kkokkolis

À la lune, L'Âme Solitaire, Albert Lozeau, 1902 Quand la lune au ciel noir resplendit claire et ronde, Le vers en mon cerveau comme une eau vive abonde. Il coule naturel comme une source au bois, Avec des sons fluets de flûte et de hautbois Et, souvent, des accords doux et mélancoliques D'harmonium plaintif et de vieilles musiques. La lune verse au coeur sa blanche intimité De rêve vaporeux où passe une beauté, Et dans les chemins creux où la fraîcheur s'exhale Ajoute aux flaques d'eau quelques mares d'opale, Où l'on voit quelquefois se noyer éperdu Un insecte ébloui dans de l'astre épandu. Mais elle qui parait pour toujours endormie, Apaisée a jamais dans la grande accalmie, Est si puissante encor qu'elle émeut l'Océan Et fait frissonner l'homme aussi dans son néant. Elle rend plus hardis les jeunes gens timides Et plus près de l'amour la vierge aux yeux candides. Tu n'es pas morte, non ! chère clarté des soirs Qui trembles sur les lacs comme sur des miroirs ! Et le cerf altéré qui boit à l'onde clairev En même temps que l'eau boit aussi ta lumière ; Tu circules en lui comme un sang plus divin, Car on n'absorbe pas de la splendeur en vain ! Le vaste ciel poudre d'étoiles d'or scintille. Quelqu'un dans l'ombre, en bas, attend qu'un rêve brille. La Lune bienveillante au sourire d'argent, Aide en son pur labeur le poète songeant, Et tendrement, le long de ses rayons sublimes, Laisse glisser des vers chantants aux belles rimes. O Lune ! quel mystère habite en ta clarté, Et quel pacte te lie a notre humanité ? Toi pour qui les anciens vivants eurent un culte, Tu fais régner sur nous ton influence occulte ; Et ton charme attirant fait même, comme un jeu, Tourner les papillons des nuits dans ton feu bleu ! II Quand tu parais, les soirs bénis, à ma fenêtre, Ta lumière lointaine et vague me pénètre, Et je me baigne en toi ! Transfigurant ma chair, Tu me fais pur et beau, surnaturel et clair ; Et je suis comme un dieu tout imprégné de lune, Participant ainsi qu'un astre à la nuit brune ! Oh ! l'heure incomparable et la divine nuit ! Où donc l'amer chemin ? Où donc le morne ennui ! La souffrance est passée, et ma joie est profonde De goûter ici-bas la paix d'un autre monde... Je ne me livre pas au néant du sommeil, Et j'attends l'heure triste où viendra le soleil... III Changeante Lune ! Un soir, au ciel couleur d'ardoise Tu montas rouge ainsi qu'un énorme tison ; Et petit à petit, en laissant l'horizon, Tu pris une nuance exquise de turquoise. Une autre fois, ce fut comme une boule d'or Que masquait par moment un passager nuage ; Et puis tu redevins la Lune au bleu visage, La Lune habituelle et que je vois encor. Un lourd après-midi de juillet, tu fus blanche Comme une immense hostie apparue en l'azur ; Tu fondis, tel un peu de neige au soleil dur, Et l'on ne revit plus ta face qui se penche... IV Quand tu pleus en reflets sur les grands arbres verts, Les oiseaux endormis que tu trempes d'opale Doivent songer a Toi, Lune adorable et pâle, Pénétrés de bien-être en leurs abris divers. Leur petite âme frêle, inquiète et farouche, Se pelotonne à l'aise en leurs chauds petits corps, Quand tu luis; chaque oiseau craignant les mauvais sorts Fait sa prière a Toi, Lune, quand il se couche. Et tu veilles sur l'homme autant que sur le nid, Du haut de ta demeure inaccessible et sombre ; Car le mal, ce complice ordinaire de l'ombre, A dû craindre souvent ton regard infini. O Lune ! jusqu'à toi permets que je m'élève ! Je rampe plein d'ennui ! Jette-moi des rayons, Que je m'en serve ainsi que de bleus échelons Pour suivre dans l'éther, ton domaine, mon