Δροσος Γεωργιος

Ανακάλυψη «αινιγματικού» γαλαξία που αμφισβητεί συμβατικά μοντέλα σχηματισμού γαλαξιών. Στο σύμπαν μας, ηλικίας 13,8 δισ. ετών, οι περισσότεροι γαλαξίες σαν τον δικό μας σχηματίζονται σταδιακά, φτάνοντας αργά στα τεράστια επίπεδα μάζας τους. Ωστόσο, η νέα ανακάλυψη μέσω του ALMA (Atacama Large Millimeter/submillimeter Array) ενός τεράστιου περιστρεφόμενου δισκοειδούς γαλαξία, που εθεάθη όταν το σύμπαν είχε μόνο το 10% της παρούσας ηλικίας του, αμφισβητεί τα παραδοσιακά μοντέλα σχηματισμού γαλαξιών. Η σχετική έρευνα δημοσιεύτηκε στο Nature. Ο γαλαξίας DLA0817g, γνωστός και ως Wolfe Disk από το όνομα του αστρονόμου Άρθουρ Μ. Γουλφ, είναι ο πιο μακρινός δισκοειδής γαλαξίας που έχει παρατηρηθεί ποτέ. Χάρη στην ισχύ του ALMA, ο γαλαξίας εθεάθη να περιστρέφεται σε ταχύτητα 272 χλμ ανά δευτερόλεπτο, σαν τον δικό μας γαλαξία. «Αν και προηγούμενες μελέτες υποδείκνυαν την ύπαρξη αυτών των πρώιμων, περιστρεφόμενων, πλουσίων σε αέρια δισκοειδών γαλαξιών, χάρη στο ALMA έχουμε τώρα ατράνταχτα στοιχεία πως εμφανίζονταν από 1,5 δισ. χρόνια μετά το Big Bang» είπε ο Μαρσέλ Νίλεμαν του Ινστιτούτου Αστρονομίας Max Planck και lead author της έρευνας. H ανακάλυψη του Wolfe Disk αποτελεί πρόκληση για πολλές προσομοιώσεις σχηματισμού γαλαξιών, οι οποίες προβλέπουν πως τεράστιοι γαλαξίες σε εκείνη τη φάση της εξέλιξης του σύμπαντος αναπτύσσονταν μέσω συγχωνεύσεων μικρότερων γαλαξιών και θερμών συγκεντρώσεων αερίων. «Οι περισσότεροι γαλαξίες που βρίσκουμε νωρίς στο σύμπαν μοιάζουν με σιδηροδρομικά ατυχήματα, επειδή πέρασαν σταθερές και συχνά “βίαιες” συγχωνεύσεις» είπε ο Νίλεμαν. «Αυτές οι θερμές συγχωνεύσεις κάνουν δύσκολο τον σχηματισμό καλά διαμορφωμένων, ψυχρών περιστρεφόμενων δίσκων όπως αυτοί που παρατηρούμε στο παρόν σύμπαν». Στα περισσότερα σενάρια σχηματισμού γαλαξιών, οι γαλαξίες αρχίζουν να παρουσιάζουν καλά σχηματισμένους δίσκους περίπου 6 δισ. χρόνια μετά το big Bang. To γεγονός πως βρέθηκε ένας τέτοιος δισκοειδής γαλαξίας όταν το σύμπαν είχε μόλις το 10% της τωρινής του ηλικίας υποδεικνύει πως πρέπει να κυριάρχησαν άλλες διαδικασίες ανάπτυξης. «Πιστεύουμε πως ο Wolfe Disk αναπτύχθηκε κυρίως μέσω της σταθερής συσσώρευσης ψυχρού αερίου» είπε ο Ξαβιέ Προτσάσκα, του University of California, Santa Cruz και άλλος ένας εκ των ερευνητών. «Ωστόσο ένα ερώτημα που παραμένει είναι πώς συγκεντρώθηκε μια τόσο μεγάλη μάζα αερίου διατηρώντας παράλληλα έναν σχετικά σταθερό, περιστρεφόμενο δίσκο». https://www.naftemporiki.gr/story/1602486/anakalupsi-ainigmatikou-galaksia-pou-amfisbitei-sumbatika-montela-sximatismou-galaksion

Ανακαλύφθηκε γαλαξίας που μοιάζει με... «δαχτυλίδι φωτιάς» και ηλικία κοντά στο «Βig Bang» Μια ομάδα επιστημόνων, ανακάλυψε έναν νέο γαλαξία ο οποίος μοιάζει με «δαχτυλίδι φωτιάς» και μπορεί να βοηθήσει στην κατανόηση για τον σχηματισμό και την εξέλιξη ενός γαλαξία, όπως και του δικού μας. Σύμφωνα με πληροφορίες, την ανακάλυψη και διερεύνηση του γαλαξία ανακοίνωσε το Κέντρο Αριστείας Αστροφυσικής (ARC) ολοκλήρου του Ουρανού σε Τρεις Διαστάσεις και ενημέρωσε την ύπαρξή του με σχετικό δελτίο τύπου, παραθέτοντας και φωτογραφικό υλικό από εικόνες που κατάφεραν να συλλάβουν. Σύμφωνα με εκτίμηση των επιστημόνων, ο συγκεκριμένος γαλαξίας ονομάζεται "R5519" και απέχει 11 δισεκατομμύρια έτη φωτός από το Ηλιακό μας Σύστημα. «Είναι ένα περίεργο αντικείμενο που δεν έχουμε ξαναδεί», δήλωσε σχετικά επικεφαλής του ερευνητικού κέντρου για τον γαλαξία, η απεικόνιση του οποίου αφορά την μορφή του πριν από 11 δισεκατομμύρια χρόνια. Η τρύπα που έχει ο συγκεκριμένος γαλαξίας στο κέντρο έχει διάμετρο δύο δισεκατομμύρια φορές μεγαλύτερη από την απόσταση ανάμεσα στη Γη και τον ήλιο, ενώ, όπως δήλωσαν οι επιστήμονες, δημιουργεί αστέρια με 50 φορές πιο γρήγορο ρυθμό από τον δικό μας γαλαξία. Σύμφωνα με την πλήρη έρευνα που δημοσιεύτηκε στο επιστημονικό περιοδικό "Nature Astronomy", αυτός ο γαλαξίας είναι πιθανό να προήλθε από σύγκρουση με άλλους γαλαξίες, συμπέρασμα στο οποίο οι επιστήμονες καταλήγουν λόγω της τρύπας που έχει στη μέση, τονίζοντας μάλιστα ότι η ύπαρξή του δεν προέκυψε από τη σύγκρουση αλλά ο γαλαξίας προϋπήρχε. ​Μάλιστα, όπως ανέφερε ο ένας εκ των επιστημόνων του Εθνικού Πανεπιστημίου της Αυστραλίας, η ανακάλυψη αυτή δείχνει ότι η ύπαρξη τέτοιων γαλαξιών χρονολογείται ακόμη πιο πίσω από τις εκτιμήσεις που υπήρχαν μέχρι σήμερα. https://www.pronews.gr/epistimes/diastima/881747_anakalyfthike-galaxias-poy-moiazei-me-dahtylidi-fotias-vinteo

NASA: «Πράσινο φως» για την πρώτη επανδρωμένη διαστημική αποστολή από το 2011 Η NASA ανακοίνωσε σήμερα ότι έδωσε το πράσινο φως για την εκτόξευση, την επόμενη Τετάρτη, δύο Αμερικανών αστροναυτών με έναν πύραυλο της ιδιωτικής εταιρείας SpaceX, στην πρώτη επανδρωμένη διαστημική αποστολή για τις ΗΠΑ από το 2011. Υψηλόβαθμα στελέχη της αμερικανικής διαστημικής υπηρεσίας και της εταιρείας του Έλον Μασκ βρίσκονταν από χθες, Πέμπτη, στο διαστημικό κέντρο Κένεντι, στη Φλόριντα, για να διαπιστώσουν αν όλα ήταν έτοιμα και ασφαλή για την αποστολή. Ο Ρόμπερτ Μπίνκεν και ο Ντάγκλας Χάρλεϊ θα είναι οι δύο αστροναύτες που θα μετάσχουν σε αυτήν την αποστολή. Ο πύραυλος Crew Dragon θα εκτοξευθεί στις 16.33 τοπική ώρα (23.33 ώρα Ελλάδας) της 27ης Μαΐου με προορισμό τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό, στον οποίο αναμένεται να προσδεθεί την επόμενη ημέρα. https://www.scoop.it/topic/physicists-and-physics/p/4118603102/2020/05/23/nasa-2011

NASA: Παραιτήθηκε ο υπεύθυνος επανδρωμένων διαστημικών πτήσεων. Ο υπεύθυνος επανδρωμένων διαστημικών πτήσεων της NASA Νταγκ Λοβέρο παραιτήθηκε, σύμφωνα με ένα εσωτερικό υπόμνημα που είδαν χθες εργαζόμενοι στη NASA. Η παραίτηση αυτή γίνεται γνωστή μία εβδομάδα πριν από την προγραμματισμένη εκτόξευση δύο αστροναυτών στο διάστημα από αμερικανικό έδαφος. Πρόκειται για την πρώτη επανδρωμένη εκτόξευση που θα πραγματοποιηθεί από αμερικανικό έδαφος, από το 2011. Στη NASA ο Λοβέρο επέβλεπε τις προετοιμασίες για τις μελλοντικές εκτοξεύσεις αστροναυτών, αλλά και την προσγείωση ανθρώπων στο φεγγάρι από το 2024. «Ο αναπληρωτής διευθυντής Ανθρώπινης Έρευνας και Επιχειρήσεων Νταγκ Λοβέρο παραιτήθηκε από τη θέση του στις 18 Μαΐου» ανέφερε το εσωτερικό σημείωμα που στάλθηκε στους εργαζόμενους της NASA και διαβάστηκε από το Reuters. https://www.pronews.gr/epistimes/diastima/879869_nasa-paraitithike-o-ypeythynos-epandromenon-diastimikon-ptiseon Σχολιο:Δυστυχως η ΝΑΣΑ μαστιζεται τα τελευταια 9 χρονια απο δυσλειτουργιες και αποτυχιες στα προγραμματα της για την επανεναρξη των διαστημικων εκτοξευσεων προς τον ΔΔΣ και ελπιζουμε αυτη η παραιτηση να μην γινει αλλη μια αιτια για καινουργια καθυστερηση της εκτοξευσης των Ρόμπερτ Μπένκεν και Ντάγκλας Χάρλεϊ,στις 27/5/2020 προς τον Διεθνη Διαστημικο Σταθμο.

Γη : Το μαγνητικό πεδίο του πλανήτη μας εξασθενεί μεταξύ Αφρικής και Νότιας Αμερικής. Ερευνητική ομάδα του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Διαστήματος (ESA) προέβη σε μια σημαντική ανακάλυψη: το μαγνητικό πεδίο της Γης ανάμεσα στην Αφρική και τη Νότια Αμερική εξασθενεί. Ειδικότερα, παρατηρήθηκε μια μεγάλη περιοχή μειωμένης μαγνητικής έντασης μεταξύ της Αφρικής και της Νότιας Αμερικής, που ονομάζεται Νότια Ατλαντική Ανωμαλία. Εκεί σχηματίστηκε ένα κέντρο ελάχιστης έντασης σε ένα διάστημα μόλις πέντε ετών. Ποιες θα μπορούσαν, όμως, να είναι οι επιπτώσεις του φαινομένου αυτού για τον πλανήτη μας αλλά και την ανθρωπότητα; Αναμφίβολα σοβαρές, καθώς το μαγνητικό πεδίο είναι καθοριστικής σημασίας για τη ζωή στον πλανήτη μας, αφού μας προστατεύει από την κοσμική ακτινοβολία και τα φορτισμένα σωματίδια που εκπέμπονται από τον Ήλιο. Οι ερευνητές είναι της γνώμης ότι η εν λόγω αποδυνάμωση συνιστά μια ένδειξη τού ότι η Γη κατευθύνεται προς μια αντιστροφή πόλων, η οποία λαμβάνει χώρα όταν ο βόρειος και ο νότιος πόλος αλλάζουν θέσεις. Η τελευταία φορά που είχε συμβεί αυτό ήταν πριν από 780.000 χρόνια. Επί του παρόντος η προαναφερθείσα ανωμαλία καταστρέφει δορυφόρους και άλλα διαστημικά σκάφη που πετούν στην περιοχή, καθώς πολλά αντιμετωπίζουν τεχνικές δυσλειτουργίες. Η αντιστροφή των πόλων της Γης αποτελεί μια φυσική διαδικασία του πλανήτη. Το αποτέλεσμα, ωστόσο, είναι καταστροφικό για την ανθρωπότητα, καθώς συμβαίνουν κατακλυσμιαία γεγονότα, όπως τεραστίων διαστάσεων σεισμοί, εκρήξεις ηφαιστείων και αλλαγές στο κλίμα, σε σημείο που να αναδιαμορφώνεται ολόκληρος ο κύκλος της ζωής στον πλανήτη μας. Η ερευνητική ομάδα που ανακάλυψε την Ανωμαλία στην περιοχή του Νότιου Ατλαντικού έχει στη διάθεσή της μια ομάδα δορυφόρων, οι οποίοι έχουν σχεδιαστεί ειδικά για να αναγνωρίζουν και να μετρούν τα διαφορετικά μαγνητικά σήματα που αποτελούν το μαγνητικό πεδίο της Γης. Έτσι, οι ερευνητές έχουν τη δυνατότητα να εντοπίζουν περιοχές όπου το μαγνητικό πεδίο έχει εξασθενήσει. Ο Jürgen Matzka, που εργάζεται στο Γερμανικό Κέντρο Ερευνών για τις Γεωεπιστήμες, δήλωσε σχετικά: «Η Ανωμαλία στην περιοχή του Νοτίου Ατλαντικού εμφανίστηκε την τελευταία δεκαετία και τα τελευταία χρόνια αναπτύσσεται έντονα. Είμαστε πολύ τυχεροί που έχουμε τους δορυφόρους Swarm σε τροχιά, για να διερευνήσουμε την ανάπτυξη της Ανωμαλίας του Νότιου Ατλαντικού. Η πρόκληση τώρα είναι να κατανοήσουμε τις διαδικασίες στον πυρήνα της Γης που οδηγούν σε αυτές τις αλλαγές». Το εξασθενημένο πεδίο εξετάζεται από τους εμπειρογνώμονες εδώ και χρόνια. Αφού ανέλυσαν τα δεδομένα που περιήλθαν σε γνώση τους, οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι μεταξύ του 1970 και του 2020 η ισχύς σε αυτήν την περιοχή έχει μειωθεί από περίπου 24.000 νανοσώματα σε 22.000. Παράλληλα, η ερευνητική ομάδα διαπίστωσε ότι μόλις τα τελευταία πέντε χρόνια ένα κέντρο ελάχιστης έντασης έχει σχηματιστεί νοτιοδυτικά της Αφρικής. Μια θεωρία για το εξασθενημένο πεδίο είναι ότι η Γη μπορεί να κατευθύνεται σε μια αντιστροφή πόλων, για την οποία οι ερευνητές λένε ότι «έχει καθυστερήσει πολύ», καθώς συμβαίνει «περίπου κάθε 250.000 χρόνια». Ωστόσο, η ερευνητική ομάδα υποστηρίζει ότι η Ανωμαλία δεν είναι λόγος για να σημάνει συναγερμός. https://www.in.gr/2020/05/22/tech/gi-magnitiko-pedio-tou-planiti-mas-eksasthenei-metaksy-afrikis-kai-notias-amerikis/

