Δροσος Γεωργιος

Τρύπησαν την Ανταρκτική και ανέκτησαν κλιματικά στοιχεία 23 εκατ. ετών. Ερευνητές πραγματοποίησαν διάτρηση σε βάθη άνω των 500 μέτρων. Βαθιά κάτω από τους πάγους της Ανταρκτικής επιστήμονες ανακάλυψαν ένα γεωλογικό αρχείο που θα μπορούσε να αναδιαμορφώσει τις προβλέψεις για τη μελλοντική άνοδο της στάθμης της θάλασσας.Η ερευνητική ομάδα εγκαταστάθηκε περίπου 700 χιλιόμετρα μακριά από τους πλησιέστερους ερευνητικούς σταθμούς της Ανταρκτικής. Η ομάδα έκανε διατρήσεις σε βάθη ως και 523 μέτρα σε συμπαγές πάγο στο Crary Ice Rise που βρίσκεται κατά μήκος της άκρης του Καλύμματος Πάγου της Δυτικής Ανταρκτικής.Ανέκτησαν έναν πυρήνα πάγου μήκους 228 μέτρων αποτελούμενο από διαδοχικά στρώματα λάσπης και πετρωμάτων. Τα ιζήματα αυτά διατηρούν ένα μακρόχρονο αρχείο περιβαλλοντικών αλλαγών από παλαιότερες θερμές περιόδους στην ιστορία της Γης προσφέροντας κρίσιμα στοιχεία για να εκτιμηθεί πόσο γρήγορα θα μπορούσε να λιώσει ο πάγος της περιοχής καθώς ο πλανήτης θερμαίνεται.Αν το Κάλυμμα Πάγου της Δυτικής Ανταρκτικής κατέρρεε πλήρως οι επιστήμονες εκτιμούν ότι η παγκόσμια στάθμη της θάλασσας θα αυξανόταν κατά τέσσερα έως πέντε μέτρα. Αυτό σημαίνει ότι όλες οι νησιωτικές και παράκτιες περιοχές της Γης θα βούλιαζαν με ότι αυτό συνεπάγεται για την ανυπολόγιστη πλανητική οικολογική αλλά και ανθρωπιστική καταστροφή που θα συμβεί.Μέχρι τώρα οι προβλέψεις για το πώς θα αντιδράσει το παγοκάλυμμα σε επιπλέον θέρμανση βασίζονταν κυρίως σε δορυφορικά δεδομένα και σε ιζηματολογικά αρχεία που συλλέχθηκαν κοντά στο περιθώριο του πάγου, κάτω από πλωτές παγοκρηπίδες, μέσα στον θαλάσσιο πάγο και στη Θάλασσα Ρος και τον Νότιο Ωκεανό.Ο νέος πυρήνας ανακτήθηκε στο πλαίσιο του διεθνούς προγράμματος SWAIS2C (Sensitivity of the West Antarctic Ice Sheet to 2°C). Συλλέχθηκε στο Crary Ice Rise, έναν παγοθόλο αγκυρωμένο στο εσωτερικό άκρο της Παγοκρηπίδας Ρος. Σε αντίθεση με προηγούμενα αρχεία αυτός ο πυρήνας παρέχει άμεσες και λεπτομερείς ενδείξεις για το πώς συμπεριφερόταν το παγοκάλυμμα σε παλαιότερες θερμές περιόδους. 23 εκατομμύρια χρόνια κλιματικής ιστορίας «Αυτό το αρχείο θα μας δώσει κρίσιμες πληροφορίες για το πώς το συγκεκριμένο παγοκάλυμμα και η Παγοκρηπίδα Ρος είναι πιθανό να ανταποκριθούν σε θερμοκρασίες άνω των 2 βαθμών Κελσίου. Οι αρχικές ενδείξεις δείχνουν ότι τα στρώματα ιζημάτων στον πυρήνα καλύπτουν τα τελευταία 23 εκατομμύρια χρόνια, συμπεριλαμβανομένων περιόδων κατά τις οποίες η μέση παγκόσμια θερμοκρασία ήταν σημαντικά υψηλότερη από 2 βαθμών Κελσίου πάνω από τα προβιομηχανικά επίπεδα» δήλωσε ο συν-επικεφαλής επιστήμονας Χάου Χόργκαν.Οι αρχικές εκτιμήσεις ηλικίας έγιναν στο πεδίο γεώτρησης, με την αναγνώριση μικροσκοπικών απολιθωμάτων θαλάσσιων οργανισμών που διατηρήθηκαν σε αρκετά στρώματα ιζημάτων. Ερευνητές από 10 χώρες που συμμετέχουν στο πρόγραμμα SWAIS2C θα πραγματοποιήσουν τώρα πιο λεπτομερείς αναλύσεις για να επιβεβαιώσουν και να βελτιώσουν το χρονολόγιο.Καθώς η γεώτρηση προχωρούσε βαθύτερα κάτω από το παγοκάλυμμα η ομάδα εξήγαγε τμήματα πυρήνα μήκους έως τριών μέτρων κάθε φορά. Τα ιζήματα παρουσίαζαν εντυπωσιακή ποικιλία από λεπτόκοκκη λάσπη έως συμπαγές χαλίκι με μεγαλύτερους ενσωματωμένους βράχους.«Είδαμε μεγάλη μεταβλητότητα. Κάποια ιζήματα ήταν τυπικά αποθέσεων που σχηματίζονται κάτω από παγοκάλυμμα όπως αυτό που υπάρχει σήμερα στο Crary Ice Rise. Όμως βρήκαμε και υλικό πιο χαρακτηριστικό ανοιχτού ωκεανού, παγοκρηπίδας που επιπλέει πάνω από ωκεανό ή ορίου παγοκρηπίδας με αποκόλληση παγόβουνων» δήλωσε η συν-επικεφαλής επιστήμονας Μόλι Πάτερσον. Ενδείξεις παλαιότερης υποχώρησης του πάγου Θραύσματα οστράκων και κατάλοιπα θαλάσσιων οργανισμών που εξαρτώνται από το φως δείχνουν ότι η περιοχή κάποτε καλυπτόταν από ανοιχτή θάλασσα και όχι από πάγο. Οι επιστήμονες υποψιάζονταν εδώ και καιρό ότι η περιοχή αυτή είχε γνωρίσει παλαιότερες περιόδους ανοιχτών υδάτων, γεγονός που υποδηλώνει μερική ή ακόμη και πλήρη υποχώρηση της Παγοκρηπίδας Ρος και πιθανή κατάρρευση τμημάτων του παγοκαλύμματος της Δυτικής Ανταρκτικής.Ο ακριβής προσδιορισμός του πότε συνέβησαν αυτές οι υποχωρήσεις και ποιες περιβαλλοντικές συνθήκες τις προκάλεσαν αποτελεί πλέον βασικό στόχο της ερευνητικής ομάδας. Επιστημονικό και τεχνολογικό επίτευγμα Η ανάκτηση του πυρήνα αποτελεί τόσο επιστημονικό ορόσημο όσο και σημαντικό μηχανικό επίτευγμα. Η 29μελής ομάδα επιστημόνων, τεχνικών γεώτρησης, μηχανικών και ειδικών πολικών αποστολών αντιμετώπισε μεγάλες δυσκολίες, ενώ δύο προηγούμενες προσπάθειες είχαν αποτύχει λόγω τεχνικών προβλημάτων.«Από όσο γνωρίζουμε, οι μεγαλύτεροι πυρήνες ιζημάτων που είχαν διατρηθεί κάτω από παγοκάλυμμα ήταν μικρότεροι από δέκα μέτρα. Εμείς ξεπεράσαμε τον στόχο των 200 μέτρων. Πρόκειται για επιστήμη στα σύνορα της Ανταρκτικής» λέει η Πάτερσον.Για δύο μήνες η διεθνής ομάδα εργάστηκε σε απομονωμένο καταυλισμό στη Δυτική Ανταρκτική. Αρχικά άνοιξαν μια οπή βάθους 523 μέτρων στον πάγο με γεώτρηση ζεστού νερού. Στη συνέχεια κατέβασαν περισσότερα από 1,300 μέτρα σωλήνων («riser» και «drill string») για να φτάσουν στα ιζήματα. Κάθε τμήμα πυρήνα καταγραφόταν προσεκτικά, φωτογραφιζόταν, ακτινογραφούνταν και δειγματιζόταν για περαιτέρω μελέτη.«Ήταν υπέροχο συναίσθημα όταν ανέβηκε ο πρώτος πυρήνας αλλά μετά αρχίζεις να ανησυχείς για τον επόμενο και τον επόμενο. Το άγχος διαρκεί μέχρι το τέλος. Είμαστε ενθουσιασμένοι που μαθαίνοντας από τις προηγούμενες δυσκολίες καταφέραμε να ανακτήσουμε αυτό το γεωλογικό αρχείο που θα βοηθήσει τον κόσμο να προετοιμαστεί για τις επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής», δήλωσε ο ΧόργκανΣτο μέλλον, η ομάδα σχεδιάζει νέες γεωτρήσεις για να συνεχίσει την αποστολή της: να κατανοήσει καλύτερα πόσο ευαίσθητο είναι το Κάλυμμα Πάγου στη Δυτική Ανταρκτική στην υπερθέρμανση του πλανήτη. Εικόνα του καταυλισμού των ερευνητών στην απομονωμένη περιοχή της Ανταρκτικής. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2079939/trypisan-tin-antarktiki-kai-anektisan-klimatika-stoicheia-23-ekat-eton/

EmTech Europe: Η τεχνητή νοημοσύνη πρωταγωνιστεί στο συνέδριο του MIT στην Αθήνα. Στο ΕmTech Europe, το καθιερωμένο ραντεβού των πιο πρωτοπόρων μυαλών στον κόσμο της τεχνολογίας, από διακεκριμένα πανεπιστημιακά ιδρύματα αλλά και εταιρείες-κολοσσούς, θα ανακαλύψει κανείς τις τελευταίες εξελίξεις σε τεχνολογίες που διαρκώς μετασχηματίζονται και αναδιαμορφώνουν με την σειρά τους, την οικονομία, τις βιομηχανίες αλλά και την καθημερινότητα.Το πολυαναμενόμενο συνέδριο του ΜΙΤ Technology Review, επιστρέφει για τρίτη χρονιά στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, στις 19-20 Μαρτίου 2026, με την υπογραφή της Καθημερινής.Θα συζητηθούν ζητήματα όπως η εξέλιξη της ΑΙ και η μετάβαση σε νέα επίπεδα νοημοσύνης, ο μετασχηματισμός επιχειρήσεων αλλά και βιομηχανιών καθώς και η θωράκιση των υποδομών απέναντι σε δύσκολα ανιχνεύσιμες ψηφιακές απειλές. Πάνελ για θέματα ηθικής, καθώς η gen AI έχει πλέον «εισβάλει» στην καθημερινότητα Φυσικά, δεν θα λείψουν από τα πάνελ συζητήσεις γύρω από θέματα ηθικής και αξιοπιστίας καθώς η gen AI έχει πλέον «εισβάλει» στην καθημερινότητά μας.Οι συμμετέχοντες και οι συμμετέχουσες θα αποκωδικοποιήσουν τις εξελίξεις της νέας ΑΙ εποχής, ενώ κεντρικό μήνυμα του συνεδρίου είναι να αναδείξει πως μπορεί η νέα τεχνολογία να συμβάλει στην προώθηση ενός βιώσιμου μέλλοντος πάντα με επίκεντρο τον άνθρωπο. Το φετινό πρόγραμμα περιλαμβάνει κορυφαία ονόματα ομιλητών και ομιλητριών μεταξύ των οποίων είναι οι: -Shakir Mohamed, Αντιπρόεδρος Έρευνας στη Google DeepMind στο Λονδίνο αλλά και μια από τις 100 πιο επιδραστικες προσωπικοτητες στην ΑΙ σύμφωνα με το περιοδικό ΤΙΜΕ. Ο Shakir Mohamed θα μοιραστεί τη γνώση του για την εξέλιξη της ΑΙ από τα αυτόνομα συστήματα στην νέα εποχή των agentic AI. -Ανάμεσα στους ομιλητές και ο βραβευμένος Jοseph Sifakis, ομότιμος διευθυντής έρευνας στο Verimag Laboratory και διακεκριμένος καθηγητής στο Southern University of Science and Technology. -H Alessandra Sala, επικεφαλής AI και Data Science στην Shutterstock, θα απαντήσει στο κρίσιμο ερώτημα «Πώς μπορούμε να καινοτομούμε υπεύθυνα;» δίνοντας έμφαση σε τρεις πυλώνες όπως την αξιοπιστία, της αυθεντικότητα αλλά και την εμπιστοσύνη στην εποχή της ΑΙ.Ο Rohit Patel, διευθυντής, Superintelligence Labs της Meta θα κλείσει το συνέδριο παρουσιάζοντας το όραμα για το μέλλον της τεχνητής νοημοσύνης και τον αντίκτυπό της από την βιομηχανία μέχρι και το ανθρώπινο δυναμικό. Περισσότερα για το πρόγραμμα εδώ: https://emtecheurope.com/ Σχετικά με το EmTech Europe από το MIT Technology Review Ως μία από τις κορυφαίες πλατφόρμες στον κόσμο για τη μελέτη των αναδυόμενων τεχνολογιών, το EmTech Europe έχει γίνει συνώνυμο με την καινοτομία και το thought leadership. Το συνέδριο δεν αναδεικνύει μόνο τις δυνατότητες της τεχνολογικής προόδου, αλλά παρέχει και αξιοποιήσιμες πληροφορίες για την προώθηση της βιώσιμης ανάπτυξης σε όλους τους κλάδους. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2080225/emtech-europe-i-techniti-noimosyni-protagonistei-sto-synedrio-toy-mit-stin-athina/

Το Καζακστάν κάνει αναδασώσεις για να «αναστήσει» τις τίγρεις της περιοχής Τεράστια προσπάθεια αποκατάστασης του φυσικού τους περιβάλλοντος. Τίγρεις είναι πιθανό να περιπλανηθούν σύντομα ξανά για πρώτη φορά στο Καζακστάν μετά από περισσότερα από 70 χρόνια καθώς οικολόγοι υλοποιούν μια γιγαντιαία προσπάθεια αποκατάστασης μέρους των χαμένων βιοτόπων τους στη χώρα.Η τίγρη της Κασπίας ήταν ένας πληθυσμός τίγρεων, ο οποίος ζούσε στην ανατολική Τουρκία, στον Καύκασο και γύρω από την Κασπία Θάλασσα, στην Κεντρική Ασία,στο βόρειο Αφγανιστάν και στη δυτική Κίνα. Κατοικούσε σε δάση μέχρι τη δεκαετία του 1970. Αυτός ο πληθυσμός εκτιμήθηκε ως εξαφανισμένος το 2003.Οι τελευταίες τίγρεις της Κασπίας στο Καζακστάν εξαφανίστηκαν στα τέλη της δεκαετίας του 1940, έπειτα από χρόνια κυνηγιού, απώλειας ενδιαιτημάτων και μείωσης των πληθυσμών των θηραμάτων τους. Τώρα η κεντροασιατική χώρα έχει ένα φιλόδοξο σχέδιο επανεισαγωγής των μεγαλύτερων αιλουροειδών στον κόσμο στις ιστορικές τους περιοχές.Δύο τίγρεις σε αιχμαλωσία (ένα αρσενικό και ένα θηλυκό) βρίσκονται ήδη στο Καζακστάν στο πλαίσιο προγράμματος αναπαραγωγής και απελευθέρωσης ενώ η χώρα αναμένει τις πρώτες άγριες τίγρεις από τη Ρωσία το πρώτο εξάμηνο του 2026. Ωστόσο, για να πετύχει το πρόγραμμα οι τίγρεις χρειάζονται εκτεταμένους βιότοπους και εδώ έρχεται ένα τεράστιο πρόγραμμα δενδροφύτευσης.Πέρυσι, το πρόγραμμα επανεισαγωγής τίγρεων του Καζακστάν υπό την ηγεσία της κυβέρνησης της χώρας με τη στήριξη του World Wildlife Fund (WWF) και του United Nations Development Programme φύτεψε 37,000 δενδρύλλια και μοσχεύματα κοντά σε μια τεράστια λίμνη στη νοτιοανατολική περιοχή Νότιο Μπαλκάς όπου ζούσαν παλαιότερα τίγρεις. Αυτό προστίθεται στα 50,000 δενδρύλλια που φυτεύτηκαν από το 2021 έως το 2024.Η δενδροφύτευση αποτελεί βασικό μέρος της ευρύτερης εθνικής πρωτοβουλίας πρασίνου της χώρας. Από το 2021 το Καζακστάν έχει φυτέψει περίπου 1,4 δισεκατομμύρια δέντρα και οι Αρχές δηλώνουν ότι βρίσκονται σε τροχιά επίτευξης του στόχου των 2 δισεκατομμυρίων έως το 2027. Το καταφύγιο Στο Νότιο Μπαλκάς τα νέα δέντρα λειτουργούν ως βάση για την αποκατάσταση οικοσυστημάτων δίπλα σε ήδη δασωμένες περιοχές. Παρέχουν καταφύγιο, πρόσβαση σε νερό και τροφή για τα θηράματα των τίγρεων όπως αγριόχοιροι και το ελάφι της Βουχάρας ή ελάφι της Βακτριανής.Η ζώνη φύτευσης εκτείνεται σε περίπου 4 χιλιόμετρα ακτογραμμής κατά μήκος της Λίμνης Μπαλκάς, της μεγαλύτερης λίμνης της Κεντρικής Ασίας και της 15ης μεγαλύτερης στον κόσμο. Η νέα βλάστηση δημιουργεί «νησίδες» δάσους που ρυθμίζουν τη ροή του νερού και συμβάλλουν στη σταθεροποίηση πλημμυρών. Η επιστροφή Οι τίγρεις που ζούσαν παλαιότερα στο Καζακστάν ανήκαν σε έναν πλέον εξαφανισμένο πληθυσμό γνωστό ως Κασπιανή τίγρη. Ωστόσο, οι ζωντανές τίγρεις Αμούρ (Σιβηρικές) της ρωσικής Άπω Ανατολής και της Κίνας μπορούν να λειτουργήσουν ως αντικαταστάτες. Μελέτη του 2009 έδειξε ότι οι Κασπιανές και οι Αμούρ τίγρεις πιθανότατα αποτελούσαν τον ίδιο πληθυσμό έως ότου οι ανθρώπινες δραστηριότητες τις διαχώρισαν τον 19ο αιώνα.Το πρόγραμμα υποδέχθηκε το 2024 δύο τίγρεις Αμούρ σε αιχμαλωσία, που φαίνεται να έχουν προσαρμοστεί καλά. Το θηλυκό ονομάζεται Bodhana και το αρσενικό Kuma. Προέρχονται από καταφύγιο ζώων στην Ολλανδία και ζουν σε περίφραξη εντός του Φυσικού Καταφυγίου Ile-Balkhash. Επειδή έχουν συνηθίσει την αιχμαλωσία δεν θα απελευθερωθούν αλλά ελπίζεται ότι οι απόγονοί τους θα αποτελέσουν μέρος ενός νέου ιδρυτικού πληθυσμού.Ωστόσο καθώς δεν υπάρχει εγγύηση επιτυχούς αναπαραγωγής ο κύριος όγκος του νέου πληθυσμού θα αποτελείται από άγριες τίγρεις που θα εισαχθούν από τη Ρωσία. Σύμφωνα με διαθέσιμες πληροφορίες, οι τίγρεις που αναμένονται το 2026 προέρχονται από άγριους πληθυσμούς. Προκλήσεις και συνύπαρξη με τον άνθρωπο Η επανεισαγωγή μεγάλων θηρευτών είναι μια λεπτή και ριψοκίνδυνη διαδικασία ιδίως όταν τα ζώα μπορούν να βλάψουν ανθρώπους ή κτηνοτροφικά ζώα. Ωστόσο είναι εφικτή: μελέτη του 2024 έδειξε ότι αντίστοιχη προσπάθεια επανεισαγωγής τίγρεων στη Ρωσία ήταν σε μεγάλο βαθμό επιτυχής, αν και ένα άτομο χρειάστηκε να επανασυλληφθεί αφού επιτέθηκε σε οικόσιτα ζώα.Το πρόγραμμα του Καζακστάν προβλέπει ειδική ομάδα που θα παρακολουθεί συνεχώς τις απελευθερωμένες τίγρεις μέσω δορυφορικών κολάρων και θα παρεμβαίνει σε περιπτώσεις πιθανής σύγκρουσης με ανθρώπους. Παράλληλα, γίνονται δράσεις ενημέρωσης των τοπικών κοινοτήτων και προβλέπεται σύστημα αποζημίωσης για απώλειες κτηνοτροφικών ζώων.Σύμφωνα με τους υπεύθυνους, όλα αυτά αποτελούν μέρος μιας μακροπρόθεσμης στρατηγικής για ειρηνική συνύπαρξη ανθρώπων και μεγάλων θηρευτών με στόχο η τίγρης να επιστρέψει μόνιμα στα οικοσυστήματα του Καζακστάν. Στη φωτογραφία μια τίγρης της Κασπίας. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2079967/to-kazakstan-kanei-anadasoseis-gia-na-anastisei-tis-tigreis-tis-periochis/

Το αεροσκάφος ER-2 της NASA καταγράφει το φως του φεγγαριού για να βαθμονομήσει τους διαστημικούς αισθητήρες. Ένα όργανο της NASA που έχει σχεδιαστεί για να μετρά τη φωτεινότητα της Σελήνης, ώστε να βοηθά τους αισθητήρες δορυφόρων να κάνουν πιο ακριβείς μετρήσεις, ολοκλήρωσε μια τριήμερη αποστολή σε ένα αεροπλάνο που πετούσε ψηλά στις 5 Φεβρουαρίου.Η NASA χρησιμοποιεί τη Σελήνη ως φυσική πηγή βαθμονόμησης για να βελτιώσει την ακρίβεια των διαστημικών αισθητήρων. Αυτοί οι αισθητήρες παρέχουν κρίσιμα δεδομένα για την παρατήρηση καιρικών φαινομένων, την έρευνα της γεωργίας και τη μελέτη των οικοσυστημάτων της Γης - υποστηρίζοντας αποφάσεις που επηρεάζουν την καθημερινή ζωή. Μετρώντας τη φωτεινότητα της Σελήνης από το κοντινό διάστημα, οι επιστήμονες μπορούν να διασφαλίσουν ότι τα δορυφορικά όργανα παραμένουν ακριβή χωρίς να προσθέτουν δαπανηρό ενσωματωμένο εξοπλισμό βαθμονόμησης.Το όργανο Airborne Lunar Spectral Irradiance, ή air-LUSI , πέταξε πάνω από τη Δυτική Ακτή με το αεροσκάφος μεγάλου υψομέτρου ER-2 της NASA, με έδρα το Κέντρο Έρευνας Πτήσεων Armstrong της NASA στο Edwards της Καλιφόρνια, μετατρέποντας το αεροπλάνο σε αερομεταφερόμενο σεληνιακό παρατηρητήριο. Το όργανο μεταφέρθηκε σε υψόμετρο περίπου 70.000 ποδιών, πάνω από το 95% της ατμόσφαιρας της Γης. Η ομάδα air-LUSI πραγματοποιεί αποστολές για τη μέτρηση του σεληνιακού φωτός από το 2022.Επειδή η επιφάνεια της Σελήνης αντανακλά το φως με συνέπεια και δεν επηρεάζεται από το μεταβαλλόμενο περιβάλλον της Γης, το φως του φεγγαριού αποτελεί καλό σημείο αναφοράς για τη βαθμονόμηση. Σε αντίθεση με τον Ήλιο, η φωτεινότητα της Σελήνης είναι παρόμοια με της Γης, γεγονός που την καθιστά ιδανική για τον τρόπο λειτουργίας των δορυφορικών αισθητήρων. Το έργο air-LUSI είναι μια συνεργασία μεταξύ της NASA, του Εθνικού Ινστιτούτου Προτύπων και Τεχνολογίας, της Γεωλογικής Υπηρεσίας των ΗΠΑ, του Πανεπιστημίου του Μέριλαντ, στην κομητεία της Βαλτιμόρης, και του Πανεπιστημίου McMaster στο Οντάριο. https://science.nasa.gov/blogs/science-news/2026/03/02/nasa-aircraft-calibrates-with-moonlight/ Το αεροσκάφος μεγάλου υψομέτρου ER-2 της NASA προετοιμάζεται για νυχτερινή πτήση με το όργανο Airborne Lunar Spectral Irradiance (air-LUSI). Το όργανο μετρά το φως του φεγγαριού για να βελτιώσει την ακρίβεια των διαστημικών αισθητήρων που παρατηρούν τον καιρό, ερευνούν τη γεωργία και μελετούν το οικοσύστημα της Γης.