rêve ! Albert Lozeau, tiré de L'Âme solitaire (1902-7) Quand la lune au ciel noir resplendit claire et ronde, Le vers en mon cerveau comme une eau vive abonde. Il coule naturel comme une source au bois, Avec des sons fluets de flûte et de hautbois Et, souvent, des accords doux et mélancoliques D'harmonium plaintif et de vieilles musiques. La lune verse au coeur sa blanche intimité De rêve vaporeux où passe une beauté, Et dans les chemins creux où la fraîcheur s'exhale Ajoute aux flaques d'eau quelques mares d'opale, Où l'on voit quelquefois se noyer éperdu Un insecte ébloui dans de l'astre épandu. Mais elle qui parait pour toujours endormie, Apaisée a jamais dans la grande accalmie, Est si puissante encor qu'elle émeut l'Océan Et fait frissonner l'homme aussi dans son néant. Elle rend plus hardis les jeunes gens timides Et plus près de l'amour la vierge aux yeux candides. Tu n'es pas morte, non ! chère clarté des soirs Qui trembles sur les lacs comme sur des miroirs ! Et le cerf altéré qui boit à l'onde clairev En même temps que l'eau boit aussi ta lumière ; Tu circules en lui comme un sang plus divin, Car on n'absorbe pas de la splendeur en vain ! Le vaste ciel poudre d'étoiles d'or scintille. Quelqu'un dans l'ombre, en bas, attend qu'un rêve brille. La Lune bienveillante au sourire d'argent, Aide en son pur labeur le poète songeant, Et tendrement, le long de ses rayons sublimes, Laisse glisser des vers chantants aux belles rimes. O Lune ! quel mystère habite en ta clarté, Et quel pacte te lie a notre humanité ? Toi pour qui les anciens vivants eurent un culte, Tu fais régner sur nous ton influence occulte ; Et ton charme attirant fait même, comme un jeu, Tourner les papillons des nuits dans ton feu bleu ! II Quand tu parais, les soirs bénis, à ma fenêtre, Ta lumière lointaine et vague me pénètre, Et je me baigne en toi ! Transfigurant ma chair, Tu me fais pur et beau, surnaturel et clair ; Et je suis comme un dieu tout imprégné de lune, Participant ainsi qu'un astre à la nuit brune ! Oh ! l'heure incomparable et la divine nuit ! Où donc l'amer chemin ? Où donc le morne ennui ! La souffrance est passée, et ma joie est profonde De goûter ici-bas la paix d'un autre monde... Je ne me livre pas au néant du sommeil, Et j'attends l'heure triste où viendra le soleil... III Changeante Lune ! Un soir, au ciel couleur d'ardoise Tu montas rouge ainsi qu'un énorme tison ; Et petit à petit, en laissant l'horizon, Tu pris une nuance exquise de turquoise. Une autre fois, ce fut comme une boule d'or Que masquait par moment un passager nuage ; Et puis tu redevins la Lune au bleu visage, La Lune habituelle et que je vois encor. Un lourd après-midi de juillet, tu fus blanche Comme une immense hostie apparue en l'azur ; Tu fondis, tel un peu de neige au soleil dur, Et l'on ne revit plus ta face qui se penche... IV Quand tu pleus en reflets sur les grands arbres verts, Les oiseaux endormis que tu trempes d'opale Doivent songer a Toi, Lune adorable et pâle, Pénétrés de bien-être en leurs abris divers. Leur petite âme frêle, inquiète et farouche, Se pelotonne à l'aise en leurs chauds petits corps, Quand tu luis; chaque oiseau craignant les mauvais sorts Fait sa prière a Toi, Lune, quand il se couche. Et tu veilles sur l'homme autant que sur le nid, Du haut de ta demeure inaccessible et sombre ; Car le mal, ce complice ordinaire de l'ombre, A dû craindre souvent ton regard infini. O Lune ! jusqu'à toi permets que je m'élève ! Je rampe plein d'ennui ! Jette-moi des rayons, Que je m'en serve ainsi que de bleus échelons Pour suivre dans l'éther, ton domaine, mon rêve !