Οι πρώτες εικόνες από τη δημιουργία ενός εξωπλανήτη. Έναν μακρινό εξωπλανήτη που «γεννιέται» σε απόσταση 520 ετών φωτός, κοντά σε ένα άστρο στον Αστερισμό του Ηνιόχου, κατέγραψαν για πρώτη φορά αστρονόμοι, χάρη στο VLT (Very Large Telescope) του ESO (European Southern Observatory). Το «φυτώριο» όπου φαίνεται να δημιουργείται ο πλανήτης βρίσκεται γύρω από το άστρο ΑΒ Aurigae, σε έναν πυκνό δίσκο σκόνης και αερίων, όπου παρατηρήθηκε μια δομή σε σχήμα σπείρας με μια συστροφή (twist) που φαίνεται να σηματοδοτεί το μέρος όπου εκτιμάται πως σχηματίζεται ο νέος πλανήτης. Εάν ισχύουν όντως αυτά, τότε θα πρόκειται για την πρώτη φορά που εντοπίζονται απευθείας στοιχεία και ίχνη του σχηματισμού ενός «νεογέννητου» πλανήτη. «Πρέπει να παρατηρούμε πολύ νεαρά συστήματα για να πιάσουμε στα αλήθεια τη στιγμή που σχηματίζονται πλανήτες» τονίζει ο Άντονι Μποτσαλέτι, του Observatoire de Paris (PSL University, Γαλλία). Αν και οι αστρονόμοι έχουν ανακαλύψει χιλιάδες εξωπλανήτες και γνωρίζουν πως οι πλανήτες δημιουργούνται σε δίσκους σκόνης γύρω από νεαρά άστρα, λίγα είναι γνωστά ως τώρα για το πώς ακριβώς σχηματίζονται. Το ΑΒ Aurigae είναι ένα νεαρό άστρο, το οποίο παρέχει μια πολύτιμη ευκαιρία πάνω σε αυτό- και οι νέες παρατηρήσεις του VLT, που δημοσιεύτηκαν στο Astronomy & Astrophysics, παρέχουν πολύ σημαντικά στοιχεία. Μέχρι τώρα οι αστρονόμοι δεν είχαν επαρκώς ευκρινείς και βαθιές εικόνες τέτοιων νεαρών δίσκων για να βρουν τη «συστροφή» που υποδεικνύει το σημείο όπου σχηματίζεται ένας πλανήτης. Επί της προκειμένης, οι νέες εικόνες δείχνουν το σπιράλ σκόνης και αερίου γύρω από το άστρο- το σπιράλ που σηματοδοτεί την ύπαρξη «νεογέννητων» πλανητών. Παρατηρήσεις είχαν γίνει στο σύστημα του AB Aurigae πριν μερικά χρόνια, με το ΑLMA (Atacama Large Millimeter/submillimeter Array, παρέχοντας τα πρώτα ίχνη ενός εν εξελίξει σχηματισμού πλανήτη γύρω από το άστρο. Στις εικόνες του ALMA οι επιστήμονες είχαν εντοπίσει δύο σπειροειδείς βραχίονες αερίων κοντά στο άστρο, εντός του εσώτερου τμήματος του δίσκου. Μετά, το 2019 και το 2020, ο Μποτσαλέτι και μια ομάδα αστρονόμων από τη Γαλλία, την Ταϊβάν, τις ΗΠΑ και το Βέλγιο επιχείρησαν να πιάσουν καλύτερη εικόνα μέσω του οργάνου SPHERE στο VLT στη Χιλή. Οι εικόνες αυτές ήταν οι πιο λεπτομερείς του συστήματος που έχουν τραβηχτεί ως τώρα. Με το ισχυρό σύστημα του SPHERE οι αστρονόμοι ήταν σε θέση να δουν το αχνό φως από μικρούς κόκκους σκόνης και εκπομπές από τον εσώτερο δίσκο- και να επιβεβαιώσουν την παρουσία δύο σπειροειδών βραχιόνων που είχαν εντοπιστεί πρώτα από το ALMA. Ακόμη, εντόπισαν την αξιοσημείωτη συστροφή, που δείχνει την ύπαρξη μιας διαδικασίας σχηματισμού πλανήτη στον δίσκο. https://www.naftemporiki.gr/story/1601214/oi-protes-eikones-apo-ti-dimiourgia-enos-eksoplaniti

Έφυγε από την ζωή ο μαθηματικός – συγγραφέας Ευάγγελος Σπανδάγος. Έφυγε χθες από τη ζωή ο Ευάγγελος Σπανδάγος, ο πρώτος μαθηματικός, που ως καθηγητής και συγγραφέας βοηθημάτων εισήγαγε τη μεθοδολογία στην επίλυση μαθηματικών προβλημάτων και εξέδωσε βιβλία που βοήθησαν πολλές γενιές μαθητών να μυηθούν στα μυστικά των μαθηματικών και να επιτύχουν στις εισαγωγικές εξετάσεις. Το βιβλίο του Συναρτήσεις, Παράγωγοι, Ολοκληρώματα τον καθιέρωσε ως συγγραφέα και φροντιστή. Εκτός από τα μαθητικά βοηθήματα, έχει εκδώσει σειρά βοηθημάτων για μαθητές και φοιτητές, καθώς και πολλές εργασίες σχετικές με τις θετικές επιστήμες στην Αρχαία Ελλάδα. Συνολικά συνέγραψε περισσότερα από 165 βιβλία. Για το συγγραφικό του έργο βραβεύτηκε δύο φορές από την Ακαδημία Αθηνών. Υπηρέτησε τη Δημόσια Εκπαίδευση και υπήρξε καθηγητής του Πειραματικού Σχολείου του Πανεπιστημίου Αθηνών, ενεργό μέλος της Ελληνικής Μαθηματικής Εταιρείας, της ΔΑΚΕ Μαθηματικών, καθώς και πολλών πολιτιστικών και επιστημονικών συλλόγων. Ιδρυτής του φυσικομαθηματικού εκδοτικού οίκου και του βιβλιοπωλείου «Αίθρα», τα τελευταία χρόνια είχε αφοσιωθεί στην έρευνα και στην μελέτη των θετικών επιστημών στην Αρχαία Ελλάδα και στη μετάφραση σημαντικών έργων Αρχαίων Ελλήνων θετικών επιστημόνων, κάνοντας τα γνωστά στο ευρύ κοινό. Ίδρυσε επίσης τον Όμιλο για την προβολή των αρχαίων ελληνικών μαθηματικών. Για περισσότερα από 15 χρόνια υπήρξε ο παραγωγός και παρουσιαστής της εβδομαδιαίας τηλεοπτικής επιστημονικής εκπομπής Όπερ έδει ποιήσαι του HighTV. Σπουδαίος δάσκαλος είχε την ικανότητα να είναι αυστηρός και δίκαιος, αλλά ταυτόχρονα προσιτός και αγαπητός στους μαθητές του. Αγαπούσε την καινοτομία και την δια βίου μάθηση. Είχε διδάξει Ευκλείδειο Γεωμετρία από το πρωτότυπο αρχαιο-ελληνικό κείμενο σε μαθητές του γυμνασίου του Πειραματικού Σχολείου του Πανεπιστημίου Αθηνών. Έφυγε σε ηλικία 80 ετών, από ανακοπή καρδιάς, ενώ δούλευε στο βιβλιοπωλείο του. https://www.naftemporiki.gr/story/1600779/efuge-apo-tin-zoi-o-mathimatikos--suggrafeas-euaggelos-spandagos

Ηλιακά ιστία από γραφένιο για γρηγορότερα ταξίδια στο διάστημα. Ένα μικροσκοπικό ιστίο, φτιαγμένο από το λεπτότερο γνωστό υλικό- γραφένιο πάχους ενός ατόμου άνθρακα- πέρασε αρχικές δοκιμές που είχαν σκοπό να δείξουν κατά πόσον θα μπορούσε να αποτελέσει βιώσιμο υλικό για τη δημιουργία ηλιακών ιστίων για διαστημόπλοια. Τα ηλιακά ιστία αποτελούν μια από τις πολλά υποσχόμενες τεχνολογίες διαστημικής προώθησης, που θα μπορούσαν να επιτρέψουν ταξίδια σε άλλα αστρικά συστήματα εντός διαστήματος δεκαετιών. Τα συμβατικά διαστημόπλοια μεταφέρουν καύσιμα και χρησιμοποιούν πολύπλοκους ελιγμούς για να εκμεταλλευτούν τις τροχιακές δυναμικές των πλανητών, ωστόσο αυτά αυξάνουν το μέγεθος των σκαφών και τη διάρκεια του ταξιδιού. Τα ηλιακά ιστία δεν χρειάζονται καύσιμο, οπότε τα διαστημόπλοια που θα τα έφεραν θα ήταν πολύ ελαφρύτερα. Δύο διαστημόπλοια που εκτοξεύτηκαν την τελευταία δεκαετία έχουν ήδη επιδείξει την τεχνολογία αυτή, μα χρησιμοποιούσαν ιστία από mylar και πολυϊμίδιο. Το γραφένιο είναι πολύ ελαφρύτερο. Ερευνητές συνεργαζόμενοι με τον ΕΟΔ χρησιμοποίησαν ένα μικρό κομμάτι, μόλις τριών χιλιοστών, για να δουν κατά πόσον ενδείκνυται για ηλιακό ιστίο. Σε αυτό το πλαίσιο το έριξαν από έναν πύργο 100 μέτρων στη Βρέμη της Γερμανίας για να δουν εάν λειτουργεί υπό συνθήκες κενού και σε μικροβαρύτητα. Όταν ήταν σε ελεύθερη πτώση, του έριξαν μια σειρά από λέιζερ για να διαπιστωθεί εάν θα μπορούσε να αποτελέσει ηλιακό ιστίο. Η λάμψη ενός λέιζερ του ενός watt προκαλούσε επιτάχυνση μέχρι 1 m/s2, αντίστοιχη αυτής ενός ασανσέρ, αλλά στα ηλιακά ιστία η επιτάχυνση συνεχίζεται όσο το φως πέφτει πάνω τους, οπότε η ταχύτητα αυξάνεται συνέχεια. «Η δημιουργία γραφενίου είναι σχετικά απλή και θα μπορούσε εύκολα να αυξηθεί η κλίμακα σε ιστία πλάτους χιλιομέτρων, αν και το άπλωμα ενός γιγαντιαίου ιστίου θα ήταν μεγάλη πρόκληση» είπε ο Σαντιάγκο Καρταμίλ- Μπουένο, επικεφαλής της ομάδας GrapheneSail και διευθυντής της SCALE Nanotech, μιας startup που δραστηριοποιείται στην Εσθονία και τη Γερμανία. Η SCALE Nanotech αναζητεί πλέον στρατηγικούς εταίρους για αύξηση της κλίμακας της τεχνολογίας, με σκοπό μαι δοκιμή στο διάστημα. https://www.naftemporiki.gr/story/1600911/iliaka-istia-apo-grafenio-gia-grigorotera-taksidia-sto-diastima

Τις πιθανότητες ύπαρξης νοήμονος ζωής σε άλλους πλανήτες υπολογίζει νέα έρευνα. Από το γεωλογικό ιστορικό της Γης γνωρίζουμε πως η ζωή εμφανίστηκε σχετικά γρήγορα, μόλις το περιβάλλον του πλανήτη μας ήταν αρκετά σταθερό για να την υποστηρίξει. Επίσης, είναι γνωστό πως ο πρώτος πολυκύτταρος οργανισμός, που εξελίχθηκε οδηγώντας στον σημερινό πολιτισμό, χρειάστηκε πολύ περισσότερο για να εμφανιστεί- περίπου 4 δισ. χρόνια. Ωστόσο, είναι άγνωστο ακόμα το πώς εμφανίστηκε η ζωή και το τι μπορεί αυτό να συμβαίνει για τη ζωή αλλού στο σύμπαν. Σε νέο επιστημονικό άρθρο που δημοσιεύτηκε στο Proceeding of the National Academy of Sciences ο Ντέιβιντ Κίπινγκ, επίκουρος καθηγητής στο Τμήμα Αστρονομίας του Columbia University in the City of New York, επιδεικνύει πώς μια ανάλυση με μια στατιστική τεχνική (Bayesian inference- Μπαγεσιανή ερμηνεία) θα μπορούσε να ρίξει φως στο πώς πολύπλοκη εξωγήινη ζωή μπορεί να έχει εξελιχθεί σε άλλους πλανήτες. «Η ταχεία εμφάνιση ζωής και η βραδεία εξέλιξη της ανθρωπότητας, στο πλαίσιο του χρονοδιαγράμματος της εξέλιξης, σίγουρα δείχνουν πράγματα» είπε ο Κίπινγκ. «Αλλά σε αυτή τη μελέτη είναι δυνατόν να ποσοτικοποιήσουμε τι μας λένε τα γεγονότα». Για την ανάλυσή του ο Κίπινγκ χρησιμοποίησε τη χρονολόγηση των παλαιότερων ιχνών ζωής και της εξέλιξης της ανθρωπότητας. Το ερώτημα ήταν πόσο συχνά θα μπορούσαμε να αναμένουμε την επανεμφάνιση της ζωής και της νοημοσύνης εάν η ιστορία της Γης επαναλαμβανόταν. Ο Κίπινγκ πλαισίωσε το πρόβλημα από πλευράς τεσσάρων πιθανών απαντήσεων: Η ζωή είναι κοινή και συχνά αναπτύσσει νοημοσύνη, η ζωή είναι σπάνια μα συχνά αναπτύσσει νοημοσύνη, η ζωή είναι κοινή και σπάνια αναπτύσσει νοημοσύνη και η ζωή είναι σπάνια και σπάνια αναπτύσσει νοημοσύνη. Η εν λόγω μέθοδος Μπαγεσιανής ερμηνείας – η οποία χρησιμοποιείται για την ενημέρωση/ ανανέωση της πιθανότητας μιας υπόθεσης καθώς καθίστανται διαθέσιμα στοιχεία ή νέες πληροφορίες- υποδηλώνει προηγούμενες πεποιθήσεις για το σύστημα το μοντέλο του οποίου έχουμε, και οι οποίες στη συνέχεια συνδυάζονται με δεδομένα για να παρουσιαστούν πιθανότητες αποτελεσμάτων. «Η τεχνική είναι σαν να στοιχηματίζεις» είπε ο Κίπινγκ. «Ενθαρρύνει τις επανειλημμένες δοκιμές νέων στοιχείων έναντι της θέση σου, στην ουσία ένας θετικός κύκλος feedback για να εξελίσσεις τις εκτιμήσεις σου ως προς το ενδεχόμενο ενός γεγονότος». Για αυτές τις τέσσερις υποθέσεις, ο Κίπινγκ χρησιμοποίησε Μπαγεσιανές μαθηματικές φόρμουλες για τις συγκρίνει μεταξύ τους. Όπως σημείωσε τα σενάρια όπου η ζωή είναι κοινό φαινόμενο είναι τουλάχιστον εννιά φορές πιθανότερα από αυτά όπου είναι σπάνιο. Η ανάλυση βασίζεται σε στοιχεία πως η ζωή εμφανίστηκε μέσα σε 300 εκατομμύρια χρόνια από τον σχηματισμό των ωκεανών της Γης. Ο Κίπινγκ τονίζει πως η αναλογία είναι τουλάχιστον 9:1 ή υψηλότερη, ανάλογα με την πραγματική τιμή του πόσο συχνά αναπτύσσεται νοημοσύνη. Το συμπέρασμά του είναι πως αν οι πλανήτες με συνθήκες και εξελικτικά χρονοδιαγράμματα παρόμοια με αυτά της Γης είναι κοινοί, τότε δεν θα ήταν καθόλου δύσκολο να εμφανιστεί ζωή και εκεί. Και ποιες θα ήταν οι πιθανότητες αυτά τα είδη να είναι πολύπλοκα, διαφοροποιημένα και νοήμονα; Εδώ η εκτίμηση είναι διαφορετική, με 3:2 πιθανότητες η νοημοσύνη να είναι σπάνια. Αυτό προκύπτει από τη σχετικά αργή εμφάνιση της ανθρωπότητας στο χρονικό διάστημα που η Γη ήταν/ είναι κατοικήσιμη, υποδεικνύοντας πως η ανάπτυξή της δεν ήταν ούτε εύκολη ούτε εξασφαλισμένη διαδικασία. «Αν ξαναπαίζαμε την ιστορία της Γης, η εμφάνιση της νοημοσύνης στην πραγματικότητα είναι κάπως μη πιθανή» όπως είπε σχετικά. Ο ίδιος υποδεικνύει πως οι πιθανότητες στη μελέτη δεν είναι συντριπτικές- αρκετά κοντά στο 50:50- και τα ευρήματα αυτά θα έπρεπε να αντιμετωπίζονται απλά ως ένα ελαφρύ κίνητρο προς την κατεύθυνση μιας υπόθεσης. «Η ανάλυση δεν μπορεί να παρέχει βεβαιότητες ή εγγυήσεις, μόνο στατιστικές πιθανότητες με βάση αυτό που συνέβη εδώ στη Γη» είπε ο Κίπινγκ. «Ωστόσο είναι ενθαρρυντικό το ότι η πιθανότητα ενός σύμπαντος γεμάτου ζωή φαίνεται το καλύτεροι στοίχημα. Η αναζήτηση νοήμονος ζωής σε κόσμους πέρα από τη Γη σε καμία περίπτωση δεν θα έπρεπε να αποθαρρύνεται». https://www.naftemporiki.gr/story/1600934/tis-pithanotites-uparksis-noimonos-zois-se-allous-planites-upologizei-nea-ereuna

Πρόγραμμα ύψους 230 εκατ.δολαρίων από τις ΗΠΑ για νέες τεχνολογίες πυρηνικής ενέργειας. Την έναρξη του προγράμματος Advanced Reactor Demonstration Program (ARDP), με σκοπό να «βοηθήσει την εγχώρια ιδιωτική βιομηχανία να επιδείξει προηγμένους πυρηνικούς αντιδραστήρες στις ΗΠΑ» ανακοίνωσε το αμερικανικό υπουργείο Ενέργειας. Για τον προϋπολογισμό του 2020 το Κογκρέσο ενέκρινε 230 εκατ. δολάρια για την έναρξη ενός νέου προγράμματος για προηγμένους αντιδραστήρες. Μέσω συνεργασιών διαμοιρασμού κόστους με τη βιομηχανία, το ARDP θα παρέχει 160 εκατ. δολαρία σε αρχική χρηματοδότηση για την κατασκευή δύο αντιδραστήρων που θα μπορούν να είναι σε λειτουργία εντός 5 με 7 ετών. «Η επόμενη γενιά πυρηνικής ενέργειας είναι κρίσιμη για την ενεργειακή ασφάλεια και την περιβαλλοντική διαχείριση του έθνους» είπε ο Νταν Μπρουϊλέτ, υπουργός Ενέργειας. «Όπως δείχνει η πρόσφατα δημοσιοποιηθείσα Nuclear Fuel Working Group's Strategy to Restore American Nuclear Energy Leadership, πρέπει να επιδιώξουμε τεχνολογική καινοτομία και προηγμένες επενδύσεις RD&D για την ενίσχυση της αμερικανικής ηγεσίας στην επόμενη γενιά πυρηνικών τεχνολογιών». «Τα προηγμένα συστήματα πυρηνικής ενέργειας έχουν τεράστιες δυνατότητες για τη μείωση των ρύπων, τη δημιουργία θέσεων εργασίας και τη δημιουργία μιας ισχυρής οικονομίας» είπε η Dr Ρίτα Μπάρανβαλ, υφυπουργός για το Office of Nuclear Energy. «Αυτό το νέο πρόγραμμα δημιουργεί τεράστιες ευκαιρίες για τις ΗΠΑ, για να παρέχουν καθαρή ενέργεια και να επεκτείνουμε τις ευκαιρίες μας στην αγορά». Επιπρόσθετα στους δύο αντιδραστήρες, το ARDP θα χρησιμοποιήσει το National Reactor Innovation Center (NRIC) για τη δοκιμή και αξιολόγηση τεχνολογιών ARD, προκειμένου οι αντιδραστήρες να περάσουν από το στάδιο των σχεδίων σε αυτό της υλοποίησης. https://www.naftemporiki.gr/story/1600785/programma-upsous-230-ekatdolarion-apo-tis-ipa-gia-nees-texnologies-purinikis-energeias

