Δροσος Γεωργιος

Το ηλεκτρόνιο και ο παγκόσμιος ιστός (world wide web) Η ανακάλυψη του ηλεκτρονίου. Στις 30 Απριλίου 1897 ο J.J. Thomson εκπλήσσει τον κόσμο στο Βασιλικό Ινστιτούτο στο Λονδίνο ανακοινώνοντας την ανακάλυψη του ηλεκτρονίου – ενός σωματιδίου πάνω από 1800 φορές ελαφρύτερου από ένα πρωτόνιο. Για την ανακάλυψή του χρησιμοποίησε έναν καθοδικό σωλήνα, διαπιστώνοντας ότι οι ακτίνες εκτρέπονταν μέσα σε ηλεκτρικά και μαγνητικά πεδία. Αυτό αποδείκνυε ότι οι καθοδικές ακτίνες αποτελούνταν από μικροσκοπικά, αρνητικά φορτισμένα σωματίδια, τα ηλεκτρόνια, τα οποία ήταν πολύ μικρότερα από τα άτομα. Αυτή ήταν η πρώτη ένδειξη ότι τα άτομα έχουν δομή.Λίγους μήνες μετά την αρχική του ανακοίνωση, η ανακάλυψή του δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό περιοδικό Philosophical Magazine με τίτλο «Cathode Rays». Η ανακάλυψη της 30ης Απριλίου 1897, οδήγησε τον J.J. Thomson να προτείνει το 1904 το μοντέλο του «σταφιδόψωμου», σύμφωνα με το οποίο το θετικό ηλεκτρικό φορτίο κατανέμεται ομοιόμορφα σε μια σφαιρική περιοχή, μέσα στην οποία βρίσκονται τα ηλεκτρόνια, όπως οι σταφίδες στο σταφιδόψωμο. Tο ατομικό πρότυπο του Thomson ως γνωστόν απορρίφθηκε λίγα χρόνια αργότερα από τα πειράματα του Rutherford με τα οποία ανακαλύφθηκε ο πυρήνας του ατόμου.Η ανακάλυψη του ηλεκτρονίου έθεσε τα θεμέλια της σύγχρονης ηλεκτρονικής, η οποία με τη σειρά της μας οδήγησε στους ηλεκτρονικούς υπολογιστές και στην δημιουργία του Παγκόσμιου Ιστού (World Wide Web), χωρίς τον οποίο είναι πολύ δύσκολο να φανταστούμε τη ζωή μας σήμερα. Μια από τις μεγαλύτερες προσφορές της Φυσικής στην ανθρωπότητα Στις 30 Απριλίου του 1993 υπογράφηκε το ιστορικό έγγραφο σύμφωνα με το οποίο οι υπεύθυνοι του CERN αποποιήθηκαν τα πνευματικά δικαιώματα για τη δημιουργία του Παγκόσμιου Ιστού (World Wide Web), ο οποίος έκτοτε ανήκει σε όλη την ανθρωπότητα. Η επέτειος αυτή συμπίπτει με το πρόγραμμα που ξεκίνησε στις 30 Απριλίου 2013 το CERN για την αναδημιουργία της πρώτης σελίδας του Διαδικτύου, που επιπλέον θα τρέχει στον αρχικό εξοπλισμό. Το 1989 ο φυσικός Tim Berners-Lee «ανέβασε» στον ηλεκτρονικό υπολογιστή του CERN την πρώτη ιστοσελίδα. H αρχέγονη αυτή ιστοσελίδα περιείχε λίγες γραμμές κειμένου και αρκετούς υπερσυνδέσμους. Το γεγονός αυτό μπορεί τότε να πέρασε απαρατήρητο. Στη συνέχεια όμως επηρέασε την εξέλιξη του πολιτισμού μας περισσότερο από οποιαδήποτε (μέχρι τώρα) ανακάλυψη των επιταχυντών του CERN.