Κώνοι σκωρίας στη Γη και τον Άρη. Από τη δεκαετία του 1970, οι πλανητικοί γεωλόγοι γνωρίζουν ότι τα ηφαιστειακά χαρακτηριστικά καλύπτουν μεγάλες εκτάσεις του Άρη. Οι πρώτες εικόνες του Mariner 9 αποκάλυψαν τεράστια ηφαίστεια ασπίδας και πεδιάδες λάβας σε μια κλίμακα που δεν έχει ξανασυμβεί στη Γη. Το όρος Όλυμπος , το ψηλότερο ηφαίστειο στο ηλιακό σύστημα, βρίσκεται σχεδόν τρεις φορές ψηλότερα από το Έβερεστ. Το όρος Άλμπα Μονς , το ευρύτερο ηφαίστειο του πλανήτη, εκτείνεται σε απόσταση συγκρίσιμη με το μήκος των ηπειρωτικών Ηνωμένων Πολιτειών.Τόσο το Όλυμπος Μονς όσο και το Άλμπα Μονς σχηματίστηκαν κυρίως από βασαλτικές εκρήξεις — σχετικά ήρεμες εκρήξεις «ρευστών» λάβων που εξαπλώθηκαν στην επιφάνεια σε στρώματα. Αυτός θεωρείται ο πιο συνηθισμένος τύπος ηφαιστειακής δραστηριότητας στον Άρη, που ευθύνεται για τη συντριπτική πλειοψηφία των ηφαιστειακών γεωμορφών του. Ωστόσο, ένα μικρό μέρος προήλθε από εκρηκτική ηφαιστειακή δραστηριότητα του είδους που σχηματίζει ηφαιστειακούς κώνους , πυροκλαστικές ροές και κατακρημνίσεις τέφρας .Η έλλειψη εκρηκτικών ηφαιστειακών χαρακτηριστικών στον Άρη απασχολεί εδώ και καιρό τους γεωλόγους. Με μέση ατμοσφαιρική πίεση 160 φορές χαμηλότερη από αυτή της Γης και μόνο το ένα τρίτο της βαρύτητας, οι εκρηκτικές εκρήξεις θα έπρεπε θεωρητικά να συμβαίνουν πιο εύκολα στον Κόκκινο Πλανήτη, δήλωσε ο Petr Brož, πλανητικός γεωλόγος της Τσεχικής Ακαδημίας Επιστημών. Αυτή η σπανιότητα είναι μέρος αυτού που καθιστά χαρακτηριστικά όπως οι ηφαιστειακοί κώνοι (που φαίνονται παραπάνω) που βρίσκονται στην περιοχή Ulysses Colles του Άρη τόσο συναρπαστικά για τους πλανητικούς γεωλόγους.«Φαίνονται να είναι κώνοι σκωρίας — ένα σαφές σημάδι εκρηκτικής ηφαιστειακής δραστηριότητας», πρόσθεσε ο Μπροζ. «Ήταν οι πρώτοι που εντοπίστηκαν στην περιοχή Θαρσίς τη δεκαετία του 2010 και βοήθησαν να σχηματιστεί μια ευρύτερη και πιο ολοκληρωμένη εικόνα της ηφαιστειακής δραστηριότητας στον Άρη».Η κάμερα CTX (Context Camera) στο Mars Reconnaissance Orbiter της NASA κατέγραψε αυτήν την εικόνα (δεύτερη εικόνα παραπάνω) του Ulysses Colles στις 7 Μαΐου 2014. Το Ulysses Colles βρίσκεται στο νότιο άκρο των Ulysses Fossae , μιας ομάδας κοιλάδων εντός της ηφαιστειακής περιοχής Tharsis .Το OLI (Operational Land Imager) στο Landsat 8 κατέγραψε μια εικόνα με παρόμοιους κώνους στο ηφαιστειακό πεδίο του Σαν Φρανσίσκο (SFVF) στη βόρεια Αριζόνα στις 19 Ιουνίου 2025 (πάνω). Οι πλανητικοί γεωλόγοι θεωρούν τους κώνους στις δύο τοποθεσίες πολύ παρόμοιους. Και οι δύο εικόνες περιλαμβάνουν επίσης γκρεμπέν - γραμμικά μπλοκ φλοιού που έχουν μετατοπιστεί προς τα κάτω.Και στις δύο εικόνες, οι κώνοι σκωρίας εμφανίζονται ως στρογγυλεμένοι λόφοι που στέφονται με κυκλικές οπές, ενώ οι ροές λάβας εξαπλώνονται προς τα έξω ως σκούρες, ανάγλυφες περιοχές γύρω από τις βάσεις των κώνων. Και στις δύο τοποθεσίες, φαινομενικά νεότερες και μικρότερες ροές λάβας φαίνεται να ξεχύνονται από ορισμένους κώνους, ενώ παλαιότερες, πιο φθαρμένες ροές βρίσκονται στο φόντο.«Η κατανόηση παρόμοιων χαρακτηριστικών στη Γη μας βοηθά να γνωρίζουμε τι να αναζητήσουμε στον Άρη και να ερμηνεύσουμε διεργασίες που δεν μπορούμε να παρατηρήσουμε άμεσα», δήλωσε ο Πάτρικ Γουέλι, ηφαιστειολόγος της NASA, ο οποίος είναι μέλος μιας ομάδας που αναπτύσσει εξοπλισμό πεδίου και τεχνικές για την εξερεύνηση της Σελήνης και του Άρη.Ο κρατήρας SP (πάνω αριστερά), που βρίσκεται στο ηφαιστειακό πεδίο του Σαν Φρανσίσκο στην Αριζόνα, διαθέτει μια ροή λάβας μήκους 7 χιλιομέτρων που εκτείνεται προς τα βόρεια και έχει χρησιμοποιηθεί για την εκπαίδευση γεωλογίας των αστροναυτών της NASA . Σε δύο σημεία, η ροή έχει χυθεί σε μια τάφρο, δημιουργώντας ένα χαρακτηριστικό μοτίβο ημισελήνου κατά μήκος της αριστερής πλευράς του.Στη Γη, οι κώνοι σκωρίας σχηματίζονται όταν μάγματα πλούσια σε αέριο ανεβαίνουν ψηλά στον αέρα και στερεοποιούνται σε μικρά σωματίδια υλικού που ονομάζονται σκωρίες , τα οποία συσσωρεύονται σε απότομες δομές. Ενώ παρόμοιες διεργασίες δημιουργούν κώνους στη Γη και τον Άρη, υπάρχουν σημαντικές διαφορές. Οι κώνοι σκωρίας στον Άρη είναι συνήθως ψηλότεροι, πλατύτεροι και έχουν ομαλότερες κλίσεις, είπε ο Φλιν. Αυτό έχει νόημα. Με χαμηλότερη βαρύτητα και ατμοσφαιρική πίεση, τα ηφαιστειακά σιντριβάνια μπορούν να ανεβάσουν το εκρηκτικό μάγμα ψηλότερα και πιο μακριά από τον αγωγό, παράγοντας μεγαλύτερους κώνους.Υπάρχουν πολύ περισσότεροι κώνοι σκωρίας στη Γη, όπου υπάρχουν δεκάδες χιλιάδες και αντιπροσωπεύουν περίπου το 90% των ηφαιστείων στην ξηρά. Στον Άρη, «έχουμε εντοπίσει μόνο δεκάδες έως μερικές εκατοντάδες υποψήφια», είπε ο Μπροζ. Πρόσθεσε ότι θα μπορούσε η εκρηκτική ηφαιστειακή δραστηριότητα να μην ήταν ποτέ συνηθισμένη στον Άρη ή ότι θα μπορούσε να ήταν, αλλά τα εκρηκτικά χαρακτηριστικά να έχουν καλυφθεί από νεότερες, εκχυτικές ροές ή να έχουν καταστραφεί από τη διάβρωση. Ο Whelley σημείωσε ότι στον Άρη, παραμένει ασαφές αν οι ροές λάβας του Άρη ή οι κώνοι σκωρίας σχηματίστηκαν πρώτοι. Η ροή λάβας θα μπορούσε να είναι παλαιότερη, με τον κώνο να σχηματίζεται στην κορυφή. Ή, ο κώνος μπορεί να σχηματίστηκε πρώτος και αργότερα να βουλώθηκε, αναγκάζοντας τη λάβα να χυθεί από την πλευρά του. Ο προσδιορισμός της σειράς των γεγονότων είναι ένα από τα «γρίφοι της γεωλογίας» που προσπαθούν να λύσουν οι πλανητικοί γεωλόγοι όταν μελετούν τα χαρακτηριστικά του Άρη από απόσταση, είπε. «Η επίσκεψη σε μέρη όπως το Ηφαιστειακό Πεδίο του Σαν Φρανσίσκο και η μελέτη της γεωλογίας ανάλογων χαρακτηριστικών από κοντά στη Γη μας βοηθά να γνωρίζουμε ποιες ενδείξεις πρέπει να αναζητήσουμε όταν ερμηνεύουμε τη γεωλογία του Άρη».Παρακάτω (αριστερά) είναι μια πιο κοντινή όψη ενός κώνου σκωρίας στη Γη, νοτιοανατολικά του κρατήρα SP, που ονομάζεται κρατήρας Sunset . Εξερράγη πριν από περίπου 800 χρόνια, καθιστώντας τον τον νεότερο κώνο σκωρίας στο ηφαιστειακό πεδίο του Σαν Φρανσίσκο. Ο ανάλογος κώνος στο Ulysses Colles (δεξιά), αντίθετα, πιστεύεται ότι είναι δισεκατομμυρίων ετών.Σημειώστε ότι οι εκρήξεις που δημιουργούν κώνους σκωρίας είναι «ήπια εκρηκτικές», συνήθως στρομπολιανά γεγονότα , που χαρακτηρίζονται από διαλείπουσες σιντριβάνια λάβας , δήλωσε ο Ian Flynn, πλανητικός γεωλόγος στο Πανεπιστήμιο του Πίτσμπουργκ. Διαφέρουν από τις πολύ πιο βίαιες εκρηκτικές εκρήξεις που στέλνουν στήλες τέφρας που υψώνονται δεκάδες χιλιόμετρα στον αέρα, όπως συνέβη στο Hunga Tonga-Hunga Ha'apai στον Νότιο Ειρηνικό, πρόσθεσε.Ο Άρης παρουσιάζει επίσης ενδείξεις εξαιρετικά εκρηκτικών «υπερεκρήξεων», αλλά αυτός ο τύπος έκρηξης αφήνει πίσω του μια διαφορετική γεωλογική υπογραφή: μεγάλες κοιλότητες που ονομάζονται πατέρες και ευρείες, λεπτές αποθέσεις τέφρας και άλλου διαβρώσιμου υλικού που έχουν σμιλευτεί σε γεωμορφές όπως τα γιάρντανγκ .Η σύγκριση πλανητών είναι πολύτιμη για την κατανόηση της γεωλογίας μακρινών κόσμων, είπε ο Μπροζ. Χωρίς τέτοιες συγκρίσεις, γίνεται πιο δύσκολο να προσδιοριστεί πώς μπορεί να έχουν σχηματιστεί οι γεωμορφές σε άλλους πλανήτες ή φεγγάρια.Αλλά η προσοχή είναι απαραίτητη. «Στην πλανητική επιστήμη, λέγεται συχνά -μισοαστεία- ότι ακόμα κι αν κάτι μοιάζει με πάπια, συμπεριφέρεται σαν πάπια και ακούγεται σαν πάπια, μπορεί στην πραγματικότητα να μην είναι πάπια», πρόσθεσε. Είναι εύκολο, για παράδειγμα, να μπερδέψει κανείς τους κώνους σκωρίας με τα ηφαίστεια λάσπης .Οι ερευνητές είναι απόλυτα βέβαιοι ότι οι κώνοι Ulysses Colles σχηματίστηκαν μέσω εκρηκτικής ηφαιστειακής δραστηριότητας με βάση το περιβάλλον ηφαιστειακό τοπίο, αλλά σε πιο ασαφές έδαφος μπορεί να είναι δύσκολο να το διαπιστώσουμε. Ο Άρης είναι θεμελιωδώς διαφορετικός από τη Γη, προειδοποίησε. Η εργαστηριακή έρευνα του Brož υποδηλώνει, για παράδειγμα, ότι οι ροές λάσπης στον Άρη μπορούν να μοιάζουν πολύ με ορισμένους τύπους ροών λάβας και ότι, υπό ορισμένες συνθήκες, μπορούν ακόμη και να βράσουν και να αιωρηθούν . «Πρέπει επίσης να αποφύγουμε να περιοριστούμε από την επίγεια εμπειρία», είπε. «Αν δεν σκεφτούμε έξω από τα συνηθισμένα, μπορεί να παραβλέψουμε σημαντικές δυνατότητες». Εικόνες του Παρατηρητηρίου της Γης της NASA από τη Lauren Dauphin, χρησιμοποιώντας δεδομένα Landsat από την Γεωλογική Υπηρεσία των ΗΠΑ και δεδομένα CTX από το Mars Reconnaissance Orbiter . Ιστορία από τον Adam Voiland. https://science.nasa.gov/earth/earth-observatory/scoria-cones-on-earth-and-mars/

Έλληνες επιστήμονες παρακολουθούν τη μεταμόρφωση ενός άστρου-υπεργίγαντα σε μαύρη τρύπα (βίντεο) Είναι 30 φορές μεγαλύτερο από τον Ήλιο και μετεξελίσσεται σε ένα σπάνιο είδος άστρου που μπορεί να εκραγεί. Διεθνής ερευνητική ομάδα η πλειοψηφία της οποίας αποτελείται από επιστήμονες του Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών παρατηρεί ένα από τα μεγαλύτερα άστρα του Σύμπαντος να μεταμορφώνεται σε ένα σπάνιο είδος άστρου και αυτή η δραματική μεταμόρφωση ίσως αποτελεί τον πρόλογο μιας ισχυρής έκρηξης σουπερνόβα που θα οδηγήσει στη γέννηση μιας μαύρης τρύπας.Το άστρο αυτό είναι το WOH G64 (γνωστό και ως IRAS 04553–6825) το οποίο βρίσκεται σε απόσταση περίπου 163,000 ετών φωτός από τη Γη στο Μεγάλο Νέφος του Μαγγελάνου, ένα γαλαξία δορυφόρο του του δικού μας γαλαξία. Το άστρο έχει ακτίνα περίπου 1,540 φορές μεγαλύτερη από του Ήλιου, μάζα σχεδόν 30 φορές μεγαλύτερη και φωτεινότητα 282.000 φορές ισχυρότερη από αυτή του μητρικού μας άστρου. Ανακαλύφθηκε τη δεκαετία του 1970 και θεωρούνταν ένας ακραίος ερυθρός υπεργίγαντας περιβαλλόμενος από έναν πυκνό δακτύλιο σκόνης.Ωστόσο το 2014 η εικόνα του άστρου άρχισε να αλλάζει. Η ερευνητική ομάδα παρατήρησε ότι το χρώμα του μεταβαλλόταν, ενώ αυξανόταν και η θερμοκρασία της επιφάνειάς του. Οι ερευνητές κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι πρόκειται για μετάβαση από ερυθρό υπεργίγαντα σε κίτρινο υπεργίγαντα, ένα εξαιρετικά σπάνιο και βραχύβιο στάδιο εξέλιξης. Αυτό θα μπορούσε να σημαίνει ότι οι αστρονόμοι παρακολουθούν ουσιαστικά τον «θάνατο» ενός άστρου σε πραγματικό χρόνο.Μέχρι σήμερα δεν είναι σαφές ποια είναι η τελική μοίρα άστρων με αρχική μάζα 23 έως 30 φορές μεγαλύτερη από του Ήλιου. Μπορεί να εκραγούν ως υπερκαινοφανείς, να καταρρεύσουν απευθείας σε μαύρες τρύπες ή να περάσουν πρώτα από το στάδιο του κίτρινου υπεργίγαντα. Το WOH G64, με εκτιμώμενη μάζα περίπου 28 ηλιακών μαζών, ίσως δώσει απάντηση σε αυτό το ανοιχτό ερώτημα.Ιδιαίτερα εντυπωσιακό είναι ότι η αλλαγή θερμοκρασίας και χρώματος φαίνεται να συνέβη μέσα σε μόλις έναν χρόνο και μάλιστα ομαλά και χωρίς βίαια φαινόμενα, κάτι που είναι ασυνήθιστο για τόσο γρήγορες αστρικές μεταβολές.Οι κίτρινοι υπεργίγαντες είναι εξαιρετικά σπάνιοι, καθώς αντιπροσωπεύουν ένα σύντομο μεταβατικό στάδιο πριν από μια πιθανή έκρηξη υπερκαινοφανούς. Για να συμβεί αυτή η μετάβαση, απαιτείται ισχυρός αστρικός άνεμος που απομακρύνει τα εξωτερικά στρώματα του άστρου, αυξάνοντας έτσι τη θερμοκρασία του.Οι ερευνητές αναφέρουν στη μελέτη τους που δημοσιεύεται στην επιθεώρηση «Nature Astronomy» ότι ανακάλυψαν επίσης ότι το WOH G64 δεν είναι μόνο του αλλά αποτελεί μέρος ενός διπλού αστρικού συστήματος. Η αλληλεπίδραση με το συνοδό άστρο ενδέχεται να παίζει καθοριστικό ρόλο στη μεταμόρφωσή του. Αν υπάρχει μεταφορά μάζας μεταξύ των δύο άστρων το εξωτερικό περίβλημα του ερυθρού υπεργίγαντα μπορεί να απογυμνωθεί μερικώς οδηγώντας στη μετάβαση προς υψηλότερες θερμοκρασίες.Εναλλακτικά, η αλλαγή μπορεί να οφείλεται σε εσωτερικές διεργασίες του ίδιου του άστρου πιθανώς έπειτα από μια εκρηκτική φάση που διήρκεσε πάνω από 30 χρόνια και τώρα ολοκληρώνεται. Η κατανόηση του αν η εξέλιξη αυτή οφείλεται σε δυαδική αλληλεπίδραση ή σε εσωτερικούς μηχανισμούς είναι κρίσιμη για τη μελέτη των μαζικών άστρων, την πρόβλεψη του τρόπου θανάτου τους και την ερμηνεία των υπερκαινοφανών που παράγουν.Σε αστρονομικούς όρους, το WOH G64 θεωρείται ιδιαίτερα εξελιγμένο και ενδέχεται να υποστεί βαρυτική κατάρρευση «σύντομα» — δηλαδή μέσα σε διάστημα από μερικές εκατοντάδες έως λίγες χιλιάδες χρόνια. Αν συμβεί, το αποτέλεσμα θα είναι είτε μια θεαματική έκρηξη υπερκαινοφανούς είτε άμεση κατάρρευση σε μαύρη τρύπα.Παρότι κάτι τέτοιο θεωρείται απίθανο να συμβεί στη διάρκεια της ανθρώπινης ζωής, οι επιστήμονες τονίζουν ότι δεν είμαστε ακόμη βέβαιοι ούτε για το αν τελικά το άστρο θα εκραγεί ως υπερκαινοφανής. Καλλιτεχνική απεικόνιση του γιγάντιου άστρου που ίσως γίνει μαύρη τρύπα. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2078491/ellines-epistimones-parakoloythoyn-ti-metamorfosi-enos-astroy-ypergiganta-se-mayri-trypa-vinteo/