Hubble: Επετειακό άλμπουμ για τα 30 χρόνια του διαστημικού τηλεσκοπίου. Τα 30 χρόνια από την εκτόξευση του διαστημικού τηλεσκοπίου Hubble θέλει να τιμήσει η έκδοση «Expanding Universe: The Hubble Space Telescope» που κυκλοφόρησε προσφάτως. Η εκτόξευση του Hubble έγινε τον Απρίλιο του 1990, και το διαστημικό τηλεσκόπιο ήταν το πρώτο εργαλείο που ο άνθρωπος τοποθέτησε στο απώτερο διάστημα. Ήταν μια από τις σπουδαιότερες εφευρέσεις στην ιστορία της επιστημονικής εξερεύνησης. Tο άλμπουμ -έκδοση του εκδοτικού οίκου Taschen- είναι ένας φόρος τιμής σε αυτό το ορόσημο στη εξερεύνηση του διαστήματος και σε αυτό ο αναγνώστης έρχεται πρόσωπο με πρόσωπο με κάποιες από τις πιο απίστευτες φωτογραφίες που αιχμαλώτισε το τηλεσκόπιο. Σε αυτές περιλαμβάνονται και 30 οι οποίες δεν είχαν έως σήμερα δει τα φώτα της δημοσιότητας. Πέραν των φωτογραφιών, το άλμπουμ περιλαμβάνει κείμενα τα οποία διαφωτίζουν κάποιες από τις απορίες για το διάστημα και τον χρόνο. Μεταξύ αυτών, κείμενο του κριτικού φωτογραφίας Owen Edwards και κείμενα των αστροναυτών του Hubble, Charles F. Bolden, Jr., John Mace Grunsfeld και Zoltan Levay. https://www.in.gr/2020/05/21/entertainment/hubble-epeteiako-almpoum-gia-ta-30-xronia-tou-diastimikou-tileskopiou/

Πείραμα για τη μετάδοση ηλιακής ενέργειας από το διάστημα στη Γη. Πείραμα για τη μετάδοση ηλιακής ενέργειας από το διάστημα στη Γη περιλαμβάνει η νέα αποστολή του μη επανδρωμένου διαστημοπλάνου X-37B των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων, που εκτοξεύτηκε την Κυριακή. Το πείραμα πραγματοποιείται από μηχανικούς του US Naval Research Laboratory, και στην «καρδιά» του βρίσκεται το PRAM (Photovoltaic Radio-frequency Antenna Module). Εντάσσεται σε ένα ευρύτερο πλαίσιο ερευνών πάνω στη χρήση ηλιακής ενέργειας που συλλέγεται από το διάστημα, στη Γη. «Από όσο γνωρίζουμε, το πείραμα αυτό είναι η πρώτη δοκιμή σε τροχιά εξοπλισμού που έχει σχεδιαστεί ειδικά για δορυφόρους ηλιακής ενέργειας, που θα μπορούσαν να παίξουν επαναστατικό ρόλο στο ενεργειακό μας μέλλον» είπε ο Πολ Τζάφε, επικεφαλής ερευνητής του PRAM. To συγκεκριμένο εξάρτημα θα πραγματοποιήσει δοκιμές ως προς τη δυνατότητα συλλογής ενέργειας μέσω των ηλιακών του συλλεκτών και μετατροπής της σε μικροκύματα ραδιοσυχνοτήτων. «Το PRAM μετατρέπει το ηλιακό φως για μετάδοση ενέργειας μέσω μικροκυμάτων. Θα μπορούσαμε επίσης να το μετατρέψουμε και για οπτική μετάδοση ενέργειας» είπε ο Κρις Ντεπούμα, program manager για το PRAM. «Η μετατροπή σε οπτική θα μπορούσε να έχει μεγαλύτερο νόημα για σεληνιακές εφαρμογές επειδή δεν υπάρχει ατμόσφαιρα στη Σελήνη. Το μειονέκτημα της οπτικής είναι πως μπορείς να χάσεις πολλή ενέργεια μέσω νεφών και ατμόσφαιρας». Η χρήση ηλιακής ενέργειας για τη λειτουργία δορυφόρων είναι κάτι που υπάρχει εδώ και χρόνια, από τον Vaguard I ακόμα, τον πρώτο δορυφόρο που είχε ηλιακές κυψέλες. Το πείραμα αυτό εστιάζει στη μετατροπή της ενέργειας και τις θερμικές επιδόσεις που προκύπτουν από αυτήν. Από το πείραμα θα προκύψουν δεδομένα θερμοκρασίας και στοιχεία για την αποδοτικότητα του PRAM στην παραγωγή ενέργειας, που με τη σειρά τους θα ανοίξουν τον δρόμο για μελλοντικά πρωτότυπα δορυφόρων. Ανάλογα με τα αποτελέσματα, οι ερευνητές αποσκοπούν στην κατασκευή ενός πολυλειτουργικού συστήματος σε διαστημόπλοιο ειδικά για αυτόν τον σκοπό, για δοκιμή μετάδοσης ενέργειας πίσω στη Γη. Η ανάπτυξη τέτοιων δυνατοτήτων θα ήταν ιδιαίτερα χρήσιμη ως προς την τροφοδοσία με ενέργεια εγκαταστάσεων που βρίσκονται σε απομακρυσμένες τοποθεσίες ή που έχουν πληγεί από καταστροφές. https://www.naftemporiki.gr/story/1600455/peirama-gia-ti-metadosi-iliakis-energeias-apo-to-diastima-sti-gi 25 χρόνια από την έναρξη της μονάδας Spectrum. Στις 20 Μαΐου 1995, το όχημα εκτόξευσης Proton-K με την ερευνητική ενότητα Spektr ξεκίνησε από το Baikonur Cosmodrome στο πλαίσιο του προγράμματος κατασκευής του πρώτου τροχιακού συγκροτήματος πολυ-μονάδων Mir στον κόσμο. Την 1η Ιουνίου 1995, η μονάδα πλησίασε αυτόματα την αξονική μονάδα σύνδεσης της μονάδας βάσης του τροχιακού συγκροτήματος Mir μετά από μια αυτόνομη πτήση 12 ημερών. Στη συνέχεια, το "Spectrum" χρησιμοποιώντας έναν τηλεχειριζόμενο χειριστή επανασυνδέθηκε στον πλευρικό κόμβο της μονάδας βάσης και έγινε μέρος του τροχιακού συμπλέγματος. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, το διεθνές πλήρωμα της 18ης κύριας αποστολής που αποτελείται από τους κοσμοναύτες V.N. και G.M. Στρέκαλοφ και ο αστροναύτης της NASA Ν. Ταγκάρν εργάστηκαν στο σταθμό Dezhurova,. Η μονάδα Spectrum (δείκτης 77KSO) αναπτύχθηκε με τον ηγετικό ρόλο της NPO Energia (τώρα RSC Energia με το όνομά του από το SP Korolev) βάσει του λειτουργικού διαμερίσματος φορτίου του οχήματος εφοδιασμού. Ο επιστημονικός εξοπλισμός του Spectra είχε ως στόχο να παρατηρήσει τη Γη και να αναζητήσει φυσικούς πόρους, να μελετήσει την ανώτερη ατμόσφαιρα, το διάστημα κοντά στη Γη και την επίδραση του διαστημικού περιβάλλοντος σε διάφορα υλικά. Για πρώτη φορά, στο Spectra, κατόπιν συμφωνίας με τη NASA, εγκαταστάθηκε επίσης αμερικανικός εξοπλισμός για βιοϊατρικά πειράματα για τη μελέτη των συνθηκών της παρατεταμένης παραμονής ενός ατόμου στο διάστημα. Η χρήση αυτής της εμπειρίας έπρεπε να δημιουργήσει τον μελλοντικό Διεθνή Διαστημικό Σταθμό. Η μονάδα περιλάμβανε επίσης ένα μοναδικό σύστημα ηλιακών συλλεκτών υψηλής ισχύος, το οποίο έγινε μια σημαντική πηγή ισχύος για ολόκληρο το τροχιακό συγκρότημα. Η επιτυχής λειτουργία του Spectrum σε τροχιά χαμηλής Γης συνεχίστηκε μέχρι τον Ιούνιο του 1997, όταν υπέστη ζημιά ως αποτέλεσμα σύγκρουσης με το φορτηγό πλοίο Progress M-34 κατά την ανάπτυξη της λειτουργίας ελέγχου teleoperator κατά τη διάρκεια του πειράματος με επαναλαμβανόμενο ραντεβού και ελλιμενισμού. Ως εκ τούτου με άλλα μέτρα επισκευής κατέστησαν δυνατή την επαναφορά των ηλεκτρικών γραμμών επικοινωνίας, αλλά η υποπιεσμένη μονάδα δεν επέστρεψε ποτέ στην κανονική λειτουργία πτήσης. Παρέμεινε ακατοίκητο ως μέρος του τροχιακού συγκροτήματος Mir για όλη την υπόλοιπη ζωή, παρέχοντας ισχύ στον σταθμό μέχρι την καθοδο του από την τροχιά στις 23 Μαρτίου 2001. https://www.energia.ru/ru/news/news-2020/news_05-20.html

Σημαντική ανακάλυψη ερευνητών του ΑΠΘ: Έφτιαξαν τρισδιάσταστα επιθέματα για χρόνια τραύματα. Σε σημαντικό αποτέλεσμα κατέληξε έρευνα του ΑΠΘ καθώς δημιούργησαν βιοδραστικά επιθέματα για την αντιμετώπιση οξέων και χρόνιων ελκών και τραυμάτων με τη χρήση φυσικών πρώτων υλών αλλά και της τεχνολογίας της τρισδιάστατης εκτύπωσης. Η ερευνητική ομάδα του ΑΠΘ στο πλαίσιο μελέτης είχε ως επιστημονικό υπεύθυνο τον αναπληρωτή καθηγητή του Τμήματος Φαρμακευτικής Δημήτρη Φατούρο. Οι φυσικές πρώτες ύλες που χρησιμοποιήθηκαν ήταν η πηκτίνη μήλου και το μέλι Manouka, που σε πρώτη φάση επέδειξαν την ικανότητα να δημιουργούν ένα ευνοϊκό περιβάλλον για την επούλωση ελκών και τραυμάτων κατά την in vitro αξιολόγησή τους σε προσομοιωμένο τραύμα. Οι επουλωτικές ιδιότητες αυτών των βιοεκτυπωμένων επιθεμάτων ενισχύθηκαν με τρία συστατικά που έχουν αντιμικροβιακή δράση, την πρόπολη, η οποία λαμβάνεται από το μέλι, τη χιτοζάνη, η οποία προέρχεται από τη χιτίνη, που είναι βασικό συστατικό στα κελύφη των οστρακοειδών, της γαρίδας, του καβουριών και του αστακού, καθώς και έναν ολιγοσακχαρίτη, τη β' κυκλοδεξτρίνη. «Στην ουσία όλα αυτά τα συστατικά, τα οποία τα χρησιμοποιήσαμε για να εκτυπώσουμε τα επιθέματα με έναν τρισδιάστατο εκτυπωτή, βοηθούν στην επούλωση ενώ ταυτόχρονα έχουν και αντιμικροβιακές ιδιότητες. Και όπως προκύπτει από τα in vitro πειράματα τα οποία κάναμε, αυτές οι ιδιότητες τα καθιστούν ιδανικά για την επούλωση τόσο ελκών όσο και για τραυμάτων», ανέφερε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο κ. Φατούρος. Όπως εξηγεί ο αναπληρωτής καθηγητής του Τμήματος Φαρμακευτικής του ΑΠΘ, η διαχείριση τραυμάτων και ελκών προϋποθέτει την προσωρινή υποκατάσταση του δερματικού ελλείμματος, τη διατήρηση ενός κατάλληλου επιπέδου στην περιοχή, την προστασία από μικροβιακές επιμολύνσεις και μηχανικούς τραυματισμούς και την ενίσχυση της επουλωτικής διαδικασίας. Ως εκ τούτου απαιτεί τον συνδυασμό πολλαπλών και τακτικών θεραπευτικών παρεμβάσεων που επηρεάζουν την ποιότητα ζωής των ασθενών, τη συμμόρφωσή τους και κατά συνέπεια την επιτυχή ταχεία διαδικασία επούλωσης. Η ανάπτυξη ενός επιθέματος το οποίο συνδυάζει σε μία θεραπευτική μονάδα ένα πλήθος θεραπευτικών παραγόντων και ιδιοτήτων με την ταυτόχρονη υποστήριξη και διέγερση διαφορετικών μηχανισμών αποκατάστασης του τραύματος θα αποτελούσε ένα ισχυρό και καινοτόμο εργαλείο στον τομέα της περίθαλψης τραυμάτων και ελκών. Επιπρόσθετα, η δυνατότητα εξατομίκευσης της θεραπευτικής παρέμβασης με τον σχεδιασμό επιθεμάτων ειδικά προσαρμοσμένων στις ανάγκες εκάστοτε ασθενούς θα συνέβαλε στην επιτάχυνση της αποκατάστασης της υγείας του, την αποτελεσματικότερη διαχείριση και κατά συνέπεια την ελαχιστοποίηση του κόστους και χρόνου περίθαλψης καθώς και του υψηλού κινδύνου ακρωτηριασμού και θνησιμότητας. «Η μελέτη χρηματοδοτήθηκε από το Επιχειρησιακό Πρόγραμμα "Ανάπτυξη Ανθρώπινου Δυναμικού Εκπαίδευση και Δια Βίου Μάθηση". Είμαστε σε αρκετά πρώιμο στάδιο και το επόμενο βήμα το οποίο θέλουμε να κάνουμε είναι να προχωρήσουμε σε in vivo μελέτες σε προκλινικό επίπεδο, δηλαδή να χρησιμοποιήσουμε κάποια ζωικά μοντέλα ούτως ώστε να δούμε ποια είναι η επίδρασή τους σε αυτά. Απέχουμε αρκετά από την εμπορική εκμετάλλευση. Έχουμε κάνει, τον Ιανουάριο του 2020, δημοσίευση με τίτλο "Development of Bio-Active Patches Based on Pectin for the Treatment of Ulcers and Wounds Using 3D-Bioprinting Technology" στο έγκριτο περιοδικό Pharmaceutics, στην οποία φαίνεται ότι αυτό το επίθεμα, όταν έρθει σε επαφή με τα υγρά που παράγει η πληγή, αρχίζει και αφομοιώνεται, και στην ουσία απορροφάται από την πληγή και την επουλώνει. Έχει και επουλωτική δράση και αντιμικροβιακή. Έχουμε κάνει και κάποια ex vivo πειράματα τοποθετώντας αυτά τα επιθέματα σε υγιές δέρμα χοίρου και είδαμε ότι απορροφήθηκαν πάνω στην επιφάνειά του και έγιναν ένα με το δέρμα. Θα μπορούσαν αυτά τα επιθέματα να χρησιμοποιηθούν δυνητικά και για εγκαύματα, με κάποιες μικρές τροποποιήσεις όσον αφορά τη σύσταση. Προς το παρόν, όμως, αποφασίσαμε να επικεντρωθούμε στην επουλωτική δράση και ταυτόχρονα στις αντιμικροβιακές ιδιότητες του επιθέματος αυτού. Ο αρχικός μας στόχος, κατά κύριο λόγο, είναι το διαβητικό πόδι, δηλαδή τα έλκη τα οποία δημιουργούνται στα κάτω άκρα των διαβητικών και τα οποία αν δεν αντιμετωπιστούν μπορεί να οδηγήσουν σε ακρωτηριασμό», πρόσθεσε ο κ. Φατούρος. Η μελέτη αυτή ξεκίνησε το 2018 και ολοκληρώθηκε τον Μάρτιο του 2020 από ερευνητική ομάδα στην οποία μετείχαν οι χημικοί μηχανικοί- μεταδιδάκτορες Ελευθέριος Ανδριώτης και Γεώργιος Ελευθεριάδης και η φαρμακοποιός- μεταδιδακτόρισσα Χριστίνα Καραβασίλη. https://www.pronews.gr/epistimes/tehnologia/879873_simantiki-anakalypsi-ereyniton-toy-apth-eftiaxan-trisdiastasta