Πολλές φορές δημιουργείται σύγχυση μεταξύ του Διαδικτύου (Internet) και του Παγκόσμιου Ιστού (World Wide Web ή www). Το Internet είναι η υποδομή πάνω στην οποία στηρίζεται ο Παγκόσμιος Ιστός. Δημιουργήθηκε στην δεκαετία του 1970, όταν πολλά ανεξάρτητα δίκτυα υπολογιστών συνδέθηκαν σε μία ενιαία δομή, αλλά η χρήση του ήταν περιορισμένη. Χρησιμοποιείτο μόνο απ’ όσους είχαν πρόσβαση στους μεγάλους υπολογιστές της εποχής (προσωπικοί υπολογιστές τότε δεν υπήρχαν) και τέτοιους διέθεταν μόνο ο αμερικανικός στρατός (Arpanet), ερευνητικά κέντρα, πανεπιστήμια ή μεγάλες επιχειρήσεις. Το 1990 ο άγγλος φυσικός Tim Berners-Lee, που εργαζόταν στο CERN υλοποίησε κάτι πρωτοποριακό σχετικά με τη χρήση του Διαδικτύου. Μέχρι τότε το διαδίκτυο το χρησιμοποιούσαν κυρίως για την αποστολή ηλεκτρονικών μηνυμάτων. Ο Berners-Lee σκέφτηκε ότι αν κάποιος ήθελε να «μεταδώσει» μια πληροφορία, αντί να την στέλνει με email σε ανυποψίαστους αποδέκτες, θα μπορούσε εναλλακτικά να κάνει το εξής: να την αποθηκεύσει πρώτα στον υπολογιστή του και στη συνέχεια να επιτρέψει στους υπόλοιπους χρήστες που είναι συνδεδεμένοι στο Internet να έχουν πρόσβαση σε αυτήν – σ’ αυτό που σήμερα λέμε ιστοσελίδα. Και υλοποίησε την ιδέα του σε δύο υπολογιστές NeXT, τους οποίους παρήγαγε τη διετία 1988-1990 η ομώνυμη εταιρεία του Steve Jobs, που τότε είχε εκδιωχθεί από την Apple. (*) 30η Απριλίου: Διεθνής Ημέρα Τζαζ Κι ενώ στις 30 Απριλίου 1897 και 1993 η Φυσική άλλαζε τον κόσμο, συμπτωματικά, η 30η Απριλίου ανακηρύχθηκε ως η Διεθνής Ημέρα Τζαζ από την Γενική Συνέλευση της ΟΥΝΕΣΚΟ. Ο στόχος αυτής της ημέρας είναι να επισημάνει στη διεθνή κοινότητα τις αρετές της τζαζ ως εκπαιδευτικό εργαλείο και ως δύναμη προώθησης της ειρήνης, του διαλόγου και της συνεργασίας μεταξύ των ανθρώπων. πηγή: https://x.com/PhysInHistory/status/2049589572502515947 O Joseph John Thomson βραβεύθηκε το 1906 με το νόμπελ φυσικής διότι απέδειξε ότι τα ηλεκτρόνια είναι σωματίδια ενώ ο γιός του, George Paget Thomson , βραβεύθηκε με το νόμπελ φυσικής το 1937 γιατί απέδειξε ότι τα ηλεκτρόνια συμπεριφέρονται σαν κύματα! Η πινακίδα αυτή βρίσκεται στο CERN, εκεί όπου δημιουργήθηκε το World Wide Web.