Σφάλματα και παιδαγωγικές αστοχίες στην σχολική κβαντομηχανική. Οι σελίδες που ακολουθούν είναι από το σχολικό βιβλίο φυσικής Γ ́ Λυκείου και συνοδεύονται από τις παρατηρήσεις του υπογράφοντος, Στέφανου Τραχανά, πάνω στα επιστημονικά σφάλματα και τις παιδαγωγικές επιλογές του βιβλίου. Μαζί με ένα διευκρινιστικό Υστερόγραφο, οι σελίδες αυτές αναρτήθηκαν στο blog Quantum https://quantum.cup.gr/2025/07/blog-post_24.html ενώ στάλθηκαν επίσης για ενημέρωση στο Ινστιτούτο Εκπαιδευτικής Πολιτικής (ΙΕΠ) του Υπουργείου Παιδείας, που είναι το αρμόδιο όργανο της Πολιτείας για τα σχολικά βιβλία. Δεδομένου του σκοπού του Quantum (να λειτουργήσει ως ένα δημόσιο φόρουμ συζητήσεων σχετικά με τη διδασκαλία της κβαντομηχανικής στο Λύκειο), ελπίζουμε η παρούσα ανάρτηση να βοηθήσει ώστε να σπάσει κάποτε ο κύκλος σιωπής που φαίνεται να περιβάλλει τα περιεχόμενα και την παιδαγωγική καταλληλότητα των σχολικών βιβλίων στη χώρα μας. Στέφανος Τραχανάς – 27/2/26 https://physicsgg.me/wp-content/uploads/2026/03/cf84cebf-cebaceb5cf86ceaccebbceb1ceb9cebf-cf84cebfcf85-cf83cf87cebfcebbceb9cebacebfcf8d-ceb2ceb9ceb2cebbceafcebfcf85-cea3cf84cebfceb9cf87ceb5ceafceb1-ce9aceb2ceb1cebdcf84cebfcebcceb7cf87.pdf Υστερόγραφο Σε ένα απολύτως συγκεντρωτικό εκπαιδευτικό σύστημα όπως το δικό μας, οι ευθύνες για τις αστοχίες των σχολικών βιβλίων –ακραία μη αποδεκτές σε αρκετά σημεία όπως προσπάθησα να δείξω για το κομμάτι της κβαντομηχανικής–, μόνο σε μικρό βαθμό μπορούν να αποδοθούν στους συγγραφείς τους. Διότι οι προδιαγραφές τίθενται από τον αρμόδιο φορέα της Πολιτείας –το ΙΕΠ στην περίπτωσή μας– και είναι συχνά τόσο περιοριστικές ή σε λάθος κατεύθυνση, ώστε τα περιθώρια μέσα στα οποία μπορούν να κινηθούν οι συγγραφείς (έκταση των επιμέρους θεμάτων, παιδαγωγικό πλαίσιο, κ.λπ.) να είναι ασφυκτικά στενά ή κακά σχεδιασμένα. Επιπλέον, το κρίσιμο στάδιο του ελέγχου των «χειρογράφων» από έμπειρους κριτικούς αναγνώστες, φαίνεται να ήταν ανύπαρκτο στην παρούσα περίπτωση. Είναι φανερό σε μας ότι ουδείς διάβασε το βιβλίο –είτε για καθαρά επιστημονικό είτε για παιδαγωγικό έλεγχο– και επομένως οι συγγραφείς αφέθηκαν χωρίς καμιά ανατροφοδότηση που θα τους βοηθούσε να βελτιώσουν σημαντικά το κείμενό τους. Μια ανατροφοδότηση που ήταν ακόμα πιο κρίσιμη για τούτο το κομμάτι της ύλης, δεδομένου ότι καμιά προηγούμενη εμπειρία διδασκαλίας της κβαντομηχανικής στο Λύκειο (ως πανελλαδικά εξεταζόμενου μαθήματος) δεν ήταν διαθέσιμη στη χώρα μέχρι τότε. Όμως, το πιο ενοχλητικό κατά τη γνώμη μας είναι άλλο. Τούτο το βιβλίο –έστω το κεφάλαιο ενός βιβλίου– κυκλοφόρησε εδώ και πάνω από 25 χρόνια και όμως ούτε η ελάχιστη αναθεώρησή του κρίθηκε έκτοτε αναγκαία! Ό,τι έγινε, έγινε! Κι αν αυτή η αδιαφορία είχε κάποια δικαιολογία μέχρι πρόσφατα (αφού η κβαντομηχανική δεν ήταν πανελλαδικά εξεταζόμενο μάθημα, τότε ποιος νοιάζεται;), από το 2022 και μετά θα περίμενε κανείς μια αλλαγή πλεύσης ώστε οι «αμαρτίες» του σχολικού βιβλίου να μην γίνουν καθεστώς μέσω των φροντιστηριακών εγχειριδίων, τα οποία υποχρεούνται να ακολουθούν τις βασικές επιλογές του σχολικού, αφού αυτές ορίζουν δεσμευτικά το πλαίσιο μέσα στο οποίο θα κινηθούν οι πανελλαδικές εξετάσεις. Ενώ το ίδιο σχολικό βιβλίο είναι και σήμερα στο τραπέζι και ορίζει τις επιλογές για τη συγγραφή των νέων διδακτικών βιβλίων που έχουν προγραμματιστεί. Φαίνεται ότι με τα σχολικά βιβλία στη χώρα μας ισχύει κάτι σαν το doomsday machine στο κλασικό φιλμ Dr. Strangelove (SOS: Πεντάγωνο καλεί Μόσχα) του Stanley Kubrick. Έτσι και εκτοξευτούν προς τον στόχο τους –τα… κεφάλια των μαθητριών και των μαθητών μας!–, ουδείς μπορεί να ανακαλέσει την εντολή! Ο συντάκτης του παρόντος έκρινε παρ’ όλα αυτά ότι είχε θεσμική υποχρέωση να κάνει μια σχετική εισήγηση, για μικρές ρεαλιστικές βελτιώσεις, προς το Ινστιτούτο Εκπαιδευτικής Πολιτικής (ΙΕΠ) του Υπουργείου Παιδείας, στις αρχές Ιανουαρίου του τρέχοντος έτους. Τονίζοντας με έμφαση ότι δεν είναι ενδιαφερόμενος για συγγραφή επίσημου σχολικού βιβλίου κβαντομηχανικής. Θα χαιρόταν όμως αν κάποιες από τις διδακτικές απλουστεύσεις, που ενδεχομένως πέτυχε γράφοντας τα σχετικά βιβλία του, έβρισκαν τον δρόμο τους προς τη σχολική τάξη μέσα από τα επίσημα διδακτικά εγχειρίδια που θα γραφούν από τους συναδέλφους οι οποίοι θα λάβουν μέρος στη διαγωνιστική διαδικασία. Κι αν όχι αυτό, τουλάχιστον να μην επαναληφθούν οι πιο καταστροφικές από τις επιλογές του υπάρχοντος σχολικού βιβλίου. Στο ίδιο παραπάνω πνεύμα θεσμικής συμπεριφοράς υποβάλλει στο ΙΕΠ και τις ακόμα πιο εστιασμένες τωρινές παρατηρήσεις του. Όμως πλέον χωρίς αυταπάτες ότι η Βόμβα που εκτοξεύθηκε θα… ανακληθεί! Διαβάστε περισσότερα ΕΔΩ: https://quantum.cup.gr/

Οι αντιδραστήρες πυρηνικής σύντηξης δημιουργούν και σκοτεινή ύλη; Η γνωστή ύλη που μας περιβάλλει και από την οποία είμαστε φτιαγμένοι αποτελεί περίπου το 5% του σύμπαντος. Το υπόλοιπο περιεχόμενο του σύμπαντος όχι μόνο δεν το βλέπουμε, αλλά στην ουσία δεν έχουμε ιδέα περί τίνος πρόκειται. Πρόκειται για την σκοτεινή ύλη που αποτελεί το 27% του σύμπαντος – η βαρύτητα της οποίας δεν αφήνει τους γαλαξίες και τον κοσμικό ιστό να διαλυθούν, ενώ το υπόλοιπο 68%, είναι η σκοτεινή ενέργεια, η οποία προκαλεί την επιταχυνόμενη διαστολή του σύμπαντος. Για το τι ακριβώς είναι η σκοτεινή ύλη (και η σκοτεινή ενέργεια), δεν έχουμε ιδέα! Η σκοτεινή ύλη φαίνεται να αλληλεπιδρά μόνον βαρυτικά με την γνωστή ύλη και τον εαυτό της. Οι φυσικοί κάνουν διάφορες υποθέσεις για την ύπαρξη σωματιδίων σκοτεινής ύλης και πασχίζουν να τα ανιχνεύσουν.Η ιδέα ότι οι αντιδραστήρες σύντηξης θα μπορούσαν να παράγουν τόσα πολλά σωματίδια σκοτεινής ύλης ώστε θα μπορούσαμε να τα ανιχνεύσουμε, δεν είναι καινούργια. Είναι γεγονός ότι οι αντιδραστήρες σχάσης παράγουν τεράστιες ποσότητες νετρίνων (αντινετρίνων), και αυτή η εκπομπή νετρίνων έχει χρησιμοποιηθεί στην πραγματικότητα για την μέτρηση των ιδιοτήτων τους. Τα νετρίνα βρίσκονται παντού γύρω μας επειδή εκπέμπονται από τον ήλιο, αλλά αλληλεπιδρούν με την ύλη πολύ σπάνια. Στην κυριολεξία, απλώς διαπερνούν ολόκληρο τον πλανήτη. Γι’ αυτόν τον λόγο τα νετρίνα συχνά αποκαλούνται φαντάσματα(*). Το καλό με την παραγωγή νετρίνων στους αντιδραστήρες σχάσης είναι ότι ξέρεις ακριβώς πού παράγονται και μπορείς ακόμη και να ελέγξεις την παραγωγή τους, οπότε αυτό δημιουργεί τις ιδανικές συνθήκες για ένα εξαιρετικό πείραμα. Τα νετρίνα είναι τα μόνα σωματίδια του καθιερωμένου προτύπου των στοιχειωδών σωματιδίων που συμπεριφέρονται όπως η σκοτεινή ύλη, αλλά αποτελούν ένα πολύ μικρό ποσοστό της σκοτεινής ύλης του σύμπαντος.Οι φυσικοί Chaja Baruch, Patrick J. Fitzpatrick, Tony Menzo, Yotam Soreq, Sokratis Trifinopoulos & Jure Zupan δημοσίευσαν μια νέα μελέτη με τίτλο «Searching for exotic scalars at fusion reactors» στην οποία ακολουθώντας μια παρόμοια ιδέα με τους αντιδραστήρες σχάσης που παράγουν νετρίνα, υποστηρίζουν ότι και οι αντιδραστήρες πυρηνικής σύντηξης είναι δυνατόν να παράγουν μεγάλες ποσότητες υποθετικών σωματιδίων σκοτεινής ύλης. Γνωρίζουμε ότι τα σωματίδια της σκοτεινής ύλης, αν υπάρχουν, διαπερνούν την κανονική ύλη, γιατί διαφορετικά θα τα είχαμε ήδη παρατηρήσει. Αλλά η δυνατότητα ανίχνευσής τους εξαρτάται από το πόσα μπορείς να παράγεις. Οι ερευνητές εξετάζουν τον πιο συνηθισμένο τύπο πυρηνικής σύντηξης, δηλαδή μεταξύ δευτερίου και τριτίου: 2Η + 3Η → 4He + n + 17.6 MeV. Η ενέργεια των 17,6 MeV μοιράζεται στον πυρήνα ηλίου και στο νετρόνιο, το οποίο κινείται με κινητική ενέργεια περίπου 14,1 MeV.Αυτά τα νετρόνια είναι που κάνουν την πυρηνική σύντηξη τόσο δύσκολη στη διαχείρισή της. Επειδή δεν έχουν ηλεκτρικό φορτίο, τα ισχυρά μαγνητικά πεδία δεν μπορούν να τα παγιδεύσουν. Επομένως, τα νετρόνια ξεφεύγουν από το πλάσμα και προσκρούουν στα τοιχώματα του αντιδραστήρα. Ένα ακόμη πρόβλημα με την σύντηξη δευτερίου-τριτίου είναι ότι το τρίτιο είναι στην πραγματικότητα εξαιρετικά σπάνιο στη Γη. Γι’ αυτό πολλές νεοφυείς επιχειρήσεις πυρηνικής σύντηξης σχεδιάζουν να φτιάξουν το δικό τους τρίτιο, συνήθως θωρακίζοντας τον αντιδραστήρα με υλικά που περιέχουν λίθιο. Τα νετρόνια μπορούν να απορροφηθούν από το λίθιο δίνοντας τρίτιο (n + 6Li → 3Η + 4He), κάτι που είναι βολικό. Ωστόσο, κατά την απορρόφηση ή την ανελαστική σκέδαση ενός νετρονίου από έναν πυρήνα μπορεί να προκύψει ένα σωματίδιο σκοτεινής ύλης που ονομάζεται αξιόνιο. Κι εδώ είναι η ουσία: αν η σκοτεινή ύλη συνίσταται από αξιόνια, τότε αυτή η διαδικασία δημιουργεί σκοτεινή ύλη. Και δεδομένου ότι ο αντιδραστήρας εκπέμπει τόσα πολλά νετρόνια, αυτό σημαίνει ότι θα παραχθούν και πάρα πολλά αξιόνια.Στα τέλη της δεκαετίας του 1970, οι σωματιδιακοί φυσικοί Roberto Peccei και Helen Quinn προσπαθούσαν να λύσουν ένα μακροχρόνιο πρόβλημα στην πυρηνική φυσική, γνωστό ως πρόβλημα της ισχυρής CP. Το πρόβλημα προέκυψε επειδή, ενώ τα μαθηματικά της θεωρίας προέβλεπαν ότι η συμμετρία μεταξύ ύλης και αντιύλης θα έπρεπε να «σπάει» κατά τη δράση της ισχυρής πυρηνικής δύναμης, τα πειράματα έδειχναν το αντίθετο. Όταν οι Peccei και Quinn πρότειναν έναν μηχανισμό που θα μπορούσε να συμβιβάσει τα πειραματικά δεδομένα με την θεωρία, συνειδητοποίησαν ότι αυτός ο μηχανισμός απαιτούσε την ύπαρξη ενός νέου σωματιδίου. Οι Frank Wilczek και Steven Weinberg μελέτησαν το σωματίδιο αυτού του μηχανισμού και ο Wilczek το ονόμασε αξιόνιο (axion) από μια μάρκα απορρυπαντικού, επειδή «καθάριζε» το πρόβλημα της φυσικής! Τα αξιόνια (και τα παρόμοια με αυτά σωματίδια) θα μπορούσαν να είναι τα υπερελαφρά σωματίδια που δεν αλληλεπιδρούν με την γνωστή ύλη, αλλά η βαρυτική τους έλξη θα μπορούσε να εξηγήσει αστροφυσικά και κοσμολογικά προβλήματα που αποδίδονται στη σκοτεινή ύλη.Το αξιόνιο είναι ένα από τα πιο γνωστά υποψήφια σωματίδια για την σκοτεινή ύλη. Είναι ένα σωματίδιο που θα ταίριαζε με το καθιερωμένο πρότυπο της σωματιδιακής φυσικής και θα είχε πολύ μικρή μάζα. Και επειδή η μάζα τους είναι τόσο μικρή, τα αξιόνια είναι δύσκολο να παρατηρηθούν στους επιταχυντές σωματιδίων. Αν υπάρχουν, θα έπρεπε περιστασιακά να παράγονται στις εκεί συγκρούσεις. Αλλά δεδομένου ότι τις περισσότερες φορές απλώς διαπερνούν τον ανιχνευτή, η βασική «υπογραφή» τους θα ήταν η απώλεια ενέργειας, και είναι πολύ δύσκολο να μετρηθεί μια τόσο μικρή απώλεια ενέργειας.Γι’ αυτό υπάρχουν εξειδικευμένα πειράματα που αναζητούν αξιόνια. Η πιο συχνά χρησιμοποιούμενη προσέγγιση είναι η χρήση μαγνητικών πεδίων που θα έπρεπε να μετατρέπουν τα αξιόνια σε φωτόνια. Αυτά τα πειράματα ψάχνουν για αξιόνια από το διάστημα (ή τον Ήλιο) εδώ και πολύ καιρό αλλά δεν έχουν δει κανένα. Ίσως επειδή δεν υπάρχουν ή επειδή είναι πάρα πολύ λίγα. Γι’ αυτό η ιδέα με τον αντιδραστήρα πυρηνικής σύντηξης έχει ενδιαφέρον, επειδή αυτός θα δημιουργούσε πάρα πολλά αξιόνια. Οι ερευνητές Sokratis Trifinopoulos et al επιχειρούν να υπολογίσουν πόσα ακριβώς αξιόνια θα παράγονταν, με ποια ενέργεια, και πόσα από αυτά θα ξέφευγαν από τη θωράκιση του αντιδραστήρα. Και στη συνέχεια εκτιμούν αν ένα πείραμα στην περιοχή του αντιδραστήρα σύντηξης θα μπορούσε να τα ανιχνεύσει. Συμπεραίνουν ότι αυτό είναι πολύ πιο πιθανό, από το να περιμένουμε να ανιχνεύσουμε τα αξιόνια που φτάνουν στη Γη από το διάστημα.Οι αντιδραστήρες πυρηνικής σύντηξης λοιπόν, που έχουν ως στόχο να λύσουν το ενεργειακό πρόβλημα της ανθρωπότητας, θα μπορούσαν ταυτόχρονα να χρησιμοποιηθούν για να λύσουν ένα από τα μεγαλύτερα μυστήρια της σύγχρονης φυσικής, αυτό της σκοτεινής ύλης. διαβάστε περισσότερα περισσότερες λεπτομέρειες: Nuclear Fusion Reactors Could Produce Dark Matter, Physicists Show – https://backreaction.blogspot.com/2026/02/nuclear-fusion-reactors-could-produce.html – https://www.sciencedaily.com/releases/2025/12/251228020014.htm – https://www.uc.edu/news/articles/2025/12/bazinga-uc-physicist-cracks-big-bang-theory-problem.html (*) Στις αρχές του 20ού αιώνα, υπήρξε μια τεράστια έξαρση απατεώνων (μάγων, πνευματιστών, μέντιουμ κ.ά.) που προσπάθησαν να οικειοποιηθούν τις νέες ανακαλύψεις της φυσικής, υποστηρίζοντας ότι τα «φαντάσματα» που περνούσαν μέσα από τους τοίχους υπάκουαν απλώς στους νέους νόμους της φυσικής. Οι απάτες πήραν τέτοιες διαστάσεις που χρειάστηκε η παρέμβαση επαγγελματιών ταχυδακτυλουργών, όπως ο θρυλικός Χάρι Χουντίνι, για να ξεσκεπαστούν δημοσίως τα κόλπα τους. Σήμερα οι απατεώνες αυτού του είδους θα υποστήριζαν ότι τα φαντάσματα είναι φτιαγμένα, ίσως όχι από νετρίνα, αλλά από σκοτεινή ύλη. Σχηματική απεικόνιση της παραγωγής και ανίχνευσης σωματιδίων σκοτεινής ύλης σε αντιδραστήρα πυρηνικής σύντηξης.

Ο νυχτερινός ουρανός του Μαρτίου, χωρίς τηλεσκόπιο. Οι θέσεις των πλανητών τον μήνα Μάρτιο: Ερμής: Σε κατώτερη σύνοδο (μπροστά από τον Ήλιο) στις 7/3, αθέατος Αφροδίτη: Χαμηλά στη δύση κατά το λυκόφως με φαινόμενο μέγεθος -3,9. Άρης: Κρυμμένος πολύ χαμηλά ανατολικά στο λυκαυγές. Δίας: Στον απογευματινό ουρανό, μεσουρανεί στις 20:00 στο μέσο του μήνα (Δίδυμοι, μέγεθος -2,3, διάμετρος 41″) Κρόνος: Σε σύνοδο με τον Ήλιο στις 25/3, αθέατος. Επιπλέον, στον νυχτερινό ουρανό του Μαρτίου μπορούμε να δούμε: 2/3: Η Σελήνη 3ο από τον Βασιλίσκο (α Λέοντα) 3/3: Πανσέληνος. Ολική έκλειψη Σελήνης, ορατή από την Αμερική, την Ασία, την Αυστραλία και τον Ειρηνικό 11/3: Το ζωδιακό φως πιθανώς ορατό στο δυτικό απογευματινό ουρανό για τις επόμενες 2 εβδομάδες 20/3: Εαρινή Ισημερία. Το ίδιο βράδυ, η Σελήνη σε απόσταση 5ο από την Αφροδίτη 23/3: Η Σελήνη σε απόσταση 5ο από τις Πλειάδες στον δυτικό ουρανό 26/3: Η Σελήνη 4ο από τον Δία 29/3: Απόκρυψη του Βασιλίσκου (α Λέοντα) από την Σελήνη στις 21:41 από το σκοτεινό χείλος, επανεμφάνιση στις 23:00. πηγές: αστρονομικό ημερολόγιο 2025, εκδόσεις Πλανητάριο Θεσσαλονίκη – https://earthsky.org/astronomy-essentials/visible-planets-tonight-mars-jupiter-venus-saturn-mercury/ Στις 11/3, αν κοιτάξετε προς τον ουρανό λίγο μετά το ηλιοβασίλεμα ή πριν από την αυγή – μπορεί να δείτε μια αμυδρή στήλη φωτός να ορθώνεται πάνω από τον ορίζοντα. Η λάμψη είναι το λεγόμενο Ζωδιακό Φως, ηλιακό φως που ανακλάται προς την κατεύθυνση της Γης από ένα σύννεφο σωματιδίων σκόνης που περιφέρονται γύρω από τον Ήλιο.

