Δροσος Γεωργιος

Rocket and Space Corporation Energia Φύκια – μια υπερτροφή για τους αστροναύτες; Αρκετά πιθανό. Για να ταξιδέψει η ανθρωπότητα μακριά και για μεγάλα χρονικά διαστήματα (για παράδειγμα, στον Άρη), χρειαζόμαστε αυτόνομα συστήματα υποστήριξης ζωής. Η μεταφορά τόνων τροφής και οξυγόνου μαζί μας είναι αδύνατη – πρέπει να παραχθούν απευθείας επί του σκάφους. Αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα που αντιμετωπίζει το πείραμα Φωτοβιοαντιδραστήρα, που βρίσκεται σε εξέλιξη στον ISS. Τι κάνουν στην τροχιά της Γης; Τα μικροφύκη – η σπιρουλίνα (Arthrospira platensis) – καλλιεργούνται σε μια ειδική συσκευή σε συνθήκες μικροβαρύτητας. Μέσα στη μονάδα διόδου υπάρχει ένα θρεπτικό μέσο εμπλουτισμένο με διοξείδιο του άνθρακα. Η θερμοκρασία είναι 32-37°C. Περιοδικά, οι αστροναύτες αλλάζουν τα δοχεία με το θρεπτικό μέσο στον καλλιεργητή χρησιμοποιώντας ένα αποστειρωμένο ντουλαπάκι. Ένα φίλτρο εμποδίζει τα μικροφύκη να εισέλθουν στον βιοαντιδραστήρα όπου ρέει το θρεπτικό μέσο, αλλά το οξυγόνο που απελευθερώνεται από τη σπιρουλίνα επιστρέφει σε αυτήν την περιοχή. Γιατί σπιρουλίνα; Πρώτον, πρωτεΐνη: πάνω από το 65% του ξηρού βάρους της σπιρουλίνας είναι πρωτεΐνη—μια ιδανική πηγή θρεπτικών συστατικών. Τα φύκια είναι επίσης πλούσια σε βιταμίνες και αντιοξειδωτικά. Προκαταρκτικά αποτελέσματα: η μικροβαρύτητα και τα μικροφύκη συνυπάρχουν τέλεια. Η τεχνολογία αυτή τη στιγμή βελτιώνεται, αλλά προηγουμένως παρήχθη οξυγόνο στον βιοαντιδραστήρα και τα δείγματα που επιστράφηκαν από την αποστολή αυτή την άνοιξη τα πάνε μια χαρά. Τα φύκια είχαν πλούσιο πράσινο χρώμα (κάτι που είναι σίγουρα καλό). Πέρασαν τις εργαστηριακές δοκιμές: σε ένα φρέσκο, αποστειρωμένο θρεπτικό μέσο, έδειξαν καλή ανάπτυξη σε μόλις 18 ημέρες. Και πώς είναι η γεύση του; Οι απόψεις ποικίλλουν Αλλά λένε ότι η σπιρουλίνα ταιριάζει καλά με γιαούρτι, το οποίο είναι ένα άλλο απαραίτητο τρόφιμο για μελλοντικές αποστολές. https://vk.com/rsc_energia?z=video-167742670_456239620%2F47c5b07c84b3bff278%2Fpl_wall_-167742670 https://vk.com/rsc_energia?w=wall-167742670_23740

«Οι ΗΠΑ θα επιστρέψουν στη Σελήνη με πρόεδρο τον Τραμπ» λέει ο νέος διοικητής της NASA. Ο Τζάρεντ Αιζακμαν δεν θα αναλάβει τελικά τα καθήκοντα του ως διοικητής της NASA. O Τζάρεντ Άιζακμαν κάνει λόγο για έναρξη μιας νέας οικονομικής ανάπτυξης με βάση το Διάστημα. Ο πρόσφατα διορισμένος διοικητής της NASA Τζάρεντ Άιζακμαν δήλωσε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες θα επιστρέψουν στη Σελήνη μέσα στη δεύτερη προεδρική θητεία του προέδρου Ντόναλντ Τραμπ. Ο Άιζακμαν, στενός σύμμαχος του διευθύνοντος συμβούλου της SpaceX Έλον Μασκ, είπε στην εκπομπή “Closing Bell Overtime” του CNBC ότι η εκ νέου δέσμευση του Τραμπ για την εξερεύνηση της Σελήνης είναι καθοριστική για την απελευθέρωση της «τροχιακής οικονομίας».«Θέλουμε να έχουμε αυτή την ευκαιρία να εξερευνήσουμε και να αξιοποιήσουμε το επιστημονικό, οικονομικό και εθνικής ασφάλειας δυναμικό της Σελήνης» είπε ο Άιζακμαν στις πρώτες δημόσιες τοποθετήσεις του μετά την επικύρωση του διορισμού του από τη Γερουσία την περασμένη εβδομάδα, ύστερα από μια μακρά διαδικασία καθ’ όλη τη διάρκεια του 2025.Ο Τραμπ είχε αρχικά προτείνει τον Άιζακμαν για τη θέση του επικεφαλής της NASA τον Δεκέμβριο του 2024, αλλά απέσυρε αιφνιδιαστικά την επιλογή του τον Μάιο λόγω «προηγούμενων συσχετίσεων» του Άιζακμαν. Αν και ο Τραμπ δεν διευκρίνισε ποιες ήταν αυτές, ορισμένοι υπέθεσαν ότι σχετίζονταν με τους στενούς δεσμούς του Άιζακμαν με τον Μασκ, με τον οποίο ο Τραμπ είχε μια έντονη διαμάχη το καλοκαίρι.Τον Νοέμβριο, ο Τραμπ επανέφερε την υποψηφιότητα του Άιζακμαν, ο οποίος είναι επιχειρηματίας και φανατικός φίλος του Διαστήματος έχοντας χρηματοδοτήσει και συμμετάσχει σε ιδιωτικές διαστημικές αποστολές.Οι ευκαιρίες στη Σελήνη περιλαμβάνουν τη δημιουργία διαστημικών κέντρων δεδομένων και υποδομών, καθώς και την πιθανή εξόρυξη ηλίου 3, ενός σπάνιου αερίου ενσωματωμένου στην επιφάνεια της Σελήνης που θα μπορούσε να εξελιχθεί σε σημαντικό καύσιμο για τη σύντηξη ανέφερε ο Άιζακμαν.Πρόσθεσε ότι μετά τη δημιουργία μιας σεληνιακής βάσης η NASA θα εξετάσει επενδύσεις στην πυρηνική ενέργεια και στην πυρηνική πρόωση στο Διάστημα για την περαιτέρω εξερεύνηση. Να σημειωθεί ότι πριν από λίγα 24ωρα η Ρωσία ανακοίνωσε ότι σχεδιάζει τη δημιουργία πυρηνικού σταθμού παραγωγής ενέργειας στη Σελήνη για να υποστηρίξει τα δικά της διαστημικά σχέδια που περιλαμβάνουν τη δημιουργία αρχικά μιας βάσης σε συνεργασία με την Κίνα και άλλες χώρες.Η NASA συνεργάζεται αυτή τη στιγμή με διάφορους αναδόχους, όπως η SpaceX, η Blue Origin του Τζεφ Μπέζος και η Boeing, για τη συμμετοχή τους στο πρόγραμμα Artemis, ένα πρόγραμμα εξερεύνησης της Σελήνης που στοχεύει επίσης στην προετοιμασία αποστολών προς τον Άρη. Το πρόγραμμα ενισχύθηκε αφού ο νόμος One Big Beautiful Bill Act του Τραμπ διέθεσε 9,9 δισεκατομμύρια δολάρια στη NASA νωρίτερα φέτος.Η αποστολή Artemis II, η πρώτη δοκιμαστική πτήση της NASA με πλήρωμα πάνω στον πύραυλο Space Launch System και το διαστημόπλοιο Orion, αναμένεται να εκτοξευθεί στο άμεσο μέλλον, είπε ο Άιζακμαν.Η αποστολή αυτή θα ακολουθηθεί από την Artemis III, για την οποία η SpaceX έχει αναλάβει την κατασκευή του συστήματος σεληνιακής προσεδάφισης. Η SpaceX και η Blue Origin βελτιώνουν βαρείς εκτοξευτικούς πυραύλους με μεταφορά κρυογενικών προωθητικών σε τροχιά, ώστε να γίνουν πιο εύκολα επαναχρησιμοποιήσιμοι, πρόσθεσε.«Αυτό είναι που θα μας επιτρέψει να πηγαίνουμε και να επιστρέφουμε από τη Σελήνη οικονομικά, με μεγάλη συχνότητα και να προετοιμάσουμε αποστολές προς τον Άρη και ακόμη πιο πέρα», είπε ο Άιζακμαν. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2051789/oi-ipa-tha-epistrepsoyn-sti-selini-me-proedro-ton-tramp-leei-o-neos-dioikitis-tis-nasa/

Η ζωή λίγα δευτερόλεπτα μετά την Μεγάλη Έκρηξη. Η ζωή εμφανίστηκε στη Γη εδώ και περίπου 4 δισεκατομμύρια χρόνια. Αυτό ισοδυναμεί σχεδόν με το ένα τρίτο της ηλικίας του σύμπαντος (13,77 δισεκατομμύρια χρόνια). Είναι προφανές ότι εφόσον η ζωή εμφανίστηκε στη Γη, θα μπορούσε να είχε εμφανιστεί οπουδήποτε. Κι αν θεωρήσουμε ευρύτερους ορισμούς της ζωής, θα ήταν δυνατή η εμφάνιση κάποιου είδους ζωής ακόμα και λίγα δευτερόλεπτα μετά την Μεγάλη Έκρηξη.Για να εξερευνήσουμε την εμφάνιση και την προέλευση της ζωής, πρέπει πρώτα να την ορίσουμε. Υπάρχουν πάνω από 200 δημοσιευμένοι ορισμοί, γεγονός που δείχνει πόσο δύσκολο είναι να αντιμετωπιστεί αυτή η έννοια. Για παράδειγμα, είναι ζωντανοί οι ιοί; Αναπαράγονται, αλλά χρειάζονται έναν ξενιστή για να το κάνουν. Τι ισχύει για τα πράιον (prions), τις παθογόνες πρωτεϊνικές δομές; Οι συζητήσεις συνεχίζουν να στροβιλίζονται για τη γραμμή μεταξύ ζωής και μη ζωής. Αλλά για τους σκοπούς μας, μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε έναν εξαιρετικά ευρύ, αλλά πολύ χρήσιμο ορισμό: Η ζωή είναι όλα όσα υπόκεινται στη δαρβινική εξέλιξη.Σύμφωνα με τον παραπάνω ορισμό, η ζωή στη Γη προέκυψε πριν από τουλάχιστον 3,7 δισεκατομμύρια χρόνια. Μέχρι τότε, οι μικροσκοπικοί οργανισμοί ήταν ήδη αρκετά εξελιγμένοι ώστε να αφήνουν πίσω τους ίχνη των δραστηριοτήτων τους που παραμένουν μέχρι σήμερα. Αυτοί οι οργανισμοί έμοιαζαν πολύ με τους σύγχρονους: Χρησιμοποιούσαν το DNA για την αποθήκευση πληροφοριών, το RNA για να μεταγράψει αυτές τις πληροφορίες σε πρωτεΐνες και τις πρωτεΐνες να αλληλεπιδράσουν με το περιβάλλον και να δημιουργηθούν αντίγραφα του DNA. Αυτός ο συνδυασμός τριών κατευθύνσεων επιτρέπει σε αυτές τις ομάδες χημικών ουσιών να βιώσουν τη δαρβινική εξέλιξη.Αλλά αυτά τα μικρόβια δεν έπεσαν απλώς από τον ουρανό. αλλά εξελίχθηκαν από κάτι. Κι αν η ζωή είναι κάτι που εξελίσσεται, τότε θάπρεπε να προϋπήρχε μια απλούστερη εκδοχή ζωής που εμφανίστηκε νωρίτερα στο παρελθόν της Γης. Ορισμένες θεωρίες υποθέτουν ότι τα πρώτα αυτοαναπαραγόμενα μόρια, και ως εκ τούτου η απλούστερη δυνατή μορφή ζωής στη Γη, θα μπορούσε να είχε προκύψει όταν ψύχθηκαν οι ωκεανοί, πριν από 4 δισεκατομμύρια χρόνια.Και η Γη μπορεί να μην ήταν μόνη – ο Άρης και η Αφροδίτη είχαν παρόμοιες συνθήκες εκείνη την εποχή, οπότε αν η ζωή εμφανιζόταν εδώ, μπορεί να είχε εμφανιστεί και εκεί. H πρώτη ζωή ανάμεσα στα άστρα Αλλά ο ήλιος δεν ήταν το πρώτο άστρο όπου ξεκίνησε η σύντηξη του υδρογόνου. Και ο ίδιος είναι το προϊόν μιας μακράς σειράς άστρων προηγούμενων γενεών. Η ζωή όπως την ξέρουμε απαιτεί μερικά βασικά στοιχεία: υδρογόνο, οξυγόνο, άνθρακα, άζωτο και φώσφορο. Με εξαίρεση το υδρογόνο, το οποίο εμφανίστηκε τα πρώτα λεπτά μετά τη Μεγάλη Έκρηξη, όλα αυτά τα στοιχεία δημιουργούνται στο εσωτερικό των άστρων κατά τη διάρκεια του κύκλου ζωής τους. Έτσι, μετά από μία ή δύο γενιές άστρων που ζουν και πεθαίνουν, παράγοντας τα στοιχεία που εξαπλώνονται στον ευρύτερο γαλαξία, θα μπορούσε να εμφανιστεί ζωή στο σύμπαν, σαν αυτή που αναπτύχθηκε στη Γη.Αυτός ο προβληματισμός μας οδηγεί στην υπόθεση ότι η πιθανή πρώτη εμφάνιση της ζωής θα μπορούσε να έχει συμβεί πριν από 13 δισεκατομμύρια χρόνια. Αυτή η εποχή στην ιστορία του σύμπαντος είναι γνωστή ως κοσμική αυγή, όταν σχηματίστηκαν τα πρώτα άστρα. Οι αστρονόμοι δεν είναι ακριβώς σίγουροι πότε έλαβε χώρα αυτή η μετασχηματιστική εποχή, αλλά ήταν κάπου μεταξύ μερικών εκατοντάδων εκατομμυρίων ετών μετά τη Μεγάλη Έκρηξη. Με την εμφάνιση αυτών των άστρων, ήταν δυνατή και η δημιουργία των απαραίτητων στοιχείων για την ζωή.Έτσι, η ζωή όπως την ξέρουμε – χτισμένη σε αλυσίδες άνθρακα, χρησιμοποιώντας οξυγόνο για τη μεταφορά ενέργειας και βυθισμένη σε ένα λουτρό υγρού νερού – μπορεί να είναι πολύ, πολύ παλαιότερη από τη Γη. Ακόμη και άλλες υποθετικές μορφές ζωής που βασίζονται σε εξωτικές βιοχημείες απαιτούν ένα παρόμοιο μείγμα στοιχείων. Για παράδειγμα, κάποια εξωγήινη ζωή θα μπορούσε να χρησιμοποιεί πυρίτιο αντί για άνθρακα ως βασικό δομικό στοιχείο ή να χρησιμοποιεί μεθάνιο αντί για νερό ως διαλύτη. Aυτά τα στοιχεία πρέπει να προέρχονται από το κάπου, και αυτό κάπου βρίσκεται στους πυρήνες των άστρων. Χωρίς άστρα, δεν μπορείτε να έχετε ζωή με βάση τα χημικά στοιχεία της ζωής. Η πρώτη ζωή στο σύμπαν (ιδέες για μυθιστορήματα επιστημονικής φαντασίας. Αλλά ίσως είναι δυνατόν να έχουμε ζωή και χωρίς χημεία. Είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς πώς θα μπορούσαν να είναι τέτοιου είδους ζωντανά πλάσματα. Αλλά αν πάρουμε τον ευρύ μας ορισμό – ότι η ζωή είναι οτιδήποτε υπόκειται σε εξέλιξη – τότε δεν χρειάζονται χημικά στοιχεία για να δημιουργηθεί ζωή. Σίγουρα, η χημεία είναι ένας βολικός τρόπος αποθήκευσης πληροφοριών, ανταλλαγής ενέργειας και αλληλεπίδρασης με το περιβάλλον, αλλά υπάρχουν και άλλες θεωρητικές εναλλακτικές προτάσεις.Για παράδειγμα, το 95% του ενεργειακού περιεχομένου του σύμπαντος είναι άγνωστο στους φυσικούς – κυριολεκτικά βρίσκεται πέρα από τα γνωστά στοιχεία του περιοδικού πίνακα. Οι επιστήμονες δεν έχουν ιδέα από τι αποτελούνται αυτά τα μυστηριώδη συστατικά του σύμπαντος, γνωστά ως σκοτεινή ύλη και σκοτεινή ενέργεια.Ίσως υπάρχουν πρόσθετες δυνάμεις της φύσης που λειτουργούν μόνο με τη σκοτεινή ύλη και τη σκοτεινή ενέργεια. Ίσως υπάρχουν πολλά «είδη» σκοτεινής ύλης – ένας ολόκληρος «περιοδικός πίνακας με στοιχεία της σκοτεινής ύλης». Ποιός ξέρει τι αλληλεπιδράσεις και ποιά σκοτεινή χημεία εκτυλίσσεται στις τεράστιες εκτάσεις ανάμεσα στα άστρα; Η υποθετική «σκοτεινή ζωή» μπορεί να εμφανίστηκε στο εξαιρετικά πρώιμο σύμπαν, πολύ πριν από την εμφάνιση των πρώτων άστρων, τροφοδοτούμενη και μεσολαβούμενη από δυνάμεις που δεν καταλαβαίνουμε ακόμη.Οι δυνατότητες εμφάνισης αρχέγονης ζωής μπορεί να γίνουν ακόμα πιο περίεργες. Μερικοί φυσικοί έχουν υποθέσει ότι στις πρώτες στιγμές της Μεγάλης Έκρηξης, οι δυνάμεις της φύσης ήταν τόσο ακραίες και τόσο εξωτικές που θα μπορούσαν να υποστηρίξουν την ανάπτυξη πολύπλοκων δομών. Για παράδειγμα, αυτές οι δομές θα μπορούσαν να ήταν κοσμικές χορδές, οι οποίες είναι πτυχώσεις στο χωροχρόνο, αγκυρωμένες από μαγνητικά μονόπολα. Με επαρκή πολυπλοκότητα, αυτές οι δομές θα μπορούσαν να έχουν αποθηκευμένες πληροφορίες. Θα υπήρχε άφθονη διαθέσιμη ενέργεια και αυτές οι δομές θα μπορούσαν να αυτοαναπαραχθούν, επιτρέποντας τη Δαρβινική εξέλιξη.Οποιαδήποτε πλάσματα υπήρχαν σε αυτές τις συνθήκες θα είχαν ζήσει και πεθάνει εν ριπή οφθαλμού, ολόκληρη η ιστορία τους θα διαρκούσε λιγότερο από ένα δευτερόλεπτο – αλλά για αυτά θα ήταν μια ολόκληρη ζωή. πηγή: https://www.space.com/life-possible-seconds-after-big-bang Η θεμελιώδης μονάδα της ζωής, το κύτταρο. Το «Μαύρο Σύννεφο» είναι ένα μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας που κυκλοφόρησε το 1957. Το έγραψε ο Fred Hoyle, ένας από τους σημαντικότερους αστροφυσικούς του 20ου αιώνα. Περιγράφει την προσέγγιση ενός τεράστιου αστρικού νέφους στο πλανητικό μας σύστημα που αρχικά, καλύπτει το φως του ήλιου προκαλώντας σκοτάδι, που έχει ως αποτέλεσμα τεράστιες καταστροφές στη γη. Το σύννεφο εμφανίζει κάποιες περίεργες ιδιότητες – για παράδειγμα όταν προσέγγιζε το πλανητικό μας σύστημα μείωσε την ταχύτητα του ή επέτρεπε συγκεκριμένα ραδιοφωνικά μήκη κύματος να το διαπεράσουν – και τελικά αποδεικνύεται ότι διαθέτει ανώτερη νοημοσύνη!! Οι επιστήμονες καταφέρνουν να έρθουν σε επικοινωνία μ’ αυτή την εξωτική μορφή ζωής και να «συζητήσουν» διάφορα θέματα… [Η οντολογία ενός εξωγήινου – Το «Μαύρο Σύννεφο» του Fred Hoyle]. https://physicsgg.me/2011/07/29/η-οντολογία-ενός-εξωγήινου-το-μαύρο-σ/

Εταιρεία Πυραύλων και Διαστήματος Energia Το Proton-M εγκαταστάθηκε στην εξέδρα εκτόξευσης του Μπαϊκονούρ Σήμερα, ο πυραύλος βαρέως τύπου Proton-M μεταφέρθηκε στην εξέδρα εκτόξευσης αρ. 81 του Μπαϊκονούρ. Μετά την καθετοποίηση, οι ειδικοί της Roscosmos συνέχισαν την προετοιμασία του για την εκτόξευση. Η εκτόξευση πυραύλου βαρέως τύπου έχει προγραμματιστεί για τις 15 Δεκεμβρίου στις 3:20 μ.μ. ώρα Μόσχας. "Μετά τη δοκιμή των τριών σταδίων του, το ανώτερο στάδιο DM-03, που κατασκευάζεται από την Energia Corporation, θα εκτοξεύσει τον δορυφόρο Elektro-L αρ. 5, που αναπτύχθηκε από την NPO Lavochkin, στην τροχιά-στόχο του", δήλωσε η Roscosmos. https://vk.com/rsc_energia?w=wall-167742670_23697