Το πλήρωμα ανοίγει φορτηγό σκάφος, εργάζεται σε εξοπλισμό φυσικής και βιοϊατρική τεχνολογία. Οι καταπακτές είναι ανοιχτές μεταξύ του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού και του νέου διαστημοπλοίου μεταφοράς φορτίου Progress 95 μετά την παράδοση περίπου τριών τόνων τροφίμων, καυσίμων και προμηθειών τη Δευτέρα . Ο διοικητής της Αποστολής 74, Σεργκέι Κουντ-Σβερτσκόφ, και ο μηχανικός πτήσης Σεργκέι Μικάεφ, και οι δύο από τη Roscosmos, ολοκλήρωσαν τους ελέγχους διαρροών και πίεσης μεταξύ του Progress 95 και του πίσω λιμένα της μονάδας εξυπηρέτησης Zvezda την Τρίτη. Στη συνέχεια, το δίδυμο εγκατέστησε αεραγωγούς και άρχισε την αποσυσκευασία του διαστημοπλοίου, ξεκινώντας επτά μήνες δραστηριοτήτων μεταφοράς φορτίου στο πλοίο ανεφοδιασμού.Εν τω μεταξύ, η συντήρηση του εξοπλισμού φυσικής ήταν στην κορυφή του επιστημονικού προγράμματος, καθώς οι ειδικευόμενοι στο εργαστήριο εγκατέστησαν νέο εξοπλισμό κβαντικής έρευνας και αποθήκευσαν υλικό κρυογονικού ρευστού. Ο προηγμένος εξοπλισμός φυσικής εκμεταλλεύεται την έλλειψη βαρύτητας για να αποκτήσει ωφέλιμες γνώσεις που δεν είναι εφικτές στο βαρυτικό περιβάλλον της Γης.Οι μηχανικοί πτήσης της NASA, Τζέσικα Μέιρ και Τζακ Χάθαγουεϊ, αναβάθμισαν το Εργαστήριο Ψυχρού Ατόμου (CAL) του τροχιακού σταθμού την Τρίτη, εγκατέστησαν μια νέα μονάδα κβαντικής φυσικής μέσα στην ερευνητική συσκευή. Το προηγμένο υλικό επεκτείνει την ικανότητα του CAL να ψύχει άτομα σχεδόν σε απόλυτο μηδέν, επιτρέποντας την παρατήρηση ατομικών κυματικών συναρτήσεων, παρέχοντας βαθύτερες γνώσεις για τη γενική σχετικότητα και βοηθώντας στην αναζήτηση της σκοτεινής ύλης. Η Μέιρ, με τη βοήθεια της μηχανικού πτήσης Σόφι Αντενό της ESA (Ευρωπαϊκής Διαστημικής Υπηρεσίας), άνοιξε επίσης το Microgravity Science Glovebox (MSG) και αφαίρεσε και αποθήκευσε υλικό φυσικής που χρησιμοποιείται για την παρατήρηση της συμπεριφοράς των κρυογονικών καυσίμων στις δεξαμενές. Τα αποτελέσματα της έρευνας μπορεί να οδηγήσουν σε βελτιωμένα συστήματα πρόωσης διαστημοπλοίων και υποστήριξης ζωής.Η Adenot πέρασε το τελευταίο μισό της βάρδιάς της εξερευνώντας τη χρήση του πόσιμου νερού του διαστημικού σταθμού για την παραγωγή ενδοφλέβιων υγρών ιατρικής ποιότητας ή αλατούχων διαλυμάτων, για τη θεραπεία ιατρικών παθήσεων στο διάστημα. Η επίδειξη τεχνολογίας Intravenous Fluid Generation – Mini επιδιώκει να μειώσει την εξάρτηση του πληρώματος από τις αποστολές φορτίου και να αποτρέψει τη λήξη των ιατρικών προμηθειών σε ένα διαστημόπλοιο.Ο μηχανικός πτήσης της NASA, Κρις Γουίλιαμς, ξεκίνησε τη βάρδιά του μέσα στην εργαστηριακή μονάδα Kibo , αναδιοργανώνοντας το φορτίο για να βελτιστοποιήσει τον χώρο για επερχόμενες ερευνητικές επιχειρήσεις. Στη συνέχεια, ο Γουίλιαμς επισκεύασε έναν φορητό υπολογιστή που υποστηρίζει έρευνες εντός του MSG. Στο τέλος της βάρδιάς του, ο Γουίλιαμς ξεφόρτωσε προμήθειες από το εσωτερικό του διαστημοπλοίου μεταφοράς εμπορευμάτων Cygnus XL .Ο μηχανικός πτήσης της Roscosmos, Αντρέι Φεντιάεφ, εργάστηκε καθ' όλη τη διάρκεια της Τρίτης σε εργασίες συντήρησης για την υποστήριξη της ζωής, μεταφέροντας νερό μεταξύ των δεξαμενών και ελέγχοντας τα συστήματα εξαερισμού. Μάθετε περισσότερα για τις δραστηριότητες του διαστημικού σταθμού ακολουθώντας το ιστολόγιο του διαστημικού σταθμού , @space_station στο X, καθώς και τους λογαριασμούς του ISS στο Facebook και στο Instagram . https://www.nasa.gov/blogs/spacestation/2026/04/28/crew-opens-cargo-craft-works-on-physics-gear-and-biomedical-tech/ Το Σέλας σχηματίζει τόξο πάνω από τον ορίζοντα της Γης και χάνεται στην αέρινη λάμψη καθώς ο Διεθνής Διαστημικός Σταθμός τέθηκε σε τροχιά 265 μίλια πάνω από τον Ινδικό Ωκεανό ανατολικά του Περθ της Αυστραλίας, περίπου στις 2:03 π.μ. τοπική ώρα.

