη NASA, η πιθανότητα ενός αστεροειδούς να χτυπήσει τη Γη κατά την εκτιμώμενη ημερομηνία, εξακολουθεί να είναι εξαιρετικά χαμηλή. Σε κάθε περίπτωση, ο εν λόγω γιγάντιος αστεροειδής και ο πιθανός αντίκτυπος από τη σύγκρουση παρακολουθείται στενά από τις υπηρεσίες της NASA. https://www.in.gr/2019/11/17/tech/nasa-alert-pote-tha-xtypisei-ti-gi-o-terastios-asteroeidis/

Φιλε Vensius Ευχαριστω πολυ για την εξηγηση σου για την κοσμική ακτινοβολια!!! Και το μεγαλο ερωτημα παραμενει; Με τι τελικα θα μπορουσαμε να θωρακίσουμε τα διαστημικα μας σκαφη που θα πετουν στο συμπαν απο την κοσμική ακτινοβολια;

Γιατί ο ήλιος καλύπτεται απο εκατομμύρια πίδακες πλάσματος. Η κορώνα του ήλιου - το εξωτερικό στρώμα της επιφάνειάς του - καλύπτεται από μια συνεχώς μετακινούμενη μάζα πιδάκων πλάσματος, που είναι γνωστά ως spicules. Τα ηλιακά τηλεσκόπια δείχνουν αυτά ως ράβδους που ξεσπούν από την επιφάνεια και εξαφανίζονται μετά από λίγα λεπτά. Στην πραγματικότητα, κάθε ενα έχει μήκος περίπου 500 χιλιόμετρα - λίγο περισσότερο από την απόσταση μεταξύ του Λονδίνου και του Παρισιού - και μπορεί να ανέλθει σε 10.000 χιλιόμετρα πάνω από την επιφάνεια του ήλιου - το υψόμετρο στο οποίο πετούν τα αεροπλάνα πάνω από τη Γη. Εκατομμύρια πυρήνες εκρήγνυνται ανά πάσα στιγμή και εξαφανίζονται μετά από σύντομο χρονικό διάστημα, καθιστώντας αυτά τα μυστηριώδη φαινόμενα δύσκολα να μελετηθούν. Εντούτοις, μια μελέτη που δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό έντυπο χθες ισχυρίζεται ότι έχει καθορίσει τόσο την προέλευση όσο και τη λειτουργία των spicules. Βάσει των παρατηρήσεων υψηλής ευκρίνειας του μαγνητικού πεδίου, οι συγγραφείς της μελέτης λένε ότι οι spicules σχηματίζονται σχεδόν πάντα όταν συγκρούονται μαγνητικές ροές με αντίθετα φορτία. Αυτή η «εξόντωση», όπως την αποκαλεί το Ινδικό Ινστιτούτο Αστροφυσικής, το Dipankar Banerjee, δημιουργεί την ενέργεια και τη θερμότητα που είναι απαραίτητα για να σχηματίσουν τα σπειρίματα. Αυτοί, με τη σειρά τους, μεταφέρουν αυτή την ενέργεια από την επιφάνεια στο κορώνα, και πιθανώς συμβάλλουν στον ηλιακό άνεμο και σε άλλα φαινόμενα ηλιακού καιρού. «Τα νέα μας αποτελέσματα αποδεικνύουν ότι σχηματίζονται σπειρίματα λόγω της ακύρωσης της ροής στη χαμηλότερη ατμόσφαιρα και παρέχουν επίσης καλή ποσότητα ενέργειας για τη θέρμανση της ανώτερης ατμόσφαιρας του ήλιου», δήλωσε ο Μπανερτζέ, ένας αστροφυσικός και ένας από τους συνεργάτες της μελέτης LiveScience. Στη Γη, μια ομαλή ασπίδα καλύπτει τον πλανήτη, εν μέρει λόγω των δύο αντίθετων μαγνητικών πόλων. Στον ήλιο, οι μπλεγμένες γραμμές μαγνητικού πεδίου δημιουργούν ένα χτύπημα που ανεβαίνει ή πέφτει, στρέφει ή διασπάται. Όταν οι συνεστραμμένες γραμμές τείνουν πολύ μακριά, ξαπλώνουν στη θέση τους, ακριβώς όπως οι λαστιχένιες ζώνες, απελευθερώνοντας το πλάσμα και την ενέργεια, πράγμα που, πιστεύουν οι επιστήμονες, οδηγεί σε spicules.Προηγούμενες προσομοιώσεις υπολογιστών που συνδέονται spicules με μαγνητικά πεδία, μέχρι τώρα. Η ερευνητική ομάδα της νέας μελέτης χρησιμοποίησε το ηλιακό τηλεσκόπιο Goode στο ηλιακό παρατηρητήριο Big Bear στην Καλιφόρνια για να παρατηρήσει το σχηματισμό των ακίδων σε υψηλή ανάλυση. Διαπίστωσαν ότι η μαγνητική σύντηξη είναι σχεδόν πάντα πρόδρομος για τις ακίδες: μέσα σε λίγα λεπτά από κάθε μικρό μαγνητικό σύγκρουση, εμφανίστηκε ένα spicule. Τα κελύφη θερμαίνουν το κορώνα καθώς περνούσαν, αφήνοντας ένα μέρος του υλικού πίσω να στάζει πάνω στην επιφάνεια του ήλιου. Συμπερασματικά, οι συγγραφείς έγραψαν ότι τα spicules μπορεί να αποτελούν ουσιαστικό μέρος του μηχανισμού που είναι υπεύθυνος για τη διάδοση της θερμότητας γύρω από την ατμόσφαιρα του ήλιου - "μια ολοκληρωμένη διαδικασία μαζικής πορείας μεταξύ της χρωμοσφαίρας και της κορώνας". Σχεδιάζουν να κάνουν περισσότερες έρευνες πριν μπορέσουν να επιβεβαιώσουν ότι η μεταφορά θερμότητας και ενέργειας από τα spicules τροφοδοτεί τον ηλιακό άνεμο. https://asgardia.space/en/news/Why-the-Sun-is-Covered-in-Millions-of-Plasma-Jets

Μικρή αλλά όχι μηδαμινή η πιθανότητα εξαφάνισης του ανθρώπινου είδους από φυσική καταστροφή. Η πιθανότητα εξάλειψης του ανθρώπινου είδους εξαιτίας είτε γνωστών φυσικών καταστροφών (πρόσκρουση αστεροειδούς, εκρήξεις υπερ-ηφαιστείων, κοντινή αστρική έκρηξη κ.α.), είτε άγνωστων, είναι το πολύ έως μία στις 14.000 μέσα σε οποιαδήποτε χρονιά, υποστηρίζει νέα επιστημονική μελέτη. Μια τέτοια πιθανότητα -στο μέτρο που έχει βάση και δεν είναι υπερβολικά απαισιόδοξη- δεν διαφέρει πολύ από την πιθανότητα να χτυπηθεί κανείς από κεραυνό στη ζωή του, αν ζήσει έως τα 80 του, που είναι μία στις 15.300, σύμφωνα με την Εθνική Υπηρεσία Ωκεανών και Ατμόσφαιρας (ΝΟΑΑ) των ΗΠΑ. Υπόψη ότι η μέγιστη πιθανότητα 1:14.000 δεν περιλαμβάνει την πιθανότητα εξαφάνισης της ανθρωπότητας λόγω δικής της αυτοκαταστροφής ή λάθους (κλιματική αλλαγή, πυρηνικός ή βιολογικός πόλεμος κ.α.). Οι ερευνητές του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης, με επικεφαλής τον ‘Αντριου Σνάιντερ-Μπιτλ, οι οποίοι έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό «Scientific Reports» (An upper bound for the background rate of human extinction), https://www.nature.com/articles/s41598-019-47540-7 επισημαίνουν ότι «από όλα τα είδη που έχουν υπάρξει (στη Γη), πάνω από το 99% έχουν σήμερα εξαφανιστεί». Τονίζουν ότι «αν και η ανθρώπινη δραστηριότητα έχει αυξήσει δραματικά τους ρυθμούς εξαφάνισης πολλών ειδών, οι εξαφανίσεις των ειδών ήσαν τακτικό φαινόμενο πολύ πριν εμφανιστεί η ανθρωπότητα». Μερικές από αυτές τις μαζικές εξαφανίσεις του μακρινού παρελθόντος συνέβησαν βαθμιαία, καθώς προκλήθηκαν από σταδιακές μεταβολές των συνθηκών του περιβάλλοντος ή από τον εξελικτικό ανταγωνισμό μεταξύ των ειδών, ενώ άλλες συνέβησαν πιο απότομα εξαιτίας μιας πτώσης στον πλανήτη μας κάποιου μεγάλου αστεροειδούς, λόγω τεράστιων ηφαιστειακών εκρήξεων ή άλλων άγνωστων ακόμη φυσικών διαδικασιών. Θα μπορούσε κάτι ανάλογο να συμβεί και στην εποχή μας και μάλιστα χωρίς καν να βάλουμε εμείς το (αυτοκαταστροφικό) δαχτυλάκι μας; Δυστυχώς ναι, είναι η απάντηση-προειδοποίηση των επιστημόνων και μάλιστα η πιθανότητα για κάτι τέτοιο δεν είναι αμελητέα. Βέβαια, οι σχετικοί υπολογισμοί ενέχουν μεγάλη αβεβαιότητα. Όπως λένε οι ερευνητές, «χρησιμοποιώντας μόνο την πληροφορία ότι ο Homo sapiens έχει υπάρξει για τουλάχιστον 200.000 χρόνια, συμπεραίνουμε πως η πιθανότητα η ανθρωπότητα να εξαφανιστεί λόγω φυσικών αιτίων μέσα σε οποιοδήποτε έτος είναι σχεδόν εγγυημένο ότι είναι μικρότερη από μία στις 14.000 και πιθανώς είναι μικρότερη και από μία στις 87.000». Με άλλα λόγια, αν το δει κανείς με άλλη πιο θετική ματιά, η πιθανότητα να μας πέσει ο ουρανός στο κεφάλι μέσα στο 2020, σχεδόν σίγουρα δεν είναι μεγαλύτερη από μία στις 14.000, ενώ πιθανώς είναι μικρότερη και από μία στις 87.000. Η συχνότητα των φυσικών κινδύνων για μαζική εξαφάνιση των ανθρώπων, σύμφωνα με τη μελέτη, είναι περίπου ο εξής: πτώση αστεροειδούς διαμέτρου άνω του ενός χιλιομέτρου κάθε 500.000 χρόνια κατά μέσο όρο, πτώση αστεροειδούς διαμέτρου άνω των πέντε χιλιομέτρων κάθε έξι εκατομμύρια χρόνια, έκρηξη υπερ-ηφαιστείου κάθε 1,1 εκατομμύριο χρόνια, έκρηξη άστρου σούπερ-νόβα κοντά στη Γη κάθε 100 εκατομμύρια χρόνια και έκρηξη ακτίνων γάμα με στόχο τη Γη κάθε 170 εκατομμύρια χρόνια. Πέντε μεγάλες καταστροφές συν μισή στην εποχή μας Μέχρι τώρα, κατά τα τελευταία 541 εκατομμύρια χρόνια έχουν υπάρξει στον πλανήτη μας πέντε μεγάλες μαζικές εξαφανίσεις ειδών και άλλες 13 μικρότερες, σύμφωνα με το «αρχείο» των απολιθωμάτων. Αρκετοί επιστήμονες θεωρούν ότι ήδη βρισκόμαστε στο μέσον μιας έκτης εξαφάνισης, εν πολλοίς ανθρωπογενούς. Οι μικρότερες φυσικές καταστροφές είναι συχνότερες, αλλά έχουν επίσης μικρότερη πιθανότητα να προκαλέσουν μαζική εξαφάνιση των ανθρώπων. Από την άλλη, υπό επιστημονική συζήτηση βρίσκεται το κατά πόσο ο πραγματικός υπαρξιακός κίνδυνος για την ανθρωπότητα προέρχεται από τις ίδιες τις πράξεις και παραλείψεις της (πόλεμοι, καταστροφή περιβάλλοντος, διαφυγή επικίνδυνων ιών κ.α.). Μερικοί υποστηρίζουν ότι κατά κύριο λόγο ο κίνδυνος για εξαφάνιση της ανθρωπότητας είναι ανθρωπογενής και όχι φυσικός. Σύμφωνα και με τους ερευνητές, «η επιβίωση του Homo sapiens εδώ και τουλάχιστον 200.000 χρόνια δεν μπορεί να αποκλείσει την πιθανότητα πολύ υψηλότερων πιθανοτήτων εξαφάνισης στο μέλλον από σύγχρονες αιτίες όπως τα πυρηνικά όπλα ή η ανθρωπογενής κλιματική αλλαγή». Τονίζουν επίσης ότι ορισμένοι φυσικοί κίνδυνοι μπορεί να κλιμακωθούν επικίνδυνα από ανθρωπογενείς παράγοντες. Για παράδειγμα, μια πρόσκρουση μικρομεσαίου αστεροειδούς σε μια χώρα με πυρηνικά μπορεί λανθασμένα να εκληφθεί ως πυρηνική επίθεση από άλλη χώρα και να οδηγήσει σε πραγματική απάντηση με πυρηνικά. Από την άλλη, μια μεταδοτική ασθένεια που παλαιότερα θα έμενε ένα τοπικό συμβάν, σήμερα μπορεί να εξαπλωθεί γρήγορα σε παγκόσμιο επίπεδο λόγω των ταξιδιών και της παγκοσμιοποίησης. Οι ερευνητές συμφωνούν ότι οι ανθρωπογενείς κίνδυνοι εξαφάνισης της ανθρωπότητας γενικά είναι μεγαλύτεροι από τους φυσικούς. Και αυτό θα είναι ακόμη πιο ορατό στο μέλλον, καθώς αναδύονται οι νέες υπαρξιακές απειλές της βιοτεχνολογίας και της τεχνητής νοημοσύνης. Σύμφωνα με τη μελέτη πάντως, «παρά τη χαμηλή πιθανότητα εξαφάνισης των ανθρώπων από φυσικές αιτίες, θα ήταν συνετό να μειώσουμε αυτούς τους κινδύνους» για χάρη των μελλοντικών γενεών. Αυτό αφορά ιδιαίτερα τους κινδύνους από έναν αστεροειδή και ήδη οι διαστημικές υπηρεσίες σε όλο τον κόσμο εντείνουν τα σχέδια τους για έγκαιρη ανίχνευση, προειδοποίηση και αποτροπή ενός τέτοιου απευκταίου συμβάντος. https://physicsgg.me/2019/11/17/%ce%bc%ce%b9%ce%ba%cf%81%ce%ae-%ce%b1%ce%bb%ce%bb%ce%ac-%cf%8c%cf%87%ce%b9-%ce%bc%ce%b7%ce%b4%ce%b1%ce%bc%ce%b9%ce%bd%ce%ae-%ce%b7-%cf%80%ce%b9%ce%b8%ce%b1%ce%bd%cf%8c%cf%84%ce%b7%cf%84%ce%b1-%ce%b5/