Η Μicrosoft εξαγόρασε την ελληνική Softomotive. Εκλεισε η εξαγορά της εταιρείας ελληνικών συμφερόντων Softomotive από τον αμερικανικό κολοσσό Microsoft, σύμφωνα με αποκλειστικές πληροφορίες της «Κ». Πρόκειται για τη μεγαλύτερη εξαγορά ελληνικής εταιρείας τεχνολογίας που έχει πραγματοποιηθεί μέχρι στιγμής, με το τίμημα να υπερβαίνει τα 100 εκατ. ευρώ. Η Softomotive, με έδρα το Ηνωμένο Βασίλειο, ιδρύθηκε το 2005 από τον Μάριο Σταυρόπουλο και θεωρείται πρωτοπόρος στον τομέα της ρομποτικής αυτοματοποίησης διεργασιών (RPA - robotic process automation). Ο RPA, που συνιστά πλέον έναν από τους πιο περιζήτητους κλάδους στον τομέα της τεχνολογίας, αφορά λογισμικό που χρησιμοποιείται για να αυτοματοποιήσει διεργασίες που θα εκτελούσε κάποιος χρήστης / εργαζόμενος στον υπολογιστή. Πρόκειται, δηλαδή, για επαναλαμβανόμενες εργασίες, τις οποίες οι χρήστες εκτελούν αφιερώνοντας πολύτιμο χρόνο. Για μεγάλες εταιρείες οι επαναλαμβανόμενες αυτές εργασίες μπορεί να είναι εκατοντάδες. Συνεπώς, μέσω της τεχνολογίας που έχει αναπτύξει η Softomotive, οι επιχειρήσεις εξοικονομούν χρόνο, μειώνουν το κόστος, αυξάνουν την αποτελεσματικότητα των εργασιών και απαλλάσσουν τους εργαζομένους από δουλειές που γίνονται με μηχανικό τρόπο. Το προϊόν της εταιρείας έχει εφαρμογή στον τραπεζικό και στον ασφαλιστικό κλάδο, ενώ χρησιμοποιείται και από εταιρείες που δραστηριοποιούνται στον τομέα της υγείας. Οπως αναφέρουν πληροφορίες, το πιο σημαντικό στοιχείο της συγκεκριμένης εξαγοράς είναι ότι ένας τεχνολογικός γίγαντας όπως η Microsoft επιλέγει να επεκτείνει τον κλάδο του RPA μέσω της τεχνολογίας της Softomotive. Επίσης, δεν αποκλείεται το κέντρο έρευνας και ανάπτυξης του RPA της Microsoft να στεγαστεί στην Ελλάδα. Υπενθυμίζεται ότι το 2018 η εταιρεία λογισμικού άντλησε 25 εκατ. δολ. από την επενδυτική εταιρεία Grafton Capital, που συστάθηκε το 2014 στο Ηνωμένο Βασίλειο και η οποία έχει χρηματοδοτήσει επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνται στον τομέα της τεχνολογίας. Οπως αναφέρουν πληροφορίες, ακόμη και η σύνθεση του Δ.Σ. έπαιξε σημαντικό ρόλο στην ολοκλήρωση της εξαγοράς. Αυτό γιατί η Grafton Capital, αφού επένδυσε στην εταιρεία πριν από περίπου ενάμιση χρόνο, τοποθέτησε πρόεδρο (chairman) του Δ.Σ. τον Γάλλο επιχειρηματία Guy Berruyer, που ήταν πρώην διευθύνων σύμβουλος της εταιρείας λογισμικού Sage. Η συγκεκριμένη είναι μια από τις μεγαλύτερες ευρωπαϊκές εταιρείες στον κλάδο του software, γεγονός που επηρέασε θετικά την επιλογή της Microsoft. Υπενθυμίζεται ότι η εταιρεία ιδρύθηκε στην Αθήνα, ενώ το 2015 άνοιξε γραφεία στο Λονδίνο. Επίσης, έχει παρουσία στη Νέα Υόρκη, στην Ινδία και στη Νότια Κορέα. Οπως έχει ήδη γράψει και το Bloomberg σε σχετικό δημοσίευμά του, λόγω της ανοδικής πορείας της η Softomotive έχει φθάσει να ανταγωνίζεται πολλές startups και εταιρείες παραγωγής λογισμικού. Τέτοιες είναι η Automation Anywhere και η UiPath, η οποία, όπως αναφέρει σε προηγούμενο δημοσίευμα το Bloomberg, προγραμματίζει την εισαγωγή της στο χρηματιστήριο και πρόσφατα αποτιμήθηκε στα 7 δισ. δολάρια. https://www.kathimerini.gr/1078834/article/oikonomia/epixeirhseis/h-microsoft-e3agorase-thn-ellhnikh-softomotive

Νέα αποστολή για το «μυστηριώδες» διαστημοπλάνο Χ-37Β To «παραδοσιακά μυστηριώδες» διαστημοπλάνο X-37B της αμερικανικής Διαστημικής Δύναμης (US Space Force) εκτοξεύτηκε την Κυριακή από το Ακρωτήριο Κανάβεραλ, με ειδικά διαμορφωμένο πύραυλο Atlas V της United Launch Alliance. Όπως ανακοίνωσε η Boeing (prime contractor για το σκάφος), πρόκειται για την έκτη αποστολή του X-37B και την πρώτη που χρησιμοποιεί ένα service module με επιπλέον δυνατότητες μεταφοράς φορτίου για να υποστηρίζει ένα εύρος πειραμάτων για πολλούς κυβερνητικούς φορείς. To X-37B ορίζεται ως «διαστημοπλάνο» (space plane), λόγω της δυνατότητας να πετά και μέσα στην ατμόσφαιρα (σαν το διαστημικό λεωφορείο). Στο πλαίσιο της αποστολής θα απελευθερωθεί ο δορυφόρος FalconSAT-8, ένας μικρός δορυφόρος που αναπτύχθηκε από την US Air Force Academy με την υποστήριξη του Air Force Research Laboratory, για τη διεξαγωγή πειραμάτων σε τροχιά. Επιπρόσθετα θα γίνουν δύο πειράματα της NASA για τη μελέτη των επιπτώσεων της ακτινοβολίας και άλλων παραγόντων στο διάστημα σε συγκεκριμένα υλικά και σπόρους που χρησιμοποιούνται για την καλλιέργεια τροφής. Άλλο ένα πείραμα θα περιλαμβάνει τη μετατροπή ηλιακής ενέργειας σε ενέργεια μικροκυμάτων ραδιοσυχνοτήτων και τη μετάδοση στο έδαφος. Επιπρόσθετα, θα χρησιμοποιηθούν τεχνολογίες επαναχρησιμοποιούμενων διαστημικών σκαφών. Το X-37B εκτοξεύτηκε για πρώτη φορά τον Απρίλιο του 2010. Αρχικά είχε σχεδιαστεί για αποστολές διάρκειας 270 ημερών, ωστόσο έχει σπάσει ρεκόρ παραμονής κατά τις 5 προηγούμενες πτήσεις του τύπου. Κατά την τελευταία αποστολή (OTV-5) πέρασε 780 ημέρες σε τροχιά πριν επιστρέψει στην Γη, τον Οκτώβριο του 2019. Οι αποστολές των δύο μη επανδρωμένων σκαφών του τύπου που διαθέτουν οι ΗΠΑ πάντα προκαλούν το ενδιαφέρον του ειδικού Τύπου λόγω του «αέρα μυστηρίου» που περιβάλλει τους σκοπούς τους. Όπως σημειώνει το space.com, τα δύο σκάφη έχουν περάσει πάνω από επτά χρόνια συνολικά σε τροχιά κατά τις αποστολές τους. Η νέα αυτή εκτόξευση αφιερώθηκε στους εργαζομένους που μάχονται στην πρώτη γραμμή εναντίον της πανδημίας και σε αυτούς που έχουν επηρεαστεί από αυτήν, με μια επιγραφή που περιελάμβανε τη φράση «America Strong». https://www.naftemporiki.gr/story/1600084/nea-apostoli-gia-to-mustiriodes-diastimoplano-x-37b

Artemis Accords: Η NASA δημοσιοποίησε τις αρχές του προτεινόμενου συμφώνου για την εξερεύνηση της Σελήνης. Τα Artemis Accords (Συμφωνίες Άρτεμις) έδωσε στη δημοσιότητα την Παρασκευή η NASA, θέτοντας τις βάσεις για έναν διεθνή διάλογο σχετικά με τις βασικές αρχές που θα διέπουν τους τρόπους με τους οποίους οι άνθρωποι θα διαβιούν και θα εργάζονται στη Σελήνη. Μεταξύ άλλων, οι συμφωνίες επιδιώκουν τη δημιουργία «ασφαλών ζωνών» γύρω από σεληνιακές βάσεις για να αποφεύγεται αυτό που η NASA χαρακτηρίζει ως «επιβλαβείς παρεμβολές» από άλλες χώρες ή εταιρείες που δραστηριοποιούνται κοντά. Επίσης, θα επέτρεπαν σε εταιρίες να έχουν την ιδιοκτησία των σεληνιακών πόρων που εξορύσσουν- κάτι βασικό για να μπορεί η NASA και αυτοί που εργάζονται για αυτήν να μετατρέπουν το νερό από τους πάγους στη Σελήνη σε καύσιμα για πυραύλους ή να εξορύσσουν σεληνιακά ορυκτά για την κατασκευή εγκαταστάσεων. Στόχος των ΗΠΑ είναι να προσελκύσουν συμμάχους στο σχέδιο αυτό, για την εγκατάσταση μακροπρόθεσμης παρουσίας στη Σελήνη στο πλαίσιο του προγράμματος «Άρτεμις». «Αυτό που κάνουμε είναι να θέτουμε σε εφαρμογή τη Συνθήκη για το Εξωατμοσφαιρικό Διάστημα με τις Συμφωνίες Άρτεμις» είπε στο Reuters ο επικεφαλής της NASA, Τζιμ Μπράιντενσταϊν, αναφερόμενος στη διεθνή συνθήκη του 1967 που δίνει έμφαση στο ότι το διάστημα θα έπρεπε να χρησιμοποιείται για ειρηνικούς και όχι για στρατιωτικούς σκοπούς. Το πλαίσιο αυτό θα χρησιμοποιηθεί ως κίνητρο για χώρες ώστε να υιοθετήσουν τις αμερικανικές νόρμες συμπεριφοράς στο διάστημα, πρόσθεσε. Επίσης, τα Artemis Accords επίσης προϋποθέτουν οι χώρες να υιοθετούν τα στάνταρ των Ηνωμένων Εθνών για τα σκουπίδια στο διάστημα, καθώς και τη συνθήκη για την Σύμβαση Καταγραφής (Registration Convention) που επιτάσσει οι χώρες να παρεχουν λεπτομέρειες για τις τροχιές των «διαστημικών αντικειμένων» τους. Το Κογκρέσο των ΗΠΑ πέρασε νόμο το 2015 που επέτρεπε σε εταιρείες να έχουν ιδιοκτησία επί των πόρων που εξορύσσουν στο διάστημα, ωστόσο δεν υπάρχουν τέτοιοι νόμοι στη διεθνή κοινότητα. Οι συμφωνίες αυτές φαίνονται να ανοίγουν τον δρόμο για την εξόρυξη στη Σελήνη στο πλαίσιο του διεθνούς δικαίου, προτρέποντας άλλες χώρες να θεσπίσουν παρόμοιους δικούς τους νόμους, που θα δεσμεύουν τις διαστημικές επιχειρήσεις του ιδιωτικού τους τομέα. Νωρίτερα μέσα στον μήνα το Reuters είχε μεταδώσει πως η κυβέρνηση Τραμπ συνέτασσε τα Artemis Accords. Ο Ντμίτρι Ρογκόζιν, επικεφαλής της ρωσικής Roscosmos, επέκρινε την Ουάσινγκτον επειδή δεν συμπεριέλαβε τη Ρωσία στις αρχικές διαπραγματεύσεις, συγκρίνοντας την πολιτική αυτή με την αμερικανική εξωτερική πολιτική στη Μέση Ανατολή: «Η αρχή της εισβολής είναι η ίδια, είτε μιλάμε για τη Σελήνη είτε για το Ιράκ. Η δημιουργία μιας “συμμαχίας προθύμων” δρομολογείται» έγραψε ο Ρογκόζιν στο Twitter. «Από αυτό θα προκύψει μόνο Ιράκ ή Αφγανιστάν». Εκπρόσωπος του κινεζικού ΥΠΕΞ ανέφερε στο Reuters πως η χώρα είναι πρόθυμη να συνεργαστεί με όλες τις πλευρές στην εξερεύνηση της Σελήνης «για να συμβάλει περισσότερο στη δημιουργία μιας κοινότητας με κοινό μέλλον για την ανθρωπότητα». Οι αρχές των Συμφωνιών Άρτεμις, όπως παρουσιάζονται στην ιστοσελίδα της NASA, έχουν ως εξής: Ειρηνικοί σκοποί: Όλες οι δραστηριότητες να έχουν ειρηνικό χαρακτήρα. Διαφάνεια: Τα έθνη που συμμετέχουν στις συμφωνίες θα πρέπει να επιδεικνύουν διαφάνεια για τις πολιτικές και τα σχέδιά τους. Διαλειτουργικότητα: Η διαλειτουργικότητα συστημάτων χαρακτηρίζεται ως κρίσιμης σημασίας για τη διασφάλιση της ασφαλούς εξερεύνησης του διαστήματος, και ζητείται από τις χώρες- μέλη να υιοθετήσουν ανοιχτά διεθνή στάνταρ και να αναπτύξουν νέα εάν είναι απαραίτητο. Βοήθεια σε περιπτώσεις εκτάκτου ανάγκης: Η παροχή βοήθειας σε περιπτώσεις εκτάκτου ανάγκης χαρακτηρίζεται ως ακρογωνιαίος λίθος οποιουδήποτε υπεύθυνου πολιτικού διαστημικού προγράμματος. Στο πλαίσιο των συμφωνιών οι χώρες που συμμετέχουν δεσμεύονται να προβαίνουν σε όλες τις λογικές ενέργειες για την παροχή βοήθειας σε αστροναύτες που τη χρειάζονται. Καταγραφή διαστημικών αντικειμένων: Με σκοπό τη δημιουργία ασφαλούς περιβάλλοντος στο διάστημα. Δημοσιοποίηση επιστημονικών δεδομένων: Οι συνεργάτες θα συμφωνούν στη δημοσιοποίηση επιστημονικών δεδομένων έτσι ώστε ολόκληρος ο κόσμος να επωφελείται. Προστασία κληρονομιάς: Για την προστασία ιστορικών χώρων και αντικειμένων, όπως και στη Γη. Διαστημικοί πόροι: Η δυνατότητα εξόρυξης και χρήσης πόρων στη Σελήνη, τον Άρη και σε αστεροειδείς χαρακτηρίζεται ως κρίσιμης σημασίας για την υποστήριξη της εξερεύνησης του διαστήματος, και σκοπός των συμφωνιών είναι να ενισχυθεί αυτό. Αποφυγή συγκρούσεων σε δραστηριότητες: «Η αποφυγή των επιβλαβών παρεμβολών είναι σημαντική αρχή της Συνθήκης για το Εξωατμοσφαιρικό Διάστημα, που εφαρμόζεται από τις Συμφωνίες Άρτεμις. Ειδικότερα, μέσω των Συμφωνιών, η NASA και τα συνεργαζόμενα έθνη θα παρέχουν δημόσια πληροφορίες σχετικά με τη θέση και τη γενική φύση των επιχειρήσεων, που θα ενημερώνουν για την έκταση και τον χαρακτήρα των “Ζωνών Ασφαλείας”. Η ενημέρωση και ο συντονισμός μεταξύ των εθνών- εταίρων για τον σεβασμό αυτών των ζωνών ασφαλείας θα αποτρέπει τις επιβλαβείς παρεμβολές» σημειώνεται σχετικά. Απομάκρυνση σκουπιδιών σε τροχιά και διαστημοπλοίων: Οι χώρες που θα υπογράψουν τις συμφωνίες θα συμφωνήσουν να ενεργούν τηρώντας τις αρχές που ορίζονται από τις σχετικές οδηγίες και συνθήκες του ΟΗΕ, ενώ επίσης θα συνεργαστούν για την αντιμετώπιση και τον μετριασμό του προβλήματος των διαστημικών σκουπιδιών σε τροχιά, καθώς και την ασφαλή απομάκρυνση διαστημοπλοίων στο τέλος των αποστολών τους. https://www.naftemporiki.gr/story/1600043/artemis-accords-i-nasa-dimosiopoiise-tis-arxes-tou-proteinomenou-sumfonou-gia-tin-eksereunisi-tis-selinis