Η NASA συνδέει τις Μικρές Κόκκινες Κουκκίδες με τους Chandra και Webb Ένα πρόσφατα ανακαλυφθέν αντικείμενο μπορεί να αποτελέσει το κλειδί για την αποκάλυψη της αληθινής φύσης μιας μυστηριώδους κατηγορίας πηγών που οι αστρονόμοι έχουν βρει στο πρώιμο σύμπαν τα τελευταία χρόνια.Μια «κουκκίδα ακτίνων Χ» που βρέθηκε από το Παρατηρητήριο ακτίνων Χ Chandra της NASA θα μπορούσε να εξηγήσει τι είναι οι εκατοντάδες ή ενδεχομένως χιλιάδες από αυτά τα αντικείμενα. Μια εργασία που περιγράφει τα αποτελέσματα που δημοσιεύτηκε στο The Astrophysical Journal Letters.Λίγο αφότου το Διαστημικό Τηλεσκόπιο James Webb της NASA ξεκίνησε τις επιστημονικές παρατηρήσεις του, εμφανίστηκαν αναφορές για μια νέα κατηγορία μυστηριωδών αντικειμένων. Οι αστρονόμοι βρήκαν μικρά, κόκκινα αντικείμενα περίπου 12 δισεκατομμύρια έτη φωτός από τη Γη ή και πιο μακριά, τα οποία έγιναν γνωστά ως «μικρές κόκκινες κουκκίδες» (LRD).Πολλοί επιστήμονες πιστεύουν ότι οι LRD είναι υπερμεγέθεις μαύρες τρύπες ενσωματωμένες σε νέφη πυκνού αερίου, τα οποία καλύπτουν μερικές από τις τυπικές υπογραφές σε διαφορετικά είδη φωτός - συμπεριλαμβανομένων των ακτίνων Χ - που οι αστρονόμοι συνήθως χρησιμοποιούν για να τις αναγνωρίσουν. Αυτό θα τις έκανε διαφορετικές από τις τυπικές αναπτυσσόμενες υπερμεγέθεις μαύρες τρύπες, οι οποίες δεν είναι ενσωματωμένες σε πυκνό αέριο, επιτρέποντας στο έντονο υπεριώδες φως και στις ακτίνες Χ από υλικό που περιστρέφεται γύρω από τις μαύρες τρύπες να διαφύγουν.Εξαιτίας αυτού και των πιθανών ομοιοτήτων τους με τις αστρικές ατμόσφαιρες, οι αστρονόμοι το έχουν ονομάσει σενάριο «αστέρι μαύρης τρύπας» για τις LRD.Αυτή η νέα «κουκκίδα ακτίνων Χ» (επίσημα γνωστή ως 3DHST-AEGIS-12014), η οποία βρίσκεται περίπου 11,8 δισεκατομμύρια έτη φωτός από τη Γη, μπορεί να αποτελέσει μια κρίσιμη γέφυρα μεταξύ των αστεριών μελανών τρυπών και των τυπικών αναπτυσσόμενων υπερμεγέθων μαύρων τρυπών. Παρουσιάζει τα περισσότερα από τα χαρακτηριστικά μιας LRD, όπως το ότι είναι μικρή, κόκκινη και βρίσκεται σε τεράστια απόσταση, αλλά λάμπει στο φως των ακτίνων Χ, σε αντίθεση με άλλες LRD.«Οι αστρονόμοι προσπαθούν να καταλάβουν τι είναι οι μικρές κόκκινες κουκκίδες εδώ και αρκετά χρόνια», δήλωσε ο επικεφαλής συγγραφέας Raphael Hviding του Ινστιτούτου Αστρονομίας Max Planck στη Γερμανία. «Αυτό το μοναδικό αντικείμενο ακτίνων Χ μπορεί να είναι - για να χρησιμοποιήσουμε μια φράση - αυτό που μας επιτρέπει να συνδέσουμε όλες τις κουκκίδες».Η ομάδα ανακάλυψε αυτό το ένα ξεχωριστό αντικείμενο αφού συνέκρινε νέα δεδομένα από το Webb με μια εις βάθος έρευνα που είχε προηγουμένως πραγματοποιηθεί από το Chandra.