Δροσος Γεωργιος

Τι ώρα είναι στον Άρη; Γιατί ο χρόνος τρέχει ταχύτερα στον γείτονα της Γης Εξαιτίας της θεωρίας της σχετικότητας του Αϊνστάιν, ένα ρολόι στην επιφάνεια του Άρη θα κέρδιζε 477 μικροδευτερόλεπτα ανά ημέρα σε σχέση με τα ρολόγια στη Γη.Χάρη σε ένα δίκτυο συγχρονισμένων ατομικών ρολογιών που λειτουργούν διάσπαρτα σε όλο τον κόσμο, η ώρα στη Γη είναι γνωστή με ακρίβεια νανοδευτερολέπτου. Στην περίπτωση του Άρη, όμως, η απάντηση απαιτεί υπολογισμούς για γερούς λύτες.Χάρη σε μια νέα μελέτη που δημοσιεύεται στο The Astrophysical Journal, τα ρολόγια στον Άρη τρέχουν κατά μέσο όρο 477 εκατομμυριοστά του δευτερολέπτου ταχύτερα από τα ρολόγια στη Γη κάθε μέρα που περνά.Τα ευρήματα είναι το πρώτο βήμα για τον καθορισμό χρόνου αναφοράς στον Άρη, στον οποίο θα βασίζονται οι μελλοντικές αποστολές στον Κόκκινο Πλανήτη.Η Γενική Σχετικότητα του Αϊνστάιν καθιστά σαφές ότι ο χρόνος είναι σχετικός, δεν τρέχει δηλαδή με τον ίδιο ρυθμό πάντα και παντού. Χρόνος και βαρύτητα Ένας παράγοντας που επιβραδύνει την πάροδο του χρόνου είναι η βαρύτητα. Δεδομένου ότι το βαρυτικό πεδίο του Άρη είναι περίπου τρεις φορές ασθενέστερο από ό,τι στην επιφάνεια της Γης, ο χρόνος κυλά πιο γρήγορα στον Άρη σε σχέση με τη Γη.Αυτό βέβαια δεν θα γινόταν αντιληπτό από έναν παρατηρητή στην επιφάνεια του Άρη, για τον οποίο κάθε δευτερόλεπτο θα διαρκούσε ακριβώς ένα δευτερόλεπτο. Αν όμως σύγκρινε το ρολόι του με ένα ρολόι στην επιφάνεια της Γης, θα το έβλεπε να προπορεύεται.Αυτός είναι εξάλλου ο λόγος που ο χρόνος τρέχει πιο γρήγορα στη Σελήνη, για την οποία αναμένεται να καθοριστεί στο μέλλον ξεχωριστή ζώνη ώρας. διαβάστε σχετικά: Τι ώρα είναι στη Σελήνη; https://physicsgg.me/2023/01/25/τι-ώρα-είναι-στη-σελήνη/ Θέμα ταχύτητας Υπάρχει όμως και ένας δεύτερος παράγοντας που επιταχύνει τον χρόνο, η ταχύτητα με την οποία κινείται ο πλανήτης. Δεδομένου ότι ο Άρης απέχει από τον Ήλιο περισσότερο από ό,τι η Γη, η ταχύτητα περιφοράς του είναι σημαντικά μικρότερη, κάτι που διαστέλλει τον χρόνο ακόμα περισσότερο.Η κατάσταση ωστόσο περιπλέκεται περαιτέρω από το γεγονός ότι η ταχύτητα περιφοράς του Άρη δεν είναι σταθερή. Ο πλανήτης κινείται σε μια έντονα ελλειπτική, ή ωοειδή, τροχιά, κάτι που σημαίνει ότι επιταχύνεται κάθε φορά που πλησιάζει τον Ήλιο και επιβραδύνεται καθώς απομακρύνεται.Ως αποτέλεσμα, ο ρυθμός του χρόνου αυξομειώνεται καθώς ο πλανήτης κινείται στην τροχιά του γύρω από τον Ήλιο.Λαμβάνοντας υπόψη όλους αυτούς τους παράγοντες, η μελέτη υπολογίζει τη μέση απόκλιση σε σχέση με τη Γη στα 477 μικροδευτερόλεπτα. Το νούμερο μπορεί να ακούγεται μικρό, θα πρέπει όμως να λαμβάνεται υπόψη στην ανάπτυξη διαπλανητικών συστημάτων πλοήγησης και δικτύων επικοινωνίας. Τα δίκτυα 5G, για παράδειγμα, πρέπει να παραμένουν ακριβή με περιθώριο 100 νανοδευτερολέπτων.«Μπορεί να περάσουν δεκαετίες μέχρι να καλυφθεί η επιφάνεια του Άρη από περιπλανόμενα ρομπότ. Είναι όμως χρήσιμο να μελετήσουμε από τώρα τα ζητήματα που εμπλέκονται στην καθιέρωση συστημάτων πλοήγησης σε άλλους πλανήτες και τον Άρη» σχολίασε σε δελτίο Τύπου o Νιλ Άσμπι του Εθνικού Ινστιτούτου Προτύπων και Τεχνολογίας (NIST) των ΗΠΑ, πρώτος συγγραφέας της μελέτης.«Όπως συμβαίνει με τα σημερινά παγκόσμια δίκτυα πλοήγησης όπως το GPS, τα συστήματα αυτά θα βασίζονται σε ακριβή ρολόγια. Οι επιδράσεις στον ρυθμό των ρολογιών μπορούν να υπολογιστούν με τη βοήθεια της γενικής θεωρίας της σχετικότητας του Αϊνστάιν» είπε.Πέρα όμως από αυτά τα σχετικιστικά φαινόμενα, υπάρχει και ένας άλλος λόγος που θα επέβαλλαν ξεχωριστό χρονικό σύστημα για τον Άρη: ο πλανήτης περιστρέφεται πιο αργά γύρω από τον άξονά του και μια αρειανή ημέρα (sol) διαρκεί 40 λεπτά περισσότερο από τη γήινη. – https://www.in.gr/2025/12/05/in-science/episthmes/ti-ora-einai-ston-ari-giati-o-xronos-trexei-taxytera-ston-geitona-tis-gis/

Η NASA ολοκληρώνει την κατασκευή του διαστημικού τηλεσκοπίου Nancy Grace Roman. Το επόμενο μεγάλο μάτι της NASA για το σύμπαν είναι πλέον πλήρως συναρμολογημένο. Στις 25 Νοεμβρίου, τεχνικοί συνέδεσαν τα εσωτερικά και εξωτερικά τμήματα του Ρωμαϊκού Διαστημικού Τηλεσκοπίου Nancy Grace στο μεγαλύτερο καθαρό δωμάτιο στο Κέντρο Διαστημικών Πτήσεων Goddard του οργανισμού στο Γκρίνμπελτ του Μέριλαντ.«Η ολοκλήρωση του Ρωμαϊκού Αστεροσκοπείου μας φέρνει σε μια καθοριστική στιγμή για τον οργανισμό», δήλωσε ο Αναπληρωτής Διοικητής της NASA, Amit Kshatriya. «Η μετασχηματιστική επιστήμη εξαρτάται από την πειθαρχημένη μηχανική και αυτή η ομάδα έχει παραδώσει —κομμάτι-κομμάτι, δοκιμή-δοκιμή— ένα αστεροσκοπείο που θα διευρύνει την κατανόησή μας για το σύμπαν. Καθώς το Ρωμαϊκό Αστεροσκοπείο προχωρά στο τελικό στάδιο δοκιμών μετά την ολοκλήρωση, επικεντρωνόμαστε στην εκτέλεση με ακρίβεια και στην προετοιμασία για μια επιτυχημένη εκτόξευση εκ μέρους της παγκόσμιας επιστημονικής κοινότητας».Μετά τις τελικές δοκιμές, ο Ρόμαν θα μετακινηθεί στο σημείο εκτόξευσης στο Διαστημικό Κέντρο Κένεντι της NASA στη Φλόριντα για τις προετοιμασίες εκτόξευσης το καλοκαίρι του 2026. Η εκτόξευση του Ρόμαν έχει προγραμματιστεί μέχρι τον Μάιο του 2027, αλλά η ομάδα βρίσκεται σε καλό δρόμο για εκτόξευση ήδη από το φθινόπωρο του 2026. Ένας πύραυλος Falcon Heavy της SpaceX θα στείλει το παρατηρητήριο στον τελικό του προορισμό, ένα εκατομμύριο μίλια μακριά από τη Γη .«Με την ολοκλήρωση της κατασκευής του Roman, βρισκόμαστε στο χείλος μιας απίστευτης επιστημονικής ανακάλυψης», δήλωσε η Julie McEnery, επικεφαλής επιστήμονας του έργου του Roman στη NASA Goddard. «Στα πρώτα πέντε χρόνια της αποστολής, αναμένεται να αποκαλύψει περισσότερους από 100.000 μακρινούς κόσμους, εκατοντάδες εκατομμύρια αστέρια και δισεκατομμύρια γαλαξίες. Θα μάθουμε μια τεράστια ποσότητα νέων πληροφοριών για το σύμπαν πολύ γρήγορα μετά τις εκτοξεύσεις του Roman». Η παρατήρηση από το διάστημα θα κάνει τον Roman πολύ ευαίσθητο στο υπέρυθρο φως — φως με μεγαλύτερο μήκος κύματος από αυτό που μπορούν να δουν τα μάτια μας — από μακριά σε όλο το σύμπαν. Ο συνδυασμός της καθαρής υπέρυθρης όρασής του με μια σαρωτική θέα του διαστήματος θα επιτρέψει στους αστρονόμους να εξερευνήσουν μυριάδες κοσμικά θέματα, από τη σκοτεινή ύλη και τη σκοτεινή ενέργεια μέχρι μακρινούς κόσμους και μοναχικές μαύρες τρύπες , και να διεξάγουν έρευνα που θα διαρκούσε εκατοντάδες χρόνια χρησιμοποιώντας άλλα τηλεσκόπια. «Κατά τη διάρκεια της ζωής μας, ένα μεγάλο μυστήριο έχει προκύψει σχετικά με το σύμπαν: γιατί η διαστολή του σύμπαντος φαίνεται να επιταχύνεται. Υπάρχει κάτι θεμελιώδες σχετικά με τον χώρο και τον χρόνο που δεν καταλαβαίνουμε ακόμη, και ο Ρωμαίος κατασκευάστηκε για να ανακαλύψει τι είναι», δήλωσε η Νίκι Φοξ, αναπληρώτρια διευθύντρια της Διεύθυνσης Επιστημονικών Αποστολών, στα κεντρικά γραφεία της NASA στην Ουάσινγκτον. «Με τον Ρωμαίο να αποτελεί πλέον ένα ολοκληρωμένο παρατηρητήριο, το οποίο διατηρεί την αποστολή σε καλό δρόμο για μια πιθανώς πρόωρη εκτόξευση, είμαστε ένα σημαντικό βήμα πιο κοντά στην κατανόηση του σύμπαντος όπως ποτέ άλλοτε. Δεν θα μπορούσα να είμαι πιο περήφανη για τις ομάδες που μας έφεραν σε αυτό το σημείο». Διπλή όραση Το Roman είναι εξοπλισμένο με δύο όργανα: το όργανο ευρείας πεδίου και το όργανο επίδειξης τεχνολογίας Coronagraph .Ο κορωνογράφος θα επιδείξει νέες τεχνολογίες για την άμεση απεικόνιση πλανητών γύρω από άλλα άστρα. Θα μπλοκάρει την αντανάκλαση από μακρινά άστρα και θα διευκολύνει τους επιστήμονες να δουν το αχνό φως από πλανήτες σε τροχιά γύρω τους. Ο κορωνογράφος στοχεύει να φωτογραφίσει κόσμους και σκονισμένους δίσκους γύρω από κοντινά άστρα στο ορατό φως για να μας βοηθήσει να δούμε γιγάντιους κόσμους που είναι παλαιότεροι, ψυχρότεροι και σε κοντινότερες τροχιές από ό,τι έχει αποκαλύψει μέχρι στιγμής η άμεση απεικόνιση του θερμού, νεαρού υπερ-Δία.«Το ερώτημα "Είμαστε μόνοι;" είναι ένα μεγάλο ζήτημα και εξίσου μεγάλο έργο είναι να κατασκευάσουμε εργαλεία που μπορούν να μας βοηθήσουν να το απαντήσουμε», δήλωσε ο Φενγκ Ζάο, διευθυντής οργάνων Ρωμαϊκού Στεμματογράφου στο Εργαστήριο Αεριώθησης της NASA στη Νότια Καλιφόρνια. «Ο Ρωμαϊκός Στεμματογράφος θα μας φέρει ένα βήμα πιο κοντά σε αυτόν τον στόχο. Είναι απίστευτο που έχουμε την ευκαιρία να δοκιμάσουμε αυτό το υλικό στο διάστημα σε ένα τόσο ισχυρό αστεροσκοπείο όπως το Ρωμαϊκό».Η ομάδα του κορωνογράφου θα διεξάγει μια σειρά από προγραμματισμένες παρατηρήσεις για τρεις μήνες, κατανεμημένες σε όλο το πρώτο ενάμιση χρόνο λειτουργίας της αποστολής, μετά τις οποίες η αποστολή μπορεί να διεξάγει πρόσθετες παρατηρήσεις με βάση τη συμβολή της επιστημονικής κοινότητας.Το όργανο Wide Field είναι μια κάμερα 288 megapixel που θα αποκαλύψει το σύμπαν σε όλη τη διαδρομή από το ηλιακό μας σύστημα μέχρι κοντά στα όρια του παρατηρήσιμου σύμπαντος. Χρησιμοποιώντας αυτό το όργανο, κάθε ρωμαϊκή εικόνα θα καταγράφει ένα κομμάτι του ουρανού μεγαλύτερο από το φαινομενικό μέγεθος μιας πανσελήνου. Η αποστολή θα συλλέξει δεδομένα εκατοντάδες φορές πιο γρήγορα από το διαστημικό τηλεσκόπιο Hubble της NASA, προσθέτοντας έως και 20.000 terabytes (20 petabytes) κατά τη διάρκεια της πενταετούς κύριας αποστολής της.«Ο τεράστιος όγκος των δεδομένων που θα επιστρέψει ο Ρόμαν είναι εκπληκτικός και κλειδί για μια σειρά από συναρπαστικές έρευνες», δήλωσε ο Ντόμινικ Μπένφορντ, επιστήμονας προγράμματος του Ρόμαν στα κεντρικά γραφεία της NASA. Το πρόσφατα συναρμολογημένο διαστημικό τηλεσκόπιο Nancy Grace Roman της NASA θα φέρει επανάσταση στην κατανόησή μας για το σύμπαν με τις βαθιές, ευκρινείς, σαρωτικές υπέρυθρες εικόνες του διαστήματος. Η αποστολή θα μεταμορφώσει σχεδόν κάθε κλάδο της αστρονομίας και θα μας φέρει πιο κοντά στην κατανόηση των μυστηρίων της σκοτεινής ενέργειας, της σκοτεινής ύλης και του πόσο συνηθισμένοι πλανήτες όπως η Γη είναι σε όλο τον γαλαξία μας. Το Roman έχει προγραμματιστεί για εκτόξευση μέχρι τον Μάιο του 2027, με ομάδες να εργάζονται για μια εκτόξευση ήδη από το φθινόπωρο του 2026. Πίστωση: Κέντρο Διαστημικών Πτήσεων Goddard της NASA Τρίπολη έρευνας Χρησιμοποιώντας το Όργανο Ευρείας Περιοχής, ο Roman θα διεξάγει τρεις βασικές έρευνες, οι οποίες θα αντιπροσωπεύουν το 75% της κύριας αποστολής. Η Έρευνα Ευρείας Περιοχής Υψηλού Γεωγραφικού Πλάτους θα συνδυάσει τις δυνατότητες της απεικόνισης και της φασματοσκοπίας για να αποκαλύψει περισσότερους από ένα δισεκατομμύριο γαλαξίες διασκορπισμένους σε ένα ευρύ φάσμα του χώρου και του χρόνου. Οι αστρονόμοι θα εντοπίσουν την εξέλιξη του σύμπαντος για να διερευνήσουν τη σκοτεινή ύλη - αόρατη ύλη που ανιχνεύεται μόνο από το πώς η βαρύτητά της επηρεάζει τα πράγματα που μπορούμε να δούμε - και να εντοπίσουν τον σχηματισμό γαλαξιών και σμηνών γαλαξιών με την πάροδο του χρόνου.Η Έρευνα Χρονοπεδίου Υψηλού Γεωγραφικού Πλάτους θα διερευνήσει το δυναμικό μας σύμπαν παρατηρώντας την ίδια περιοχή του σύμπαντος επανειλημμένα. Η συνένωση αυτών των παρατηρήσεων για τη δημιουργία ταινιών θα επιτρέψει στους επιστήμονες να μελετήσουν πώς τα ουράνια αντικείμενα και τα φαινόμενα αλλάζουν σε χρονικές περιόδους από ημέρες έως χρόνια. Αυτό θα βοηθήσει τους αστρονόμους να μελετήσουν τη σκοτεινή ενέργεια - τη μυστηριώδη κοσμική πίεση που πιστεύεται ότι επιταχύνει την επέκταση του σύμπαντος - και θα μπορούσε ακόμη και να αποκαλύψει εντελώς νέα φαινόμενα που δεν γνωρίζουμε ακόμη να αναζητήσουμε.Η Έρευνα Χρονομετρίας Γαλαξιακής Διόγκωσης του Roman θα κοιτάξει προς τα μέσα για να παρέχει μια από τις βαθύτερες εικόνες που έχουν γίνει ποτέ στην καρδιά του Γαλαξία μας. Οι αστρονόμοι θα παρακολουθήσουν εκατοντάδες εκατομμύρια αστέρια αναζητώντας σήματα μικροεστιασμού — βαρυτικές ενισχύσεις του φωτός ενός αστεριού υποβάθρου που προκαλούνται από τη βαρύτητα ενός ενδιάμεσου αντικειμένου. Ενώ οι αστρονόμοι έχουν ανακαλύψει κυρίως κόσμους που αγκαλιάζουν άστρα, οι παρατηρήσεις μικροεστιασμού του Roman μπορούν να βρουν πλανήτες στην κατοικήσιμη ζώνη του αστεριού τους και πιο μακριά, συμπεριλαμβανομένων κόσμων όπως κάθε πλανήτης στο ηλιακό μας σύστημα εκτός από τον Ερμή. Η μικροεστιασμός θα αποκαλύψει επίσης πλανήτες -πλανήτες που περιφέρονται στον γαλαξία χωρίς να είναι συνδεδεμένοι με ένα αστέρι — και απομονωμένες μαύρες τρύπες . Το ίδιο σύνολο δεδομένων θα αποκαλύψει 100.000 κόσμους που διέρχονται ή περνούν μπροστά από τα αστέρια που τους φιλοξενούν.Το υπόλοιπο 25% της πενταετούς κύριας αποστολής του Roman θα αφιερωθεί σε άλλες παρατηρήσεις που θα καθοριστούν με τη συμβολή της ευρύτερης επιστημονικής κοινότητας. Το πρώτο τέτοιο πρόγραμμα, που ονομάζεται Galactic Plane Survey (Έρευνα Γαλαξιακού Επιπέδου), έχει ήδη επιλεγεί.Επειδή οι παρατηρήσεις του Roman θα επιτρέψουν ένα τόσο ευρύ φάσμα επιστημονικών δραστηριοτήτων, η αποστολή θα διαθέτει ένα Πρόγραμμα Γενικών Ερευνητών σχεδιασμένο να υποστηρίζει τους αστρονόμους στην αποκάλυψη επιστημονικών ανακαλύψεων χρησιμοποιώντας δεδομένα του Roman. Στο πλαίσιο της δέσμευσης της NASA για το Χρυσό Πρότυπο της Επιστήμης, η NASA θα δημοσιοποιήσει όλα τα δεδομένα του Roman χωρίς αποκλειστική περίοδο χρήσης. Αυτό διασφαλίζει ότι πολλοί επιστήμονες και ομάδες μπορούν να χρησιμοποιούν δεδομένα ταυτόχρονα, κάτι που είναι σημαντικό, καθώς κάθε παρατήρηση του Roman θα ασχολείται με μια πληθώρα επιστημονικών περιπτώσεων. Η συνονόματη του Ρόμαν — η Δρ. Νάνσι Γκρέις Ρόμαν , η πρώτη επικεφαλής αστρονόμος της NASA — έθεσε ως προσωπική της αποστολή να κάνει τις κοσμικές εικόνες εύκολα προσβάσιμες σε όλους, ανοίγοντας το δρόμο για τηλεσκόπια που έχουν ως βάση το διάστημα.«Η αποστολή θα συγκεντρώσει τεράστιες ποσότητες αστρονομικών εικόνων που θα επιτρέψουν στους επιστήμονες να κάνουν πρωτοποριακές ανακαλύψεις για τις επόμενες δεκαετίες, τιμώντας την κληρονομιά της Δρ. Ρόμαν στην προώθηση επιστημονικών εργαλείων για την ευρύτερη κοινότητα», δήλωσε η Τζάκι Τάουνσεντ, αναπληρώτρια διευθύντρια του έργου της Ρόμαν στη NASA Goddard. «Μου αρέσει να πιστεύω ότι η Δρ. Ρόμαν θα ήταν εξαιρετικά περήφανη για το ομώνυμο τηλεσκόπιό της και θα ενθουσιαζόταν να δει ποια μυστήρια θα αποκαλύψει τα επόμενα χρόνια».Το Ρωμαϊκό Διαστημικό Τηλεσκόπιο Nancy Grace διαχειρίζεται στο Κέντρο Διαστημικών Πτήσεων Goddard της NASA στο Γκρίνμπελτ του Μέριλαντ, με τη συμμετοχή του Εργαστηρίου Αεριοπροώθησης της NASA στη Νότια Καλιφόρνια, του Caltech/IPAC στην Πασαντίνα της Καλιφόρνια, του Ινστιτούτου Επιστήμης Διαστημικών Τηλεσκοπίων στη Βαλτιμόρη και μιας επιστημονικής ομάδας που αποτελείται από επιστήμονες από διάφορα ερευνητικά ιδρύματα. Οι κύριοι βιομηχανικοί εταίροι είναι η BAE Systems Inc. στο Μπόλντερ του Κολοράντο, η L3Harris Technologies στο Ρότσεστερ της Νέας Υόρκης και η Teledyne Scientific & Imaging στο Θάουζαντ Όουκς της Καλιφόρνια. Για να μάθετε περισσότερα για το Ρωμαϊκό Διαστημικό Τηλεσκόπιο, επισκεφθείτε: https://www.nasa.gov/roman Το διαστημικό τηλεσκόπιο Nancy Grace Roman της NASA είναι πλέον πλήρως συναρμολογημένο μετά την ενσωμάτωση των δύο κύριων τμημάτων του στις 25 Νοεμβρίου στο Κέντρο Διαστημικών Πτήσεων Goddard του οργανισμού στο Greenbelt του Μέριλαντ. Η αποστολή έχει προγραμματιστεί να εκτοξευθεί μέχρι τον Μάιο του 2027, αλλά η ομάδα βρίσκεται σε καλό δρόμο για εκτόξευση ήδη από το φθινόπωρο του 2026. Το διαστημικό τηλεσκόπιο Nancy Grace Roman της NASA θα ερευνήσει τεράστιες εκτάσεις του ουρανού κατά τη διάρκεια της πενταετούς κύριας αποστολής του. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, οι επιστήμονες αναμένουν να δουν έναν απίστευτο αριθμό νέων αντικειμένων, συμπεριλαμβανομένων αστεριών, γαλαξιών, μαύρων τρυπών και πλανητών εκτός του ηλιακού μας συστήματος, γνωστών ως εξωπλανήτες. Αυτό το infographic παρουσιάζει μερικές από τις ανακαλύψεις που αναμένουν οι επιστήμονες από τον κατακλυσμό δεδομένων του Roman.