«Νeo» ρομποτικό σκάκι. Ένας κόσμος – ένας κόσμος τετράγωνος ο κόσμος μου. Στις απλοποιημένες του διαστάσεις χαρακώνονται οι ορίζοντες των ημερών, της ισονυχτίας η αντιθετική επιφάνεια. Όλα τα εγκλήματα της ζωής – πανουργίες φόνοι – ξαναζούν απάνου στο συντέφι και στον όνυχα όπου επίπονα γλιστρούν άκαρδου νου τα φιλντισένια σύμβολα τα είδωλα από κοράλλι. Ο δρόμος τους, οι επικίντυνοι σταθμοί των, οι απογοητεύσεις και τα λάφυρα – χαρές γι΄ αυτό που ήτανε καρδιά. Τώρα ζητά με του χεριού τη σπάνια κίνηση να περιπλέξει το ξερό παιχνίδι. Το αίμα που κυλάει, οι βιασμοί, ό,τι κρυφό έχει η ψυχή, δε διακρίνεται στις αυστηρές του μεταβολές. Όσοι όμως ξέρουν τους κανονισμούς, στο κάτοπτρο βλέπουν τις φριχτές εικόνες που δυό παίχτες κλείσανε σ’ εβένινο πλαίσιο και προσπαθούν με λιτές κούκλες να σκεπάσουν. Νικόλαος Κάλας, Οδός Νικήτα Ράντου, εκδόσεις ΙΚΑΡΟΣ 1977 Το σκάκι αποκτά Τεχνητή Νοημοσύνη και γίνεται ρομποτικό Μπορεί να πρόκειται για ένα παιχνίδι με ιστορία 1500 ετών, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι είναι υποχρεωτικό να μένει στάσιμο και να μην αποκτά νέα χαρακτηριστικά. Το Square Off είναι ένα ρομποτικό σκάκι, το οποίο τοποθετεί τα κομμάτια μόνα τους. Ο άνθρωπος μπορεί να παίζει εναντίον της Τεχνητής Νοημοσύνης ή με αντίπαλο έναν ηλεκτρονικό υπολογιστή. Πρόσφατα, η Square Off παρουσίασε δύο νέες υλοποιήσεις το Neo και το Swap, τα οποία διαφέρουν ως προς το μέγεθος και τα υλικά κατασκευής. Σε κάθε περίπτωση, έχουμε να κάνουμε με σκακιέρες που ταιριάζουν σε όλους τους χώρους και μπορούν να προσφέρουν αρκετά έντονες σκακιστικές συγκινήσεις. Κάτω από την επιφάνεια της σκακιέρας υπάρχει ένας ρομποτικός βραχίονας που φροντίζει να μετακινεί ειδικές μαγνητικές βάσεις πάνω στις οποίες ακουμπούν τα κομμάτια και έτσι γίνεται η κίνησή τους στη σκακιέρα. Για όσους έχουν δει τις ταινίες του Χάρι Πότερ, η εικόνα από την μαγική κίνηση των κομματιών στη σκακιέρα είναι οικεία και μοιάζει σαν να είναι βγαλμένη από την κινηματογραφική ταινία. Η Τεχνητή Νοημοσύνη προσφέρει διαφορετικά επίπεδα δυσκολίας, φθάνοντας πλέον τα 30 επίπεδα, ενώ μπορεί να προσαρμόζεται ανάλογα με τις ικανότητες του ανθρώπου με τον οποίο παίζει. Επιπρόσθετα, υπάρχει και ο ενσωματωμένος βοηθός ονόματι Viktor, ο οποίος μπορεί να προσφέρει σκακιστικά μαθήματα, χρήσιμες συμβουλές και ενδιαφέροντα κουίζ για όσους θέλουν να ασχοληθούν λίγο περισσότερο με το σκάκι. Τα νέα μοντέλα είναι αρκετά πιο γρήγορα από το πρώτο μοντέλο που είχε κάνει την εμφάνισή του το 2016, ενώ υπάρχει πλέον και η δυνατότητα της απομακρυσμένης μάχης με έναν φίλο μέσω βιντεοσυνομιλίας. Τη στιγμή που γράφονταν αυτές οι γραμμές, έτρεχε μία καμπάνια άντλησης κεφαλαίων μέσω Kickstarter για να γίνουν διαθέσιμα στην αγορά τα παιχνίδια. Ο στόχος των δημιουργών τους είναι να βγάλουν στην αγορά την ρομποτική σκακιέρα τον Ιούνιο του 2020, σε τιμές που θα ξεκινούν από τα 120 δολάρια για το πιο απλό μοντέλο. https://physicsgg.me/2019/11/17/%ce%bdeo-%cf%81%ce%bf%ce%bc%cf%80%ce%bf%cf%84%ce%b9%ce%ba%cf%8c-%cf%83%ce%ba%ce%ac%ce%ba%ce%b9/

44 έτη φωτός διάνυσε το ραδιοσήμα του Αρεσίμπο στο διάστημα. Το σημερινό λογότυπο της Google είναι αφιερωμένο στο μήνυμα του Αρεσίμπο, που εκπέμφθηκε πριν από 44 χρόνια. Το μήνυμα του Αρεσίμπο είναι ένα ραδιοσήμα το οποίο εκπέμφθηκε από το παρατηρητήριο του Αρεσίμπο με κατεύθυνση το διάστημα το 1974 (στις 16 Νοεμβρίου), περιέχοντας βασικές πληροφορίες για την ανθρωπότητα και τον πλανήτη Γη σε κωδικοποιημένη μορφή. Σκοπός της εκπομπής ήταν η επικοινωνία με κάποιο άλλο εξωγήινο πολιτισμό ο οποίος θα λάβει και θα αποκρυπτογραφήσει το μήνυμα. Η εκπομπή του μηνύματος έγινε με κατεύθυνση την περιοχή γνωστή ως σφαιρωτό σμήνος του Ηρακλέους σε απόσταση 25.000 ετών φωτός. Η εκπομπή του μηνύματος έγινε μόνο μια φορά, ως μέρος της εκδήλωσης για τον εορτασμό της ανακαίνισης του τηλεσκοπίου στο παρατηρητήριο του Αρεσίμπο στις 16 Νοεμβρίου 1974. Το μήνυμα αποτελείται από 1.679 δυαδικά ψηφία (210 bytes), τα οποία μεταδόθηκαν σε συχνότητα 2.380 MHz με διαμόρφωση συχνότητας στα 10 Hz ισχύ εκπομπής 1.000 kW. Τα ψηφία του 1 και 0 από τα οποία αποτελείται το μήνυμα στην δυαδική μορφή του, μεταδόθηκε με μετατόπιση συχνότητας στον ρυθμό των 10 ψηφίων ανά δευτερόλεπτο. Η συνολική εκπομπή διήρκησε λιγότερο από 3 λεπτά. Η διάταξη του μηνύματος αποτελείται από 1.679 τετράγωνα τα οποία είναι κατανεμημένα σε 73 γραμμές και 23 στήλες (1679 = 73 * 23 ως ημιπρώτος αριθμός), και στην μη κωδικοποιημένη μορφή του αποτελείται από συμβολικές απεικονίσεις. Το μήνυμα δημιουργήθηκε από τον Φρανκ Ντρέηκ, σε συνεργασία με τον Καρλ Σάγκαν και άλλους. Υπάρχουν 7 τμήματα στο μήνυμα με κατεύθυνση ανάγνωσης από πάνω προς τα κάτω: Οι αριθμοί 1 έως 10 (λευκά τετράγωνα) Οι ατομικοί αριθμοί των στοιχείων του υδρογόνου, άνθρακα, αζώτου, οξυγόνου, και φωσφόρου. Τα στοιχεία αυτά είναι τα συστατικά στοιχεία του DNA (πορφυρά τετράγωνα) Οι μαθηματικοί τύποι για τα ζάχαρα και τις βάσεις στα νουκλεοτίδια του DNA (πράσινα τετράγωνα) Το σύνολο των νουκλεοτιδίων στο DNA, και αναπαράσταση της δομής του διπλού έλικα του DNA (λευκά και γαλανά) Γραφική απεικόνιση ανθρώπου, στις διαστάσεις (ύψος) ενός μέσου ανθρώπου, και ο ανθρώπινος πληθυσμός της Γης (ερυθρά, γαλανά/λευκά, και λευκά τετράγωνα) Γραφική απεικόνιση του Ηλιακού Συστήματος με ένδειξη από ποιο πλανήτη έρχεται το μήνυμα (κίτρινα) Γραφική απεικόνιση του παρατηρητηρίου του Αρεσίμπο και οι διαστάσεις της εκπέμπουσας ραδιοσυσκευής (πορφυρά, λευκά, και γαλανά) Καθώς το μήνυμα θα χρειαστεί περίπου 25.000 έτη έως ότου φτάσει στο σφαιρωτό σμήνος του Ηρακλέους, και θα χρειαστούν άλλα 25.000 έτη αν υπάρξει απάντηση, το μήνυμα του Αρεσίμπο αποτελεί μια συμβολική επίδειξη του τεχνολογικού επιπέδου του ανθρώπου, καθώς και πραγματική προσπάθεια επικοινωνίας με άλλον εξωγήινο πολιτισμό, έστω και μονόδρομης. Ενδεικτικά, ο πυρήνας του σμήνους προς το οποίο το μήνυμα εκπέμφθηκε, δεν θα βρίσκεται στην θέση αυτή σε 25.000 χρόνια όταν φτάσει το μήνυμα αλλά θα έχει μετατοπιστεί, ωστόσο το μήνυμα θα φτάσει ούτως και άλλως κοντά στο κέντρο του γαλαξιακού σμήνους. Στην φωτογραφία το ραδιοτηλεσκόπιο Arecibo. (Yπενθυμίζεται ότι στην κατασκευή του ραδιοτηλεσκοπίου συμμετείχαν τα αδέρφια Γιώργος και Ηλίας Δουνδουλάκης ) https://physicsgg.me/2018/11/16/44-%ce%ad%cf%84%ce%b7-%cf%86%cf%89%cf%84%cf%8c%cf%82-%ce%b4%ce%b9%ce%ac%ce%bd%cf%85%cf%83%ce%b5-%cf%84%ce%bf-%cf%81%ce%b1%ce%b4%ce%b9%ce%bf%cf%83%ce%ae%ce%bc%ce%b1-%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%b1%cf%81/