Δορύαιχμες, δεν λες τίποτε. Άξιος ήν.

Λάβε Άκυρο, με πρόλαβαν. Αν υπάρχει στα Ελληνικά θα έχει πνευματικά δικαιώματα ο Έλληνας αντιπρόσωπος. Ζήτα το από εκείνον (Νομικός). LX-90_manual.pdf

Πωλείται Meade MySky Plus, Αγγλική έκδοση, 70 € Κατάσταση άψογη, πλήρες τα ακουστικά του και την θήκη του (διαμορφωμένη σε βαλιτσάκι. Υπενθυμίζεται πως η κυκλοφορία του έχει διακοπεί οριστικά. Λειτουργεί άψογα με μεγάλη ακρίβεια, αρκεί να είναι ελεύθερο από μαγνητικές παρεμβολές (δηλαδή 4-5 μέτρα από κτίρια και αυτοκίνητα). http://www.astroshop.eu/personal-planetaria/meade-personal-planetarium-mysky-plus--englische-version-/p,14874

Polaris, H.P. Lovecraft, 1918 Slumber, watcher, till the spheres, Six and twenty thousand years Have revolv'd, and I return To the spot where I now burn. Other stars anon shall rise To the axis of the skies ; Stars that soothe and stars that bless With a sweet forgetfulness : Only when my round is o'er Shall the past disturb thy door.

Ο ουρανός (η Γη δηλαδή) κινείται με ταχύτητα 15 μοιρών την ώρα. Αν έχεις πεδίο 1 μοίρας τότε ένα αντικείμενο μένει για 4 λεπτά στο πεδίο σου αν είναι στο ανατολικό άκρο, ή 2 λεπτά αν είναι στο κέντρο. Υποτιθέστω το τυπικό 8" f/5 (200/1200). Με τον Plossl 25mm (48x) έχεις αυτό το πεδίο 1 μοίρας. Η παρακολούθηση είναι άνετη. Με τον Plossl 10mm (120x) έχεις πεδίο 0.416. Σου μένουν 50 sec έως ότου ένα αντικείμενο που βρίσκεται στο κέντρο να χαθεί από το πεδίο. Με τον τυπικό ορθοσκοπικό 6mm (200x) σου μένουν μόνο 24 sec. Τα πράγματα δυσκολεύουν. Με μία καλώς συγκερασμένη βάση θα τα καταφέρεις να το παρακολουθήσεις, αλλά δεν θα έχεις χρόνο να το δείξεις σε ένα φίλο σου. Θα πρέπει το μάτι σου να είναι κολλημένο στο φακό. Με έναν Delos 6 θα έχεις 43 sec και με έναν Ethos 6 θα έχεις 60 sec, θα μείνει δηλαδή στο πεδίο στα 200x για περισσότερο χρόνο από ότι με τον Plossl 10 στα 120x. Αν μάλιστα ο φακός είναι καλής ποιότητας το είδωλο θα είναι αξιόλογο μέχρι και (σχεδόν) το άκρο του πεδίου, ενώ αν πρόκειται για κάποιον φθηνό φακό ίσως το 50% του πεδίου να μην είναι αξιοποιήσιμο (για τον πλανήτη πάντοτε μιλώντας) οπότε οι προαναφερθέντες χρόνοι αναπροσαρμόζονται στο ήμισυ. Αν είσαι φανατικός πλανητικός παρατηρητής (ή δύσκολων διπλών αστέρων), καλύτερα να αγοράσεις ένα μακρύ Νευτώνιο (f/8 ) ή κάποιο Maksutov σε ισημερινή στήριξη. Με μοτέρ ή ακόμη και ένα περιστροφικό χειριστήριο η παρακολούθηση θα είναι άνετη. Τα αντικείμενα βαθέως ουρανού αντιθέτως τα παρατηρούμε συνήθως με φακούς >10mm, οι οποίοι αν είναι και >SWA μας δίνουν επαρκείς χρόνους στα Dob.

Με φακούς 82 ή 100 μοιρών παρακολουθείς άνετα.

Καθάρισε εντελώς. Το μελτέμια ηρεμεί το βράδυ συνήθως. Τα λέμε επάνω.

Τα σύννεφα αραιώνουν. Ετοιμαστείτε.