Το πλήρωμα και οι ομάδες πτήσης Artemis II πραγματοποιούν επίδειξη πριν από την εκτόξευση. Οι ομάδες εκτόξευσης και αποστολής της NASA, μαζί με το πλήρωμα του Artemis II, ολοκλήρωσαν μια κρίσιμη δοκιμή στις 20 Δεκεμβρίου, μια δοκιμαστική επίδειξη αντίστροφης μέτρησης, πριν από την πτήση του Artemis II γύρω από τη Σελήνη στις αρχές του επόμενου έτους. Οι αστροναύτες, με την υποστήριξη ομάδων ελέγχου εκτόξευσης και πτήσης, ντυμένοι με τις στολές εκτόξευσης και εισόδου τους, επιβιβάστηκαν στο διαστημόπλοιό τους στην κορυφή του πανύψηλου πυραύλου του στο Διαστημικό Κέντρο Κένεντι του οργανισμού στη Φλόριντα για να επικυρώσουν το χρονοδιάγραμμα της ημερομηνίας εκτόξευσης.Μειώνοντας το χρόνο σε ένα σημείο λίγο πριν την απογείωση, η πρόβα επέτρεψε στις ομάδες της NASA να εξασκηθούν στα ακριβή βήματα που θα κάνουν καθώς προχωρούν προς την έναρξη της δοκιμαστικής πτήσης.Αυτή η δοκιμή σηματοδοτεί την ολοκλήρωση ενός βασικού ορόσημου στο ταξίδι της Αμερικής προς την εξέδρα εκτόξευσης. Έχουμε πολλά ακόμη να κάνουμε, αλλά είμαι ενθαρρυμένος από την εμπειρογνωμοσύνη και την ακρίβεια που επέδειξαν οι ομάδες μας καθώς συνεχίζουμε τη φιλόδοξη κληρονομιά της NASA για την εξερεύνηση της σελήνης. Ενώ οι ομάδες εκτόξευσης στις αίθουσες πυροδότησης του Κέντρου Ελέγχου Εκτοξεύσεων του Κένεντι εκτελούσαν τις διαδικασίες όπως ακριβώς θα έκαναν την ημέρα της εκτόξευσης, τα μέλη του πληρώματος του Artemis II - οι αστροναύτες της NASA Reid Wiseman, Victor Glover και Christina Koch, και ο αστροναύτης της CSA (Καναδική Διαστημική Υπηρεσία) Jeremy Hansen - φόρεσαν τις διαστημικές στολές επιβίωσης του πληρώματος Orion στα δωμάτια πληρώματος αστροναυτών, μέσα στο Κτίριο Επιχειρήσεων και Ελέγχου Neil A. Armstrong του Κένεντι.Αφού στολίστηκαν, το πλήρωμα έκανε την ίδια βόλτα που έκαναν οι αστροναύτες των Gemini, Apollo, διαστημικού λεωφορείου και του Προγράμματος Εμπορικού Πληρώματος που εκτοξεύτηκαν από την Ακτή του Διαστήματος της Φλόριντα τις τελευταίες έξι δεκαετίες. Μέσω του δωματίου με τις στολές, στο διάδρομο και μετά από μια γρήγορη βόλτα με το ασανσέρ, το πλήρωμα του Artemis II βγήκε από το κτίριο μέσα από τις διπλές πόρτες που έφεραν δεκάδες αυτοκόλλητα με τα σήματα για τις επανδρωμένες διαστημικές αποστολές.Το βαν αστροναυτών του Artemis περίμενε έξω για να μεταφέρει τα μέλη του πληρώματος στον πύραυλο SLS (Space Launch System) τους. Την ημέρα της εκτόξευσης, οι τέσσερις αστροναύτες θα ολοκληρώσουν μια διαδρομή 20 λεπτών μέχρι το Συγκρότημα Εκτόξευσης 39Β του Κένεντι πριν από την απογείωση. Ωστόσο, για τη δοκιμή αντίστροφης μέτρησης, ο προορισμός ήταν το High Bay 3 του Κτιρίου Συναρμολόγησης Οχημάτων του Κένεντι, όπου ο πύραυλος Σελήνης Artemis II υποβάλλεται σε τελική επεξεργασία και ελέγχους πριν από την εκτόξευση στην εξέδρα εκτόξευσης. Μια συνοδεία οχημάτων υποστήριξης, καθώς και τα εφεδρικά μέλη του πληρώματος του Artemis II, ο αστροναύτης της NASA Andre Douglas και η αστροναύτης του CSA Jenni Gibbons, συνόδευσαν το πλήρωμα στον προορισμό του.Μετά από μια σύντομη διαδρομή προς το κτίριο, το πλήρωμα πτήσης ανέβηκε με τον ανελκυστήρα του κινητού εκτοξευτή σχεδόν 300 πόδια μέχρι τον βραχίονα πρόσβασης του πληρώματος και το Λευκό Δωμάτιο, την κλειστή περιοχή όπου το πλήρωμα εισέρχεται στο διαστημόπλοιο. Το πλήρωμα κλεισίματος, του οποίου η δουλειά είναι να διασφαλίζει ότι το πλήρωμα πτήσης εισέρχεται στο διαστημόπλοιο χωρίς προβλήματα, βοήθησε τους αστροναύτες να εισέλθουν στο Orion, το οποίο έχουν ονομάσει Integrity . Η ομάδα κλεισίματος βοήθησε τους αστροναύτες δένοντάς τους στις θέσεις τους και έκλεισε την καταπακτή μόλις ολοκληρώθηκαν όλες οι επιχειρήσεις κλεισίματος. Με το πλήρωμα ασφαλισμένο στο Orion, οι ομάδες διεξήγαγαν ελέγχους διαρροών στις στολές και ελέγχους επικοινωνιών, όπως ακριβώς θα κάνουν την ημέρα της εκτόξευσης.Καθ' όλη τη διάρκεια των δοκιμών, οι ομάδες ολοκλήρωσαν τις τελευταίες 5,5 ώρες των διαδικασιών της ημέρας εκτόξευσης, ολοκληρώνοντας τη δοκιμή αντίστροφης μέτρησης περίπου 30 δευτερόλεπτα πριν από την ώρα απογείωσης την ημέρα εκτόξευσης. Όπως ενδέχεται να αντιμετωπίσουν την ημέρα εκτόξευσης, οι ομάδες αντιμετώπισαν διάφορα προβλήματα σε πραγματικό χρόνο, συμπεριλαμβανομένων των ηχητικών επικοινωνιών και των δραστηριοτήτων κλεισίματος των συστημάτων περιβαλλοντικού ελέγχου και υποστήριξης ζωής κατά τη διάρκεια της δοκιμής. Όλοι οι στόχοι επιτεύχθηκαν και η επίδειξη αντίστροφης μέτρησης παρείχε μια πολύτιμη ευκαιρία για τη διεξαγωγή επιχειρήσεων σε διαμόρφωση ημέρας εκτόξευσης, ώστε να ελαχιστοποιηθούν οι πρώτες γνώσεις την ημέρα εκτόξευσηςΠαρόλο που οι ομάδες του Artemis II έχουν πραγματοποιήσει στο παρελθόν μέρη των δοκιμών αντίστροφης μέτρησης εκτόξευσης, αυτή η δοκιμή ήταν η πρώτη πλήρης ολοκληρωμένη δοκιμή με το πλήρωμα και τον Orion στη διαμόρφωση εκτόξευσης. Το πλήρωμα θα συμμετάσχει σε πρόσθετες δοκιμές αντίστροφης μέτρησης μετά την άφιξη του πυραύλου στην εξέδρα εκτόξευσης, εστιάζοντας σε επιχειρήσεις έκτακτης ανάγκης.Στο πλαίσιο μιας Χρυσής Εποχής καινοτομίας και εξερεύνησης, η δοκιμαστική πτήση Artemis II είναι η πρώτη επανδρωμένη αποστολή στο πλαίσιο της εκστρατείας Artemis της NASA. Είναι ένα ακόμη βήμα προς νέες αποστολές με αμερικανικό πλήρωμα στην επιφάνεια της Σελήνης που θα βοηθήσουν τον οργανισμό να προετοιμαστεί για την προσγείωση Αμερικανών αστροναυτών στον Άρη. https://www.nasa.gov/missions/artemis/artemis-2/artemis-ii-flight-crew-teams-conduct-demonstration-ahead-of-launch/ Από αριστερά, οι αστροναύτες της NASA, Βίκτορ Γκλόβερ, πιλότος του Artemis II, και Ριντ Γουάιζμαν, διοικητής του Artemis II, υποβάλλονται σε ελέγχους διαστημικών στολών μέσα στην αίθουσα στολών του πληρώματος στο κτίριο επιχειρήσεων και ελέγχου Neil A. Armstrong, στο πλαίσιο της δοκιμής αντίστροφης μέτρησης στο NASA Kennedy το Σάββατο 20 Δεκεμβρίου 2025 Από δεξιά προς τα αριστερά, οι αστροναύτες της NASA, Reid Wiseman, διοικητής, Victor Glover, πιλότος, Christina Koch, ειδικός αποστολών, και ο αστροναύτης της CSA (Καναδικός Οργανισμός Διαστήματος) Jeremy Hansen, ειδικός αποστολών, διακρίνονται καθώς αναχωρούν από το Κτίριο Επιχειρήσεων και Ελέγχου Neil A. Armstrong για να επιβιβαστούν στο διαστημόπλοιό τους Orion πάνω στον πύραυλο Space Launch System της NASA, μέσα στο Κτίριο Συναρμολόγησης Οχημάτων, στο πλαίσιο της δοκιμαστικής αντίστροφης μέτρησης του Artemis II, το Σάββατο 20 Δεκεμβρίου 2025, στο NASA Kennedy. Τα μέλη του πληρώματος του Artemis II, ο αστροναύτης της CSA, Jeremy Hansen, ειδικός αποστολής, δεξιά, και οι αστροναύτες της NASA, Victor Glover, πιλότος, Christina Koch, ειδικός αποστολής, αφού βγουν από τον ανελκυστήρα στο επίπεδο των 275 ποδιών του κινητού εκτοξευτή καθώς περπατούν προς τον βραχίονα πρόσβασης του πληρώματος, προετοιμάζονται να επιβιβαστούν στο διαστημόπλοιό τους Orion πάνω στον πύραυλο της NASA στη Σελήνη κατά τη διάρκεια της δοκιμαστικής αντίστροφης μέτρησης του Artemis II, το Σάββατο 20 Δεκεμβρίου 2025, μέσα στο κτίριο συναρμολόγησης οχημάτων στο NASA Kennedy. .

Η NASA εργάζεται για το πρόβλημα του διαστημοπλοίου MAVEN πριν από τη σύνδεξη με τον Ήλιο Η NASA συνεχίζει τις προσπάθειες επανασύνδεσης με το διαστημόπλοιό της MAVEN (Mars Atmosphere and Volatile EvolutioN), για το οποίο ακούστηκε τελευταία φορά στις 6 Δεκεμβρίου. Σε συνεργασία με το Δίκτυο Βαθύ Διαστήματος (DSN) της NASA, η ομάδα MAVEN έστειλε εντολές για την ανάκτηση του διαστημικού σκάφους και παρακολουθεί το δίκτυο για σήμα διαστημικού σκάφους.Η ομάδα MAVEN συνεχίζει επίσης να αναλύει αποσπάσματα δεδομένων παρακολούθησης που ανακτήθηκαν από μια ραδιοεπιστημονική εκστρατεία στις 6 Δεκεμβρίου. Αυτές οι πληροφορίες χρησιμοποιούνται για τη δημιουργία ενός χρονοδιαγράμματος πιθανών συμβάντων και τον εντοπισμό της πιθανής αιτίας του προβλήματος. Στο πλαίσιο αυτής της προσπάθειας, στις 16 και 20 Δεκεμβρίου, η ομάδα Curiosity της NASA χρησιμοποίησε το όργανο Mastcam του ρόβερ σε μια προσπάθεια να απεικονίσει την τροχιά αναφοράς του MAVEN, αλλά το MAVEN δεν εντοπίστηκε. Η περαιτέρω ανάλυση θα συνεχιστεί, αλλά η προγραμματισμένη παρακολούθηση θα επηρεαστεί από την επερχόμενη ηλιακή σύνοδο.Η ηλιακή σύνοδος του Άρη - μια περίοδος κατά την οποία ο Άρης και η Γη βρίσκονται σε αντίθετες πλευρές του Ήλιου - ξεκινά τη Δευτέρα 29 Δεκεμβρίου και η NASA δεν θα έχει επαφή με καμία αποστολή στον Άρη μέχρι την Παρασκευή 16 Ιανουαρίου. Μόλις λήξει το παράθυρο της ηλιακής σύνοδος, η NASA σχεδιάζει να συνεχίσει τις προσπάθειές της για την αποκατάσταση των επικοινωνιών με το MAVEN. https://science.nasa.gov/blogs/maven/2025/12/23/nasa-works-maven-spacecraft-issue-ahead-of-solar-conjunction/

Αυτή είναι η φωτογραφία νούμερο 100 χιλιάδες από την επιφάνεια του Άρη από το δορυφόρο MRO (βίντεο) Στην ιστορική εικόνα αποτυπώνονται με λεπτομέρεια διαφόρων ειδών γεωλογικές δομές του Κόκκινου Πλανήτη. Σε λίγους μήνες ο δορυφόρος της NASA που ονομάζεται Mars Reconnaissance Orbiter (MRO) θα ξεκινήσει το 20ό έτος παρατήρησης του Άρη από ψηλά. Η NASA έδωσε στη δημοσιότητα μια νέα φωτογραφία που κατέγραψε ο MRO με την οποία το άλμπουμ του δορυφόρου από την επιφάνεια του Κόκκινου Πλανήτη συμπληρώνει τις 100 χιλιάδες εικόνες.Η φωτογραφία ορόσημο, που τραβήχτηκε στις 7 Οκτωβρίου με την κάμερα HiRISE του MRO, δείχνει ένα σκοτεινό και άγονο τοπίο από υψώματα, κρατήρες και αμμόλοφους γνωστό ως Syrtis Major. Η περιοχή αυτή βρίσκεται νοτιοανατολικά του κρατήρα Jezero, της αρχαίας λίμνης όπου το ρόβερ Perseverance της NASA που αναζητά ενδείξεις ζωής και από μακριά φαίνεται ως μια τεράστια σκοτεινή κηλίδα όταν παρατηρείται από διαστημικά τηλεσκόπια όπως το Hubble.Το MRO έχει παρατηρήσει την περιοχή πολλές φορές στο παρελθόν και έχει εντοπίσει διάφορα στοιχεία όπως για παράδειγμα, ότι οι αμμόλοφοι εκεί μετακινούνται αργά στην επιφάνεια του πλανήτη.«Η HiRISE δεν έχει απλώς ανακαλύψει πόσο διαφορετική είναι η επιφάνεια του Άρη από αυτή της Γης, αλλά μας έχει δείξει και πώς αυτή η επιφάνεια αλλάζει με τον χρόνο. Έχουμε δει πεδία αμμόλοφων να προχωρούν με τον άνεμο και κατολισθήσεις να κατρακυλούν σε απότομες πλαγιές» αναφέρει η Λέσλι Ταμπάρι αναπληρώτρια επιστημονική υπεύθυνη του έργου MRO στο Εργαστήριο Αεριώθησης της NASA, το περίφημο JPL που εμπλέκεται και συνήθως διευθύνει τις περισσότερες αποστολές της αμερικανικής διαστημικής υπηρεσίας. Τα κέρδη Η μελέτη του πώς αλλάζει ο Κόκκινος Πλανήτης με την πάροδο του χρόνου θα βοηθήσει στην κατανόηση των δυνάμεων που τον διαμορφώνουν και θα συμβάλει στο να αποκαλυφθεί αν υπήρξε ποτέ ένας πλούσιος υδάτινος κόσμος όπως η Γη. Το MRO εκτοξεύτηκε από τη Φλόριντα στις 12 Αυγούστου 2005 και τέθηκε σε τροχιά γύρω από τον Άρη στις 10 Μαρτίου 2006 και θα συνεχίσει την αποστολή του να φωτογραφίζει τον πλανήτη για όσο χρόνο αυτό είναι δυνατό.Κατά διαστήματα το MRO κάνει ένα διάλειμμα από την κύρια αποστολή του για να κοιτάξει προς το Διάστημα. Τον Οκτώβριο ο δορυφόρος στράφηκε προς τον ουρανό για να τραβήξει μια φωτογραφία του διαστρικού κομήτη 3I ATLAS, καθώς αυτός πέρασε σε απόσταση περίπου 30 εκατομμυρίων χιλιομέτρων από το δορυφόρο σημαντικά πιο κοντά από όσο πλησίασε τη Γη στο κοντινότερο σημείο του στις 19 Δεκεμβρίου. Αυτή είναι η φωτογραφία νούμερο 100 χιλιάδες του MRO από την επιφάνεια του Άρη. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2051531/ayti-einai-i-fotografia-noymero-100-chiliades-apo-tin-epifaneia-toy-ari-apo-to-doryforo-mro-vinteo/

Η Τεχνητή Νοημοσύνη διψά για ρεύμα. Έχει η Ευρώπη να της δώσει; Το δίλημμα γίνεται όλο και πιο οξύ Η Ευρώπη βρίσκεται μπροστά σε μια απόφαση που μοιάζει με «διχάλα στον δρόμο». Ή θα καταφέρει να ανταγωνιστεί ουσιαστικά στην παγκόσμια κούρσα της τεχνητής νοημοσύνης ή θα ρισκάρει να χάσει ένα κρίσιμο κομμάτι του επόμενου τεχνολογικού κύματος μένοντας πιστή στους πράσινους στόχους.«Είναι μια στιγμή καμπής για την Ευρώπη», λέει στο CNBC ο Dan Ives της Wedbush Securities. «Ή θα ποντάρει στο μέλλον ή θα χάσει μεγάλο μέρος αυτής της τεχνολογικής επανάστασης». Η ενέργεια και η AI Το δίλημμα γίνεται πιο οξύ λόγω της ενέργειας. Σε παγκόσμιο επίπεδο, η ηλεκτρική ισχύς αποτελεί το μεγαλύτερο εμπόδιο για την ανάπτυξη data centers και υποδομών AI.Ενώ οι ΗΠΑ ενεργοποιούν ξανά μονάδες ορυκτών καυσίμων για να καλύψουν τις ανάγκες τους, η Ευρώπη απαιτεί από τους developers εκτενείς γνωστοποιήσεις για ενεργειακή και υδατική αποδοτικότητα — ένα ρυθμιστικό πλαίσιο που συχνά επιβραδύνει την εκκίνηση έργων.Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει κερδίσει διεθνή αναγνώριση για τις περιβαλλοντικές της πολιτικές, από το πακέτο «Fit for 55» έως τον επικείμενο μηχανισμό συνοριακού φόρου άνθρακα.Ωστόσο, οι επικριτές υποστηρίζουν ότι το ρυθμιστικό βάρος λειτουργεί αποτρεπτικά για την επιχειρηματικότητα. «Η Ευρώπη θεωρείται αντι-επιχειρηματική», σημειώνει ο Ives — με αποτέλεσμα startups και τεχνολογικές εταιρείες να μεταναστεύουν προς ΗΠΑ, Μέση Ανατολή ή Ασία. Όταν η πράσινη μετάβαση συγκρούεται με την πραγματικότητα Η ταχεία ανάπτυξη της AI σημαίνει εκρηκτική αύξηση της ζήτησης ηλεκτρικής ενέργειας. Οι ανανεώσιμες πηγές είχαν σχεδιαστεί για να αντικαταστήσουν πιο ρυπογόνες μονάδες, όχι για να καλύψουν μια νέα, σταθερή και ενεργοβόρα ζήτηση όπως αυτή των data centers.Στο Ηνωμένο Βασίλειο, ήδη παρατηρείται υπαναχώρηση από ορισμένες δεσμεύσεις, σύμφωνα με τον Paul Jackson της Invesco. «Όταν οι συνθήκες δυσκολεύουν, η κλιματική ατζέντα είναι από τα πρώτα πράγματα που μπαίνουν σε δεύτερη μοίρα», εξηγεί στο CNBC.Η ανησυχία δεν περιορίζεται στο Ηνωμένο Βασίλειο. «Φοβάμαι ότι σε κάποιο σημείο οι αποσύρσεις λιγνιτικών και ανθρακικών μονάδων θα αναβληθούν», λέει ο Jags Walia της Van Lanschot Kempen. Τα data centers απαιτούν σταθερή παροχή ενέργειας — κάτι που η διαλείπουσα φύση της αιολικής και ηλιακής παραγωγής δυσκολεύεται να εγγυηθεί. Βήματα προς τα πίσω ή αναγκαίος ρεαλισμός; Το 2025, η Ευρώπη έχει ήδη «μαλακώσει» μια σειρά περιβαλλοντικών δεσμεύσεων: Υποχώρηση στο ουσιαστικό μπλόκο νέων θερμικών αυτοκινήτων από το 2035. Καθυστέρηση ενός έτους στο νέο σύστημα εμπορίας ρύπων για κτίρια και μεταφορές. Περιορισμός και μετάθεση των οδηγιών CSDDD και CSRD.Για ορισμένους, πρόκειται για οπισθοχώρηση. Για άλλους, για αναγκαίο πραγματισμό. Ο Nick de la Forge της Planet A Ventures μιλά για «υγιή αναθεώρηση» που προσπαθεί να κρατήσει την Ευρώπη ελκυστική χωρίς να εγκαταλείπει τον πυρήνα της πράσινης πολιτικής. AI: πρόβλημα και λύση μαζί Οι υποστηρικτές της τεχνητής νοημοσύνης επισημαίνουν ότι η ίδια η AI μπορεί να βελτιώσει την ενεργειακή αποδοτικότητα και να ενισχύσει τη βιωσιμότητα των δικτύων.Εκπρόσωπος της Ευρωπαϊκή Επιτροπή τόνισε ότι η Ένωση «είναι έτοιμη να αξιοποιήσει τις ευκαιρίες της AI, διασφαλίζοντας παράλληλα τη σταθερότητα του ενεργειακού συστήματος», παραπέμποντας σε έναν υπό διαμόρφωση οδικό χάρτη για τη χρήση της AI στον ενεργειακό τομέα. «Είμαστε κάπως… ψημένοι» Παρά τα σχέδια, οι ανησυχίες παραμένουν. Ο Kokou Agbo Bloua της Société Générale μιλά για «τεράστιο ελέφαντα στο δωμάτιο». Αντί οι πράσινες τεχνολογίες να αντικαθιστούν τα ορυκτά καύσιμα, κατευθύνονται όλο και περισσότερο προς την τροφοδοσία data centers.Το ερώτημα δεν είναι μόνο πόση ενέργεια έχει η Ευρώπη, αλλά και πόσο ανθεκτικό είναι το σύστημά της. Η AI προσθέτει μια νέα, σχεδόν «βάσης», ζήτηση, αυξάνοντας τη μεταβλητότητα των τιμών και τον κίνδυνο ενεργειακών περιορισμών.Η Ευρώπη μπορεί να μην εγκαταλείψει επίσημα τους κλιματικούς της στόχους άμεσα. Όμως, όπως παρατηρούν αναλυτές, συχνά οι μεγάλες δεσμεύσεις εγκαταλείπονται σιωπηρά — στο παρά πέντε. Και η κούρσα της AI δεν περιμένει. https://www.naftemporiki.gr/green/energy/2051683/i-techniti-noimosyni-dipsa-gia-reyma-echei-i-eyropi-na-tis-dosei/