Έξυπνα ενδύματα προπόνησης για να βοηθήσουν τους αστροναύτες να παραμείνουν έτοιμοι και υγιείς στις αποστολές. Το παλαιότερο βασίλειο της Ευρώπης στη Δανία είναι επίσης μία από τις πιο διαστημικές χωρες. Το Πανεπιστήμιο της Κοπεγχάγης, η δανική εταιρεία αεροδιαστημικής στο Odense και το Ohmatex στο Aarhus συνεργάζονται για ένα έργο που περιλαμβάνει έξυπνα ρούχα προπόνησης για αστροναύτες Το Τμήμα Βιοϊατρικών Επιστημών του Πανεπιστημίου της Κοπεγχάγης έχει περάσει χρόνια με το έργο, επικυρώντας έξυπνα αθλητικά καλσόν που στο εγγύς μέλλον θα μεταφερθούν στο ΔΔΣ που θα δοκιμάσουν οι αστροναύτες. Ο ρόλος της Δανικής Αεροδιαστημικής Εταιρείας είναι να διαπιστώσει ότι τα ηλεκτρονικά προϊόντα στο έξυπνο ρουχισμό είναι κατάλληλα και ασφαλή για χρήση. Οι τρεις οργανισμοί υπέγραψαν σύμβαση ύψους 7,75 εκατομμυρίων DKK στο πλαίσιο του Προγράμματος Γενικής Τεχνολογικής Υποστήριξης (GSTP), το οποίο προβλέπει συλλογή δεδομένων, εκτόξευση και ανάπτυξη διάφορων διαστημικών συσκευών, εργαλείων και οργάνων που κατασκευάζονται στη Δανία τα επόμενα τρία χρόνια. Η χρηματοδότηση παρέχεται από την ESA. Το ESA σκοπεύει να ανακαλύψει πώς ο αστροναύτης ασκεί ρουτίνα όταν μπορεί να βελτιωθεί στο διάστημα και ποιοι συγκεκριμένοι αστροναύτες πρέπει να παραμείνουν υγιείς καθ 'όλη τη διάρκεια των αποστολών τους. Αυτό είναι όπου αυτοματοποιημένες κινητές μετρήσεις Ohmatex έξυπνα καλσόν έρχονται.Το πλήρωμα ISS θα δοκιμάσει την ανάπτυξη στο διάστημα, και το Πανεπιστήμιο της Κοπεγχάγης θα εκτελέσει δοκιμές ελέγχου στη Γη με τη χρήση δεδομένων που στέλνουν οι αστροναύτες. Ο Δρ Lonnie Grove Petersen, τόσο από το Τμήμα Βιοϊατρικών Επιστημών του Πανεπιστημίου της Κοπεγχάγης όσο και από το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στο Σαν Ντιέγκο, εξήγησε ότι αυτά τα έξυπνα καλσόν που προορίζονται να χρησιμοποιηθούν για τακτική άσκηση για μέλη του πληρώματος θα αποτελέσουν επίσης μια εξαιρετική ευκαιρία για τους ερευνητές για να μάθετε περισσότερα σχετικά με τη σχέση μεταξύ της παρουσίας ή της απουσίας βαρύτητας και της φυσιολογίας του ανθρώπου. Το Ohmatex παρέχει σε κάθε ένα από τα στοιχεία με έξι αισθητήρες για να συλλέξει δεδομένα ηλεκτρικής μυϊκής δραστηριότητας, οξυγόνου και ροής αίματος ενώ οι αστροναύτες ασκουνται. Ο κ. Petersen πιστεύει ότι η νέα ανάπτυξη θα επιτρέψει στους ερευνητές να βελτιώσουν τα προγράμματα αστροναυτών και να παρακολουθήσουν την υγεία τους σε μεγαλύτερο πλεονέκτημα, βλέποντας ότι παραμένουν σε φόρμα κατά τη διάρκεια των αποστολών τους, για παράδειγμα, στον Άρη και τη Σελήνη και επιστρέφουν στη Γη με καλή υγεία . «Πολλές από τις αλλαγές που παρατηρούμε στο διάστημα είναι παρόμοιες με μια διαδικασία επιταχυνόμενης γήρανσης και υπάρχουν πολλές παράλληλες παραμέτρους με συγκεκριμένες ασθένειες στη Γη: Οι μύες ατροφούν, τα οστά αποκλείονται και παρατηρούμε σημαντικές επιδράσεις στο καρδιαγγειακό σύστημα και τον εγκέφαλο. Επιπλέον, όταν επιστρέφουν οι αστροναύτες, συμβαίνει το αντίθετο: Ένα είδος διαδικασίας αναγέννησης. Με αυτό τον τρόπο, η φυσιολογία στο διάστημα μπορεί να μας διδάξει πολλά για την ανάπτυξη ασθενειών », εξηγεί. https://asgardia.space/en/news/Smart-Workout-Clothes-To-Help-Astronauts-Stay-Fit Κορυφώνεται το βράδυ της Κυριακής η φθινοπωρινή βροχή των διαττόντων Λεοντιδών. Η φετινή φθινοπωρινή «βροχή» των διαττόντων αστέρων Λεοντιδών θα κορυφωθεί το βράδυ της Κυριακής 17 Νοεμβρίου έως τα χαράματα της Δευτέρας στο βόρειο ημισφαίριο, που περιλαμβάνει και την Ελλάδα. Εφόσον δεν υπάρχουν σύννεφα (πράγμα μάλλον δύσκολο λόγω της αναμενόμενης κακοκαιρίας), οι συνθήκες θα είναι κατάλληλες για νυχτερινή παρατήρηση, με δεδομένο ότι η επόμενη πανσέληνος θα είναι στις 23 Νοεμβρίου, οπότε ο ουρανός θα είναι σχετικά σκοτεινός. Οι Λεοντίδες είναι μια μέσης θεαματικότητας βροχή διαττόντων, η οποία όμως κατά καιρούς εξελίσσεται σε άκρως εντυπωσιακή. Συνήθως δημιουργεί 15 «πεφταστέρια» ανά ώρα, αλλά κάθε περίπου 33 χρόνια εμφανίζουν ένα περιοδικό αποκορύφωμα με εκατοντάδες ή και χιλιάδες μετέωρα την ώρα. Η πιο πρόσφατη θεαματική χρονιά τους ήταν το 2001. Η βροχή των διαττόντων διαρκεί από τις 6 έως τις 30 Νοεμβρίου και φαίνεται να προέρχεται από τον αστερισμό του Λέοντα, απ’ όπου πήρε και το όνομά της. Στην πραγματικότητα, πρόκειται για τα σωματίδια της σκόνης που έχει αφήσει πίσω της η ουρά του κομήτη 55Ρ/Τέμπλ-Τατλ, ο οποίος ανακαλύφθηκε το 1865 και κάθε Νοέμβριο τα απομεινάρια του διασταυρώνονται με την τροχιά της Γης. Ο κομήτης θα πλησιάσει ξανά τη Γη το 2031. Καθώς η Γη περιφέρεται γύρω από τον Ήλιο, τα απομεινάρια του κομήτη συναντούν το ανώτερο στρώμα της ατμόσφαιρας του πλανήτη μας, αναφλέγονται λόγω της τριβής και σχηματίζουν φωτεινές σφαίρες, γνωστές ως «πεφταστέρια» ή διάττοντες ή μετέωρα. https://www.amna.gr/home/article/408408/Korufonetai-to-bradu-tis-Kuriakis-i-fthinoporini-brochi-ton-diattonton-Leontidon-

James Peebles: Γιατί το όνομα «θεωρία της Μεγάλης Έκρηξης» είναι λανθασμένο. «Το πρώτο πράγμα που πρέπει να ξέρουμε για το επιστημονικό μου αντικείμενο είναι ότι η ονομασία του, η θεωρία της Μεγάλης Έκρηξης (Big Bang), δεν είναι σωστή», λέει ο βραβευμένος με το Νόμπελ Φυσικής 2019 James Peebles. Ο όρος Μεγάλη Έκρηξη (Big Bang) χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά από τον Fred Hoyle σε μια ραδιοφωνική εκπομπή του BBC, το κείμενο της οποίας δημοσιεύθηκε το 1950. Ο Hoyle με τους συνεργάτες του Hermann Bondi και Thomas Gold, είχαν διατυπώσει το 1948 την Θεωρία της Σταθερής Κατάστασης για το σύμπαν και χρησιμοποίησε τον όρο Μεγάλη Έκρηξη για να ειρωνευτεί την αντίπαλη θεωρία. Παρ’ όλα αυτά τελικά ο όρος αυτός επικράτησε, αποβάλλοντας το ειρωνικό του περιεχόμενο. Ο James Peebles που κέρδισε το φετινό βραβείο Νόμπελ στη Φυσική είχε μεγάλη συνεισφορά, στις αρχές της δεκαετίας του 1960, στην εδραίωση της θεωρίας της Μεγάλης Έκρηξης. Όμως, όπως δήλωσε σε μια πρόσφατη ομιλία του στην Σουηδική Πρεσβεία στην Ουάσινγκτον απεχθάνεται το όνομα «θεωρία της Μεγάλης Έκρηξης». Το θεωρεί εντελώς ακατάλληλο. Και τούτο, διότι το όνομα αυτό υπαινίσσεται την έννοια ενός γεγονότος και μιας θέσης, κάτι που είναι λάθος, γιατί στην πραγματικότητα δεν υπάρχουν σαφή δεδομένα για μια γιγαντιαία έκρηξη. Ο James Peebles είναι προσεκτικός στις διατυπώσεις του και δηλώνει πως δεν γνωρίζει τίποτε για την «αρχή». Είναι πολύ ατυχές το γεγονός ότι κάποιος (ακούγοντας τον όρο «Μεγάλη Έκρηξη») σκέφτεται την αρχή, ενώ στην πραγματικότητα δεν έχουμε μια καλή θεωρία για κάτι τέτοιο. Αντίθετα, έχουμε μια «καλά δοκιμασμένη θεωρία της εξέλιξης από μια αρχέγονη κατάσταση» στην σημερινή κατάσταση, ξεκινώντας από «τα πρώτα δευτερόλεπτα της διαστολής» – κυριολεκτικά τα πρώτα δευτερόλεπτα του χρόνου, τα οποία έχουν αφήσει τις κοσμολογικές υπογραφές που αναφέρονται ως «απολιθώματα». Τα απολιθώματα στην παλαιοντολογία σημαίνουν τα διατηρημένα υπολείμματα των ζωντανών οργανισμών από τις πρώιμες γεωλογικές ηλικίες. Τα παλαιότερα κοσμολογικά απολιθώματα είναι ο σχηματισμός του στοιχείου ηλίου και άλλων ελαφρών στοιχείων ως αποτέλεσμα της πυρηνοσύνθεσης που πραγματοποιήθηκε όταν το σύμπαν ήταν πολύ θερμό και πολύ πυκνό. Αυτές οι θεωρίες υποστηρίζονται με πολύ μεγάλη ακρίβεια από θεωρητικά και παρατηρησιακά δεδομένα, σε αντίθεση με τις θεωρίες που επιχειρούν να περιγράψουν την προηγούμενη μυστηριώδη φάση της «αρχικής χρονικής στιγμής». Δεν έχουμε μια ισχυρή απόδειξη για το τι συνέβη νωρίτερα. Έχουμε θεωρίες, αλλά δεν επιβεβαιώνονται πειραματικά. Οι θεωρίες είναι υπέροχες, αλλά για μένα, γίνονται αποδεκτές μόνο όταν επιβεβαιωθούν πειραματικά. Κάθε έξυπνος φυσικός μπορεί να δημιουργήσει θεωρίες. Δεν θα μπορούσαν όμως να έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα. Ανακαλύπτετε ποιες θεωρίες είναι κοντά στην πραγματικότητα, συγκρίνοντας τες με τα πειράματα. Δεν έχουμε πειραματικά στοιχεία ώστε να επιβεβαιώσουν κάποια θεωρία που περιγράφει αυτό που συνέβη νωρίτερα. Μια από αυτές τις θεωρίες είναι γνωστή ως το «μοντέλο πληθωρισμού», το οποίο θεωρεί ότι το πρώιμο σύμπαν επεκτάθηκε εκθετικά γρήγορα μεταξύ 10-33 και 10-32 δευτερόλεπτων της ύπαρξης του σύμπαντος. «Είναι μια όμορφη θεωρία», δήλωσε ο Peebles. «Πολλοί άνθρωποι πιστεύουν ότι επειδή είναι τόσο όμορφη, είναι σίγουρα σωστή. Αλλά τα αποδεικτικά στοιχεία είναι ισχνά». Στην ερώτηση, «με ποιόν όρο θα αντικαθιστούσε το όνομα «Μεγάλη Έκρηξη», απάντησε: Έχω εγκαταλείψει την προσπάθεια, χρησιμοποιώ και εγώ τον όρο «Μεγάλη Έκρηξη» και δεν μου αρέσει. Εδώ και χρόνια, ορισμένοι από εμάς προσπάθησαν να πείσουν την επιστημονική κοινότητα να βρει έναν καλύτερο όρο χωρίς επιτυχία. Έτσι, έμεινε ο όρος «Μεγάλη Έκρηξη». Είναι αποτυχημένος όρος, αλλά όλοι ξέρουν αυτό το όνομα. Γι αυτό και εγκατέλειψα (τις προσπάθειες αντικατάστασής του). https://physicsgg.me/2019/11/14/james-peebles-%ce%b3%ce%b9%ce%b1%cf%84%ce%af-%cf%84%ce%bf-%cf%8c%ce%bd%ce%bf%ce%bc%ce%b1-%ce%b8%ce%b5%cf%89%cf%81%ce%af%ce%b1-%cf%84%ce%b7%cf%82-%ce%bc%ce%b5%ce%b3%ce%ac%ce%bb%ce%b7-%ce%ad%ce%ba/