Λέει πως θα καθαρίσει από το απόγευμα. Υπάρχει livecam στον Κιθαιρώνα; ΥΓ: Την βρήκα http://penteli.meteo.gr/stations/kaparelli/webcam.html Έχουμε και αέρα, 20km/h

Ο Δίας εκείνη την ώρα πάλι χαμηλά είναι. Αλλά αν έχεις κακό είδωλο και με τον 11mm τότε χάλασες την ευθυγράμμιση. Καλή μελέτη. Μην φοβάσαι να την πειράξεις, απ' ότι λες καλύτερη μπορείς να την κάνεις, χειρότερη όχι.

Παιδιά, πάλι έχει σύννεφα. Θύσανοι και στρωματοσωρείτες. Χθες καθάρισε (αλλά όχι 100%) μετά τα μεσάνυκτα. Θέλω να ανέβω πάντως. Θα παρακολουθώ τον καιρό και θα σας ενημερώσω.

360x για ένα κάτοπτρο που δεν κρύωσε, βλέποντας έναν πλανήτη (μάλλον τον Κρόνο εννοείς) που αυτήν την περίοδο είναι χαμηλά, σε μια περιοχή με φωτορρύπανση, ανοδικά θερμικά ρεύματα, εγκάρσιες μετατοπίσεις αερίων μαζών, αρκετή θερινή υγρασία και -το κυριότερο- μια μεγάλη ατμοσφαιρική στήλη, είναι υπερβολική μεγέθυνση. Ο 6.7 σε ένα κάτοπτρο 12" προχθές ήταν πάλι υπερβολικός, χωρίς barlow. Σπάνια θα πάρεις καλή εικόνα πάνω από τα 200x και κυρίως σε αντικείμενα στο ζενίθ. Για αντικείμενα βαθέως ουρανού επιδίωξε κόρη εξόδου περί τα 2mm (φακός 12mm) και για τους πλανήτες περί το 1mm (φακός 6mm, ο 6.7 που έχεις είναι πολύ κοντά). Για την ευθυγράμμιση εδώ: http://www.astrovox.gr/forum/viewtopic.php?t=3261

Ακόμη έχει συννεφιά αλλά καθαρίζει σιγά- σιγά. Ίσως ανέβω αύριο αφού αυτή βλέπω πως είναι η γενική τάση.

Τώρα έχει σύννεφα, κατά τις 7 θα καθαρίσει.

Hoyle Star Collector, Hoyle Puzzles - Encore Software

Θα έχεις μεγαλύτερο πεδίο στις μικρές μεγεθύνσεις, 70 μοίρες δηλαδή. Είναι πολύ καλός φακός. Χρησιμοποίησέ τον και για ακριβή ευθυγράμμιση. Οδηγός ρομποτικής ευθυγράμμισης με Hyperion Zoom 1. Βάζουμε τον Hyperion Zoom στον εστιαστή 2. Επιλέγουμε τύπο ευθυγράμμισης, ρυθμίζουμε ώρα κλπ 3. Κατευθυνόμαστε στο 1ο αστέρα 4. Κεντράρουμε στο πεδίο του Zoom στα 24mm 5. "Zoomάρουμε" (sic) στα 8mm 6. Κεντράρουμε στο πεδίο του Zoom στα 8mm 7. Αφεστιάζουμε ώστε το αστέρι να γίνει ένας "λουκουμάς" με μέγεθος κατά τι μικρότερο του πεδίου 8. Κεντράρουμε με μεγάλη ακρίβεια. Είναι ιδιαίτερα εύκολο καθώς μπορούμε να διαπιστώσουμε αν ο μαύρος δακτύλιος μεταξύ του "λουκουμά" και του field stop είναι ολοστρόγγυλος (αυτό είναι το κλειδί) 9. Κάνουμε align με την ίδια πάντα προσέγγιση, δηλαδή από το κάτω αριστερό τερτατημόριο προς το κέντρο 10. Ρυθμίζουμε τον zoom στα 24mm, εστιάζουμε το άστρο ξανά 11. Επαναλαμβάνουμε τα βήματα 3-10 για το δεύτερο ή και τρίτο αστέρα. Έτοιμοι. Αφού ευθυγραμμίσεις μπορείς να το κινείς από τα βελάκια του χειριστηρίου και αυτό συνεχίζει να κάνει αυτόματη παρακολούθηση αλλά και το GOTO εξακολουθεί να δουλεύει. Να χρησιμοποιείς πάντα τα βελάκια για να κεντράρεις όλα τα αντικείμενα.