Το διαστημικό τηλεσκόπιο Hubble της NASA επανεξετάζει τον διαστρικό κομήτη. Το διαστημικό τηλεσκόπιο Hubble της NASA παρατήρησε ξανά τον διαστρικό κομήτη 3I/ATLAS στις 30 Νοεμβρίου, με το όργανο Wide Field Camera 3. Εκείνη την εποχή, ο κομήτης βρισκόταν περίπου 286 εκατομμύρια χιλιόμετρα από τη Γη. Το Hubble παρακολούθησε τον κομήτη καθώς κινούνταν στον ουρανό. Ως αποτέλεσμα, τα αστέρια στο φόντο εμφανίζονται ως ραβδώσεις φωτός.Το Hubble είχε παρατηρήσει προηγουμένως τον κομήτη 3I/ATLAS τον Ιούλιο , λίγο μετά την ανακάλυψή του, και αρκετές αποστολές της NASA έχουν έκτοτε μελετήσει επίσης τον κομήτη. Οι παρατηρήσεις αναμένεται να συνεχιστούν για αρκετούς ακόμη μήνες καθώς ο 3I/ATLAS κατευθύνεται εκτός του ηλιακού συστήματος. https://science.nasa.gov/blogs/3iatlas/2025/12/04/nasas-hubble-space-telescope-revisits-interstellar-comet/ Το διαστημικό τηλεσκόπιο Hubble της NASA παρατήρησε ξανά τον διαστρικό κομήτη 3I/ATLAS στις 30 Νοεμβρίου, με το όργανο Wide Field Camera 3.

Το Hubble εντοπίζει μια καταιγίδα νέων αστεριών. Αυτή η εικόνα του διαστημικού τηλεσκοπίου Hubble της NASA/ESA απεικονίζει έναν θυελλώδη και εξαιρετικά ενεργό σπειροειδή γαλαξία που ονομάζεται NGC 1792. Βρίσκεται σε απόσταση πάνω από 50 εκατομμύρια έτη φωτός από τη Γη, στον αστερισμό Κολούμπα (το Περιστέρι), και η λαμπερή λάμψη του κέντρου του γαλαξία αντισταθμίζεται από τους κροκιδωτούς και λαμπερούς σπειροειδείς βραχίονες που στροβιλίζονται γύρω του.Ο γαλαξίας NGC 1792 είναι εξίσου συναρπαστικός για τους αστρονόμους όσο υπονοεί η χαοτική του εμφάνιση. Κατατασσόμενος ως γαλαξίας με αστρικές εκρήξεις, είναι μια δύναμη σχηματισμού αστεριών, με σπειροειδείς βραχίονες πλούσιους σε περιοχές σχηματισμού αστεριών. Στην πραγματικότητα, είναι εκπληκτικά φωτεινός για τη μάζα του. Ο γαλαξίας βρίσκεται κοντά σε έναν μεγαλύτερο γείτονα, τον NGC 1808, και οι αστρονόμοι πιστεύουν ότι η ισχυρή βαρυτική αλληλεπίδραση μεταξύ των δύο αναστάτωσε τα αποθέματα αερίου σε αυτόν τον γαλαξία. Το αποτέλεσμα είναι ένας χείμαρρος σχηματισμού αστεριών, συγκεντρωμένος στην πλευρά που βρίσκεται πλησιέστερα στον γείτονά του, όπου η βαρύτητα έχει ισχυρότερη επίδραση. Ο NGC 1792 είναι ένας τέλειος στόχος για τους αστρονόμους που επιδιώκουν να κατανοήσουν τις πολύπλοκες αλληλεπιδράσεις μεταξύ αερίου, αστρικών σμηνών και σουπερνόβα στους γαλαξίες.Το Hubble μελέτησε αυτόν τον γαλαξία πριν από το 2000. Αυτή η νέα εικόνα περιλαμβάνει πρόσθετα δεδομένα που συλλέχθηκαν κατά τη διάρκεια του 2025, παρέχοντας μια βαθύτερη εικόνα της ταραχώδους δραστηριότητας που λαμβάνει χώρα στον γαλαξία. Τα ανθισμένα κόκκινα φώτα στους βραχίονες του γαλαξία σηματοδοτούν εκπομπή Υδρογόνου-άλφα (H-άλφα) από πυκνά νέφη μορίων υδρογόνου. Τα νεοσχηματιζόμενα αστέρια μέσα σε αυτά τα νέφη λάμπουν έντονα με υπεριώδη ακτινοβολία. Αυτή η έντονη ακτινοβολία ιονίζει το αέριο υδρογόνο, απομακρύνοντας ηλεκτρόνια, γεγονός που προκαλεί την εκπομπή φωτός H-άλφα από το αέριο. Το H-άλφα είναι ένα πολύ ιδιαίτερο κόκκινο μήκος κύματος φωτός και ένα ενδεικτικό σημάδι νέων αστεριών. https://science.nasa.gov/missions/hubble/hubble-spots-a-storm-of-new-stars/ Αυτή η εικόνα του διαστημικού τηλεσκοπίου Hubble της NASA/ESA απεικονίζει τον σπειροειδή γαλαξία που ονομάζεται NGC 1792.

Εντοπίστηκαν 18 χιλιάδες πατημασιές και άλλα ίχνη δεινοσαύρων σε αρχαία ακτή στη Βολιβία. Είναι το μεγαλύτερο τέτοιου είδους εύρημα στον κόσμο και ρίχνει φως ακόμη και στο πώς κολυμπούσαν οι δεινόσαυροι. Οι επιστήμονες ανακάλυψαν έναν αριθμό ρεκόρ απολιθωμένων πατημασιών δεινοσαύρων και ιχνών κολύμβησης σε ένα εθνικό πάρκο στην κεντρική Βολιβία.Η περιοχή που εντοπίστηκαν τα ευρήματα ονομάζεται Carreras Pampa και βρίσκεται κατά μήκος μιας αρχαίας ακτογραμμής. Τα ίχνη κολύμβησης που εκτείνονται παράλληλα με τις πατημασιές και άλλα αποτυπώματα προς βορειοδυτική νοτιοανατολική κατεύθυνση σύμφωνα με μια νέα μελέτη.Οι περισσότερες πατημασιές ανήκουν σε δίποδους δεινοσαύρους με τρία δάχτυλα γνωστούς ως θερόποδους που έζησαν στο τέλος της Κρητιδικής περιόδου (145 έως 66 εκατομμύρια χρόνια πριν) αλλά διατηρούνται επίσης και πολλές πατημασιές πτηνών όπως σημείωσαν οι επιστήμονες στο άρθρο που δημοσιεύτηκε στην επιθεώρηση «PLOS One»«Αυτός είναι ο μεγαλύτερος αριθμός πατημασιών δεινοσαύρων που έχει βρεθεί ποτέ σε μία μόνο τοποθεσία. Εκτός από το ότι διατηρεί τα περισσότερα ίχνη δεινοσαύρων παγκοσμίως διατηρεί επίσης και τον μεγαλύτερο αριθμό ιχνών κολύμβησης στον κόσμο» δήλωσε ο συν-συγγραφέας της μελέτης Τζέρεμι ΜακΛάρτι παλαιοντολόγος και αναπληρωτής καθηγητής στο Southwestern Adventist University στο Τέξας.Οι πατημασιές δείχνουν διάφορες συμπεριφορές δεινοσαύρων όπως περπάτημα, τρέξιμο, κολύμβηση, σύρσιμο της ουράς και απότομες στροφές. «Διατηρεί αποδείξεις για πολλά είδη ασυνήθιστα καλά διατηρημένων κινητικών συμπεριφορών και διατηρεί έναν από τους μεγαλύτερους αριθμούς ιχνών ουράς δεινοσαύρων σε όλο τον κόσμο» είπε ο ΜακΛάρτι.Τα ίχνη κολύμβησης είναι ευθύγραμμα ή αυλάκια σχήματος κόμματος που συχνά έχουν μία ή δύο παρόμοιες αλλά μικρότερες αυλακώσεις δίπλα τους εξήγησε ο ΜακΛάρτι. Η κύρια αυλάκωση προέρχεται από θερόποδους που ξύνουν το ίζημα στον πυθμένα του νερού με το μεσαίο τους δάχτυλο ενώ οι μικρότερες αυλακώσεις δημιουργούνται από τα άλλα δάχτυλα. Σε αντίθεση με άλλες τοποθεσίες που διατηρούν μόνο μεμονωμένα ίχνη κολύμβησης δεινοσαύρων η Carreras Pampa διατηρεί εναλλασσόμενα ίχνη αριστερού και δεξιού ποδιού είπε. Στη φωτογραφία εικονίζονται οι ερευνητές και ένα σημείο με πολλές πατημασιές δεινοσαύρων https://www.naftemporiki.gr/techscience/2043043/entopistikan-18-chiliades-patimasies-kai-alla-ichni-deinosayron-se-archaia-akti-sti-volivia/

Το Station Trio πλησιάζει στην αναχώρηση κατά τη διάρκεια μιας πολυάσχολης ημέρας έρευνας αίματος, Τρία μέλη του πληρώματος της Αποστολής 73 θα τερματίσουν την παραμονή τους στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό όταν αποσυνδεθούν στις 8 Δεκεμβρίου και επιστρέψουν στη Γη λίγες ώρες αργότερα. Εν τω μεταξύ, η εξέταση αίματος έλαβε προτεραιότητα την Πέμπτη, διασφαλίζοντας ότι οι αστροναύτες παραμένουν υγιείς ενώ ζουν μακροπρόθεσμα σε συνθήκες έλλειψης βαρύτητας.Ο αστροναύτης της NASA, Τζόνι Κιμ, και οι κοσμοναύτες της Roscosmos, Σεργκέι Ριζίκοφ και Αλεξέι Ζουμπρίτσκι, είναι έτοιμοι να ολοκληρώσουν μια διαστημική ερευνητική αποστολή 245 ημερών, όταν αποσυνδεθούν στις 8:41 μ.μ. EDT τη Δευτέρα 8 Δεκεμβρίου , από τη μονάδα Prichal μέσα στο διαστημόπλοιο πληρώματος Soyuz MS-27. Το τρίο θα επιστρέψει με αλεξίπτωτο στη Γη μέσα στη μονάδα καθόδου Soyuz για προσγείωση στο Καζακστάν στις 12:04 π.μ. την Τρίτη, λιγότερο από τρεισήμισι ώρες αργότερα. Η ζωντανή κάλυψη της επιστροφής του πληρώματος από τη NASA θα μεταδοθεί στο NASA+ , το Amazon Prime και το κανάλι YouTube του οργανισμού Η τριάδα που δεν μπορούσε να φύγει από το σπίτι επανεξέτασε και εξάσκησε τις λειτουργίες που θα εκτελέσει μέσα στο Σογιούζ μόλις αρχίσει να αισθάνεται την έλξη της βαρύτητας της Γης καθώς επανέρχεται στην ατμόσφαιρα. Οι Ριζίκοφ και Ζουμπρίτσκι δοκίμασαν επίσης μια μοναδική στολή που αντιστρέφει τις μετατοπίσεις υγρών που προκαλούνται από το διάστημα προς το άνω μέρος του σώματος τραβώντας το αίμα προς τα πόδια. Τα αποτελέσματα μπορεί να αποτρέψουν την πίεση στο κεφάλι και τα μάτια στο διάστημα και να διευκολύνουν την προσαρμογή στη βαρύτητα μετά από μια πολύμηνη διαστημική πτήση.Οι μηχανικοί πτήσης της NASA, Ζένα Κάρντμαν και Κρις Γουίλιαμς, σάρωσαν τις φλέβες τους με τη συσκευή Ultrasound 2 και μέτρησαν ο ένας την αρτηριακή πίεση του άλλου, παρέχοντας στους γιατρούς πληροφορίες για το καρδιαγγειακό σύστημα ενός αστροναύτη. Το δίδυμο διεξήγαγε το καρδιολογικό μέρος της μακροχρόνιας έρευνας CIPHER σε ανθρώπους μέσα στην εργαστηριακή μονάδα του Κολόμπους , η οποία παρακολουθεί την υγεία των αστροναυτών πριν, κατά τη διάρκεια και μετά από μια αποστολή.Οι μηχανικοί πτήσης Mike Fincke της NASA και Kimiya Yui της JAXA (Ιαπωνική Υπηρεσία Αεροδιαστημικής Εξερεύνησης) ανέλαβαν εκ περιτροπής την ενημέρωση του Williams για τη ζωή σε τροχιά. Οι βετεράνοι αστροναύτες εξοικείωσαν τον Williams με το υλικό, τις λειτουργίες και τα συστήματα του σταθμού. Ο Williams βρίσκεται στο τροχιακό φυλάκιο από τις 27 Νοεμβρίου , όταν αυτός και οι μηχανικοί πτήσης της Roscosmos Sergey Kud-Sverchkov και Sergei Mikaev έφτασαν με το διαστημόπλοιο Soyuz MS-28.Οι Kud-Sverchkov και Mikaev εξέτασαν πώς η μικροβαρύτητα επηρεάζει τη ροή του αίματος στα δάχτυλα των χεριών και των ποδιών ενός κοσμοναύτη. Μια ποικιλία προηγμένου ιατρικού εξοπλισμού παρατήρησε τη συμπεριφορά του μικροκυκλοφορικού τους συστήματος καθώς φορούσαν ένα σετ ηλεκτροδίων και περιχειρίδων στο κεφάλι, τα χέρια και τα πόδια τους.Ο μηχανικός πτήσης της Roscosmos, Όλεγκ Πλατόνοφ, αφιέρωσε το πρώτο μέρος της βάρδιάς του καταγράφοντας την τοποθεσία και την ποσότητα των ρούχων και των πετσετών που ήταν διαθέσιμα στο τμήμα Roscosmos του σταθμού. Μετά το μεσημεριανό γεύμα, ο Πλατόνοφ αφιέρωσε το υπόλοιπο της βάρδιάς του σε εργασίες συντήρησης της ζωτικής υποστήριξης. Μάθετε περισσότερα για τις δραστηριότητες του διαστημικού σταθμού ακολουθώντας το ιστολόγιο του διαστημικού σταθμού , @space_station στο X, καθώς και τους λογαριασμούς του ISS στο Facebook και στο Instagram . https://www.nasa.gov/blogs/spacestation/2025/12/04/station-trio-nears-departure-during-busy-day-of-blood-research/ Το επταμελές πλήρωμα της Αποστολής 73 συγκεντρώνεται για ένα πορτρέτο στις 27 Νοεμβρίου 2025, γιορτάζοντας τις 500 συνολικές ημέρες του αστροναύτη της NASA Mike Fincke (κέντρο) στο διάστημα σε τέσσερις αποστολές από το 2004. Μπροστά από αριστερά διακρίνονται ο κοσμοναύτης της Roscosmos Sergey Ryzhikov, η αστροναύτης της NASA Zena Cardman, ο Mike Fincke και ο αστροναύτης της NASA Jonny Kim. Πίσω διακρίνονται ο αστροναύτης της JAXA (Ιαπωνική Υπηρεσία Αεροδιαστημικής Εξερεύνησης) Kimiya Yui και οι κοσμοναύτες της Roscosmos Oleg Platonov και Alexey Zubritsky.