Αποστολή 74 Προώθηση της Διαστημικής Υγείας και της Έρευνας Τεχνητής Νοημοσύνης στον Σταθμo. Το ερευνητικό πρόγραμμα του πληρώματος της Αποστολής 74 ήταν γεμάτο με βιοϊατρικά καθήκοντα και τεχνητή νοημοσύνη την Πέμπτη, με στόχο την προώθηση της υγείας του πληρώματος και την ενίσχυση της καινοτομίας εντός και εκτός Γης. Η ραφή διαστημικών στολών και η συντήρηση προηγμένου επιστημονικού εξοπλισμού ολοκλήρωσαν την ημέρα για τους επτά κατοίκους του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού .Ο μηχανικός πτήσης Κρις Γουίλιαμς της NASA ξεκίνησε την ημέρα του συλλέγοντας δείγματα αίματος και ούρων, τα επεξεργαζόταν και στη συνέχεια τα έβαζε σε μια καταψύκτη για μελλοντική ανάλυση. Επίσης, αντάλλαξε ένα γιλέκο Bio-Monitor και μια κορδέλα κεφαλής με αισθητήρες με ένα σετ ξηρού τύπου και ξεκίνησε μια δεύτερη ημέρα παρακολούθησης της υγείας του για τη μακροχρόνια ερευνητική μελέτη CIPHER σε ανθρώπους. Οι γιατροί θα εξετάσουν τα βιοϊατρικά του δείγματα αφού επιστραφούν στη Γη και θα αναλύσουν την κατερχόμενη καρδιακή και πνευμονική του δραστηριότητα για να κατανοήσουν πώς η μικροβαρύτητα επηρεάζει το σώμα του.Οι μηχανικοί πτήσης της Roscosmos, Σεργκέι Κουντ-Σβερτσκόφ και Σεργκέι Μικάεφ, δοκίμασαν εκ περιτροπής ένα σύστημα τεχνητής νοημοσύνης που βασίζεται σε φωνή και καταγράφει τα μέλη του πληρώματος να καταγράφουν φωνητικά τις δραστηριότητές τους για πιο αποτελεσματική αναφορά. Οι κοσμοναύτες πέρασαν επίσης από μία ώρα ο καθένας σε ένα ήσυχο τμήμα του σταθμού φορώντας ακουστικά μείωσης θορύβου για μια ηλεκτρονική δοκιμή ακοής και απαντώντας σε προγραμματισμένους τόνους.Ο μηχανικός πτήσης Kimiya Yui της JAXA (Ιαπωνική Υπηρεσία Αεροδιαστημικής Εξερεύνησης) πέρασε τη βάρδιά του εργαζόμενος σε δύο επιστημονικά όργανα που υποστήριζαν μια ποικιλία πειραμάτων, από τη βιολογία έως τη φυσική. Ξεκίνησε μέσα στην εργαστηριακή μονάδα Kibo και εγκατέστησε ένα σύστημα απεικόνισης βιολογικής έρευνας που χρησιμοποιεί φωταύγεια για να παρατηρήσει ιστούς και γονίδια σε μικροβαρύτητα για βαθύτερη κατανόηση των μηχανισμών των ασθενειών. Στη συνέχεια, μετακινήθηκε στην εργαστηριακή μονάδα Destiny και έθεσε σε λειτουργία το μικροσκόπιο φθορισμού KERMIT για να απεικονίσει επίπεδες μεμβράνες υγρών κρυστάλλων, βοηθώντας τους μηχανικούς να σχεδιάσουν προηγμένες οθόνες για touchpad και πίνακες οργάνων.Ο Διοικητής του Σταθμού, Μάικ Φινκ, της NASA, περνούσε το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας του δουλεύοντας πάνω σε διαστημικές στολές στον αεροθάλαμο Quest . Ο Φινκ ξεκίνησε τη βάρδιά του ρυθμίζοντας το μήκος των χεριών και των ποδιών σε μία διαστημική στολή. Στη συνέχεια, ο Φινκ εξασκήθηκε στην εγκατάσταση πακέτων τζετ έκτακτης ανάγκης στις διαστημικές στολές με τη βοήθεια των Γουίλιαμς και Γιούι. Το πακέτο τζετ, που επίσημα ονομάζεται Simplified Aid For EVA Rescue, ή SAFER, είναι προσαρτημένο στο πίσω μέρος της διαστημικής στολής και επιτρέπει σε έναν διαστημόπλοιο να ελιχθεί με ασφάλεια πίσω στον σταθμό στην απίθανη περίπτωση που αποσυνδεθεί από το τροχιακό φυλάκιο.Η μηχανικός πτήσης της NASA, Ζένα Κάρντμαν, εργάστηκε κυρίως στη συντήρηση υπολογιστών και συστημάτων υποστήριξης ζωής καθ' όλη τη διάρκεια της Πέμπτης. Η Κάρντμαν εργάστηκε αρχικά στη μονάδα εργαστηρίου του Κολόμπους , ρυθμίζοντας έναν φορητό υπολογιστή και προσαρμόζοντας τις ρυθμίσεις του, ώστε να μπορεί να εκτελεί εξειδικευμένο λογισμικό επιστημονικών πειραμάτων. Στη συνέχεια, εργάστηκε στη μονάδα Tranquility, αντικαθιστώντας τα εξαρτήματα καθαρισμού της ατμόσφαιρας που απομακρύνουν επιβλαβείς ρύπους από τον αέρα, όπως η αμμωνία, που μπορούν να προκαλέσουν ερεθισμό των ματιών, του δέρματος ή του αναπνευστικού συστήματος.Ο μηχανικός πτήσης Όλεγκ Πλατόνοφ εργάστηκε όλη την Πέμπτη στο τμήμα Roscosmos του σταθμού, συντηρώντας μια ποικιλία εξοπλισμού υποστήριξης ζωής, διασφαλίζοντας ότι το τροχιακό φυλάκιο λειτουργεί σε άριστη κατάσταση. Ο Πλατόνοφ πέρασε το πρώτο μισό της βάρδιάς του αντικαθιστώντας τον εξοπλισμό παρακολούθησης της ατμόσφαιρας στη μονάδα εξυπηρέτησης Zvezda και γεμίζοντας μια δεξαμενή επεξεργασίας νερού. Μετά το μεσημεριανό γεύμα, ο πρώτος διαστημικός ιπτάμενος καθάρισε το σύστημα εξαερισμού μέσα στη μονάδα επιστήμης Nauka . Μάθετε περισσότερα για τις δραστηριότητες του διαστημικού σταθμού ακολουθώντας το ιστολόγιο του διαστημικού σταθμού , @space_station στο X, καθώς και τους λογαριασμούς του ISS στο Facebook και στο Instagram . https://www.nasa.gov/blogs/spacestation/2025/12/18/expedition-74-advancing-space-health-and-ai-research-on-station/ Ο αστροναύτης της NASA, Μάικ Φινκ, εργάζεται μέσα στον αεροθάλαμο NanoRacks Bishop και εγκαθιστά τεχνολογικό υλικό επίδειξης που μπορεί να υποστηρίξει τεχνικές σύλληψης τροχιακών συντριμμιών ή μελλοντική εξόρυξη στο διάστημα σε μικρούς αστεροειδείς. Έρευνα για τον εγκέφαλο, ολοκλήρωση της καρδιακής υγείας - Εβδομάδα εργασίας στον σταθμό. Το πλήρωμα της Αποστολής 74 διερεύνησε πώς η ζωή στο διάστημα επηρεάζει τον εγκέφαλο και την κυκλοφορία του αίματος την Παρασκευή, ώστε να διασφαλίσει την υγεία των πληρωμάτων και τη μακροπρόθεσμη επιτυχία της αποστολής. Οι κάτοικοι του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού επικεντρώθηκαν επίσης στα εργαλεία διαστημικού περιπάτου και στη συντήρηση επιστημονικού εξοπλισμού ολοκληρώνοντας την εβδομάδα.Ο μηχανικός πτήσης της NASA, Κρις Γουίλιαμς, ξεκίνησε τη βάρδιά του την Παρασκευή συλλέγοντας δείγματα αίματος και ούρων για ανάλυση και στη συνέχεια αποθηκεύοντάς τα σε μια επιστημονική κατάψυξη . Στη συνέχεια, ο Γουίλιαμς συμμετείχε σε δύο δοκιμές για να τεκμηριώσει πιθανές αλλαγές στη δομή και την απόδοση του εγκεφάλου που προκαλούνται από το διάστημα για τη μακροχρόνια έρευνα CIPHER . Η πρώτη δοκιμή μέτρησε τη χωρική του γνώση, ή την ικανότητά του να προσανατολίζεται σε συνθήκες έλλειψης βαρύτητας, ενώ η δεύτερη δοκιμή κατέγραψε τις αντιδράσεις του καθώς εξασκούσε τους ελιγμούς του ρομποτικού βραχίονα Canadarm2 κατά τη διάρκεια μιας προσομοίωσης σε υπολογιστή για τη σύλληψη ενός διαστημοπλοίου φορτίου. Οι γιατροί θα χρησιμοποιήσουν τα αποτελέσματα για να αξιολογήσουν τη γνωστική απόδοση και να αναπτύξουν εργαλεία για την παρακολούθηση και την προστασία του εγκεφάλου σε συνθήκες μικροβαρύτητας.Ο Διοικητής του Σταθμού Mike Fincke της NASA και ο Μηχανικός Πτήσης Kimiya Yui της JAXA (Ιαπωνική Υπηρεσία Αεροδιαστημικής Εξερεύνησης) μελέτησαν εκ περιτροπής πώς το αίμα ρέει από τον εγκέφαλο στην καρδιά για να κατανοήσουν την εγκεφαλική και καρδιακή αποτελεσματικότητα στο διάστημα. Το δίδυμο φορούσε ηλεκτρόδια και αισθητήρες στον λαιμό, την κλείδα και τα πλευρά του, μετρώντας τη ροή του αίματος και τις αλλαγές στον όγκο που μπορεί να οδηγήσουν σε καρδιακά προβλήματα που σχετίζονται με το διάστημα, όπως θρόμβους αίματος ή αρτηριακή δυσκαμψία.Οι κοσμοναύτες της Roscosmos, Σεργκέι Κουντ-Σβερτσκόφ και Σεργκέι Μικάεφ, διερεύνησαν επίσης την αγγειακή υγεία φορώντας ηλεκτρόδια στήθους και πιεσόμετρα στα χέρια, τους καρπούς και τα δάχτυλα για το πείραμα Endothelium σε ανθρώπους της διαστημικής τους υπηρεσίας. Μελετούσαν πώς λειτουργεί η εσωτερική επένδυση των αιμοφόρων αγγείων για να διατηρεί την ομαλή ροή του αίματος, να ρυθμίζει την πίεση και να αποτρέπει τους θρόμβους στα μέλη του πληρώματος. Οι γιατροί παρακολουθούν πώς η έλλειψη βαρύτητας και η διαστημική ακτινοβολία επηρεάζουν τις αρτηρίες, την αρτηριακή πίεση και την καρδιά ενός κοσμοναύτη κατά τη διάρκεια μιας διαστημικής πτήσης.Η μηχανικός πτήσης της NASA, Ζένα Κάρντμαν, επέστρεψε στον αεροθάλαμο Quest την Παρασκευή, οργανώνοντας εργαλεία διαστημικού περιπάτου και φορώντας γυαλιά εικονικής πραγματικότητας, εκπαιδεύοντας τον χειρισμό ενός jetpack έκτακτης ανάγκης διαστημικής στολής. Το jetpack, που επίσημα ονομάζεται Simplified Aid For EVA Rescue ή SAFER, επιτρέπει σε έναν διαστημόπλοιο να ελιχθεί με ασφάλεια πίσω στο τροχιακό φυλάκιο στην απίθανη περίπτωση που αποσυνδεθεί.Ο μηχανικός πτήσης της Roscosmos, Όλεγκ Πλατόνοφ, ολοκλήρωσε μια νυχτερινή φωτογράφιση που φωτογράφιζε αυτόματα τα ορόσημα της Γης σε σχεδόν υπεριώδη μήκη κύματος κατά τη διάρκεια της βάρδιας ύπνου του πληρώματος. Στη συνέχεια, ο Πλατόνοφ αντικατέστησε μια αντλία κενού και μετέφερε υγρά κατά τη διάρκεια της τυπικής συντήρησης των υδραυλικών εγκαταστάσεων σε τροχιά. Τέλος, ο πρώτος διαστημικός επιβάτης έλεγξε τον εξοπλισμό εγγραφής βίντεο και μορφοποίησε τις κάρτες μνήμης βίντεο, ολοκληρώνοντας την εβδομάδα εργασίας του στο εργαστήριο σε τροχιά. Τα μέλη του πληρώματος της Αποστολής 74 θα επισκεφθούν μέλη της οικογένειας, θα μοιραστούν δώρα και γεύματα και θα γιορτάσουν τα Χριστούγεννα και την παραμονή της Πρωτοχρονιάς σε τροχιά.Εν αναμονή περαιτέρω ενημερώσεων για την αποστολή τον Δεκέμβριο, αυτή θα είναι η τελευταία ανάρτηση ιστολογίου του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού για το 2025. Η επόμενη τακτική ενημέρωση ιστολογίου έχει προγραμματιστεί για τη Δευτέρα 5 Ιανουαρίου 2026. Μπορείτε επίσης να επισκεφθείτε το nasa.gov/station στο διαδίκτυο ή το @space_station στο X, το ISS στο Facebook και το ISS στο Instagram στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για τις πιο πρόσφατες πληροφορίες σχετικά με την αποστολή . https://www.nasa.gov/blogs/spacestation/2025/12/19/brain-research-heart-health-wrap-up-work-week-aboard-station/ Τα πληρώματα των Αποστολών 73 και 74 ποζάρουν για ένα πορτρέτο την ημέρα πριν από την επιστροφή του αστροναύτη της NASA, Jonny Kim, και των κοσμοναυτών της Roscosmos, Sergey Ryzhikov και Alexey Zubritsky. Στην πρώτη σειρά από αριστερά, είναι οι αστροναύτες της NASA, Chris Williams και Mike Fincke, με τον Sergey Ryzhikov. Στη μεσαία σειρά, είναι ο κοσμοναύτης της Roscosmos, Sergei Mikaev, η αστροναύτης της NASA, Zena Cardman, ο κοσμοναύτης της Roscosmos, Sergey Kud-Sverchkov, και ο Jonny Kim. Στο πίσω μέρος, είναι η αστροναύτης της JAXA (Ιαπωνική Υπηρεσία Αεροδιαστημικής Εξερεύνησης) Kimiya Yui και οι κοσμοναύτες της Roscosmos, Oleg Platonov και Alexey Zubritsky.

Ελληνικοί τροχοί θα πατήσουν το έδαφος της Σελήνης στα ρόβερ της NASA, μιλά στη «Ν» η εταιρεία που τους κατασκευάζει. Η HTR κατασκευάζει, δοκιμάζει και βελτιστοποιεί ελαστικούς μεταλλικούς τροχούς από το 2016. Η κούρσα για την κατάκτηση της Σελήνης έχει ξεκινήσει με πολλές χώρες να ανακοινώνουν πολυσύνθετα και πολυεπίπεδα σχέδια όχι απλώς για επίσκεψη αλλά για μόνιμη παρουσία και εκμετάλλευση των δυνατοτήτων που προσφέρει ο φυσικός μας δορυφόρος σε πολλά επίπεδα (φυσικών πόρων, εμπορικής δραστηριότητας, επιστημονικής έρευνας, βάσης για μετακίνηση στο ηλιακό μας σύστημα κ.α). Η NASA σχεδιάζει σειρά αποστολών τα επόμενα χρόνια και αποφάσισε κάποιοι από τους ρομποτικούς εξερευνητές που θα στείλει στο φεγγάρι να κινούνται με τροχούς που δημιούργησε μια ελληνική εταιρεία. Η HTR κατασκευάζει, δοκιμάζει και βελτιστοποιεί ελαστικούς μεταλλικούς τροχούς από το 2016. Πρόκειται για ένα επαναστατικό σχέδιο (design), προστατευμένο από παγκόσμια διπλώματα ευρεσιτεχνίας. Μετά από πολυετείς έρευνες η HTR κατέληξε σε ένα design μεταλλικού ελαστικού τροχού, ο οποίος συνδυάζει ανθεκτικότητα με εξαιρετικές επιδόσεις. Οι τροχοί αυτοί τέθηκαν πριν λίγους μήνες σε εμπορική διαθεσιμότητα από τον επίσημο ιστότοπο της εταιρείας (www.htr.gr) και από μεταπωλητές (www.robotshop.com). Οι τροχοί που πωλούνται είναι ακριβώς ίδιοι με αυτούς που πληρούν τις απαιτήσεις για σεληνιακή λειτουργία. Πριν λίγες ημέρες, η NASA ανακοίνωσε την επιλογή της HTR στους φιναλίστ για το σχεδιασμό τροχών για ρόβερ της NASAστη Σελήνη. Η HTR πρέπει να προσαρμόσει τους τροχούς της στο rover της NASA, να τους κατασκευάσει και να τους δοκιμάσει στα εργαστήρια της υπηρεσίας στην Αμερική. Το Naftemporiki.gr μίλησε με τον Media Manager της εταιρείας, Δρ. Αναστάσιο Κατελούζο σχετικά με την επιτυχία αυτή και τις προοπτικές που ανοίγονται για την ανθρώπινη παρουσία στη Σελήνη, για την εταιρεία αλλά και την Ελλάδα. Πως δημιουργήθηκε η ανάγκη της NASA να ζητήσει την ανάπτυξη νέων τροχών για τις αποστολές της; Η νέα «κούρσα» για τη Σελήνη δε μοιάζει με την αυτήν των 60’s και 70’s. Τώρα πλέον σκοπός για την Αμερική (αλλά και την Κίνα, τη Ρωσία κ.α.) είναι να πάνε στη Σελήνη «για να μείνουν». Οι απαιτήσεις λοιπόν των οχημάτων δεν είναι ίδιες με αυτές πριν από 60 χρόνια. Αυτό είναι ιδιαίτερα αισθητό στους τροχούς. Το σεληνιακό περιβάλλον είναι εξαιρετικά δύσκολο για ελαστικούς τροχούς. Η ακτινοβολία και η εναλλαγή των θερμοκρασιών, (το μεγάλο σεληνιακό θερμοκρασιακό εύρος από -180 βαθμούς Κελσίου έως +130 βαθμούς Κελσίου) αποκλείουν τη χρήση καουτσούκ και άλλων πολυμερών. Απομένει μόνο η χρήση ειδικών κραμάτων μετάλλων. Αλλά και στα μέταλλα υπάρχουν προβλήματα φθοράς και κοπώσεως. Το πρόβλημα είναι λοιπόν εξαιρετικά δύσκολο και δε λύνεται με μόνο ένα έξυπνο design. Χρειάζεται πάρα πολύς χρόνος σε δοκιμές, αναλύσεις και επανασχεδιασμό (re-design), μέχρι να εντοπιστούν και να λυθούν όλα τα προβλήματα. Τη δεκαετία του 1960 οι τροχοί είχαν σχεδιαστεί να αντέχουν περίπου 60 χλμ. διαδρομής. Τώρα οι απαιτήσεις είναι για +1,000 χλμ. Τι ανταγωνισμό έχει η HTR στο χώρο των κατασκευαστών τροχών για σεληνιακά οχήματα; Ανταγωνιζόμαστε εταιρείες κολοσσούς, οι οποίες έχουν πολλά χρόνια στο χώρο, όπως είναι το R&D της Michelin, με 600Μ€ ετήσιο προϋπολογισμό, ή όπως η Ελβετική Venturi, με τεράστια αποθέματα κεφαλαίων από το Μονακό. Οι εταιρείες αυτές συμμετέχουν σε κοινοπραξίες που έχουν καταθέσει προτάσεις για το LTV, το Lunar Terrain Vehicle της NASA. Για κάποιο λόγο η NASA ξεκίνησε το Challenge Hero X, στο οποίο συμμετείχαμε, και του οποίου την πρώτη φάση κερδίσαμε σαν παράλληλη δραστηριότητα με το LTV. Στο challenge αυτό, έχουμε άλλους 9 ανταγωνιστές, κυρίως από την Αμερική. Θεωρούμε εξαιρετικά καλή εξέλιξη το γεγονός ότι η NASA ξεκίνησε το Hero X Challenge, ίσως γιατί αποφάσισε να μην εξαρτηθεί αποκλειστικά από τους εργολάβους (contractors) του LTV για την κρίσιμη τεχνολογία των τροχών η οποία θεωρείται «κλειδί» για το όλο εγχείρημα. Είναι αλήθεια ότι με τον τρόπο αυτό η NASA δημιουργεί ένα μέσο σύγκρισης αποτελεσμάτων, που αλλιώς θα ήταν ανέφικτος. Από ευρωπαϊκής πλευράς δεν υπάρχει ουσιαστικός ανταγωνισμός για σεληνιακούς τροχούς, ενώ από Κινεζικής πλευράς οι πληροφορίες είναι ουσιαστικά ανύπαρκτες. Η Ιαπωνία κατασκευάζει κάποια μοντέλα τροχών, (Toyota, Bridgestone) ενώ η Κορέα πρόσφατα δημοσίευσε αποτελέσματα ερευνών στο χώρο. Κανείς από τους παραπάνω δεν έχει ανακοινώσει αποτελέσματα αντοχής για μεγάλες αποστάσεις σε αντίθεση με την HTR που έχει ολοκληρώσει και δημοσιεύσει αποτελέσματα δοκιμών 1,000 χλμ. (ESA Astra Conference, Leiden, Netherlands, October 7-9 2025). Πόσο σίγουρη είναι η HTR ότι οι τροχοί που θα κατασκευάσει για τη NASA θα αντέξουν στις απαιτητικές συνθήκες λειτουργίας στις οποίες θα υποβληθούν; Στην HTR οι τροχοί μας έχουν ήδη «τρέξει» πειράματα ανθεκτικότητας, είτε in-house (για πάνω από 1000 χλμ.) είτε υπό συνθήκες κανονικής λειτουργίας σε rover δικά μας, ή rover πελατών μας στην Ολλανδία (ESA), Ισπανία (GMV), Γερμανία (DLR) και Βρετανία (GMV UK). Οι τροχοί μας έχουν δουλέψει κάτω από τις χειρότερες δυνατές περιβαλλοντικές συνθήκες, (π.χ. λειτουργία με υπερφόρτωση, συγκρούσεις κ.λπ.). Στα σέρβις που κάνουμε αποσυναρμολογούμε τους τροχούς και αναλύουμε τις φθορές και αστοχίες, με απώτερο σκοπό την επανασχεδίαση των μερών που πρέπει να ενισχυθούν. Βρισκόμαστε τώρα στην 4η γενιά αυτής της επαναληπτικής διαδικασίας, συνεπώς μπορούμε να εγγυηθούμε τη μακρόχρονη λειτουργία για τους τροχούς, εφόσον παραμένουν μέσα στα προβλεπόμενα όρια φόρτισης. Αυτό είναι κάτι που άλλοι κατασκευαστές δε μπορούν να κάνουν, διότι οι τροχοί τους δεν έχουν φτάσει σε παρόμοιο επίπεδο σχεδιαστικής ωριμότητας. Με βάση τα παραπάνω, έχουμε κάποια στοιχειώδη εμπιστοσύνη ότι οι τροχοί μας, για τη NASA, θα ανταπεξέλθουν των απαιτήσεων. Από την άλλη πλευρά, το εξαιρετικά χαμηλό βάρος που επιτρέπει η NASA για κάθε τροχό θέτει πολύ δύσκολα προβλήματα αντοχών που καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε, οπότε θεωρούμε το challenge εξαιρετικά δύσκολο με τα στενά χρονικά περιθώρια που τίθενται, κυρίως διότι oι δοκιμές παίρνουν χρόνο, συνεπώς κάθε καινούργιο design ή αλλαγή χρειάζεται επίσης χρόνο για να επαληθευτεί. Υπάρχει κάποια στήριξη της HTR σε Ελληνικό και Ευρωπαϊκό επίπεδο; Στην Ελλάδα ο χώρος εποπτεύεται από το Ελληνικό Κέντρο Διαστήματος (ΕΛΚΕΔ) και τη Γενική Γραμματεία του Υπουργείου Ψηφιακής Διακυβέρνησης. Η ΓΓΤΤ και το ΕΛΚΕΔ είναι τα αρμόδια όργανα επαφής με τον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Διαστήματος (ESA). Τα τελευταία χρόνια έχουμε δει μια εντυπωσιακή δραστηριοποίηση του ΕΛΚΕΔ και της Γενικής Γραμματείας προς την ESA, με λήψη σημαντικών πρωτοβουλιών όπως το πρόγραμμα Cubesats και Mικροδορυφόρων, καθώς και με σημαντική χαρτογράφηση των ικανοτήτων και αναγκών του όλου Ελληνικού Διαστημικού Οικοσυστήματος. Πρόσφατα η Ελλάδα προσχώρησε στο Πρόγραμμα Πλανητικής Εξερεύνησης της ESA, ανοίγοντας δυνατότητες χρηματοδότησης για τους τροχούς της HTR, γεγονός το οποίο προφανώς μας ενθουσίασε, διότι έτσι διαμορφώνονται ευνοϊκές συνθήκες για πιθανή συμμετοχή της χώρας στις Ευρωπαϊκές αποστολές στη Σελήνη. Πιστεύουμε ότι τέτοιες πρωτοβουλίες είναι σημαντικές για τη Ελλάδα και κυρίως τους νέους και ελπίζουμε να συνεχιστούν τα επόμενα χρόνια. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2051248/ellinikoi-trochoi-tha-patisoyn-to-edafos-tis-selinis-sta-rover-tis-nasa-mila-sti-n-i-etaireia-poy-toys-kataskeyazei/