«Αν οι μικρές κόκκινες κουκκίδες είναι ταχέως αναπτυσσόμενες υπερμεγέθεις μαύρες τρύπες, γιατί δεν εκπέμπουν ακτίνες Χ όπως άλλες τέτοιες μαύρες τρύπες;» δήλωσε η συν-συγγραφέας Άννα ντε Γκράαφ του Κέντρου Αστροφυσικής | Harvard & Smithsonian, στο Κέιμπριτζ της Μασαχουσέτης. «Η εύρεση μιας μικρής κόκκινης κουκκίδας που φαίνεται διαφορετική από τις άλλες μας δίνει μια σημαντική νέα εικόνα για το τι θα μπορούσε να τις τροφοδοτήσει».Οι ερευνητές υποστηρίζουν ότι η κουκκίδα ακτίνων Χ αντιπροσωπεύει μια μεταβατική φάση από μια LRD σε μια τυπική αναπτυσσόμενη υπερμεγέθη μαύρη τρύπα. Καθώς το αστέρι της μαύρης τρύπας καταναλώνει το περιβάλλον αέριο, εμφανίζονται ανομοιογενείς τρύπες στα νέφη αερίου. Αυτό επιτρέπει στις ακτίνες Χ από το υλικό που πέφτει πάνω στη μαύρη τρύπα να διαπεράσουν, οι οποίες παρατηρούνται από το Chandra. Τελικά, όλο το αέριο καταναλώνεται και το αστέρι της μαύρης τρύπας παύει να υπάρχει.Υπάρχουν επίσης ενδείξεις στα δεδομένα του Chandra της κουκκίδας ακτίνων Χ ότι υπάρχουν διακυμάνσεις στη φωτεινότητα των ακτίνων Χ, γεγονός που υποστηρίζει την ιδέα ότι η μαύρη τρύπα είναι εν μέρει κρυμμένη. Καθώς το νέφος αερίου περιστρέφεται, κομμάτια πυκνότερου και λιγότερο πυκνού αερίου μπορούν να κινηθούν κατά μήκος της μαύρης τρύπας, προκαλώντας αλλαγές στη φωτεινότητα των ακτίνων Χ.«Αν επιβεβαιώσουμε ότι η κουκκίδα ακτίνων Χ είναι μια μικρή κόκκινη κουκκίδα σε μεταβατική φάση, όχι μόνο θα είναι η πρώτη του είδους της, αλλά μπορεί να βλέπουμε στην καρδιά μιας μικρής κόκκινης κουκκίδας για πρώτη φορά», δήλωσε ο συν-συγγραφέας Hanpu Liu του Πανεπιστημίου του Πρίνστον στο Νιου Τζέρσεϊ. «Θα έχουμε επίσης την ισχυρότερη μέχρι στιγμής απόδειξη ότι η ανάπτυξη υπερμεγέθων μαύρων τρυπών βρίσκεται στο επίκεντρο ορισμένων, αν όχι όλων, του πληθυσμού των μικρών κόκκινων κουκκίδων».Μια εναλλακτική ιδέα για την κουκκίδα ακτίνων Χ είναι ότι πρόκειται για έναν πιο συνηθισμένο τύπο αναπτυσσόμενης υπερμεγέθους μαύρης τρύπας, αλλά καλύπτεται από έναν εξωτικό τύπο σκόνης που οι αστρονόμοι δεν έχουν ξαναδεί. Σχεδιάζονται μελλοντικές παρατηρήσεις που θα πρέπει να είναι σε θέση να ρίξουν φως στην αλήθεια.«Η κουκκίδα ακτίνων Χ βρισκόταν στα δεδομένα της έρευνάς μας στο Chandra για πάνω από δέκα χρόνια, αλλά δεν είχαμε ιδέα πόσο αξιοσημείωτη ήταν πριν έρθει ο Webb να παρατηρήσει το πεδίο», δήλωσε ο συν-συγγραφέας Andy Goulding του Πρίνστον. «Αυτό είναι ένα ισχυρό παράδειγμα συνεργασίας μεταξύ δύο σπουδαίων αστεροσκοπείων».