Το ρόβερ της NASA ανιχνεύει ηλεκτρικούς σπινθήρες σε άγνωστους δορυφόρους και καταιγίδες στον Άρη. Η επιμονή επιβεβαίωσε ένα φαινόμενο που ύποπτο εδώ και καιρό, όπου ηλεκτρικές εκκενώσεις και τα σχετικά κρουστικά κύματα μπορούν να γεννηθούν μέσα σε μίνι-στροβιλισμούς του Κόκκινου Πλανήτη.Το ρόβερ Perseverance Mars της NASA κατέγραψε τους ήχους ηλεκτρικών εκκενώσεων —σπινθήρες— και μίνι-ηχητικές εκρήξεις σε φυσαλίδες σκόνης στον Άρη. Το φαινόμενο, που είχε διατυπωθεί εδώ και καιρό ως θεωρία, έχει πλέον επιβεβαιωθεί μέσω ηχητικών και ηλεκτρομαγνητικών ηχογραφήσεων που καταγράφηκαν από το μικρόφωνο SuperCam του ρόβερ. Η ανακάλυψη, που δημοσιεύθηκε στις 26 Νοεμβρίου στο περιοδικό Nature, έχει επιπτώσεις στην ατμοσφαιρική χημεία, το κλίμα και την κατοικησιμότητα του Άρη και θα μπορούσε να βοηθήσει στον σχεδιασμό μελλοντικών ρομποτικών και ανθρώπινων αποστολών στον Άρη.Ένα συχνό φαινόμενο στον Κόκκινο Πλανήτη, οι «διάβολοι σκόνης» σχηματίζονται από ανοδικές και περιστρεφόμενες στήλες θερμού αέρα. Ο αέρας κοντά στην επιφάνεια του πλανήτη θερμαίνεται από την επαφή με το θερμότερο έδαφος και ανεβαίνει μέσα από τον πυκνότερο, ψυχρότερο αέρα από πάνω. Καθώς άλλος αέρας κινείται κατά μήκος της επιφάνειας για να πάρει τη θέση του ανοδικού θερμότερου αέρα, αρχίζει να περιστρέφεται. Όταν ο εισερχόμενος αέρας ανεβαίνει στη στήλη, αποκτά ταχύτητα όπως οι περιστρεφόμενοι παγοδρομείς που φέρνουν τα χέρια τους πιο κοντά στο σώμα τους. Ο αέρας που εισέρχεται ορμητικά μαζεύει επίσης σκόνη και γεννιέται ένας «διάβολος σκόνης».Το SuperCam έχει καταγράψει 55 ξεχωριστά ηλεκτρικά συμβάντα κατά τη διάρκεια της αποστολής, ξεκινώντας από την 215η Αρειανή ημέρα, ή ηλιακό φως, της αποστολής το 2021. Δεκαέξι έχουν καταγραφεί όταν άστρα σκόνης πέρασαν ακριβώς πάνω από το ρόβερ.Δεκαετίες πριν από την προσεδάφιση του Perseverance, οι επιστήμονες διατύπωσαν τη θεωρία ότι η τριβή που δημιουργείται από μικροσκοπικούς κόκκους σκόνης που στροβιλίζονται και τρίβονται μεταξύ τους στους «διαβόλους σκόνης» του Άρη θα μπορούσε να δημιουργήσει αρκετό ηλεκτρικό φορτίο ώστε τελικά να παράγει ηλεκτρικά τόξα. Το φαινόμενο, που ονομάζεται τριβοηλεκτρικό φαινόμενο, είναι το φαινόμενο που συμβαίνει όταν κάποιος περπατάει πάνω σε ένα χαλί φορώντας κάλτσες και στη συνέχεια αγγίζει ένα μεταλλικό πόμολο πόρτας, δημιουργώντας μια σπίθα. Στην πραγματικότητα, αυτό είναι περίπου το ίδιο επίπεδο εκκένωσης με αυτό που θα μπορούσε να παράγει ένας «διαβόλος σκόνης» του Άρη.«Η τριβοηλεκτρική φόρτιση σωματιδίων άμμου και χιονιού είναι καλά τεκμηριωμένη στη Γη, ιδιαίτερα σε ερημικές περιοχές, αλλά σπάνια οδηγεί σε πραγματικές ηλεκτρικές εκκενώσεις», δήλωσε ο Baptiste Chide, μέλος της επιστημονικής ομάδας Perseverance και πλανητικός επιστήμονας στο L'Institut de Recherche en Astrophysique et Planétologie στη Γαλλία. «Στον Άρη, η λεπτή ατμόσφαιρα καθιστά το φαινόμενο πολύ πιο πιθανό, καθώς η ποσότητα φορτίου που απαιτείται για τη δημιουργία σπινθήρων είναι πολύ χαμηλότερη από αυτήν που απαιτείται στην ατμόσφαιρα κοντά στην επιφάνεια της Γης».Το όργανο SuperCam της Perseverance φέρει ένα μικρόφωνο για να αναλύει τους ήχους του λέιζερ του οργάνου όταν χτυπά βράχους, αλλά η ομάδα έχει επίσης καταγράψει τους ήχους του ανέμου, ακόμη και την πρώτη ηχητική ηχογράφηση ενός Άρη-διαβόλου σκόνης. Οι επιστήμονες γνώριζαν ότι μπορούσε να εντοπίσει ηλεκτρομαγνητικές διαταραχές (στατικές) και ήχους ηλεκτρικών εκκενώσεων στην ατμόσφαιρα. Αυτό που δεν ήξεραν ήταν αν τέτοια γεγονότα συνέβαιναν αρκετά συχνά ή αν το ρόβερ θα ήταν ποτέ αρκετά κοντά για να καταγράψει ένα. Στη συνέχεια, άρχισαν να αξιολογούν τα δεδομένα που είχαν συσσωρευτεί κατά τη διάρκεια της αποστολής και δεν χρειάστηκε πολύς χρόνος για να βρουν τους αποκαλυπτικούς ήχους ηλεκτρικής δραστηριότητας. Το μικρόφωνο SuperCam στο Perseverance της NASA κατέγραψε αυτήν την ηχογράφηση των ήχων ηλεκτρικής εκκένωσης καθώς ένας «διάβολος σκόνης» περνούσε πάνω από το ρόβερ του Άρη στις 12 Οκτωβρίου 2024. Οι τρεις τριγμοί ακούγονται ανάμεσα στους ήχους του μπροστινού μέρους του «διαβόλου σκόνης» και των οπισθοπορικών τοιχωμάτων. Κροτάλισμα, ποπ «Έχουμε μερικά καλά βίντεο όπου μπορείτε να ακούσετε καθαρά τον ήχο του «σπασίματος» της σπίθας», δήλωσε ο συν-συγγραφέας Ralph Lorenz, επιστήμονας του Perseverance στο Εργαστήριο Εφαρμοσμένης Φυσικής Johns Hopkins στο Laurel του Μέριλαντ. «Στην ηχογράφηση του διαβόλου σκόνης Sol 215, μπορείτε να ακούσετε όχι μόνο τον ηλεκτρικό ήχο, αλλά και το τοίχωμα του διαβόλου σκόνης που κινείται πάνω από το ρόβερ. Και στο διάβολο σκόνης Sol 1.296, ακούτε όλα αυτά συν μερικά από τα σωματίδια που προσκρούουν στο μικρόφωνο».Τριάντα πέντε άλλες εκκενώσεις συσχετίστηκαν με τη διέλευση μετώπων συναγωγής κατά τη διάρκεια περιφερειακών καταιγίδων σκόνης. Αυτά τα μέτωπα χαρακτηρίζονται από έντονες αναταράξεις που ευνοούν την τριβοηλεκτρική φόρτιση και τον διαχωρισμό φορτίου, ο οποίος συμβαίνει όταν δύο αντικείμενα αγγίζουν, μεταφέρουν ηλεκτρόνια και διαχωρίζονται - το μέρος του τριβοηλεκτρικού φαινομένου που έχει ως αποτέλεσμα μια σπίθα στατικού ηλεκτρισμού.Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι οι ηλεκτρικές εκκενώσεις δεν φαίνεται να αυξάνονται κατά τις εποχές που οι καταιγίδες σκόνης, οι οποίες αυξάνουν παγκοσμίως την παρουσία ατμοσφαιρικής σκόνης, είναι πιο συχνές στον Άρη. Αυτό το αποτέλεσμα υποδηλώνει ότι η ηλεκτρική συσσώρευση συνδέεται στενότερα με την τοπική, ταραγμένη ανύψωση άμμου και σκόνης παρά μόνο με την υψηλή πυκνότητα σκόνης. Κατά την εξερεύνηση του χείλου του κρατήρα Jezero στον Άρη, το ρόβερ Perseverance της NASA κατέγραψε νέες εικόνες πολλαπλών «διαβόλων σκόνης» τον Ιανουάριο του 2025. Αυτά τα συναρπαστικά φαινόμενα έχουν καταγραφεί εδώ και δεκαετίες από τους ρομποτικούς εξερευνητές του Κόκκινου Πλανήτη του οργανισμού. Βαθιές επιπτώσεις Η απόδειξη αυτών των ηλεκτρικών εκκενώσεων είναι μια ανακάλυψη που αλλάζει δραματικά την κατανόησή μας για τον Άρη. Η παρουσία τους σημαίνει ότι η ατμόσφαιρα του Άρη μπορεί να φορτιστεί επαρκώς ώστε να ενεργοποιήσει χημικές αντιδράσεις, οδηγώντας στη δημιουργία ενώσεων υψηλής οξείδωσης, όπως χλωρικά και υπερχλωρικά. Αυτές οι ισχυρές ουσίες μπορούν να καταστρέψουν αποτελεσματικά οργανικά μόρια (τα οποία αποτελούν ορισμένα από τα συστατικά της ζωής) στην επιφάνεια και να διασπάσουν πολλές ατμοσφαιρικές ενώσεις, αλλοιώνοντας εντελώς τη συνολική χημική ισορροπία της ατμόσφαιρας του Άρη.Αυτή η ανακάλυψη θα μπορούσε επίσης να εξηγήσει την αινιγματική ικανότητα του μεθανίου του Άρη να εξαφανίζεται γρήγορα, προσφέροντας ένα κρίσιμο κομμάτι του παζλ για την κατανόηση των περιορισμών που μπορεί να αντιμετώπισε η ζωή και, ως εκ τούτου, της δυνατότητας του πλανήτη να είναι κατοικήσιμος.Δεδομένης της πανταχού παρουσίας σκόνης στον Άρη, η παρουσία ηλεκτρικών φορτίων που παράγονται από τα σωματίδια που τρίβονται μεταξύ τους φαίνεται πιθανό να επηρεάζει και τη μεταφορά σκόνης στον Άρη. Ο τρόπος με τον οποίο η σκόνη ταξιδεύει στον Άρη παίζει κεντρικό ρόλο στο κλίμα του πλανήτη, αλλά παραμένει ελάχιστα κατανοητός.Η επιβεβαίωση της παρουσίας ηλεκτροστατικών εκκενώσεων θα βοηθήσει επίσης τη NASA να κατανοήσει τους πιθανούς κινδύνους για τον ηλεκτρονικό εξοπλισμό των τρεχουσών ρομποτικών αποστολών. Το γεγονός ότι δεν έχουν αναφερθεί δυσμενείς επιπτώσεις ηλεκτροστατικής εκκένωσης σε αρκετές δεκαετίες επιχειρήσεων στην επιφάνεια του Άρη μπορεί να μαρτυρά προσεκτικές πρακτικές γείωσης των διαστημικών σκαφών. Τα ευρήματα θα μπορούσαν επίσης να καθοδηγήσουν τα μέτρα ασφαλείας που θα αναπτυχθούν για τους μελλοντικούς αστροναύτες που θα εξερευνήσουν τον Κόκκινο Πλανήτη. Περισσότερα για την Επιμονή Το Εργαστήριο Αεριοπροώθησης στη Νότια Καλιφόρνια, υπό τη διαχείριση της Caltech για τη NASA, κατασκεύασε και διαχειρίζεται τις λειτουργίες του ρόβερ Perseverance για λογαριασμό της Διεύθυνσης Επιστημονικών Αποστολών του οργανισμού, στο πλαίσιο του χαρτοφυλακίου του Προγράμματος Εξερεύνησης του Άρη της NASA. Για να μάθετε περισσότερα σχετικά με την Επιμονή, επισκεφθείτε τη διεύθυνση: https://science.nasa.gov/mission/mars-2020-perseverance

Εντοπίστηκαν δομικά υλικά της ζωής σε διάσημο αστεροειδή. Η NASA ανακοίνωσε τα ευρήματα νέας ανάλυσης δειγμάτων του Bennu τα οποία δείχνουν ότι η ζωή στη Γη θα μπορούσε να έχει εξωγήινη προέλευση. Το 2018 το σκάφος της αποστολή OSIRIS-Rex έφτασε στον κοντινό στη Γη αστεροειδή Bennu για να συλλέξει δείγματα. Ο αστεροειδής αυτός έχει από καιρό κεντρίσει το ενδιαφέρον των ερευνητών λόγω της τροχιάς του κοντά στη Γη και της πλούσιας σε άνθρακα σύνθεσής του. Κάθε ανάλυση των δειγμάτων αναδεικνύουν εντυπωσιακά ευρήματα και τώρα η NASA με ανακοίνωση της αναφέρει ότι εντοπίστηκαν στο Bennu δομικά υλικά της ζωής.Η NASA έκανε γνωστό ότι εντοπίστηκαν σε δείγματα του Bennu σάκχαρα απαραίτητα για τη ζωή στη Γη. Ανακαλύφθηκε γλυκόζη, κύρια πηγή ενέργειας του ανθρώπινου σώματος, καθώς και ριβόζη που αποτελεί ένα κρίσιμο συστατικό του RNA. Αυτή είναι η πρώτη φορά που η ριβόζη εντοπίζεται σε εξωγήινο δείγμα. Αν και τα σάκχαρα δεν αποτελούν απόδειξη εξωγήινης ζωής, η NASA δήλωσε πως δείχνουν ότι τα βασικά συστατικά της χημείας της ζωής είναι διαδεδομένα σε ολόκληρο το ηλιακό σύστημα.Ο Bennu ανακαλύφθηκε από επιστήμονες στο Νέο Μεξικό το 1999 και έχει μέγεθος όσο το Empire State Building στη Νέα Υόρκη. «Και οι πέντε νουκλεοβάσεις που χρησιμοποιούνται για τη δημιουργία τόσο του DNA όσο και του RNA, μαζί με φωσφορικά, έχουν ήδη βρεθεί στα δείγματα του Bennu που έφερε στη Γη το OSIRIS-REx. Η νέα ανακάλυψη της ριβόζης σημαίνει ότι όλα τα συστατικά για τον σχηματισμό του μορίου RNA υπάρχουν στον Bennu», δήλωσε σε ανακοίνωσή του ο Δρ. Γιοσιχίρο Φουρουκάβα από το Πανεπιστήμιο Tohoku στην Ιαπωνία. Αναθεώρηση της γενετικής ιστορίας Ο εντοπισμός της ριβόζης δεν ήταν πλήρης έκπληξη, όπως λέει η NASA επειδή είχε προηγουμένως ανιχνευθεί σε μετεωρίτες που βρέθηκαν στη Γη το 2019. Ωστόσο το γεγονός ότι δεν βρέθηκε δεοξυριβόζη, ένα βασικό δομικό στοιχείο του DNA, είναι επίσης ενδιαφέρον καθώς μπορεί να αποκαλύπτει στοιχεία για τις απαρχές της ζωής.Αυτό σημαίνει ότι η ριβόζη ίσως ήταν πιο συνηθισμένη από τη δεοξυριβόζη στα περιβάλλοντα του πρώιμου ηλιακού συστήματος και θα μπορούσε να υποστηρίζει τη θεωρία ότι οι πρώτες μορφές ζωής βασίζονταν στο RNA για την επιβίωσή τους. «Η σύγχρονη ζωή βασίζεται σε ένα περίπλοκο σύστημα οργανωμένο κυρίως από τρεις τύπους λειτουργικών βιοπολυμερών: DNA, RNA και πρωτεΐνες. Ωστόσο, η πρώιμη ζωή μπορεί να ήταν πιο απλή» λέει ο Φουρουκάβα. Μυστηριώδης και αρχαία “διαστημική τσίχλα” Τα σάκχαρα δεν ήταν τα μόνα που βρέθηκαν στα δείγματα του αστεροειδούς. Οι ερευνητές εντόπισαν μια αρχαία και μυστηριώδη «διαστημική τσίχλα», κάτι που δεν έχει παρατηρηθεί ποτέ πριν σε διαστημικά πετρώματα. Η NASA αναφέρει ότι αυτή η ημιδιαφανής ουσία, παρόμοια με καουτσούκ ή πλαστικό, ενδέχεται να συνέβαλε στη δημιουργία της ζωής στη Γη και ότι σχηματίστηκε πιθανότατα στις πρώτες ημέρες του ηλιακού συστήματος.Ο μεγαλύτερος «μητρικός» αστεροειδής από τον οποίο αποσπάστηκε ο Bennu σχηματίστηκε από υλικά στο νέφος αερίων και σκόνης που οδήγησε τελικά στη δημιουργία του ηλιακού μας συστήματος. Προηγούμενες έρευνες έδειξαν ότι ο μητρικός αστεροειδής επιβίωσε ποικίλες χημικές διεργασίες που περιλάμβαναν θερμότητα και νερό κατά τη διάρκεια του σχηματισμού του ηλιακού συστήματος. Καθώς ο πρόγονος του Bennu άρχισε να θερμαίνεται λόγω ακτινοβολίας παράχθηκε μια χημική ένωση γνωστή ως καρβαμική η οποία αργότερα αντέδρασε με άλλα μόρια για να δημιουργήσει την εύκαμπτη «τσίχλα» που εντόπισαν οι επιστήμονες.«Με αυτήν την παράξενη ουσία κοιτάζουμε πιθανότατα μία από τις πρώτες αλλοιώσεις υλικών που συνέβησαν σε αυτό το πέτρωμα. Σε αυτόν τον πρωτόγονο αστεροειδή που σχηματίστηκε στις πρώτες ημέρες του ηλιακού συστήματος, εξετάζουμε γεγονότα κοντά στην αρχή της ύπαρξης της περιοχής που βρίσκεται η Γη» δήλωσε ο Δρ. Σκοτ Σαντφορντ από το Ames Research Center της NASA. Στη φωτογραφία εικονίζεται ο αστεροειδής Bennu. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2042624/entopistikan-domika-ylika-tis-zois-se-diasimo-asteroeidi/