Ο Δράκος Επιστρέφει στη Γη, Περισσότερες Προετοιμασίες Φορτίου, Προηγμένη Έρευνα σε Εξέλιξη. Ένα διαστημόπλοιο SpaceX Dragon επέστρεψε στη Γη γεμάτο με αρκετές χιλιάδες λίβρες επιστημονικών πειραμάτων και εργαστηριακού εξοπλισμού για ανάκτηση και ανάλυση, ολοκληρώνοντας μια εξάμηνη παραμονή στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό . Το πλήρωμα της Αποστολής 74 στρέφει τώρα την προσοχή του προς τον Μάρτιο, όταν δύο ακόμη διαστημόπλοια μεταφοράς φορτίου θα αναχωρήσουν από το τροχιακό φυλάκιο και θα ολοκληρώσουν τις αποστολές ανεφοδιασμού τους. Εν τω μεταξύ, η προηγμένη διαστημική βιολογία και η τεχνολογική έρευνα ολοκλήρωσαν την εβδομάδα στο διάστημα.Το Dragon έπεσε με αλεξίπτωτο και προσάραξε στον Ειρηνικό Ωκεανό στα ανοικτά των ακτών της Καλιφόρνια στις 11:44 μ.μ. PST την Πέμπτη, όπου προσωπικό υποστήριξης της NASA και της SpaceX περίμενε το διαστημόπλοιο γεμάτο επιστημονικό και φορτωμένο φορτίο. Το Dragon είχε αποσυνδεθεί από το μπροστινό λιμάνι του σταθμού στη μονάδα Harmony στις 12:05 μ.μ. την Πέμπτη, όπου ήταν αγκυροβολημένο από τις 25 Αυγούστου 2025 .Το επόμενο φορτηγό σκάφος που θα ολοκληρώσει την αποστολή του στον σταθμό έχει προγραμματιστεί να αποσυνδεθεί από το λιμάνι του Harmony που βλέπει προς τη Γη με τον ρομποτικό βραχίονα Canadarm2 στις αρχές Μαρτίου. Το HTV-X1 της JAXA (Ιαπωνική Υπηρεσία Αεροδιαστημικής Εξερεύνησης) θα απελευθερωθεί στη συνέχεια από το Canadarm2 σε τροχιά γύρω από τη Γη μια ημέρα αργότερα, όπου θα ολοκληρώσει αρκετές εβδομάδες επιστημονικών πειραμάτων. Το HTV-X1 εκτοξεύτηκε στις 25 Οκτωβρίου 2025 από το Διαστημικό Κέντρο Tanegashima στη νότια Ιαπωνία και κατακτήθηκε με το Canadarm2 και εγκαταστάθηκε στο Harmony στις 29 Οκτωβρίου.Οι μηχανικοί πτήσης Chris Williams , Jessica Meir και Jack Hathaway από τη NASA, και η Sophie Adenot από την ESA (Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Διαστήματος) άρχισαν να γεμίζουν το HTV-X1 την Παρασκευή με αναλώσιμο φορτίο, καθώς το διαστημόπλοιο της JAXA θα επανεισέλθει στην ατμόσφαιρα της Γης πάνω από τον νότιο Ειρηνικό Ωκεανό για μια καταστροφική, αλλά ασφαλή επανείσοδο. Ωστόσο, το HTV-X1 θα παραμείνει σε τροχιά για μερικές ακόμη εβδομάδες μετά την κυκλοφορία του για να δοκιμάσει νέες τεχνολογίες κεραιών και ηλιακών κυψελών και να αναπτύξει CubeSats για ανεξάρτητες αποστολές.Λίγες μέρες μετά την αναχώρηση του HTV-X1, το Canadarm2 θα απομακρύνει για άλλη μια φορά ένα άλλο φορτηγό σκάφος και θα το απελευθερώσει σε τροχιά γύρω από τη Γη. Αυτή τη φορά, το φορτηγό σκάφος Cygnus XL της Northrop Grumman, γεμάτο με σκουπίδια, θα απεγκατασταθεί από τη θύρα της μονάδας Unity που βλέπει προς τη Γη και θα απελευθερωθεί λίγο αργότερα για μια επανείσοδο στην ατμόσφαιρα και πυροδότηση πάνω από τον νότιο Ειρηνικό. Το Cygnus XL εκτοξεύτηκε από τη Φλόριντα στις 14 Σεπτεμβρίου και έφτασε στον σταθμό στις 18 Σεπτεμβρίου για ρομποτική σύλληψη και εγκατάσταση.Στο τέλος της εβδομάδας, οι κοσμοναύτες αφιέρωσαν μεγάλο μέρος του χρόνου τους στις ερευνητικές δραστηριότητες της Roscosmos. Ο Διοικητής Σεργκέι Κουντ-Σβερτσκόφ και ο Μηχανικός Πτήσης Σεργκέι Μικάγιεφ ξεκίνησαν τη βάρδιά τους, συνδέοντας ηλεκτρόδια στο στήθος τους και μετρώντας την καρδιακή τους δραστηριότητα. Στη συνέχεια, ο Κουντ-Σβερτσκόφ έστρεψε μοριακές δέσμες σε κρυστάλλους ημιαγωγών για να ελέγξει και να παρατηρήσει πώς αναπτύσσονται σε συνθήκες έλλειψης βαρύτητας. Ο Μικάγιεφ έκανε τζόκινγκ σε διάδρομο για μια τακτική αξιολόγηση φυσικής κατάστασης σε συνθήκες μικροβαρύτητας.Ο μηχανικός πτήσης Andrey Mikaev αποσυναρμολόγησε τον εξοπλισμό παρατήρησης της Γης στην αρχή της βάρδιάς του μετά από μια αυτοματοποιημένη φωτογράφιση κατά τη διάρκεια της νύχτας. Στη συνέχεια, ο Fedyaev φόρεσε γυαλιά εικονικής πραγματικότητας και ανταποκρίθηκε σε οπτικά και ηχητικά ερεθίσματα ελεγχόμενα από υπολογιστή για να δοκιμάσει την αίσθηση ισορροπίας και τον προσανατολισμό του στο χώρο. Τέλος, ο δύο φορές κάτοικος του σταθμού διερεύνησε τη χρήση εργαλείων με τεχνητή νοημοσύνη για τη μετατροπή ομιλίας σε κείμενο με σκοπό τη βελτίωση της τεκμηρίωσης δεδομένων και επικοινωνιών με τους ελεγκτές εδάφους. Μάθετε περισσότερα για τις δραστηριότητες του διαστημικού σταθμού ακολουθώντας το ιστολόγιο του διαστημικού σταθμού , @space_station στο X, καθώς και τους λογαριασμούς του ISS στο Facebook και στο Instagram . https://www.nasa.gov/blogs/spacestation/2026/02/27/dragon-returns-to-earth-more-cargo-preps-advanced-research-underway/ Οι μηχανικοί πτήσης της Αποστολής 74, Τζέσικα Μέιρ και Κρις Γουίλιαμς, και οι δύο αστροναύτες της NASA, συλλέγουν κατεψυγμένα ερευνητικά δείγματα από το εσωτερικό της εργαστηριακής μονάδας Destiny του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού. Τα δείγματα αποθηκεύτηκαν σε επιστημονικούς καταψύκτες σε ένα διαστημόπλοιο SpaceX Dragon για ανάκτηση και ανάλυση στη Γη.

Σε… Γεφύρι της Άρτας εξελίσσεται για τη NASA η αποστολή αστροναυτών της στη Σελήνη. Το πρόγραμμα Artemis της NASA έχει βγει εκτός χρονοδιαγράμματος. Αναθεωρείται εκ νέου το πρόγραμμα επανδρωμένων αποστολών της αμερικανικής διαστημικής υπηρεσίας. Καθώς οι μηχανικοί εργάζονται για να διορθώσουν προβλήματα με τον πύραυλο Space Launch System της αποστολής Artemis 2 αξιωματούχοι της NASA επανεξετάζουν ποιες πτήσεις θα ακολουθήσουν και αναδιαμορφώνουν τα σχέδια σχετικά με το ποια από αυτές θα πραγματοποιήσει τελικά προσσελήνωση με αστροναύτες.Η αποστολή Artemis 3 αλλάζει από επανδρωμένη αποστολή στην επιφάνεια της Σελήνης σε συνάντηση σε τροχιά γύρω από τη Γη του διαστημοπλοίου Orion της NASA με ένα ή περισσότερα σεληνιακά σκάφη προσεδάφισης το 2027 ανακοίνωσε ο διοικητής της NASA Τζάρεντ Άιζακμαν. Η πρώτη προσσελήνωση του προγράμματος θα πραγματοποιηθεί σύμφωνα με το νέο σχεδιασμό με την αποστολή Artemis 4 το 2028 με πιθανή δεύτερη προσσελήνωση την ίδια χρονιά με την αποστολή Artemis 5.Επιπλέον ο σχεδιασμός του SLS θα τυποποιηθεί ώστε να απλοποιηθεί η παραγωγή και ο ρυθμός εκτοξεύσεων του πυραύλου θα επιταχυνθεί από μία κάθε τρία χρόνια σε μία κάθε δέκα μήνες, εφόσον όλα εξελιχθούν σύμφωνα με το σχέδιο. Για να επιτευχθεί αυτό η NASA σχεδιάζει να ενισχύσει το εργατικό δυναμικό της προκειμένου να «ανακτήσει βασικές τεχνογνωσίες» που θα συμβάλουν άμεσα στη συχνότητα των εκτοξεύσεων όπως δήλωσε ο Άιζακμαν.Πρόκειται για σημαντική αλλαγή στη δομή του προγράμματος Artemis της NASA, το οποίο στοχεύει στη δημιουργία μόνιμης ανθρώπινης παρουσίας στη Σελήνη και σε τροχιά γύρω από αυτήν. Ωστόσο, πρόσφατη έκθεση της Συμβουλευτικής Επιτροπής Αεροδιαστημικής Ασφάλειας της NASA εξέφρασε σοβαρές αμφιβολίες για τον προηγούμενο σχεδιασμό, θέτοντας υπό αμφισβήτηση το χρονοδιάγραμμα της υπηρεσίας, το επίπεδο ασφάλειας των αποστολών και την ετοιμότητα των οχημάτων Human Landing System που έχει αναθέσει η NASA σε ιδιωτικές εταιρείες για τις προσσεληνώσεις.Να σημειωθεί ότι σύμφωνα με τον αρχικό σχεδιασμό η αποστολή Artemis 3 που θα στείλει ανθρώπους στη Σελήνη μετά από μισό αιώνα έπρεπε να έχει ήδη πραγματοποιηθεί και να προετοιμάζεται η δημιουργίας μιας μόνιμης βάσης από την NASA. Διαφόρων ειδών εμπόδια και καθυστερήσεις έχουν ανατρέψει τον προγραμματισμό της NASA με αποτέλεσμα στην Ουάσινγκτον να ανησυχούν πλέον πολύ ότι το φιλόδοξο όσο και μυστικοπαθές διαστημικό πρόγραμμα της Κίνας βρίσκεται πλέον πιο μπροστά στην κούρσα της κατάκτησης της Σελήνης με ότι αυτό συνεπάγεται σε γεωστρατηγικό επίπεδο αλλά και σε επίπεδο εντυπώσεων. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2078504/se-gefyri-tis-artas-exelissetai-gia-ti-nasa-i-apostoli-astronayton-tis-sti-selini/ Αξιοποιώντας τον Ήλιο για την εξαγωγή οξυγόνου στη Σελήνη. Φως λάμπει πάνω σε έναν ηλιακό συγκεντρωτή που δοκιμάζεται σε αυτή τη φωτογραφία της 7ης Αυγούστου 2025. Ο συγκεντρωτής αποτελεί μέρος του έργου Επίδειξης Καρβοθερμικής Μείωσης (CaRD), το οποίο στοχεύει στην παραγωγή οξυγόνου από προσομοιωμένο σεληνιακό ρεγολίθο για χρήση στον νότιο πόλο της Σελήνης. Για αυτήν τη δοκιμή , η ομάδα ενσωμάτωσε τον ηλιακό συγκεντρωτή, τους καθρέφτες και το λογισμικό και επιβεβαίωσε την παραγωγή μονοξειδίου του άνθρακα.Εάν αναπτυχθεί στη Σελήνη, αυτή η τεχνολογία θα μπορούσε να επιτρέψει την παραγωγή προωθητικού χρησιμοποιώντας μόνο σεληνιακά υλικά και ηλιακό φως, μειώνοντας σημαντικά το κόστος και την πολυπλοκότητα της διατήρησης μιας μακροχρόνιας ανθρώπινης παρουσίας στην επιφάνεια της Σελήνης. Τα ίδια κατάντη συστήματα που χρησιμοποιούνται για τη μετατροπή του μονοξειδίου του άνθρακα σε οξυγόνο μπορούν επίσης να προσαρμοστούν για τη μετατροπή του διοξειδίου του άνθρακα σε οξυγόνο και μεθάνιο στον Άρη.Το έργο CaRD χρηματοδοτήθηκε από το Πρόγραμμα Ανάπτυξης που Αλλάζει τα Ρεύματα της NASA , το οποίο προωθεί τεχνολογίες για τις μελλοντικές διαστημικές αποστολές του οργανισμού και λύσεις για σημαντικές εθνικές ανάγκες. https://www.nasa.gov/image-article/harnessing-the-sun-to-extract-oxygen-on-the-moon/

Ο Χόκινγκ στο νησί του Έπσταϊν Την περασμένη εβδομάδα κυκλοφόρησε στο διαδίκτυο μια φωτογραφία του Stephen Hawking, που περιλαμβάνεται στα αρχεία Epstein και τον δείχνει ανάμεσα σε δύο γυναίκες που φορούν μπικίνι και κρατούν κοκτέιλ:Η επίμαχη φωτογραφία λήφθηκε κατά την διάρκεια του συνεδρίου που είχε τον τίτλο «Confronting Gravity: A workshop to explore fundamental questions in physics and cosmology» που διοργανώθηκε τον Μάρτιο του 2006 στο νησί St. Thomas των Παρθένων Νήσων από τον Lawrence Krauss και χρηματοδοτήθηκε εξ ολοκλήρου από τον Epstein. Σύμφωνα με τον Krauss, συμμετείχαν εκτός από τον Stephen Hawking, οι φυσικοί: Gerard ‘t Hooft (νόμπελ φυσικής 1999), David Gross (νόμπελ φυσικής 2004), Frank Wilczek (νόμπελ φυσικής 2004) και γνωστοί κοσμολόγοι και φυσικοί όπως ο Jim Peebles (νόμπελ φυσικής 2019), Alan Guth, Kip Thorne (νόμπελ φυσικής 2017), Lisa Randall, Barry Barish (νόμπελ φυσικής 2017), Μαρία Σπυροπούλου κ.ά.Πέρα από τις επιστημονικές συζητήσεις, οι φυσικοί μεταφέρθηκαν στο ιδιωτικό νησί του Epstein για μπάρμπεκιου και έκαναν βόλτες στον βυθό με ένα μικρό υποβρύχιο. Φωτογραφίες από τις επισκέψεις αυτές κυκλοφόρησαν πρόσφατα στο διαδίκτυο.Η οικογένεια του Hawking και το ίδρυμά του εξέδωσαν επίσημη ανακοίνωση ξεκαθαρίζοντας ότι οι δύο γυναίκες στη φωτογραφία ήταν οι μόνιμες νοσηλεύτριες και όχι πρόσωπα που σχετίζονταν με τα κυκλώματα του Epstein. Ο Hawking έπασχε από ALS και χρειαζόταν 24ωρη, αδιάκοπη ιατρική υποστήριξη, η οποία τον ακολουθούσε σε κάθε κοινωνική εκδήλωση. Η παρουσία νοσηλευτριών με μαγιό σε ένα τροπικό νησί δίπλα σε πισίνα ή θάλασσα παρερμηνεύτηκε στο διαδίκτυο εξαιτίας του βεβαρημένου ιστορικού του Epstein. Όμως αποτελούσε ιατρική αναγκαιότητα για την επιβίωση του επιστήμονα. Η οικογένεια χαρακτήρισε κάθε υπονοούμενο περί ανάρμοστης συμπεριφοράς του επιστήμονα ως «εξωφρενικό».Ενώ πολλοί επιστήμονες διέκοψαν κάθε επαφή με τον Epstein μετά την καταδίκη του για σεξουαλικά εγκλήματα το 2008, η ευρύτερη επιστημονική κοινότητα δέχθηκε σφοδρή κριτική επειδή ορισμένα ιδρύματα και μεμονωμένα άτομα συνέχισαν να τον συναναστρέφονται και να δέχονται τα χρήματά του. Για παράδειγμα ο Lawrence Krauss, ο διοργανωτής του συνεδρίου του 2006, έλαβε ερευνητική χρηματοδότηση από τον Epstein και προκάλεσε έντονες αντιδράσεις, καθώς τον υπερασπίστηκε δημόσια ακόμα και μετά την καταδίκη του το 2008. Αν και πιο χτυπητά παραδείγματα είναι το σκάνδαλο στο MIT, με τον διευθυντή του Media Lab, Joi Ito (How an Élite University Research Center Concealed Its Relationship with Jeffrey Epstein), καθώς και η περίπτωση του Πανεπιστημίου του Harvard, με τον καθηγητή Martin Nowak (Harvard closes evolution center after finding connections to Jeffrey Epstein). Ο Jeffrey Epstein διατηρούσε σχέσεις με πολλούς φυσικούς. Για παράδειγμα, ο φυσικός Lawrence Krauss έλαβε ερευνητική χρηματοδότηση από τον Epstein, ενώ ο βραβευμένος με νόμπελ φυσικής Murray Gell-Mann, το 1995, τον ευχαριστούσε θερμά για την οικονομική του υποστήριξη στο βιβλίο του «The Quark and the Jaguar». Όσον αφορά φυσικούς, όπως οι Hawking, Thorne, Peebles κ.ά., η εμπλοκή τους εντοπίζεται στην συμμετοχή τους σε συνέδρια που χρηματοδοτούσε ο Epstein, σε μια εποχή που το πραγματικό μέγεθος της εγκληματικής του δράσης δεν ήταν γνωστό. Κάτω δεξιά, η φωτογραφία που δείχνει τον Stephen Hawking σε μια ξαπλώστρα «κρατώντας» ένα κοκτέιλ, έχοντας στο πλευρό του δύο γυναίκες με μαγιό. Πάνω αριστερά, βλέπουμε μαζί με τον Hawking τους φυσικούς Peebles, Thorne και Lisa Randall (sundayguardianlive.com)

Ο Δράκος Πετάει Κάτω και Επιστρέφει Επιστήμη, Φορτίο. Στις 11:44 μ.μ.PST, το μη επανδρωμένο διαστημόπλοιο Dragon της SpaceX προσγειώθηκε στα ανοικτά των ακτών της Καλιφόρνια, σηματοδοτώντας την επιστροφή της 33ης αποστολής Εμπορικών Υπηρεσιών Ανεφοδιασμού της εταιρείας στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό για τη NASA.Φορτωμένο με χιλιάδες λίβρες προμηθειών πληρώματος, επιστημονικών πειραμάτων και εξοπλισμού, το διαστημόπλοιο αποσυνδέθηκε στις 11:05 π.μ. CST στις 26 Φεβρουαρίου, από το μπροστινό λιμάνι της μονάδας Harmony του διαστημικού σταθμού.Αρκετές επιστημονικές έρευνες επιστρέφουν στο Dragon, προσφέροντας γνώσεις που θα μπορούσαν να βοηθήσουν στη διαμόρφωση της μελλοντικής εξερεύνησης του διαστήματος και της ζωής στη Γη. Η μελέτη Euro Material Ageing εξέθεσε 141 δείγματα στο διάστημα για ένα χρόνο για να εξετάσει πώς υποβαθμίζονται οι επιστρώσεις, η μόνωση και τα τρισδιάστατα εκτυπωμένα υλικά, ενώ το πείραμα Υγρών Κρυστάλλων της Ταϊλάνδης παρατήρησε τη σταθερότητα των μεμβρανών που χρησιμοποιούνται στα ηλεκτρονικά σε συνθήκες μικροβαρύτητας. Και τα δύο θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε ισχυρότερα διαστημόπλοια, καλύτερες οθόνες και βελτιωμένες οπτικές συσκευές σε μελλοντικές αποστολές. Τα κατεψυγμένα δείγματα από το πείραμα Stellar Stem Cells Mission 2 βοηθούν στη μελέτη του τρόπου με τον οποίο η μικροβαρύτητα επηρεάζει την ανάπτυξη των βλαστικών κυττάρων του εγκεφάλου και της καρδιάς, κάτι που θα μπορούσε να βελτιώσει τις θεραπείες για ασθένειες όπως η ALS και η νόσος του Πάρκινσον. Το έργο SpaceDuino ανοίγει τον δρόμο για περισσότερα εργαλεία χαμηλού κόστους, μετά την επιτυχή μέτρηση των κραδασμών χρησιμοποιώντας έναν εμπορικά διαθέσιμο υπολογιστή μίας πλακέτας και λογισμικό ανοιχτού κώδικα. Το Moon Microscope δοκίμασε επίσης με επιτυχία ένα φορητό διαγνωστικό κιτ για ανάλυση αίματος στο διάστημα, το οποίο θα μπορούσε να υποστηρίξει μελλοντικές αποστολές στη Σελήνη και τον Άρη. Το διαστημόπλοιο Dragon που υποστηρίζει την αποστολή εισήγαγε επίσης μια νέα δυνατότητα επανεκκίνησης του διαστημικού σταθμού, βοηθώντας στη διατήρηση του υψομέτρου του και στην αντιμετώπιση της ατμοσφαιρικής αντίστασης, η οποία είναι κρίσιμη για τις ασφαλείς λειτουργίες και τη μακροπρόθεσμη βιωσιμότητα του τροχιακού συγκροτήματος. Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στον σταθμό, το Dragon πραγματοποίησε έξι επανεκκινήσεις - πέντε το 2025 και έναν τελικό ελιγμό στις 23 Ιανουαρίου - πριν ξεκινήσουν οι προετοιμασίες για την αναχώρησή του.Το διαστημόπλοιο έφτασε στον σταθμό στις 25 Αυγούστου 2025, μετά την εκτόξευσή του μια ημέρα νωρίτερα με έναν πύραυλο Falcon 9 από το Διαστημικό Συγκρότημα Εκτόξευσης 40 στον Διαστημικό Σταθμό Cape Canaveral στη Φλόριντα. Μάθετε περισσότερα για τις δραστηριότητες του διαστημικού σταθμού ακολουθώντας το ιστολόγιο του διαστημικού σταθμού , @space_station στο X, καθώς και τους λογαριασμούς του ISS στο Facebook και στο Instagram . https://www.nasa.gov/blogs/spacestation/2026/02/27/dragon-splashes-down-and-returns-science-cargo/