Το Κέντρο Διαστημικών Πτήσεων Μάρσαλ της NASA διαχειρίζεται το πρόγραμμα Chandra. Το Κέντρο Ακτίνων Χ Chandra του Αστροφυσικού Αστεροσκοπείου Smithsonian ελέγχει τις επιστημονικές δραστηριότητες από το Κέιμπριτζ της Μασαχουσέτης και τις πτητικές λειτουργίες από το Μπέρλινγκτον της Μασαχουσέτης. Διαβάστε περισσότερα από το Παρατηρητήριο ακτίνων Χ Chandra της NASA Μάθετε περισσότερα για το Παρατηρητήριο ακτίνων Χ Chandra και την αποστολή του εδώ: https://science.nasa.gov/chandra https://chandra.si.edu Αυτή η εικόνα ενός ειδικού αντικειμένου, που ονομάστηκε «κουκκίδα ακτίνων Χ», αντιπροσωπεύει μια ανακάλυψη από το Chandra που θα μπορούσε να βοηθήσει στην εξήγηση της φύσης μιας μυστηριώδους κατηγορίας πηγών στο πρώιμο Σύμπαν. Η οπτική και η υπέρυθρη εικόνα από το Hubble δείχνουν την περιοχή γύρω από την κουκκίδα ακτίνων Χ, ενώ η εικόνα ακτίνων Χ του Chandra δείχνει το κοντινό πλάνο. Πριν από αυτήν την ανακάλυψη, οι «μικρές κόκκινες κουκκίδες» που παρατηρήθηκαν από το τηλεσκόπιο Webb δεν ήταν γνωστό ότι εκπέμπουν ακτίνες Χ. Αυτή η εικόνα εκπέμπει ακτίνες Χ, γεγονός που οδηγεί τους ερευνητές να προτείνουν ότι η κουκκίδα ακτίνων Χ αντιπροσωπεύει μια προηγουμένως άγνωστη μεταβατική φάση αναπτυσσόμενων υπερμεγέθων μαύρων τρυπών. Καλλιτεχνική απεικόνιση μιας κοντινής όψης μιας κουκκίδας ακτίνων Χ, 3DHST-AEGIS-12014.

Ένας απαλά λαμπερός γαλαξίας. Ένας φωτεινός στρόβιλος που βρίσκεται στο βαθύ μαύρο του διαστήματος, ο ραβδωτός σπειροειδής γαλαξίας IC 486 λάμπει με ένα απαλό, αιθέριο φως σε αυτήν την εικόνα του διαστημικού τηλεσκοπίου Hubble της NASA από τις 13 Απριλίου 2026.Ο IC 486 βρίσκεται ακριβώς στην άκρη του αστερισμού των Διδύμων, περίπου 380 εκατομμύρια έτη φωτός από τη Γη. Κατατασσόμενος ως ραβδωτός σπειροειδής γαλαξίας, διαθέτει μια φωτεινή κεντρική δομή σε σχήμα ράβδου από την οποία ξεδιπλώνονται οι σπειροειδείς βραχίονες του, τυλίγοντας γύρω από τον πυρήνα σε ένα ομαλό, σχεδόν δακτυλιοειδές μοτίβο. Διαβάστε περισσότερα για τον IC 486 και πώς οι επιστήμονες μελετούν τους γαλαξίες χρησιμοποιώντας παρατηρήσεις όπως αυτή. https://science.nasa.gov/missions/hubble/hubble-spies-an-active-spiral/

Η NASA ενεργοποιεί ισχυρό προωθητήρα τροφοδοτούμενο με λίθιο για ταξίδια στον Άρη. Ένα πρωτότυπο ενός μαγνητοπλασματοδυναμικού προωθητήρα που τροφοδοτείται με λίθιο δοκιμάστηκε σε ειδικό θάλαμο στο Εργαστήριο Αεριώθησης της NASA τον Φεβρουάριο του 2026. Με περαιτέρω ανάπτυξη, προωθητήρες σαν αυτόν θα μπορούσαν να αποτελέσουν μέρος ενός πυρηνικού ηλεκτρικού συστήματος πρόωσης που θα τροφοδοτεί