Συσκευή μετατρέπει τον αέρα σε πόσιμο νερό μέσα σε λίγα λεπτά (βίντεο) Το σύστημα μπορεί να λειτουργήσει ακόμη και σε ιδιαίτερα ξηρό περιβάλλον. Ερευνητές στο Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Μασαχουσέτης (το περίφημο MIT) ανέπτυξαν μια συσκευή που συλλέγει υγρασία από τον αέρα, ακόμη και σε άκρως ξηρές περιοχές, και τη μετατρέπει σε πόσιμο νερό μέσα σε λίγα λεπτά. Η ομάδα ελπίζει ότι η τεχνολογία θα μπορέσει τελικά να χρησιμοποιηθεί για την παροχή καθαρού νερού σε κοινότητες όπου οι φυσικές πηγές νερού είναι ελάχιστες.Τα συστήματα συλλογής νερού από την ατμόσφαιρα λειτουργούν τραβώντας υγρασία από τον αέρα και συμπυκνώνοντάς την σε υγρό νερό. Αυτό συνήθως περιλαμβάνει την ψύξη υγρού αέρα ή τη χρήση σπογγώδων υλικών τα οποία απορροφούν υδρατμούς και στη συνέχεια απελευθερώνουν τη συλλεγμένη υγρασία ώστε να μετατραπεί σε σταγονίδια.Η πρόκληση είναι ότι τέτοιες συσκευές βασίζονται συνήθως στον Ήλιο για να εξατμίσουν το νερό διαδικασία που μπορεί να διαρκέσει ώρες ή και ημέρες. Αυτό περιορίζει τη χρησιμότητά τους σε ξηρά περιβάλλοντα με λίγους πόρους, συμπεριλαμβανομένων περιοχών όπου δεν υπάρχει ούτε θαλασσινό νερό για αφαλάτωση.Η νέα συσκευή του MIT όμως χρησιμοποιεί υπερηχητικά κύματα για να αποβάλει την υγρασία από αυτά τα απορροφητικά υλικά. Η απελευθερωμένη υγρασία στη συνέχεια ρέει μέσα από μικρά ακροφύσια στη βάση της συσκευής όπου συλλέγεται και μπορεί να χρησιμοποιηθεί. Σύμφωνα με τους ερευνητές το υπερηχητικό πρωτότυπο είναι 45 φορές πιο αποτελεσματικό στην εξαγωγή νερού από την απλή εξάτμιση. Τα ευρήματά τους περιγράφονται σε άρθρο που δημοσιεύτηκε στην επιθεώρηση «Nature Communications».«Οι άνθρωποι αναζητούν τρόπους να συλλέξουν νερό από την ατμόσφαιρα, κάτι που μπορεί να αποτελέσει μια τεράστια πηγή νερού, ειδικά για ερήμους και περιοχές όπου δεν υπάρχει ούτε θαλασσινό νερό για αφαλάτωση. Τώρα έχουμε έναν τρόπο να ανακτούμε νερό γρήγορα και αποτελεσματικά» δήλωσε η Σβετλάνα Μπορίσκινα, συν-συγγραφέας της μελέτης. Πόσιμο νερό σε λίγα λεπτά Η προσέγγιση του MIT χρησιμοποιεί υπερήχους, ηχητικά κύματα με συχνότητες πάνω από 20 κιλοχέρτζ, πέρα από το εύρος της ανθρώπινης ακοής, για να απελευθερώσει την υγρασία από το απορροφητικό υλικό.Η καρδιά της συσκευής είναι ένας επίπεδος κεραμικός δακτύλιος που δονούνται όταν εφαρμόζεται τάση. Οι ερευνητές ανακάλυψαν ότι οι παλμοί υψηλής συχνότητας ήταν ιδανικοί για να σπάσουν τους αδύναμους δεσμούς μεταξύ του απορροφημένου νερού και της επιφάνειας του υλικού.«Είναι σαν το νερό να χορεύει με τα κύματα και αυτή η στοχευμένη διατάραξη δημιουργεί ορμή που απελευθερώνει τα μόρια νερού. Μπορούμε να τα δούμε να τινάζονται έξω σε σταγονίδια» δήλωσε η Ίκρα Ίφτεκχαρ Σούβο, κύρια συγγραφέας της μελέτης και μεταπτυχιακή φοιτήτρια του MIT.Οι ερευνητές δοκίμασαν τη συσκευή τοποθετώντας μικρά δείγματα απορροφητικών υλικών σε θάλαμο υγρασίας με διαφορετικά επίπεδα υγρασίας. Όταν τα δείγματα κορεσμένα τοποθετούνταν στον υπερηχητικό ενεργοποιητή και δονoύνταν σε υψηλή συχνότητα. Σε κάθε περίπτωση η συσκευή στέγνωσε τα δείγματα μέσα σε λίγα λεπτά. Ένα πιθανό μειονέκτημα Ένα πιθανό ζήτημα είναι ότι η νέα συσκευή χρειάζεται πηγή ενέργειας σε αντίθεση με τα συστήματα συλλογής νερού που βασίζονται αποκλειστικά στον Ήλιο. Οι ερευνητές προτείνουν ότι η συσκευή θα μπορούσε να συνδυαστεί με ένα μικρό φωτοβολταϊκό πάνελ που θα λειτουργεί και ως αισθητήρας για να εντοπίζει πότε το απορροφητικό υλικό έχει γεμίσει ενεργοποιώντας έτσι έναν κύκλο απελευθέρωσης και επιτρέποντας πολλαπλές συλλογές νερού την ημέρα.Η ομάδα οραματίζεται μια συμπαγή οικιακή μονάδα που θα συνδυάζει ένα ταχύ-απορροφητικό υλικό με έναν υπερηχητικό ενεργοποιητή, περίπου στο μέγεθος ενός παραθύρου, ο οποίος θα δονείται για να απελευθερώνει το παγιδευμένο νερό.«Η ομορφιά αυτής της συσκευής είναι ότι είναι πλήρως συμπληρωματική και μπορεί να προστεθεί σχεδόν σε οποιοδήποτε ροφητικό υλικό. Το θέμα είναι πόσο νερό μπορείς να εξάγεις μέσα σε μια μέρα. Με τους υπερήχους μπορούμε να ανακτούμε νερό γρήγορα και να επαναλαμβάνουμε τον κύκλο ξανά και ξανά. Αυτό μπορεί να προσθέσει μια μεγάλη ποσότητα μέσα σε μία ημέρα» λέει η Μπορσκίνα. Στη φωτογραφία εικονίζεται η συσκευή παραγωγής νερού από τον αέρα του MIT. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2042659/syskeyi-metatrepei-ton-aera-se-posimo-nero-mesa-se-liga-lepta-vinteo/

Επιβεβαιώνεται η ύπαρξη μίνι Τυραννόσαυρων στη Γη. Είχε μήκος 5 μέτρων και ήταν μακρινός και όχι στενός συγγενής του T.rex. Μια νέα μελέτη έρχεται να επιβεβαιώσει τα ευρήματα μιας άλλης πρόσφατης μελέτης που αποκάλυψε την ύπαρξη ενός άγνωστου μέχρι σήμερα είδους… πυγμαίων Τυραννόσαυρων.Τη δεκαετία του 1940 εντοπίστηκε ένας μικρό κρανίο δεινοσαύρου που έχει προβληματίσει τους επιστήμονες εδώ και δεκαετίες. Υπήρχε η άποψη ότι το απολίθωμα ανήκε σε ένα ανήλικο Τυραννόσαυρο. Ένα άλλο κρανίο και σκελετός, γνωστός ως «Jane», προστέθηκε κάποια στιγμή στη συζήτηση αλλά δεν κατάφερε να επιλύσει τις διχογνωμίες των επιστημόνων. Τον περασμένο Οκτώβριο ερευνητική ομάδα ανακοίνωσε πως έχει βρει νέα αποδεικτικά στοιχεία που λύνουν την υπόθεση. Σύμφωνα με αυτή τη μελέτη το κρανίο ανήκει σε ένα ξεχωριστό είδος δεινοσαύρων και όχι για νεαρό Τυραννόσαυρο. Η μελέτη κάνει λόγο ένα δεινόσαυρο που ήταν μακρινός συγγενής του T. rex και ονομάστηκε Nanotyrannus lancensis.Ορισμένοι επιστήμονες επέμειναν ωστόσο ότι η μελέτη δεν προσφέρει οριστική λύση καθώς το απολίθωμα φαίνεται πράγματι να ανήκει σε ενήλικο δεινόσαυρο άλλους είδους από τον Τυραννόσαυρο ρεξ αλλά θα μπορούσε το είδος αυτό να είναι αδελφό είδος του T. rex και όχι μακρινός συγγενής. Τα νέα ευρήματα Η ερευνητική ομάδα της νέας μελέτης που δημοσιεύεται στην επιθεώρηση «Science» επικεντρώθηκε σε ένα οστό του λαιμού που ονομάζεται υοειδές στο επίμαχο μικρό κρανίο. Οι ερευνητές εντόπισαν ένα «αρχείο ανάπτυξης» στο υοειδές, παρόμοιο με τους ετήσιους δακτυλίους ενός δέντρου, το οποίο έδειξε ότι ο δεινόσαυρος ήταν περίπου 15–18 ετών άρα είτε πλήρως ανεπτυγμένος είτε σχεδόν αναπτυγμένος. Οι ερευνητές της προηγούμενης μελέτης είχε εστιάσει την προσοχή τους σε άλλα οστά για να καταγράψουν την ανάπτυξη του δεινοσαύρου και εντόπισαν ανατομικές διαφορές ανάμεσα στους Τυραννόσαυρους και σε αυτό το απολίθωμα.«Το βασικό εύρημα είναι το απολίθωμα αντιπροσωπεύει ένα ώριμο άτομο και επομένως δεν μπορεί να ανήκει σε έναν ανώριμο T. rex όπως είχε ερμηνευθεί στο παρελθόν. Αντίθετα, δείχνει ότι ο Nanotyrannus είναι ένα ξεχωριστό είδος σαρκοφάγου δεινόσαυρου που ζούσε παράλληλα με τον T. rex» δήλωσε ο Κρίστοφερ Γκρίφιν παλαιοντολόγος του Πανεπιστημίου Πρίνστον, κύριος συγγραφέας της έρευνας.Ο Νανοτύρρανος είχε σύμφωνα με τη νέα μελέτη μήκος πέντε μέτρων, δηλαδή το ένα τρίτο του T.rex, και βάρος περίπου700 κιλών όσο η πολική αρκούδα που είναι το μεγαλύτερο σαρκοβόρο ζώο της στεριάς σήμερα. Καλλιτεχνική απεικόνιση του μικρού σε μέγεθος Τυραννόσαυρου. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2042597/epivevaionetai-i-yparxi-mini-tyrannosayron-sti-gi/

Όνειρα Κομητών. Ένας κομήτης εμφανίστηκε στον ουρανό. Και όπως γίνεται συνήθως, πολλοί φοβήθηκαν πως έφτασε το τέλος του χρόνου. Αλλά μετά από δύο εβδομάδες, εξαφανίστηκε τόσο ήσυχα όσο είχε έρθει. Η ζωή και ο θάνατος συνέχισαν να εναλλάσσονται στη Γη. Κάποιοι συλλογίστηκαν την ύπαρξή τους. Και πως κάποτε, σαν τον κομήτη, θα εξαφανιστούν. Η ζωή τους θα ξεχαστεί. Όπως η ζωή του Robert Grainier, του ασήμαντου σιωπηλού υλοτόμου στην ταινία «Όνειρα Τραίνων».Τα «Όνειρα Τραίνων» διηγούνται τη ζωή του Grainier από τις αρχές του 1900 μέχρι το τέλος της δεκαετίας του 1960 στις ΗΠΑ. Τον βλέπουμε να κόβει δένδρα για την κατασκευή του αναπτυσσόμενου σιδηροδρομικού δικτύου. Να βιώνει αλεπάλληλα γεγονότα – από την κακία των ανθρώπων μέχρι τις αναπάντεχες φυσικές καταστροφές και την θλίψη από μια ανείπωτη τραγωδία που σημαδεύει τη ζωή του. Όμως βιώνει και μερικά ευτυχισμένα χρόνια που φώτισαν τη ζωή του, όπως ένας κομήτης φωτίζει το νυχτερινό ουρανό – έστω και για μικρό χρονικό διάστημα.Σύμφωνα με τον αφηγητή στην ταινία: «Δεν το ήξερε τότε, αλλά πάντα θυμόταν αυτά τα χρόνια ως τα πιο ευτυχισμένα της ζωής του μέχρι που τέλειωσε η ζωή του τόσο ήσυχα όσο είχε ξεκινήσει». Όπως συμβαίνει και με τους περισσότερους ανθρώπους. Ενώ ονειρεύονται και πασχίζουν για κάτι καλύτερο, δεν αντιλαμβάνονται ότι ταυτόχρονα βιώνουν τα πιο ευτυχισμένα χρόνια της ζωής τους. Αλλά η ζωή προχωράει χωρίς να τους υπολογίζει. Παραμένουν στην αφάνεια, κι αν είναι τυχεροί, ίσως βρεθεί κάποιος που θα πει την ιστορία τους. Ή θα τους αναφέρει στην δική του, όπως συμβαίνει και με τους κομήτες. (*) Ο Ιωάννης Σ. Παρασκευόπουλος, γνωστός και ως John Paras, γεννήθηκε προς το τέλος του 19ου αιώνα στον Πειραιά. Σπούδασε και εκπόνησε τη διδακτορική του διατριβή στο πανεπιστήμιο Αθηνών υπό την επίβλεψη του Τιμολέοντα Αργυρόπουλου. Εργάστηκε ως βοηθός εργαστηρίου Φυσικής και Χημείας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, με τον βασιλιά Γεώργιο Β’ να παρακολουθεί τα εργαστηριακά του μαθήματα. Η επιστημονική του καριέρα διακόπηκε από τα εννέα (9) χρόνια στρατιωτικής θητείας στον ελληνικό στρατό κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων και του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Αυτό τον εμπόδισε να συνεχίσει την καριέρα του στο εξωτερικό με την υποτροφία που είχε κερδίσει το 1912. Ολοκλήρωσε τη στρατιωτική του καριέρα με τον βαθμό του υπολοχαγού και τιμήθηκε με πολλά πολεμικά μετάλλια για τις διακρίσεις του σε μάχες στις οποίες συμμετείχε. Τμήμα της στρατιωτικής του θητείας υπηρέτησε στο Εθνικό Αστεροσκοπείο Αθηνών και εργάστηκε ως βοηθός του καθηγητή Δημητρίου Αιγινήτη. Το 1919 πήγε στις ΗΠΑ με διετή υποτροφία. Το 1921, επέστρεψε στην Αθήνα όπου ανέλαβε επικεφαλής του τμήματος αστρονομίας του Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών με στόχο την κατασκευή ενός μεγάλου τηλεσκοπίου στην Ελλάδα. Ωστόσο, λόγω της μικρασιατικής εκστρατείας και της πολιτικής αστάθειας που ακολούθησε, έγινε φανερό ότι το μεγάλο τηλεσκόπιο για το αστεροσκοπείο δεν θα υλοποιούνταν. Έτσι, τον Σεπτέμβριο του 1923 ο Παρασκευόπουλος δέχτηκε μια προσφορά από τον Harlow Shapley να εργαστεί σε Αστεροσκοπείο του Χάρβαρντ στη Νότια Αφρική. Υπηρέτησε εκεί ως διευθυντής από το 1927 μέχρι το θάνατό του, το 1951. Εκτός από τον κρατήρα Paraskevopoulos στη Σελήνη και τον αστροειδή 5298 Paraskevopoulos, το όνομά του φέρει και ο κομήτης C/1941 B2 (de Kock–Paraskevopoulos που ανακάλυψε το 1941 και ήταν ορατός δια γυμνού οφθαλμού για περίπου δυο εβδομάδες. (**) Την ταινία Train Dreams (2025) σκηνοθέτησε ο Clint Bentley, ο οποίος έγραψε και το σενάριο της ταινίας σε συνεργασία με τον Greg Kwedar. Το σενάριο βασίζεται στη ομώνυμη νουβέλα (2011) του Denis Johnson. πηγές: 1. Train Dreams (film) – https://en.wikipedia.org/wiki/Train_Dreams_(film) 2. John S. Paraskevopoulos – https://en.wikipedia.org/wiki/John_S._Paraskevopoulos

Η αποστολή Psyche της NASA παρακολουθεί τον διαστρικό κομήτη 3I/ATLAS Το διαστημόπλοιο Psyche της NASA παρατήρησε τον διαστρικό κομήτη 3I/ATLAS κατά τη διάρκεια οκτώ ωρών στις 8 και 9 Σεπτεμβρίου, όταν ο κομήτης βρισκόταν περίπου 53 εκατομμύρια χιλιόμετρα (33 εκατομμύρια μίλια) από το διαστημόπλοιο. Αυτές οι παρατηρήσεις, που καταγράφηκαν από τον πολυφασματικό απεικονιστή της αποστολής, βοηθούν τους αστρονόμους να βελτιώσουν την τροχιά του 3I/ATLAS.Το πολυφασματικό όργανο απεικόνισης του Psyche περιλαμβάνει ένα ζεύγος πανομοιότυπων καμερών εξοπλισμένων με φίλτρα και τηλεσκοπικούς φακούς για να φωτογραφίσουν την επιφάνεια του πλούσιου σε μέταλλα αστεροειδούς Psyche σε διαφορετικά μήκη κύματος φωτός. Ενώ ο κομήτης 3I/ATLAS βρισκόταν μακριά από το διαστημόπλοιο κατά τη διάρκεια αυτών των παρατηρήσεων, η ευαισθησία του απεικονιστή στο ανακλώμενο ηλιακό φως του κομήτη σήμαινε ότι η αποστολή μπορούσε να παρακολουθήσει με ακρίβεια το αντικείμενο. Οι παρατηρήσεις από την αποστολή έχουν επίσης παράσχει περισσότερες πληροφορίες σχετικά με το αχνό κώμα του 3I/ATLAS, ή αλλιώς το νέφος αερίου και σκόνης, που περιβάλλει τον πυρήνα του - τον κεντρικό παγωμένο πυρήνα από πάγο και βράχο.Το Psyche ενώνεται με πολλές άλλες αποστολές της NASA στον προσδιορισμό της θέσης του κομήτη με την πάροδο του χρόνου, κάτι που βοηθά τους αστρονόμους να κατανοήσουν καλύτερα την κίνησή του καθώς διέρχεται από το ηλιακό σύστημα. Ενώ ο κομήτης δεν αποτελεί απειλή για τη Γη, οι διαστημικές αποστολές της NASA βοηθούν στην υποστήριξη της συνεχιζόμενης δέσμευσης του οργανισμού να εντοπίζει, να παρακολουθεί και να κατανοεί καλύτερα αντικείμενα του ηλιακού συστήματος.Το διαστημόπλοιο Psyche, το οποίο διαχειρίζεται το Εργαστήριο Αεριώθησης της NASA στη Νότια Καλιφόρνια, είναι υγιές και βρίσκεται αυτή τη στιγμή περίπου 420 εκατομμύρια χιλιόμετρα από τη Γη. Θα πετάξει σχετικά κοντά στον Άρη τον Μάιο του 2026 για βαρυτική υποβοήθηση που θα επιταχύνει το διαστημόπλοιο και θα τροποποιήσει την κατεύθυνση του ταξιδιού του προς τον αστεροειδή Psyche. Το διαστημόπλοιο θα αρχίσει να περιστρέφεται γύρω από τον αστεροειδή τον Ιούλιο του 2029 για να ξεκινήσει την κύρια αποστολή του , η οποία αναμένεται να διαρκέσει τουλάχιστον 26 μήνες. https://science.nasa.gov/blogs/psyche/2025/12/03/nasas-psyche-mission-tracks-interstellar-comet-3i-atlas/ Όπως φαίνεται σε αυτήν την σχολιασμένη σύνθετη εικόνα, η αποστολή Psyche της NASA έλαβε αυτές τις τέσσερις παρατηρήσεις του διαστρικού κομήτη 3I/ATLAS κατά τη διάρκεια οκτώ ωρών στις 8 και 9 Σεπτεμβρίου 2025, όταν ο κομήτης βρισκόταν περίπου 33 εκατομμύρια μίλια (53 εκατομμύρια χιλιόμετρα) από το διαστημόπλοιο.