Λύθηκε το μυστήριο «ροών λάβας» στον Άρη. Το μυστήριο κάποιων ροών που παρέπεμπαν σε λάβα στον Άρη έλυσαν επιστήμονες, οι οποίοι λένε πως δεν πρόκειται για λάβα, μα για λάσπη. Υπάρχουν δεκάδες χιλιάδες τέτοιοι σχηματισμοί στην επιφάνεια του Άρη, και συχνά βρίσκονται σε μεγάλα κανάλια στην επιφάνεια που σχηματίστηκαν από αρχαία υγρά. Τα κανάλια αυτά είναι πολύ μακριά, με μήκη εκατοντάδων χιλιομέτρων και πλάτη συνήθως δεκάδων χιλιομέτρων. Θεωρείται πως ήταν το αποτέλεσμα μεγάλων πλημμυρών, με τεράστιους όγκους νερού, συγκρίσιμων με τις μεγαλύτερες πλημμύρες της Γης. Όταν το νερό εισέρχεται στο υπέδαφος, μπορεί να βγει ξανά έξω σαν λάσπη- και μια ευρωπαϊκή επιστημονική ομάδα προσομοίωσε την κίνηση της λάσπης στην επιφάνεια του Άρη, με τα αποτελέσματα να δημοσιεύονται στο Nature Geoscience. Της έρευνας ηγήθηκε το Ινστιτούτο Γεωφυσικής στην Τσεχική Ακαδημία Επιστημών, και σε αυτήν συμμετείχαν το Lancaster University, το Open University και το Rutherford Appleton Laboratory στο Ηνωμένο Βασίλειο, το CNRS στη Γαλλία, το DLR και το Münster University στη Γερμανία και το CEED στη Νορβηγία. Χρησιμοποιώντας τον ειδικό «Θάλαμο Άρη» (Mars Chamber) στο Open University, οι επιστήμονες αναδημιούργησαν τη θερμοκρασία της επιφάνειας και την ατμοσφαιρική πίεση στον Άρη, στο πλαίσιο της προσομοίωσης των συνθηκών τόσο στη Γη όσο και στον Άρη. Πειράματα πραγματοποιήθηκαν σε θάλαμο κενού για να προσομοιωθεί η απελευθέρωση λάσπης στον Άρη- φαινόμενο που παρουσιάζει έντονο ενδιαφέρον επειδή είχε θεαθεί από διαστημόπλοια, αλλά κανένα όχημα εδάφους δεν είχε επισκεφθεί κάτι τέτοιο, και υπήρχαν αμφιβολίες ως προς το αν επρόκειτο για λάβα ή λάσπη. Οι επιστήμονες έκαναν πειράματα σε χαμηλή πίεση και πολύ χαμηλές θερμοκρασίες (-20 βαθμών Κελσίου) για να προσομοιωθεί το αρειανό περιβάλλον. Όπως διαπιστώθηκε, η λάβα που ρέει στον Άρη συμπεριφέρεται διαφορετικά από ό,τι στη Γη, εξαιτίας του ταχέος παγώματος και του σχηματισμού μιας παγωμένης κρούστας. Αυτό οφείλεται στο ότι το νερό δεν είναι σταθερό και αρχίζει να βράζει και να εξατμίζεται. Η εξάτμιση αυτή απομακρύνει τη θερμότητα από τη λάσπη, με αποτέλεσμα στο τέλος να παγώνει. Ο μηχανισμός αυτός έχει προταθεί και για τον πλανήτη- νάνο Δήμητρα, που βρίσκεται στη ζώνη αστεροειδών ανάμεσα στον Άρη και στον Δία, και μπορεί να έχει έναν ωκεανό λασπωμένου νερού κάτω από το παγωμένο κέλυφός του. https://www.naftemporiki.gr/story/1600415/luthike-to-mustirio-roon-labas-ston-ari

«Ανέφικτος» πυραυλοκινητήρας έγινε πραγματικότητα. Ένα προηγμένο σύστημα προώθησης για πυραύλους που μέχρι τώρα πιστευόταν πως είναι ανέφικτο/ αδύνατον ανέπτυξαν ένας ερευνητής του University of Central Florida και η ομάδα του. powered by Rubicon Project Οι κινητήρες «περιστροφικής πυροδότησης» (rotating detonation) προορίζονται να ανοίξουν τον δρόμο για πιο ελαφρά ανώτερα επίπεδα πυραύλων που θα ταξιδεύουν πιο μακριά και θα λειτουργούν πιο «καθαρά». Τα αποτελέσματα της συγκεκριμένης έρευνας δημοσιεύτηκαν στο Combustion and Flame. «Η έρευνα αυτή παρουσιάζει, για πρώτη φορά, πειραματικά στοιχεία για μια ασφαλή και λειτουργική πυροδότηση καυσίμου υδρογόνου και οξυγόνου σε έναν πυραυλοκινητήρα περιστροφικής πυροδότησης» είπε ο Καρίμ Αχμέντ, επίκουρος καθηγητής στο UCF, που ηγήθηκε της έρευνας. Οι περιστροφικές πυροδοτήσεις είναι συνεχείς εκρήξεις Μαχ 5 που περιστρέφονται στο εσωτερικό ενός πυραυλοκινητήρα και συντηρούνται/ τροφοδοτούνται με υδρογόνο και οξυγόνο που διοχετεύονται στο σύστημα σε σωστές ποσότητες. Το σύστημα βελτιώνει την αποδοτικότητα του πυραυλοκινητήρα έτσι ώστε να παράγεται περισσότερη ισχύς ενώ χρησιμοποιείται λιγότερο καύσιμο, μειώνοντας έτσι το βάρος και περιορίζοντας το κόστος και τους ρύπους. Οι εκρήξεις Μαχ 5 παράγουν εκλύσεις ενέργειας που ταξιδεύουν με ταχύτητα πενταπλάσια αυτής του ήχου, και περιλαμβάνονται σε ένα ανθεκτικό «σώμα» για τον κινητήρα, φτιαγμένο από χαλκό και μπρούντζο. Η τεχνολογία αυτή διερευνάται από τη δεκαετία του 1960, αλλά δεν είχε υπάρξει επιτυχία στο θέμα εξαιτίας των χημικών που χρησιμοποιούνταν ή του τρόπου ανάμειξής τους. Η ομάδα του Αχμέντ τα κατάφερε ρυθμίζοντας με προσοχή τον ρυθμό τροφοδότησης οξυγόνου και υδρογόνου στον κινητήρα. «Πρέπει να ρυθμίζουμε το μέγεθος των ακροφυσίων που απελευθερώνουν τα προωθητικά για να βελτιώσουμε την ανάμειξη για ένα τοπικό μείγμα υδρογόνου- οξυγόνου» είπε σχετικά. «Οπότε όταν η περιστροφική έκρηξη έρχεται σε αυτό το νέο μείγμα, συνεχίζεται ακόμα. Επειδή αν υπάρχει μικρή απόκλιση στη σύνθεση του μείγματος, τείνει να καίγεται αργά αντί να πυροδοτείται». https://www.naftemporiki.gr/story/1596001/anefiktos-puraulokinitiras-egine-pragmatikotita

PHILIP: Όχημα με ενέργεια από λέιζερ για την εξερεύνηση των πιο σκοτεινών σκιών της Σελήνης. Την ανάπτυξη ενός συστήματος λέιζερ που θα μπορεί να τροφοδοτεί με ενέργεια ένα όχημα από απόσταση μέχρι και 15 χλμ, ενώ εξερευνεί σκοτεινούς κρατήρες στη Σελήνη, χρηματοδοτεί ο ΕΟΔ στο πλαίσιο του προγράμματος Discovery & Preparation. Στα υψηλότερα γεωγραφικά πλάτη της Σελήνης ο ήλιος παραμένει χαμηλά στον ορίζοντα ολόκληρο τον χρόνο, ρίχνοντας μεγάλες σκιές, που διατηρούν βαθείς κρατήρες σε μόνιμη σκιά- ενδεχομένως για δισεκατομμύρια χρόνια. Δεδομένα από το Lunar Reconnaissance Orbiter της NASA, το Chandrayaan-1 της Ινδίας και το SMART-1 του ΕΟΔ έχουν δείξει πως αυτές οι «μόνιμα σκιώδεις περιοχές» είναι πλούσιες σε υδρογόνο, κάτι που υποδεικνύει ότι πιθανότατα υπάρχει εκεί νερό σε μορφή πάγου. Πέρα από το επιστημονικό ενδιαφέρον, τέτοιου είδους πάγοι θα ήταν εξαιρετικά πολύτιμοι για αποίκους, ως πηγή πόσιμου νερού, οξυγόνου, αλλά και υδρογόνου για καύσιμα πυραύλων. Ωστόσο, για να επιβεβαιωθεί αυτό χρειάζονται έρευνες επί τόπου στους κρατήρες αυτούς. Οποιοδήποτε όχημα κάνει έρευνες στις περιοχές αυτές θα έπρεπε να το κάνει χωρίς ηλιακή ενέργεια και με θερμοκρασίες μέχρι -240 βαθμούς Κελσίου- μόλις 30 βαθμούς πάνω από το απόλυτο μηδέν. «Η καθιερωμένη πρόταση για αυτό είναι να εξοπλιστεί το όχημα με πυρηνικές θερμοηλεκτρικές γεννήτριες ραδιοϊσοτόπων» ανέφερε ο Μισέλ βαν Βίνενταελ, μηχανικός ρομποτικής του ΕΟΔ. «Αλλά αυτό παρουσιάζει προβλήματα πολυπλοκότητας, κόστους και θερμικής διαχείρισης- το όχημα θα μπορούσε να θερμανθεί τόσο πολύ που η εξόρυξη και ανάλυση δειγμάτων θα γινόταν μη πρακτική. Ως εναλλακτική, η μελέτη εξέταση την αξιοποίηση ενός συστήματος ενέργειας με λέιζερ, που εμπνέεται από πειράματα λέιζερ στη Γη για να διατηρούνται εν πτήσει drones για πολλές ώρες». Το διάρκειας δέκα μηνών PHILIP (Powering rovers by High Intensity Laser Induction on Planets) ανέλαβε για τον ΕΟΔ η ιταλική Leonardo και το Εθνικό Ινστιτούτο Έρευνας και Ανάπτυξης Οπτοηλεκτρονικής, για ένα πλήρως τροφοδοτούμενο με λέιζερ σχέδιο εξερευνητικής αποστολής. Αυτό περιλαμβάνει την επιλογή τοποθεσίας για προσεδάφιση, σε μια περιοχή που φωτίζεται μόνιμα από τον ήλιο ανάμεσα στους κρατήρες de Gerlache και Shackleton. Η σεληνάκατος αυτή θα διαθέτει ένα υπέρυθρο λέιζερ των 500 watt που θα λειτουργεί με ηλιακή ενέργεια, και θα το κρατά στοχευμένο σε ένα όχημα 250 κιλών καθώς θα εισέρχεται σε σκιώδεις περιοχές. Το όχημα θα μετατρέπει το λέιζερ σε ηλεκτρική ενέργεια χρησιμοποιώντας μια τροποποιημένη εκδοχή ενός κανονικού ηλιακού συλλέκτη, που θα παραμένει «κλειδωμένος» στο λέιζερ. Στο πλαίσιο της μελέτης υποδείχτηκαν επίσης διαδρομές που θα έβαζαν το όχημα σε μη απότομες κατηφόρες, κλίσης περίπου 10 μοιρών, διατηρώντας το παράλληλα σε απευθείας οπτική επαφή με τη σεληνάκατο. Η ακτίνα θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί επίσης και για επικοινωνία. https://www.naftemporiki.gr/story/1599409/philip-oxima-me-energeia-apo-leizer-gia-tin-eksereunisi-ton-pio-skoteinon-skion-tis-selinis

Ο αστεροειδής Seiradakis(214843) Ένας αστεροειδής πρόκειται να πάρει το όνομα του σπουδαίου Έλληνα Αστροφυσικού Γιάννη Σειραδάκη και συγκεκριμένα θα ονομαστεί Seiradakis(214843), μετά από πρόταση προς την Διεθνή Αστρονομική Ένωση, της αστρονόμου και πρώην φοιτήτριας του, Χρύσας Αβδελίδου. Ο αριθμός που περιλαμβάνει το όνομα του αστεροειδούς δεν είναι τυχαίο, αφού ένας από τους pulsars που είχε ανακαλύψει ο ίδιος, ονομάζεται PSR 2148+63 κάντε κλικ πάνω στην εικόνα για μεγέθυνση. https://physicsgg.me/2020/05/16/%ce%bf-%ce%b1%cf%83%cf%84%ce%b5%cf%81%ce%bf%ce%b5%ce%b9%ce%b4%ce%ae%cf%82-seiradakis214843/