Η έκφραση σχετίζεται με τις δυσκολίες του υποκειμένου ένεκα των περιστάσεων και όχι καθαυτών των παραμέτρων του αντικειμένου. Άρα μπορεί κάποιος να βρει και το Μ42 "μπαστούνι". Τα αντικειμενικά δύσκολα αντικείμενα παρατήρησης αναφέρονται ως "faint fuzzies", καθ' ημάς "εξασθενημένες ασάφειες".

Οι γνώμες διίσταντο: Άλογο, χελώνα, ελέφας, τελικά όμως ήταν μουλάρι ο Αστραχάν.

Astrophobos, H.P. Lovecraft, 1890-1937 In the Midnight heaven's burning Through the ethereal deeps afar Once I watch'd with restless yearning An alluring aureate star ; Ev'ry eve aloft returning Gleaming nigh the Arctic Car. Mystic waves of beauty blended With the gorgeous golden rays Phantasies of bliss descended In a myrrh'd Elysian haze. In the lyre-born chords extended Harmonies of Lydian lays. And (thought I) lies scenes of pleasure, Where the free and blessed dwell, And each moment bears a treasure, Freighted with the lotos-spell, And there floats a liquid measure From the lute of Israfel. There (I told myself) were shining Worlds of happiness unknown, Peace and Innocence entwining By the Crowned Virtue's throne ; Men of light, their thoughts refining Purer, fairer, than my own. Thus I mus'd when o'er the vision Crept a red delirious change ; Hope dissolving to derision, Beauty to distortion strange ; Hymnic chords in weird collision, Spectral sights in endless range.... Crimson burn'd the star of madness As behind the beams I peer'd ; All was woe that seem'd but gladness Ere my gaze with Truth was sear'd ; Cacodaemons, mir'd with madness, Through the fever'd flick'ring leer'd.... Now I know the fiendish fable The the golden glitter bore ; Now I shun the spangled sable That I watch'd and lov'd before ; But the horror, set and stable, Haunts my soul forevermore !

1 ώρα=15 μοίρες Κάνε 2 star alignment. Πρέπει να γνωρίζεις το όνομα 2 άστρων για να το κάνεις. Να προσεγγίσεις τα αστέρια πάντοτε από την ίδια κατεύθυνση, αριστερά και κάτω. Για να κεντράρεις τα άστρα αφεστίασε. Κάνε τα μεγάλα σαν ντόνατς. Είναι πολύ πιο εύκολο για τον εγκέφαλο να τα κεντράρει, καθώς έχει σαν οδηγό την ασυμμετρία του σκοτεινού δακτυλίου που σχηματίζεται ανάμεσα στο field stop του φακού και την φωτεινή περιφέρεια του αφεστιασμένου αστέρα. Τα άστρα θα πρέπει να απέχουν > 120 μοίρες. Δες αν ο συμπλέκτης ορθής αναφοράς χαλάρωσε και σου γλυστρά. Μπορεί να κυλά προς τα κάτω το πίσω μέρος όταν ακουμπάς το μάτι στο φακό. Το συστηματικό λάθος του Nexstar είναι 0.5-1 μοίρα maximum. Τέλος, όταν υπάρχει φωτορρύπανση βλέπεις μόνο έναν αστέρα της Μικρής Άρκτου, τον Πολικό. Αυτή είναι η Αθηναϊκή φωτορρύπανση τουλάχιστον.

Είναι το παρέκταμα. Το ρυθμίζεις προς τα έξω αν παθαίνεις black out ή αν σου χτυπά το μάτι φως από τα πλάγια. Δες το powerpack, μήπως ο φορτιστής βρίσκεται μέσα σε καμμιά ενσωματωμένη θήκη. Έτσι είναι στο δικό μου. Αλλιώς πάρε έναν Universal.

Αν δεν έχει συννεφιά (τώρα έχει) μάλλον και τις δύο. Και χθες ανεβήκαμε (μέτρια νύκτα).

Εύγε!

Θα είμαι εκεί.