Ένας Χορός Γαλαξιών. Το Διαστημικό Τηλεσκόπιο James Webb της NASA κατέγραψε δύο κοντινούς νάνους γαλαξίες να αλληλεπιδρούν μεταξύ τους σε αυτήν την εικόνα που δημοσιεύτηκε στις 2 Δεκεμβρίου 2025. Οι νάνοι γαλαξίες μπορούν να μας δώσουν πληροφορίες για τους γαλαξίες στο πρώιμο σύμπαν, οι οποίοι θεωρούνταν ότι είχαν λιγότερη μάζα από γαλαξίες όπως ο Γαλαξίας μας, και επίσης περιέχουν πολύ αέριο, σχετικά λίγα αστέρια και συνήθως έχουν μικρές ποσότητες στοιχείων βαρύτερων από το ήλιο. Η παρατήρηση της συγχώνευσης νάνων γαλαξιών μπορεί να μας πει πώς οι γαλαξίες πριν από δισεκατομμύρια χρόνια μπορεί να αναπτύχθηκαν και να εξελίχθηκαν. https://www.nasa.gov/image-article/a-dance-of-galaxies/ Αυτοί οι δύο γαλαξίες ονομάζονται NGC 4490 και NGC 4485 και βρίσκονται περίπου 24 εκατομμύρια έτη φωτός μακριά, στον αστερισμό Canes Venatici (Τα Κυνηγετικά Σκυλιά). Είναι το πλησιέστερο γνωστό αλληλεπιδρών σύστημα νάνων-νάνων γαλαξιών, όπου οι αστρονόμοι έχουν παρατηρήσει τις αλληλεπιδράσεις μεταξύ τους, καθώς και έχουν καταφέρει να αναγνωρίσουν τα αστέρια που βρίσκονται μέσα σε αυτούς.

Ιστολόγιο Curiosity, Sols 4743-4749: Πολύγωνα στο Κοίλο. Ημερομηνία Σχεδιασμού της Γης: Παρασκευή, 12 Δεκεμβρίου 2025 Η διαδρομή του Σαββατοκύριακου που ξεκίνησε από το σημείο γεώτρησης «Nevado Sajama» έφερε το Curiosity πίσω στο κοίλωμα «Monte Grande». Έχουμε βρεθεί σε αυτό το κοίλωμα και στο παρελθόν για την εκστρατεία γεώτρησης «Valle de la Luna» , αλλά τώρα που η ομάδα έχει δει τα αποτελέσματα από τα δείγματα γεώτρησης τόσο στο «Valle de la Luna» όσο και στο «Nevado Sajama», αποφασίσαμε ότι υπάρχει περισσότερη δουλειά να γίνει εδώ. Οι γενικοί επιστημονικοί στόχοι εδώ περιελάμβαναν την ανάλυση του άλλου καλά εκτεθειμένου βραχώδους υποστρώματος στο Μόντε Γκράντε για τη βελτίωση των στατιστικών μας σχετικά με τη σύνθεση του βραχώδους υποστρώματος στις κοιλότητες, καθώς και απεικόνιση υψηλής ανάλυσης και ανάλυση σύνθεσης τμημάτων των τοιχωμάτων του κοιλώματος, εκτός από εκείνα που είχαν καλυφθεί κατά τη διάρκεια της εκστρατείας Valle de la Luna. Αυτά αποτελούν μέρος μιας συστηματικής μίνι εκστρατείας για τη χαρτογράφηση μιας διατομής πάνω από τη δομή από την κοιλότητα έως την κορυφογραμμή από πάνω προς τα κάτω σε αυτήν την τοποθεσία.Η απεικόνιση μετά την οδήγηση αποκάλυψε μια έκπληξη — το γειτονικό μπλοκ του Valle de la Luna ήταν καλυμμένο με πολύγωνα! Όπως αποδείχθηκε, η θέση του ρόβερ κατά την προηγούμενη επίσκεψή μας για την εκστρατεία γεωτρήσεων Valle de la Luna τυχαίνει να εμπόδισε την απεικόνιση των πολυγωνικών χαρακτηριστικών σε αυτό το μπλοκ, οπότε αυτή ήταν η πρώτη μας καλή ματιά σε αυτά. Έχουμε δει σε γενικές γραμμές παρόμοια πολυγωνικά μοτίβα σε διάφορα στρώματα στον κρατήρα Gale στο παρελθόν — πρόσφατα στις στρωματοποιημένες μονάδες θειικού άλατος (για παράδειγμα, κατά τη διάρκεια των Sols 4532-4533 και Sols 4370-4371 ), αλλά δεν τα είχαμε δει στον πυθμένα μιας κοιλότητας σε σχήμα κουτιού. Είναι ενδιαφέρον ότι αυτό το μπλοκ φαίνεται πιο χωμάτινο στην υφή από πολλά από τα προηγουμένως παρατηρημένα μπλοκ που καλύπτονται από πολύγωνα.Ενδιαφερόμαστε για τη σχέση του ορατά προεξέχοντος υλικού πλήρωσης θραύσης εδώ με τα υλικά πλήρωσης θραύσης που παρατηρήθηκαν σε προηγούμενα πολύγωνα, καθώς και για τη σχέση της πολυγωνικής επιφάνειας στην κορυφή με τις πιο χαοτικές εκθέσεις χαμηλότερα στο μπλοκ και με τα ισοδύναμα στρώματα στο κοντινό τοίχωμα του κοίλου. Ως εκ τούτου, σχεδιάσαμε ένα υπερμεγέθες μωσαϊκό MAHLI που θα υποστηρίζει τρισδιάστατη μοντελοποίηση των άνω και κάτω εκτεθειμένων επιφανειών του μπλοκ που φέρει το πολύγωνο. Σχεδιάστηκαν επίσης αρκετές παρατηρήσεις APXS και ChemCam LIBS που στοχεύουν στα κέντρα πολυγώνων και στις κορυφογραμμές πολυγώνων, για τη μέτρηση της σύνθεσης. Εν τω μεταξύ, η Mastcam έχει ασχοληθεί με τον σχεδιασμό στερεοσκοπικών εικόνων του κοντινού κοίλου τοίχου, εκτός από τα διάφορα μπλοκ στο κοίλο δάπεδο.Η κοιλότητα περιελάμβανε επίσης πρόσφατα εκτεθειμένο ανοιχτόχρωμο υλικό από το σημείο όπου το ρόβερ είχε περάσει και είχε γρατσουνίσει κάποιο βραχώδες υπόστρωμα, επομένως μια άλλη μέτρηση APXS και ένα ChemCam LIBS κατευθύνθηκαν στο γρατσουνισμένο σημείο για να μετρήσουν τη φρέσκια επιφάνεια.Θα οδηγούμε στο Ηλ. 4748. Καθώς οδηγούμε, θα κάνουμε μια παρατήρηση «πεζοδρόμιου» MARDI, για να απεικονίσουμε το έδαφος κάτω από το ρόβερ καθώς πλησιάζουμε τον τοίχο για μια πιο κοντινή θέα, και ελπίζουμε να έχουμε και κάποια επιστήμη επαφής στα σχέδιά μας την επόμενη εβδομάδα. https://science.nasa.gov/blog/curiosity-blog-sols-4743-4749-polygons-in-the-hollow/ Το ρόβερ Curiosity της NASA για τον Άρη απέκτησε αυτήν την κοντινή εικόνα πολυγωνικών χαρακτηριστικών στο κυβικό κοίλο "Monte Grande". Παρόμοια πολυγωνικά μοτίβα σε διάφορα στρώματα είχαν παρατηρηθεί προηγουμένως, αλλού στον κρατήρα Gale. Το Curiosity κατέγραψε την εικόνα χρησιμοποιώντας το Mars Hand Lens Imager (MAHLI), που βρίσκεται στον πυργίσκο στο τέλος του ρομποτικού βραχίονα του ρόβερ, στις 11 Δεκεμβρίου 2025 - 4745η ηλιακή ώρα, ή 4.745η ημέρα του Άρη της αποστολής του Mars Science Laboratory - στις 16:55:37 UTC. Ιστολόγιο Curiosity, Sols 4750-4762: Τα λέμε στην άλλη πλευρά του Ήλιου. Ημερομηνία σχεδιασμού για τη Γη: Δευτέρα, 22 Δεκεμβρίου 2025 Καθώς όλοι προετοιμαζόμαστε για την εορταστική περίοδο εδώ στη Γη, σχεδιάζουμε μερικές τελευταίες δραστηριότητες πριν το Curiosity και η ομάδα των επιστημόνων και μηχανικών κάνουν ένα άξιο, εκτεταμένο διάλειμμα. Αυτή η εορταστική περίοδος συμπίπτει με τη σύνοδο — κάθε δύο χρόνια, λόγω των διαφορετικών τροχιών τους, η Γη και ο Άρης εμποδίζονται ο ένας από τον άλλον από τον Ήλιο. Αυτή η περίοδος θα διαρκέσει από τις 27 Δεκεμβρίου έως τις 20 Ιανουαρίου. Δεν μας αρέσει να στέλνουμε εντολές μέσω του Ήλιου σε περίπτωση που αιωρηθούν, γι' αυτό ολοκληρώνουμε μερικές τελευταίες επιστημονικές παρατηρήσεις πριν προετοιμάσουμε το Curiosity για το ήρεμο διάλειμμα της σύνοδός του.Στο πλαίσιο μιας προσχεδιασμένης διατομής μεταξύ των δύο πρόσφατων γεωτρήσεων μας, "Valle de la Luna" (κοίλωμα) και "Nevado Sajama" (κορυφογραμμή), ολοκληρώσαμε με επιτυχία χημικές αναλύσεις και απεικόνιση ενός τοίχου κορυφογραμμής. Αυτές οι παρατηρήσεις ελήφθησαν για να καταγραφούν οι αλλαγές στην υφή, τη δομή και τη σύνθεση μεταξύ των δύο γεωτρήσεων και για να διευκρινιστεί γιατί βλέπουμε τόσο αντίθετα φυσικά χαρακτηριστικά ανθεκτικών κορυφογραμμών και διαβρωμένων κοιλοτήτων σε αυτήν την περιοχή. Οι Mastcam και ChemCam πραγματοποίησαν επίσης εικόνες λίγο πιο μακριά. Η ChemCam συνέχισε τις παρατηρήσεις του λόφου "Mishe Mokwa" και κατέγραψε υφές στον βόρειο τοίχο της επόμενης, γειτονικής κοιλότητας. Η Mastcam απεικόνισε το κεντρικό ρήγμα κατά μήκος της κορυφογραμμής "Altiplano" πάνω από τον τοίχο στον οποίο ήμασταν παρκαρισμένοι, καθώς και πολυγωνικά χαρακτηριστικά στον προηγούμενο χώρο εργασίας μας.Στη συνέχεια, οι μηχανικοί του ρόβερ ενορχήστρωσαν με επιτυχία την επιστροφή του Curiosity στην κοντινή κορυφογραμμή για να εξασφαλίσουν μια ασφαλή θέση στάθμευσης πάνω από τη σύνοδο. Καταγράψαμε την οδήγηση με ένα βίντεο πεζοδρομίου MARDI, παρακολουθώντας πώς αλλάζει το έδαφος κάτω από το ρόβερ καθώς οδηγούμε. Παρόλο που δεν μπορούσαμε να χρησιμοποιήσουμε το APXS και το MAHLI στον ρομποτικό βραχίονα από την Παρασκευή και μετά, λόγω περιορισμών που πρέπει να υπάρχουν πριν από τη σύνοδο, καταφέραμε να χρησιμοποιήσουμε την Mastcam του ρόβερ για να απεικονίσουμε περιοχές ενδιαφέροντος στο εγγύς πεδίο, κάτι που θα μας βοηθήσει με τις προγραμματισμένες δραστηριότητές μας όταν επιστρέψουμε από τη σύνοδο. Αυτές ελπίζουμε να περιλαμβάνουν τη λήψη χημείας (με APXS και ChemCam) και την απεικόνιση (με MAHLI) ορισμένων φρεσκοσπασμένων βράχων από τις οποίες οδηγήσαμε.Οι περιβαλλοντολόγοι ήταν επίσης πολύ απασχολημένοι. Οι παρατηρήσεις με Navcam περιελάμβαναν: ταινίες Navcam suprahorizon και zenith για την παρακολούθηση των νεφών· παρατηρήσεις Navcam με οπτική επαφή· και ταινίες και έρευνες Navcam dust-devil καθώς μπαίνουμε στην εποχή των αμμοθύελλων στον Άρη. Πραγματοποιήθηκαν παρατηρήσεις Mastcam tau για την παρακολούθηση του οπτικού βάθους της ατμόσφαιρας, ενώ σχεδιάστηκαν επίσης αναλύσεις APXS της ατμόσφαιρας για την παρακολούθηση των εποχιακών διακυμάνσεων στο αργόν.Σήμερα κάνουμε uplink το τελευταίο σχέδιο πριν ο Άρης εξαφανιστεί πίσω από τον Ήλιο και κάνουμε όλοι ένα διάλειμμα (το πραγματικό σχέδιο σύνοδου για να μας οδηγήσει στα sols 4763-4787 έγινε uplink πριν από μερικές εβδομάδες). Λόγω περιορισμών που τέθηκαν σε ισχύ για να διασφαλιστεί ότι το Curiosity θα παραμείνει ασφαλές και υγιές, περιορίσαμε πολύ λίγες δραστηριότητες στο σημερινό σχέδιο. Αυτές περιλαμβάνουν περισσότερες μετρήσεις ατμοσφαιρικού αργού APXS και απεικόνιση Hazcam και Navcam, συμπεριλαμβανομένης της παρακολούθησης για δραστηριότητα dust-devil.Ως συνήθως, τα σχέδιά μας περιελάμβαναν επίσης παρατηρήσεις υποβάθρου DAN, RAD και REMS, οι οποίες συνεχίζονται μέσω συνόδου.Ήταν χαρά μου που ήμουν μέλος αυτής της καταπληκτικής ομάδας για άλλη μια χρονιά. Ανυπομονούμε όλοι να επιστρέψουμε τον Ιανουάριο, όταν ο Άρης επανεμφανιστεί πίσω από τον Ήλιο, για μια ακόμη συναρπαστική χρονιά περιπλάνησης στον κρατήρα Gale. https://science.nasa.gov/blog/curiosity-blog-sols-4750-4762-see-you-on-the-other-side-of-the-sun/ Το ρόβερ Curiosity της NASA για τον Άρη έλαβε αυτήν την εικόνα, με το έδαφος σε σχήμα κουτιού στο προσκήνιο και το χείλος του κρατήρα Gale στο βάθος, χρησιμοποιώντας τη δεξιά κάμερα πλοήγησης. Το Curiosity κατέγραψε την εικόνα στις 21 Δεκεμβρίου 2025 — 4755η ηλιακή ώρα, ή 4.755η ημέρα του Άρη της αποστολής του Mars Science Laboratory — στις 15:57:21 UTC.