Η διέγερση ενός εξωτικού ατόμου. Για πρώτη φορά διεγέρθηκε ένα «πιονικό άτομο» ηλίου από το φως ενός λέιζερ. Το επίτευγμα δημιουργεί μια πολλά υποσχόμενη πειραματική τεχνική για τη διερεύνηση της θεμελιώδους φυσικής. Ένα πιόνιο αντικαθιστά το ένα από τα δυο ηλεκτρόνια του ατόμου του ηλίου σχηματίζοντας το «πιονικό ήλιο» Τα εξωτικά άτομα προκύπτουν όταν ένα ή περισσότερα συστατικά ενός κανονικού ατόμου αντικατασταθεί με ένα εξωτικό σωματίδιο, όπως ένα σωματίδιο αντιύλης. Αυτά τα άτομα στη συνέχεια μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την διερεύνηση κάθε πιθανής διαφοράς στις ιδιότητές τους από αυτές που προβλέπουν οι αποδεκτές θεωρίες. Xρησιμοποιώντας τεχνικές που υποστηρίζονται από τα πιο ακριβή ρολόγια στον κόσμο, τα ατομικά ρολόγια – μπορεί να γίνει ο έλεγχος και πιθανόν ο επαναπροσδιορισμός των θεμελίων της φυσικής. Oι Hori et al [Laser spectroscopy of pionic helium atoms] είναι οι πρώτοι που αναφέρουν διέγερση ατόμων ηλίου, των οποίων ένα ηλεκτρόνιο έχει αντικατασταθεί από ένα σωματίδιο που ονομάζεται πιόνιο. To ενδιαφέρον για τα εξωτικά άτομα προκύπτει από το γεγονός ότι συχνά διευκολύνουν την πιο βασική πειραματική στρατηγική που χρησιμοποιείται στη φυσική: μεταβάλλουμε μια συγκεκριμένη παράμετρο σε ένα κατά τα άλλα πολύπλοκο σύστημα για να παρατηρήσουμε το αποτέλεσμα. Στην πράξη, αυτό δεν είναι τόσο απλό όσο ακούγεται. Διαφορετικά σωματίδια μπορεί να έχουν διαφορετικές μάζες ή φορτία, και μπορεί να αλληλεπιδρούν με έναν ανεπαίσθητα διαφορετικό τρόπο. Εντούτοις, τέτοιες λεπτομέρειες κάνουν τα εξωτικά άτομα τόσο σημαντικά. Καθώς βελτιώνονται οι τεχνικές που απαιτούνται για την μελέτη των εξωτικών ατόμων, αυξάνεται και ο αριθμός των επιστημόνων που μελετούν τέτοια άτομα για να διερευνήσουν θεμελιώδεις ιδιότητες της φύσης. Ένα τέτοιο παράδειγμα είναι το επονομαζόμενο “παζλ της ακτίνας του πρωτονίου”, το οποίο προέκυψε από την μελέτη ατόμων υδρογόνου, των οποίων το ηλεκτρόνιο αντικαταστάθηκε από μιόνιο (τα μιόνια έχουν παρόμοιες ιδιότητες με τα ηλεκτρόνια, αλλά έχουν 200 φορές μεγαλύτερη μάζα). Το μιονικό άτομο υδρογόνου χρησιμοποιήθηκε για τον προσδιορισμό της ακτίνας της κατανομής του ηλεκτρικού φορτίου του πρωτονίου. Και η τιμή που προέκυψε αρχικά διέφερε περίπου πέντε τυπικές αποκλίσεις από την αναμενόμενη εκείνη την εποχή. Το μιονικό άτομο του υδρογόνου έδειξε πως εξωτικά ατομικά συστήματα, μερικές φορές βραχύβια, μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να ελέγξουν πέραν κάθε υποψίας δεδομένα, των οποίων μια μικρή απόκλιση μπορεί να σημαίνει νέα φυσική. Τα εξωτικά άτομα, όπως και τα συνηθισμένα, είναι δέσμια συστήματα (απαιτείται ενέργεια για να απομακρυνθούν τα συστατικά τους σε πολύ μεγάλη απόσταση), με πολλές εσωτερικές ενεργειακές καταστάσεις. Οι μεταβάσεις μεταξύ αυτών των καταστάσεων μελετώνται διαμέσου της φασματοσκοπίας λέιζερ. Η μελέτη των ατομικών μεταβάσεων – και ιδιαίτερα στο άτομο του υδρογόνου – είναι μια συνεχής προσπάθεια που διαρκεί περισσότερους από δύο αιώνες. Αποτέλεσε έμπνευση για το πρωτοποριακό μοντέλο του Niels Bohr στις αρχές του εικοστού αιώνα, και καθοδήγησε την διατύπωση της κβαντικής μηχανικής. Σήμερα, οι ατομικές μεταβάσεις είναι το θεμέλιο στο οποίο βασίζονται όλες οι μετρήσεις χρόνου: μια μετάβαση στο άτομο καισίου-133 παρέχει μια τιμή αναφοράς στην οποία βασίζεται ο ορισμός του δευτερολέπτου στο Διεθνές Σύστημα Μονάδων. Οι φασματοσκοπικές τεχνικές για τη μέτρηση των μεταβάσεων τελειοποιούνται συνεχώς και οι καλύτερες μετρήσεις μπορούν πλέον να φτάσουν σε εκπληκτική ακρίβεια. Οι πιο ακριβείς μετρήσεις των εξωτικών ατόμων εξακολουθούν να υστερούν, αλλά σε μια μέτρηση για το αντιυδρογόνο (η δέσμια κατάσταση ενός αντιπρωτονίου και ενός αντιηλεκτρονίου) επετεύχθη εξαιρετική ακρίβεια-ορόσημο, ανοίγοντας έτσι το δρόμο για τον έλεγχο των θεμελιωδών ιδιοτήτων της αντιύλης. Στην εργασία τους, οι Hori et al περιγράφουν την πρώτη παρατήρηση μιας μετάβασης σε «πιονικό» άτομο ηλίου. Σε ένα τέτοιο άτομο, το ένα από τα δύο ηλεκτρόνια του ατόμου ηλίου έχει αντικατασταθεί από ένα πιόνιο. Τα πιόνια ανακαλύφθηκαν από τον Cecil Powell και τους συνεργάτες του το 1947, αλλά η ύπαρξή τους προβλέφθηκε για πρώτη φορά το 1935 από τον Hideki Yukawa. Ανήκουν στην οικογένεια των υποατομικών σωματιδίων που είναι γνωστά ως μεσόνια, τα οποία αποτελούνται από ένα κουάρκ και ένα αντικουάρκ. Τα κουάρκ είναι τα σωματίδια που σχηματίζουν τα πρωτόνια και τα νετρόνια. Τα πιόνια είναι βραχύβια σωματίδια, που μπορεί να είναι θετικά φορτισμένα, αρνητικά φορτισμένα αλλά και ουδέτερα. Τα αρνητικά φορτισμένα πιόνια που χρησιμοποιήθηκαν από τους Hori et al. έχουν χρόνο ζωής μόνο 26 νανοδευτερόλεπτα όταν είναι απομονωμένα. Δεν είναι επομένως μικρό επίτευγμα το γεγονός ότι οι πειραματιστές όχι μόνο κατάφεραν να αντικαταστήσουν ένα ηλεκτρόνιο με πιόνιο σε άτομα ηλίου, αλλά παρατήρησαν επίσης και κβαντική μετάβαση στο εξωτικό άτομο που προέκυψε . Μια επιπλέον δυσκολία είναι ότι η διάρκεια ζωής του πιονίου στο εξωτικό άτομο μπορεί να μειωθεί σε πικο-δευτερόλεπτα επειδή βρίσκεται κοντά στον πυρήνα του ατόμου. Οι ερευνητές προετοίμασαν άτομα πιονικού ηλίου βομβαρδίζοντας με μια δέσμη πιονίων έναν στόχο υγρού-ηλίου. Στο πείραμα το ήλιο–στόχος ψύχθηκε σε θερμοκρασία περίπου 2 Κelvin. Αυτό επέτρεψε τη σύλληψη μερικών πιονίων σε μια ασθενώς δεσμευμένη κατάσταση πιονικού ηλίου, στην οποία το πιόνιο ήταν αρκετά μακριά από τον πυρήνα γύρω από τον οποίο παρέμενε το ένα ηλεκτρόνιο (βλέπε την εικόνα παραπάνω). Επομένως, το προκύπτον εξωτικό άτομο διατήρησε μια διάρκεια ζωής της τάξης των νανοδευτερολέπτων, η οποία είναι αρκετά μεγάλη ώστε ένας παλμός λέιζερ να το διεγείρει. Χρησιμοποιώντας έναν σύντομο (0,8 νανοδευτερόλεπτα) παλμό λέιζερ υπέρυθρης ακτινοβολίας, ο Hori και προκάλεσαν τη μετάβαση του πιονίου σε χαμηλότερο ενεργειακό επίπεδο, στην θέση του ηλεκτρονίου το οποίο απομακρύνθηκε από το άτομο. Έτσι, προέκυψε ένα ένα βραχύβιο άτομο αποτελούμενο από ένα μόνο πιόνιο συνδεδεμένο με έναν πυρήνα ηλίου. Το πιόνιο στη συνέχεια απορροφήθηκε από τον πυρήνα, προκαλώντας την διάσπασή του (σχάση). Η μετάβαση του πιονίου ανιχνεύθηκε μέσα από το υπόβαθρο των πειραματικών δεδομένων, συσχετίζοντας γεγονότα υποβάθρου με τα αναμενόμενα προϊόντα της σχάσης του πυρήνα του ηλίου από το πιόνιο. Παρά την μικρή στατιστική, το σήμα από την αποδιέγερση του πιονίου ανιχνεύθηκε ξεκάθαρα στην αναμενόμενη ενεργειακή τιμή. Αυτό το αποτέλεσμα βασίζεται στην μεγάλη εμπειρία της ερευνητικής ομάδας που αποκτήθηκε κατά την μελέτη ενός άλλου εξωτικού ατόμου ηλίου, στο οποίο ένα ηλεκτρόνιο αντικαταστάθηκε με αντιπρωτόνιο. Αυτή η εργασία είχε ως αποτέλεσμα, μεταξύ άλλων, στον ακριβέστερο μέχρι σήμερα προσδιορισμό του λόγου της μάζας του αντιπρωτονίου προς εκείνη του ηλεκτρονίου. Ωστόσο, οι ερευνητές έπρεπε να ξεπεράσουν κι άλλες προκλήσεις για να μελετήσουν το πιονικό ήλιο. Για παράδειγμα, η διάρκεια ζωής των ατόμων του «πιονικού ηλίου» είναι μικρότερη από εκείνη του «αντιπρωτονικού ηλίου» και τα πλάτη των γραμμών εκπομπής στα φάσματά τους είναι πλατύτερα Ωστόσο, η εργασία των Hori et al Χόρι ανοίγει εντελώς νέους πειραματικούς δρόμους έρευνας. Η εν λόγω πειραματική διαδικασία μπορεί να μας οδηγήσει στον προσδιορισμό της μάζας του αρνητικά φορτισμένου πιονίου με τεράστια ακρίβεια, και γενικότερα στην βελτίωση των γνώσεών μας σχετικά με τα θεμελιώδη συστατικά της φύσης. https://physicsgg.me/2020/05/14/%ce%b7-%ce%b4%ce%b9%ce%ad%ce%b3%ce%b5%cf%81%cf%83%ce%b7-%ce%b5%ce%bd%cf%8c%cf%82-%ce%b5%ce%be%cf%89%cf%84%ce%b9%ce%ba%ce%bf%cf%8d-%ce%b1%cf%84%cf%8c%ce%bc%ce%bf%cf%85/

«Φυσικά» ρομπότ. Εμπνευση από τις κινήσεις ζώων, πτηνών και ερπετών παίρνουν οι ερευνητές για να δώσουν ξεχωριστές δεξιότητες στη νέα γενιά ρομπότ. Πριν από λίγα χρόνια ένα ανθρωπόμορφο ρομπότ το οποίο είχε την ικανότητα να κάνει άγαρμπες κινήσεις μιμούμενο αυτές του ανθρώπου ήταν η κυρίαρχη εικόνα η οποία μας ερχόταν στο μυαλό όταν αναφερόμασταν στη ρομποτική. Πλέον, αυτή η εικόνα τείνει να παρέλθει: οι επιστήμονες μελετώντας την κίνηση πολλών και διαφορετικών οργανισμών έχουν καταφέρει να την ενσωματώσουν σε ρομποτικές κατασκευές. Μαζί με την εκλέπτυνση των κινήσεων των ρομπότ, μεταβάλλεται και η αντίληψη που έχει ο άνθρωπος για αυτά: ήδη έχουν αναδυθεί επιστημονικά πεδία όπως αυτό της Κοινωνικής Ρομποτικής, το οποίο μελετά την εικόνα που έχει ο άνθρωπος για τα ρομπότ και την αλληλεπίδρασή του με αυτά. Σε αυτό το αφιέρωμα σας παρουσιάζουμε ρομπότ ικανά να εκτελούν επιδέξιες κινήσεις, οιωνοί ενός μέλλοντος όπου τα ρομπότ θα μιμούνται σε τέτοιον βαθμό της κινήσεις ζωντανών οργανισμών, που ίσως να δυσκολευόμαστε να αναγνωρίσουμε ότι δεν πρόκειται για έμβιο οργανισμό. PigeonBot Από τότε που ο άνθρωπος κατάφερε να πετάξει παρατεταμένα πάνω από το έδαφος, δεν σταμάτησε να αναζητεί λύσεις για να καταστήσει την πτήση πιο αποδοτική και ασφαλή. Και φυσικά, ένας από τους αποδοτικότερους τρόπους για να πάρει ιδέες ήταν η μελέτη της ανατομίας των πτηνών. Η πτέρυγα ενός πουλιού έχει δεκάδες φτερά, των οποίων η συντονισμένη κίνηση προσφέρει στο πτηνό μια εξαιρετική ευελιξία. Μέχρι σήμερα οι επιστήμονες δεν είχαν καταφέρει να μιμηθούν αυτή τη λεπτή κίνηση – όλα τα τεχνητά πτερύγια, όσο και αεροδυναμικά να είναι, παραμένουν μονοκόμματα και καθόλου πρόσφορα για εκλεπτυσμένες κινήσεις. Ερευνητές από το Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ μελέτησαν την κίνηση των φτερών περιστεριών χρησιμοποιώντας ως σημείο αναφοράς δύο σημεία άρθρωσης των φτερών – και αφού χαρτογράφησαν την κίνηση, κατασκεύασαν το «PigeonBot», ένα ιπτάμενο ρομπότ το οποίο διαθέτει πτερύγια τα οποία δεν έχουν σχεδόν τίποτα να ζηλέψουν από αυτά των περιστεριών. Το ρομπότ αυτό έχει την ικανότητα να απλώνει και να διπλώνει τα πτερύγιά του κατά τη διάρκεια της πτήσης, ικανότητα η οποία του επιτρέπει να εκτελεί ευέλικτες κινήσεις. Μάλιστα, στο πλαίσιο της έρευνας με σκοπό την κατασκευή τού εν λόγω ιπτάμενου ρομπότ, τα αποτελέσματα της οποίας δημοσιεύτηκαν πρόσφατα στην επιστημονική δημοσίευση «Science Robotics», οι επιστήμονες διαπίστωσαν ότι τα περιστέρια ενδέχεται να χρησιμοποιούν συγκεκριμένες αρθρώσεις για να ελέγξουν την κίνηση των φτερών, γνώση η οποία μέχρι σήμερα δεν ήταν γνωστή. Σύμφωνα με τους ερευνητές, τα συγκεκριμένα φτερά μπορούν να αποτελέσουν έμπνευση για νέας γενιάς φτερά στα αεροπλάνα ή στα μη επανδρωμένα αεροπλάνα (drones), των οποίων η ευελιξία θα καταστήσει την πτήση πιο ευέλικτη και τα μη επανδρωμένα αεροπλάνα ικανότερα να αποφεύγουν συγκρούσεις. Ο σαλταδόρος Μπορεί αυτό το συμπαθητικό ρομποτάκι να δείχνει ανίσχυρο όμως, όπως υποδηλώνει και το όνομά του, μπορεί να γίνει πολύ «άτακτο» χοροπηδώντας και φτάνοντας σε απόσταση από το έδαφος όσο τέσσερις φορές το ύψος του. Οι μηχανικοί «τένοντες» του μικρού αυτού ρομπότ μιμούνται αυτούς των Γαλάγος, ημιπιθήκων που ενδημούν στην Αφρική και των οποίων η ανατομία τόσο των τενόντων όσο και των μυών τούς επιτρέπει να κάνουν πολλαπλά πηδήματα καθώς μετακινούνται. Σύμφωνα με τους ερευνητές, ο «Salto» μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε αποστολές οι οποίες απαιτούν πρόσβαση σε στενά περάσματα, όπως στην περίπτωση αναζήτησης ανθρώπων κάτω από συντρίμμια ή εξερεύνησης σε βραχώδεις περιοχές. Παρ’ όλο που ο «Salto» κατασκευάστηκε για πρώτη φορά το 2016 από ερευνητές του Πανεπιστημίου του Μπέρκλεϊ, οι βελτιώσεις στις κινήσεις του ρομπότ συνεχίζονται, με την τελευταία έκδοση να παρουσιάζεται μόλις πριν από λίγους μήνες. Η συγκεκριμένη έκδοση είναι και η πιο εξελιγμένη, οι τεχνικές προδιαγραφές της οποίας επιτρέπουν στο μικρό ρομπότ να χοροπηδάει για σχεδόν δέκα λεπτά με ικανοποιητική σταθερότητα ακόμη και σε ελαφρώς ανώμαλα εδάφη. Ωστόσο, μένουν αρκετά να γίνουν: το συμπαθητικό ρομποτάκι δεν έχει επαρκή αντίληψη του χώρου ώστε να μπορεί να χοροπηδάει σε μη συνηθισμένες επιφάνειες, όπως παραδείγματος χάριν σε σκάλες, ούτε να αποφεύγει εμπόδια τα οποία βρίσκει στον δρόμο του. Κορμί φιδίσιο Ανάμεσα στη λίστα με τα ρομπότ με τις πιο επιδέξιες κινήσεις δεν θα μπορούσε φυσικά να λείπει το ρομπότ το οποίο μιμείται την κίνηση του φιδιού. Οχι επειδή το φίδι είναι ιδιαίτερα επιδέξιο στις κινήσεις του, αλλά επειδή παραμένει μια πρόκληση για τον άνθρωπο να κατασκευάσει ένα ρομπότ του οποίου το σώμα να είναι εξίσου μαλακό και ευλύγιστο με αυτό ενός φιδιού. Ερευνητές από το Πανεπιστήμιο Ηλεκτροεπικοινωνιών στο Τσόφου της Ιαπωνίας παρουσίασαν πριν από λίγους μήνες ένα ρομπότ το οποίο χάριν στα διάκενα τα οποία υπάρχουν μεταξύ των τεχνητών τμημάτων του σώματός του, μπορεί να συρθεί μέχρι και σε κάθετες επιφάνειες χωρίς να αποκολληθεί από αυτές. Μια ιδιαίτερα απαιτητική δοκιμασία στην οποία υποβάλλεται η πλειονότητα των ρομπότ είναι το σκαρφάλωμα μιας σκάλας. Το ρομπότ-φίδι έδειξε ενθαρρυντικά αποτελέσματα σε αυτού του είδους τη δοκιμή, αφού κατάφερε να ανέβει τις σκάλες, με το σώμα του να «μοιράζεται» στα σκαλοπάτια διατηρώντας στο πέρασμά του στενή επαφή με την επιφάνειά τους, όπως ακριβώς θα έκανε ένα ερπετό. Μάλιστα, οι ερευνητές έχουν τη δυνατότητα να προσαρμόσουν στο «κεφάλι» του ηλεκτρονικού φιδιού δαγκάνες οι οποίες μπορούν να μεταφέρουν αντικείμενα, ικανότητα η οποία είναι πολύτιμη για περιπτώσεις όπου υπάρχει η ανάγκη μεταφοράς υλικών μέσω πολύ στενών περασμάτων. Ηρεμη δύναμη Ενα από τα εντυπωσιακότερα ρομπότ από άποψη κινησιολογίας είναι το «Mini cheetah», ένα ρομπότ του οποίου το σώμα έχει σχεδιαστεί σύμφωνα με τον σωματότυπο του γατόπαρδου. Τον περασμένο Νοέμβριο ερευνητές από το Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Μασαχουσέτης έκαναν μια επίδειξη των τελευταίων δυνατοτήτων του τεχνητού αυτού γατόπαρδου, κατά την οποία τα ρομπότ κατάφεραν να παίξουν μέχρι και… ποδόσφαιρο – υποτυπωδώς μεν, αλλά κάνοντας κινήσεις οι οποίες είναι ήδη εντυπωσιακές για ένα ρομπότ. Το σώμα τους είναι ευλύγιστο σε τέτοιον βαθμό ώστε ακόμη κι όταν συγκρουστούν με ένα εμπόδιο έχουν την ικανότητα να επανέρχονται σε τετράποδη στάση. Το βάρος τους είναι μόνο δέκα κιλά, κάτι το οποίο αφήνει το περιθώριο για πολύ ευέλικτες κινήσεις, όπως το να κάνει… κωλοτούμπα 360 μοιρών, με το σώμα του να επανέρχεται έπειτα στην αρχική του θέση. Ενα από τα βασικά πλεονεκτήματα του συγκεκριμένου ρομπότ είναι ότι ακόμη κι αν κάποια εξαρτήματα φθαρούν κατά τη λειτουργία του, μπορούν εύκολα να αντικατασταθούν, αφού αυτά κουμπώνουν μεταξύ τους σαν τουβλάκια λέγκο. Οι ερευνητές έχουν αναπτύξει σε τέτοιον βαθμό το εν λόγω ρομπότ, ώστε δοκιμάζουν λογισμικά τεχνητής νοημοσύνης τα οποία θα δώσουν τη δυνατότητα στους τεχνητούς γατόπαρδους να προσανατολιστούν με ευκολία στον χώρο αλλά και να κάνουν «έξυπνες» κινήσεις, όπως να αποφεύγουν εμπόδια τα οποία συναντούν στον δρόμο τους. Τελειοποιώντας τις μανούβρες Το κολιμπρί είναι ένα από τα εντυπωσιακότερα πουλιά, τόσο λόγω των φανταχτερών χρωμάτων του τα οποία του δίνουν μια εξωτική εμφάνιση όσο και λόγω των κινήσεών του. Μια εντυπωσιακή ικανότητα του κολιμπρί είναι ότι μπορεί να αρπάζει την τροφή του παραμένοντας στον αέρα, χωρίς να προσγειωθεί σε παρακείμενη επιφάνεια: κάνοντας επιδέξιες μανούβρες, μπορεί να κινηθεί δεξιά-αριστερά, προς τα πίσω, ή να κάνει στροφή 180 μοιρών γύρω από έναν νοητό άξονα μέχρι να προσεγγίσει με ακρίβεια τον στόχο του και να αρπάξει την τροφή. Η ικανότητα αυτή του πτηνού προσέλκυσε το ενδιαφέρον των ερευνητών, οι οποίοι επιχείρησαν να κατασκευάσουν ένα ρομπότ το οποίο να εκτελεί με την ίδια επιδεξιότητα μανούβρες. Και καθώς φαίνεται, τα κατάφεραν. Ερευνητές από το Πανεπιστήμιο Περντιού στην Ιντιάνα των ΗΠΑ κατασκεύασαν ένα ρομπότ-κολιμπρί μόλις δώδεκα γραμμαρίων, το οποίο μπορεί να κάνει ανάλογες κινήσεις υποστηριζόμενο από το τίναγμα των φτερών του το οποίο μιμείται αυτό του κολιμπρί. Αυτές οι κινήσεις εκτελούνται με ακρίβεια χάριν σε ένα λογισμικό τεχνητής νοημοσύνης το οποίο είναι ενσωματωμένο στο τεχνητό πτηνό και το οποίο του επιτρέπει να μαθαίνει ανάλογα με το περιβάλλον στο οποίο βρίσκεται τους ελιγμούς τους οποίους πρέπει να εκτελέσει ώστε να προσεγγίσει τον στόχο του. Το εν λόγω ρομπότ βρίσκεται ακόμη σε φάση ανάπτυξης, ενώ στόχος των ερευνητών είναι να μπορεί να σηκώνει βάρη, ικανότητα η οποία, συνδυασμένη με την ακρίβεια κινήσεων, ενδέχεται να αποδειχθεί πολύτιμη για ιπτάμενες συσκευές οι οποίες θα κινούνται με ακρίβεια στον ιστό της πόλης μεταφέροντας φορτία. «Αρχαίο» ρομπότ Τα ρομπότ μπορούν να αποδειχθούν πολύτιμο εργαλείο στα χέρια των ερευνητών ώστε να μελετήσουν το… παρελθόν. Ο λόγος για το OroBOT, ένα ρομπότ-κροκόδειλο το οποίο κατασκευάστηκε από επιστήμονες του Πανεπιστημίου του Χούμπλοτ στο Βερολίνο με σκοπό να διερευνήσουν τον τρόπο με τον οποίο κινούνταν ερπετά του γένους Orobate, ένας αντιπροσωπευτικός σκελετός του οποίου βρέθηκε το 2004 και ο οποίος εκτιμάται ότι ανήκει σε ένα ερπετό το οποίο έζησε κατά την Πέρμια Περίοδο, δηλαδή τουλάχιστον 248 εκατομμύρια χρόνια πριν. Οπως εκτιμούν οι επιστήμονες, τα ζώα αυτά είναι πρόγονοι των σύγχρονων πτηνών, θηλαστικών και ερπετών, ως εκ τούτου το ερευνητικό ενδιαφέρον είναι μεγάλο. Τρία χρόνια μετά την ανακάλυψη του σκελετού ερευνητές βρήκαν απολιθωμένα ίχνη τα οποία εκτιμούν ότι ανήκουν σε άτομο του γένους αυτού. Αξιοποιώντας τα απολιθώματα αυτά αλλά και τον σκελετό, οι ερευνητές κατασκεύασαν υπολογιστικά μοντέλα τα οποία τους βοηθούν να διερευνήσουν τα διαφορετικά ενδεχόμενα κίνησης του ζώου. Ωστόσο, θέλοντας να κατανοήσουν με ποιον τρόπο αντιδρούν τα μοντέλα αυτά σε φυσικές συνθήκες, δημιούργησαν το ρομπότ στου οποίου την κίνηση αποτυπώνεται η εικόνα της επιστημονικής κοινότητας σχετικά με το βάδισμα των εν λόγω ζώων και τον τρόπο με τον οποίο αυτά λύγιζαν το σώμα τους. Με το μοντέλο αυτό οι επιστήμονες ευελπιστούν ότι θα αναπαραστήσουν με ακρίβεια τις κινήσεις εξαφανισμένων ειδών ώστε να κατανοήσουν καλύτερα τις αλληλεπιδράσεις τους με άλλα ζώα, αλλά και με το περιβάλλον. RoboFly, για όλες τις επιφάνειες Ενα μικροσκοπικό ρομποτάκι το οποίο μπορεί να πετάει, να κινείται σε υδάτινο περιβάλλον και να περπατάει στο έδαφος – αυτό είναι το RoboFly, ένα ρομπότ το οποίο είχε παρουσιαστεί το 2018, έπειτα όμως από προσαρμογές, οι οποίες ανακοινώθηκαν πρόσφατα από ερευνητές του Πανεπιστημίου της Ουάσιγκτον, μετατράπηκε σε κάτι παραπάνω από μια ιπτάμενη τεχνητή μέλισσα. Το μικρό αυτό ρομπότ βάρους μόλις 74 γραμμαρίων μπορεί να μεταφέρεται με άνεση από την επιφάνεια ενός υγρού στον αέρα καθώς και να προσγειώνεται χωρίς φθορές στο έδαφος. Η ιδιότητα αυτή το καθιστά ιδιαίτερα ικανό να ανταποκρίνεται σε διάφορες συνθήκες του περιβάλλοντος, κάτι το οποίο μπορεί να αξιοποιηθεί σε αποστολές διάσωσης ή σε εξερευνήσεις όπου το υγρό στοιχείο εναλλάσσεται με το στερεό. Οπως και η προηγούμενη έκδοση του ρομπότ, έτσι και αυτό μπορεί να προμηθεύεται ενέργεια ασύρματα από μια πηγή λέιζερ, ενώ στόχος των ερευνητών είναι να κάνουν τις απαραίτητες προσαρμογές ώστε αυτό να μπορεί να φορτίζει και από άλλες πηγές ενέργειας, όπως το ασύρματο δίκτυο ή ακόμη και το φως μιας λάμπας. Φυτό επιστημονικής φαντασίας Ενα ξεχωριστό είδος ρομπότ είναι αυτά τα οποία θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν με τον, μέχρι πρότινος, όρο της επιστημονικής φαντασίας «σάιμποργκ» (cyborg): ένας τεχνητός οργανισμός ο οποίος συνδυάζει τις φυσικές λειτουργίες ενός φυσικού οργανισμού με αυτοματοποιημένες λειτουργίες τις οποίες συναντούμε συνήθως σε ένα ρομπότ. Ενα παράδειγμα τέτοιας τεχνολογίας είναι τα ρομποτικά φυτά, φυτά δηλαδή τα οποία μεγαλώνουν με φυσικό τρόπο, πλην όμως η κίνησή τους μπορεί να ρυθμιστεί σε μεγάλο βαθμό με τη χρήση αλγορίθμων. Ερευνητές από το Τεχνολογικό Ιδρυμα Μασαχουσέτης μετέτρεψαν διάφορα είδη φυτών σε σάιμποργκ, εμφυτεύοντας στον βλαστό τους ηλεκτρόδια τα οποία επιτρέπουν τον έλεγχο της κίνησης του φυτού από τον υπολογιστή αλλά και αισθητήρες οι οποίοι μπορούν να δεχθούν διάφορα ερεθίσματα από το περιβάλλον και να στέλνουν ειδοποιήσεις μέσω ενός υπολογιστή. Οι προσαρμογές αυτές σε έναν οργανισμό όπως το φυτό γίνεται στο πλαίσιο της προσπάθειας των ερευνητών να δοκιμάσουν τη συνδεσιμότητα των ηλεκτρονικών συσκευών με το φυσικό περιβάλλον, καθώς και να αξιοποιήσουν την ευαισθησία των φυτών να ανταποκρίνονται σε ερεθίσματα του περιβάλλοντος. https://physicsgg.me/2020/05/17/%cf%86%cf%85%cf%83%ce%b9%ce%ba%ce%ac-%cf%81%ce%bf%ce%bc%cf%80%cf%8c%cf%84/