Η NASA προσθέτει αποστολή στο σεληνιακό πρόγραμμα Artemis, αναβαθμίζει την αρχιτεκτονική της . Στο πλαίσιο μιας Χρυσής Εποχής εξερεύνησης και ανακαλύψεων, η NASA ανακοίνωσε την Παρασκευή ότι ο οργανισμός αυξάνει τον ρυθμό των αποστολών του στο πλαίσιο του προγράμματος Artemis για να επιτύχει τον εθνικό στόχο της επιστροφής Αμερικανών αστροναυτών στη Σελήνη και να εδραιώσει μια διαρκή παρουσία. Αυτό περιλαμβάνει την τυποποίηση της διαμόρφωσης των οχημάτων, την προσθήκη μιας επιπλέον αποστολής το 2027 και την πραγματοποίηση τουλάχιστον μίας προσεδάφισης στην επιφάνεια κάθε χρόνο στη συνέχεια.Καθώς οι ομάδες προετοιμάζονται για την εκτόξευση του Artemis II τις επόμενες εβδομάδες, η αποστολή Artemis III, η οποία βρίσκεται τώρα στο 2027, θα σχεδιαστεί για να δοκιμάσει συστήματα και επιχειρησιακές δυνατότητες σε χαμηλή τροχιά της Γης, ώστε να προετοιμαστεί για την προσγείωση του Artemis IV το 2028. Αυτή η νέα αποστολή θα προσπαθήσει να περιλαμβάνει μια συνάντηση και σύνδεση με ένα ή και τα δύο εμπορικά σκάφη προσεδάφισης από την SpaceX και την Blue Origin, δοκιμές στο διάστημα των συνδεδεμένων οχημάτων, ολοκληρωμένο έλεγχο των συστημάτων υποστήριξης ζωής, επικοινωνιών και πρόωσης, καθώς και δοκιμές των νέων στολών Extravehicular Activity (xEVA). Η NASA θα καθορίσει περαιτέρω αυτήν την δοκιμαστική πτήση μετά την ολοκλήρωση λεπτομερών αξιολογήσεων μεταξύ της NASA και των συνεργατών μας στον κλάδο. Ο οργανισμός θα γνωστοποιήσει τους συγκεκριμένους στόχους για την ενημερωμένη αποστολή Artemis III στο εγγύς μέλλον.Η πρόσφατα ανακοινωθείσα οδηγία της NASA για το εργατικό δυναμικό αποτελεί βασικό παράγοντα για την επίτευξη αυτής της επιτάχυνσης. Η NASA θα αναδομήσει τις βασικές ικανότητες του εργατικού δυναμικού των δημοσίων υπαλλήλων, συμπεριλαμβανομένης περισσότερης εσωτερικής και παράλληλης αναπτυξιακής εργασίας με τους συνεργάτες μας στην Artemis, επιτρέποντας έναν ασφαλέστερο, πιο αξιόπιστο και ταχύτερο ρυθμό εκτόξευσης.«Η NASA πρέπει να τυποποιήσει την προσέγγισή της, να αυξήσει τον ρυθμό πτήσης με ασφάλεια και να εφαρμόσει την εθνική διαστημική πολιτική του Προέδρου. Με τον αξιόπιστο ανταγωνισμό από τον μεγαλύτερο γεωπολιτικό μας αντίπαλο να αυξάνεται μέρα με τη μέρα, πρέπει να κινηθούμε πιο γρήγορα, να εξαλείψουμε τις καθυστερήσεις και να επιτύχουμε τους στόχους μας», δήλωσε ο διοικητής της NASA, Τζάρεντ Ισαάκμαν. «Η τυποποίηση της διαμόρφωσης των οχημάτων, η αύξηση του ρυθμού πτήσης και η πρόοδος μέσω των στόχων με μια λογική, σταδιακή προσέγγιση είναι ο τρόπος με τον οποίο πετύχαμε το σχεδόν αδύνατο το 1969 και έτσι θα το κάνουμε ξανά». «Μετά την επιτυχή ολοκλήρωση της πτητικής δοκιμής του Artemis I, της επερχόμενης πτητικής δοκιμής του Artemis II και της νέας, πιο ισχυρής προσέγγισης δοκιμών για τον Artemis III, είναι άσκοπα περίπλοκο να τροποποιηθεί η διαμόρφωση της στοίβας SLS και Orion για την ανάληψη επόμενων αποστολών Artemis», δήλωσε ο Αναπληρωτής Διοικητής της NASA, Amit Kshatriya. «Υπάρχει πάρα πολλή μάθηση που απομένει στο τραπέζι και πάρα πολύς κίνδυνος ανάπτυξης και παραγωγής μπροστά μας. Αντ' αυτού, θέλουμε να συνεχίσουμε να δοκιμάζουμε όπως πετάμε και έχουμε πετάξει. Ανατρέχουμε στη σοφία των ανθρώπων που σχεδίασαν το Apollo. Ολόκληρη η ακολουθία των πτήσεων του Artemis πρέπει να αντιπροσωπεύει μια σταδιακή ανάπτυξη δυνατοτήτων, με κάθε βήμα να μας φέρνει πιο κοντά στην ικανότητά μας να εκτελέσουμε τις αποστολές προσγείωσης. Κάθε βήμα πρέπει να είναι αρκετά μεγάλο για να σημειώσει πρόοδο, αλλά όχι τόσο μεγάλο ώστε να αναλάβουμε περιττό κίνδυνο δεδομένων των προηγούμενων μαθημάτων. Επομένως, θέλουμε να πετάξουμε τις αποστολές προσγείωσης όσο το δυνατόν πιο κοντά στην ίδια διαμόρφωση ανάβασης στη Γη - αυτό σημαίνει χρήση ενός ανώτερου σταδίου και συστημάτων πλατφόρμας όσο το δυνατόν πιο κοντά στη διαμόρφωση «Μπλοκ 1». Θα συνεργαστούμε με τους συνεργάτες μας που έχουν αναπτύξει την εξελιγμένη διαμόρφωση μπλοκ αυτών των συστημάτων για να λάβουμε τα κατάλληλα μέτρα για να ευθυγραμμίσουμε τις προσπάθειές τους προς αυτόν τον στόχο και να ανακοινώσουμε τις λεπτομέρειες αυτών των αλλαγών μόλις οριστικοποιηθούν. Θα ακολουθήσουμε μια παρόμοια προσέγγιση και στις επιχειρήσεις EVA στο διάστημα, προσγείωσης και επιφάνειας, καθώς εξελίσσουμε την ακολουθία αποστολών στο πνεύμα της νοοτροπίας του Apollo, η οποία ήταν εμμονική με την αξιοπιστία του συστήματος και την ασφάλεια του πληρώματος ως τα κλειδιά.» για την επιτυχία της αποστολής.» «Η Boeing είναι ένας περήφανος συνεργάτης στην αποστολή Artemis και η ομάδα μας είναι τιμή που συμβάλλει στο όραμα της NASA για την αμερικανική διαστημική ηγεσία», δήλωσε ο Steve Parker, πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της Boeing Defense, Space & Security. «Το βασικό στάδιο του SLS παραμένει το πιο ισχυρό στάδιο πυραύλων στον κόσμο και το μόνο που μπορεί να μεταφέρει Αμερικανούς αστροναύτες απευθείας στη Σελήνη και πέρα από αυτήν με μία μόνο εκτόξευση. Καθώς η NASA καθορίζει ένα επιταχυνόμενο πρόγραμμα εκτόξευσης, το εργατικό δυναμικό και η αλυσίδα εφοδιασμού μας είναι έτοιμα να καλύψουν τις αυξημένες ανάγκες παραγωγής. Με έναν πύραυλο σχεδιασμένο στο Κέντρο Διαστημικών Πτήσεων Marshall της NASA στο Χάντσβιλ της Αλαμπάμα, κατασκευασμένο στο εργοστάσιο πυραύλων της Αμερικής στις εγκαταστάσεις συναρμολόγησης Michoud της NASA στη Νέα Ορλεάνη και ενσωματωμένο στο Διαστημικό Κέντρο Kennedy της NASA στη Φλόριντα, είμαστε έτοιμοι να καλύψουμε την αυξημένη ζήτηση». Η ανακοίνωση έγινε κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου στο NASA Kennedy, όπου οι ηγέτες συζήτησαν επίσης την κατάσταση της αποστολής Artemis II. Η NASA μετέφερε τα διαστημόπλοια SLS και Orion στο Κτίριο Συναρμολόγησης Οχημάτων (VAB) στις 25 Φεβρουαρίου για επισκευές ενόψει των επόμενων ευκαιριών εκτόξευσης για τη δοκιμαστική πτήση τον Απρίλιο. Μόλις το υλικό του Artemis II επέστρεψε στο VAB, οι ομάδες άρχισαν αμέσως να εργάζονται για το πρόβλημα με το ήλιο που ανακαλύφθηκε στο Προσωρινό Στάδιο Κρυογονικής Πρόωσης και προετοιμάστηκαν για διάφορες ενέργειες, όπως η αντικατάσταση μπαταριών στο σύστημα τερματισμού πτήσης, οι δοκιμές από άκρο σε άκρο για τις απαιτήσεις ασφάλειας βεληνεκούς και άλλα.«Είμαι ευγνώμων στον Διοικητή Isaacman που έκανε αυτό το τολμηρό βήμα και κινήθηκε γρήγορα για να διασφαλίσει ότι έχουμε την υποστήριξη και τους πόρους που απαιτούνται για την εκτόξευση αστροναυτών του Artemis στη Σελήνη κάθε χρόνο», δήλωσε η Lori Glaze, αναπληρώτρια διευθύντρια της Διεύθυνσης Αποστολών Ανάπτυξης Συστημάτων Εξερεύνησης στα κεντρικά γραφεία της NASA στην Ουάσινγκτον. «Η ομάδα μας είναι έτοιμη να ανταποκριθεί στην πρόκληση μιας επιτυχημένης αποστολής Artemis II και, σύντομα στη συνέχεια, να επιτρέψει έναν πιο συχνό ρυθμό αποστολών στη Σελήνη». Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με την καμπάνια Άρτεμις, επισκεφθείτε: https://www.nasa.gov/artemis Ο ερπυστριοφόρος μεταφορέας 2 της NASA, που μεταφέρει τον πύραυλο Artemis II SLS (Space Launch System) του οργανισμού με το διαστημόπλοιο Orion, φτάνει στις 25 Φεβρουαρίου 2026, μέσα στο Κτίριο Συναρμολόγησης Οχημάτων στο Διαστημικό Κέντρο Κένεντι της NASA στη Φλόριντα, για να αντιμετωπίσει τη ροή ηλίου στο ανώτερο στάδιο του πυραύλου, το ενδιάμεσο στάδιο κρυογονικής πρόωσης. Μόλις ολοκληρωθεί, ο πύραυλος SLS θα επιστρέψει στο Συγκρότημα Εκτόξευσης 39Β για να προετοιμαστεί για την εκτόξευση τεσσάρων αστροναυτών γύρω από τη Σελήνη και πίσω για τη δοκιμαστική πτήση Artemis II.

Οι Τυραννόσαυροι ήταν σπρίντερ ταχύτεροι και από τον Γιουσέιν Μπολτ. Νέα μελέτη αποκαλύπτει μια απρόσμενη ικανότητα του βασιλιά των δεινοσαύρων. Είναι το πιο τρομακτικό και μοχθηρό ον που πάτησε το πόδι του στη στεριά της Γης. Ερευνητές αποκαλύπτουν μια άγνωστη πτυχή των δυνατοτήτων του Τυραννόσαυρου η ύπαρξη της οποίας αν επιβεβαιωθεί κάνει ακόμη πιο τρομακτική την παρουσία του στον πλανήτη.Το τεράστιο μέγεθος του T.rex οδηγούσε τους ειδικούς στην εκτίμηση ότι θα ήταν κατά βάση αργοκίνητος και θα δυσκολευόταν να πιάσει θηράματα για αυτό και έχει αναπτυχθεί η θεωρία πώς είτε παραμόνευε για να εξοντώσουν άλλοι δεινόσαυροι κάποιο ζώο και στη συνέχεια εμφανιζόταν με αποτέλεσμα να τρέπονται σε φυγή οι κυνηγοί και να τρώει αυτός τη λεία είτε χρησιμοποιούσε την εξαιρετική του όσφρηση ώστε να εντοπίζει κουφάρια ζώων από πολύ μεγάλες αποστάσεις και να σπεύδει εκεί για να φάει είτε τα απομεινάρια.Κάποιες μελέτες τα τελευταία χρόνια ανέφεραν ότι οι Τυραννόσαυροι όχι μόνο δεν ήταν αργοκίνητοι αλλά αντίθετα μπορούσαν να κινηθούν με αρκετά μεγάλη για το μέγεθος τους ταχύτητα. Μια νέα μελέτη που δημοσιεύεται στην επιθεώρηση «Royal Society Open Science» αποκαλύπτει τη… μηχανική της ικανότητας του T.rex να τρέχει. Σύμφωνα με τη μελέτη ο Τυραννόσαυρους αντί να πατά πρώτα με τη φτέρνα ίσως περπατούσε στις μύτες καθώς κινούνταν πάνω στα τεράστια πόδια του κάτι που σημαίνει ότι κινούνται τουλάχιστον 20 τοις εκατό πιο γρήγορα από ό,τι πιστευόταν προηγουμένως και με ταχύτητα αρκετή για να ξεπεράσει σε ένα σπριντ τον Γιουσέιν Μπολτ.Τα ευρήματα αντικρούουν προηγούμενες θεωρίες για τον τρόπο κίνησης του εξαφανισμένου είδους. Παλαιότερη ανάλυση αποτυπωμάτων του T.rex υποδήλωνε ότι οι φτέρνες του χτυπούσαν πρώτα το έδαφος. Η ερευνητική ομάδα συνέλεξε νέα δεδομένα για την ανατομία του Τυραννόσαυρου και διαπίστωσε ότι έχει περισσότερα κοινά στοιχεία με τον τρόπο που περπατούν τα πτηνά. Όπως ανέφεραν T.rex είχε έναν πτηνόμορφο βηματισμό που χαρακτηριζόταν από υψηλότερη συχνότητα βημάτων και κινούνταν με αυξημένες ταχύτητες. Ο τρόπος Η μελέτη αναφέρει ότι το θηρίο θα χτυπούσε το έδαφος με το απομακρυσμένο ή μπροστινό τμήμα του ποδιού, προς το άκρο του μεγάλου κεντρικού του δαχτύλου. Ερευνητές από το College of the Atlantic στο Μέιν των ΗΠΑ εξήγησαν ότι η χρήση αυτού του τμήματος του ποδιού μιμείται το τρέξιμο ενός πτηνού ή ενός αθλητή. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα πιο αποτελεσματικό τρέξιμο ως προς την κινηματική και τη γραμμική ταχύτητα.Σύμφωνα με το μοντέλο των ερευνητών ένας T.rex που ζύγιζε περίπου 1,4 τόνους θα μπορούσε να φτάσει μέγιστη ταχύτητα 11,4 μέτρα το δευτερόλεπτο, πράγμα που σημαίνει ότι θα μπορούσε να τρέξει 100 μέτρα σε 8,77 δευτερόλεπτα. Ο κάτοχος του παγκόσμιου ρεκόρ Γιουσέιν Μπολτ έτρεξε τα 100 μέτρα σε 9,58 δευτερόλεπτα. Ένας μεγαλύτερος T.rex, βάρους 6,5 τόνων θα μπορούσε και πάλι να κινείται με μεγάλη ταχύτητα περίπου 9,5 μέτρα το δευτερόλεπτο σύμφωνα με τη μελέτη.Οι συγγραφείς της μελέτης κατέληξαν ότι η έρευνά τους αποτελεί, εξ όσων γνωρίζουν, την πρώτη ποσοτική και εμβιομηχανική ανάλυση των επιδράσεων των προτύπων επαφής του ποδιού με το έδαφος στον βηματισμό του Τυραννόσαυρου. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2077946/oi-tyrannosayroi-itan-sprinter-tachyteroi-kai-apo-ton-gioysein-mpolt/

Η EE επενδύει εκατοντάδες δισεκατομμύρια στην πυρηνική ενέργεια. Έγγραφο της Κομισιόν ορίζει την πυρηνική ενέργεια ως «βασικό πυλώνα για ορισμένες χώρες της ΕΕ στις στρατηγικές τους για την απαλλαγή από τις ανθρακούχες εκπομπές, τη βιομηχανική ανταγωνιστικότητα και την ασφάλεια του εφοδιασμού» Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή πρόκειται να παρουσιάσει ένα σχέδιο ύψους 240 δισεκατομμυρίων ευρώ για την ενίσχυση των επενδύσεων στην πυρηνική ενέργεια, σύμφωνα με έγγραφο της Κομισιόν, που διέρρευσε σε ευρωπαϊκές εφημερίδες.Το έγγραφο ορίζει την πυρηνική ενέργεια ως «βασικό πυλώνα για ορισμένες χώρες της ΕΕ στις στρατηγικές τους για την απαλλαγή από τις ανθρακούχες εκπομπές, τη βιομηχανική ανταγωνιστικότητα και την ασφάλεια του εφοδιασμού».Σε αυτό το πλαίσιο, η Επιτροπή εκτιμά ότι πάνω από το 90% της ευρωπαϊκής ηλεκτρικής ενέργειας το 2040 θα προέρχεται από πηγές απαλλαγμένες από ανθρακούχες εκπομπές, κυρίως ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, με την πυρηνική ενέργεια ως συμπλήρωμα. Προβλέπει επίσης ότι η εγκατεστημένη πυρηνική ισχύς στην ΕΕ θα αυξηθεί από 98 γιγαβάτ το 2025 σε περίπου 109 γιγαβάτ, το 2050.Η Επιτροπή θα παρουσιάσει στις 10 Μαρτίου τρεις προτάσεις για την τόνωση των επενδύσεων σε «καθαρές τεχνολογίες»: τη Στρατηγική Επενδύσεων σε Καθαρή Ενέργεια, το Πακέτο Ενέργειας για τους Πολίτες και την ανάπτυξη και εγκατάσταση μικρών αρθρωτών αντιδραστήρων (SMR).«Στο πλαίσιο της Στρατηγικής Επενδύσεων σε Καθαρή Ενέργεια, θα χρειαστούν 240 δισεκατομμύρια ευρώ έως το 2050 για την παράταση της διάρκειας ζωής των πυρηνικών σταθμών ηλεκτροπαραγωγής και την κατασκευή νέων αντιδραστήρων», τονίζεται στο σχέδιο.Προβλέπεται η δημιουργία μίνι πυρηνικών αντιδραστήρων για την ενίσχυση της ενεργειακής αυτονομίας, την επιτάχυνση της απαλλαγής από τον άνθρακα και την ενίσχυση της βιομηχανικής ανταγωνιστικότητας της ΕΕ. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται σε ενεργοβόρες δραστηριότητες που είναι δύσκολο να ηλεκτροδοτηθούν, όπως οι χημικές βιομηχανίες, η χαλυβουργία και τα διϋλιστήρια . Το 2030 οι πρώτοι SMR Η Κομισιόν θεωρεί «ρεαλιστική» την έναρξη λειτουργίας των πρώτων ευρωπαϊκών SMR στις αρχές της δεκαετίας του 2030 , υπό την προϋπόθεση ότι υπάρχει ισχυρός συντονισμός σε πολιτικό, ρυθμιστικό, βιομηχανικό και οικονομικό επίπεδο.Οι Βρυξέλλες εκτιμούν μάλιστα ότι το εύρος της παραγόμενης ισχύος θα μπορούσε να κυμαίνεται μεταξύ 17 γιγαβάτ έως και 53 γιγαβάτ, ως το 2050.Η παρουσίαση αυτού του συνόλου μέτρων θα γίνει από τους Αντιπροέδρους της Κομισιόν, Τερέζα Ριμπέρα και Στεφάν Σεζουρνέ.Την ίδια ημέρα, πρόκειται να επισκεφθεί τα γραφεία της Κομισιόν και ο Διευθυντής του Διεθνούς Οργανισμού Ενέργειας, Φατίχ Μπιρόλ. Κοινό ευρωπαϊκό βιομηχανικό έργο Το έγγραφο προτείνει ότι οι πυρηνικοί σταθμοί ηλεκτροπαραγωγής (SMR) μπορούν να γίνουν ένα κοινό ευρωπαϊκό βιομηχανικό έργο, που θα αναζωογονήσει την αλυσίδα εφοδιασμού πυρηνικής ενέργειας, θα δημιουργήσει εξειδικευμένες θέσεις εργασίας και θα αναπτύξει τεχνολογικές δυνατότητες με εξαγωγικό δυναμικό.«Η Επιτροπή προειδοποιεί ότι μια κατακερματισμένη ενεργειακή προσέγγιση, με διάσπαρτα έργα και ασύμβατα πρότυπα, θα αύξανε το κόστος, θα επιμήκυνε τις διαδικασίες αδειοδότησης και θα υπονόμευε την εμπιστοσύνη των επενδυτών και του κοινού».Στο πλαίσιο αυτό, η Επιτροπή ζητά συντονισμένες προσπάθειες μεταξύ των κρατών μελών, της βιομηχανίας και των ρυθμιστικών αρχών για την επιτάχυνση των αποφάσεων και τη μείωση των κινδύνων.Επιπλέον, στο κείμενο τονίζεται η ανάγκη για «ρυθμιστική συνεργασία μεταξύ των εθνικών αρχών πυρηνικής ασφάλειας, με στόχο την εναρμόνιση των διαδικασιών, τη μείωση των χρόνων επεξεργασίας και τη διατήρηση απαιτητικών προτύπων στον τομέα της ασφάλειας και της διαχείρισης πυρηνικών αποβλήτων».Η Κομισιόν θέτει στην πρώτη γραμμή την πυρηνική ασφάλεια και τη διαχείριση των ραδιενεργών αποβλήτων. Προειδοποιεί μάλιστα ότι είναι απαραίτητο να επιταχυνθεί η ανάπτυξη υποδομών για την τελική αποθήκευση αποβλήτων και αναλωμένων καυσίμων. Το ενεργειακό πακέτο για τα νοικοκυριά Η Κομισιόν προετοιμάζει επίσης ένα Πακέτο Ενεργειακών Προτάσεων για τα νοικοκυριά, με βάση τρεις ιδέες : Πρώτον, να επιταχυνθεί η δράση κατά της ενεργειακής φτώχειας και η υποστήριξη της μετάβασης στις περιοχές που πλήττονται περισσότερο.Δεύτερον, ενίσχυση των καταναλωτών με μείωση των εμποδίων, ώστε περισσότεροι πολίτες να μπορούν να εξοικονομούν, να παράγουν, να καταναλώνουν και να ανταλλάσσουν ανανεώσιμη ενέργεια ατομικά ή συλλογικά. Τρίτον, ενίσχυση της εμπιστοσύνης και της προστασίας στην αγορά με απλούστευση των κανόνων και βελτίωση της πληροφόρησης. https://www.naftemporiki.gr/green/energy/2077986/i-ee-ependyei-ekatontades-disekatommyria-stin-pyriniki-energeia/