Η NASA δοκιμάζει το διάδοχο του drone που έστειλε στον Άρη, Πρόκειται για νέο πιο προηγμένο αυτόνομο ιπτάμενο όχημα διαστημικής εξερεύνησης. Μετά την άφιξη στον Άρη με το ρόβερ της αποστολής Perseverance στις αρχές του 2021 το μικρό ελικόπτερο Ingenuity της NASA αποδείχθηκε μια τεράστια επιτυχία καθώς ξεπέρασε τις προσδοκίες με εντυπωσιακές εβδομήντα δύο πτήσεις πάνω από την επιφάνεια του Κόκκινου Πλανήτη. Η αμερικανική διαστημική υπηρεσία ξεκίνησε δοκιμές στη Κοιλάδα του Θανάτου ενός νέου drone που θέλει να στείλει στον Άρη.To Ingenuity υπέστη ζημιά σε μία από τις έλικες του ρότορα στις αρχές του 2024 γεγονός που το εμπόδισε να ξαναπετάξει. Παρόλα αυτά η επιτυχημένη αποστολή του drone κατά την οποία χαρτογράφησε τμήματα της επιφάνειας του Άρη και βοήθησε το ρόβερ στις μετακινήσεις του ενέπνευσε τους μηχανικούς του Εργαστηρίου Αεριώθησης της NASA (το περίφημο JPL) να εργαστούν πάνω σε μοντέλα αυτόνομων ιπτάμενων σκαφών επόμενης γενιάς για μελλοντικές αποστολές στον Άρη και πιθανώς πέρα από αυτόν.Οι δοκιμές του νέου λογισμικού και υλικού του ελικοπτέρου περιλαμβάνουν μετακινήσεις σε τοποθεσίες που προσφέρουν συνθήκες παρόμοιες με τον Άρη χωρίς όμως την εξαιρετικά αραιή ατμόσφαιρά του. Μια ομάδα του JPL επισκέφθηκε την Κοιλάδα του Θανάτου στην Καλιφόρνια, ένα άγονο και σκονισμένο τοπίο που προσομοιάζει το περιβάλλον του Άρη για αυτό και υπάρχει ένας λόφος που φέρει το όνομα του, τον Mars Hill.Οι μηχανικοί δοκίμασαν το drone που διαθέτει νέο λογισμικό πετώντας ένα drone πάνω από τον λόφο Mars Hill και τους αμμόλοφους Mesquite Flats. «Το Ingenuity είχε σχεδιαστεί να πετά πάνω από έδαφος με έντονη υφή εκτιμώντας την κίνηση του κοιτάζοντας οπτικά χαρακτηριστικά στο έδαφος, αλλά τελικά έπρεπε να περάσει πάνω από περιοχές με λιγότερα στοιχεία όπου αυτό γινόταν δύσκολο. Θέλουμε τα μελλοντικά ιπτάμενα οχήματα να είναι πιο ευέλικτα και να μην ανησυχούν όταν πετούν πάνω από δύσκολες περιοχές όπως είναι οι αμμόλοφοι» Οι δοκιμέs Η ομάδα ανακάλυψε στη διάρκεια των δοκιμών πώς διαφορετικά φίλτρα στην κάμερα βοηθούν το drone να παρακολουθεί πιο αποτελεσματικά το έδαφος και πώς νέοι αλγόριθμοι μπορούν να καθοδηγούν το ιπτάμενο μηχάνημα ώστε να προσγειώνεται με ασφάλεια σε περιοχές με πολλά εμπόδια όπως ο λόφος Mars Hill.«Οι δοκιμές πεδίου σου προσφέρουν μια πολύ πιο ολοκληρωμένη εικόνα σε σχέση με την αποκλειστική εξέταση μοντέλων υπολογιστή και περιορισμένων δορυφορικών εικόνων. Επιστημονικά ενδιαφέροντα χαρακτηριστικά δεν βρίσκονται πάντα στα πιο εύκολα μέρη οπότε θέλουμε να είμαστε προετοιμασμένοι να εξερευνήσουμε ακόμη πιο απαιτητικά εδάφη από εκείνα που εξερεύνησε το Ingenuity» λέει ο Νέιθαν Γουίλιαμς γεωλόγος της ομάδας που βοηθούσε και στη λειτουργία του Ingenuity.Δεν είναι η πρώτη φορά που ομάδα της NASA επισκέπτεται την Κοιλάδα του Θανάτου στην οποία έχει καταγραφεί η ψηλότερη θερμοκρασία στον πλανήτη από τα τέλη του 19 ου αιώνα που γίνονται οργανωμένα μετεωρολογικές μετρήσεις.H NASA επιλέγει συχνά την Κοιλάδα του Θανάτου για να δοκιμάσει εξοπλισμό που προορίζεται για άλλους κόσμους. Μηχανικοί της διαστημικής υπηρεσίας χρησιμοποιούν την περιοχή από τη δεκαετία του 1970 όταν προετοίμαζαν τις πρώτες προσεδαφίσεις στον Άρη με τα δίδυμα σκάφη Viking. Πιο πρόσφατα βρέθηκαν εκεί για να δοκιμάσουν το σύστημα ακριβούς προσεδάφισης του Perseverance πετώντας ένα τμήμα του από ελικόπτερο με πιλότο. Η άφιξη του ρόβερ στον Άρη καταγράφηκε σε ένα εξαιρετικό βίντεο που έδειξε με μεγάλη λεπτομέρεια τις τελευταίες του στιγμές πριν την προσεδάφιση. Στιγμιότυπο από τις δοκιμές του νέου διαστημικού drone. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2042128/i-nasa-dokimazei-to-diadocho-toy-drone-poy-esteile-ston-ari/

Το Hubble αναζητά σμήνη στον «Χαμένο Γαλαξία Αυτή η εικόνα του διαστημικού τηλεσκοπίου Hubble της NASA/ESA απεικονίζει τον σπειροειδή γαλαξία NGC 4535, ο οποίος βρίσκεται περίπου 50 εκατομμύρια έτη φωτός μακριά, στον αστερισμό της Παρθένου (η Κόρη). Μέσα από ένα μικρό τηλεσκόπιο, αυτός ο γαλαξίας φαίνεται εξαιρετικά αμυδρός, γεγονός που του δίνει το παρατσούκλι «Χαμένος Γαλαξίας». Με ένα κάτοπτρο που εκτείνεται σε διάμετρο σχεδόν οκτώ πόδια (2,4 μέτρα) και τη θέση του πάνω από την ατμόσφαιρα που σκιάζει το φως της Γης, το Hubble μπορεί εύκολα να παρατηρήσει αμυδρούς γαλαξίες όπως ο NGC 4535 και να διακρίνει χαρακτηριστικά όπως οι τεράστιοι σπειροειδείς βραχίονες και η κεντρική ράβδος αστεριών.Αυτή η εικόνα απεικονίζει τα νεαρά αστρικά σμήνη του NGC 4535, τα οποία είναι διάσπαρτα στους σπειροειδείς βραχίονες του γαλαξία. Λαμπερά ροζ σύννεφα περιβάλλουν πολλές από αυτές τις φωτεινές μπλε αστρικές ομαδοποιήσεις. Αυτά τα σύννεφα, που ονομάζονται περιοχές H II («H-δύο»), αποτελούν ένδειξη ότι ο γαλαξίας φιλοξενεί ιδιαίτερα νεαρά, θερμά και ογκώδη αστέρια που λάμπουν με ακτινοβολία υψηλής ενέργειας. Τέτοια ογκώδη αστέρια ανακινούν το περιβάλλον τους θερμαίνοντας τα σύννεφα γέννησής τους με ισχυρούς αστρικούς ανέμους, τελικά εκρήγνυνται ως σουπερνόβα.Η εικόνα ενσωματώνει δεδομένα από ένα πρόγραμμα παρατήρησης που έχει σχεδιαστεί για να καταγράφει περίπου 50.000 περιοχές H II σε κοντινούς γαλαξίες σχηματισμού άστρων, όπως ο NGC 4535. Το Hubble δημοσίευσε μια προηγούμενη εικόνα του NGC 4535 το 2021. Τόσο η εικόνα του 2021 όσο και αυτή η νέα εικόνα ενσωματώνουν παρατηρήσεις από το πρόγραμμα παρατήρησης PHANGS , το οποίο επιδιώκει να κατανοήσει τις συνδέσεις μεταξύ νεαρών αστεριών και ψυχρού αερίου. Η σημερινή εικόνα προσθέτει μια νέα διάσταση στην κατανόησή μας για τον NGC 4535, καταγράφοντας τη λαμπρή κόκκινη λάμψη των νεφελωμάτων που περιβάλλουν τα τεράστια αστέρια στα πρώτα εκατομμύρια χρόνια της ζωής τους. https://www.nasa.gov/image-article/hubble-seeks-clusters-in-lost-galaxy/

Μια «σκούπα» τεχνητής νοημοσύνης μπορεί να ρουφά τη σκόνη στη Σελήνη και να την μετατρέπει σε ενέργεια. Η τεχνολογία αυτή θα διευκολύνει πολύ την σταθερή παρουσία των ανθρώπων στο φυσικό μας δορυφόρο. Η νεοφυής εταιρεία Istari Digital παρουσίασε σε συνέδριο της Blue Origin, της διαστημικής εταιρείας του Τζεφ Μπέζος, μια συσκευή που λειτουργεί με τεχνητή νοημοσύνη και μετατρέπει τη σεληνιακή σκόνη σε ενέργεια.Η παραγωγή ενέργειας με τοπικούς πόρους στη Σελήνη θα αποτελέσει εξαιρετικά βοηθητικό παράγοντα στην προσπάθεια της ανθρωπότητας να αποκτήσει μόνιμη παρουσία στο φυσικό μας δορυφόρο.«Αυτό που κάνει η συσκευή είναι ότι ρουφά τη σεληνιακή σκόνη και εξάγει τη θερμότητα από αυτήν ώστε να μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως πηγή ενέργειας, σαν να μετατρέπει τη σεληνιακή σκόνη σε μπαταρία. Κάτι σαν το σκούπισμα στο σπίτι, αλλά παράγοντας το δικό σου ηλεκτρικό ρεύμα όσο το κάνεις» είπε στο CNBC ο διευθύνων σύμβουλος της Istari, Γουίλ Ρόουπερ.Τα διαστημικά σκάφη που εκτελούν αποστολές στην επιφάνεια της Σελήνης συνήθως περιορίζονται από τη σεληνιακή νύχτα, την περίοδο δύο εβδομάδων κάθε 28 ημέρες κατά την οποία η Σελήνη βυθίζεται στο σκοτάδι και οι θερμοκρασίες πέφτουν σε ακραία επίπεδα, καθιστώντας τον εξοπλισμό ανενεργό και άχρηστο, εκτός αν υπάρχει μια ισχυρή και μεγάλης διάρκειας πηγή ενέργειας.«Η μπαταρία σχεδιάστηκε πλήρως από τεχνητή νοημοσύνη» ανέφερε ο Ρόουπερ ο οποίος είχε διατελέσει αναπληρωτής Γραμματέας της Πολεμικής Αεροπορίας των ΗΠΑ κατά την πρώτη θητεία του προέδρου Ντόναλντ Τραμπ και είναι γνωστός για τον μετασχηματισμό της διαδικασίας προμηθειών τόσο στην Αεροπορία όσο και στη νεοσύστατη τότε Διαστημική Δύναμη.Η Istari έχει συνάψει συνεργασία με την Blue Origin ώστε η συσκευή αυτή να χρησιμοποιηθεί από την διαστημική εταιρεία στις σεληνιακές αποστολές που προγραμματίζει είτε στο πλαίσιο του προγράμματος επιστροφής του ανθρώπου στη Σελήνη Artemis της NASA είτε σε μελλοντικές δικές της αποστολές στο φεγγάρι. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2042102/mia-skoypa-technitis-noimosynis-mporei-na-royfa-ti-skoni-sti-selini-kai-na-tin-metatrepei-se-energeia/

Το James Webb εντόπισε έναν… αφράτο εξωπλανήτη να χάνει την ατμόσφαιρα του στο Διάστημα (βίντεο) Η ανακάλυψη ρίχνει φως στα φαινόμενα που δημιουργούνται σε γιγάντιους πλανήτες που βρίσκονται πολύ κοντά στα μητρικά τους άστρα. Διεθνής ομάδα αστρονόμων με τη βοήθεια του διαστημικού τηλεσκοπίου James Webb παρατήρησε σε πραγματικό χρόνο έναν εξωπλανήτη που αποβάλλει την ατμόσφαιρά του στο Διάστημα δημιουργώντας ένα τεράστιο συνοδευτικό νέφος αερίου που ταξιδεύει μπροστά από τον πλανήτη καθώς αυτός περιφέρεται γύρω από το άστρο του.Οι παρατηρήσεις στον εξωπλανήτη που οι αστρονόμοι χαρακτηρίζουν «υπερ-αφράτο» αποκαλύπτουν μια πρωτοφανή εικόνα με το ήλιο να εξατμίζεται τον πλανήτη που ονομάζεται WASP-107b. Το αέριο που διαφεύγει εκτείνεται σε απόσταση σχεδόν δέκα φορές μεγαλύτερη από την ακτίνα του πλανήτη και προηγείται της τροχιάς του γύρω από το μητρικό του άστρο.Η ανακάλυψη αυτή προσφέρει νέα στοιχεία για το πώς οι ατμόσφαιρες γιγάντιων πλανητών όπως ο WASP-107b μπορούν να εξατμίζονται σταδιακά υπό την έντονη ακτινοβολία του άστρου τους. Ο WASP-107b έχει ακτίνα σχεδόν όσο του Δία αλλά με πολύ μικρότερη μάζα. Βρίσκεται επτά φορές πιο κοντά στο άστρο του απ’ ό,τι ο Ερμής στον Ήλιο και η χαμηλή του πυκνότητα τον καθιστά ιδιαίτερα ευάλωτο σε απώλεια ατμόσφαιρας.Η εξώσφαιρα ηλίου που δημιουργείται από το εξατμιζόμενο αέριο περνά μπροστά από το άστρο μιάμιση ώρα πριν αρχίσει η διέλευση του πλανήτη, ένα φαινόμενο που ονομάζεται «προσυμβατική απορρόφηση ηλίου». Η ανακάλυψη Χρησιμοποιώντας το όργανο NIRISS του James Webb η ερευνητική ομάδα ανίχνευσε την υπέρυθρη υπογραφή του ηλίου να ρέει μπροστά από τον πλανήτη δημιουργώντας ουσιαστικά μια μικρή «προ-διέλευση» που παρατηρείται ως μια ανεπαίσθητη μείωση της λαμπρότητας του άστρου πριν τη διέλευση του ίδιου του πλανήτη. Αν και η διαφυγή ηλίου έχει εντοπιστεί και σε άλλους εξωπλανήτες, ο WASP-107b αποτελεί την πρώτη περίπτωση όπου οι αστρονόμοι βλέπουν έναν πλανήτη να χάνει την ατμόσφαιρά του σε τόσο πραγματικό χρόνο και με τέτοια λεπτομέρεια.Τα ευρήματα αποκαλύπτουν επίσης στοιχεία για την ιστορία του πλανήτη. Μαζί με το ήλιο το James Webb ανίχνευσε υδρατμούς ψηλά στην ατμόσφαιρα αλλά όχι μεθάνιο μια ένδειξη έντονης ανάμειξης που φέρνει θερμότερο, φτωχό σε μεθάνιο αέριο προς τα πάνω. Αυτός ο χημικός συνδυασμός, σε συνδυασμό με την ακραία απώλεια ατμόσφαιρας υποστηρίζει την ιδέα ότι το WASP-107b πιθανότατα σχηματίστηκε πιο μακριά από το άστρο του και στη συνέχεια μετακινήθηκε προς τα μέσα όπου η έντονη θέρμανση άρχισε να απογυμνώνει τα εξωτερικά του στρώματα.Παρακολουθώντας έναν πλανήτη να χάνει ενεργά την ατμόσφαιρά του οι επιστήμονες αποκτούν σημαντική εικόνα για το πώς αλλάζουν οι κόσμοι με τον χρόνο και πώς κάποιοι μπορεί να καταλήξουν να αφήνουν μόνο έναν γυμνό, βραχώδη ή παγωμένο πυρήνα. Τα ευρήματα δημοσιεύτηκαν στην επιθεώρηση «Nature Astronomy». https://www.naftemporiki.gr/techscience/2042054/to-james-webb-entopise-enan-afrato-exoplaniti-na-chanei-tin-atmosfaira-toy-sto-diastima-vinteo/