Δορυφόρος της NASA αποκαλύπτει πολύτιμα στοιχεία για το διοξείδιο του άνθρακα στις πόλεις. Νέα μελέτη της NASA και πανεπιστημίων πάνω στις εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα από 20 μεγάλες πόλεις ανά τον κόσμο παρέχει τα πρώτα απευθείας, δορυφορικά στοιχεία πως, καθώς αυξάνεται η πληθυσμιακή πυκνότητα μιας πόλης, το διοξείδιο του άνθρακα που εκπέμπεται ανά άτομο μειώνεται, με κάποιες αξιοσημείωτες εξαιρέσεις. Ακόμη, η έρευνα δείχνει πώς οι δορυφορικές μετρήσεις του συγκεκριμένου αερίου θερμοκηπίου μπορούν να παρέχουν στις ταχέως αναπτυσσόμενες πόλεις νέα εργαλεία για την παρακολούθηση των εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα και την αξιολόγηση των επιπτώσεων των επιλογών πολιτικής και υποδομών για βελτιωμένη αποδοτικότητα από πλευράς ενέργειας. Οι πόλεις αντιπροσωπεύουν πάνω από το 70% των παγκόσμιων εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα που σχετίζονται με την παραγωγή ενέργειας και η ταχεία αστικοποίηση αυξάνει τον αριθμό και το μέγεθός τους. Ωστόσο κάποιες πυκνοκατοικημένες πόλεις εκπέμπουν περισσότερο κατά κεφαλήν διοξείδιο του άνθρακα από άλλες. Οι ατμοσφαιρικοί επιστήμονες Ντιέν Γου και Τζον Λιν του University of Utah, σε συνεργασία με συναδέλφους τους στο Goddard Space Flight Center της NASA και στο University of Michigan υπολόγισαν τις κατά κεφαλήν εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα από 20 αστικές περιοχές σε διάφορες ηπείρους χρησιμοποιώντας πρόσφατες εκτιμήσεις πάνω στο διοξείδιο του άνθρακα από τον δορυφόρο OCO-2 της NASA, τον οποίο διαχειρίζεται το JPL της NASA. Όπως έδειξε η έρευνα, πόλεις με μεγαλύτερες πληθυσμιακές πυκνότητες είχαν γενικά κατά κεφαλήν μικρότερες εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα- ενώ προέκυψαν και επιπλέον χρήσιμα στοιχεία. «Δεν είναι πλήρης η εικόνα, εφόσον βλέπουμε μόνο τις τοπικές, απευθείας εκπομπές, αλλά η μελέτη μας παρέχει μια εναλλακτική απευθείας παρατηρησιακή εκτίμηση που έλειπε εντελώς στο παρελθόν» είπε ο Έρικ Κορτ, του University of Michigan. Επιστήμονες υπέθεταν πως οι πιο πυκνοκατοικημένες αστικές περιοχές γενικά εκπέμπουν λιγότερο διοξείδιο του άνθρακα κατά άτομο επειδή είναι πιο αποδοτικές ενεργειακά- δηλαδή χρειάζεται λιγότερη ενέργεια ανά άτομο, δεδομένης της χρήσης μέσων μαζικής μεταφοράς, αποδοτικότερων συστημάτων θέρμανσης κ.α. Τα δορυφορικά δεδομένα μπορούν να βοηθήσουν στην καλύτερη κατανόηση αυτού του συσχετισμού. https://www.naftemporiki.gr/story/1570391/doruforos-tis-nasa-apokaluptei-polutima-stoixeia-gia-to-diokseidio-tou-anthraka-stis-poleis

Ελαφρύτερες ασπίδες προστασίας κατά της ραδιενεργής ακτινοβολίας. Νέα μελέτη επιστημόνων στο North Carolina State University υποδεικνύει πως ένα υλικό που αποτελείται από μια πολυμερική ένωση με σωματίδια τριοξειδίου του βισμουθίου υπόσχεται πολλά ως προς την αντικατάσταση των υλικών που χρησιμοποιούνται συμβατικά για προστασία από την ακτινοβολία- όπως ο μόλυβδος. Το υλικό αυτό είναι ελαφρύ, αποτελεσματικό στην προστασία από την ιοντίζουσα ακτινοβολία, όπως οι ακτίνες Γάμμα, και μπορεί να κατασκευάζεται γρήγορα, καθιστώντας το ένα πολλά υποσχόμενο υλικό για χρήση σε εφαρμογές όπως η εξερεύνηση του διαστήματος και η ιατρική. «Τα συμβατικά υλικά προστασίας από την ακτινοβολία, όπως ο μόλυβδος, είναι συχνά δαπανηρά, βαρέα και τοξικά για την ανθρώπινη υγεία και το περιβάλλον» είπε ο Γκε Γιανγκ, επίκουρος καθηγητής πυρηνικής μηχανικής στο NC State και ένας εκ των συντακτών σχετικού επιστημονικού άρθρου. «Αυτή η proof of concept μελέτη δείχνει πως η ένωση τριοξειδίων του βισμουθίου θα μπορούσε να λειτουργήσει ως αποτελεσματική ασπίδα κατά της ακτινοβολίας, ενώ μετριάζει τα μειονεκτήματα που συνδέονται με τα παραδοσιακά υλικά προστασίας». Στη νέα αυτή μελέτη οι ερευνητές έδειξαν πως μπορούσαν να δημιουργήσουν την ένωση χρησιμοποιώντας μια μέθοδο που βασίζεται στο υπεριώδες φως, αντί να βασίζονται σε χρονοβόρες τεχνικές υψηλών θερμοκρασιών. Όπως ανέφερε ο Γιανγκ, η μέθοδος αυτή επέτρεψε τη δημιουργία της ένωσης μέσα σε μερικά λεπτά και σε θερμοκρασία δωματίου. Επίσης, οι δοκιμές που έγιναν για να διαπιστωθούν οι μηχανικές ιδιότητες του υλικού έδειξαν πως είναι αποτελεσματικό στην προστασία από ακτίνες Γάμμα, ενώ παράλληλα είναι ελαφρύ και δυνατόν. «Δουλεύουμε πάνω στην περαιτέρω βελτίωση αυτής της τεχνικής, προκειμένου να έχουμε τις καλύτερες επιδόσεις από το υλικό» πρόσθεσε ο Γιανγκ. https://www.naftemporiki.gr/story/1598789/elafruteres-aspides-prostasias-kata-tis-radienergis-aktinobolias Σχολιο:Η προσπαθεια για την προστασια απο τις ακτινοβολίες συνεχίζεται ακαταπαυστα και πιστευω οτι σε λιγα χρόνια θα εχουμε τις καταλληλες ασπιδες προστασίας απο την κοσμικη ακτινοβολια για τα διαστημοπλοια μας που θα πηγαινουν Σελήνη και Αρη αργότερα!!!