Τοπία γλυπτά από τον άνεμο: Εξερευνώντας το Άρη Megarripple 'Hazyview' Ενώ μεγάλο μέρος του έργου του Perseverance επικεντρώνεται σε αρχαία πετρώματα που καταγράφουν τα χαμένα ποτάμια και λίμνες του Άρη, οι μεγαριπύλες προσφέρουν μια σπάνια ευκαιρία να εξεταστούν διεργασίες που εξακολουθούν να διαμορφώνουν την επιφάνεια σήμερα. Οι μεγαριπύλες είναι κυματισμοί άμμου ύψους έως 2 μέτρων (περίπου 6,5 πόδια) που σχηματίζονται και τροποποιούνται κυρίως από τον άνεμο. Ωστόσο, όταν το νερό στην ατμόσφαιρα αλληλεπιδρά με τη σκόνη στην επιφάνεια των κυματισμών, μπορεί να σχηματιστεί μια αλμυρή, σκονισμένη κρούστα. Όταν συμβαίνει αυτό, είναι πολύ πιο δύσκολο για τον άνεμο να μετακινήσει ή να διαμορφώσει τη μεγαριπύλη. Ως εκ τούτου, οι μεγαριπύλες στον Άρη θεωρούνται σε μεγάλο βαθμό ανενεργές, καθώς αποτελούν καταγραφές προηγούμενων αιολικών καθεστώτων και αλληλεπιδράσεων του ατμοσφαιρικού νερού με την πάροδο του χρόνου. Ωστόσο, ορισμένες έχουν δείξει σημάδια κίνησης και είναι πιθανό περίοδοι υψηλών ταχυτήτων ανέμου να διαβρώσουν ή να επανενεργοποιήσουν ξανά αυτές τις αποθέσεις.Παρά την αραιή ατμόσφαιρα του Άρη σήμερα (2% της πυκνότητας της ατμόσφαιρας της Γης), ο άνεμος είναι ένας από τους κύριους παράγοντες αλλαγής στην επιφάνεια, διαβρώνοντας το τοπικό βραχώδες υπόστρωμα σε κόκκους μεγέθους άμμου και μεταφέροντας αυτούς τους κόκκους κατά μήκος του πεδίου κυματισμών. Ως αποτέλεσμα, οι μελέτες των μεγαριπλών μας βοηθούν να κατανοήσουμε πώς ο άνεμος έχει διαμορφώσει την επιφάνεια στην πιο πρόσφατη ιστορία του Άρη και υποστηρίζουν τον σχεδιασμό για μελλοντικές επανδρωμένες αποστολές, καθώς η χημεία και η συνοχή των αρειανών εδαφών θα επηρεάσουν τα πάντα, από την κινητικότητα έως την εξόρυξη πόρων.Μετά την επιτυχημένη έρευνα των σκονισμένων, ανενεργών μεγαριπύλων στο «Kerrlaguna», το Perseverance εξερεύνησε πρόσφατα ένα πιο εκτεταμένο πεδίο μεγαριπύλων που ονομάζεται «Honeyguide». Αυτή η περιοχή φιλοξενεί μερικές από τις μεγαλύτερες μεγαριπύλες που έχει δει το Perseverance κατά μήκος της διαδρομής του μέχρι στιγμής, καθιστώντας την ιδανική τοποθεσία για μια ολοκληρωμένη μελέτη αυτών των χαρακτηριστικών. Οι μεγαριπύλες στο «Honeyguide» υψώνονται ψηλότερα, εκτείνονται μακρύτερα και έχουν έντονα καθορισμένες κορυφές με πιο ομοιόμορφο προσανατολισμό σε σύγκριση με εκείνες στο «Kerrlaguna». Ο συνεπής προσανατολισμός των μεγαριπύλων στο «Honeyguide» υποδηλώνει ότι οι άνεμοι σε αυτήν την περιοχή πνέουν κυρίως από την ίδια κατεύθυνση (βόρεια-νότια) για μεγάλο χρονικό διάστημα.Στο «Honeyguide», το Perseverance μελέτησε το μεγαρίφυλλο «Hazyview», όπου έγιναν πάνω από 50 παρατηρήσεις με τα όργανα SuperCam, Mastcam-Z, MEDA, PIXL και WATSON, αναζητώντας κίνηση κόκκων, σημάδια πρωινού παγετού και αλλαγές στην ορυκτολογία από την κορυφή στην κοιλότητα. Η διερεύνηση της μορφής κοίτης «Hazyview» βασίζεται άμεσα στα αποτελέσματα από το «Kerrlaguna» και αντιπροσωπεύει την πιο λεπτομερή ματιά μέχρι σήμερα σε αυτές τις ενδιαφέρουσες αποθέσεις που σχηματίστηκαν από τον άνεμο. Καθώς το Perseverance συνεχίζει το ταξίδι του στο χείλος του κρατήρα, αυτές οι παρατηρήσεις θα παρέχουν μια πολύτιμη αναφορά για την ερμηνεία άλλων χαρακτηριστικών που προκαλούνται από τον άνεμο και για την κατανόηση του πώς ο Άρης συνεχίζει να αλλάζει, έναν κόκκο άμμου τη φορά. https://science.nasa.gov/blog/wind-sculpted-landscapes-investigating-the-martian-megaripple-hazyview/ Το ανενεργό αιολικό μεγαρίφυλλο, «Hazyview», που μελέτησε το Perseverance ενώ περνούσε από την περιοχή «Honeyguide». Το ρόβερ Mars Perseverance της NASA τράβηξε αυτήν την εικόνα στις 5 Δεκεμβρίου 2025 (Ηλιακός Όρος 1704) κατά την τοπική μέση ηλιακή ώρα 12:33:53, χρησιμοποιώντας την ενσωματωμένη αριστερή κάμερα πλοήγησης (Navcam). Η κάμερα βρίσκεται ψηλά στον ιστό του ρόβερ και βοηθά στην οδήγηση.

Το Hubble παρατηρεί γαλαξιακό αέριο που κάνει μια απόδραση. Ένας πλάγιος σπειροειδής γαλαξίας λάμπει σε αυτήν την εικόνα του διαστημικού τηλεσκοπίου Hubble της NASA/ESA . Βρίσκεται περίπου 60 εκατομμύρια έτη φωτός μακριά στον αστερισμό της Παρθένου (η Κόρη), ο NGC 4388 είναι κάτοικος του σμήνους γαλαξιών της Παρθένου. Αυτό το τεράστιο σμήνος γαλαξιών περιέχει περισσότερα από χίλια μέλη και είναι το πλησιέστερο μεγάλο σμήνος γαλαξιών στον Γαλαξία μας.Ο NGC 4388 φαίνεται να έχει ακραία κλίση σε σχέση με την οπτική μας γωνία, δίνοντάς μας μια σχεδόν ευθεία προοπτική του γαλαξία. Αυτή η προοπτική αποκαλύπτει ένα περίεργο χαρακτηριστικό που δεν ήταν ορατό σε μια προηγούμενη εικόνα του Hubble αυτού του γαλαξία που δημοσιεύτηκε το 2016: ένα ρεύμα αερίου από τον πυρήνα του γαλαξία, που φαίνεται εδώ να εκτοξεύεται από τον δίσκο του γαλαξία προς την κάτω δεξιά γωνία της εικόνας. Αλλά από πού προήλθε αυτή η εκροή και γιατί λάμπει;Η απάντηση πιθανότατα βρίσκεται στις τεράστιες εκτάσεις του διαστήματος που χωρίζουν τους γαλαξίες του σμήνους της Παρθένου. Αν και ο χώρος μεταξύ των γαλαξιών φαίνεται άδειος, αυτός ο χώρος καταλαμβάνεται από θερμές τούφες αερίου που ονομάζονται ενδοσμήνος. Καθώς το NGC 4388 κινείται μέσα στο σμήνος της Παρθένου, βυθίζεται μέσα στο ενδοσμήνος. Η πίεση από το θερμό ενδοσμήνος αέριο απομακρύνει αέριο από το εσωτερικό του δίσκου του NGC 4388, αναγκάζοντάς το να ακολουθεί καθώς το NGC 4388 κινείται.Η πηγή της ιονίζουσας ενέργειας που προκαλεί τη λάμψη αυτού του νέφους αερίου είναι πιο αβέβαιη. Οι ερευνητές υποψιάζονται ότι μέρος της ενέργειας προέρχεται από το κέντρο του γαλαξία, όπου μια υπερμεγέθης μαύρη τρύπα περιστρέφει αέριο γύρω της σε έναν υπέρθερμο δίσκο. Η φλεγόμενη ακτινοβολία από αυτόν τον δίσκο μπορεί να ιονίζει το αέριο που βρίσκεται πιο κοντά στον γαλαξία, ενώ τα κρουστικά κύματα μπορεί να είναι υπεύθυνα για τον ιονισμό νηματίων αερίου πιο μακριά.Αυτή η εικόνα ενσωματώνει νέα δεδομένα, συμπεριλαμβανομένων αρκετών πρόσθετων μηκών κύματος φωτός, που φέρνουν στο προσκήνιο το νέφος ιονισμένου αερίου. Η εικόνα περιέχει δεδομένα από διάφορα προγράμματα παρατήρησης που στοχεύουν στη φωταγώγηση γαλαξιών με ενεργές μαύρες τρύπες στα κέντρα τους. https://science.nasa.gov/missions/hubble/hubble-glimpses-galactic-gas-making-a-getaway/ Αυτή η εικόνα από το διαστημικό τηλεσκόπιο Hubble της NASA/ESA απεικονίζει τον γαλαξία NGC 4388, μέλος του σμήνους γαλαξιών της Παρθένου

Μπετελγκέζ και το Νεφέλωμα του Καρκίνου: Αστρικός Θάνατος και Αναγέννηση. Τι συμβαίνει όταν ένα αστέρι πεθαίνει; Το 2019, η φωτεινότητα του Μπετελγκέζ μειώθηκε , πυροδοτώντας εικασίες ότι μπορεί σύντομα να εκραγεί ως σουπερνόβα. Ενώ πιθανότατα δεν θα εκραγεί ακόμα, μπορούμε να προβλέψουμε την τύχη του παρατηρώντας το κοντινό Νεφέλωμα του Καρκίνου.Ο Μπετελγκέζ είναι εύκολο να βρεθεί ως το κόκκινο αστέρι-ώμο του Ωρίωνα. Ένας μεταβλητός αστέρας, ο Μπετελγκέζ, συνήθως ανταγωνίζεται τον λαμπρό μπλε-λευκό Ρίγκελ για τη θέση του λαμπρότερου αστέρα στον Ωρίωνα. Ο Μπετελγκέζ είναι ένα νεαρό αστέρι, που εκτιμάται ότι είναι μερικών εκατομμυρίων ετών, αλλά λόγω του γιγάντιου μεγέθους του, ζει μια γρήγορη και ξέφρενη ζωή. Αυτό το τεράστιο αστέρι, γνωστό ως υπεργίγαντας, εξάντλησε το καύσιμο υδρογόνου στον πυρήνα του και άρχισε να συντήκει ήλιο, γεγονός που προκάλεσε την ψύξη και τη δραματική διόγκωση των εξωτερικών στρωμάτων του αστεριού. Ο Μπετελγκέζ είναι ένα από τα λίγα αστέρια για τα οποία έχουμε λεπτομερείς επιφανειακές παρατηρήσεις, λόγω του τεράστιου μεγέθους του - κάπου ανάμεσα στις διαμέτρους των τροχιών του Άρη και του Δία - και της σχετικά κοντινής απόστασης περίπου 642 ετών φωτός. Ο Μπετελγκέζ είναι επίσης ένα «αστέρι που δραπέτευσε», με την αξιοσημείωτη ταχύτητά του πιθανώς να προκαλείται από μια συγχώνευση με ένα μικρότερο συνοδό αστέρι. Αν συμβαίνει αυτό, ο Μπετελγκέζ μπορεί στην πραγματικότητα να έχει εκατομμύρια χρόνια ζωής! Έτσι, ο Μπετελγκέζ μπορεί να μην εκραγεί σύντομα τελικά, ή μπορεί να εκραγεί αύριο! Έχουμε πολλά περισσότερα να μάθουμε για αυτό το ενδιαφέρον αστέρι. Το Νεφέλωμα του Καρκίνου (M1) βρίσκεται σχετικά κοντά στον Μπετελγκέζ στον ουρανό, στον κοντινό αστερισμό του Ταύρου. Τα φαντασματικά, αραχνοειδή νέφη αερίου του προκύπτουν από μια τεράστια έκρηξη. Μια σουπερνόβα που παρατηρήθηκε από αστρονόμους το 1054! Ένα τηλεσκόπιο αυλής σας επιτρέπει να δείτε μερικές λεπτομέρειες. Ωστόσο, μόνο προηγμένα τηλεσκόπια αποκαλύπτουν τον ταχέως περιστρεφόμενο αστέρα νετρονίων που βρίσκεται στο κέντρο του: το τελευταίο αστρικό υπόλειμμα από εκείνο το κατακλυσμικό γεγονός. Αυτά τα νέφη αερίου δημιουργήθηκαν κατά τη διάρκεια της βίαιης κατάρρευσης του γιγάντιου άστρου και επεκτείνονται συνεχώς προς τα έξω για να εμπλουτίσουν το σύμπαν με βαριά στοιχεία όπως πυρίτιο, σίδηρο και νικέλιο. Αυτά τα πλούσια σε στοιχεία νέφη είναι σαν ένα κοσμικό λίπασμα, καθιστώντας δυνατούς τους βραχώδεις πλανήτες όπως η Γη μας. Οι σουπερνόβα στέλνουν επίσης ισχυρά κρουστικά κύματα που βοηθούν στην ενεργοποίηση του σχηματισμού των αστεριών. Στην πραγματικότητα, αν δεν υπήρχε μια σουπερνόβα πριν από πολύ καιρό, το ηλιακό μας σύστημα - μαζί με όλους εμάς - δεν θα υπήρχε! Μπορείτε να μάθετε πολλά περισσότερα για το Νεφέλωμα του Καρκίνου σε ένα βίντεο από το Διαστημικό Τηλεσκόπιο James Webb της NASA: bit.ly/CrabNebulaVisual Θέλετε να μάθετε περισσότερα για τον κύκλο ζωής των αστεριών; Εξερευνήστε την αστρική εξέλιξη με τη δραστηριότητα και το φυλλάδιο «Οι ζωές των αστεριών» στο bit.ly/starlifeanddeath , μέρος του κιτ εργαλείων SUPERNOVA!. https://science.nasa.gov/solar-system/skywatching/night-sky-network/betelgeuse-and-the-crab-nebula/ Μια άποψη των αστερισμών Ωρίωνα και Ταύρου, μαζί με αξιοσημείωτα χαρακτηριστικά: τον Μπετελγκέζ στον Ωρίωνα και τον Αλντεμπαράν και το Νεφέλωμα του Καρκίνου στον Ταύρο. Αυτή η εικόνα του Νεφελώματος του Καρκίνου συνδυάζει δεδομένα από πέντε διαφορετικά τηλεσκόπια: Το Very Large Array (ραδιοφωνικό) με κόκκινο χρώμα, το Διαστημικό Τηλεσκόπιο Spitzer (υπέρυθρο) με κίτρινο χρώμα, το Διαστημικό Τηλεσκόπιο Hubble (ορατό) με πράσινο χρώμα, το XMM-Newton (υπεριώδες) με μπλε χρώμα και το Παρατηρητήριο ακτίνων Χ Chandra (ακτίνων Χ) με μοβ χρώμα. Είναι γνωστό ως το διαστελλόμενο αέριο υπόλειμμα ενός αστέρα που αυτοεκρήγνυται ως σουπερνόβα, λάμποντας για λίγο τόσο έντονα όσο 400 εκατομμύρια ήλιοι.

Ιαπωνικός πύραυλος «μπλοκάρει» στον αέρα αποτυγχάνοντας να μεταφέρει δορυφόρο GPS στο Διάστημα (βίντεο) Η έβδομη αποστολή του πυραύλου H3 δεν εξελίχθηκε σύμφωνα με το σχέδιο. Ο H3 εκτοξεύθηκε από το Διαστημικό Κέντρο Ταναγκασίμα μεταφέροντας ένα δορυφόρο παροχής υπηρεσιών πλοήγησης οχημάτων με την ονομασία Michibiki 5 ή QZS 5. Ωστόσο η ανάφλεξη του κινητήρα του δεύτερου σταδίου δεν ξεκίνησε κανονικά και τερματίστηκε πρόωρα. Ως αποτέλεσμα ο δορυφόρος δεν μπόρεσε να τοποθετηθεί στην προγραμματισμένη τροχιά και η εκτόξευση απέτυχε.Ο Michibiki 5 προοριζόταν να αποτελέσει μέρος του ιαπωνικού συστήματος δορυφόρων Quasi Zenith Satellite System QZSS, ενός δικτύου πλοήγησης σε γεωσύγχρονη τροχιά ψηλά πάνω από τη Γη.Το σύστημα αυτό είναι συμβατό με τους δορυφόρους GPS και μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε συνδυασμό μαζί τους, ανέφεραν Ιάπωνες αξιωματούχοι στην περιγραφή του έργου QZSS. Πρόσθεσαν επίσης ότι το QZSS μπορεί να χρησιμοποιηθεί και σε περιοχές της Ασίας και της Ωκεανίας με γεωγραφικά μήκη κοντά στην Ιαπωνία, επομένως η χρήση του θα επεκταθεί και σε άλλες χώρες αυτών των περιοχών. Ο πρώτος δορυφόρος QZSS, ο αποκαλούμενος δοκιμαστικός, εκτοξεύθηκε τον Σεπτέμβριο του 2010. Το σύστημα αποτελείται σήμερα από τέσσερις επιχειρησιακούς δορυφόρους, αλλά η Ιαπωνία επιδιώκει την επέκτασή του, όπως δείχνει και η αποτυχημένη εκτόξευση της Κυριακής. Σύμφωνα με τον σχεδιασμό, το δίκτυο θα αποτελείται τελικά από 11 δορυφόρους.Ο πύραυλος H3 δύο σταδίων αναπτύχθηκε από τη JAXA και τη Mitsubishi Heavy Industries και αποτελεί τον διάδοχο του H 2A, ενός αξιόπιστου πυραύλου που αποσύρθηκε τον Ιούνιο έπειτα από 25 χρόνια υπηρεσίας σε τροχιά.Ο H3 απέτυχε στην παρθενική του εκτόξευση τον Μάρτιο του 2023, αλλά στη συνέχεια σημείωσε πέντε συνεχόμενες επιτυχίες έως το βράδυ της Κυριακής. Η JAXA έχει συγκροτήσει ειδική ομάδα εργασίας υπό την ηγεσία του επικεφαλής της υπηρεσίας Χιρόσι Γιαμακάουα, προκειμένου να διερευνήσει τα αίτια της ανωμαλίας στην εκτόξευση του Michibiki 5.Θα θέλαμε να εκφράσουμε τη βαθύτατη συγγνώμη μας προς πολλούς ανθρώπους και φορείς, ιδιαίτερα προς όσους σχετίζονται με τον QZS 5, τις τοπικές οργανώσεις και το κοινό, που είχαν μεγάλες προσδοκίες για αυτό το έργο ανέφεραν οι αξιωματούχοι της JAXA. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2050349/iaponikos-pyraylos-mplokarei-ston-aera-apotygchanontas-na-metaferei-doryforo-gps-sto-diastima-vinteo/

Ένα ιστό κοσμικού χάους στο Σύμπαν αποκαλύπτουν διαστημικά τηλεσκόπια Εντυπωσιακές εικόνες από τη συγχώνευση δύο γαλαξιών η οποία παράγει διάφορα φαινόμενα. Ένα εντυπωσιακό πορτρέτο δύο συγκρουόμενων σπειροειδών γαλαξιών συνδυάζει διαφορετικά είδη φωτός για να αποδώσει τα χρώματα, τα σχήματα και διαφόρων ειδών φαινόμενα που αποτυπώνονται ως ένα χαοτικό διαστημικό περιβάλλον.Η εικόνα, που δείχνει τους γαλαξίες NGC 2207 κάτω δεξιά και IC 2163 πάνω αριστερά, δημιουργήθηκε με τον συνδυασμό υπέρυθρου φωτός που κατέγραψε το διαστημικό τηλεσκόπιο James Webb και ακτίνων Χ από το Αστεροσκοπείο Ακτίνων Χ Chandra.Οι NGC 2207 και IC 2163 είναι εγκλωβισμένοι σε μια αργή βαρυτική συγχώνευση που παρατηρείται κατά μέτωπο από το ηλιακό μας σύστημα. Ο μεγαλύτερος γαλαξίας, ο NGC 2207, κυριαρχεί στο πεδίο ενώ ο μικρότερος IC 2163 επικαλύπτει τις εξωτερικές του περιοχές. Η βαρυτική έλξη του κάθε γαλαξία παραμορφώνει τους σπειροειδείς βραχίονες του άλλου τεντώνοντας ρεύματα άστρων και αερίου και συμπιέζοντας αέριο και σκόνη με τρόπους που μπορούν να πυροδοτήσουν τον σχηματισμό νέων άστρων. Το αποτέλεσμα είναι ένα περίπλοκο πλέγμα χάους. Ένας από τους βασικούς στόχους του James Webb σύμφωνα με τη NASA, είναι να προσφέρει στους επιστήμονες μια καθαρή εικόνα των κέντρων συγχωνευόμενων γαλαξιών και έτσι να συμβάλει στη δημιουργία μιας νέας γενιάς μοντέλων που θα περιγράφουν το πώς οι γαλαξίες αλληλεπιδρούν και συγχωνεύονται. Οι NGC 2207 και IC 2163 αποτελούν ιδανικούς στόχους για αυτόν τον σκοπό.Στις εικόνες τα δεδομένα μέσου υπέρυθρου του James Webb εμφανίζονται σε λευκές, γκρι και κόκκινες αποχρώσεις και απεικονίζουν κυρίως τη σκόνη και το ψυχρότερο υλικό στους πυρήνες και τους σπειροειδείς βραχίονες των γαλαξιών. Τα δεδομένα ακτίνων Χ του Chandra εμφανίζονται με μπλε χρώμα και αναδεικνύουν περιοχές υψηλής ενέργειας των δύο γαλαξιών όπως διπλά συστήματα άστρων, τα απομεινάρια νεκρών άστρων και περιοχές όπου έχουν συμβεί εκρήξεις υπερκαινοφανών. Η εντυπωσιακή γαλαξιακή συγχώνευση https://www.naftemporiki.gr/techscience/2050415/ena-kosmiko-isto-chaoys-sto-sympan-apokalyptoyn-diastimika-tileskopia/