Βρέθηκε μέρος στη Γη που δεν μπορεί να επιβιώσει ζωή. Υψηλότατες θερμοκρασίες, απόκοσμα χρώματα και εξαιρετικά αντίξοες και αφιλόξενες για την παρουσία ζωής συνθήκες χαρακτηρίζουν την περιοχή γύρω από το ηφαίστειο Νταλόλ στη βόρεια Αιθιοπία. Οι υδροθερμικές λίμνες που βρίσκονται εκεί θεωρούνται ότι είναι κάποια από τα πιο αφιλόξενα περιβάλλοντα που μπορεί να συναντήσει κανείς στη Γη- και, σύμφωνα με νέα έρευνα, κάποιες εξ αυτών φαίνονται να είναι εντελώς κενές ζωής. Διαφορετικές μορφές ζωής στον πλανήτη μας έχουν προσαρμοστεί έτσι ώστε να επιβιώνουν υπό κάποιες εξαιρετικά αντίξοες συνθήκες, όπως μέρη που είναι εξαιρετικά θερμά, εξαιρετικά όξινα κλπ, ανέφερε, σύμφωνα με δημοσίευμα του Live Science, η Πουριφικασιόν Λόπεζ Γκαρσία, διευθύντρια ερευνών του Γαλλικού Εθνικού Κέντρου Επιστημονικών Ερευνών και senior author της έρευνας. Ωστόσο, τίθεται το ερώτημα κατά πόσον θα ήταν δυνατόν μια μορφή ζωής να επιβιώσει σε ένα περιβάλλον που συνδυάζει πολλά από αυτά τα «αφιλόξενα» χαρακτηριστικά, όπως τα νερά του Νταλόλ. Για να διαπιστώσουν εάν αυτό το περιβάλλον ξεπερνά τα όρια αντοχής της ζωής στον πλανήτη μας, οι ερευνητές εξέτασαν μια σειρά δειγμάτων άλμης, από λίμνες με εξαιρετικά υψηλή συγκέντρωση αλατιού στην περιοχή. Κάποιες ήταν εξαιρετικά θερμές, αλμυρές και όξινες, ενώ άλλες ήταν πολύ θερμές και αλμυρές, αλλά δεν ήταν πολύ όξινες. Οι επιστήμονες ανέλυσαν όλο το γενετικό υλικό που βρέθηκε στα δείγματα για να εντοπίσουν οργανισμούς που ζούσαν εκεί. Κάποιες από τις πιο «ήπιες» λίμνες ήταν γεμάτες χλωριούχο νάτριο, κάτι που κάποιοι μικροοργανισμοί μπορούν να αντέξουν. Τα πλέον αφιλόξενα περιβάλλοντα είχαν υψηλές συγκεντρώσεις άλατος που βασίζεται στο μαγνήσιο, κάτι που είναι καταστροφικό για τη ζωή, επειδή το μαγνήσιο διασπά την κυτταρική μεμβράνη, όπως είπε η Λόπεζ Γκαρσία. Σε αυτά τα εξαιρετικά ακραία περιβάλλοντα, που ήταν πάρα πολύ όξινα, θερμά και περιείχαν άλατα μαγνησίου, οι ερευνητές δεν βρήκαν DNA- και ως εκ τούτου καθόλου ίχνη ζωντανών οργανισμών, σύμφωνα με τη μελέτη. Οι επιστήμονες βρήκαν ένα μικρό ίχνος DNA από μονοκύτταρους οργανισμούς (αρχαία), εάν «επέβαλλαν τις συνθήκες» σε αυτά τα δείγματα, σημείωσε η Λόπεζ Γκαρσία. Ωστόσο, ακόμα και έτσι, θεωρείται πως μάλλον πρόκειται για μόλυνση από κάποια κοντινή περιοχή, από τον άνεμο ή από ανθρώπους. Στις λιγότερο αφιλόξενες λιμνούλες οι ερευνητές βρήκαν μεγάλη ποικιλία μικροβίων- κυρίως αρχαία. «Η ποικιλότητα των αρχαίων είναι πολύ πολύ μεγάλη και προκαλεί έκπληξη» είπε η Λόπεζ Γκαρσία. Ερευνητές ανακάλυψαν κάποια αρχαία που είναι γνωστό πως ζουν σε περιοχές με υψηλή συγκέντρωση άλατος και κάποια που δεν ήταν γνωστό πως μπορούν να επιβιώσουν υπό τέτοιες συνθήκες. Τα ευρήματα υποδεικνύουν ότι υπάρχει μία διαβάθμιση στα ακραία περιβάλλοντα, κάποια από τα οποία φιλοξενούν ζωή και άλλα όχι- και αυτό θα μπορούσε να βοηθήσει ως προς τις έρευνες για ύπαρξη ζωής αλλού στο σύμπαν. «Υπάρχει αυτή η ιδέα...πως οποιοσδήποτε πλανήτης με νερό σε υγρή μορφή στην επιφάνεια είναι κατοικήσιμος» είπε. Ωστόσο, όπως δείχνουν οι λίμνες στην Αιθιοπία, το νερό «μπορεί να είναι απαραίτητη προϋπόθεση, αλλά δεν επαρκεί». Βρέθηκε μέρος στη Γη που δεν μπορεί να επιβιώσει. https://www.huffingtonpost.gr/entry/vretheke-meros-ste-ye-poe-den-mporei-na-epiviosei-zoe_gr_5dcd7161e4b0d43931d0bf40

Σεμινάριο στον ΟΦΑ: Φάσματα αστέρων, Σάββατο 16 Νοεμβρίου Ο Ήλιος μας είναι ο πιο κοντινός αστέρας στη Γη…Βρίσκεται τόσο κοντά που ένα διαστημόπλοιο κινούμενο με 200 km/h θα χρειάζονταν περίπου 80 έτη για να φτάσει σε αυτόν Αντίστοιχα τα αστέρια ή αλλιώς αστέρες, είναι ήλιοι σαν το δικό μας ευρισκόμενοι σε πραγματικά τεράστιες αποστάσεις. Με δέος παρακολουθήσαμε την ανακοίνωση της NASA πριν λίγες μέρες πως η διαστημοσυσκευή Voyager 2, που εκτοξεύτηκε το 1977, διέσχισε το όριο της Ηλιόσφαιρας και βρίσκεται πλέον εκτεθειμένη στις ακτινοβολίες και τα σωματίδια γειτονικών αστεριών και όχι του Ήλιου. Αναπόφευκτα διερωτάται κανείς… -Πώς γνωρίζουμε τόσα πράγματα για τους αστέρες; -Πώς γίνεται να υπολογίζουμε τη μάζα, τη θερμοκρασία, την ηλικία τους, το πως γεννήθηκαν και το πώς και πότε θα πεθάνουν όταν δεν έχουμε επισκεφθεί κανέναν άλλο αστέρα πέραν του δικού μας «ταπεινού» Ήλιου; Απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα δίνει η μελέτη του φωτός των αστέρων το οποίο συλλέγεται και αναλύεται από κατάλληλες συσκευές, τους φασματογράφους. Στο σεμινάριο του Σαββάτου θα μελετήσουμε μια τέτοια συσκευή και θα αναλύσουμε το φως από πηγές διαφορετικού τύπου στην πράξη. Στον μακρινό κόσμο των αστέρων και του φωτός τους θα μας ταξιδέψει ο καθηγητής δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης και Πρόεδρος του Ομίλου Φίλων Αστρονομίας κ. Σταύρος Κουκιόγλου. Σάββατο 16 Νοεμβρίου στις 6 το απόγευμα, στα γραφεία του Ομίλου Φίλων Αστρονομίας, Αλεξανδρείας 113. -Για τα σεμινάρια υπάρχει μια ελάχιστη συμβολική επιβάρυνση για τα μη μέλη (3 ευρώ και 2 ευρώ για φοιτητές). Η παρακολούθηση των σεμιναρίων είναι δωρεάν για μαθητές Δημοτικού και τα τακτοποιημένα οικονομικώς μέλη του Ομίλου. https://www.scoop.it/topic/physicists-and-physics/p/4112550860/2019/11/14/16