επανδρωμένες αποστολές στον Άρη. Μια τεχνολογία που θα μπορούσε να προωθήσει επανδρωμένες αποστολές στον Άρη και ρομποτικά διαστημόπλοια σε όλο το ηλιακό σύστημα δοκιμάστηκε πρόσφατα στο Εργαστήριο Αεριώθησης της NASA στη Νότια Καλιφόρνια. Στις 24 Φεβρουαρίου, για πρώτη φορά μετά από χρόνια και σε επίπεδα ισχύος που ξεπερνούσαν οποιαδήποτε προηγούμενη δοκιμή στις Ηνωμένες Πολιτείες, μια ομάδα πυροδότησε έναν ηλεκτρομαγνητικό προωθητήρα που λειτουργεί με ατμούς μεταλλικού λιθίου.Αυτό το πρωτότυπο πέτυχε επίπεδα ισχύος που ξεπερνούν τα ηλεκτρικά προωθητικά συστήματα υψηλότερης ισχύος σε οποιοδήποτε από τα τρέχοντα διαστημόπλοια του οργανισμού. Πολύτιμα δεδομένα από την πρώτη πυροδότηση αυτού του προωθητικού συστήματος θα βοηθήσουν στην ενημέρωση μιας επερχόμενης σειράς δοκιμών.«Στη NASA, εργαζόμαστε σε πολλά πράγματα ταυτόχρονα και δεν έχουμε χάσει από τα μάτια μας τον Άρη. Η επιτυχημένη απόδοση του προωθητικού μας συστήματος σε αυτή τη δοκιμή καταδεικνύει πραγματική πρόοδο προς την αποστολή ενός Αμερικανού αστροναύτη να πατήσει το πόδι του στον Κόκκινο Πλανήτη», δήλωσε ο διοικητής της NASA, Τζάρεντ Ισαάκμαν. «Αυτή είναι η πρώτη φορά στις Ηνωμένες Πολιτείες που ένα ηλεκτρικό σύστημα πρόωσης λειτούργησε σε τόσο υψηλά επίπεδα ισχύος, φτάνοντας έως και τα 120 κιλοβάτ. Θα συνεχίσουμε να κάνουμε στρατηγικές επενδύσεις που θα προωθήσουν αυτό το επόμενο γιγάντιο άλμα».Κατά τη διάρκεια πέντε αναφλέξεων, το ηλεκτρόδιο βολφραμίου στο κέντρο του προωθητήρα έλαμπε με έντονο λευκό χρώμα, φτάνοντας τους 5.000 βαθμούς Φαρενάιτ (2.800 βαθμούς Κελσίου). Η εργασία διεξήχθη στο Εργαστήριο Ηλεκτρικής Πρόωσης του JPL , όπου στεγάζεται η εγκατάσταση κενού συμπυκνώσιμων μεταλλικών προωθητικών, ένα μοναδικό εθνικό πλεονέκτημα για την ασφαλή δοκιμή ηλεκτρικών προωθητήρων που χρησιμοποιούν προωθητικά μεταλλικών ατμών σε επίπεδα ισχύος έως και μεγαβάτ. Ενεργοποίηση Η ηλεκτρική πρόωση χρησιμοποιεί έως και 90% λιγότερο προωθητικό από τους παραδοσιακούς, χημικούς πυραύλους υψηλής ώσης. Οι τρέχοντες ηλεκτρικοί προωθητήρες, όπως αυτοί που τροφοδοτούν την αποστολή Psyche της NASA , χρησιμοποιούν ηλιακή ενέργεια για την επιτάχυνση των προωθητικών, παράγοντας μια χαμηλή, συνεχή ώθηση που φτάνει σε υψηλές ταχύτητες με την πάροδο του χρόνου. Το JPL της NASA δοκιμάζει έναν μαγνητοπλασματοδυναμικό προωθητήρα (MPD) τροφοδοτούμενο με λίθιο , μια τεχνολογία που ερευνάται από τη δεκαετία του 1960 αλλά δεν τέθηκε ποτέ σε λειτουργία. Ο κινητήρας MPD διαφέρει από τους υπάρχοντες προωθητήρες χρησιμοποιώντας υψηλά ρεύματα που αλληλεπιδρούν με ένα μαγνητικό πεδίο για την ηλεκτρομαγνητική επιτάχυνση πλάσματος λιθίου.