Εκπληκτικό υπέρλαμπρο σμήνος γιγάντιων άστρων αποκαλύπτει στοιχεία για την εξέλιξη του Σύμπαντος Έχουν μάζα δέκα χιλιάδες φορές μεγαλύτερη από αυτή του Ήλιου και παράγουν διάφορα κοσμικά φαινόμενα. Για πρώτη φορά αστρονόμοι που χρησιμοποίησαν το διαστημικό τηλεσκόπιο ακτίνων γάμμα Fermi εντόπισαν και χαρτογράφησαν ένα νεοσύστατο ρεύμα εκροής αερίου από ένα υπέρλαμπρο σμήνος νεαρών άστρων στο γαλαξία μας προσφέροντας νέα στοιχεία που βοηθούν στην κατανόηση της εξέλιξης του Σύμπαντος.Το σμήνος που ονομάζεται Westerlund 1 βρίσκεται περίπου 12,000 έτη φωτός μακριά στον νότιο αστερισμό του Βωμού. Είναι το πιο κοντινό, το πιο ογκώδες και το πιο λαμπρό υπερσμήνος άστρων στο γαλαξία μας. Ο μόνος λόγος που δεν είναι ορατό με γυμνό μάτι είναι ότι περιβάλλεται από πυκνά νέφη σκόνης. Η εκροή του εκτείνεται κάτω από το επίπεδο του γαλαξία και είναι γεμάτη με σωματίδια υψηλής ταχύτητας, γνωστά ως κοσμικές ακτίνες, που είναι δύσκολο να μελετηθούν.«Η κατανόηση των εκροών κοσμικών ακτίνων είναι καθοριστικής σημασίας για να αντιληφθούμε καλύτερα τη μακροχρόνια εξέλιξη του Γαλαξία», δήλωσε η Μαριάν Λεμουάν Γκουμάρ, αστροφυσικός στο Πανεπιστήμιο του Μπορντό στη Γαλλία. «Πιστεύουμε ότι αυτά τα σωματίδια μεταφέρουν μεγάλο μέρος της ενέργειας που απελευθερώνεται μέσα στα σμήνη. Θα μπορούσαν να συμβάλλουν στη δημιουργία γαλαξιακών ανέμων, να ρυθμίζουν τον σχηματισμό άστρων και να διανέμουν χημικά στοιχεία μέσα στον γαλαξία».Τα αποτελέσματα δημοσιεύθηκαν στην επιθεώρηση «Nature Communications». Της έρευνας ηγήθηκε η Λεμουάν Γκουμάρ μαζί με τη Λουσία Χάρερ και τον Λαρς Μόρμαν από το Ινστιτούτο Πυρηνικής Φυσικής Μαξ Πλανκ στη Χαϊδελβέργη της Γερμανίας.Υπερσμήνη άστρων όπως το Westerlund 1 περιέχουν μάζα δέκα χιλιάδες φορές μεγαλύτερη από τη μάζα του Ήλιου. Είναι επίσης πιο φωτεινά και περιλαμβάνουν περισσότερα σπάνια, πολύ μαζικά άστρα σε σύγκριση με άλλα σμήνη.Οι επιστήμονες πιστεύουν ότι οι εκρήξεις υπερκαινοφανών και οι αστρικοί άνεμοι μέσα στα σμήνη ωθούν το περιβάλλον αέριο προς τα έξω, επιταχύνοντας τις κοσμικές ακτίνες σε ταχύτητες κοντά σε αυτή του φωτός. Περίπου το 90% αυτών των σωματιδίων είναι πυρήνες υδρογόνου, ενώ τα υπόλοιπα είναι ηλεκτρόνια και πυρήνες βαρύτερων στοιχείων.Επειδή οι κοσμικές ακτίνες είναι ηλεκτρικά φορτισμένες, αλλάζουν πορεία όταν συναντούν μαγνητικά πεδία, γεγονός που καθιστά δύσκολη την ανίχνευση της προέλευσής τους. Οι ακτίνες γάμμα, αντίθετα, κινούνται σε ευθεία γραμμή. Είναι η πιο ενεργειακή μορφή φωτός και παράγονται όταν οι κοσμικές ακτίνες αλληλεπιδρούν με την ύλη στο περιβάλλον τους.Οι περισσότερες παρατηρήσεις ακτίνων γάμμα από αστρικά σμήνη έχουν περιορισμένη ανάλυση, με αποτέλεσμα οι αστρονόμοι να τα βλέπουν ως ασαφείς περιοχές εκπομπής. Όμως το Westerlund 1, λόγω της εγγύτητας και της λαμπρότητάς του, είναι ευκολότερο στη μελέτη. Το 2022, επιστήμονες που χρησιμοποίησαν το σύστημα τηλεσκοπίων Υψηλής Ενεργειακής Φασματοσκοπίας στη Ναμίμπια εντόπισαν έναν διακριτό δακτύλιο ακτίνων γάμμα γύρω από το Westerlund 1, με ενέργειες τρισεκατομμύρια φορές μεγαλύτερες από το ορατό φως.Η Λεμουάν Γκουμάρ και οι συνεργάτες της αναρωτήθηκαν αν οι μοναδικές ιδιότητες του σμήνους θα τους επέτρεπαν να δουν περισσότερες λεπτομέρειες, εξετάζοντας σχεδόν δύο δεκαετίες δεδομένων του Fermi σε ελαφρώς χαμηλότερες ενέργειες. Η ευαισθησία και η ανάλυση του Fermi επέτρεψαν στους ερευνητές να απομονώσουν άλλες πηγές ακτίνων γάμμα, όπως πάλσαρ, ακτινοβολία υποβάθρου και το ίδιο το Westerlund 1. Αυτό που απέμεινε ήταν μια «φυσαλίδα» ακτίνων γάμμα που εκτείνεται σε απόσταση άνω των 650 ετών φωτός από το σμήνος, κάτω από το επίπεδο του γαλαξία μας. Αυτό σημαίνει ότι η εκροή είναι περίπου 200 φορές μεγαλύτερη από το ίδιο το Westerlund 1.Οι ερευνητές χαρακτηρίζουν αυτή την εκροή ως αρχόμενη επειδή πιθανότατα δημιουργήθηκε πρόσφατα από τα μαζικά νεαρά άστρα του σμήνους και δεν έχει ακόμη διαφύγει από το γαλαξιακό δίσκο. Τελικά θα εκτείνεται προς το γαλαξιακό άλω, το θερμό αέριο που περιβάλλει το γαλαξία. Το Westerlund 1 βρίσκεται ελαφρώς κάτω από το επίπεδο του γαλαξία μας γεγονός που οδηγεί τους ερευνητές στο συμπέρασμα ότι το αέριο διαστέλλεται ασύμμετρα ακολουθώντας την πορεία μικρότερης αντίστασης προς περιοχές χαμηλότερης πυκνότητας κάτω από τον δίσκο.«Ένα από τα επόμενα βήματα είναι να μοντελοποιήσουμε πώς οι κοσμικές ακτίνες ταξιδεύουν σε αυτή την απόσταση και πώς δημιουργούν ένα μεταβαλλόμενο φάσμα ενέργειας ακτίνων γάμμα», δήλωσε η Χάρερ. «Θα θέλαμε επίσης να αναζητήσουμε παρόμοια χαρακτηριστικά και σε άλλα αστρικά σμήνη».«Από τότε που ξεκίνησε τη λειτουργία του πριν από 17 χρόνια, το Fermi συνεχίζει να διευρύνει την κατανόησή μας για το Σύμπαν», δήλωσε η Ελίζαμπεθ Χέις από το Διαστημικό Κέντρο Goddard της NASA. «Από δραστηριότητες σε μακρινούς γαλαξίες έως καταιγίδες κεραυνών στη δική μας ατμόσφαιρα, ο ουρανός των ακτίνων γάμμα εξακολουθεί να μας εκπλήσσει». Η εικόνα του υπερσμήνους Westerlund 1 τραβήχτηκε με την κοντινή υπέρυθρη κάμερα του διαστημικού τηλεσκοπίου James Webb της NASA. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2049834/ekpliktiko-yperlampro-sminos-gigantion-astron-apokalyptei-stoicheia-gia-tin-exelixi-toy-sympantos/

Drones «μικροβιολόγοι» εντόπισαν επικίνδυνο ιό που εξοντώνει φάλαινες, δελφίνια και φώκιες Τα drones συλλέγουν δείγματα αναπνοής των θαλάσσιων θηλαστικών τα οποία αναλύονται Η αναπνοή των φαλαινών που συλλέγεται με drones δίνει πολύτιμες πληροφορίες για την υγεία των φαλαινών και άλλων ειδών κητωδών. Οι επιστήμονες πέταξαν drones εξοπλισμένα με ειδικό εξοπλισμό μέσα από τα σταγονίδια της εκπνοής, τα λεγόμενα «φυσήματα», που δημιουργούνται όταν αυτά τα γιγάντια ζώα ανεβαίνουν στην επιφάνεια για να αναπνεύσουν από τα ρουθούνια τους. Με αυτόν τον τρόπο εντόπισαν έναν ιδιαίτερα μεταδοτικό ιό που έχει συνδεθεί με μαζικές προσαράξεις φαλαινών και δελφινιών σε όλο τον κόσμο.Η δειγματοληψία της ανάσας των φαλαινών αποτελεί μια πραγματική αλλαγή δεδομένων για την υγεία και την ευημερία τους δήλωσε ο καθηγητής Τέρι Ντόσον από το King’s College London. «Μας επιτρέπει να παρακολουθούμε παθογόνους οργανισμούς σε ζωντανές φάλαινες χωρίς στρες ή βλάβη, προσφέροντας κρίσιμες γνώσεις για τις ασθένειες σε ταχέως μεταβαλλόμενα οικοσυστήματα της Αρκτικής» είπε.Οι ερευνητές χρησιμοποίησαν drones που μετέφεραν αποστειρωμένα τρυβλία Petri για να συλλέξουν σταγονίδια από την εκπνεόμενη αναπνοή μεγαπτερύγων, φυσητήρων και άλλων ειδών φαλαινών σε συνδυασμό με βιοψίες δέρματος που ελήφθησαν από σκάφη. Για πρώτη φορά επιβεβαίωσαν ότι ένας δυνητικά θανατηφόρος ιός των φαλαινών, γνωστός ως ιός της ιλαράς των κητωδών, κυκλοφορεί πάνω από τον Αρκτικό Κύκλο.Η ασθένεια είναι εξαιρετικά μεταδοτική και εξαπλώνεται εύκολα όχι μόνο σε φάλαινες αλλά σε δελφίνια και φώκιες προκαλώντας σοβαρές νόσους και μαζικούς θανάτους. Μπορεί να μεταπηδά από είδος σε είδος και να ταξιδεύει μέσα από τους ωκεανούς, αποτελώντας σοβαρή απειλή για τα θαλάσσια θηλαστικά.Οι ερευνητές ελπίζουν ότι αυτή η ανακάλυψη θα βοηθήσει στον έγκαιρο εντοπισμό θανατηφόρων απειλών για τη θαλάσσια ζωή πριν αυτές αρχίσουν να εξαπλώνονται. Οι επιστήμονες συνέλεξαν δείγματα σε τρία είδη φαλαινών ανάμεσα τους μεγάπτερες και φυσητήρες σε ολόκληρο τον βορειοανατολικό Ατλαντικό.«Στο εξής προτεραιότητα είναι η συνέχιση της χρήσης αυτών των μεθόδων για μακροχρόνια παρακολούθηση, ώστε να κατανοήσουμε πώς πολλαπλοί αναδυόμενοι παράγοντες πίεσης θα διαμορφώσουν την υγεία των φαλαινών τα επόμενα χρόνια», δήλωσε η Έλενα Κόστα από το Πανεπιστήμιο Nord της Νορβηγίας.Η μελέτη, στην οποία συμμετείχαν το King’s College London, η Βασιλική Κτηνιατρική Σχολή Dick στη Βρετανία καθώς και το Πανεπιστήμιο Nord στη Νορβηγία δημοσιεύθηκε στην επιθεώρηση «BMC Veterinary Research». Στη φωτογραφία ένας από τους ερευνητές με ένα από τα drone που συλλέγουν δείγματα φαλαινών. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2049828/drones-mikroviologoi-entopisan-epikindyno-io-poy-exontonei-falaines-delfinia-kai-fokies/ Εκατοντάδες άγνωστα είδη ανακαλύφθηκαν στον πυθμένα του Ειρηνικού Ωκεανού. Πολυετής έρευνα αποκαλύπτει σημαντικά στοιχεία για την βιοποικιλότητα της αβύσσου. Οι δοκιμές εξόρυξης σε ένα από τα λιγότερο εξερευνημένα οικοσυστήματα του πλανήτη αποκάλυψε την παρουσία εκατοντάδων άγνωστων θαλάσσιων ειδών αλλά και μείωση της βιοποικιλότητας σε περιοχές που υπάρχει εξορυκτική δραστηριότητα.Η παγκόσμια ζήτηση για κρίσιμα μέταλλα αυξάνεται ραγδαία, ωθώντας πολλές χώρες να εξετάσουν το ενδεχόμενο εξόρυξης αυτών των πολύτιμων πόρων από τον πυθμένα των ωκεανών. Μια νέα διεθνής μελέτη αποκαλύπτει μεγάλο αριθμό άγνωστων ειδών σε βάθη 4,000 μέτρων υποδηλώνοντας ταυτόχρονα ότι η εξόρυξη του βυθού μπορεί να προκαλεί μεν περιβαλλοντική ζημιά αλλά μικρότερη από ό,τι φοβόμασταν μέχρι σήμερα. Παρ’ όλα αυτά, οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι η ποικιλία των ειδών μειώθηκε κατά περίπου ένα τρίτο στις περιοχές που επηρεάστηκαν άμεσα από τον εξοπλισμό εξόρυξης.Στο πλαίσιο μιας μεγάλης διεθνούς συνεργασίας θαλάσσιοι βιολόγοι από πολλές χώρες επιχείρησαν να καταγράψουν τη ζωή σε μία από τις πιο απομακρυσμένες και λιγότερο μελετημένες περιοχές της Γης τον βαθύ ωκεάνιο πυθμένα του Ειρηνικού. Η έρευνα που δημοσιεύθηκε στην επιθεώρηση «Nature Ecology and Evolution» συνδέθηκε στενά με το αυξανόμενο εμπορικό και γεωπολιτικό ενδιαφέρον για τους πόρους των βαθιών θαλασσών το οποίο κατέστησε δυνατή μια τόσο εκτεταμένη μελέτη.«Τα κρίσιμα μέταλλα είναι απαραίτητα για την πράσινη μετάβασή μας και βρίσκονται σε έλλειψη. Πολλά από αυτά υπάρχουν σε μεγάλες ποσότητες στον βαθύ θαλάσσιο πυθμένα αλλά μέχρι τώρα κανείς δεν είχε δείξει πώς μπορούν να εξαχθούν ή ποιος θα ήταν ο περιβαλλοντικός αντίκτυπος», λέει ο θαλάσσιος βιολόγος Τόμας Ντάλγκρεν, ο οποίος μαζί με την Ελένα Βίκλουντ από το Πανεπιστήμιο του Γκέτεμποργκ συμμετείχαν στο ερευνητικό έργο. Εκατόν εξήντα ημέρες στη θάλασσα Η μελέτη ακολούθησε τις κατευθυντήριες οδηγίες της Διεθνούς Αρχής Θαλάσσιου Βυθού για βασικές μελέτες και εκτιμήσεις περιβαλλοντικών επιπτώσεων.Σε διάστημα πέντε ετών, η ερευνητική ομάδα κατέγραψε οικοσυστήματα του βαθιού ωκεανού και αξιολόγησε τις επιπτώσεις της εξορυκτικής δραστηριότητας στη Ζώνη Clarion Clipperton, μια τεράστια περιοχή του Ειρηνικού Ωκεανού ανάμεσα στο Μεξικό και τη Χαβάη. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι ο συνολικός αριθμός των θαλάσσιων ειδών μειώθηκε κατά 37 τοις εκατό στις περιοχές εξόρυξης ενώ η ποικιλία των ειδών μειώθηκε κατά 32 τοις εκατό στα ίχνη που άφησαν τα μηχανήματα εξόρυξης.«Η έρευνα απαιτούσε 160 ημέρες στη θάλασσα και πέντε χρόνια δουλειάς. Η μελέτη μας θα είναι σημαντική για τη Διεθνή Αρχή Θαλάσσιου Βυθού η οποία ρυθμίζει την εξόρυξη ορυκτών στα διεθνή ύδατα», λέει ο Ντάλγκρεν. Η έρευνα Ο εξεταζόμενος θαλάσσιος πυθμένας βρίσκεται 4,000 μέτρα κάτω από την επιφάνεια του νερο όπου δεν φτάνει το ηλιακό φως. Πρόκειται για ένα εξαιρετικά φτωχό σε θρεπτικά συστατικά περιβάλλον στο οποίο το στρώμα των ιζημάτων αυξάνεται μόλις κατά ένα χιλιοστό του χιλιοστού τον χρόνο. Ένα δείγμα πυθμένα από, για παράδειγμα, τη Βόρεια Θάλασσα μπορεί να περιέχει 20,000 είδη. Ένα αντίστοιχο δείγμα από τον βαθύ ωκεάνιο πυθμένα περιέχει τον ίδιο αριθμό ειδών αλλά μόνο 200 άτομα.Οι ερευνητές συνέλεξαν 4,350 θαλάσσιους οργανισμούς μεγαλύτερους από 0,3 χιλιοστά που ζουν μέσα ή πάνω στον πυθμένα. Αναγνωρίστηκαν 788 είδη. Τα ζώα που βρέθηκαν ήταν κυρίως θαλάσσια σκουλήκια, καρκινοειδή και μαλάκια όπως σαλιγκάρια και μύδια. Επιπλέον ανακαλύφθηκε και ένα νέο είδος μοναχικού κοραλλιού το οποίο περιγράφεται σε ξεχωριστή μελέτη. Άγνωστη η κατανομή των ειδών «Εργάζομαι στη Ζώνη Clarion Clipperton εδώ και πάνω από 13 χρόνια και αυτή είναι μακράν η μεγαλύτερη μελέτη που έχει πραγματοποιηθεί. Στο Γκέτεμποργκ ηγηθήκαμε της αναγνώρισης των θαλάσσιων σκουληκιών. Καθώς τα περισσότερα είδη δεν είχαν περιγραφεί προηγουμένως, τα μοριακά δεδομένα DNA ήταν καθοριστικής σημασίας για τη μελέτη της βιοποικιλότητας και της οικολογίας του πυθμένα» λέει ο Ντάλγκρεν.Κατά τη διάρκεια της καταγραφής οι ερευνητές παρατήρησαν ότι οι κοινότητες του πυθμένα αλλάζουν με φυσικό τρόπο καθώς περνά ο χρόνος πιθανότατα λόγω μεταβολών στην ποσότητα τροφής που φτάνει εκεί. Το πόσο εκτεταμένη είναι η εξάπλωση των διαφορετικών ειδών στον βαθύ ωκεάνιο πυθμένα του Ειρηνικού παραμένει άγνωστο.«Είναι πλέον σημαντικό να προσπαθήσουμε να προβλέψουμε τον κίνδυνο απώλειας βιοποικιλότητας ως αποτέλεσμα της εξόρυξης. Αυτό απαιτεί τη μελέτη της βιοποικιλότητας στο 30 τοις εκατό της Ζώνης Clarion Clipperton που έχει προστατευθεί. Προς το παρόν, δεν έχουμε σχεδόν καμία ιδέα για το τι ζει εκεί», λέει ο Έιντριαν Γκλόβερ, κύριος συγγραφέας της μελέτης από το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας του Λονδίνου. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2050354/ekatontades-agnosta-eidi-anakalyfthikan-ston-pythmena-toy-eirinikoy-okeanoy/ Στο χάρτη σημειώνεται η περιοχή που έγινε η έρευνα και ανακάλυψη των νέων ειδών. Στη φωτογραφία εικονίζεται ένα άγνωστο είδος θαλάσσιας αράχνης που ανακάλυψαν οι ερευνητές. πηγή φωτό. (Νatural History Museum, London & Göteborgs university) Στη φωτογραφία εικονίζεται ένα άγνωστο θαλάσσιο σκουλήκι που εντοπίστηκε την έρευνα. πηγή φωτό. (Natural History Museum, London & Göteborgs university) Το άγνωστο είδος κοραλλιού που ζει μοναχικά στον πυθμένα. πηγή φωτό. (Natural History Museum, London & Göteborgs university)

Η NASA επιτρέπει στους φίλους του Διαστήματος να «περπατήσουν» πάνω στον Άρη (βίντεο) Εντυπωσιακό βίντεο προοπτικής πρώτου προσώπου από το ρόβερ που εξερευνά τον Κόκκινο Πλανήτη. Το προηγμένο ρομπότ της αποστολής Perseverance της NASA εξερευνά την επιφάνεια του Άρη από τη στιγμή που προσεδαφίστηκε εκεί με εντυπωσιακό τρόπο πριν από σχεδόν πέντε χρόνια. Η αμερικανική διαστημική υπηρεσία έδωσε στη δημοσιότητα ένα βίντεο με εικόνες που καταγράφει το ρόβερ καθώς κινείται οι οποίες προβάλλονται με τέτοιο τρόπο ώστε να δημιουργείται στον θεατή η αίσθηση ότι είναι εκείνος που κάνει… βόλτα στον Κόκκινο Πλανήτη.Το ρόβερ της NASA, το οποίο έχει περίπου το μέγεθος ενός μικρού αυτοκινήτου έχει διανύσει σχεδόν 40 χιλιόμετρα στον τεράστιο κρατήρα Τζέζερο στον οποίο προσεδαφίστηκε ενώ ταυτόχρονα πραγματοποιεί επιστημονική έρευνα και συλλέγει δείγματα εδάφους για μελλοντική επιστροφή στη Γη. Ο κρατήρας έχει διαπιστωθεί ότι ήταν κάποτε μια λίμνη που τροφοδοτούνταν με νερό ποταμών που έπεφταν σε αυτόν και άρα θα μπορούσε δυνητικά να έχουν δημιουργηθεί κάποιες μορφές ζωής τα ίχνη των οποίων αναζητά το ρόβερ.Το Εργαστήριο Αεριώθησης της NASA (JPL), το οποίο επιβλέπει τις αποστολές της υπηρεσίας στον Άρη, μοιράστηκε πλάνα που καταγράφηκαν από τις δύο κάμερες πλοήγησης του Perseverance, καθώς ολοκλήρωσε μια διαδρομή μήκους 411,7 μέτρων, σε 4 ώρες και 24 λεπτά στις 19 Ιουνίου 2025. Πρόκειται για νέο ρεκόρ απόστασης που καλύφθηκε μέσα σε ένα μόνο sol, δηλαδή μια αρειανή ηλιακή ημέρα που διαρκεί περίπου 24 ώρες και 39 λεπτά.Το βίντεο δημιουργήθηκε ενώνοντας 300 ζεύγη εικόνων από τις κάμερες πλοήγησης του ρόβερ. Για το πρώτο τρίτο της διαδρομής, ένα ζεύγος εικόνων καταγραφόταν κάθε 5 μέτρα ενώ στη συνέχεια ένα κάθε 1 μέτρο. Εικονικά καρέ προστέθηκαν περίπου κάθε 0,1 μέτρα. Καθώς το ρόβερ έχει μέγιστη ταχύτητα λίγο μικρότερη από 0,1 μίλια την ώρα το τελικό βίντεο έχει επιταχυνθεί ώστε να δίνει την αίσθηση ενός drone που πετά χαμηλά πάνω από το έδαφος.Τα ίχνη των τροχών που φαίνονται στο βίντεο προέρχονται από δύο προηγούμενες νότιες διαδρομές του Perseverance που πραγματοποιήθηκαν τον Μάιο του 2025. Η διαδρομή των 411,7 μέτρων ξεπερνά το προηγούμενο ρεκόρ διαδρομής ενός sol, που ήταν 219 μέτρα και είχε σημειωθεί από το ρόβερ Opportunity της NASA το 2005.Το υλικό αποτελεί απόδειξη της συνεχιζόμενης ικανότητας του ρόβερ να αντεπεξέρχεται στις σκληρές συνθήκες του Άρη, οι οποίες περιλαμβάνουν ανώμαλο έδαφος και εξαιρετικά χαμηλές θερμοκρασίες. Ενδιαφέρον έχει το γεγονός ότι το JPL συνεχίζει να δοκιμάζει στη Γη τα διάφορα εξαρτήματα του ρόβερ, ώστε να επιβεβαιώσει τη μακροζωία τους και να κατανοήσει καλύτερα πόσο καιρό είναι πιθανό να αντέξουν. Οι επιστήμονες που ασχολούνται με το ρόβερ δηλώνουν βέβαιοι ότι το Perseverance θα μπορεί να συνεχίσει την πορεία του τουλάχιστον έως το 2031 εφόσον φυσικά δεν υπάρξει κάποιο σοβαρό απρόοπτο.«Αυτές οι δοκιμές δείχνουν ότι το ρόβερ βρίσκεται σε εξαιρετική κατάσταση», δήλωσε στην ιστοσελίδα της NASA ο Στιβ Λι, αναπληρωτής διευθυντής της αποστολής Perseverance. «Όλα τα συστήματα είναι πλήρως ικανά να υποστηρίξουν μια αποστολή πολύ μεγάλης διάρκειας για την εκτενή εξερεύνηση αυτής της συναρπαστικής περιοχής του Άρη» Το ρόβερ της αποστολής Perseverance. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2049797/i-nasa-epitrepei-stoys-filoys-toy-diastimatos-na-perpatisoyn-pano-ston-ari-vinteo/