Η μεταβαλλόμενη ενέργεια του κενού ως μηχανισμός για την κατανόηση της κοσμικής ιστορίας του σύμπαντος. H επιστήμη της Κοσμολογίας έχει ως στόχο τη μελέτη της εξέλιξης και της δομής του Σύμπαντος συνολικά, αλλά και των επιμέρους δομών που αυτό περιέχει. Η ενδελεχής ανάλυση τόσο των διαστημικών όσο και των επίγειων παρατηρήσεων (της κοσμικής ακτινοβολίας μικροκυμάτων, πηγών ακτίνων-Χ, υπερκαινοφανών αστέρων, δομών μεγάλης κλίμακας, κτλ.) συγκλίνουν σε ένα Κοσμολογικό πρότυπο. Σύμφωνα με αυτό, το Σύμπαν δημιουργήθηκε με τη μεγάλη έκρηξη, είναι χωρικά επίπεδο, είναι ομογενές και ισότροπο και έχει ηλικία ~13.8 δισεκατομμυρίων περίπου ετών. Σε αυτό το σημείο είναι σημαντικό να διευκρινιστεί ότι, για τη σύγχρονη Κοσμολογία, “Μεγάλη Έκρηξη” θεωρείται η εκτόνωση μιας αρχικά υπέρπυκνης και υπέρθερμης κατάστασης, η οποία θα μπορούσε να προέλθει από διάφορες εκφάνσεις των θεωριών κβαντικής βαρύτητας. Τα δε κύρια στοιχεία που υποστηρίζουν την ορθότητα αυτού του γενικού πλαισίου της θεωρίας και που δεν ερμηνεύονται στο σύνολο τους από καμία άλλη θεωρία, είναι: (1) η διαστολή του Σύμπαντος, (2) το υπόβαθρο ακτινοβολίας μικροκυμάτων και (3) η γένεση και τα ποσοστά των ελαφρών χημικών στοιχείων. Στην πρώιμη περίοδό του, το Σύμπαν πέρασε από μια φάση επιταχυνόμενης διαστολής (σύντομης χρονικής διάρκειας) που ονομάζεται πληθωρισμός. Στη συνέχεια, μετά από μία παρατεταμένη περίοδο στην οποία κυριαρχούσαν κατά σειρά η ακτινοβολία και η ύλη, τα τελευταία 7 δισεκατομμύρια χρόνια εισήλθε και πάλι σε φάση επιταχυνόμενης διαστολής. Μάλιστα, γι’ αυτή τους την ανακάλυψη, οι Perlmutτer, Riess και Schmidt τιμήθηκαν με το Νόμπελ Φυσικής για το έτος 2011. Γνωρίζουμε επίσης ότι, από το συνολικό ποσό υλοενέργειας που περιέχει το Σύμπαν, μόνο το ~30% αποτελείται από ύλη. Παρά την τεράστια πρόοδο που έχει επιτευχθεί σε θεωρητικό αλλά και σε παρατηρησιακό επίπεδο, δε γνωρίζουμε σχεδόν τίποτα για τη φύση του υπόλοιπου ~70%, το οποίο και ευθύνεται για τη σημερινή επιταχυνόμενη διαστολή του Σύμπαντος. Για τον λόγο αυτόν τής έχει δοθεί η αινιγματική ονομασία “σκοτεινή ενέργεια”! Πράγματι, κατά την τελευταία δεκαετία υπάρχει έντονο ερευνητικό ενδιαφέρον στην κοινότητα των κοσμολόγων και των θεωρητικών φυσικών σχετικά με τη φύση αυτής της εξωτικής “σκοτεινής ενέργειας”. Η απουσία μιας θεμελιώδους θεωρίας, όσον αφορά στον φυσικό μηχανισμό επαγωγής της κοσμικής επιτάχυνσης, έχει ανοίξει ένα παράθυρο σε μια πληθώρα εναλλακτικών κοσμολογικών σεναρίων. Τα περισσότερα από αυτά βασίζονται είτε στην ύπαρξη νέων πεδίων στη φύση (και άρα νέας φυσικής), είτε σε κάποια τροποποίηση της γενικής σχετικότητας του Einstein σε κοσμολογικές κλίμακες. Η κυρίαρχη σύγχρονη θεωρία για την αρχή και την εξέλιξη του Σύμπαντος (θεωρία της μεγάλης έκρηξης) υποστηρίζει ότι αυτό ξεκίνησε από μια κατάσταση πολύ υψηλής θερμοκρασίας και πυκνότητας, και έκτοτε διαστέλλεται συνεχώς. Με τη μεγάλη έκρηξη παράγεται ο ίδιος ο χωρόχρονος, ο οποίος εξασφαλίζει το απαραίτητο υπόβαθρο μέσα στο οποίο το Σύμπαν εξελίσσεται. Η διαστολή του Σύμπαντος παρατηρήθηκε για πρώτη φορά από τον Αμερικανό αστρονόμο Hubble τη δεκαετία του 1920, είχε όμως προβλεφθεί από τη γενικευμένη θεωρία της βαρύτητας του Einstein (Γενική Θεωρία της Σχετικότητας). Σημαντική ένδειξη για την ορθότητα της θεωρίας της μεγάλης έκρηξης αποτέλεσε η ανακάλυψη, από τους Αμερικανούς αστρονόμους Penzias και Wilson (βραβείο Νόμπελ Φυσικής 1978), της λεγόμενης Κοσμικής Ακτινοβολίας Μικροκυμάτων του υπόβαθρου (ΚΑΜ). Η ΚΑΜ είναι η αρχική θερμική ακτινοβολία που γέμισε το Σύμπαν μετά την αρχική έκρηξη, με άλλα λόγια πρόκειται για το ενεργειακό απολίθωμα των αρχέγονων φωτονίων (η θερμοκρασία της σήμερα είναι 2.7ο Κ περίπου). Είναι φανερό ότι η μελέτη της μάς οδηγεί σε χρήσιμα συμπεράσματα για τη φυσική κατάσταση του πρώιμου Σύμπαντος. Με την ανάπτυξη της τεχνολογίας, κατέστη δυνατή, κυρίως κατά την τελευταία δεκαετία, η δημιουργία χαρτών της χωρικής κατανομής της ΚΑΜ. Παρ’ όλα τα θετικά στοιχεία της θεωρίας της μεγάλης έκρηξης, η τελευταία σχετίζεται με το πρόβλημα της αρχικής ανωμαλίας, δηλαδή του απειρισμού της θερμοκρασίας και της πυκνότητας του Σύμπαντος κατά τη στιγμή της “έκρηξης”. Εξαιτίας της υποατομικής κλίμακας του Σύμπαντος, αυτό αρχικά συμπεριφέρεται ως ένα κβαντικό σύστημα. Παρά το γεγονός ότι μέχρι σήμερα δεν έχουμε μια πλήρη θεωρία κβαντικής βαρύτητας, ο χρόνος στον οποίον τα κβαντικά φαινόμενα της βαρύτητας κυριαρχούν ονομάζεται χρόνος Planck και λαμβάνει χώρα τα πρώτα 10-43 δευτερόλεπτα μετά τη μεγάλη έκρηξη. Στη συνέχεια, και μόλις 10-35 δευτερόλεπτα μετά τη μεγάλη έκρηξη, θεωρούμε ότι το Σύμπαν περνά σε μια φάση επιταχυνόμενης διαστολής (πληθωρισμός), η οποία τού δίνει μακροσκοπικές διαστάσεις, αυξάνοντας δραστικά το μέγεθός του (κατά ένα παράγοντα 1025). Μέχρι στιγμής δε γνωρίζουμε το πεδίο, αποκαλούμενο “inflaton”, που προκαλεί τον πληθωρισμό, αλλά γίνονται προσπάθειες να καθοριστούν οι ιδιότητές του από παρατηρήσεις. Σύμφωνα με την αρχή της αβεβαιότητας του Heisenberg, βασική αρχή της κβαντομηχανικής, οποιοδήποτε κβαντικό σύστημα (άρα και το νεαρό Σύμπαν), ακόμα και όταν βρίσκεται σε χαμηλή ενεργειακή κατάσταση, έχει ενέργεια που σχετίζεται με το “κενό”, η πυκνότητα του οποίου -στο πλαίσιο της καθιερωμένης κβαντικής θεωρίας πεδίου- παραμένει σταθερή και ανεξάρτητη από τον χρόνο. Η έρευνα έχει δείξει ότι αυτή η ενέργεια πρακτικά θα μπορούσε να ευθύνεται για την πρώιμη πληθωριστική περίοδο. Το βασικό αποτέλεσμα αυτής της πληθωριστικής εποχής είναι ότι εξομαλύνει σε μεγάλο βαθμό τις αρχικές ανομοιογένειες κι επιβάλλει την επίπεδη (Ευκλείδεια) γεωμετρία στο χωρικό μέρος του χωρόχρονου. Στη συνέχεια, δεν είμαστε σίγουροι για το πότε ή το γιατί, η περίοδος αυτή της επιταχυνόμενης διαστολής τελειώνει. Εν συνεχεία, η ενέργεια που την οδηγούσε μετατρέπεται σε συνηθισμένη ύλη και ακτινοβολία, και με αυτόν τον τρόπο αρχίζει η συμβατική κοσμική ιστορία, όπως προβλέπεται από τη θεωρία της μεγάλης έκρηξης. Μετά τον αρχικό πληθωρισμό, το Σύμπαν εισέρχεται στην εποχή της ακτινοβολίας. Αρχικά έχουμε την ισοδυναμία μεταξύ της ηλεκτρομαγνητικής και της ασθενούς πυρηνικής δύναμης, καθώς και τη δημιουργία των βαρυονίων (πρωτονίων, νετρονίων, κτλ.) όπου το βαθμωτό πεδίο του Higgs (Νόμπελ 2013) παίζει βασικό ρόλο. Στη συνέχεια έχουμε τη δημιουργία των πυρήνων των ελαφρύτερων στοιχείων του περιοδικού πίνακα (κυρίως υδρογόνου, ηλίου και πολύ λίγου λιθίου) και λίγο μετά, εξαιτίας της διαστολής και της συνεπακόλουθης ψύξης που υφίσταται το Σύμπαν, τα ηλεκτρόνια σταδιακά χάνουν την κινητική τους ενέργεια και τελικά συζεύγνυνται με τους ατομικούς πυρήνες για να δημιουργήσουν άτομα. Η εποχή της ακτινοβολίας διαρκεί περίπου ~400,000 χρόνια, ενώ η θερμοκρασία στο τέλος αυτής της περιόδου είναι ~3,000ο Κ. Κατόπιν, το Σύμπαν εισέρχεται στην εποχή όπου η σημαντικότερη συνιστώσα του κοσμικού ρευστού που καθορίζει τη δυναμική συμπεριφορά του Σύμπαντος είναι η ύλη (σκοτεινή και βαρυονική), που κυριαρχεί για τα επόμενα 7 δισεκατομμύρια χρόνια της ιστορίας του Σύμπαντος. Αυτή η περίοδος χαρακτηρίζεται από τη δημιουργία, μέσω βαρυτικών αλληλεπιδράσεων, των κοσμικών δομών (αρχικά δομές τυπικού μεγέθους αστρικών σμηνών –και λίγο μικρότερες– και σταδιακά μεγέθους γαλαξιών και σμηνών γαλαξιών). Με την πάροδο του χρόνου, όμως, η δυναμική του Σύμπαντος και η ικανότητά του να γεννά κοσμικές δομές αλλάζει. Ο ρυθμός παραγωγής γαλαξιών συνεχώς φθίνει, και η περαιτέρω δημιουργία σμηνών γαλαξιών μειώνεται δραστικά στη σημερινή εποχή, μιας και η διαστολή αραιώνει συνεχώς τη συγκέντρωση της ύλης και εξασθενεί το ρόλο της βαρύτητας. Ταυτόχρονα, όμως, μία “σκοτεινή” (αόρατη) μορφή ενέργειας, η οποία έχει παρόμοια χαρακτηριστικά με αυτήν που οδηγεί τον αρχικό πληθωρισμό, αρχίζει σιγά-σιγά να κυριαρχεί. Η διατάραξη της σχέσης ύλης −”σκοτεινής” ενέργειας υπέρ της τελευταίας επέδρασε δραματικά στη μετέπειτα εξέλιξη του Σύμπαντος, αλλάζοντας τον ρυθμό διαστολής του από επιβραδυνόμενο σε επιταχυνόμενο. Συνεπώς, η “σκοτεινή” ενέργεια θα λέγαμε ότι σχετίζεται με ένα νέο πεδίο. Το ρόλο της “σκοτεινής” ενέργειας θα μπορούσε να παίξει η Κοσμολογική σταθερά, η οποία εισήχθη αρχικά από τον Einstein πριν από περίπου 100 χρόνια. Πράγματι, έχει βρεθεί ότι το μοντέλο με την Κοσμολογική σταθερά ερμηνεύει πολύ καλά το παρατηρούμενο Σύμπαν. Όμως η παρατηρούμενη τιμή της είναι απείρως μικρή σε σχέση με την τιμή που πρέπει να έχει στο πρώιμο Σύμπαν, ώστε να οδηγήσει στον αρχικό πληθωρισμό. Συνοψίζοντας, τα βασικά ανοικτά θέματα στη σύγχρονη Κοσμολογία είναι: Πώς μπορεί να ξεπεραστεί το πρόβλημα της αρχικής ανωμαλίας; Με ποιό φυσικό μηχανισμό ξεκινά ο πρώιμος πληθωρισμός, πότε και γιατί τελειώνει, αλλά και πώς το Σύμπαν εισέρχεται στην περίοδο της ακτινοβολίας; Ποιός είναι ο λόγος για τον οποίον η πληθωριστική φάση “ανάβει” για λίγο στο νεαρό Σύμπαν, στη συνέχεια “σβήνει” για τα επόμενα 7 δισεκατομμύρια χρόνια και κυριαρχεί ξανά στην κοσμική εξέλιξη τα τελευταία 7 περίπου δισεκατομμύρια χρόνια. Ποιά είναι η φύση της σκοτεινής ενέργειας, η οποία σχετίζεται με την παρατηρούμενη επιταχυνόμενη διαστολή του Σύμπαντος; Θεωρίες για τη φύση της “σκοτεινής” ενέργειας έχουν προταθεί πολλές (π.χ. παραλλαγές της θεωρίας της βαρύτητας, νέα σωματίδια, νέα πεδία) κι αυτές μελετώνται και ελέγχονται από τους ερευνητές ως προς το εάν και κατά πόσον επαληθεύονται από τις σύγχρονες παρατηρήσεις. Ερευνητική ομάδα, στην οποία συμμετέχει ο διευθυντής του Ι.Α.Α.Δ.Ε.Τ. του Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών και Διευθυντής Ερευνών Κ.Ε.Α.Ε.Μ. της Ακαδημίας Αθηνών Δρ Σ. Βασιλάκος, προτείνει την εφαρμογή στην Κοσμολογία της θεώρησης ότι η ενέργεια του κενού εξελίσσεται με τον χρόνο. Στόχος της παραπάνω πρότασης είναι η επίλυση των προαναφερθέντων ζητημάτων. Με άλλα λόγια, η Κοσμολογική σταθερά του Einstein δεν είναι πλέον μια σταθερά της φύσης, αλλά εξαρτάται από τον χρόνο (Κοσμολογική παράμετρος). Η θεώρηση αυτή βρίσκεται σε πλήρη αντιστοιχία με την ομογένεια και ισοτροπία του Σύμπαντος και δεν αντιτίθεται σε καμία από τις βασικές αρχές τις Κοσμολογίας. Η επιστημονική ομάδα προτείνει κάτι καινούριο: εάν υπάρχει η Κοσμολογική παράμετρος, τότε δεν χρειάζεται η εισαγωγή νέων πεδίων στη φυσική, ούτε η τροποποίηση της θεωρίας βαρύτητας. Η λύση των κλασσικών εξισώσεων πεδίου του Einstein μας δίνει ένα μοντέλο του Σύμπαντος που είναι απαλλαγμένο από τα παραπάνω προβλήματα. Συγκεκριμένα, το Σύμπαν ξεκινά χωρίς αρχική ανωμαλία (χωρίς “μεγάλη έκρηξη”), ευρισκόμενο σε φάση πρώιμου πληθωρισμού (χώρος de-Sitter), ως αποτέλεσμα των κβαντικών ανωμαλιών που προέρχονται από την κβαντική βαρύτητα (θεωρία χορδών). Σε πρόσφατο άρθρο της ομάδας με τίτλο: “Do we come from a quantum anomaly?” προτείνεται ότι οι βαρυτικές κβαντικές ανωμαλίες, ως αποτέλεσμα της κβαντικής βαρύτητας στο πρώιμο Σύμπαν, ευθύνονται για τη δημιουργία του Κόσμου μας. Αυτές οι ανωμαλίες δρουν πριν τον κοσμικό πληθωρισμό και δημιουργούν ενέργεια του κενού, η οποία εξαρτάται από τον χρόνο. Σε αυτήν την ενέργεια το Σύμπαν οφείλει τη μακροσκοπική του διάσταση και σε αυτό το πλαίσιο γίνεται εφικτή η κατανόηση της κοσμικής ιστορίας του Σύμπαντος. Πράγματι, η γρήγορη μεταστοιχείωση του αρχέγονου κενού σε ακτινοβολία παράγει τα αρχέγονα φωτόνια της ΚΑΜ, αλλά και σταματά με φυσικό τρόπο τον πρώιμο πληθωρισμό. Με αυτόν τον τρόπο, το Σύμπαν εισέρχεται ομαλά στην εποχή της ακτινοβολίας, ικανοποιώντας όλες τις αρχές του καθιερωμένου προτύπου. Τέλος, ο μηχανισμός μας σε ένα πολύ μεταγενέστερο στάδιο της ιστορίας του Σύμπαντος πρακτικά οδηγεί την Κοσμολογική παράμετρο στο να τείνει στη σημερινή παρατηρούμενη τιμή της, συνδέοντας με φυσικό και ομαλό τρόπο τον πρώιμο πληθωρισμό με τη σημερινή επιταχυνόμενη διαστολή του Σύμπαντος. Ταυτόχρονα, ο προβλεπόμενος ρυθμός παραγωγής των κοσμικών δομών βρίσκεται σε απόλυτη αντιστοιχία με τις παρατηρήσεις. Ο μηχανισμός αυτός έχει δημοσιευθεί σε διεθνή ευρωπαϊκά και αμερικανικά επιστημονικά περιοδικά με κριτές υψηλού κύρους (Monthly Notices of the Royal Astronomical Society, Journal of Cosmology & Astroparticle Physics, Physical Review D.). Επίσης, γι’ αυτήν την ιδέα η επιστημονική ομάδα έχει λάβει σειρά τιμητικών διακρίσεων στον διεθνή διαγωνισμό βαρύτητας που γίνεται κάθε χρόνο στις ΗΠΑ: Essay Competition of Gravity Research. Η τελευταία διάκριση ήρθε το 2019 με την εργασία “Do we come from a Quantum Anomaly?”. Η εν λόγω επιστημονική εργασία έγινε σε συνεργασία με τους καθηγητές N. Mavromatos (London) και J. Sola (Barcelona) και δημοσιεύθηκε σε ειδική έκδοση του επιστημονικού περιοδικού Intern. Journal. of Mod. Physics D. https://physicsgg.me/2020/05/13/%ce%b7-%ce%bc%ce%b5%cf%84%ce%b1%ce%b2%ce%b1%ce%bb%ce%bb%cf%8c%ce%bc%ce%b5%ce%bd%ce%b7-%ce%b5%ce%bd%ce%ad%cf%81%ce%b3%ce%b5%ce%b9%ce%b1-%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%ba%ce%b5%ce%bd%ce%bf%cf%8d-%cf%89%cf%82/