Πρόσωπο με πρόσωπο με τον Αϊνστάιν Συνέντευξη του Αμερικανού αστροφυσικού Shep Doeleman Ο Αμερικανός αστροφυσικός Shep Doeleman έφτασε από τους πρώτους στο πολιτιστικό κέντρο Radyalsystem στις όχθες του ποταμού Spree, στο ανατολικό Βερολίνο το πρωί της 9ης Νοεμβρίου. Ήταν ένας από τους επιστήμονες- “The brightest minds of the planet” – που συμμετείχαν φέτος ως προσκεκλημένοι ομιλητές στο συνέδριο Falling Walls, τον ετήσιο θεσμό συνάντησης της επιστήμης με την κοινωνία στο Βερολίνο. Η εκδήλωση εντάσσεται στο πλαίσιο των επετειακών δράσεων για την Πτώση του Τείχους και κάθε χρόνο καθένας από τους ομιλητές περιγράφει την προσπάθειά του να ρίξει τα δικά του τείχη. Ο διαπρεπής επιστήμονας του Harvard-Smithsonian Center for Astrophysics (Κέντρου Αστροφυσικής Χάρβαρντ-Σμιθσόνιαν) έριξε τα δικά του τείχη τον περασμένο Απρίλιο παρουσιάζοντας στη συνέντευξη Τύπου του National Science Foundation, στην Ουάσιγκτον το σημαντικότερο πορτρέτο που τραβήχτηκε ποτέ, την πρώτη φωτογραφία μιας μαύρης τρύπας στο Διάστημα. «Αρχίσαμε μια μικρή ομάδα ερευνητών να δουλεύουμε πάνω στο πρότζεκτ σχεδόν πριν δύο δεκαετίες και σήμερα σχεδόν δεν το πιστεύουμε αυτό που συνέβη. Όταν είδαμε την φωτογραφία της μαύρης τρύπας συγκινηθήκαμε πολύ. Η συνειδητοποίηση βέβαια έρχεται σιγά-σιγά όταν αντιλαμβάνεσαι πως η ίδια η φύση σου πρόσφερε κάτι τόσο καθαρό, τόσο αληθινό, τόσο όμορφο. Και στη συνέχεια χαίρεσαι, πετάς από τη χαρά σου», μου εξομολογείται καθισμένος στο φουαγιέ του κτηρίου λίγο πριν ξεκινήσει η διάλεξή του. Με έχει εντυπωσιάσει με την ευγένεια και τη διακριτικότητά του. Απλός, λεπτός και κομψός, σχεδόν αθόρυβος, πολύ ήρεμος, πολύ προσιτός, πολύ αφοσιωμένος όταν του μιλούν, πολύ σκεπτικός όταν απαντάει, με τη συστολή του μεγάλου επιστήμονα που διερευνά τα μυστήρια του Σύμπαντος χωρίς να καλλιεργεί στον εαυτό του την ιδέα πως κατέκτησε όλες τις βεβαιότητες. Μπαίνω αμέσως στο θέμα ξεκινώντας από διεθνή δημοσιεύματα που έκαναν λόγο για την ανακάλυψη της «πύλης της Κολάσεως» ή ενός «γαλαξιακού τέρατος», καθώς η μαύρη τρύπα έχει διάμετρο 40 δις χιλιόμετρα (3 εκατομμύρια φορές μεγαλύτερη από τη Γη). Εκείνος χαμογελάει: «Τα έχω υπόψη μου αν και προσωπικά δεν χαρακτήρισα ποτέ την τρύπα ως “πύλη της Κολάσεως”. Ως παιδιά πιστεύαμε ότι υπήρχαν τέρατα γύρω μας, στο φυσικό μας περιβάλλον, κρυμμένα στην ντουλάπα μας ή ακόμη και κάτω από το κρεβάτι μας. Οι αστρονόμοι πιστεύαμε ότι υπήρχαν τέρατα μέσα στο γαλαξία μας αλλά δεν τα βλέπαμε και όταν δεν βλέπεις κάτι το μυθοποιείς. Τώρα είδαμε τι είναι αυτά τα τέρατα και μετατρέψαμε τον φόβο σε μια ευκαιρία να δημιουργήσουμε “Extremes Labs”. Πιστεύω ότι τώρα ξεκινάμε». Με το βλέμμα στραμμένο στη μαύρη τρύπα Τον περασμένο Απρίλιο όλα τα βλέμματα παγκοσμίως στράφηκαν σε μία εικόνα: την πρώτη «Μαύρη Τρύπα» που έχει ποτέ καταγραφεί στον γαλαξία μας, 55 εκατ. έτη φωτός μακριά από τη Γη. «Είμαστε στην ευχάριστη θέση να σας αναφέρουμε ότι είδαμε αυτό που, ως σήμερα, θεωρούσαμε ανέφικτο», είχε δηλώσει τότε ο Shep Doeleman, που ηγείται του διεθνούς προγράμματος Telescope Horizon Event (Τηλεσκόπιο Ορίζοντα Γεγονότων) του Εθνικού Ιδρύματος Επιστημών (NSF) των ΗΠΑ και της ΕΕ. «Εκπλαγήκαμε πραγματικά όταν μετά την ανακοίνωση κατεβήκαμε από τα δωμάτιά μας στο λόμπι του ξενοδοχείου και είδαμε ένα πλήθος δημοσιογράφων να μας περιμένουν. Ξέρετε η αστρονομία έχει και κάτι το εξωτικό. Ο άνθρωπος συναρπάζεται από το άγνωστο. Η αλήθεια είναι βέβαια ότι είχαμε λύσει το μεγαλύτερο μυστήριο του Σύμπαντος, αυτό που θωρούσαμε ως ανέφικτο. Σφίξαμε τα χέρια με τον Αϊνστάιν και παράλληλα μέσω της επιστήμης ξεπεράσαμε φυσικά σύνορα ενώνοντας τους ανθρώπους σε ολόκληρο τον κόσμο και αυτό ήταν μαγικό. Νομίζω ότι για αυτό στράφηκαν όλα τα βλέμματα πάνω μας», συμπληρώνει ο καθηγητής, ο οποίος στη διάρκεια της συνέντευξης αναφέρεται συχνά στον Αϊνστάιν. Και πώς μπορεί να μην το κάνει άλλωστε αφού η Γενική Θεωρία της Σχετικότητας που διατυπώθηκε από εκείνον στις αρχές του 20ού αιώνα περιέγραφε τη βαρυτική δύναμη μέσω των καμπυλώσεων του χωροχρόνου παρουσία μάζας. Ο Doeleman μου εξηγεί ότι η ιδέα για τη φωτογράφηση μιας μαύρης τρύπας του Σύμπαντος έχει διττή προέλευση και είχε συλληφθεί αρκετά χρόνια πριν. Από τη μια υπήρχε η αστρονομία και η ιδέα, χωρίς σαφή πειραματική απόδειξη, ότι ο γιγάντιος γαλαξίας Μ87 περιείχε στον πυρήνα του μια υπερμεγέθη μαύρη τρύπα, για αυτό και επιστήμονες εργάζονταν ήδη προς αυτή την κατεύθυνση με τηλεσκόπια υψηλής ανάλυσης και από την άλλη υπήρχαν οι θεωρητικοί που επιχειρούσαν προσομοιώσεις της μαύρης τρύπας με υπολογιστές. Στα τέλη του 2000 περισσότεροι από 347 επιστήμονες από εξήντα ερευνητικά ινστιτούτα σε είκοσι χώρες σε Ευρώπη, Αμερική και Ανατολική Ασία ένωσαν τις δυνάμεις τους σε ένα κοσμοϊστορικό διεθνές εγχείρημα που είχε ως αποτέλεσμα αυτό που ζήσαμε τον περασμένο Απρίλιο. Πειράματα στην Ανταρκτική Ο ιός της επιστήμης είχε προσβάλει από νωρίς τον αμερικανό καθηγητή. Ο ίδιος μου διηγείται πως ο πατέρας του που δίδασκε επιστήμη στο λύκειο ήταν η αιτία να αγαπήσει την έρευνα. Η αφορμή δόθηκε κάπου πιο μακριά στην Ανταρκτική όταν ο 19χρονος τότε Doeleman, ως φοιτητής Φυσικής πέρασε 13 μήνες στον ερευνητικό σταθμό McMurdo διενεργώντας πειράματα και στήνοντας επιστημονικά όργανα για παρατηρήσεις. «Μου άρεσε η εξερεύνηση του περιβάλλοντος και ειδικότερα η παρατήρηση με όργανα, ήταν μεγάλη πρόκληση», συμπληρώνει ο ίδιος. Μια αντίστοιχη πρόκληση ήταν και η προσπάθεια φωτογράφισης ενός σημείου στο Σύμπαν -μαύρη τρύπα- που ρουφάει στην κυριολεξία ό, τι το περιβάλλει, καλυπτόμενο από ένα νέφος σκόνης. Ενός σημείου στο χώρο με άπειρη πυκνότητα και μηδενικό μέγεθος, με τεράστια μάζα που έλκει τα πάντα γύρω του, ακόμα και το ίδιο το φως. Ο καθηγητής κατά τη διάλεξή του περιέγραψε βήμα προς βήμα τη μέθοδο των επιστημόνων που συμμετείχαν στο διεθνές πρόγραμμα. Το καθοριστικό ήταν η χρήση ενός ραδιοτηλεσκοπίου, τόσο μεγάλου ώστε να εστιάζει στον πυρήνα ενός γαλαξία σε απόσταση αρκετών δισεκατομμυρίων χιλιομέτρων από τη Γη διαθέτοντας ένα κάτοπτρο πολλαπλάσιας διαμέτρου από αυτής του ηλιακού μας συστήματος. Οι υπολογισμοί κατέληξαν σε ένα ραδιοτηλεσκόπιο με επιφάνεια κατόπτρου στις διαστάσεις της Γης, για τη δημιουργία του οποίου χρησιμοποιήθηκε η τεχνική του Very Long Baseline Interferometry (VLBI) που βασίζεται στη σύνθεση μικρότερων ραδιοτηλεσκοπίων, τα οποία ήδη βρίσκονταν διάσπαρτα σε διάφορα σημεία της γης, σε τέσσερις ηπείρους (Αριζόνα, Χιλή, Μεξικό, Ανταρκτική, Χαβάη και Ισπανία). Με το συγχρονισμό κάθε τηλεσκοπίου μέσω ενός δικτύου ατομικών ρολογιών, η ομάδα δημιούργησε ένα εικονικό τηλεσκόπιο με επιφάνεια όσο είναι η απόσταση των πιο απομακρυσμένων τηλεσκοπίων. Τα τηλεσκόπια μπορούσαν να συλλέγουν δεδομένα για την μαύρη τρύπα ταυτόχρονα, να τα προωθούν σε υπερυπολογιστές και μετά από επεξεργασία να τα αποστέλλουν στους αστροφυσικούς για ανάλυση μέσω χρήσης πολύπλοκων αλγορίθμων. «Το ΕΗΤ τηλεσκόπιο είναι ένα “θησαυρός”. Βέβαια, είχαμε έναν τεράστιο όγκο δεδομένων να διαχειριστούμε, καθώς “τρέχαμε” μια τριπλή επεξεργασία με όχι έναν, αλλά με τρείς αλγορίθμους. Ο όγκος δεδομένων που επεξεργαστήκαμε συνολικά ήταν 5 PB ή αλλιώς 5 εκατομμύρια USB του 1GB. Αρχικά δεν είχαμε ιδέα για το τι θα βλέπαμε, αλλά όταν σε στοιχειώνει ο Αϊνστάιν δεν θες να αποτύχεις», σχολιάζει ο διαπρεπής επιστήμονας, συμπληρώνοντας πως τελικά το πρώτο πράγμα που είδαν μετά την ανάλυση δεδομένων ήταν ένα λαμπρό δαχτυλίδι με ένα σκοτεινό κέντρο, δηλαδή αυτό ακριβώς που περιγράφει η θεωρία και που είχαν προβλέψει με τις προσομοιώσεις τους. Αυτή ήταν η πρώτη φωτογραφία μιας μαύρης τρύπας του γιγάντιου γαλαξία Messier 87 (Μ87) με μάζα ίση με αυτή που έχουν 6,5 δισεκατομμύρια Ήλιοι, που επαλήθευσε τη Θεωρία της Σχετικότητας. Και για την ακρίβεια ήταν η φωτογραφία της «σκιάς» που αυτή ρίχνει στο φωτεινό υπόβαθρο της σκόνης και των αερίων που στροβιλίζονται γύρω της, καθώς είναι αδύνατο να διακρίνει κανείς τι πραγματικά συμβαίνει μέσα στη μαύρη τρύπα. Τι μάθαμε από την πρώτη φωτογραφία Οι επιστήμονες κατάφεραν να αποκτήσουν μια εικόνα του περιβάλλοντος της μαύρης τρύπας (του ορίζοντα γεγονότος), δηλαδή της οριακής περιοχής πέρα από την οποία δεν υπάρχει σημείο επιστροφής, ούτε καν για το φως. Αυτός είναι ο λόγος που το κατασκότεινο εσωτερικό μιας μαύρης τρύπας δεν μπορεί να φωτογραφηθεί. Τι μάθαμε όμως τελικά; «Καταρχήν επιβεβαιώνεται ο Αϊνστάιν και κατά δεύτερον έχουμε την καλύτερη απόδειξη για την ύπαρξη μαύρων οπών με τεράστια μάζα». Μέχρι σήμερα η ύπαρξη τους επιβεβαιωνόταν έμμεσα από τις βαρυτικές και άλλες επιδράσεις που ασκούν στο περιβάλλον τους, αλλά ποτέ κανείς δεν τις είχε δει. Ρωτάω τον καθηγητή αν οι παρατηρήσεις με το ΕΗΤ ή με παρόμοιες κατασκευές μας βοηθήσουν να αναπτύξουμε μια θεωρία για την κβαντική βαρύτητα: «Δεν μπορώ να απαντήσω ούτε θετικά, ούτε αρνητικά, αλλά πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι για όλα. Γεγονός είναι ότι το EHT άνοιξε ένα νέο παράθυρο στις μαύρες τρύπες και μας επιτρέπει να κάνουμε μετρήσεις ακριβείας κοντά στον ορίζοντα γεγονότος. Βέβαια βλέπουμε μόνο τη σκιά που τον καλύπτει. Το τι μπορεί να κρύβεται από κάτω δεν ξέρουμε. Είμαστε τυχεροί που το National Science Foundation μας επιβράβευσε με το Breakthrough Prize in Fundamental Physics 2020, βραβείο που μεταφράζεται σε 3 εκατομμύρια δολάρια για να πάμε την έρευνά μας πιο πέρα. Όσο προχωράς θέτεις ερωτήματα. Και όσο απαντάς τόσα περισσότερα προκύπτουν. Αυτή εξάλλου είναι και η μαγεία της επιστήμης». Το επόμενο βήμα του καθηγητή και ολόκληρης της ομάδας του ΕΗΤ είναι η δημιουργία μιας ταινίας που θα αποτυπώνει τις κινήσεις της ύλης και τις αναταράξεις γύρω από τη μαύρη τρύπα. «Πριν δέκα χρόνια είχαμε κάνει μια δημοσίευση που προέβλεπε την φωτογράφηση της μαύρης τρύπας. Το καταφέραμε δύο μήνες πριν ολοκληρωθεί η δεκαετία. Τώρα ξαναλέω το ίδιο και ευελπιστώ μέσα στην επόμενη δεκαετία να δούμε την ταινία. Στόχος μας είναι να δημιουργήσουμε πολλά και μικρά τηλεσκόπια και να γεμίσουμε με αυτά κάθε μαύρη τρύπα στο Διάστημα. Αυξάνοντας τη συχνότητα παρατήρησης από το 1 στα 25 sec θα μπορούμε να προχωρήσουμε στη λήψη διαδοχικών στιγμιότυπων (snapshots) και να παραγάγουμε ταινίες μαύρων οπών σε δράση σε πραγματικό χρόνο». Ολοκληρώνοντας αυτή τη συνέντευξη δεν μπορώ να μη ρωτήσω τον καθηγητή για το ποιά θεωρεί ως την επόμενη επανάσταση στην επιστήμη. «Αν με ρωτάτε γενικά θα πω πως η Τεχνητή Νοημοσύνη μας επιφυλάσσει πολλές εκπλήξεις, που θα επηρεάσουν πολλούς τομείς της ζωής μας. Εξελίξεις προβλέπω στην κβαντική υπολογιστική και στον τομέα της υγείας. Αναφορικά με την Αστρονομία έρχονται τα Large Synoptic Survey Telescope (LSST), που είναι μια πολλά υποσχόμενη νέα γενιά τηλεσκοπίων. Ξέρετε δημιουργώντας ένα όργανο πολλές φορές βλέπεις διαφορετικά πράγματα από αυτά που νομίζεις πως θα δεις, οπότε δεν μπορώ να κάνω προβλέψεις. Τα LSST αποτελούν το ‘κλειδί’ να ανοίξουμε μια πόρτα που δεν ξέρουμε ακόμη ποια θα είναι και που θα μας οδηγήσει. Μερικές φορές ακόμη και με τα υπάρχοντα τηλεσκόπια γυρνώντας προς τα πίσω μπορούμε να δούμε πράγματα που δεν είχαμε δει. Θα δείξει». https://physicsgg.me/2019/11/14/%cf%80%cf%81%cf%8c%cf%83%cf%89%cf%80%ce%bf-%ce%bc%ce%b5-%cf%80%cf%81%cf%8c%cf%83%cf%89%cf%80%ce%bf-%ce%bc%ce%b5-%cf%84%ce%bf%ce%bd-%ce%b1%cf%8a%ce%bd%cf%83%cf%84%ce%ac%ce%b9%ce%bd/