Εντοπίστηκε η πρώτη «σούπερ τέλεια έκρηξη» του Σύμπαντος (βίντεο) Πρόκειται για το φαινόμενο της σουπερκιλονόβα που προσπαθούν να κατανοήσουν οι επιστήμονες. Η σύγκρουση δύο άστρων νετρονίων παράγει μια έκρηξη με μορφή τέλειας σφαίρας που ονομάζεται κιλονόβα και οι επιστήμονες χαρακτηρίζουν ως την «τέλεια έκρηξη». Αστρονόμοι αναφέρουν ότι εντόπισαν για πρώτη φορά μια «σούπερ τέλεια εκρηξη» μια σουπερκιλονόβα.Η ανακάλυψη που δημοσιεύεται στην επιθεώρηση «The Astrophysical Journal Letters» έγινε με τη μορφή ενός σήματος βαρυτικών κυμάτων που ανιχνεύθηκε στις 18 Αυγούστου 2025. Το φαινόμενο κιλονόβα δημιουργεί το μοναδικό περιβάλλον στο γνωστό Σύμπαν αρκετά βίαιο ώστε να σχηματίζονται στοιχεία βαρύτερα από τον σίδηρο, όπως ο χρυσός και το ασήμι.Μια σουπερκιλονόβα διαφέρει επειδή ξεκινά με μια έκρηξη σουπερνόβα που σηματοδοτεί τον θάνατο ενός άστρου και τη γέννηση δύο αστέρων νετρονίων και όχι ενός. Αυτά τα ακραία νεκρά άστρα στη συνέχεια περιστρέφονται το ένα γύρω από το άλλο και συγχωνεύονται δημιουργώντας μια κραυγή βαρυτικών κυμάτων και μια έκρηξη ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας.Μέχρι σήμερα, οι αστρονόμοι έχουν ανιχνεύσει με βεβαιότητα μόνο μία κιλονόβα όταν το 2017 το Παρατηρητήριο Βαρυτικών Κυμάτων με Συμβολόμετρο Λέιζερ και ο ευρωπαϊκός του εταίρος Virgo κατέγραψαν το σήμα βαρυτικών κυμάτων που είναι γνωστό ως GW170817. Το γεγονός αυτό παρατηρήθηκε στη συνέχεια και μέσω ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας από πλήθος διαστημικών και επίγειων τηλεσκοπίων όργανα της λεγόμενης παραδοσιακής αστρονομίας.Γι’ αυτό και οι επιστήμονες ενθουσιάστηκαν όταν τα LIGO και Virgo «άκουσαν» ένα σήμα με την ονομασία AT2025ulz, το οποίο φαινόταν να αποτελεί τη δεύτερη ανίχνευση συγχώνευσης αστέρων νετρονίων. Ωστόσο, η κατάσταση σύντομα αποδείχθηκε πιο περίπλοκη. Μετά την ανίχνευση, στάλθηκε ειδοποίηση σε αστρονόμους σε όλο τον κόσμο, με το Zwicky Transient Facility, μια κάμερα έρευνας στο Αστεροσκοπείο Palomar στην Καλιφόρνια να εντοπίζει πρώτο ένα ταχέως εξασθενίζον ερυθρό αντικείμενο σε απόσταση 1,3 δισεκατομμυρίων ετών φωτός. Η θέση αυτή ήταν περίπου η ίδια με την πηγή των βαρυτικών κυμάτων.«Στην αρχή, για περίπου τρεις ημέρες, η έκρηξη έμοιαζε ακριβώς όπως η πρώτη κιλονόβα του 2017», δήλωσε σε ανακοίνωσή της η επικεφαλής συγγραφέας της μελέτης Μάνσι Κάσλιγουαλ, καθηγήτρια αστρονομίας στο Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Καλιφόρνια. «Όλοι προσπαθούσαν με ένταση να την παρατηρήσουν και να την αναλύσουν, αλλά στη συνέχεια άρχισε να μοιάζει περισσότερο με σουπερνόβα και κάποιοι αστρονόμοι έχασαν το ενδιαφέρον τους. Όχι εμείς».Η Κάσλιγουαλ και οι συνεργάτες της άρχισαν να συνειδητοποιούν ότι αυτό το γεγονός φαινόταν να είναι μια κιλονόβα που προέρχεται από μια έκρηξη σουπερνόβα, η οποία εμποδίζει τη θέα των αστρονόμων. Αυτό θα καθιστούσε το AT2025ulz αποτέλεσμα μιας υπερκιλονόβας, ενός είδους ισχυρού κοσμικού φαινομένου που είχε θεωρηθεί θεωρητικά εδώ και καιρό, αλλά δεν είχε ανιχνευθεί ποτέ μέχρι σήμερα. Τα μήκη κύματος Μετά την ανίχνευση βαρυτικών κυμάτων από αυτό το γεγονός, περαιτέρω έρευνα από αρκετά άλλα τηλεσκόπια, συμπεριλαμβανομένου του Αστεροσκοπείου W. M. Keck στη Χαβάη και του τηλεσκοπίου Fraunhofer στη Γερμανία, αποκάλυψε ότι η έκρηξη φωτός που συνδέεται με το AT2025ulz εξασθένησε γρήγορα, αφήνοντας πίσω της μια λάμψη σε ερυθρά μήκη κύματος.Αυτό ακολουθούσε ακριβώς το ίδιο μοτίβο με το ηλεκτρομαγνητικό σήμα που σχετιζόταν με το GW170817 το 2017. Αυτή η ερυθρή λάμψη είναι αποτέλεσμα βαρέων στοιχείων όπως ο χρυσός γύρω από την κιλονόβα, τα οποία μπλοκάρουν το μπλε φως μικρού μήκους κύματος αλλά επιτρέπουν τη διέλευση του ερυθρού φωτός μεγαλύτερου μήκους κύματος. Μέχρι εδώ όλα δείχνουν κιλονόβα.Ωστόσο ημέρες μετά την έκρηξη το AT2025ulz άρχισε να γίνεται φωτεινότερο και να αποκτά μπλε χρώμα, με ενδείξεις εκπομπών υδρογόνου να εμφανίζονται. Αυτά είναι χαρακτηριστικά μιας αστρικής έκρηξης σουπερνόβα και όχι κιλονόβα. Το πρόβλημα είναι ότι ενώ μια έκρηξη σουπερνόβα παράγει βαρυτικά κύματα, σε αντίθεση με μια κιλονόβα, ένα σουπερνόβα σε απόσταση 1,3 δισεκατομμυρίων ετών φωτός δεν θα έπρεπε να μπορεί να παράγει βαρυτικά κύματα αρκετά ισχυρά ώστε να ανιχνευθούν από το LIGO.Ενώ αρκετοί αστρονόμοι ήταν έτοιμοι να καταλήξουν στο συμπέρασμα ότι το AT2025ulz ήταν μια συνηθισμένη έκρηξη σουπερνόβα η Κάσλιγουαλ και η ομάδα της είχαν εντοπίσει ενδείξεις που έδειχναν ότι επρόκειτο για ένα εξαιρετικά ιδιαίτερο γεγονός. Συγκεκριμένα το σήμα των βαρυτικών κυμάτων έδειχνε ότι ένας από τους αστέρες νετρονίων που συμμετείχαν στη συγχώνευση είχε μάζα μικρότερη από αυτή του Ήλιου.Οι αστέρες νετρονίων έχουν συνήθως μάζα μεταξύ 1,2 και δύο φορές τη μάζα του Ήλιου. Αυτό οδήγησε την ομάδα στο συμπέρασμα ότι ένας ή δύο μικροί αστέρες νετρονίων μπορεί να συγχωνεύθηκαν για να παραχθεί μια κιλονόβα. Δεν είναι όλοι οι αστέρες νετρονίων ίδιοι Όταν άστρα με μάζα περίπου δέκα φορές μεγαλύτερη από του Ήλιου εξαντλούν τα καύσιμά τους για πυρηνική σύντηξη οι πυρήνες τους καταρρέουν υπό το ίδιο τους το βάρος στέλνοντας κρουστικά κύματα προς τα έξω που προκαλούν μια έκρηξη σουπερνόβα και εκτοξεύουν τα εξωτερικά στρώματα του άστρου.Το αποτέλεσμα είναι ένας αστρικός πυρήνας με μάζα μεταξύ 1,2 και 2 φορές τη μάζα του Ήλιου συμπιεσμένος σε διάμετρο περίπου 20 χιλιομέτρων γεμάτος με την πυκνότερη ύλη στο γνωστό Σύμπαν. Ωστόσο οι επιστήμονες έχουν θεωρητικοποιήσει δύο τρόπους με τους οποίους θα μπορούσαν να δημιουργηθούν αστέρες νετρονίων με μάζα μικρότερη από 1,2 ηλιακές μάζες.Το πρώτο σενάριο δημιουργίας υπομαζικών αστέρων νετρονίων υποστηρίζει ότι, αν ένα άστρο που περιστρέφεται πολύ γρήγορα υποστεί έκρηξη σουπερνόβα μπορεί να διασπαστεί σε δύο αστέρες νετρονίων με μάζα μικρότερη από του Ήλιου, μια διαδικασία που ονομάζεται σχάση. Στο δεύτερο σενάριο ένα ταχέως περιστρεφόμενο άστρο υφίσταται έκρηξη σουπερνόβα αλλά ο αστέρας νετρονίων που προκύπτει περιβάλλεται από έναν δίσκο ύλης ο οποίος στη συνέχεια συγκεντρώνεται και σχηματίζει έναν δεύτερο αστέρα νετρονίων με τρόπο παρόμοιο με το σχηματισμό πλανητών γύρω από νεαρά άστρα.Και στις δύο περιπτώσεις, αυτοί οι αστέρες νετρονίων εκπέμπουν βαρυτικά κύματα καθώς περιστρέφονται ο ένας γύρω από τον άλλον, μεταφέροντας στροφορμή μακριά από το σύστημα. Αυτό τους αναγκάζει να σπειροειδώς πλησιάσουν, να συγκρουστούν και να συγχωνευθούν, παράγοντας βαριά στοιχεία. Αυτό θα είχε ως αποτέλεσμα την ερυθρή λάμψη που παρατήρησαν τα τηλεσκόπια που παρακολουθούσαν το AT2025ulz. Ωστόσο, η θέα της κιλονόβας τελικά καλύφθηκε από το διαστελλόμενο κέλυφος θραυσμάτων που εκτοξεύθηκε από τη σουπερνόβα κατά τη δημιουργία των δίδυμων αστέρων νετρονίων.«Ο μόνος τρόπος που έχουν σκεφτεί οι θεωρητικοί για να γεννηθούν αστέρες νετρονίων με μάζα μικρότερη από του Ήλιου είναι κατά την κατάρρευση ενός άστρου που περιστρέφεται πολύ γρήγορα», δήλωσε το μέλος της ομάδας Μπράιαν Μέτσγκερ από το Πανεπιστήμιο Κολούμπια στην ίδια ανακοίνωση. «Αν αυτά τα “απαγορευμένα” άστρα σχηματίσουν ζεύγος και συγχωνευθούν εκπέμποντας βαρυτικά κύματα, είναι πιθανό ένα τέτοιο γεγονός να συνοδεύεται από μια σουπερνόβα αντί να εμφανίζεται ως μια γυμνή κιλονόβα».Δυστυχώς, προς το παρόν δεν υπάρχουν αρκετά δεδομένα για να επιβεβαιωθεί ότι πρόκειται για υπερκιλονόβα. Ο μόνος τρόπος για να συμβεί αυτό είναι να συγκεντρωθούν περισσότερες πληροφορίες.«Μελλοντικά γεγονότα κιλονόβας μπορεί να μη μοιάζουν με το GW170817 και να συγχέονται με σουπερνόβα», δήλωσε η Κάσλιγουαλ. «Μπορούμε να αναζητήσουμε νέες δυνατότητες σε δεδομένα όπως αυτά από το ZTF, καθώς και από το Παρατηρητήριο Vera Rubin και επερχόμενα προγράμματα όπως το Διαστημικό Τηλεσκόπιο Nancy Roman της NASA, το UVEX της NASA, το Deep Synoptic Array 2000 του Caltech και το Cryoscope του Caltech στην Ανταρκτική. Δεν γνωρίζουμε με βεβαιότητα ότι βρήκαμε μια υπερκιλονόβα, αλλά το γεγονός αυτό είναι παρ’ όλα αυτά αποκαλυπτικό». Καλλιτεχνική απεικόνιση μιας έκρηξης σουπερκιλονόβα. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2049616/entopistike-i-proti-soyper-teleia-ekrixi-toy-sympantos-vinteo/

Το Hubble καταγράφει για πρώτη φορά συγκρούσεις αστεροειδών γύρω από κοντινό άστρο (βίντεο) Φωτίζονται άγνωστες διεργασίες σχηματισμού και εξέλιξης πλανητων. Αστρονόμοι που χρησιμοποιούν το διαστημικό τηλεσκόπιο Hubble καταγράφουν για πρώτη φορά εικόνες καταστροφικών συγκρούσεων αστεροειδών σε άλλο πλανητικό σύστημα, μια μοναδική ανακάλυψη για τον τρόπο σχηματισμού και εξέλιξης των πλανητών. Τα νέα δεδομένα προέρχονται από παρατηρήσεις του κοντινού άστρου Fomalhaut, το οποίο βρίσκεται 25 έτη φωτός από τη Γη.Ο Fomalhaut είναι ένας από τους λαμπρότερους αστέρες του νυχτερινού ουρανού. Βρίσκεται στον αστερισμό Piscis Austrinus, γνωστό και ως Νότιο Ιχθύ, είναι μεγαλύτερος και φωτεινότερος από τον Ήλιο και έχει προσελκύσει εδώ και χρόνια το ενδιαφέρον των επιστημόνων, λόγω των φωτεινών δακτυλίων σκόνης που τον περιβάλλουν. Το 2008 είχε αναφερθεί η πιθανή ανίχνευση ενός εξωπλανήτη που ονομάστηκε «Fomalhaut b» ο οποίος πλέον φαίνεται ότι είναι νέφος σκόνης προερχόμενο από σύγκρουση πλανητοειδών και προσομοιάζει με πλανήτη που σήμερα ονομάζεται Fomalhaut cs1 (circumstellar source 1 δηλαδή περιαστρική πηγή 1).Οι νέες εικόνες του Hubble αποκάλυψαν ένα δεύτερο φωτεινό σημείο στην ίδια περιοχή, το Fomalhaut cs2, το οποίο επίσης ερμηνεύεται ως νέφος θραυσμάτων από σύγκρουση δύο μεγάλων σωμάτων.«Αυτή είναι σίγουρα η πρώτη φορά που βλέπω ένα σημείο φωτός να εμφανίζεται από το πουθενά σε ένα εξωπλανητικό σύστημα. Απουσιάζει από όλες τις προηγούμενες εικόνες του Hubble πράγμα που σημαίνει ότι μόλις γίναμε μάρτυρες μιας βίαιης σύγκρουσης μεταξύ δύο τεράστιων αντικειμένων και ενός τεράστιου νέφους θραυσμάτων διαφορετικού από οτιδήποτε υπάρχει σήμερα στο δικό μας ηλιακό σύστημα. Καταπληκτικό!» δήλωσε ο επικεφαλής ερευνητής ελληνοαμερικανός καθηγητής στο Τμήμα Αστρονομίας του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια στο Μπέρκλι και συνεργαζόμενος ερευνητής στο Ινστιτούτο Αστροφυσικής του Ιδρύματος Τεχνολογίας και Έρευνας (ΙΤΕ) Παύλος Κάλας.Το γεγονός ότι δύο τόσο σπάνια φαινόμενα ανιχνεύτηκαν στον ίδιο χώρο και σε διάστημα μόλις δύο δεκαετιών, αποτελεί σημαντικό επιστημονικό μυστήριο. Αν οι συγκρούσεις μεταξύ αστεροειδών και πλανητοσωματιδίων ήταν τυχαίες, τα cs1 και cs2 θα έπρεπε να εμφανίζονται σε άσχετες μεταξύ τους θέσεις. Ωστόσο, βρίσκονται εντυπωσιακά κοντά το ένα στο άλλο, κατά μήκος του εσωτερικού τμήματος του εξωτερικού δίσκου θραυσμάτων του Fomalhaut. «Παλαιότερη θεωρία υποστήριζε ότι θα έπρεπε να συμβαίνει μία σύγκρουση κάθε 100.000 χρόνια ή και περισσότερο. Εδώ, μέσα σε 20 χρόνια, έχουμε δει δύο» εξηγεί ο Κάλας.Οι παρατηρήσεις επιτρέπουν στους ερευνητές να εκτιμήσουν το μέγεθος των σωμάτων που συγκρούστηκαν, καθώς και πόσα παρόμοια σώματα περιφέρονται στο σύστημα. “Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις μας, τα πλανητοειδή που καταστράφηκαν για να δημιουργηθούν τα cs1 και cs2 είχαν μέγεθος μόλις 30 χιλιόμετρα, οπότε συμπεραίνουμε ότι υπάρχουν 300 εκατομμύρια τέτοια αντικείμενα που περιφέρονται στο σύστημα του Fomalhaut,” αναφέρει ο καθηγητής Μάρκ Γουάιατ από το Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ.Η παροδική φύση των Fomalhaut cs1 και cs2 δημιουργεί προκλήσεις για μελλοντικές διαστημικές αποστολές που στοχεύουν στην άμεση απεικόνιση εξωπλανητών, καθώς τέτοια τηλεσκόπια μπορεί να συγχέουν νέφη σκόνης όπως τα cs1 και cs2 με πραγματικούς πλανήτες.«Το Fomalhaut cs2 μοιάζει ακριβώς με έναν εξωηλιακό πλανήτη που αντανακλά το φως του άστρου του. Αυτό που μάθαμε μελετώντας το cs1 είναι ότι ένα μεγάλο νέφος σκόνης μπορεί να μοιάζει με πλανήτη για πολλά χρόνια. Αυτό αποτελεί μια προειδοποίηση για μελλοντικές αποστολές που στοχεύουν στην ανίχνευση εξωηλιακών πλανητών μέσω ανακλώμενου φωτός» αναφέρει ο Κάλας.Οι αστρονόμοι έχουν εξασφαλίσει επιπλέον χρόνο παρατήρησης με το Hubble για την παρακολούθηση της εξέλιξης του cs2 τα επόμενα τρία χρόνια, ενώ παρατηρήσεις θα πραγματοποιηθούν και με το Διαστημικό Τηλεσκόπιο James Webb, ώστε να μελετηθεί η σύσταση και το μέγεθος των κόκκων σκόνης. Θα είναι εφικτή και η διερεύνηση πιθανής ύπαρξης παγωμένου νερού στο εν λόγω νέφος. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2049382/to-hubble-katagrafei-gia-proti-fora-sygkroyseis-asteroeidon-gyro-apo-kontino-astro-vinteo/ Αυτή η σύνθετη εικόνα από το διαστημικό τηλεσκόπιο Hubble δείχνει τον δακτύλιο θραυσμάτων και τα νέφη σκόνης cs1 και cs2 γύρω από τον αστέρα Fomalhaut. Για λόγους σύγκρισης, το νέφος σκόνης cs1, που απεικονίστηκε το 2012, παρουσιάζεται μαζί με το νέφος σκόνης cs2, που απεικονίστηκε το 2023. Οι διακεκομμένοι κύκλοι υποδεικνύουν τη θέση αυτών των νεφών. Όταν το νέφος σκόνης cs2 εμφανίστηκε ξαφνικά, οι αστρονόμοι συνειδητοποίησαν ότι είχαν γίνει μάρτυρες μιας βίαιης σύγκρουσης δύο ογκωδών αντικειμένων. Το cs1, που παλαιότερα θεωρούνταν πλανήτης, ταξινομείται πλέον ως ένα παρόμοιο νέφος θραυσμάτων. Σε αυτή την εικόνα, το ίδιο το Fomalhaut έχει καλυφθεί ώστε να δοθεί έμφαση στα αντικείμενα που φαίνονται πιο αμυδρά. Η θέση του σημειώνεται με το λευκό αστέρι. Αυτή η καλλιτεχνική απεικόνιση δείχνει τη σειρά των γεγονότων που οδήγησαν στη δημιουργία του νέφους σκόνης cs2 γύρω από τον αστέρα Fomalhaut. Στο Πλαίσιο 1, ο Fomalhaut εμφανίζεται στην επάνω αριστερή γωνία. Δύο λευκές κουκκίδες, που βρίσκονται στην κάτω δεξιά γωνία, αντιπροσωπεύουν τα δύο ογκώδη αντικείμενα σε τροχιά γύρω από τον Fomalhaut. Στο Πλαίσιο 2, τα αντικείμενα πλησιάζουν το ένα το άλλο. Το Πλαίσιο 3 δείχνει τη βίαιη σύγκρουση αυτών των δύο αντικειμένων. Στο Πλαίσιο 4, το προκύπτον νέφος σκόνης cs2 γίνεται ορατό και το φως του άστρου σπρώχνει τους κόκκους σκόνης μακριά του.