Μια σπάνια εμφάνιση έξι πλανητών. 28 Φεβρουαρίου 2026: οι πλανήτες Ερμής, Αφροδίτη, Δίας, Κρόνος, Ουρανός και Ποσειδώνας θα «ευθυγραμμιστούν» στον ουρανό Ο Ερμής, η Αφροδίτη, ο Κρόνος και ο Δίας θα είναι ορατοί δια γυμνού οφθαλμού, ενώ για την παρατήρηση του Ποσειδώνα και του Ουρανού απαιτείται τηλεσκόπιο. Ο Άρης θα είναι ο μόνος πλανήτης που θα απουσιάζει δικαιολογημένα, αφού αυτή την περίοδο συνοδεύει τον Ήλιο – ανατέλλουν και δύουν μαζί.Η ταυτόχρονη παρατήρηση των τεσσάρων πλανητών δια γυμνού οφθαλμού (Ερμής, Αφροδίτη, Κρόνος και Δίας), μπορεί να γίνει μετά την δύση του Ηλίου, από τις 18:30 έως τις 19:15, αφού ο Ερμής και η Αφροδίτη δύουν γρήγορα ακολουθώντας τον Ήλιο. Πέρυσι στις 28-2-2025 εμφανίστηκαν στον νυχτερινό ουρανό και οι επτά πλανήτες (συμπεριλαμβανομένου και του Άρη) σε μια σπάνια επίδειξη που δεν θα ξαναδούμε μέχρι το 2040. πηγές: https://stellarium-web.org/ – https://www.theguardian.com/science/2026/feb/10/planetary-parade-february 28/2/2026 και ώρα 18:53, χαμηλά στον δυτικό ουρανό μετά τη δύση του Ηλίου: Πολύ εύκολα μπορεί να εντοπιστεί η Αφροδίτη. Δυσκολότερα ο Κρόνος και ο Ερμής. Στην εικόνα σημειώνεται και η θέση του Ποσειδώνα, που δεν είναι ορατός δια γυμνού οφθαλμού. 28/2/2026 και ώρα 18:53, ο ουρανός μετά τη δύση του Ηλίου: Ο λαμπερός Δίας θα διακρίνεται πολύ εύκολα στον ανατολικό ουρανό. Στην εικόνα σημειώνεται και η θέση του πλανήτη Ουρανού, που δεν είναι ορατός δια γυμνού οφθαλμού.

Κάνοντας μια είσοδο. Ο αστροναύτης της NASA, Τζακ Χάθαγουεϊ, χαμογελάει στην κάμερα καθώς εισέρχεται στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό στις 14 Φεβρουαρίου 2026, μετά την πρόσδεσή του στο εργαστήριο σε τροχιά με ένα διαστημόπλοιο SpaceX Dragon.Από τότε που η Hathaway και τα άλλα μέλη του Crew-12, Jessica Meir της NASA, Sophie Adenot της ESA (Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Διαστήματος) και Andrey Fedyaev της Roscosmos, ξεκίνησαν την αποστολή τους στον διαστημικό σταθμό, έχουν διεξάγει επιστημονικές έρευνες, όπως σάρωση των φλεβών τους για την παρακολούθηση του κινδύνου θρόμβων αίματος και έλεγχο της ισορροπίας και του προσανατολισμού στο διάστημα χρησιμοποιώντας γυαλιά εικονικής πραγματικότητας. Το πλήρωμα θα συνεχίσει να εκτελεί διάφορα πειράματα και τεχνολογικές επιδείξεις για να ωφελήσει τη ζωή στη Γη και σε τροχιά, προωθώντας το ταξίδι μας πίσω στη Σελήνη, στον Άρη και πέρα από αυτήν. https://www.nasa.gov/image-article/making-an-entrance/ Ο αστροναύτης της NASA και πιλότος του πληρώματος 12 της SpaceX, Τζακ Χάθαγουεϊ, εισέρχεται στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό μετά την πρόσδεσή του στο διαστημόπλοιο Dragon για να συμμετάσχει στην Αποστολή 74 και να ξεκινήσει μια μακράς διάρκειας ερευνητική αποστολή μικροβαρύτητας. Ο Δράκος γεμάτος φορτίο αναχωρεί σύντομα από τον σταθμό στο NASA+ Η ζωντανή κάλυψη της αποσύνδεσης και της αναχώρησης της 33ης αποστολής SpaceX Commercial Resupply Services της NASA βρίσκεται σε εξέλιξη στο NASA+ . Μάθετε πώς να παρακολουθείτε περιεχόμενο της NASA μέσω μιας ποικιλίας πλατφορμών.Το μη επανδρωμένο διαστημόπλοιο SpaceX Dragon θα αποσυνδεθεί στις 12:05 μ.μ. EST από το μπροστινό λιμάνι της μονάδας Harmony του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού και θα ενεργοποιήσει τους προωθητήρες του για να απομακρυνθεί με ασφάλεια από το τροχιακό συγκρότημα. Η NASA δεν θα μεταδώσει ζωντανά την προσθαλάσσωση, αλλά θα δημοσιεύσει ενημερώσεις στο ιστολόγιό της για τον διαστημικό σταθμό . Το διαστημόπλοιο Dragon που υποστηρίζει την αποστολή εισήγαγε επίσης μια νέα δυνατότητα επανεκκίνησης του διαστημικού σταθμού, βοηθώντας στη διατήρηση του υψομέτρου του και στην αντιμετώπιση της ατμοσφαιρικής αντίστασης, η οποία είναι κρίσιμη για τις ασφαλείς λειτουργίες και τη μακροπρόθεσμη βιωσιμότητα του τροχιακού συγκροτήματος. Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στον σταθμό, το Dragon πραγματοποίησε έξι επανεκκινήσεις - πέντε το 2025 και έναν τελικό ελιγμό στις 23 Ιανουαρίου - πριν ξεκινήσουν οι προετοιμασίες για την αναχώρησή του.Φορτωμένο με χιλιάδες λίβρες προμηθειών πληρώματος, επιστημονικών πειραμάτων και εξοπλισμού, το διαστημόπλοιο έφτασε στον σταθμό στις 25 Αυγούστου 2025. Εκτοξεύτηκε μια μέρα νωρίτερα με έναν πύραυλο Falcon 9 από το Διαστημικό Συγκρότημα Εκτόξευσης 40 στον Διαστημικό Σταθμό Ακρωτηρίου Κανάβεραλ στη Φλόριντα για την 33η αποστολή SpaceX Commercial Resupply Services της NASA. Μάθετε περισσότερα για τις δραστηριότητες του διαστημικού σταθμού ακολουθώντας το ιστολόγιο του διαστημικού σταθμού , @space_station στο X, καθώς και τους λογαριασμούς του ISS στο Facebook και στο Instagram . https://www.nasa.gov/blogs/spacestation/2026/02/26/cargo-filled-dragon-departs-station-soon-on-nasa/ Ένα διαστημόπλοιο μεταφοράς φορτίου SpaceX Dragon που μεταφέρει πάνω από 5.000 λίβρες επιστημονικών υλικών, προμηθειών και υλικού πλησιάζει τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό για αυτοματοποιημένη πρόσδεση στις 25 Αυγούστου 2025. Ο γεμάτος επιστήμη Δράκος αναχωρεί από τον σταθμό και κατευθύνεται προς το Splashdown. Στις 12:05 μ.μ. EST, το μη επανδρωμένο διαστημόπλοιο SpaceX Dragon αποσυνδέθηκε από το μπροστινό λιμάνι της μονάδας Harmony του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού, ακολουθώντας εντολή από τους επίγειους ελεγκτές της SpaceX.Μετά την επανείσοδο στην ατμόσφαιρα της Γης, το διαστημόπλοιο έχει προγραμματιστεί να προσγειωθεί περίπου στις 11:44 μ.μ. PST (2:44 π.μ. EST Παρασκευή, 27 Φεβρουαρίου), στα ανοικτά των ακτών της Καλιφόρνια. Η NASA δεν θα μεταδώσει ζωντανά την προσγείωση, αλλά θα δημοσιεύσει ενημερώσεις στο  ιστολόγιό της για τον διαστημικό σταθμό .Μάθετε περισσότερα για τις δραστηριότητες του διαστημικού σταθμού ακολουθώντας το ιστολόγιο του διαστημικού σταθμού , @space_station στο X, καθώς και τους λογαριασμούς του ISS στο Facebook και στο Instagram . https://www.nasa.gov/blogs/spacestation/2026/02/26/science-packed-dragon-departs-station-heads-for-splashdown/ Ένας Dragon της SpaceX (κέντρο) απομακρύνεται από τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό μετά την αποσύνδεση από την μπροστινή θύρα της μονάδας Harmony. Rocket and Space Corporation Energia Είναι δυνατόν να "κολλήσει" κανείς σε συνθήκες μηδενικής βαρύτητας μέσα σε έναν τροχιακό σταθμό; Θεωρητικά, ναι, αν υπάρχει άφθονος χώρος. Η μετακίνηση μέσα στις μονάδες σε τροχιά είναι κάπως παρόμοια με την κολύμβηση. Ωστόσο, αντί για νερό, υπάρχει απλώς αέρας. Εάν ένας αστροναύτης δεν σπρώξει αρκετά δυνατά την επιφάνεια και κολλήσει - χωρίς ορμή, ανίκανος να φτάσει στον πλησιέστερο τοίχο - τότε όσο σκληρά κι αν κωπηλατήσει, δεν θα υπάρξει μεγάλη επίδραση. Αστροναύτες φέρεται να αντιμετώπισαν παρόμοιο πρόβλημα μέσα στον πρώτο τροχιακό σταθμό της NASA πριν από την εγκατάσταση του εξοπλισμού. Και, φυσικά, αυτό είναι ιδιαίτερα επικίνδυνο όταν εργάζονται στο διάστημα. Στον ISS, οι κοσμοναύτες και οι αστροναύτες είναι απίθανο να αντιμετωπίσουν ένα τέτοιο πρόβλημα. Η διάμετρος των μονάδων δεν είναι τόσο μεγάλη. Φυσικά, ο κύριος λόγος δεν είναι οι κινήσεις των αστροναυτών, αλλά οι περιορισμοί βάρους. Κατά την εκτόξευση μονάδων, κάθε κιλό μετράει. Επίσης, ένας μεγάλος όγκος σημαίνει μεγάλη κατανάλωση αέρα. Ωστόσο, εάν οι τροχιακοί σταθμοί γίνουν σημαντικά μεγαλύτεροι στο μέλλον, αυτό το ζήτημα θα πρέπει να αντιμετωπιστεί. Βίντεο: Κοσμοναύτης Kirill Peskov https://vk.com/rsc_energia?z=video-167742670_456239655%2F399e1cb8153f16b2f8%2Fpl_post_-167742670_24009 https://vk.com/rsc_energia?w=wall-167742670_24009 Rocket and Space Corporation Energia Τα ηλιακά πάνελ του διαστημοπλοίου Progress MS-33 δοκιμάστηκαν στο Μπαϊκονούρ Ειδικοί από την RSC Energia πραγματοποίησαν δοκιμαστική έκθεση των ηλιακών πάνελ του διαστημοπλοίου Progress MS-33. Το διαστημόπλοιο προετοιμάζεται ενεργά για την πτήση του προς τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό. Ο "ελέγχος φωτισμού" είναι ο τελικός έλεγχος των ηλιακών πάνελ. Μια ειδική πλατφόρμα, που περιέχει περίπου 100 ισχυρές λάμπες, φωτίζει τα πάνελ του διαστημοπλοίου για αρκετά λεπτά. Αυτός ο χρόνος είναι επαρκής για να ελεγχθεί η αποτελεσματικότητα των συστημάτων στη μετατροπή της φωτεινής ενέργειας σε ηλεκτρική ενέργεια.Αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό για τα διαστημόπλοια μεταφοράς φορτίου Progress: το ταξίδι τους προς τον σταθμό διαρκεί συνήθως δύο ημέρες και η ηλιακή ενέργεια είναι απαραίτητη για τη λειτουργία του εξοπλισμού.Το διαστημόπλοιο μεταφοράς φορτίου θα παραδώσει περίπου 2.500 κιλά φορτίου στον σταθμό, συμπεριλαμβανομένων καυσίμων για ανεφοδιασμό, καθώς και νερού και τροφίμων για το πλήρωμα. https://vk.com/rsc_energia?w=wall-167742670_24014