Οι μαύρες τρύπες γεννήθηκαν μαζί με το Σύμπαν είχαν μέγεθος ενός ατόμου και μάζα όση ένα άστρο σαν τον Ήλιο. Νέες μελέτες προσπαθούν να ρίξουν φως στην ύπαρξη των πιο μυστηριωδών διαστημικών αντικειμένων. Πριν από λίγες μέρες διεθνής ομάδα επιστημόνων ανέφερε ότι αμέσως μόλις συνέβη η Μεγάλη Έκρηξη, το μυστηριώδες φαινόμενο από το οποίο προέκυψε το Σύμπαν, σχηματίστηκαν εξωτικά άστρα και μαύρες τρύπες. Μια νέα μελέτη αναφέρει τώρα ότι αυτές οι μαύρες τρύπες είχαν μέγεθος παρόμοιο με αυτό ενός ατόμου αλλά μάζα παρόμοια ή και μεγαλύτερη από αυτή του Ήλιου.Επιστήμονες κοιτάζοντας για κυματισμούς στον ιστό του χωροχρόνου, γνωστούς ως βαρυτικά κύματα, πιστεύουν ότι μπορεί να έχουν βρει τα ίχνη αυτών των πρωταρχικών μαύρων τρυπών που ανήκαν στον νανόκοσμο όσον αφορά το μέγεθος τους αφού ήταν πιθανώς μικρότερες και από ένα άτομο αλλά στο μεγάκοσμο όσον αφορά την μάζα τους αφού είχαν μάζα παρόμοια με ένα άστρο σαν τον Ήλιο.Στις 12 Νοεμβρίου, το Παρατηρητήριο Βαρυτικών Κυμάτων LIGO στις ΗΠΑ και ο ευρωπαϊκός αντίστοιχος οργανισμός VIRGO ανίχνευσαν ένα ασυνήθιστο σήμα από το βαθύ Διάστημα. Το βαρυτικό κύμα φαινόταν να προέρχεται από συγκρούσεις μαύρων τρυπών αλλά ήταν πολύ μικρότερο από οποιαδήποτε γνωστή μαύρη τρύπα. Εάν δεν ήταν σφάλμα η μόνη πιθανότητα που απομένει είναι ότι τα αντικείμενα που παράγουν αυτούς τους αμυδρούς κυματισμούς είναι οι πολυπόθητες πρωταρχικές μαύρες τρύπες.Όταν εξαιρετικά πυκνά αντικείμενα όπως οι μαύρες τρύπες συγχωνεύονται σπειροειδώς προσεγγίζουν το ένα το άλλο με τέτοια δύναμη που δημιουργεί κυματισμούς στον ιστό του χωροχρόνου. Αυτά τα βαρυτικά κύματα επιτρέπουν στους επιστήμονες στη Γη να «ακούσουν» τους κοσμικούς σεισμούς που παράγονται από αυτές τις συγκρούσεις ακόμη και όταν συμβαίνουν δισεκατομμύρια έτη φωτός μακριά από εμάς. Η ανακάλυψη Χρησιμοποιώντας τα δύο παρατηρητήρια οι επιστήμονες ανίχνευσαν ένα σήμα στις 12 Νοεμβρίου από ένα αντικείμενο μικρότερο σε μάζα από τον Ήλιο. Οι μαύρες τρύπες συνήθως σχηματίζονται όταν αστέρια πολύ μεγαλύτερα από τον Ήλιο εξαντλούν τα καύσιμά τους και καταρρέουν συμπιέζοντας τον πυρήνα τους σε ένα πυκνό σημείο.Ωστόσο κάποιοι επιστήμονες πιστεύουν ότι οι πρωταρχικές μαύρες τρύπες θα μπορούσαν να είχαν σχηματιστεί άμεσα από υπερπυκνές περιοχές της αποκαλούμενης «βραστής σούπας ύλης» που γέμιζε το Σύμπαν αμέσως μετά τη Μεγάλη Έκρηξη. Οι επιστήμονες πιστεύουν ότι το σήμα μπορεί να προκλήθηκε από τη συγχώνευση δύο πρωταρχικών μαύρων τρυπών κάτι που θα εξηγούσε γιατί το βαρυτικό κύμα προέρχεται από τόσο μικρά αλλά πυκνά αντικείμενα.Οι πρωταρχικές μαύρες τρύπες είναι μικροσκοπικά κομμάτια υπερπυκνής ύλης, όπως οι κανονικές μαύρες τρύπες αλλά μικρότερες. Οι επιστήμονες πιστεύουν ότι μπορεί να σχηματίστηκαν στην αρχή του Σύμπαντος αντί να προέλθουν από καταρρέοντα άστρα. Οι αρχικές τους μάζες θα μπορούσαν να κυμαίνονται από 100.000 φορές μικρότερες από έναν συνδετήρα έως 100.000 φορές μεγαλύτερες από τον Ήλιο.Δεν έχουμε ακόμα αποδείξεις για την ύπαρξή τους, αλλά μπορεί να αποτελούν μέρος της σκοτεινής ύλης που συνθέτει μεγάλο μέρος της μάζας του Σύμπαντος. «Εάν αυτή η συγχώνευση επιβεβαιωθεί, θα μπορούσε να αποτελέσει την απόδειξη για την ύπαρξη ενός πληθυσμού πρωταρχικών μαύρων τρυπών» ανέφερε ο Δρ. Κρίστοφερ Μπέρι, μέλος του LIGO στο Πανεπιστήμιο της Γλασκώβης. Η αμφιβολία Ωστόσο οι επιστήμονες εξακολουθούν να ζητούν προσοχή και λένε ότι δεν μπορούμε ακόμη να πούμε με βεβαιότητα αν πρόκειται όντως για πρωταρχική μαύρη τρύπα. Οι ερευνητές από τις συνεργασίες LIGO και VIRGO έχουν προσδιορίσει ένα «ρυθμό ψευδούς συναγερμού» για αυτή την ανίχνευση περίπου μία φορά κάθε τέσσερα χρόνια. Αυτό δεν θα ήταν κακό για μια κανονική συγχώνευση μαύρων τρυπών, αλλά για ένα εξαιρετικά σπάνιο γεγονός όπως αυτό, είναι πολύ υψηλό για να είναι οι ερευνητές υπερβολικά σίγουροι.Η καλύτερη πιθανή απόδειξη ότι είναι πραγματικό θα ήταν να εντοπίσουν οι ανιχνευτές ένα ακόμη σήμα στο μέλλον. Με τις μεγάλες αναβαθμίσεις που σχεδιάζονται για τους ανιχνευτές LIGO και VIRGO, η ελπίδα είναι ότι αυτό θα μπορούσε σύντομα να γίνει πραγματικότητα. Η δρ Κρούν λέει: «Εάν είναι πραγματικό, θα δούμε πολλά, πολλά περισσότερα τέτοια γεγονότα που μπορούμε να μελετήσουμε, οπότε θα μάθουμε όλο και περισσότερα γι’ αυτό». https://www.naftemporiki.gr/techscience/2041671/oi-mayres-trypes-gennithikan-mazi-me-to-sympan-eichan-megethos-enos-atomoy-kai-maza-osi-ena-astro-san-ton-ilio/

Ο θρύλος των μαθηματικών που εγκαταλείπει την ακαδημαϊκή ζωή για τη startup μιας 24χρονης Ο διάσημος καθηγητής Κεν Όνο μετακομίζει στη Silicon Valley για να κυνηγήσει τη μαθηματική «υπερνοημοσύνη» Ο Κεν Όνο, ένας από τους πιο προβεβλημένους μαθηματικούς της γενιάς του και καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Βιρτζίνια, κάνει μία κίνηση που πριν από λίγα χρόνια θα φάνταζε αδιανόητη.Στα 57 του, εγκαταλείπει την ακαδημαϊκή σταδιοδρομία –και μία μονιμότητα που πολλοί θα ζήλευαν– για να εργαστεί σε μία νεοσύστατη εταιρεία τεχνητής νοημοσύνης στη Silicon Valley, σύμφωνα με ρεπορτάζ της Wall Street Journal.Το ακόμη πιο εντυπωσιακό: η εταιρεία, Axiom Math, ανήκει στη 24χρονη πρώην φοιτήτριά του, Καρίνα Χονγκ, ένα παιδί-θαύμα των μαθηματικών. Από τη μαθηματική θεωρία στα… startups Για δεκαετίες, ο Όνο θεωρούνταν ένας ακαταμάχητος «πολυπράγμων» των μαθηματικών. Εργάστηκε στη θεωρία αριθμών σε πεδία όπως οι συντελεστικές ιδιότητες του Ραμανούτζαν και η «σκιώδης ομορφιά» (umbral moonshine), αλλά παράλληλα βρέθηκε σε ολυμπιακές ομάδες κολύμβησης, στο NSA, ακόμη και σε διαφημιστικό σποτ για μπύρα — όπου πιστοποιούσε ότι 64 είναι μικρότερο από 80.Όμως τα τελευταία δύο χρόνια κάτι άλλαξε. Ο «φυσικά νοήμων », όπως αστειευόταν ο ίδιος σε αντιδιαστολή με την τεχνητή νοημοσύνη, είδε τα μοντέλα AI να κάνουν εντυπωσιακά άλματα.Την άνοιξη, συμμετείχε σε ένα συμπόσιο στο οποίο μαθηματικοί έθεταν στα συστήματα πραγματικά ερευνητικά προβλήματα. Και εκεί, όπως παραδέχεται, «κλονίστηκε».«Το προβάδισμα που είχα έναντι των μοντέλων μειωνόταν. Και σε τομείς εκτός της ειδίκευσής μου, τα μοντέλα με ξεπερνούσαν ήδη», λέει στη WSJ.Τους επόμενους μήνες ένιωσε σαν να «πενθεί την ταυτότητά του». Ώσπου ήρθε η ανατροπή: μια προσωπική «επιφώτιση» ότι τα μοντέλα δεν απειλούν τη δουλειά του, αλλά ανοίγουν μια νέα εποχή στη μαθηματική έρευνα. Το τηλεφώνημα στην Καρίνα Χονγκ Η Καρίνα Χονγκ, η πρώην φοιτήτριά του, είχε ήδη διαγράψει εκρηκτική πορεία: αποφοίτηση από το MIT σε τρία χρόνια, κορυφαία ερευνητικά βραβεία Morgan και Schafer, Ρόουντς, ακαδημαϊκή πορεία στο Στάνφορντ για παράλληλο JD και PhD.Όμως εγκατέλειψε τα πάντα για να ιδρύσει την Axiom Math – μια εταιρεία με στόχο την ανάπτυξη ενός «AI μαθηματικού» που θα μπορεί όχι μόνο να λύνει προβλήματα και να εντοπίζει νέα, αλλά και να συντάσσει πλήρως τεκμηριωμένες αποδείξεις.Με χρηματοδότηση 64 εκατ. δολαρίων, προσέλκυσε ερευνητές από τη Meta – μεταξύ τους τον πρωτοπόρο Φρανσουά Σαρτόν– και, τελικά, τον μέντορά της. «Ο Κεν Όνο είναι το είδωλο αμέτρητων μαθηματικών», λέει η ίδια στην εφημερίδα. Για εκείνη, η πρόσληψή του ήταν «αυτονόητη». Ο ρόλος του στην Axiom Ο Όνο μετακομίζει πλέον στην Καλιφόρνια με τη σύζυγο και το σκυλάκι τους, τον Μότσι. Στην Axiom θα έχει τίτλο «founding mathematician» και αποστολή να δοκιμάζει τα μοντέλα στα όριά τους: να σχεδιάζει προβλήματα που απαιτούν βαθιά μαθηματική κατανόηση, να καταρτίζει benchmarks που μετρούν την πρόοδο του συστήματος, να χαρτογραφεί το «άγνωστο» πεδίο των μαθηματικών τεχνητής νοημοσύνης. «Πριν ανακαλύψεις νέα γη, πρέπει να ξέρεις πού βρίσκεσαι και τι έχει ήδη εξερευνηθεί», λέει.Η απόφαση δεν ελήφθη για οικονομικούς λόγους – ήταν ήδη από τους καλύτερα αμειβόμενους καθηγητές στο UVA. Ο ίδιος αναζητούσε ένα έργο «κληρονομιάς». Το νέο κύμα: μαθηματική υπερνοημοσύνη Η Axiom δεν είναι μόνη στο πεδίο. Google DeepMind, OpenAI και startups όπως η Harmonic του CEO της Robinhood, Βλαντ Τένεφ, κινούνται με ταχύτητα προς ένα μοντέλο που θα μπορεί να κάνει μαθηματική ανακάλυψη. Οι επενδυτές βλέπουν εφαρμογές που ξεπερνούν την έρευνα: επαλήθευση λογισμικού και υλικού, βελτιστοποίηση logistics, αλγοριθμικό trading και χρηματοοικονομική μηχανική. Οι δυνατότητες είναι τεράστιες και οι απαιτήσεις εξίσου: «Η ερευνητική μαθηματική είναι πολύ δύσκολη», λέει η Χονγκ. «Η AI για τα μαθηματικά είναι ακόμη πιο δύσκολη».«Αν είμαι ο πρώτος, δεν θα είμαι ο τελευταίος»Ο Όνο αναγνωρίζει ότι είναι κάτι σαν «προπομπός» μιας επερχόμενης μετακίνησης κορυφαίων ακαδημαϊκών προς το AI.«Έχω τη δυνατότητα να συμμετέχω στη μεταμόρφωση του τρόπου με τον οποίο λειτουργεί ο κόσμος», τονίζει στη WSJ. «Για έναν καθαρό μαθηματικό, αυτό σπάνια ήταν εφικτό».Και καταλήγει με το δικό του «αξίωμα»: «Αν είμαι ο πρώτος, καλώς. Δεν θα είμαι ο τελευταίος». https://www.naftemporiki.gr/finance/world/2042444/o-thrylos-ton-mathimatikon-poy-egkataleipei-tin-akadimaiki-zoi-gia-ti-startup-mias-24chronis/

Νέο Τρίο Εναρμονίζεται με τη Ζωή του Σταθμού καθώς η Διαστημική Βιολογία Συνεχίζεται. Τα τρία νεότερα μέλη του πληρώματος του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού συνηθίζουν να ζουν και να εργάζονται σε συνθήκες μικροβαρύτητας. Το υπόλοιπο πλήρωμα της Αποστολής 73 βοήθησε τη νέα τριάδα, ενώ συνέχιζε μια σειρά από έρευνες διαστημικής βιολογίας και τροχιακής συντήρησης την Τρίτη.Ο νέος μηχανικός πτήσης Chris Williams από τη NASA αφιέρωσε τη βάρδιά του σε μια ποικιλία δραστηριοτήτων φορτίου και συντήρησης, καθώς εξοικειώνεται με τη ζωή σε συνθήκες έλλειψης βαρύτητας. Ο πρώτος διαστημικός επιβάτης συνόδευσε τον βετεράνο αστροναύτη της NASA Mike Fincke μέσα στο διαστημικό φορτηγό πλοίο Cygnus XL, αποσυσκευάζοντας νέα επιστημονικά πειράματα και προμήθειες πληρώματος και μαθαίνοντας πού να αποθηκεύει και πώς να οργανώνει το φορτίο σε όλο τον σταθμό. Επίσης, συνόδευσε τον μηχανικό πτήσης της NASA Jonny Kim και επιθεώρησε και καθάρισε τη Συσκευή Ενισχυμένης Ευρωπαϊκής Εξερεύνησης Άσκησης (E4D) που βρίσκεται στην εργαστηριακή μονάδα του Columbus . Η E4D δοκιμάζεται στο τροχιακό φυλάκιο για την ικανότητά της να παρέχει ασκήσεις ποδηλασίας, κωπηλασίας και αντίστασης για την προστασία των μυών, των οστών και της καρδιάς ενός μέλους του πληρώματος σε συνθήκες μικροβαρύτητας.Οι μηχανικοί πτήσης της Roscosmos, Sergey Kud-Sverchkov και Sergei Mikaev, οι οποίοι εκτοξεύτηκαν στο διάστημα με την Williams στις 27 Νοεμβρίου με το διαστημόπλοιο Soyuz MS-28, φορούσαν εκ περιτροπής αισθητήρες και περιχειρίδες μετρώντας πώς το μικροκυκλοφορικό τους σύστημα προσαρμόζεται στη χαμηλή τροχιά της Γης. Οι κοσμοναύτες συνέλεξαν επίσης δείγματα αίματος και σάλιου για επεξεργασία, αποθήκευση και ανάλυση. Ο Kud-Sverchkov, του οποίου η πρώτη διαστημική πτήση πραγματοποιήθηκε στις 14 Οκτωβρίου 2021 , κατέγραψε επίσης τον ρυθμό αναπνοής του και εξοικειώθηκε με τα συστήματα του σταθμού. Ο Mikaev έμαθε πώς να χειρίζεται την προηγμένη συσκευή άσκησης αντίστασης (ARED) , που βρίσκεται στη μονάδα Tranquility , με τη βοήθεια του βετεράνου αστροναύτη της JAXA (Ιαπωνική Υπηρεσία Αεροδιαστημικής Εξερεύνησης) Kimiya Yui.Ο Fincke έλεγξε επίσης υλικό που αναλύει το οξυγόνο και το διοξείδιο του άνθρακα στο περιβάλλον του σταθμού και το συνέκρινε με μετρήσεις από άλλες αναλυτικές συσκευές. Ο Kim φωτογράφισε τους CubeSats που αναπτύχθηκαν σε τροχιά γύρω από τη Γη από τον αναπτυξιακό δορυφόρο NanoRacks CubeSat για έρευνα διαστημικής τεχνολογίας. Ο Yui φωτογράφισε και επιθεώρησε βιοϊατρικό υλικό, συμπεριλαμβανομένου του εξοπλισμού υπερήχων που χρησιμοποιεί λογισμικό επαυξημένης πραγματικότητας και μιας συσκευής μέτρησης μυών .Η μηχανικός πτήσης της NASA, Ζένα Κάρντμαν, ξεκίνησε τη βάρδιά της γυμναζόμενη στο ARED και σε έναν κύκλο άσκησης , φορώντας τη στολή Bio-Monitor, η οποία αποτελούνταν από ένα γιλέκο με αισθητήρες και μια κορδέλα για το κεφάλι που κατέγραφε την αερόβια και καρδιαγγειακή της δραστηριότητα. Στη συνέχεια, επεξεργάστηκε και αποθήκευσε επιστημονικά δείγματα σε μια καταψύκτη για την ανθρώπινη ερευνητική μελέτη CIPHER , η οποία παρακολουθεί την υγεία ενός αστροναύτη πριν, κατά τη διάρκεια και μετά από μια διαστημική αποστολή.Το επόμενο πλήρωμα που θα επιστρέψει στη Γη - ο Κιμ και οι κοσμοναύτες της Roscosmos, Σεργκέι Ριζίκοφ και Αλεξέι Ζουμπρίτσκι - πρόκειται να αποσυνδεθούν από τη μονάδα Rassvet μέσα στο διαστημόπλοιο Soyuz MS-27 στις 8 Δεκεμβρίου. Το τρίο θα πετάξει με αλεξίπτωτο για να προσγειωθεί μέσα στη μονάδα καθόδου του Soyuz στο Καζακστάν περίπου τρεισήμισι ώρες αργότερα, ολοκληρώνοντας μια οκτάμηνη διαστημική ερευνητική αποστολή. Ο Κιμ πέρασε περίπου μία ώρα την Τρίτη συσκευάζοντας τα προσωπικά του αντικείμενα για την επιστροφή τους μέσα στο Soyuz, ενώ ο Ριζίκοφ και ο Ζουμπρίτσκι εξασκούνταν στους ελιγμούς καθόδου του Soyuz πριν από την αναχώρησή τους. Οι δύο κοσμοναύτες δοκίμασαν επίσης τη στολή αρνητικής πίεσης στο κάτω μέρος του σώματος που μπορεί να βοηθήσει το σώμα τους να προσαρμοστεί πιο γρήγορα στη βαρύτητα της Γης.Ο κοσμοναύτης της Roscosmos, Όλεγκ Πλατόνοφ, βοήθησε τους δύο συναδέλφους του στο πλήρωμα με τις λειτουργίες της στολής αρνητικής πίεσης στο κάτω μέρος του σώματος. Πέρασε επίσης λίγο χρόνο φωτογραφίζοντας άλλες δραστηριότητες του πληρώματος που συνέβαιναν στον σταθμό, προτού ρυθμίσει μια κάμερα ώστε να φωτογραφίζει αυτόματα τα ορόσημα της Γης κατά την περίοδο ύπνου του πληρώματος. Μάθετε περισσότερα για τις δραστηριότητες του διαστημικού σταθμού ακολουθώντας το ιστολόγιο του διαστημικού σταθμού , @space_station στο X, καθώς και τους λογαριασμούς του ISS στο Facebook και στο Instagram . Το διαστημόπλοιο Soyuz MS-28 που μεταφέρει τον αστροναύτη της NASA, Κρις Γουίλιαμς, και τους κοσμοναύτες της Roscosmos, Σεργκέι Κουντ-Σβερτσκόφ και Σεργκέι Μικάεφ, πλησιάζει τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό. Και τα δύο διαστημόπλοια βρίσκονταν σε τροχιά 420 χιλιομέτρων πάνω από την ορεινή περιοχή στο νότιο Μαρόκο τη στιγμή της λήψης αυτής της φωτογραφίας.