Η NASA δημοσίευσε το νέο πανοραμικό χάρτη του Σύμπαντος (βίντεο) Τα δεδομένα προέρχονται από διαστημικό τηλεσκόπιο και ρίχνουν φως σε διάφορα μυστηριώδη κοσμικά φαινόμενα. Η NASA έδωσε στη δημοσιότητα έναν εντυπωσιακό νέο χάρτη του Σύμπαντος ο οποίος όπως αναφέρει η αμερικανική διαστημική υπηρεσία θα μπορούσε να βοηθήσει τους επιστήμονες να λύσουν ορισμένα από τα μακροχρόνια μυστήρια του Σύμπαντος.Ο χάρτης δημιουργήθηκε με το διαστημικό τηλεσκόπιο SPHEREx της NASA και αποτελεί τον πρώτο χάρτη ολόκληρου του ουρανού που προσομοιώνει την τρισδιάστατη εικόνα του οργάνου. Περιλαμβάνει καμένης κόκκινης απόχρωσης κοσμική σκόνη, ηλεκτρικά μπλε αέριο υδρογόνο, καθώς και λευκά, μπλε και πράσινα άστρα.Η πανοραμική αυτή εικόνα αποτυπώνει αυτά και δεκάδες ακόμη χρώματα χάρη στην ικανότητα του τηλεσκοπίου να ανιχνεύει υπέρυθρα μήκη κύματος του φωτός, τα οποία είναι αόρατα στο ανθρώπινο μάτι. Τα χρώματα επιτρέπουν στους αστρονόμους να μετρήσουν την απόσταση ανάμεσα στο τηλεσκόπιο και εκατοντάδες εκατομμύρια γαλαξίες ενώ η τρισδιάστατη απεικόνιση δείχνει πώς κατανέμονται αυτοί οι γαλαξίες στο Σύμπαν. Οι πιο κόκκινοι γαλαξίες βρίσκονται πιο μακριά, ενώ οι πιο κοντινοί εμφανίζονται πιο μπλε, καθώς το φως τεντώνεται ή συστέλλεται, σε ένα φαινόμενο γνωστό ως «ερυθρή μετατόπιση».Οι επιστήμονες θα χρησιμοποιήσουν αυτά τα δεδομένα, που συλλέγονται από την εκτόξευση του τηλεσκοπίου σε χαμηλή γήινη τροχιά τον Μάρτιο, για να μελετήσουν πώς έχουν αλλάξει οι γαλαξίες κατά τη διάρκεια της σχεδόν 14 δισεκατομμυρίων ετών ιστορίας του Σύμπαντος και ενδεχομένως να μάθουν περισσότερα για το πώς δημιουργήθηκαν βασικά συστατικά της ζωής στο γαλαξία μας.«Αν και δεν είναι ορατά στο ανθρώπινο μάτι, αυτά τα 102 υπέρυθρα μήκη κύματος φωτός είναι διαδεδομένα στο Σύμπαν και η παρατήρηση ολόκληρου του ουρανού με αυτόν τον τρόπο επιτρέπει στους επιστήμονες να απαντήσουν σε μεγάλα ερωτήματα», εξήγησε η NASA σε ανακοίνωσή της. «Μεταξύ αυτών είναι και το πώς ένα δραματικό γεγονός που συνέβη στο πρώτο δισεκατομμυριοστό του τρισεκατομμυριοστού του τρισεκατομμυριοστού του δευτερολέπτου μετά τη Μεγάλη Έκρηξη επηρέασε την τρισδιάστατη κατανομή εκατοντάδων εκατομμυρίων γαλαξιών στο Σύμπαν μας». Το τηλεσκόπιο Αν και το διαστημικό τηλεσκόπιο James Webb μπορεί επίσης να παρατηρεί στο υπέρυθρο φως, το πεδίο κάλυψής του είναι χιλιάδες φορές μικρότερο. Μέχρι σήμερα καμία αποστολή δεν έχει χαρτογραφήσει ολόκληρο τον ουρανό σε τόσα πολλά χρώματα όσα το SPHEREx. Το τηλεσκόπιο SPHEREx, γνωστό και ως «Spectro Photometer for the History of the Universe, Epoch of Reionization and Ices Explorer» βρίσκεται σε τροχιά περίπου 640 χιλιόμετρα πάνω από τη Γη. Περιφέρεται γύρω από τον πλανήτη περίπου 14,5 φορές την ημέρα, λαμβάνοντας περίπου 3.600 εικόνες κατά μήκος μιας κυκλικής λωρίδας του ουρανού και μετατοπίζοντας συνεχώς το πεδίο του για να καταγράψει ολόκληρο τον ουρανό σε 360 μοίρες.Κατά τη διάρκεια της διετούς αποστολής του, θα ολοκληρώσει ακόμη τρεις πλήρεις σαρώσεις του ουρανού, συλλέγοντας δεδομένα για περισσότερους από 450 εκατομμύρια γαλαξίες και πάνω από 100 εκατομμύρια άστρα στο γαλαξια μας.«Το SPHEREx είναι μια μεσαίου μεγέθους αποστολή αστροφυσικής που προσφέρει επιστήμη μεγάλης κλίμακας» δήλωσε ο διευθυντής του Εργαστηρίου Αεριώθησης (Jet Propulsion Laboratory) της NASA, Ντέιβ Γκάλαχερ. «Είναι ένα εντυπωσιακό παράδειγμα του πώς μετατρέπουμε τολμηρές ιδέες σε πραγματικότητα και, κάνοντάς το αυτό, απελευθερώνουμε τεράστιες δυνατότητες ανακαλύψεων». Η νέα πανοραμική εικόνα του Σύμπαντος. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2048838/i-nasa-dimosieyse-to-neo-panoramiko-charti-toy-sympantos-vinteo/

Οι σκουληκότρυπες στο επίκεντρο της επικαιρότητας. Αν παρακολουθείτε τα νέα της φυσικής, ίσως έχετε παρατηρήσει ότι πολύ συχνά εμφανίζονται στους τίτλους οι σκουληκότρυπες. Ένα ασυνήθιστο βαρυτικό κύμα μπορεί να αποτελεί ένδειξη μιας σκουληκότρυπας που συνδέει σύμπαντα; Υποατομικές σκουληκότρυπες θα μπορούσαν να ευθύνονται για την διαστολή του Σύμπαντος; Συνδέουν οι σκουληκότρυπες συν-πλεκόμενες μαύρες τρύπες; Ζούμε δίπλα σε αόρατες σκουληκότρυπες;Μια σκουληκότρυπα είναι μια υποθετική σήραγγα στον χωροχρόνο. Η ιδέα ανάγεται στoυς Einstein και Rosen, οι οποίοι συνειδητοποίησαν ότι οι εξισώσεις της γενικής σχετικότητας επιτρέπουν γεωμετρίες που συνδέουν δύο μακρινές περιοχές μέσω ενός είδους «λαιμού». Aυτό συνήθως απεικονίζεται απλουστευτικά σαν ένα λυγισμένο φύλλο χαρτιού ενωμένο με έναν σωλήνα. Αν ταξίδευε κανείς μέσα από αυτόν τον σωλήνα, θα μπορούσε να φτάσει από το ένα σημείο στο άλλο πιο γρήγορα απ’ ό,τι θα χρειαζόταν το φως ακολουθώντας την μακρύτερη διαδρομή. Αυτή είναι και η μεγάλη γοητεία των σκουληκοτρυπών: είναι συμβατές με τις θεωρίες του Αϊνστάιν και επιτρέπουν να «παραβιάζεις» το όριο της ταχύτητας του φωτός χωρίς να το παραβιάζεις πραγματικά.Το πρόβλημα είναι ότι τα μαθηματικά μας λένε επίσης πως, αν θέλουμε να κρατήσουμε μια σκουληκότρυπα ανοιχτή, χρειαζόμαστε ύλη με αρνητική ενεργειακή πυκνότητα – παρότι κανείς δεν έχει δει ποτέ κάτι τέτοιο. Ένα επιπλέον ζήτημα είναι ότι οι σκουληκότρυπες ενδέχεται να επιτρέπουν όχι μόνο ταξίδια στον χώρο αλλά και στον χρόνο, κάτι που ανοίγει τον δρόμο για τα παράδοξα των ταξιδιών στο παρελθόν ή στο μέλλον. Οι φυσικοί συνήθως θεωρούν τέτοια παράδοξα ένδειξη ότι κάτι δεν πάει καλά. Και τέλος υπάρχει το ερώτημα πως προκύτπει μια σκουληκότρυπα; Πώς δημιουργείται; Γιατί να συνδέουν δύο συγκεκριμένα σημεία; Άλλο πράγμα να μπορείς να περιγράψεις μαθηματικά μια τέτοια σύνδεση και άλλο να εξηγήσεις πώς θα μπορούσε να προκύψει φυσικά.Όμως το σύμπαν είναι γεμάτο πράγματα που δεν έχουμε κατανοήσει ακόμα. Είναι πιθανό να υπάρχει αρνητική μάζα ή ενέργεια, απλώς δεν βρίσκεται γύρω μας, αφού θα απωθούνταν βαρυτικά από την κανονική ύλη. Ούτε τα παράδοξα των ταξιδιών στο χρόνο είναι πραγματικό πρόβλημα. Ένα ακόμη επιχείρημα υπέρ των σκουληκοτρυπών είναι ότι είναι συμβατές με τις θεωρίες κβαντικής βαρύτητας. Η κβαντική βαρύτητα αποδίδει κβαντικές ιδιότητες στον χώρο και τον χρόνο. Σε μια τέτοια θεωρία, ο χώρος και ο χρόνος μπορούν να υφίστανται άγριες κβαντικές διακυμάνσεις, οι οποίες πράγματι μπορούν να δημιουργούν μικροσκοπικές σκουληκότρυπες. Οι σκουληκότρυπες είναι επίσης χρήσιμες επειδή επιτρέπουν στους φυσικούς να μεταφράζουν δύσκολα ερωτήματα της κβαντικής θεωρίας σε ερωτήματα γεωμετρίας. Μια γνωστή ιδέα λέει ότι αν δύο συστήματα είναι ισχυρά συμπλεκόμενα, μπορούμε να τα φανταστούμε ως ενωμένα διαμέσου μιας μικροσκοπικής σκουληκότρυπας. Με αυτή την έννοια, η σκουληκότρυπα δεν είναι ένα αντικείμενο μέσα από το οποίο θα μπορούσε να κινηθεί ένα διαστημόπλοιο. Είναι ένα νοητικό σχήμα που βοηθά στην οργάνωση πολύπλοκων μαθηματικών. Γι’ αυτό οι σκουληκότρυπες δεν ανήκούν μόνο στη σφαίρα της επιστημονικής φαντασίας, αλλά αποτελούν και αντικείμενο σοβαρής επιστημονικής έρευνας.Για παράδειγμα, η δημοσίευση των Qi Lai, Qing-Yu Lan, Hao-Yang Liu, Yu-Tong Wang, Yun-Song Piao, με τίτλο «Is GW190521 a gravitational wave echo of wormhole remnant from another universe?» . Πρόκειται για μια εργασία σχετικά με το βαρυτικό κύμα που ανιχνεύθηκε τον Μάιο του 2019. Ανιχνεύθηκε από τα παρατηρητήρια βαρυτικών κυμάτων LIGO και Virgo και ήταν ασυνήθιστο επειδή το σήμα είναι πολύ σύντομο και δεν παρουσιάζει το χαρακτηριστικό «κελάηδημα» που δημιουργείται συνήθως όταν δύο μαύρες τρύπες συγκρούονται ακολουθώντας σπειροειδή τροχιά. Σύμφωνα με την παραπάνω δημοσίευση το σήμα αυτό θα μπορούσε να είναι μια αντήχηση από σκουληκότρυπα. Αν και οι ίδιοι οι συγγραφείς καταλήγουν στο ότι η συγχώνευση μαύρων τρυπών ταιριάζει καλύτερα στα δεδομένα. Βέβαια, εξαρχής δεν γνωρίζουμε καν πώς θα έμοιαζε ένα σήμα σκουληκότρυπας.Ένα δεύτερο παράδειγμα είναι η δημοσίευση των Javier M. Magán, Martin Sasieta, και Brian Swingle, με τίτλο «Semiclassical Wormholes toward Typical Entangled States«, μια θεωρητική μελέτη για τις ιδιότητες μιας σκουληκότρυπας. Οι συγγραφείς εξετάζουν πώς θα έμοιαζε το εσωτερικό μιας γέφυρας Einstein-Rosen αν ληφθούν υπόψιν κβαντικά φαινόμενα. Διαπιστώνουν ότι η απλή, λεία σήραγγα αποκτά μια ανώμαλη δομή, την οποία αποκαλούν «κάμπια Einstein-Rosen». Βρίσκουν επίσης ότι όσο πιο τυχαία είναι η κβαντική κατάσταση, τόσο μεγαλύτερη γίνεται η σκουληκότρυπα.Μια τρίτη δημοσίευση με ελληνικό χρώμα, των Στυλιανός Α. Τσιλιούκας, Εμμανουήλ Ν. Σαριδάκης και Χαράλαμπος Τζερεφός, με τίτλο «Dark energy from topology change induced by microscopic Gauss-Bonnet wormholes«, εξετάζει απειροελάχιστες, μικροσκοπικές σκουληκότρυπες που δημιουργούνται εξαιτίας κβαντικών βαρυτικών διακυμάνσεων σε αυτό που μερικές φορές αποκαλείται «αφρός του χωροχρόνου». Αυτές οι υποθετικές σκουληκότρυπες είναι τόσο μικρές ώστε ούτε καν υποατομικά σωματίδια να μην μπορούν να περάσουν μέσα από αυτές, οπότε δεν θα τις είχαμε παρατηρήσει. Οι συγγραφείς υποστηρίζουν ότι αυτές οι μικροσκοπικές σκουληκότρυπες συνέβαλλαν στον ενεργειακό προϋπολογισμό του σύμπαντος και ότι αυτό μπορεί να εξηγήσει τη σκοτεινή ενέργεια.Οι σκουληκότρυπες είναι ένα ενδιαφέρον πεδίο μελέτης και ίσως όντως να υπάρχουν στο σύμπαν μας. Δυστυχώς, όμως, προς το παρόν δεν έχουμε καμία απολύτως απόδειξη γι’ αυτό. Πάντως, αν κάποτε βρεθεί μια σκουληκότρυπα, ας ελπίσουμε ότι θα οδηγεί σε έναν άλλον κόσμο με μικρότερη περιεκτικότητα βλακείας, τουλάχιστον. διαβάστε περισσότερες λεπτομέρειες ΕΔΩ: https://backreaction.blogspot.com/2025/12/this-is-why-wormholes-are-making.html

Η όραση των φιδιών φτιάχνει σούπερ κάμερες κινητών τηλεφώνων Νέα προηγμένη τεχνολογία απεικόνισης με βάση τον μοναδικό στη φύση υπερευαίσθητο μηχανισμό όρασης των φιδιών. Επιστήμονες στην Κίνα ανέπτυξαν ένα πρωτοποριακό σύστημα τεχνητής απεικόνισης εμπνευσμένο από τα φίδια τα οποία μπορούν να «βλέπουν» τη θερμότητα που εκπέμπει το θήραμά τους στο απόλυτο σκοτάδι. Ο αισθητήρας καταγράφει υπερυψηλής ανάλυσης υπέρυθρες εικόνες σε ανάλυση 4K και μπορεί να αποτελέσει τη βάση για εξαιρετικά χαμηλού κόστους μέγιστης ποιότητας κάμερες είτε για φωτογραφικές μηχανές είτε για smartphones.Κάθε αντικείμενο με θερμοκρασία πάνω από το απόλυτο μηδέν (-273 βαθμούς Κελσίου) εκπέμπει κάποια ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία. Στην περίπτωση της φυσιολογικής θερμότητας του σώματος, αυτή έχει μήκος κύματος στην υπέρυθρη περιοχή. Το ανθρώπινο μάτι μπορεί να αντιληφθεί μόνο μικρότερα μήκη κύματος, που ανήκουν στο φάσμα του ορατού φωτός.Τα φίδια μπορούν επίσης να βλέπουν το ορατό φως, όμως ορισμένα είδη, όπως οι οχιές του γένους Crotalinae, διαθέτουν ένα ειδικό όργανο ανίχνευσης θερμότητας δίπλα στα ρουθούνια τους το οποίο οι ειδικοί ονομάζουν «λάκκο» που τους επιτρέπει να οπτικοποιούν υπέρυθρη ακτινοβολία μεγαλύτερου μήκους κύματος. Το όργανο αυτό αποτελείται από μια κοίλη κοιλότητα με μια λεπτή μεμβράνη τεντωμένη στο εσωτερικό της. Όταν τα υπέρυθρα κύματα θερμαίνουν συγκεκριμένα σημεία της μεμβράνης μια θερμική εικόνα μεταφέρεται στον εγκέφαλο μέσω των συνδεδεμένων νεύρων.Επιστήμονες από το Ινστιτούτο Τεχνολογίας του Πεκίνου χρησιμοποίησαν αυτή την ιδέα για να δημιουργήσουν το δικό τους σύστημα ανίχνευσης υπέρυθρης ακτινοβολίας. Στοίβαξαν στρώματα διαφορετικών υλικών πάνω σε έναν δίσκο 8 ιντσών, μέσα από τα οποία περνά η ακτινοβολία μέχρι να μετατραπεί σε εικόνα υψηλής ποιότητας, ορατή στο ανθρώπινο μάτι. Το σύστημα περιγράφεται σε μελέτη που δημοσιεύτηκε στην επιθεώρηση «Light: Science & Applications».Το πρώτο στρώμα του συστήματος απεικόνισης είναι ένα στρώμα ανίχνευσης υπέρυθρης ακτινοβολίας, αποτελούμενο από λεγόμενες «κολλοειδείς κβαντικές τελείες». Πρόκειται για εξαιρετικά μικρά νανοσωματίδια από άτομα υδραργύρου και τελλουρίου, τα οποία απελευθερώνουν ηλεκτρικά φορτία όταν απορροφούν υπέρυθρη ακτινοβολία. Τα φορτία αυτά στη συνέχεια διέρχονται από αρκετά στρώματα μείωσης θορύβου και καταλήγουν σε ένα στρώμα οργανικής φωτοδιόδου εκπομπής φωτός, γνωστό ως «μετατροπέας ανόδου».Εκεί, τα ηλεκτρόνια συναντούν «οπές» (απουσίες ηλεκτρονίων) και απελευθερώνουν ενέργεια, την οποία φωσφορίζοντα μόρια μετατρέπουν σε πράσινο, ορατό φως. Τέλος, το ορατό φως φτάνει στο στρώμα CMOS και μετατρέπεται σε εικόνα. Η κάμερα Πρόκειται για το πρώτο σύστημα που μπορεί να μετατρέψει υπέρυθρη ακτινοβολία μικρού και μεσαίου μήκους κύματος (1,1 έως 5 μικρόμετρα) σε εικόνα υπερυψηλής ανάλυσης σε θερμοκρασία δωματίου. Επειδή ο αισθητήρας CMOS βρίσκεται απευθείας πάνω από τον μετατροπέα, τα ασθενέστερα υπέρυθρα σήματα καταγράφονται πριν τα «πνίξει» ο θόρυβος. Σε άλλα συστήματα, όπου ο αισθητήρας CMOS και ο μετατροπέας είναι διαχωρισμένοι, απαιτείται ακριβή κρυογενική ψύξη για να αποτραπεί η συσσώρευση θορύβου καθώς τα σήματα μεταφέρονται μεταξύ τους.Η δυνατότητα ανίχνευσης υπέρυθρης ακτινοβολίας επεκτείνει αποτελεσματικά το φάσμα των μηκών κύματος που μπορούν να «δουν» οι άνθρωποι κατά περισσότερες από 14 φορές. Μια κάμερα εξοπλισμένη με αυτή την τεχνολογία θα μπορεί να εντοπίζει θερμά αντικείμενα σε συνθήκες χαμηλού φωτισμού, όπως μέσα σε ομίχλη, καπνό ή τη νύχτα. «Η διεύρυνση της τεχνητής όρασης στο υπέρυθρο φάσμα θα μπορούσε να λειτουργεί σε όλες τις καιρικές συνθήκες, μέρα και νύχτα, ανεξάρτητα από ακραία καιρικά φαινόμενα, και να βρει εφαρμογές σε νέους τομείς όπως η βιομηχανική επιθεώρηση, η ασφάλεια τροφίμων, η ανίχνευση αερίων, η αγροτική επιστήμη και η αυτόνομη οδήγηση», έγραψαν οι ερευνητές στη μελέτη. Πρόσθεσαν ότι δεκάδες εκατομμύρια εικονοστοιχεία με τη χρήση του συστήματός τους θα μπορούσαν να επιτευχθούν με εξαιρετικά χαμηλό κόστος, καθιστώντας την τεχνολογία πιο εφικτή για καταναλωτικές κάμερες και smartphones στο μέλλον. Άλλωστε, οι συσκευές αυτές χρησιμοποιούν ήδη τυπικούς αισθητήρες CMOS από πυρίτιο, πάνω στους οποίους θα μπορούσαν να προσαρμοστούν τα επιπλέον στρώματα. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2048827/i-orasi-ton-fidion-ftiachnei-soyper-kameres-kiniton-tilefonon/