«Ελκτική ακτίνα» για συναρμολόγηση σε νανοκλίμακα. Επιστήμονες και μηχανικοί εργάζονται σε νανοκλίμακα για την ανάπτυξη επαναστατικών τεχνολογιών σε τομείς όπως οι κβαντικοί υπολογιστές- ωστόσο πρόκειται για μια κλίμακα τόσο μικρή που οι συμβατικές μέθοδοι συναρμολόγησης δεν αποδίδουν ή απλά δεν μπορούν να λειτουργήσουν. Σε αυτό το πλαίσιο, ερευνητές στο University of Washington ανέπτυξαν μια βασιζόμενη στο φως τεχνολογία που χρησιμοποιείται ευρέως στη βιολογία (optial traps ή optical tweezers) για λειτουργία σε ρευστό περιβάλλον χωρίς νερό, με οργανικά διαλύματα πλούσια σε άνθρακα- επιτρέποντας νέες πιθανές εφαρμογές. Όπως αναφέρουν οι ερευνητές σε επιστημονικό άρθρο που δημοσιεύτηκε στις 30 Οκτωβρίου στο Nature Communications, τα optical tweezers λειτουργούν ως μια βασιζόμενη στο φως «ελκτική ακτίνα» που μπορεί να συναρμολογήσει υλικά ημιαγωγών σε νανοκλίμακα, δημιουργώντας μεγαλύτερες δομές. Αντίθετα με τις ελκτικές ακτίνες της επιστημονικής φαντασίας, οι ερευνητές χρησιμοποιούν την ακτίνα αυτή για να πιάνουν υλικά εξαιρετικά μικρού μεγέθους- δισεκατομμύρια φορές μικρότερα του μέτρου. «Είναι μια νέα προσέγγιση στην κατασκευή σε νανοκλίμακα» είπε ο Πίτερ Παουζάουσκι, co-senior author της έρευνας. «Όλα τα τμήματα βρίσκονται στο διάλυμα, και μπορούμε να ελέγξουμε το μέγεθος και το σχήμα της νανοδομής καθώς συναρμολογείται κομμάτι- κομμάτι». «Χρησιμοποιώντας αυτή την τεχνική σε ένα οργανικό διάλυμα μπορούμε να δουλεύουμε με εξαρτήματα που αλλιώς θα υποβαθμίζονταν ή θα διαβρώνονταν σε επαφή με νερό ή αέρα» είπε ο Βίνσεντ Χόλμπεργκ, άλλος ένας εκ των ερευνητών. «Τα οργανικά διαλύματα επίσης μας επιτρέπουν να υπερθερμαίνουμε το υλικό με το οποίο δουλεύουμε για να ελέγχουμε τις μεταμορφώσεις υλικού και να ωθούμε τη χημική διαδικασία». Για σκοπούς επίδειξης της τεχνικής αυτής, οι ερευνητές δημιούργησαν μια ετεροδομή νανοκαλωδίων, που αποτελείται από διαφορετικά τμήματα τα οποία αποτελούνται από διαφορετικά υλικά. Τα αρχικά υλικά ήταν «νανοράβδοι» κρυσταλλοειδούς γερμανίου, η καθεμιά μήκους μερικών εκατοντάδων νανομέτρων και διαμέτρου μερικών δεκάδων. Το τελικό αποτέλεσμα ήταν η επιτυχής συναρμολόγηση της ετεροδομής, υποδεικνύοντας πως η τεχνική αυτή μπορεί να ανοίξει τον δρόμο για τη δημιουργία τοπολογικών qubits για εφαρμογές κβαντικών υπολογιστών. Η «ελκτική ακτίνα» είναι στην πραγματικότητα ένα πολύ εστιασμένο λέιζερ που δημιουργεί ένα είδος οπτικής παγίδας. Μέχρι τώρα οι οπτικές παγίδες χρησιμοποιούνταν σχεδόν αποκλειστικά σε νερό ή σε κενό. Επί της προκειμένης οι ερευνητές τις προσάρμοσαν για να λειτουργούν στο πιο ρευστό περιβάλλον των οργανικών διαλυμάτων. https://www.naftemporiki.gr/story/1532650/elktiki-aktina-gia-sunarmologisi-se-nanoklimaka

Ελεγχος! Δοκιμή κλειδιού κινητήρα επειγουσών θέσεων SpaceX. Το SpaceX ολοκλήρωσε επιτυχώς δοκιμή εδάφους του συστήματος έκτακτης ανάγκης για το πλήρωμα Dragon, το λεωφορείο του Commercial Crew Program. Τώρα η εταιρεία θα προετοιμαστεί να κάνει μια δοκιμή πτήσης, μετά την οποία θα είναι έτοιμη να μεταφέρει αστροναύτες το 2020. 'Πλήρης δοκιμή στατικής πυρκαγιάς στο πλήρες σύστημα διαφυγής του Crew Dragon Complete - Οι ομάδες SpaceX και NASA εξετάζουν τώρα τα δεδομένα των δοκιμών και εργάζονται προς την κατεύθυνση ενός - επίδειξη πτήσης των δυνατοτήτων διαφυγής του Crew Dragon,. Η δοκιμή της χθεσινής ημέρας πυροδότησε τους κινητήρες SuperDraco που αποτελούν μέρος του συστήματος έκτακτης ανάγκης, με στόχο την ασφάλεια των αστροναυτών σε περίπτωση εμφάνισης προβλημάτων κατά την εκτόξευση. Εάν ο πυραύλος Falcon 9, στον οποίο θα ξεκινήσει το Dragon Crew, αποτυγχάνει στον αέρα, οι κινητήρες έκτακτης ανάγκης θα αναλάβουν και θα μεταφέρουν την κάψα που περιέχει τους αστροναύτες στην ασφάλεια, ακολουθούμενη από προσγείωση με αλεξίπτωτο. Αυτό είναι καλά νέα για το SpaceX, η οποία υπέστη ένα πλήγμα τον Απρίλιο όταν μια δοκιμαστική κάψουλα εξερράγη μετά την ανάφλεξη των κινητήρων. Μια έρευνα, η οποία είναι τώρα κλειστή, αποκάλυψε μια ελαττωματική βαλβίδα που προκάλεσε το κινητήρα να κάνει το δρόμο της σε άλλα συστήματα. Η επιτυχία σήμερα σημαίνει ότι το SpaceX είναι σε καλό δρόμο για να πετάξει ανθρώπους - αλλά η επόμενη μεγάλη δοκιμασία πρέπει επίσης να προχωρήσει ομαλά. Τους επόμενους μήνες, το SpaceX θα δοκιμάσει τους κινητήρες έκτακτης ανάγκης στα μέσα της πτήσης. Το 2015, η εταιρία έδωσε μια δοκιμή αφαίρεσης μαξιλαριών, αναφλέγοντας τους κινητήρες, ενώ το πλήρωμα Dragon ήταν σε ένα μαξιλάρι εκτόξευσης. Στην επερχόμενη δοκιμασία, το ίδιο πράγμα θα συμβεί στον πραγματικό πυραύλο Falcon 9. Η εταιρεία διενήργησε πρόσφατα εκτεταμένες δοκιμές αλεξίπτωτων με αίτημα της NASA. Τον Μάρτιο, ο SpaceX απέστειλε ένα ISS σε ένα μη στραμμένο δράκο πληρώματος. Σε περίπτωση που η επόμενη δοκιμασία πάει καλά, δύο αστροναύτες - Bob Behnken και Doug Hurley - θα ταξιδέψουν στο ISS και πίσω. Μετά από αυτό, το SpaceX θα λάβει την πιστοποίηση του προγράμματος Commercial Crew Program για τα ιπτάμενα πληρώματα τακτικά στο ISS. Φαίνεται ότι το Dragon του πληρώματος θα μπορούσε να πετάξει στις αρχές του 2020, αλλά επειδή τόσο η SpaceX όσο και ο ανταγωνιστής Boeing είχαν αντιμετωπίσει τόσες πολλές απρόβλεπτες καθυστερήσεις κρατήστε την αναπνοή σας ακόμα. «Εάν εμφανιστεί κάτι που δεν γνωρίζαμε, τότε θα μπορούσε να είναι περισσότερο από αυτό», δήλωσε ο διαχειριστής της NASA Jim Bridenstine κατά τη διάρκεια μιας πρόσφατης επίσκεψης στο SpaceX. «Ανεξάρτητα από το αν το κάνουμε στο πρώτο μέρος του επόμενου έτους, είναι λιγότερο σημαντικό από το γεγονός ότι θα το καταφέρουμε». https://asgardia.space/en/news/Check-SpaceX-Emergency-SuperDraco-Engines-Pass-Key-Test

Το ιαπωνικό σκάφος Hayabusa2 αρχίζει το ταξίδι επιστροφής στη Γη μαζί με τα πολύτιμα δείγματά του. Το σκάφος Hayabusa2 εγκατέλειψε πλέον τον αστεροειδή Ριούγκου, από τον οποίο συνέλεξε δείγματα για ανάλυση, και ετοιμάζεται να αρχίσει το ταξίδι επιστροφής του στη Γη, όπου θα φθάσει μετά από ένα έτος περίπου, όπως ανακοίνωσε η Ιαπωνική Υπηρεσία Αεροδιαστημικής Εξερεύνησης (JAXA). Η αποστολή του σκάφους είχε ξεκινήσει με την εκτόξευσή του το Δεκέμβριο του 2014 και ολοκλήρωσε με επιτυχία το στόχο της να στείλει μικρά ρομπότ στην επιφάνεια του αστεροειδούς και να συλλέξει πολύτιμα δείγματα τόσο από την επιφάνεια όσο και από το υπέδαφος του Ριούγκου, τα οποία αναμένουν με ανυπομονησία να μελετήσουν οι Ιάπωνες επιστήμονες. Οι χειριστές του σκάφους στη JAXA έδωσαν στο Hayabusa2 εντολή να στραφεί προς τη Γη, ενώ το ταξίδι επιστροφής του τυπικά θα ξεκινήσει στις 3 Δεκεμβρίου. Όταν φθάσει στον πλανήτη μας, θα ρίξει μια κάψουλα με τα δείγματα, η οποία προγραμματίζεται να πέσει στην Αυστραλία. https://www.scoop.it/topic/physicists-and-physics/p/4112523981/2019/11/14/hayabusa2