Η «υπερπανσέληνος» της 5ης Δεκεμβρίου. Η απόσταση Γης-Σελήνης δεν είναι σταθερή. Κατά μέσο όρο, η Σελήνη απέχει περίπου 384.400 χιλιόμετρα από τη Γη, ενώ το εύρος της απόστασης κυμαίνεται από την ελάχιστη απόσταση των 356.500 χιλιομέτρων (περίγειο) έως την μέγιστη απόσταση των 406.700 χιλιομέτρων (απόγειο). Oi απoστάσεις μετρώνται από τα κέντρα των δύο σωμάτων. Όταν η Σελήνη βρίσκεται στο περίγειο φαίνεται λαμπρότερη κατά περίπου 15% σε σχέση με την Πανσέληνο όταν η Σελήνη βρίσκεται στη μέση απόστασή της από τη Γη. Αλλά ούτε αυτό γίνεται αντιληπτό. Τα μάτια μας δεν ανταποκρίνονται στο φως γραμμικά, με αποτέλεσμα μια διαφορά 15% στην ουσία να μην γίνεται αντιληπτή.Στις 5 Δεκεμβρίου θα έχουμε Πανσεληνο, όταν η Σελήνη θα πλησιάσει τη Γη σε απόσταση 357218 km – 718 km από το περίγειο και 238 km πιο μακριά σε σχέση από την προηγούμενη Πανσέληνο Νοεμβρίου. Η φαινόμενη διάμετρός της θα είναι 33,44′, περίπου 8% μεγαλύτερη από την μέση διάμετρο των 31′ λεπτών του τόξου. Μπορούμε να πούμε ότι θα είναι η δεύτερη πιο φωτεινή Πανσέληνος του 2025, αλλά όπως είπαμε αυτό δύσκολα διαπιστώνεται δια γυμνού οφθαλμού.Επειδή η Σελήνη στις 5 Δεκεμβρίου θα βρίσκεται μόλις 700 χιλιόμετρα από την πλησιέστερη δυνατή απόστασή της από τη Γη, πολλοί την ονομάζουν υπερπανσέληνο (supermoon). Η Πανσέληνος του Δεκεμβρίου ονομάζεται και «Cold Moon» γιατί συμβαίνει κοντά στο χειμερινό ηλιοστάσιο, όταν οι νύχτες είναι οι πιο μεγάλες του χρόνου και οι θερμοκρασίες πολύ χαμηλές. Υπερ-πανσέληνος συγκριτικά με μια συνηθισμένη πανσέληνο.

Ο χρόνος τρέχει (λίγο) πιο γρήγορα στον Άρη από τη Γη. Το φαινόμενο έχει επιπτώσεις στις τεχνολογίες GPS και επικοινωνίας στο ηλιακό σύστημα. Ο χρόνος περνά κατά μέσο όρο 477 εκατομμυριοστά του δευτερολέπτου γρηγορότερα την ημέρα στον Άρη από ό,τι στη Γη και οι επιστήμονες λένε ότι αυτό θα έχει συνέπειες για μελλοντικά δίκτυα πλοήγησης και επικοινωνίας στο εσωτερικό ηλιακό σύστημα.Ο Νιλ Άσμπι και ο Μπιτζινάθ Πάτλα από το Εθνικό Ινστιτούτο Προτύπων και Τεχνολογίας των ΗΠΑ (NIST) υπολόγισαν τη χρονική διαφορά μεταξύ Άρη και Γης λαμβάνοντας υπόψη τη βαρύτητα του Άρη η οποία είναι πέντε φορές ασθενέστερη από της Γης, την ταχύτητα και την εκκεντρότητα της τροχιάς του Κόκκινου Πλανήτη γύρω από τον Ήλιο και τη βαρυτική επίδραση όχι μόνο του Ήλιου αλλά και των γειτονικών στη Γη σωμάτων, της Γης και της Σελήνης.«Η απόσταση του Άρη από τον Ήλιο και η εκκεντρική τροχιά του κάνουν τις διακυμάνσεις του χρόνου μεγαλύτερες,. Το πρόβλημα τριών σωμάτων είναι εξαιρετικά περίπλοκο. Τώρα ασχολούμαστε με τέσσερα: τον Ήλιο, τη Γη, τη Σελήνη και τον Άρη. Η δουλειά ήταν πιο απαιτητική από ό,τι νόμιζα στην αρχή» λέει ο Πάτλα. Το φαινόμενο Η θεωρία της Γενικής Σχετικότητας του Αϊνστάιν περιγράφει πώς τα ρολόγια μπορούν να φαίνονται να τρέχουν πιο γρήγορα ή πιο αργά ανάλογα με το πλαίσιο αναφοράς που βρίσκονται το οποίο καθορίζεται από την ταχύτητα και το βαρυτικό πεδίο.Το φαινόμενο αυτό ονομάζεται διαστολή του χρόνου και είναι το ίδιο που δημιουργεί το παράδοξο των διδύμων, στο οποίο ο ένας δίδυμος ταξιδεύει στο διάστημα με σχεδόν την ταχύτητα του φωτός ενώ ο άλλος μένει στη Γη. Όταν ο αστροναύτης επιστρέψει είναι νεότερος από το δίδυμο αδερφό του που έμεινε στη Γη. Παρομοίως, ο χρόνος περνά πιο αργά κοντά σε μια μαύρη τρύπα επειδή το βαρυτικό της πεδίο είναι πολύ ισχυρότερο από της Γης.Επειδή ο Άρης βρίσκεται πιο μακριά από τον Ήλιο σε σχέση με τη Γη περιφέρεται γύρω από αυτόν πιο αργά κάτι που από μόνο του κάνει τα ρολόγια να τρέχουν πιο αργά στον Άρη σε σχέση με τη Γη. Ωστόσο η πιο ελλειπτική τροχιά του Άρη σημαίνει ότι το πλανητικό ρολόι επιταχύνει όταν ο Άρης πλησιάζει ελαφρώς τον Ήλιο και επιβραδύνει όταν απομακρύνεται. Επιπλέον η απόστασή του από τα βαρυτικά πεδία του Ήλιου και του συστήματος Γης Σελήνης αλλάζει κατά τη διάρκεια του αρειανού έτους.Αυτοί οι παράγοντες μαζί καθορίζουν πόσο πιο γρήγορα ή πιο αργά περνά ο χρόνος στον Άρη σε σχέση με τη Γη. Για έναν αστροναύτη στον Άρη ένα δευτερόλεπτο θα εξακολουθεί να φαίνεται σαν ένα δευτερόλεπτο αλλά για έναν παρατηρητή στη Γη αυτό το δευτερόλεπτο θα φαίνεται να περνά ελαφρώς πιο γρήγορα από το αντίστοιχο στη Γη. Αν και η μέση διαφορά είναι 477 μικροδευτερόλεπτα την ημέρα μπορεί να αυξηθεί ή να μειωθεί έως και κατά 226 μικροδευτερόλεπτα ανάλογα με τη θέση του Άρη στην τροχιά του σε σχέση με τη Γη και τη Σελήνη. Τα δίκτυα Παρόλο που η διαστολή του χρόνου μεταξύ Άρη και Γης δεν είναι τόσο δραματική όσο σε ένα διαστημόπλοιο σχεδόν με την ταχύτητα του φωτός ή στο όριο μιας μαύρης τρύπας είναι αρκετή για να προκαλέσει προβλήματα στα μελλοντικά δίκτυα πλοήγησης και επικοινωνίας που μπορεί να εγκατασταθούν γύρω από τον Άρη.Για παράδειγμα το δίκτυο 5G χρειάζεται ακρίβεια της τάξης του ενός δέκατου του μικροδευτερολέπτου. Η γνώση της διαφοράς θα επιτρέψει τον συγχρονισμό των δικτύων Γης και Άρη λαμβάνοντας υπόψη τον χρόνο που χρειάζεται το φως για να ταξιδέψει μεταξύ των δύο πλανητών, εξασφαλίζοντας αποτελεσματικότερη μετάδοση των πληροφοριών.«Μπορεί να χρειαστούν δεκαετίες μέχρι η επιφάνεια του Άρη να γεμίσει με ίχνη περιπλανώμενων ρόβερ αλλά είναι χρήσιμο να μελετήσουμε από τώρα τα ζητήματα που αφορούν την εγκαθίδρυση συστημάτων πλοήγησης σε άλλους πλανήτες και δορυφόρους πλανητών» λέει ο Άσμπι. Όπως και τα σημερινά παγκόσμια συστήματα πλοήγησης (π.χ. GPS) αυτά τα συστήματα θα εξαρτώνται από ακριβή ρολόγια και τα φαινόμενα αυτά μπορούν να αναλυθούν με τη βοήθεια της Γενικής Θεωρίας της Σχετικότητας του Αϊνστάιν. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2041573/o-chronos-trechei-ligo-pio-grigora-ston-ari-apo-ti-gi/

Τα ανακόντα «ακυρώνουν» τον Δαρβίνο, εμφανίστηκαν πριν από 12 εκατ. έτη όπως ακριβώς είναι σήμερα. Τα τεράστια ερπετά δεν εισήλθαν ποτέ σε εξελικτική διεργασία γεγονός που εντυπωσιάζει τους ειδικούς. Με δημοσίευση της στην επιθεώρηση «Journal of Vertebrate Paleontology» ομάδα παλαιοντολόγων παρουσιάζουν τα ευρήματα της έρευνας τους σύμφωνα με τα οποία τα ανακόντα έκαναν την εμφάνιση τους πριν από περίπου 12,4 εκατ. έτη και είχαν το σημερινό τους μέγεθος κάτι που σημαίνει ότι η φύση σε αντίθεση με όλα τα υπόλοιπα είδη ζωής σχεδίασε τα ανακόντα με τρόπο τέτοιο ώστε να μην ενεργοποιηθεί ποτέ σε αυτά η διαδικασία της φυσικής εξέλιξης ώστε να προσαρμοστούν καλύτερα στο μεταβαλλόμενο περιβάλλον για να καταφέρνουν να επιβιώνουν.«Την εποχή του Μέσου και Άνω Μειόκαινου επικρατούσαν υψηλές θερμοκρασίες και υπήρχαν εκτεταμένοι υγρότοποι με άφθονη τροφή που επέτρεψαν σε πολλά είδη ζώων να γίνουν πολύ μεγαλύτερα από τους σύγχρονους συγγενείς τους. Όμως λίγα από αυτά τα γιγάντια ζώα έχουν επιβιώσει μέχρι σήμερα.Άλλα είδη όπως γιγάντιοι κροκόδειλοι και γιγάντιες χελώνες έχουν εξαφανιστεί από το Μειόκαινο, πιθανότατα λόγω της πτώσης της παγκόσμιας θερμοκρασίας και της συρρίκνωσης των οικοτόπων τους. Αλλά τα γιγάντια ανακόντα έχουν επιβιώσει, είναι εξαιρετικά ανθεκτικά» αναφέρει ο Άντρες Αλφόνσο-Ρόιας παλαιοντολόγος με ειδίκευση στα σπονδυλωτά στο Πανεπιστήμιο Κέιμπριτζ.Τα ανακόντα αποτελούν μια ομάδα συσφιγκτικών φιδιών που σήμερα περιλαμβάνει το βαρύτερο είδος φιδιού στον κόσμο. Τα σύγχρονα ανακόντα έχουν μέσο μήκος 4 έως 5 μέτρα ενώ τα πιο μεγάλα σε μέγεθος μπορούν να φτάσουν έως και τα 7 μέτρα. Οι επιστήμονες δεν ήταν σίγουροι αν τα ανακόντα ήταν ακόμη μεγαλύτερες στο Μειόκαινο ή αν διατήρησαν το τεράστιο μέγεθός τους μέχρι σήμερα. Τα ευρήματα Για να εκτιμήσουν πόσο μεγάλα ήταν τα αρχαία ανακόντα οι ερευνητές μέτρησαν 183 απολιθωμένους σπονδύλους ανακόντα από τουλάχιστον 32 άτομα που συλλέχθηκαν στη Βενεζουέλα. Χρησιμοποίησαν επίσης μια τεχνική που ονομάζεται ανακατασκευή προγονικών χαρακτηριστικών για να προβλέψουν το μήκος σώματος των αρχαίων ανακόντα με βάση χαρακτηριστικά συγγενικών φιδιών.Με βάση αυτούς τους υπολογισμούς, η ομάδα διαπίστωσε ότι τα αρχαία ανακόντα είχαν μέσο μήκος περίπου 5.2 μέτρα όταν εμφανίστηκαν για πρώτη φορά στο Μειόκαινο πριν από 12 εκατομμύρια χρόνια, περίπου όσο και τα σύγχρονα ανακόντα. «Αυτό είναι ένα απροσδόκητο αποτέλεσμα, επειδή περιμέναμε να βρούμε ότι τα αρχαία ανακόντα ήταν 7 ή 8 μέτρα σε μήκος και δεν έχουμε καμία ένδειξη για ένα μεγαλύτερο φίδι από το Μειόκαινο, όταν οι παγκόσμιες θερμοκρασίες ήταν υψηλότερες» λέει ο Ρόια.Ωστόσο παραμένει ασαφές γιατί τα ανακόντα δεν έχουν μικρύνει με την πάροδο του χρόνου. Αν και ο ζεστός καιρός και οι άφθονοι υγρότοποι μπορεί να τους επέτρεψαν να φτάσουν στο γιγάντιο μέγεθός τους νωρίς στην εξελικτική τους ιστορία οι χαμηλότερες θερμοκρασίες και η συρρίκνωση των περιοχών τους δεν τις ανάγκασαν να μικρύνουν. Αυτό μπορεί να υποδηλώνει ότι αυτοί οι παράγοντες δεν ήταν οι κύριοι λόγοι που κράτησαν τα φίδια μεγάλα κατά τα ενδιάμεσα χιλιάδες χρόνια.Οι αλληλεπιδράσεις θηρευτή και θηράματος πιθανώς δεν έπαιξαν μεγάλο ρόλο στη διατήρηση του μεγέθους, σύμφωνα με τους ερευνητές. Η έλλειψη ανταγωνισμού για τροφή μπορεί να βοήθησε τα φίδια να μεγαλώσουν εξαρχής. Αλλά δεν μίκρυναν όταν άλλοι θηρευτές έφτασαν στη Νότια Αμερική κατά το Πλειόκαινο και το Πλειστόκαινο γεγονός που υποδηλώνει ότι η διαθεσιμότητα τροφής δεν αποτελεί καθοριστικό παράγοντα για το γιγάντιο μέγεθος των ανακόντα. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2041569/ta-anakonta-akyronoyn-ton-darvino-emfanistikan-prin-apo-12-ekat-eti-opos-akrivos-einai-simera/

Υπάρχουν κβαντικές μαύρες τρύπες που εξατμίζονται «ακαριαία»; Το πείραμα CMS, χρησιμοποιώντας και τεχνητή νοημοσύνη, αναζήτησε μικροσκοπικές κβαντικές μαύρες τρύπες που εξατμίζονται στιγμιαία.Οι μαύρες τρύπες που ψάχνουν οι αστροφυσικοί είναι οι «κλασικές» μαύρες τρύπες, αυτές που προκύπτουν όταν πεθαίνουν τα άστρα καθώς καταρρέουν βαρυτικά ή τις υπερμαζικές μαύρες τρύπες που βρίσκονται στα κέντρα των γαλαξιών. Υπάρχουν όμως ορισμένες θεωρίες, σύμφωνα με τις οποίες το σύμπαν μας μπορεί να διαθέτει περισσότερες από τις τρεις γνωστές χωρικές διαστάσεις (ύψος, μήκος, πλάτος), ανοίγοντας έτσι την πιθανότητα ενός εντελώς διαφορετικού είδους μαύρων τρυπών (Arkani-Hamed–Dimopoulos–Dvali και Randall–Sundrum). Των μικροσκοπικών-κβαντικών μαύρων τρυπών που «εξατμίζονται» σχεδόν ακαριαία, εκπέμποντας ακτινοβολία Hawking, απελευθερώνοντας μια χαρακτηριστική έκρηξη σωματιδίων που θα μπορούσαν να ανιχνεύσουν ανιχνευτές όπως το CMS στο CERN.Για να ελέγξει αυτή την πιθανότητα, το πείραμα CMS πραγματοποίησε μία από τις πιο ολοκληρωμένες αναζητήσεις μικροσκοπικών μαύρων τρυπών μέχρι σήμερα, καθώς και άλλων εξωτικών φαινομένων. Η έρευνα χρησιμοποιεί τα δεδομένα που συλλέχθηκαν από το 2016 έως το 2018, όταν στον LHC πραγματοποιήθηκαν συγκρούσεις δεσμών πρωτονίων με ενέργειες 13 TeV (ως προς το κέντρο μάζας). Το σύνολο των δεδομένων περιέχει περισσότερα από 1016 γεγονότα συγκρούσεων.Κατά την ανάλυση τέτοιων συνόλων δεδομένων με τεράστιο αριθμό γεγονότων, είναι πιθανόν να δούμε στοιχεία που ταιριάζουν με μια νέα θεωρία. Στην απεικόνιση τέτοιων συμβάντων – όπως για παράδειγμα σ’ αυτό που βλέπουμε στην παρακάτω εικόνα – εμφανίζονται σωματίδια υψηλής ενέργειας (πίδακες), που ταιριάζουν με τα προϊόντα από την εξάτμιση μιας μικροσκοπικής μαύρης τρύπας. Θα μπορούσε επίσης να είναι κάτι πιο συνηθισμένο – όπως μια «κανονική» σύγκρουση που τυχαία παράγει ένα ασυνήθιστο μοτίβο που μοιάζει με νέα φυσική. Επομένως, πρέπει να εξετάσουμε την στατιστική των δεδομένων μας για να δούμε αν έχουμε περισσότερα γεγονότα τέτοιου είδους, σε σχέση με αυτά που αναμένονται μόνο από τις διεργασίες «υποβάθρου».Η ανάλυση των δεδομένων, με την βοήθεια μοντέλων τεχνητής νοημοσύνης, δεν ανέδειξε στοιχεία που αποδεικνύουν την δημιουργία μικροσκοπικών μαύρων τρυπών. Αλλά η αναζήτηση έθεσε τα πιο αυστηρά ανώτατα όρια μέχρι σήμερα. Η μελέτη αποκλείει μαύρες τρύπες με μάζες κάτω από περίπου 9,0 έως 11,4 TeV, ανάλογα με το μοντέλο – επεκτείνοντας σημαντικά τα όρια σε σχέση με προηγούμενες αναζητήσεις. Για πολλά σενάρια, η παρουσία περισσότερων από δύο επιπλέον χωρικών διαστάσεων αποκλείεται με βεβαιότητα 95%. Αυτά τα ευρήματα διευρύνουν τα όρια της κατανόησής μας για μερικά από τα πιο εξωτικά αντικείμενα του σύμπαντος. Μέσα στο πλήθος των νέων δεδομένων που αναμένονται να συλλεχθούν ενδέχεται να περιέχονται απροσδόκητες ανακαλύψεις – και ίσως μας φέρουν πιο κοντά από ποτέ στην πιθανή ανακάλυψη αυτών των φευγαλέων μυστηρίων της φύσης. διαβάστε περισσότερες λεπτομέρειες: Are there quantum black holes that evaporate instantly – https://cms.cern/news/are-there-quantum-black-holes-evaporate-instantly Ένα συμβάν που καταγράφηκε στον ανιχνευτή CMS δείχνει μια υπογραφή που συμφωνεί με την παραγωγή μιας μικροσκοπικής μαύρης τρύπας. Η μαύρη τρύπα διασπάται ακαριαία, παράγοντας σωματίδια που σχηματίζουν πίδακες – οι πορτοκαλί κώνοι (μπορείτε να δείτε αυτό το συμβάν διαδραστικά πατώντας εδώ: cms3d.web.cern) https://cms3d.web.cern.ch/EXO-24-028/