Το ESCAPADE της NASA είναι έτοιμο να μελετήσει τον διαστημικό καιρό από τη Γη μέχρι τον Άρη. Ο Άρης δεν είναι πλέον αυτό που ήταν κάποτε. Κάποτε ζεστός, υδαρής και καλυμμένος από μια πυκνή ατμόσφαιρα, σήμερα ο Κόκκινος Πλανήτης είναι κρύος, ξηρός και τυλιγμένος από ένα λεπτό ατμοσφαιρικό πέπλο.Ο κύριος ένοχος είναι μια αδιάκοπη ροή σωματιδίων από τον Ήλιο, γνωστή ως ηλιακός άνεμος. Κατά τη διάρκεια δισεκατομμυρίων ετών, ο ηλιακός άνεμος έχει απογυμνώσει μεγάλο μέρος της ατμόσφαιρας του Άρη, προκαλώντας την ψύξη του πλανήτη και την εξάτμιση του επιφανειακού νερού του.Τώρα, η αποστολή ESCAPADE (Escape and Plasma Acceleration and Dynamics Explorers) της NASA, η οποία ξεκίνησε στις 13 Νοεμβρίου 2025, έχει ενεργοποιήσει τα επιστημονικά όργανα που θα διερευνήσουν πώς συνέβη αυτό και πώς ο Ήλιος συνεχίζει να επηρεάζει τον Κόκκινο Πλανήτη. Τα επιστημονικά όργανα, τα οποία λειτουργούν όλα από τις 25 Φεβρουαρίου, θα μελετήσουν επίσης τον διαστημικό καιρό με νέους τρόπους κοντά στη Γη και καθ' οδόν προς τον Άρη.Στον Άρη, τα ευρήματα του ESCAPADE θα μπορούσαν επίσης να βοηθήσουν τη NASA να προστατεύσει τους μελλοντικούς εξερευνητές από τις σκληρές συνθήκες του Άρη«Το πρωτοποριακό δίδυμο ESCAPADE όχι μόνο θα διερευνήσει τον ρόλο του Ήλιου στη μετατροπή του Άρη σε έναν ακατοίκητο πλανήτη, αλλά θα βοηθήσει επίσης στην ενημέρωση της ανάπτυξης πρωτοκόλλων διαστημικού καιρού για ηλιακά φαινόμενα που κατευθύνονται στον Άρη κατά τη διάρκεια μελλοντικών επανδρωμένων αποστολών στον Κόκκινο Πλανήτη», δήλωσε ο Joe Westlake, διευθυντής του τμήματος ηλιοφυσικής στα κεντρικά γραφεία της NASA στην Ουάσινγκτον. «Εντάσσοντας τον στόλο ηλιοφυσικών αποστολών σε όλο το ηλιακό σύστημα, το ESCAPADE θα είναι ένας ακόμη μετεωρολογικός σταθμός που θα κάνει τους ανθρώπους και την τεχνολογία στο διάστημα ασφαλέστερους και πιο επιτυχημένους». Πρώτο στο είδος του Με το δίδυμο διαστημόπλοιό του, το ESCAPADE είναι η πρώτη επιστημονική αποστολή που συντονίζει δύο διαστημόπλοια σε τροχιά γύρω από τον Άρη, αποκτώντας μια προοπτική που δεν είχαμε ποτέ πριν. Μαζί, τα δίδυμα ESCAPADE θα μετρήσουν βραχυπρόθεσμες αλλαγές στο μαγνητισμένο περιβάλλον γύρω από τον Άρη, που ονομάζεται μαγνητόσφαιρα, και θα αποκαλύψουν διεργασίες σε πραγματικό χρόνο που οδηγούν στην ατμοσφαιρική διαφυγή του πλανήτη.«Το να έχουμε δύο διαστημόπλοια θα μας βοηθήσει να κατανοήσουμε την αιτία και το αποτέλεσμα — πώς ο ηλιακός άνεμος, όταν πρόκειται για τον Άρη, αλληλεπιδρά με το μαγνητικό πεδίο», δήλωσε η Michele Cash, επιστήμονας του προγράμματος ESCAPADE στα κεντρικά γραφεία της NASAΤα διαστημόπλοια ESCAPADE βασίζονται σε προηγούμενες αποστολές στον Άρη που έχουν μελετήσει την ατμόσφαιρα του Άρη, αλλά με μόνο ένα διαστημόπλοιο.«Η αποστολή ESCAPADE αλλάζει τα δεδομένα», δήλωσε ο Ρομπ Λίλις, κύριος ερευνητής της αποστολής στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στο Μπέρκλεϊ. «Μας δίνει αυτό που θα μπορούσαμε να ονομάσουμε στερεοσκοπική προοπτική — δύο διαφορετικά σημεία θέασης ταυτόχρονα».Μόλις το ESCAPADE φτάσει στον Άρη, τα δύο διαστημόπλοιά του θα ακολουθούν το ένα το άλλο στην ίδια τροχιά, περνώντας πάνω από τις ίδιες περιοχές σε διαφορετικές χρονικές στιγμές για να αποκαλύψουν πότε και πού συμβαίνουν αλλαγές.«Όταν έχουμε δύο διαστημόπλοια που διασχίζουν αυτές τις περιοχές σε γρήγορη διαδοχή, μπορούμε να παρακολουθούμε πώς μεταβάλλονται αυτές οι περιοχές σε χρονικά διαστήματα μόλις δύο λεπτών», είπε ο Λίλις. «Αυτό θα μας επιτρέψει να κάνουμε μετρήσεις που δεν θα μπορούσαμε ποτέ πριν».Μετά από έξι μήνες, τα δύο διαστημόπλοια θα μετατοπιστούν σε διαφορετικές τροχιές, με το ένα να ταξιδεύει πιο μακριά από τον Άρη και το άλλο να παραμένει πιο κοντά του. Σχεδιασμένος να διαρκέσει πέντε μήνες, αυτός ο δεύτερος σχηματισμός στοχεύει στη μελέτη του ηλιακού ανέμου και της μαγνητόσφαιρας του Άρη ταυτόχρονα, επιτρέποντας στους επιστήμονες να διερευνήσουν πώς ο Άρης αντιδρά στον ηλιακό άνεμο σε πραγματικό χρόνο.«Τα προηγούμενα διαστημόπλοια θα μπορούσαν είτε να βρίσκονται στον ανοδικό ηλιακό άνεμο, είτε θα μπορούσαν να βρίσκονται κοντά στον πλανήτη μετρώντας τη μαγνητόσφαιρά του», είπε ο Λίλις, «αλλά το ESCAPADE μας επιτρέπει να βρισκόμαστε σε δύο μέρη ταυτόχρονα και να μετράμε ταυτόχρονα την αιτία και το αποτέλεσμα». Προετοιμασία για ανθρώπινη εξερεύνηση Όταν οι άνθρωποι πατήσουν το πόδι τους στον Άρη, δεν θα είναι τόσο καλά προστατευμένοι από την ηλιακή ακτινοβολία όσο η οικογένεια και οι φίλοι τους στη Γη.Η Γη μπορεί να αντέξει την αδιάκοπη επίθεση του ηλιακού ανέμου επειδή διαθέτει ένα ανθεκτικό μαγνητικό πεδίο που μας προστατεύει από τα ενεργητικά σωματίδια του Ήλιου. Ωστόσο, το κάποτε ισχυρό μαγνητικό πεδίο του Άρη έχει εξασθενήσει με την πάροδο του χρόνου. Σήμερα, είναι ένα συνονθύλευμα τοπικού μαγνητισμού στον φλοιό του πλανήτη, μαζί με ένα συνεχώς μεταβαλλόμενο μαγνητικό πεδίο που παράγεται από την αλληλεπίδραση του ηλιακού ανέμου με φορτισμένα σωματίδια στην ανώτερη ατμόσφαιρα του Άρη.Αυτή η «υβριδική» μαγνητόσφαιρα παρέχει ελάχιστη προστασία από την ατμοσφαιρική δύναμη του ηλιακού ανέμου. Αυτό, σε συνδυασμό με την λεπτή ατμόσφαιρα του Άρη, επιτρέπει στα ενεργητικά σωματίδια του Ήλιου να φτάνουν εύκολα στην επιφάνεια του Άρη, θέτοντας σε κίνδυνο τους μελλοντικούς ανθρώπους εξερευνητές εκεί«Πριν στείλουμε ανθρώπους στον Άρη, πρέπει να κατανοήσουμε τι είδους περιβάλλον θα συναντήσουν αυτοί οι αστροναύτες», είπε ο Κας.Επιπλέον, το ESCAPADE θα παρέχει περισσότερες πληροφορίες σχετικά με την ιονόσφαιρα του Άρη — μέρος της ανώτερης ατμόσφαιρας που οι μελλοντικοί αστροναύτες θα χρησιμοποιούν για να στέλνουν ραδιοσήματα και σήματα πλοήγησης σε όλο τον πλανήτη, όπως κάνουμε στη Γη«Αν ποτέ θέλουμε GPS στον Άρη ή επικοινωνίες μεγάλων αποστάσεων, πρέπει να κατανοήσουμε την ιονόσφαιρα», είπε ο Λίλις. Μοναδικό ταξίδι στον Άρη Προηγούμενες αποστολές στον Άρη είχαν εκτοξευθεί όταν η Γη και ο Άρης βρίσκονται σε ευθυγράμμιση στις τροχιές τους, κάτι που συμβαίνει μόνο κάθε 26 μήνες. Αλλά το ESCAPADE ξεκίνησε νωρίς, πρωτοπορώντας σε μια νέα στρατηγική που επιτρέπει στα διαστημόπλοια που κατευθύνονται στον Άρη να εκτοξεύονται σχεδόν οποιαδήποτε στιγμή.Αντί να κατευθυνθούν απευθείας στον Άρη, το διαστημόπλοιο ESCAPADE αρχικά θα κάνει κύκλο γύρω από μια τοποθεσία στο διάστημα, ένα εκατομμύριο μίλια μακριά από τη Γη, που ονομάζεται σημείο Lagrange 2. Τον Νοέμβριο του 2026, όταν η Γη και ο Άρης θα ευθυγραμμιστούν, το διαστημόπλοιο ESCAPADE θα επιστρέψει στη Γη και θα χρησιμοποιήσει τη βαρύτητα του πλανήτη μας για να εκτοξευθεί προς τον Άρη, με στόχο την άφιξή του τον Σεπτέμβριο του 2027.Αυτή η μοναδική τροχιά «περιπλανώμενης» κίνησης θα εκτείνεται περίπου 2 εκατομμύρια μίλια από τον πλανήτη μας, καθιστώντας το διαστημόπλοιο ESCAPADE το πρώτο που θα πετάξει μέσα από μια προηγουμένως ανεξερεύνητη περιοχή της μακρινής μαγνητοουράς της Γης, μέρος της μαγνητόσφαιρας της Γης απέναντι από τον Ήλιο.«Θα κάνουμε κάποια ανακάλυψη», είπε ο Λίλις. «Κανείς δεν έχει μετρήσει ποτέ την ουρά της Γης τόσο μακριά».Αργότερα, κατά τη διάρκεια της 10μηνης κρουαζιέρας τους στον Άρη, τα δύο διαστημόπλοια του ESCAPADE θα μελετήσουν τον ηλιακό άνεμο και το διαπλανητικό μαγνητικό περιβάλλον από το οποίο θα διασχίσουν επίσης οι αστροναύτες που θα ταξιδέψουν στον Άρη, προετοιμαζόμενοι για μελλοντικά ταξίδια στον Κόκκινο ΠλανήτηΗ αποστολή ESCAPADE χρηματοδοτείται από το Τμήμα Ηλιοφυσικής της NASA και αποτελεί μέρος του προγράμματος Μικρών Καινοτόμων Αποστολών για την Πλανητική Εξερεύνηση της NASA. Το Εργαστήριο Διαστημικών Επιστημών του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια στο Μπέρκλεϋ ηγείται της αποστολής με βασικούς εταίρους το Rocket Lab, το Κέντρο Διαστημικών Πτήσεων Goddard της NASA στο Γκρίνμπελτ του Μέριλαντ, το Αεροναυτικό Πανεπιστήμιο Embry-Riddle, το Advanced Space και την Blue Origin. https://science.nasa.gov/science-research/heliophysics/nasas-escapade-ready-to-study-space-weather-from-earth-to-mars/ Η αποστολή ESCAPADE (Escape and Plasma Acceleration and Dynamics Explorers) της NASA ξεκίνησε στις 13 Νοεμβρίου 2025, πάνω σε έναν πύραυλο Blue Origin New Glenn στο Launch Complex 36 στον Σταθμό Διαστημικής Δύναμης Cape Canaveral στη Φλόριντα. Ο Άρης έχει μια υβριδική μαγνητόσφαιρα που αποτελείται από ένα επαγόμενο μαγνητικό πεδίο από τον ηλιακό άνεμο και μαγνητικά πεδία του φλοιού από την επιφάνεια του πλανήτη. Σε αυτήν την καλλιτεχνική ιδέα, οι κίτρινες γραμμές αντιπροσωπεύουν γραμμές μαγνητικού πεδίου από τον Ήλιο που μεταφέρονται από τον ηλιακό άνεμο και οι μπλε γραμμές αντιπροσωπεύουν τα μαγνητικά πεδία της επιφάνειας του Άρη. Οι λευκοί σπινθήρες υποδεικνύουν δραστηριότητα επανασύνδεσης, όπου οι γραμμές πεδίου διακόπτονται και επανασυνδέονται, και οι κόκκινες γραμμές είναι επανασυνδεδεμένα μαγνητικά πεδία που συνδέουν την επιφάνεια του Άρη με το διάστημα. Τα δύο διαστημόπλοια ESCAPADE της NASA δεν ταξιδεύουν απευθείας από τη Γη στον Άρη, αλλά πρώτα κάνουν έναν κύκλο σε σχήμα φασολιού γύρω από μια τοποθεσία στο διάστημα που ονομάζεται σημείο Lagrange 2 (L2). Ένα μικρό μαύρο τρίγωνο δείχνει περίπου πού βρισκόταν το διαστημόπλοιο στις 24 Φεβρουαρίου 2026. Τον Νοέμβριο του 2026, όταν η Γη και ο Άρης θα είναι πιο κοντά στις τροχιές τους, το διαστημόπλοιο θα επιστρέψει στη Γη και θα χρησιμοποιήσει τη βαρύτητα του πλανήτη μας για να φτάσει στον Άρη. Ο ηλιακός άνεμος συμπιέζει την πλευρά της μαγνητόσφαιρας της Γης που βλέπει προς τον Ήλιο και τεντώνει την αντίθετη πλευρά σχηματίζοντας μια μακριά ουρά, που ονομάζεται μαγνητοουρά. Τα δύο διαστημόπλοια ESCAPADE (που υποδεικνύονται εδώ με κυανό χρώμα) θα είναι τα πρώτα που θα περάσουν μέσα από το μακρινό τμήμα της μαγνητοουράς της Γης, περίπου 1,2 εκατομμύρια μίλια από τη Γη, πριν κατευθυνθούν προς τον Άρη.

Εκπληκτική mega-εικόνα αποκαλύπτει το κοσμικό χάος στην καρδιά του γαλαξία μας (βίντεο) Λεπτομερής αποτύπωση της ύλης και φαινομένων στο γαλαξιακό κέντρο. Η μεγαλύτερη εικόνα που έχει ληφθεί ποτέ με το τηλεσκόπιο Atacama Large Millimeter Array στη Χιλή αποκάλυψε τη «κρυμμένη» χημεία στην καρδιά του γαλαξία μας.Η τεράστια αυτή εικόνα καταγράφει 650 έτη φωτός από την Κεντρική Μοριακή Ζώνη, μία από τις πιο ακραίων συνθηκών περιοχές ολόκληρου του γαλαξία. Η πυκνοκατοικημένη αυτή περιοχή, που βρίσκεται περίπου 28,000 έτη φωτός από τη Γη, αποτελεί μια τεράστια δεξαμενή στροβιλιζόμενης ύλης και άστρων και περιέχει σχεδόν το 80% του πυκνού αερίου του γαλαξία μας.Η έρευνα με την ονομασία ALMA CMZ Exploratory Survey και ακρωνύμιο ACES προσφέρει στους επιστήμονες μια άνευ προηγουμένου ματιά στις πολύπλοκες διεργασίες που λαμβάνουν χώρα εκεί. Οι ερευνητές εντόπισαν πληθώρα διαφορετικών μορίων, από απλές χημικές ενώσεις όπως το μονοξείδιο του πυριτίου μέχρι πιο σύνθετες οργανικές ενώσεις όπως η μεθανόλη, η ακετόνη και η αιθανόλη.«Ένα από τα πιο συναρπαστικά στοιχεία είναι η πλούσια χημεία που ανιχνεύθηκε. Καταγράφονται δεκάδες διαφορετικά μόρια, μεταξύ των οποίων και σύνθετα οργανικά μόρια που περιέχουν άνθρακα, το ίδιο στοιχείο που αποτελεί τη βάση της ζωής στη Γη. Μέσα από το ACES, οι επιστήμονες μαθαίνουν περισσότερα για το πώς μπορούν να προκύψουν στο σύμπαν τα συστατικά για πλανήτες και ενδεχομένως για την ίδια τη ζωή» αναφέρει η Δρ. Άσλεϊ Μπαρνς από το Νότιο Ευρωπαϊκό Αστεροσκοπείο συν συγγραφέας της μελέτης. Το μωσαϊκό Στην καρδιά του γαλαξία μας βρίσκεται η υπερμεγέθης μαύρη τρύπα Τοξότης Α*, με μάζα περίπου τέσσερα εκατομμύρια φορές μεγαλύτερη από εκείνη του Ήλιου. Η έντονη βαρυτική έλξη και η ακτινοβολία που παράγει δημιουργούν πυκνές και ταραχώδεις συνθήκες που δεν συναντώνται πουθενά αλλού στο γαλαξία.Αν και η περιοχή καλύπτεται από σκόνη, το ALMA μπορεί να απεικονίσει το ψυχρό αέριο της Κεντρικής Μοριακής Ζώνης, δηλαδή την πρώτη ύλη από την οποία γεννιούνται τα άστρα. Ενώνοντας δεκάδες επιμέρους εικόνες σε ένα μωσαϊκό, οι ερευνητές δημιούργησαν μια εξαιρετικά λεπτομερή απεικόνιση της περιοχής. Από τη Γη η εικόνα αυτή θα κάλυπτε στον ουρανό έκταση ίση με τρεις πανσελήνους στη σειρά.Η έρευνα δείχνει ότι οι ακραίες συνθήκες στον γαλαξιακό πυρήνα επιτρέπουν τον σχηματισμό μεγαλύτερων και πιο πολύπλοκων μορίων σε σύγκριση με εκείνα που βρίσκονται σε νέφη αερίου κοντά στη Γη. Οι επιστήμονες εκτιμούν ότι ορισμένα από αυτά τα μόρια θα μπορούσαν να αποτελούν πρόδρομες μορφές αμινοξέων, των βασικών δομικών στοιχείων των πρωτεϊνών που υπάρχουν σε όλες τις μορφές ζωής.Η παρακολούθηση της κίνησης των μορίων βοηθά επίσης τους αστρονόμους να κατανοήσουν τις δυναμικές διεργασίες που εξελίσσονται στον πυρήνα. Χαρτογραφώντας αυτούς τους μοριακούς ιχνηθέτες, το ACES αποκαλύπτει ροές, αναταράξεις και χημικές διεργασίες από τη μεγάλη κλίμακα του γαλαξιακού κέντρου μέχρι τα επιμέρους συμπυκνώματα αερίου όπου μπορεί κάποτε να σχηματιστεί ένα άστρο. Τα ποτάμια Η εικόνα αποκαλύπτει ένα τεράστιο δίκτυο μακρόστενων νηματοειδών δομών αερίου που εκτείνονται σε εκατοντάδες έτη φωτός. Παρατηρούνται επίσης πυκνά νέφη όπου γεννιούνται νέα άστρα, καθώς και τεράστιες κοιλότητες και φυσαλίδες που έχουν διαμορφωθεί από ισχυρές αστρικές εκρήξεις.Οι ερευνητές θεωρούν ότι τα νημάτια αυτά λειτουργούν σαν ποτάμια αερίου, διοχετεύοντας υλικό προς τα πιο πυκνά νέφη όπου μπορούν να αναπτυχθούν άστρα. Ο συν συγγραφέας Δρ Ντάνιελ Γουόκερ από το University of Manchester ανέφερε ότι τέτοιες δομές είχαν παρατηρηθεί στο παρελθόν σε μεμονωμένες περιοχές, όμως το ACES δείχνει ότι είναι ευρέως διαδεδομένες. Η προέλευσή τους παραμένει αβέβαιη και ενδέχεται να σχετίζεται με μαγνητικά πεδία, μεγάλες ροές αερίου ή δυναμικές διεργασίες που δεν έχουν ακόμη αναγνωριστεί.Ο επικεφαλής της έρευνας, καθηγητής Στίβεν Λόνγκμορ από το Πανεπιστήμιο Τζον Μουρς στο Λίβερπουλ τόνισε ότι πρόκειται για το καλύτερο «εργαστήριο» που διαθέτουμε για να κατανοήσουμε πώς σχηματίστηκαν ο Ήλιος και το ηλιακό μας σύστημα. Όταν το ηλιακό σύστημα δημιουργήθηκε πριν από 4,5 δισεκατομμύρια χρόνια, οι συνθήκες στο σύμπαν ήταν πολύ πιο ακραίες από αυτές που επικρατούν σήμερα κοντά στη Γη.Η Κεντρική Μοριακή Ζώνη είναι η πλησιέστερη περιοχή στη Γη με συνθήκες παρόμοιες με εκείνες του πρώιμου Σύμπαντος. Επειδή βρίσκεται σχετικά κοντά οι επιστήμονες μπορούν να παρατηρούν με εξαιρετική λεπτομέρεια τα άστρα και τους πλανήτες που σχηματίζονται εκεί σήμερα και έτσι να κατανοούν καλύτερα και τη δική μας κοσμική προέλευση. Στην εικόνα ο γαλαξίας μας με το χαοτικό του κέντρο. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2077350/ekpliktiki-mega-eikona-apokalyptei-to-kosmiko-chaos-stin-kardia-toy-galaxia-mas-vinteo/

Μίνι δεινόσαυρος ζούσε στην πιο «πολυπολιτισμική» γειτονιά δεινοσαύρων στον κόσμο Άγνωστο μικροσκοπικό είδος ζούσε στην Παταγονία μαζί με πλήθος δεινοσαύρων διαφόρων μεγεθών. Στην περιοχή της Παταγονίας στην Αργεντινή έχουν εντοπιστεί γιγάντια είδη δεινοσαύρων όπως ο τρομερός σαρκοφάγος Giganotosaurus που ζύγιζε περίπου οκτώ τόνους και ο τεράστιος φυτοφάγος με τον μακρύ λαιμό Argentinosaurus που πιθανόν έφτανε τους 70 τόνους. Μια νέα ανακάλυψη αποκαλύπτει έναν πολύ πιο μικροσκοπικό κάτοικο αυτού του προϊστορικού τοπίου.Οι ερευνητές έφεραν στο φως έναν εντυπωσιακά καλοδιατηρημένο και σχεδόν πλήρη σκελετό ενός από τους μικρότερους γνωστούς δεινόσαυρους στον κόσμο που ονομάστηκε Alnashetri cerropoliciensis. Το πλάσμα αυτό, περίπου στο μέγεθος ενός κορακιού, πιθανότατα κυνηγούσε μικρά ζώα όπως σαύρες, φίδια, θηλαστικά και ασπόνδυλα.Το απολίθωμα, με τα οστά τοποθετημένα όπως θα ήταν εν ζωή, προσφέρει σημαντικές πληροφορίες για τους Αλβαρεζσαυρίδες (Alvarezsauridae) μια ασυνήθιστη οικογένεια μικρών δεινοσαύρων μέσα στην ομάδα των θηρόποδων στην οποία ανήκουν όλοι οι σαρκοφάγοι δεινόσαυροι.Το συγκεκριμένο δείγμα που οι ερευνητές αποκαλούν χαϊδευτικά «Alna» ανακαλύφθηκε σε ψαμμίτη στη Λα Μπουιτρέρα, μια τοποθεσία στη βόρεια Παταγονία στην επαρχία Ρίο Νέγκρο γνωστή για τα πολυάριθμα απολιθώματα μικρών και μεσαίων ζώων από την Κρητιδική περίοδο. Η ανακάλυψη Η Alna ήταν ένα μικρό θηλυκό που ζούσε σε ερημικό περιβάλλον και πέθανε σε ηλικία τεσσάρων ετών σχεδόν πλήρως ανεπτυγμένη. Η εξαιρετική διατήρησή της οφείλεται στο ότι το σώμα της καλύφθηκε γρήγορα από έναν αμμόλοφο μετά τον θάνατό της. Πέρα από τα πτηνά που εξελίχθηκαν από μικρούς φτερωτούς δεινόσαυρους η Alnashetri αποτελεί τον μικρότερο δεινόσαυρο που έχει βρεθεί στη Νότια Αμερική και συγκαταλέγεται στους μικρότερους παγκοσμίως.«Η Alnashetri είναι πραγματικά μικροσκοπική. Με βάρος περίπου 0,7 κιλά, είναι μικρότερη από μια κότα. Δεν θα έφτανε καν μέχρι το γόνατο ενός ενήλικα ανθρώπου» αναφέρει ο παλαιοντολόγος Πίτερ Μακοβίτσκι από το Πανεπιστήμιο της Μινεσότα, επικεφαλής της μελέτης που δημοσιεύθηκε στην επιθεώρηση «Nature».Οι αλβαρεζσαυρίδες ήταν συνήθως μικρόσωμοι, με κοντά αλλά ισχυρά μπροστινά άκρα, μακριά και λεπτά πίσω πόδια και ελαφριά δομημένο κρανίο. Με βάση άλλα απολιθώματα της ίδιας οικογένειας, οι ερευνητές εκτιμούν ότι η Alnashetri είχε φτερά. Παρότι είχε ορισμένα χαρακτηριστικά που θυμίζουν πτηνά, ήταν μόνο μακρινά συγγενής τους.Η Alna ζούσε σε μια περιοχή γνωστή ως Κοκόρκομ, που στη γλώσσα των ιθαγενών Μαπούτσε σημαίνει «έρημος των οστών». «Αν και πολλοί από τους κατοίκους της ερήμου Κοκόρκομ ήταν ζώα που ζούσαν σε λαγούμια, η Alnashetri ήταν ένα ελαφρύ ζώο που κινούνταν πάνω στους αμμόλοφους με τα λεπτά της πόδια. Το σώμα της έμοιαζε με εκείνο ενός πετεινού, αλλά με μακριά ουρά» εξήγησε ο παλαιοντολόγος Σεμπαστιάν Αμπεστίγκουα.«Τα μπροστινά της άκρα ήταν καλά ανεπτυγμένα, αν και όχι αρκετά μακριά για να της επιτρέπουν να πετά, και η ουρά της, αν και δεν έχει διατηρηθεί πλήρως, φαίνεται ότι ήταν σε αναλογία με το σώμα τόσο μακριά όσο και σε άλλους τυπικούς σαρκοφάγους δεινόσαυρους» πρόσθεσε εκτιμώντας ότι το συνολικό μήκος της έφτανε περίπου τα 70 εκατοστά με το μεγαλύτερο μέρος να αντιστοιχεί στην ουρά.Ο λεπτεπίλεπτος και εύθραυστος σκελετός της διατηρήθηκε τόσο άψογα ώστε οι ερευνητές μπόρεσαν να πραγματοποιήσουν ιστολογικές εξετάσεις, μελετώντας τις μικροσκοπικές δομές των οστών. «Το επίπεδο ιστολογικής λεπτομέρειας είναι εξαιρετικό» σχολίασε ο Αμπεστίγκουα.Τα πολυάριθμα, δυνατά και μυτερά δόντια της θύμιζαν μικρό βελισοράπτορα. Μεταγενέστεροι αλβαρεζσαυρίδες από την Αργεντινή και άλλες περιοχές ανέπτυξαν πολύ μικρά δόντια και μειωμένα μπροστινά άκρα με ένα μεγάλο νύχι πιθανότατα για να σκάβουν σε φωλιές τερμιτών ακολουθώντας εντομοφάγα διατροφή. Η εξέλιξη Η Alna δείχνει ότι υπήρχαν πολύ μικροί αλβαρεζσαυρίδες χωρίς εξειδίκευση στην κατανάλωση εντόμων γεγονός που υποδηλώνει ότι η σμίκρυνση του μεγέθους εξελίχθηκε πολλές φορές σε αυτή τη γενεαλογική γραμμή. Τα πρώτα κατάλοιπα της Alnashetri, δύο ατελή πόδια, ανακαλύφθηκαν το 2004 στη Λα Μπουιτρέρα. Το πιο πλήρες δείγμα βρέθηκε το 2014 και χρειάστηκε 12 χρόνια προσεκτικής προετοιμασίας και μελέτης.Η Παταγονία παραμένει παγκόσμιο επίκεντρο για απολιθώματα δεινοσαύρων, τόσο μεγάλων όσο και μικρών. Η Λα Μπουιτρέρα ειδικότερα έχει αποδειχθεί θησαυροφυλάκιο για μικρά σπονδυλωτά, όπως το πρώιμο φίδι με άκρα Najash, το θηλαστικό με σπαθοειδείς κυνόδοντες Cronopio και το μικρό φυτοφάγο ερπετό Priosphenodon, καθώς και άλλους μικρούς δεινόσαυρους όπως ο Jakapil και ο Buitreraptor.«Όταν σκεφτόμαστε τοπία με δεινόσαυρους, ή μέσα από το πρίσμα της κινηματογραφικής φαντασίας, φανταζόμαστε τεράστιες εκτάσεις με γιγάντια θηρία να περιφέρονται στο βάθος. Όμως αυτά τα τοπία σχεδόν πάντα στερούνται ενός κρίσιμου στοιχείου του οικοσυστήματος: των μεσαίων και μικρών ζώων. Η εποχή κατά την οποία έζησε η Alnashetri, ένας από τους μικρότερους δεινόσαυρους, συνέπεσε με αυτό που συχνά αποκαλούμε εποχή των νότιων γιγάντων. Η Alnashetri μάς δείχνει ότι δεν ήταν απλώς μια εποχή γιγάντων, αλλά μια εποχή τεράστιας βιοποικιλότητας» κατέληξε ο Αμπεστίγκουα. Καλλιτεχνική απεικόνιση του μικροσκοπικού δεινοσαύρου της Παταγονίας. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2077331/mini-deinosayros-zoyse-stin-pio-politismiki-geitonia-deinosayron-ston-kosmo/