Mars Rover 2020 Χθες το περιοδικό Icarus δημοσίευσε ένα έγγραφο που συζήτησε τις εναποθέσεις ανθρακικών αλάτων στο εσωτερικό του χείλους του Jezero που φιλοξένησε μια λίμνη πριν από τρία δισεκατομμύρια χρόνια. Αυτά τα ορυκτά είναι ενδιαφέροντα καθώς σχηματίζουν βράχους, κοχύλια και άλλες δομές που δημιουργούνται από αρχαίους οργανισμούς που εκτίθενται στο φως και το νερό. Ο δρομολογητής έχει σχεδιαστεί για να προσγειωθεί μαλακά εκεί στις 18 Φεβρουαρίου 2021. Η ομάδα Rover της Mars 2020 της NASA πιστεύει ότι το εσωτερικό χείλος είναι ένα εξαιρετικό σημείο για να διερευνηθεί η αρχαία ζωή. Το έργο της αποστολής του NASA Mars 2020 στοχεύει σε αστροβιολογικά καθήκοντα και αναζητήσεις αρχαίας ζωής στο σύμπαν. Θα χρησιμοποιήσει τις ανακαλύψεις και τα ευρήματα της Περιέργειας που υποστηρίζουν την ιδέα της ζωής που υπάρχει στον Άρη στο μακρινό παρελθόν. Το νέο δρομολογητή Mars 2020 ελπίζει να βρει την απόδειξη της αρχαίας μικροβιακής ζωής. Για το σκοπό αυτό θα συλλέξει δείγματα και θα τα αποθηκεύσει σε ειδικούς μεταλλικούς σωλήνες για μελλοντικές αποστολές στον Κόκκινο Πλανήτη, και στη συνέχεια θα τους επιστρέψει στη Γη για έρευνα. Μια άλλη ερώτηση που οι επιστήμονες ελπίζουν να απαντήσουν με τη βοήθεια ανθρακικών αλάτων είναι πως ο Άρης στράφηκε από έναν πλανήτη με υγρό νερό και πυκνή ατμόσφαιρα στο κρύο και άδειο μέρος που το γνωρίζουμε σήμερα. Η νέα έκδοση περιγράφει επίσης το χείλος του κρατήρα, που ονομάζεται επίσης "δακτύλιος μπανιέρας". Το φασματόμετρο απεικόνισης της αναγνώρισης CRISM συμμετείχε στη δημιουργία πολύχρωμων μεταλλικών χαρτών του χείλους. Ο συγγραφέας του βιβλίου, Briony Horgan, Πανεπιστήμιο Purdue (West Lafayette, Indiana), εξηγεί: «Στο CRISM εντοπίστηκαν ανθρακικά εδώ και χρόνια, αλλά μόλις πρόσφατα παρατήρησα πόσο συγκεντρωμένοι είναι εκεί που θα ήταν μια λίμνη. Θα συναντήσουμε εναποθέσεις ανθρακικού ασβεστίου σε πολλές τοποθεσίες καθ 'όλη τη διάρκεια της αποστολής, αλλά ο δακτύλιος μπανιέρας θα είναι ένα από τα πιο συναρπαστικά μέρη για επίσκεψη. »Η ομάδα της NASA Mars 2020 μαζί με τους συνεργάτες της ESA και Roscosmos Exomars ερευνητικές τεχνικές στην περιοχή Pilbara της Αυστραλίας, γνωστή ως το σπίτι των «στρωματολιτών», για να προετοιμαστούν για την αποστολή των αποστολών τους στον Κόκκινο Πλανήτη το επόμενο καλοκαίρι. Προς το παρόν, δεν είναι σαφές εάν τα ανθρακικά άλατα ήταν εκεί πριν σχηματιστεί η λίμνη. Κατά τη διάρκεια των δύο πρώτων ετών, η αποστολή του Άρη το 2020 θα εξετάσει το πάτωμα, το δάπεδο του κρατήρα και το πρώην δέλτα του ποταμού που κατέχει επίσης. Ο Ken Williford, Αναπληρωτής Επιστημονικός Υπεύθυνος Έργου του Mars 2020 στο εργαστήριο Jet Propulsion της NASA, λέει: «Είμαστε πρόθυμοι να φτάσουμε στην επιφάνεια και να ανακαλύψουμε πώς σχηματίστηκαν αυτά τα ανθρακικά άλατα». Σύμφωνα με μια δημοσίευση στο Geophysical Research Letters αυτού του καλοκαιριού, υπάρχει ένα αξιοσημείωτο ένυδρο αποθέματα πυριτίου στην άκρη του δέλτα του αρχαίου ποταμού. Η πυριτία είναι επίσης αξιόπιστη όσον αφορά την αναζήτηση ιχνών αρχαίων μικροβίων. https://asgardia.space/en/news/Will-Mars-Rover-2020-Find-Ancient-Life

Chandrayaan 2: Το ISRO μόλις κυκλοφόρησε μια τρισδιάστατη εικόνα ενός από τους κρατήρες της Σελήνης που τραβήχτηκαν από το φεγγάρι του Chandrayaan 2. Εκτός αυτού, η οργάνωση διαστήματος της Ινδίας δημοσίευσε επίσης τα δεδομένα τοπογραφικής χαρτογράφησης που συλλέχθηκαν με τη βοήθεια της κάμερας 2 απεικόνισης εδάφους (TMC 2) Η TMC 2 βασίζει τις εργασίες της στο TMC στο Chandrayaan 1's. Το ISRO δήλωσε ότι τα στερεοφωνικά τριπλέτα μεγέθους 0,4 μm έως 0,85 μm, διαστημικής ανάλυσης χωρητικότητας 5 μοιρών TMC 2 από μια τροχιά 100 χιλιομέτρων είναι προετοιμασμένες εικόνες για ψηφιακό μοντέλο ανύψωσης (DEM) το Moon.Το ISRO αποσκέφτηκε γι 'αυτό την Τετάρτη 13 Νοεμβρίου 2019.Οι εικόνες αποκαλύπτουν κρατήρες που δημιουργούνται από τον κρουστικό εκχιονισμό, σωλήνες λάβας που θα μπορούσαν να χρησιμεύσουν ως μελλοντική αποικία των Σελήνων, ρυτίδες στις περιοχές Mare, που δείχνουν ψύξη και συστολή βασαλτικής λάβας, δομικές εξάρσεις στην επιφάνεια του σεληνιακού , και σεληνιακοί θόλοι. Ο επιθεωρητής του Vikram που απελευθερώθηκε από την ινδική αποστολή Chandrayaan-2 απέβη 2 δευτερόλεπτα από το να κάνει μια μαλακή προσγείωση στο Νότιο Πόλο της Σελήνης, που δεν είχε επισκεφθεί ποτέ πριν από ένα διαστημόπλοιο από τη Γη, αλλά το Lander αποκλίνονταν από την τροχιά του. Η σύνδεσή του με τον έλεγχο της αποστολής χάθηκε, και αυτό ήταν. https://asgardia.space/en/news/Chandrayaan-2-Alive-and-Well-and-Snapping-Pictures

Το σύμπαν συνδέεται με γιγάντιες δομές που συνδέουν απομακρυσμένους γαλαξίες. Εκατοντάδες δισεκατομμύρια γαλαξίες - σπειροειδείς, δακτυλιοειδείς, βρόχοι και άλλοι - αποτελούν το σύμπαν μας. Μερικές φορές, παρά τις διαφορές τους και τις τεράστιες αποστάσεις μεταξύ τους, οι γαλαξίες κινούνται μαζί, σαν να τις συνδέει μια αόρατη δύναμη Η εύρεση τέτοιων συνδέσεων υποδηλώνει την ύπαρξη δομών μεγάλης κλίμακας, λένε οι επιστήμονες. Κατασκευασμένα από αέριο υδρογόνο και σκοτεινή ύλη, είναι τα νημάτια, τα φύλλα και οι κόμβοι που συνδέουν τους γαλαξίες μαζί. Μαζί, είναι ένα εκτεταμένο δίκτυο κοσμικών συνδέσεων. Ωστόσο, γνωρίζουμε ελάχιστα για τη δυναμική των δομών. Οι επιστήμονες είναι πρόθυμοι να μάθουν περισσότερα, καθώς οι δομές μπορεί να αλλάξουν κάποιες θεμελιώδεις ιδέες που έχουμε για το σύμπαν. «Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο όλοι σπουδάζουν πάντα αυτές τις μεγάλης κλίμακας κατασκευές», λέει ο Αντιπρόεδρος Noam Libeskind, κοσμογράφος στο Ινστιτούτο Αστροφυσικής του Leibniz. «Είναι ένας τρόπος ανίχνευσης και περιορισμού των νόμων της βαρύτητας και της φύσης της ύλης, της σκοτεινής ύλης, της σκοτεινής ενέργειας και του σύμπαντος». Συγχρονικότητα παρά τις αποστάσεις Κάθε γαλαξίας είναι μέρος ενός βαρυτικά δεσμευμένου συμπλέγματος, μιας τοπικής ομάδας που περιέχει μερικούς άλλους γαλαξίες. Η τοπική ομάδα είναι, με τη σειρά της, μέρος ενός σούπερ-κλαμπ. Έτσι, για παράδειγμα, ο Γαλαξίας είναι μέρος μιας τοπικής ομάδας που περιέχει αρκετούς δωδεκάδες γαλαξίες και η τοπική ομάδα είναι μέρος του υπερκλαστήρα της Παρθένου, που έχει περισσότερους από 10.000 γαλαξίες. Η επίδραση ενός γαλαξία μπορεί να έχει σε μια άλλη στην τοπική κλίμακα είναι καλά κατανοητή. Ωστόσο, ο τρόπος με τον οποίο οι γαλαξίες συνδέονται με άλλους σε αποστάσεις πολύ μεγάλες για να εξηγηθούν από τη βαρύτητα παραμένει άγνωστη. Μια πρόσφατη μελέτη που δημοσιεύθηκε στο The Astrophysical Journal περιγράφει 445 γαλαξίες που περιστρέφονται σε συγχρονισμό με τις κινήσεις άλλων γαλαξιών που βρίσκονται σε απόσταση αποστάσεων δεκάδων εκατομμυρίων ετών φωτός. «Η ανακάλυψη αυτή είναι εντελώς νέα και απροσδόκητη», λέει ο αστρονόμος της Κορέας Astronomy and Space Science Institute, Joon Hyeop Lee, ο κύριος συγγραφέας της μελέτης. «Δεν έχω δει ποτέ προηγούμενη αναφορά παρατηρήσεων ή πρόβλεψη από αριθμητικές προσομοιώσεις που σχετίζονται ακριβώς με αυτό το φαινόμενο». Ο Lee και η ομάδα του εξέτασαν τους γαλαξίες μέσα σε 400 εκατομμύρια έτη φωτός της Γης, διαπιστώνοντας ότι εκείνοι που περιστρέφονταν προς τον πλανήτη μας είχαν τους γείτονες που κινούσαν προς αυτόν. Ομοίως, εκείνοι που περιστρέφονταν μακριά από τη Γη είχαν και γείτονες που απομακρύνθηκαν από τη Γη. «Η παρατηρούμενη συνοχή πρέπει να έχει κάποια σχέση με τις μεγάλης κλίμακας δομές, επειδή είναι αδύνατο οι γαλαξίες που χωρίζονται από έξι megaparsecs [περίπου 20 εκατομμύρια έτη φωτός] αλληλεπιδρούν άμεσα μεταξύ τους», λέει ο Lee. Το συμπέρασμα που έκανε η ομάδα ήταν ότι πρέπει να υπάρχει μια αργά περιστρεφόμενη δομή μεγάλης κλίμακας για να εξηγηθεί η σύγχρονη περιστροφή και η κίνηση των γαλαξιών. Και ενώ η ιδέα είναι νέα, έχει παρατηρηθεί πριν: Μια μελέτη του 2014 ανακάλυψε την ευθυγράμμιση των υπερμεγέθων μαύρων οπών στους πυρήνες των κβάζαρ που εκτείνονται σε δισεκατομμύρια έτη φωτός. Η ανακάλυψη, που δημοσιεύτηκε στην Αστρονομία & Αστροφυσική, περιελάμβανε παρατηρήσεις της συγχρονιμότητας με τη χρήση του πολύ μεγάλου τηλεσκοπίου στη Χιλή. Αναλύοντας τις καταγραφές από την πόλωση του φωτός από σχεδόν 100 κβάζαρ, η ερευνητική ομάδα, με επικεφαλής τον Damien Hutsemékers του Πανεπιστημίου της Λιέγης, ανακατασκεύασε την ευθυγράμμιση των μαύρων τρυπών, διαπιστώνοντας ότι οι άξονες περιστροφής 19 κβάζαρ ήταν παράλληλοι, με λίγα δισεκατομμύρια έτη φωτός. «Οι άξονες περιστροφής των γαλαξιών είναι γνωστό ότι ευθυγραμμίζονται με δομές μεγάλης κλίμακας όπως κοσμικές ίνες, αλλά αυτό συμβαίνει σε μικρότερες κλίμακες», λέει ο Hutsemékers. «Εντούτοις, προς το παρόν δεν υπάρχει εξήγηση γιατί οι άξονες των κβάζαρ είναι ευθυγραμμισμένοι με τον άξονα της μεγάλης ομάδας στην οποία είναι ενσωματωμένοι». Οι νέες μελέτες θα ανατρέψουν παλιές θεωρίες; Εάν υπάρχουν μεγάλης κλίμακας δομές, τότε η κοσμολογική αρχή - που δηλώνει ότι το σύμπαν είναι βασικά ομοιόμορφη και ομοιογενής - είναι ψευδής. Η ύπαρξη τέτοιων δομών θα αντέβαινε στην αρχή αυτή. Ακόμα κι έτσι, οι Hutsemékers και η ομάδα του προειδοποίησαν ότι χρειάζεται περισσότερη έρευνα για να βάλουμε σοβαρά ένα χαστούκι στη μακροχρόνια πίστη. «Άλλες παρόμοιες δομές χρειάζονται για να επιβεβαιώσουν μια πραγματική ανωμαλία», λέει. Μια από τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι αστρονόμοι είναι οι περιορισμοί των παρατηρησιακών τεχνικών, αν και τα μελλοντικά ραδιοτηλεσκόπια, όπως το Square Kilometer Array, μπορεί να βοηθήσουν. «Όσον αφορά τις ευρείες ευθυγραμμίσεις, περιμένουμε ουσιαστικά περισσότερα στοιχεία», λέει ο Hutsemékers. «Τέτοιες μελέτες είναι στατιστικές και ένα βήμα προς τα εμπρός θα απαιτούσε μεγάλη ποσότητα δεδομένων πόλωσης, όχι εύκολο να συγκεντρωθεί με τα σημερινά όργανα». Ένα άλλο ζήτημα είναι ο τρόπος με τον οποίο οι γαλαξίες νάνων φαίνεται να ευθυγραμμίζονται γύρω από τους μεγαλύτερους γαλαξίες των ξενιστών. Αυτό είναι ένα πρόβλημα για το μοντέλο ΛCDM, το οποίο παρέχει το θεωρητικό χρονοδιάγραμμα του σύμπαντος από την έναρξή του. Οι προσομοιώσεις στο μοντέλο δείχνουν ότι οι δορυφορικοί γαλαξίες θα πρέπει να κατανέμονται τυχαία - και όμως δεν είναι. Ένας τέτοιος καθαρά συγχρονισμένος γαλαξίας βρέθηκε να περιστρέφεται γύρω από τον Γαλαξία, την Ανδρομέδα και τον Κένταυρο Α, με την τελευταία ανακάλυψη που δημοσιεύτηκε στο Science το 2018. Ο τελευταίος οδήγησε επίσης τους επιστήμονες να παραδεχτούν ότι το μοντέλο ΛCDM έχει σοβαρά λάθη. «Αυτή τη στιγμή το παρατηρούμε στους τρεις πλησιέστερους γαλαξίες», λέει ο Oliver Müller, κύριος συγγραφέας της μελέτης του 2018. «Φυσικά, μπορείτε πάντα να πείτε ότι είναι μόνο τρία, έτσι δεν είναι στατιστικά ακόμα. Αλλά δείχνει ότι κάθε φορά που έχουμε καλά δεδομένα, το βρίσκουμε, οπότε θα μπορούσε να είναι καθολικό. " Μια μελέτη του 2015 πρότεινε έναν τρόπο να συγκεντρωθεί το μοντέλο ΛCDM με τα νέα ευρήματα, υποδεικνύοντας ότι τα κοσμικά νήματα του ιστού θα οδηγούσαν τους συγχρονισμένους γαλαξίες. «Ένα από τα σπουδαία πράγματα για την επιστήμη είναι ότι μπορείτε να έχετε ένα μοντέλο που χτίστηκε με χιλιάδες κομμάτια δεδομένων, αλλά αν ένα πράγμα δεν κολλήσει αρχίζει να σπάει», εξηγεί ο κύριος συγγραφέας Libeskind. «Αυτή η ρωγμή είτε πρέπει να σφραγιστεί είτε πρόκειται να φέρει ολόκληρο το σπίτι κάτω». Η τεχνολογία νέας γενιάς προσφέρει ελπίδα Η συναίνεση μεταξύ των επιστημόνων είναι ότι χρειάζεται περισσότερη έρευνα, με μεγάλο μέρος της ελπίδας να τίθεται στα δεδομένα που θα προέρχονται από τα παρατηρητήρια επόμενης γενιάς. Οι συγχρονισμένοι γαλαξίες των νάνων και η ευθυγράμμιση των γαλαξιών σε εκατομμύρια έτη φωτός φαίνονται να περιέχουν ενδείξεις για τα μυστήρια της μεγάλης κλίμακας δομής του σύμπαντος, των δυνάμεων που δεν καταλαβαίνουμε ακόμα ή και των δύο. «Αυτό που πραγματικά μου αρέσει σε αυτά τα πράγματα είναι ότι είμαστε ακόμα στην πρωτοποριακή φάση», λέει ο Müller. «Αυτό είναι εξαιρετικά συναρπαστικό». https://asgardia.space/en/news/The-Universe-Is-Laced-with-Giant-Structures-Connecting-Distant-Galaxies