Το πρώτο SMS 3 Δεκεμβρίου 1992: Το μήνυμα που αλλάζει τον κόσμο Είναι βράδυ στο Λονδίνο, 3 Δεκεμβρίου του 1992. Στο γραφείο της Vodafone, τα φώτα δεν έχουν σβήσει. Στην οθόνη ενός υπολογιστή, ο μηχανικός Neil Papworth πληκτρολογεί κάτι που μοιάζει ασήμαντο. Δύο μόνο λέξεις. Δεν υπάρχει πρόθεση για ιστορία, για σημαδιακή στιγμή ή για τεχνολογική επανάσταση. Υπάρχει μόνο μια απλή δοκιμή: να δουν οι τεχνικοί αν το δίκτυο μπορεί να στείλει έναν σύντομο γραπτό χαρακτήρα από έναν υπολογιστή σε ένα κινητό τηλέφωνο. Κανείς από τους δύο δεν το καταλαβαίνει ακόμη, όμως αυτή η απλή φράση ανοίγει μια νέα εποχή στην ανθρώπινη επικοινωνία. Το SMS γεννιέται. Η ιδέα που προϋπάρχει, αλλά κανείς δεν κάνει πράξη Ο κόσμος του 1992 δεν είναι έτοιμος για instant messaging. Τα κινητά είναι ογκώδη, ακριβά και χρησιμοποιούνται κυρίως από στελέχη και επαγγελματίες. Η αποστολή δεδομένων θεωρείται πολυτέλεια. Και όμως, η ιδέα του σύντομου γραπτού μηνύματος δεν είναι καινούργια. Πάμε πίσω, στο 1984. Σε μια συζήτηση για το μέλλον των τηλεπικοινωνιών, ο Matti Makkonen, ένας Φινλανδός οραματιστής του κλάδου, μιλά για μια νέα έννοια: σύντομα, γραπτά μηνύματα που θα μπορούν να στέλνονται μέσω δικτύων κινητής τηλεφωνίας. Δεν κατοχυρώνει ποτέ την πατέντα. Δεν φτιάχνει ο ίδιος την τεχνολογία. Ρίχνει όμως τον σπόρο. Ο Makkonen δεν βλέπει τον εαυτό του ως «πατέρα του SMS». Αλλά η ιστορία τον βλέπει έτσι. Η δική του σύλληψη γίνεται το θεμέλιο αυτού που σήμερα θεωρούμε αυτονόητο: την άμεση, σύντομη, γραπτή επικοινωνία. Από τον υπολογιστή στο κινητό Όταν ο Papworth στέλνει το διάσημο «Merry Christmas», χρησιμοποιεί έναν υπολογιστή. Όχι κινητό. Γιατί τα κινητά του 1992 δεν μπορούν να πληκτρολογήσουν SMS. Μπορούν μόνο να τα δεχθούν. Η Vodafone θελει απλώς να δοκιμάσει ένα νέο feature στο δίκτυό της. Και επιλέγει τον Jarvis – έναν άνθρωπο που δεν φαντάζεται ότι γίνεται κομμάτι μιας τεχνολογικής επανάστασης. Το Orbitel 901, συσκευή σχεδόν άγνωστη πια, γίνεται ο παραλήπτης που γράφει το όνομά του στη βιομηχανική ιστορία. Και το δίκτυο GSM αποδεικνύεται ικανό να κάνει αυτό που κανείς μέχρι τότε δεν είχε επιχειρήσει: να μεταφέρει μικρά πακέτα δεδομένων στον αέρα, πάνω από μια υποδομή χτισμένη για φωνή. Το SMS γεννιέται σιωπηλά, χωρίς θόρυβο, χωρίς ανακοινώσεις, χωρίς την αίσθηση ότι ανοίγει μια πόρτα σε μια νέα εποχή. Η μεγάλη αλλαγή έρχεται το 1993 — χάρη στη Nokia Το 1992 το SMS ακόμη δεν μπορεί να εξαπλωθεί. Κανένα κινητό δεν προσφέρει πληκτρολόγηση κειμένου. Αυτό αλλάζει το 1993, όταν η Nokia παρουσιάζει το πρώτο μοντέλο που επιτρέπει στους χρήστες να γράφουν και να στέλνουν SMS. Η φινλανδική εταιρεία καταλαβαίνει κάτι που οι υπόλοιποι δεν βλέπουν: ότι η αληθινή δύναμη της κινητής τηλεφωνίας δεν βρίσκεται μόνο στη φωνή, αλλά στη γραφή – στον τρόπο που οι άνθρωποι μοιράζονται σκέψεις, στιγμές, συναισθήματα. Μέσα σε λίγα χρόνια, το SMS γίνεται παγκόσμιο φαινόμενο. Δημιουργεί νέα γλώσσα, νέους κώδικες, νέες συντομογραφίες. Γίνεται εργαλείο για ερωτικές εξομολογήσεις, για πολιτική οργάνωση, για ειδοποιήσεις τράπεζας, για ραντεβού, για συγγνώμες, για «τι κάνεις;». Το 2000 στέλνονται 17 δισεκατομμύρια SMS. Το 2010 ο αριθμός ξεπερνά τα 6 τρισεκατομμύρια. Μια ολόκηρη εποχή γράφει την ιστορία της μέσα σε 160 χαρακτήρες. Από το SMS στο σήμερα — το αποτύπωμα μιας φράσης Σήμερα ζούμε με WhatsApp, Viber, iMessage, Signal, Instagram DMs. Η γραπτή επικοινωνία έχει γίνει συνεχής, ζωντανή, multimedia. Αλλά το θεμέλιο παραμένει το ίδιο: η ανάγκη να στείλουμε ένα μήνυμα γρήγορα, άμεσα, αθόρυβα. Το πρώτο SMS είναι η στιγμή μηδέν αυτής της κουλτούρας. Είναι το μικρό βήμα που αποδεικνύει ότι η γραφή μπορεί να ταξιδεύει ασύρματα. Ότι οι λέξεις μπορούν να περνούν από συσκευή σε συσκευή χωρίς καλώδια. Ότι η επικοινωνία μπορεί να γίνει πιο προσωπική, πιο σύντομη, πιο στιγμιαία. Και ίσως γι’ αυτό το «Merry Christmas» παραμένει εμβληματικό. Γιατί δεν είναι απλώς μία ευχή. Είναι η πρώτη σπίθα μιας νέας εποχής – της εποχής, στην οποία τα μηνύματα γράφουν την καθημερινότητά μας. Και το μέλλον; Καθώς η τεχνητή νοημοσύνη αλλάζει ξανά τον τρόπο που επικοινωνούμε, το πρώτο SMS μας θυμίζει κάτι απλό: κάθε τεχνολογική επανάσταση ξεκινά με μια λέξη, μια ανάγκη, μια δοκιμή που μοιάζει ασήμαντη. Ακόμη κι όταν γράφεται σε έναν υπολογιστή, για να εμφανιστεί σε ένα ταπεινό Orbitel, ένα απόγευμα του 1992.Ο Ιταλός μεγάλος εφευρέτης του ασύρματου Γουλιέλμος Μαρκόνι το 1932, μιλώντας στον δημοσιογράφο Αλέκο Λιδωρίκη, στη διάρκεια επίσκεψής του στην Αθήνα, συνοδευόμενος από τη σύζυγό του είχε πει: «Δεν είμαστε πολύ μακριά από τον καιρό μίας απολύτου ραδιοτηλεγραφικής επικρατήσεως. Πολύ σύντομα δεν θα έχομε ανάγκη να δεχόμεθα τη μεσολάβηση του σταθμού του ασυρμάτου. Ο καθένας από το σπίτι του θα μπορεί να συνεννοείται με πρόσωπα που είναι πολύ μακράν, εις την άλλην άκρη του κόσμου, και αυτό ασφαλώς θα είναι ένας παράδεισος και ευκολίας και οικονομίας». https://www.naftemporiki.gr/stories/2041602/3-dekemvrioy-1992-to-minyma-poy-allazei-ton-kosmo/ Στις 3 Δεκεμβρίου του 1992 ο 22χρονος τότε προγραμματιστής Neil Papworth από το Ηνωμένο Βασίλειο, έστελνε το πρώτο γραπτό ηλεκτρονικό προσωπικό μήνυμα σε κινητό τηλέφωνο Orbitel 901. Εργαζόταν ως προγραμματιστής και μηχανικός δοκιμών για τη δημιουργία της υπηρεσίας σύντομων μηνυμάτων (SMS). Το μήνυμα του περιείχε μόνο δύο λέξεις: «Merry Christmas».

Διαστημικός Σταθμός Πρώτος: Όλες οι θύρες πρόσδεσης πλήρως κατειλημμένες, 8 διαστημόπλοια σε τροχιά. Για πρώτη φορά στην ιστορία του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού , και οι οκτώ θύρες πρόσδεσης στο τροχιακό φυλάκιο είναι κατειλημμένες μετά την επανεγκατάσταση του διαστημοπλοίου μεταφοράς φορτίου Cygnus XL της Northrop Grumman στο λιμάνι Unity του σταθμού που βλέπει στη Γη . Τα οκτώ διαστημόπλοια που είναι συνδεδεμένα με το συγκρότημα είναι: δύο SpaceX Dragons, Cygnus XL, HTV-X1 της JAXA (Ιαπωνική Υπηρεσία Αεροδιαστημικής Εξερεύνησης), δύο διαστημόπλοια πληρώματος Soyuz της Roscosmos και δύο φορτηγά πλοία Progress.Αυτό το ορόσημο έρχεται μετά την επανασύνδεση του διαστημοπλοίου Cygnus XL, το οποίο υποστηρίζει την αποστολή εμπορικών υπηρεσιών ανεφοδιασμού Northrop Grumman-23 για τη NASA, το οποίο αφαιρέθηκε την περασμένη εβδομάδα από τον υπεύθυνο ρομποτικής στο Κέντρο Ελέγχου Αποστολών του οργανισμού στο Χιούστον χρησιμοποιώντας τον ρομποτικό βραχίονα Canadarm2 του διαστημικού σταθμού. Η κίνηση του Cygnus XL συντονίστηκε μεταξύ της NASA, της Northrop Grumman και της Roscosmos για την παροχή κατάλληλης άδειας για το αφικνούμενο επανδρωμένο διαστημόπλοιο Soyuz MS-28 στις 27 Νοεμβρίου. Ο Cygnus θα παραμείνει συνδεδεμένος με το εργαστήριο σε τροχιά μέχρι το νωρίτερο τον Μάρτιο του 2026, οπότε και έχει προγραμματιστεί να αναχωρήσει με ασφάλεια και να απορρίψει έως και 11.000 λίβρες σκουπιδιών και άχρηστου φορτίου, όταν αυτά καούν ακίνδυνα στην ατμόσφαιρα της Γης.Εν τω μεταξύ, το 10μελές πλήρωμα της Αποστολής 73 γέμισε την ημέρα του με έρευνα βιολογίας και φυσικής, ενώ ετοιμαζόταν να χωριστεί στις αρχές της επόμενης εβδομάδας.Τρεις νέοι κάτοικοι ζουν στον διαστημικό σταθμό μετά την άφιξη του διαστημοπλοίου Soyuz MS-28 την Πέμπτη 27 Νοεμβρίου 2025. Ο αστροναύτης της NASA , Κρις Γουίλιαμς , και οι κοσμοναύτες της Roscosmos, Σεργκέι Κουντ-Σβερτσκόφ και Σεργκέι Μικάγιεφ, θα παραμείνουν στο διάστημα μέχρι τον Ιούλιο του 2026, διεξάγοντας προηγμένη διαστημική έρευνα που ωφελεί τους ανθρώπους που ζουν στη Γη και εκτός αυτής. Οι Κουντ-Σβερτσκόφ και Μικάγιεφ έχουν ήδη αρχίσει να μελετούν πώς η ζωή στο διάστημα επηρεάζει το μικροκυκλοφορικό σύστημα στα χέρια, τα δάχτυλα των χεριών, τα πόδια και τα πόδια τους. Ο Γουίλιαμς βοηθά τους συναδέλφους του στο πλήρωμα της NASA σε δραστηριότητες μεταφοράς φορτίου.Στις 8 Δεκεμβρίου, το τροχιακό φυλάκιο θα επιστρέψει σε επτά μέλη και θα γίνει το πλήρωμα της Αποστολής 74, όταν ο αστροναύτης της NASA, Τζόνι Κιμ , και οι κοσμοναύτες της Roscosmos, Σεργκέι Ριζίκοφ και Αλεξέι Ζουμπρίτσκι, θα μπουν στο διαστημόπλοιο Soyuz MS-27, θα αποσυνδεθούν από τη μονάδα Prichal και θα ρίξουν αλεξίπτωτο για να προσγειωθούν στο Καζακστάν. Το τρίο πραγματοποίησε ελέγχους πίεσης και διαρροών στις στολές εκτόξευσης και εισόδου του Sokol που θα φορέσουν την επόμενη εβδομάδα για το ταξίδι της επιστροφής στη Γη. Ο Ριζίκοφ συνέχισε να συσκευάζει φορτίο μέσα στο Soyuz που κατευθυνόταν προς τη Γη, ενώ ο Ζουμπρίτσκι άρχισε να παραδίδει τις ευθύνες του στους νέους συναδέλφους του στο πλήρωμα της Roscosmos. Οι Κιμ, Ριζίκοφ και Ζουμπρίτσκι πλησιάζουν στο τέλος μιας οκτάμηνης διαστημικής επιστημονικής αποστολής που ξεκίνησε στις 8 Απριλίου 2025 .Ο Κιμ συνάντησε επίσης τον νέο του συνάδελφο στο πλήρωμα, Γουίλιαμς, και τη μηχανικό πτήσης της NASA, Ζένα Κάρντμαν, για να ανοίξουν την καταπακτή του Cygnus XL μετά την επανατοποθέτησή του το πρωί της Δευτέρας. Το πλήρωμα θα συνεχίσει να ξεπακετάρει μερικούς από τους αρκετούς τόνους νέων επιστημονικών υλικών και προμηθειών που παρέδωσε το Cygnus XL στις 18 Σεπτεμβρίου .Οι μηχανικοί πτήσης Mike Fincke και Kimiya Yui πέρασαν την ημέρα τους εστιάζοντας στην διαστημική έρευνα, μαθαίνοντας για φαινόμενα που μπορούν να μελετηθούν μόνο στο περιβάλλον χωρίς βαρύτητα της μικροβαρύτητας. Ο Fincke, από τη NASA, αρχικά αντάλλαξε υλικό υπολογιστή που υποστήριζε ένα πείραμα φυσικής που μελετά τρόπους διατήρησης κρυογονικών υγρών σε δεξαμενές καυσίμων διαστημοπλοίων. Στη συνέχεια, διαμόρφωσε το νέο πείραμα NanoRacks Thailand Liquid Crystals , το οποίο θα παρατηρήσει αλλαγές στον σχηματισμό επίπεδων μεμβρανών υγρών κρυστάλλων σε μικροβαρύτητα. Ο Yui, από την JAXA, μελέτησε πώς ο εγκέφαλος ρυθμίζει τη ροή του αίματος . Μέτρησε τόσο τη ροή αίματος στην εγκεφαλική αρτηρία όσο και την αρτηριακή πίεση για να βοηθήσει τους γιατρούς να κατανοήσουν πιθανά προβλήματα που σχετίζονται με το διάστημα.Ο μηχανικός πτήσης Όλεγκ Πλατόνοφ αφιέρωσε τη Δευτέρα τη συλλογή, την επεξεργασία και τη φωτογράφιση δειγμάτων μικροβίων που συγκεντρώθηκαν σε όλο το τμήμα Roscosmos του σταθμού για ανάλυση. Επίσης, μετέφερε σε έναν φορητό υπολογιστή δεδομένα που επισημαίνουν τις δονήσεις που βιώνει ο σταθμός ενώ βρίσκεται σε τροχιά γύρω από τη Γη. Μάθετε περισσότερα για τις δραστηριότητες του διαστημικού σταθμού ακολουθώντας το ιστολόγιο του διαστημικού σταθμού , @space_station στο X, καθώς και τους λογαριασμούς του ISS στο Facebook και στο Instagram . https://www.nasa.gov/blogs/spacestation/2025/12/01/space-station-first-all-docking-ports-fully-occupied-8-spacecraft-on-orbit/ 1 Δεκεμβρίου 2025: Διαμόρφωση του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού. Οκτώ διαστημόπλοια είναι σταθμευμένα στον διαστημικό σταθμό, συμπεριλαμβανομένου του φορτηγού σκάφους SpaceX Dragon, του διαστημοπλοίου SpaceX Crew-11 Dragon, του φορτηγού σκάφους HTV-X1 της JAXA, του φορτηγού σκάφους Cygnus της Northrop Grumman, των πλοίων πληρώματος Soyuz MS-27 και MS-28, και των πλοίων ανεφοδιασμού Progress 92 και 93.