Η ανθρώπινη έρευνα και η προηγμένη τεχνολογία κρατούν το πλήρωμα απασχολημένο πριν αναχωρήσει ο Δράκος. Η ανθρώπινη έρευνα, η προηγμένη ρομποτική και ο πειραματικός εξοπλισμός γυμναστικής γέμισαν το πρόγραμμα του πληρώματος της Αποστολής 74 στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό την Τετάρτη. Οι κάτοικοι της τροχιάς συνέχισαν επίσης να φορτώνουν ένα SpaceX Dragon με επιστημονικά πειράματα και διαστημικό υλικό για την αναχώρησή του την Πέμπτη.Οι μηχανικοί πτήσης Jessica Meir της NASA και Sophie Adenot της ESA (Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας Διαστήματος) ξεκίνησαν μαζί τη βάρδιά τους, απαντώντας σε ένα ερωτηματολόγιο σχετικά με την ποιότητα του ύπνου τους και συλλέγοντας δείγματα σάλιου για ανάλυση. Οι ερευνητές θα χρησιμοποιήσουν τα βιοϊατρικά δεδομένα για να κατανοήσουν το άγχος και τους κινδύνους συμπεριφοράς κατά τη διάρκεια μιας διαστημικής πτήσης, να επινοήσουν τεχνικές διαλογισμού και χαλάρωσης για τα πληρώματα και να βελτιώσουν την εμπειρία μιας μακροπρόθεσμης αποστολής.Στη συνέχεια, η Meir συνέλεξε και επεξεργάστηκε τα δείγματα αίματός της με τη βοήθεια του μηχανικού πτήσης της NASA, Jack Hathaway, για τη μελέτη Venous Flow , η οποία εξετάζει τον κίνδυνο θρόμβων αίματος που προκαλούνται από το διάστημα. Στη συνέχεια, η Meir επιθεώρησε και καθάρισε τη Συσκευή Ενισχυμένης Ευρωπαϊκής Εξερεύνησης , μια προηγμένη, συμπαγή συσκευή άσκησης «όλα σε ένα» που δοκιμάζεται για χρήση σε αποστολές στο βαθύ διάστημα. Η Adenot συνεργάστηκε με την Hathaway στο τέλος της βάρδιάς τους, φορτώνοντας υλικό γεμάτο με ερευνητικά δείγματα σε ένα SpaceX Dragon που είχε προγραμματιστεί να αποσυνδεθεί από τη μονάδα Harmony του τροχιακού σταθμού στις 12:05 μ.μ. EST την Πέμπτη .Ο μηχανικός πτήσης της NASA, Κρις Γουίλιαμς, ξεκίνησε τη βάρδιά του μέσα στην εργαστηριακή μονάδα Kibo , εγκαθιστώντας και διαμορφώνοντας ένα ζεύγος μικρών ρομποτικών βραχιόνων . Η προηγμένη ρομποτική τεχνολογία επιδεικνύει κινητικότητα ακριβείας και αυτοματοποίηση πειραμάτων σε μικροβαρύτητα για τη μείωση του φόρτου εργασίας των αστροναυτών. Στη συνέχεια, ο Γουίλιαμς ενώθηκε με τον Μέιρ στη μονάδα Tranquility και αντικατέστησε εξαρτήματα στην προηγμένη συσκευή άσκησης αντίστασης που μιμείται τα ελεύθερα βάρη στη Γη.Ο Διοικητής του Σταθμού Σεργκέι Κουντ-Σβέρτσκοφ, συνδεδεμένος με ηλεκτρόδια, έκανε πετάλι σε έναν κύκλο άσκησης για καρδιαγγειακή αξιολόγηση, ενώ ο Μηχανικός Πτήσης Σεργκέι Μικάεφ παρακολουθούσε και βοηθούσε. Οι κοσμοναύτες της Roscosmos χώρισαν στη συνέχεια την ημέρα τους με έρευνα ημιαγωγών, έρευνα τεχνητής νοημοσύνης και φωτογραφικές επιθεωρήσεις παραθύρων στη μονάδα υπηρεσίας Zvezda .Ο μηχανικός πτήσης της Roscosmos, Andrey Fedyaev, ολοκλήρωσε μια αυτοματοποιημένη φωτογράφιση που απεικόνισε ορόσημα της Γης σε μια ποικιλία μηκών κύματος κατά τη διάρκεια της βάρδιας ύπνου του πληρώματος. Ο δύο φορές επισκέπτης του σταθμού πέρασε στη συνέχεια το υπόλοιπο της ημέρας του συντηρώντας το σύστημα εξαερισμού της επιστημονικής μονάδας Nauka και καταγράφοντας τον εξοπλισμό που βρίσκεται στη μονάδα Zarya . Μάθετε περισσότερα για τις δραστηριότητες του διαστημικού σταθμού ακολουθώντας το ιστολόγιο του διαστημικού σταθμού , @space_station στο X, καθώς και τους λογαριασμούς του ISS στο Facebook και στο Instagram . https://www.nasa.gov/blogs/spacestation/2026/02/25/human-research-advanced-tech-keep-crew-busy-before-dragon-departs/ Ο αστροναύτης της NASA, Κρις Γουίλιαμς, καλεί τους ελεγκτές αποστολής κατά τη διάρκεια εκπαίδευσης ιατρικού προσωπικού πληρώματος εντός της εργαστηριακής μονάδας Destiny του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού. Μελέτη της NASA για την ανάλυση δειγμάτων τροφίμων που έχουν υποστεί ζύμωση από το διάστημα. Ορισμένα θρεπτικά συστατικά κρίσιμα για την ανθρώπινη υγεία δεν έχουν τη διάρκεια ζωής που απαιτείται για πολυετείς αποστολές στη Σελήνη, τον Άρη και αλλού. Το BioNutrients -3 της NASA αποτελεί μέρος μιας σειράς πειραμάτων που δοκιμάζουν τρόπους χρήσης μικροοργανισμών για την παραγωγή αυτών των θρεπτικών συστατικών στο διάστημα και κατ' απαίτηση.Η φύση αυτού του πειράματος κατά παραγγελία είναι παρόμοια με την παρασκευή ζυμωμένων τροφίμων πυκνών σε θρεπτικά συστατικά στη Γη, όπως ο τρόπος με τον οποίο το γάλα μετατρέπεται από καλά βακτήρια σε γιαούρτι. Αλλά σε αυτήν την περίπτωση, υπάρχει έμφαση στην παραγωγή συγκεκριμένων τύπων και ποσοτήτων θρεπτικών συστατικών απαραίτητων για τους μελλοντικούς εξερευνητές του διαστήματος.Δείγματα από το BioNutrients-3, μαζί με άλλα πολύτιμα πειράματα , πρόκειται να επιστρέψουν από τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό με ένα διαστημόπλοιο SpaceX Dragon που υποστηρίζει την 33η εμπορική αποστολή ανεφοδιασμού της εταιρείας για τη NASA. Το διαστημόπλοιο πρόκειται να αναχωρήσει από τον διαστημικό σταθμό την Πέμπτη 26 Φεβρουαρίου για την επιστροφή του στη Γη. Παρακολουθήστε την ζωντανή κάλυψη της NASA από την αποσύνδεση και την αναχώρηση ξεκινώντας στις 11:45 π.μ. EST στο NASA+ , το Amazon Prime και το κανάλι του οργανισμού στο YouTube .Μόλις τα δείγματα επιστρέψουν στη Γη, η επιστημονική ομάδα στο Ερευνητικό Κέντρο Ames της NASA στη Σίλικον Βάλεϊ της Καλιφόρνια θα εκτελέσει διαδικασίες ανάλυσης. Τα αποτελέσματα αυτής της μελέτης μπορούν να βοηθήσουν τη NASA να αναπτύξει μεθόδους για την παραγωγή ζωτικών θρεπτικών συστατικών που θα μπορούσαν να υποστηρίξουν την ανθρώπινη εξερεύνηση του διαστήματος στο πλαίσιο της εκστρατείας Άρτεμις της NASA .Το BioNutrients-3 της NASA αποτελεί μέρος του έργου Συνθετικής Βιολογίας, το οποίο χρηματοδοτείται από το πρόγραμμα Game Changing Development της Διεύθυνσης Αποστολών Διαστημικής Τεχνολογίας της NASA. https://www.nasa.gov/general/nasa-study-to-analyze-fermented-food-samples-from-space/ Ο αστροναύτης και μηχανικός πτήσης της Αποστολής 73, Kimiya Yui, της JAXA (Ιαπωνική Υπηρεσία Αεροδιαστημικής Εξερεύνησης) παρουσιάζει σακούλες παραγωγής που περιέχουν καλλιέργειες προβιοτικού γιαουρτιού για την έρευνα BioNutrients-3 στις 2 Οκτωβρίου 2025, στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό. Ο Όσκαρ Ροκ, μηχανικός για το έργο BioNutrients-3 της NASA, εργάζεται σε μια κονσόλα στις 2 Οκτωβρίου 2025, στο Κέντρο Πολλαπλών Αποστολών Επιχειρήσεων στο Ερευνητικό Κέντρο Ames της NASA στη Σίλικον Βάλεϊ της Καλιφόρνια. Η εγκατάσταση επέτρεψε στην ομάδα BioNutrients να παρατηρεί εξ αποστάσεως πειράματα που διεξάγονται από μέλη του πληρώματος στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό και να επικοινωνεί με τους αστροναύτες σε πραγματικό χρόνο.

Ο πύραυλος Artemis II της NASA επιστρέφει στο κτίριο συναρμολόγησης οχημάτων. Ο πύραυλος SLS (Space Launch System) της NASA και το διαστημόπλοιο Orion για την αποστολή Artemis II άρχισαν να αποβιβάζονται από την εξέδρα εκτόξευσης στις 9:38 π.μ. EST, στις 25 Φεβρουαρίου, στο Διαστημικό Κέντρο Κένεντι της NASA στη Φλόριντα. Η διαδρομή από την εξέδρα εκτόξευσης 39Β μέχρι το κτίριο συναρμολόγησης οχημάτων στο NASA Kennedy αναμένεται να διαρκέσει έως και 12 ώρες. Μόλις φτάσει, οι τεχνικοί θα δημιουργήσουν πλατφόρμες για να διαγνώσουν το πρόβλημα ροής ηλίου στο ανώτερο στάδιο του πυραύλου και να το διορθώσουν. Μια ζωντανή μετάδοση της επαναφοράς θα μεταδοθεί στο κανάλι YouTube του οργανισμού . Ενημερώσεις σχετικά με την κατάργηση της απόφασης θα αναρτηθούν στο ιστολόγιο της αποστολής , καθώς και στο X on NASA και στο NASA Artemis στο Facebook. https://www.nasa.gov/blogs/missions/2026/02/25/nasa-artemis-ii-rocket-rolls-back-to-vehicle-assembly-building/ Ο ερπυστριοφόρος μεταφορέας 2 της NASA, που μεταφέρει τον πύραυλο Artemis II SLS (Space Launch System) της NASA με το διαστημόπλοιο Orion στερεωμένο στον κινητό εκτοξευτή 1, φεύγει από το Συγκρότημα Εκτόξευσης 39Β για να επιστρέψει στο Κτίριο Συναρμολόγησης Οχημάτων στο Διαστημικό Κέντρο Κένεντι της NASA στη Φλόριντα την Τετάρτη 25 Φεβρουαρίου 2026, για να αντιμετωπίσει προβλήματα στη ροή ηλίου στο ανώτερο στάδιο του πυραύλου, το ενδιάμεσο στάδιο κρυογονικής πρόωσης.

Ιστολόγιο Curiosity, Sols 4812-4819: Επιστροφή στις κοιλότητες. Ημερομηνία σχεδιασμού για τη Γη: Παρασκευή, 20 Φεβρουαρίου 2026 Αυτή ήταν μια αρκετά συνηθισμένη εβδομάδα για το Curiosity. Όπως αναφέρθηκε την περασμένη εβδομάδα , βρισκόμαστε τώρα στην τελική φάση της εκστρατείας εξερεύνησης του boxwork. Αυτή τη στιγμή κατευθυνόμαστε προς την ανατολική επαφή του σχηματισμού boxwork με τη γύρω γεωλογία, την οποία σκοπεύουμε να οδηγήσουμε πριν στρέψουμε την προσοχή μας στη νότια επαφή. Αυτή πιθανότατα θα είναι η τελευταία μας ευκαιρία να ερευνήσουμε απευθείας την περιοχή του boxwork πριν συνεχίσουμε την περιπέτειά μας στις πλαγιές του όρους Sharp.Στην πορεία, πραγματοποιούμε τις συνήθεις έρευνες μας για τη γεωλογία που συναντάμε στις θέσεις στάθμευσης. Όπως πάντα, αυτό περιλαμβάνει την επιστήμη επαφής σε στόχους βραχώδους υποβάθρου κοντά στο ρόβερ, παρατηρήσεις ChemCam LIBS στόχων λίγο πιο μακριά και μια σειρά από ψηφιδωτά ChemCam RMI και Mastcam. Αυτά τα ψηφιδωτά περιλαμβάνουν παρατηρήσεις βαθύτερα στην κοιλότητα "Tapiche" όπου είμαστε σταθμευμένοι και στην κορυφογραμμή "Los Flamencos" στα νότια της, την οποία σκοπεύουμε να διερευνήσουμε πιο προσεκτικά την ερχόμενη εβδομάδα.Ο Άρης συνεχίζει να εισέρχεται όλο και πιο βαθιά στην εποχή της σκόνης, επομένως η ομάδα περιβαλλοντικών επιστημών συμπλήρωσε το σχέδιο αυτής της εβδομάδας με μια τυπική ποικιλία δραστηριοτήτων ατμοσφαιρικής παρακολούθησης για την παρακολούθηση των «διαβόλων σκόνης» και της ποσότητας σκόνης στην ατμόσφαιρα, καθώς και με αρκετές ταινίες cloudcam. Μέχρι στιγμής, αυτή την εποχή της σκόνης, η ατμόσφαιρα πάνω από τον κρατήρα Gale φαίνεται να συμπεριφέρεται όπως τα περισσότερα χρόνια, χωρίς σημάδια επικείμενων καταιγίδων σκόνης. Έχουν περάσει σχεδόν οκτώ χρόνια (τέσσερα χρόνια του Άρη) από την τελευταία φορά που μια παγκόσμια καταιγίδα σκόνης σάρωσε τον πλανήτη , επομένως παρακολουθούμε στενά την πιθανότητα να συμβεί άλλη μία φέτος. https://science.nasa.gov/blog/curiosity-blog-sols-4812-4819-back-into-the-hollows/ Το ρόβερ Curiosity της NASA για τον Άρη τράβηξε αυτήν την εικόνα από κάμερα πλοήγησης (Navcam) κοιτάζοντας προς το βόρειο χείλος του κρατήρα Gale. Σε σύγκριση με μόλις λίγους μήνες πριν, η θέα είναι πολύ πιο θολή, αντανακλώντας την υψηλότερη ποσότητα ατμοσφαιρικής σκόνης που είναι τυπική για αυτή την εποχή του χρόνου. Το Curiosity κατέγραψε την εικόνα χρησιμοποιώντας την αριστερή κάμερα πλοήγησης στις 19 Φεβρουαρίου — 4813η ηλιακή ώρα, ή 4.813η ημέρα του Άρη της αποστολής Mars Science Laboratory — στις 12:15:50 UTC.

Το Webb της NASA εξετάζει το Νεφέλωμα Κρανίου. Δύο κεφάλια είναι καλύτερα από ένα στις τελευταίες εικόνες από το Διαστημικό Τηλεσκόπιο James Webb της NASA, οι οποίες αποκαλύπτουν νέες λεπτομέρειες σε ένα μυστηριώδες, ελάχιστα μελετημένο νεφέλωμα που περιβάλλει ένα ετοιμοθάνατο αστέρι. Το νεφέλωμα PMR 1 είναι ένα νέφος αερίου και σκόνης που έχει μια ασυνήθιστη ομοιότητα με έναν εγκέφαλο σε ένα διαφανές κρανίο, εμπνευσμένο από το ψευδώνυμό του, το νεφέλωμα «Εκτεθειμένο Κρανίο». Το νεφέλωμα Webb κατέγραψε τα ασυνήθιστα χαρακτηριστικά του τόσο στο εγγύς όσο και στο μέσο υπέρυθρο φως. Το νεφέλωμα αποκαλύφθηκε για πρώτη φορά στο υπέρυθρο φως από έναν προκάτοχο του Webb, το πλέον αποσυρμένο Διαστημικό Τηλεσκόπιο Spitzer της NASA, πριν από περισσότερο από μια δεκαετία. Τα προηγμένα όργανα του Webb δείχνουν λεπτομέρειες που ενισχύουν την εμφάνιση του νεφελώματος που μοιάζει με εγκέφαλο. Το νεφέλωμα φαίνεται να έχει διακριτές περιοχές που καταγράφουν διαφορετικές φάσεις της εξέλιξής του — ένα εξωτερικό κέλυφος αερίου που αποβλήθηκε πρώτο και αποτελείται κυρίως από υδρογόνο, και ένα εσωτερικό νέφος με μεγαλύτερη δομή που περιέχει ένα μείγμα διαφορετικών αερίων. Τόσο η κάμερα NIRCam (Near-Infrared Camera) όσο και η κάμερα MIRI (Mid-Infrared Instrument) του Webb δείχνουν μια χαρακτηριστική σκοτεινή λωρίδα που διατρέχει κάθετα τη μέση του νεφελώματος και ορίζει την εγκεφαλική του εμφάνιση αριστερού και δεξιού ημισφαιρίου. Η ανάλυση του Webb δείχνει ότι αυτή η λωρίδα θα μπορούσε να σχετίζεται με μια έκρηξη ή εκροή από το κεντρικό αστέρι, η οποία συνήθως συμβαίνει καθώς διπλοί πίδακες εκρήγνυνται σε αντίθετες κατευθύνσεις. Τα στοιχεία για αυτό είναι ιδιαίτερα αξιοσημείωτα στην κορυφή του νεφελώματος στην εικόνα MIRI του Webb, όπου φαίνεται σαν το εσωτερικό αέριο να εκτοξεύεται προς τα έξω. Ενώ υπάρχουν ακόμη πολλά που πρέπει να κατανοηθούν σχετικά με αυτό το νεφέλωμα, είναι σαφές ότι δημιουργείται από ένα αστέρι κοντά στο τέλος της «ζωής» του που καταναλώνει καύσιμα. Στα τελικά τους στάδια, τα αστέρια αποβάλλουν τα εξωτερικά τους στρώματα. Είναι μια δυναμική και αρκετά γρήγορη διαδικασία, σε κοσμικούς όρους. Ο Webb έχει απαθανατίσει μια στιγμή στην παρακμή αυτού του αστεριού. Αυτό που τελικά θα συμβεί θα εξαρτηθεί από τη μάζα του αστεριού, η οποία δεν έχει ακόμη καθοριστεί. Αν είναι αρκετά ογκώδες, θα εκραγεί σε έναν σουπερνόβα. Ένα λιγότερο ογκώδες αστέρι σαν τον Ήλιο θα συνεχίσει να αποβάλλει στρώματα μέχρι να παραμείνει μόνο ο πυρήνας του ως πυκνός λευκός νάνος , ο οποίος θα ψυχθεί για αιώνες. Το Διαστημικό Τηλεσκόπιο James Webb είναι το κορυφαίο διαστημικό επιστημονικό παρατηρητήριο στον κόσμο. Το Webb λύνει μυστήρια στο ηλιακό μας σύστημα, κοιτάζοντας πέρα από μακρινούς κόσμους γύρω από άλλα αστέρια και διερευνώντας τις μυστηριώδεις δομές και την προέλευση του σύμπαντός μας και τη θέση μας σε αυτό. Το Webb είναι ένα διεθνές πρόγραμμα με επικεφαλής τη NASA με τους εταίρους της, την ESA (Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Διαστήματος) και την CSA (Καναδική Υπηρεσία Διαστήματος). Για να μάθετε περισσότερα για τον Webb, επισκεφθείτε: https://science.nasa.gov/webb Οι διαφορές σε αυτά που αποκαλύπτουν και κρύβουν τα υπέρυθρα όργανα του Webb μέσα στο νεφέλωμα PMR 1 "Exposed Cranium" είναι εμφανείς σε αυτή την παράλληλη προβολή. Περισσότερα αστέρια και γαλαξίες στο φόντο λάμπουν μέσα από την προβολή του NIRCam, ενώ η κοσμική σκόνη λάμπει πιο έντονα στο μέσο υπέρυθρο φάσμα του MIRI.