Είμαστε μόνοι στο σύμπαν; Έρευνα υποδεικνύει ποιοι πλανήτες είναι πιο πιθανόν να φιλοξενούν εξωγήινη ζωή. Προκειμένου να αναζητήσουν ζωή στο εξώτερο Διάστημα, οι επιστήμονες θα πρέπει να γνωρίζουν πού να ψάξουν- και νέα μελέτη αναμένεται να βοηθήσει τους αστρονόμους να επικεντρώσουν τις έρευνές τους. Όπως αναφέρεται σε σχετική ανάρτηση στην ιστοσελίδα του Πανεπιστημίου Northwestern, https://news.northwestern.edu/stories/2019/11/are-we-alone-study-refines-which-exoplanets-are-potentially-habitable/ η ερευνητική αυτή ομάδα είναι η πρώτη που συνδυάζει τρισδιάστατα κλιματικά μοντέλα και ατμοσφαιρική χημεία για τη διερεύνηση της κατοικησιμότητας γύρω από αστέρες- νάνους κατηγορίας Μ, που αποτελούν το 70% του συνολικού γαλαξιακού πληθυσμού. Μέσω αυτού του εργαλείου, οι ερευνητές επαναπροσδιόρισαν τις συνθήκες που καθιστούν έναν πλανήτη κατοικήσιμο, λαμβάνοντας υπόψιν την ακτινοβολία ενός άστρου και τον ρυθμό περιστροφής ενός πλανήτη. Μεταξύ άλλων, η ομάδα του Northwestern, σε συνεργασία με ερευνητές του Πανεπιστημίου του Κολοράντο- Μπάουλντερ, του Virtual Planet Laboratory της NASA και του ΜΙΤ ανακάλυψαν πως μόνο πλανήτες που κινούνται γύρω από ενεργά άστρα- αυτά που εκπέμπουν πολλή υπεριώδη ακτινοβολία- χάνουν μεγάλες ποσότητες νερού λόγω εξάτμισης. Οι πλανήτες γύρω από ανενεργά, ή «σιωπηλά» άστρα είναι πιο πιθανόν να έχουν νερό σε υγρή μορφή που μπορεί να υποστηρίξει ζωή. Οι ερευνητές επίσης διαπίστωσαν πως οι πλανήτες με λεπτά στρώματα όζοντος, που έχουν κατά τα άλλα θερμοκρασίες στην επιφάνεια που τους καθιστούν κατοικήσιμους, δέχονται επικίνδυνα επίπεδα υπεριώδους ακτινοβολίας, που τους καθιστούν επικίνδυνους και αφιλόξενους ως προς την παρουσία εξελιγμένων μορφών ζωής στην επιφάνειά τους. Για να μπορέσουν να υποστηρίξουν εξελιγμένες μορφές ζωής, οι πλανήτες πρέπει να είναι σε θέση να διατηρούν νερό σε υγρή μορφή. Εάν ένας πλανήτης είναι πολύ κοντά στο άστρο του, το νερό εξατμίζεται στο σύνολό του. Εάν είναι πολύ μακριά, τότε το νερό παγώνει, και το φαινόμενο του θερμοκηπίου δεν επαρκεί για να διατηρείται η επιφάνεια αρκετά θερμή για την παρουσία ζωής η αποκαλούμενη «περιοχή/ ζώνη Goldilock» είναι η θεωρούμενη κατοικήσιμη ζώνη γύρω από ένα άστρο. Γενικότερα, επιστήμονες προσπαθούν να βρουν ποιο είναι το όριο της απόστασης για τη διατήρηση νερού σε υγρή μορφή- πόσο κοντά μπορεί να είναι στο άστρο ένας πλανήτης και να εξακολουθεί να έχει νερό σε υγρή μορφή. Εν ολίγοις, αναζητούν το εσωτερικό άκρο της κατοικήσιμης ζώνης. «Το εσωτερικό άκρο του ηλιακού μας συστήματος είναι μεταξύ της Αφροδίτης και της Γης» λέει ο Χάουαρντ Τσεν, first author της εν λόγω μελέτης. «Η Αφροδίτη δεν είναι κατοικήσιμη, η Γη είναι». Ο Τσεν και ο Ντάνιελ Χόρτον, senior author της μελέτης, κοιτούν πέρα από το Ηλιακό Σύστημα για να εντοπίσουν τις κατοικήσιμες ζώνες εντός συστημάτων σε άστρα- νάνους τύπου Μ. Ο συνδυασμός τρισδιάστατων κλιματικών μοντέλων με φωτοχημεία και ατμοσφαιρική χημεία επέτρεψε τη δημιουργία μιας ολοκληρωμένης εικόνας ως προς το πώς η υπεριώδης ακτινοβολία ενός άστρου αλληλεπιδρά με αέρια, περιλαμβανομένων υδρατμών και όζοντος, στην ατμόσφαιρα ενός πλανήτη. Στις προσομοιώσεις τους οι Χόρτον και Τσεν διαπίστωσαν πως η ακτινοβολία ενός άστρου παίζει αποφασιστικής σημασίας ρόλο ως προς το αν ένας πλανήτης είναι κατοικήσιμος ή όχι. Συγκεκριμένα, διαπίστωσαν πως οι πλανήτες γύρω από ενεργά άστρα είναι ευάλωτοι σε απώλειες σημαντικών ποσοτήτων νερού εξαιτίας εξάτμισης. Αυτό έρχεται σε αντίθεση με προηγούμενες έρευνες, που χρησιμοποιούσαν κλιματικά μοντέλα χωρίς ενεργητική φωτοχημεία. Οι ερευνητές επίσης ανακάλυψαν πως πολλοί πλανήτες στην κατοικήσιμη ζώνη δεν μπορούν να διατηρούν ζωή εξαιτίας των λεπτών στρωμάτων του όζοντος που διαθέτουν. Παρά τις, φιλόξενες, κατά τα άλλα, θερμοκρασίες, τα στρώματα όζοντος αυτών των πλανητών επιτρέπουν σε μεγάλα επίπεδα υπεριώδους ακτινοβολίας να περνούν και να φτάνουν στο έδαφος, δημιουργώντας συνθήκες οι οποίες είναι επικίνδυνες για την παρουσία ζωής στην επιφάνεια. «Η 3D φωτοχημεία παίζει τεράστιο ρόλο επειδή παρέχει θερμότητα ή ψύξη, που μπορεί να επηρεάσει τη θερμοδυναμική και ίσως την ατμοσφαιρική σύνθεση ενός πλανητικού συστήματος» λέει ο Τσεν. «Αυτά τα είδη μοντέλων δεν έχουν χρησιμοποιηθεί στα αλήθεια στη βιβλιογραφία περί εξωπλανητών που ασχολείται με τη μελέτη των βραχωδών πλανητών, επειδή είναι εξαιρετικά “δαπανηρά” από υπολογιστικής πλευράς. Άλλα φωτοχημικά μοντέλα, που μελετούν πολύ μεγαλύτερους πλανήτες, όπως γίγαντες αερίων...ήδη δείχνουν πως δεν μπορεί κανείς να παραμελεί τη χημεία όταν διερευνά το κλίμα». «Είμαστε μόνοι; Πρόκειται για ένα από τα μεγαλύτερα αναπάντητα ερωτήματα» σημειώνει ο Τσεν. «Αν μπορούμε να προβλέψουμε ποιοι πλανήτες είναι πιο πιθανόν να φιλοξενούν ζωή, τότε μπορεί να πλησιάσουμε πολύ περισσότερο στο να δοθεί μια απάντηση». https://www.huffingtonpost.gr/entry/eimaste-monoi-sto-sempan-ereena-epodeikneei-poioi-planetes-einai-pio-pithanon-na-filoxenoen-exoyeine-zoe_gr_5dcc0e5be4b0d43931cd6fb0