Κατά τη διάρκεια της δοκιμής, η ομάδα πέτυχε επίπεδα ισχύος έως και 120 κιλοβάτ. Αυτό είναι πάνω από 25 φορές η ισχύς των προωθητήρων του Psyche, το οποίο αυτή τη στιγμή λειτουργεί τους ηλεκτρικούς προωθητήρες υψηλότερης ισχύος από οποιοδήποτε διαστημόπλοιο της NASA. Στο κενό του διαστήματος, η απαλή αλλά σταθερή δύναμη που παρέχουν οι προωθητήρες του Psyche με την πάροδο του χρόνου επιταχύνει το διαστημόπλοιο στα 190.000 χλμ/ώρα.«Ο σχεδιασμός και η κατασκευή αυτών των προωθητήρων τα τελευταία δύο χρόνια ήταν μια μακρά διαδικασία πριν από αυτή την πρώτη δοκιμή», δήλωσε ο James Polk, ανώτερος ερευνητής στο JPL. «Είναι μια τεράστια στιγμή για εμάς, επειδή όχι μόνο δείξαμε ότι ο προωθητήρας λειτουργεί, αλλά πετύχαμε και τα επίπεδα ισχύος που στοχεύαμε. Και γνωρίζουμε ότι έχουμε ένα καλό πεδίο δοκιμών για να αρχίσουμε να αντιμετωπίζουμε τις προκλήσεις της κλιμάκωσης». Ηλεκτρική ενέργεια Για να δει τη δοκιμή, ο Πολκ κοίταξε μέσα από μια μικρή πύλη στον υδρόψυκτο θάλαμο κενού μήκους 26 ποδιών (8 μέτρων). Στο εσωτερικό, ο προωθητήρας άναψε φωτιά, με το εξωτερικό του ηλεκτρόδιο σε σχήμα ακροφυσίου να λάμπει πυρακτωμένα καθώς εξέπεμπε ένα έντονο κόκκινο νέφος. Ο Πολκ έχει ερευνήσει προωθητήρες MPD που τροφοδοτούνται με λίθιο εδώ και δεκαετίες, έχοντας εργαστεί στην αποστολή Dawn της NASA και στο Deep Space 1 του οργανισμού , την πρώτη επίδειξη ηλεκτρικής πρόωσης πέρα από την τροχιά της Γης.Η ομάδα στοχεύει να φτάσει σε επίπεδα ισχύος μεταξύ 500 κιλοβάτ και 1 μεγαβάτ ανά προωθητήρα τα επόμενα χρόνια. Επειδή το υλικό λειτουργεί σε τόσο υψηλές θερμοκρασίες, η απόδειξη ότι τα εξαρτήματα μπορούν να αντέξουν τη θερμότητα μετά από πολλές ώρες δοκιμών θα αποτελέσει βασική πρόκληση. Μια επανδρωμένη αποστολή στον Άρη μπορεί να χρειαστεί 2 έως 4 μεγαβάτ ισχύος, απαιτώντας πολλαπλούς προωθητήρες MPD, οι οποίοι θα πρέπει να λειτουργούν για περισσότερες από 23.000 ώρες.Οι προωθητήρες MPD με τροφοδοσία από λίθιο έχουν τη δυνατότητα να λειτουργούν σε υψηλά επίπεδα ισχύος, να χρησιμοποιούν αποτελεσματικά το προωθητικό και να παρέχουν σημαντικά μεγαλύτερη ώθηση από τους ηλεκτρικούς προωθητήρες που πετάνε σήμερα. Πλήρως ανεπτυγμένοι και σε συνδυασμό με μια πυρηνική πηγή ενέργειας, θα μπορούσαν να μειώσουν τη μάζα εκτόξευσης και να υποστηρίξουν τα ωφέλιμα φορτία που απαιτούνται για τις επανδρωμένες αποστολές στον Άρη.Το έργο του προωθητήρα MPD, το οποίο βρίσκεται σε εξέλιξη τα τελευταία 2,5 χρόνια, διευθύνεται από την JPL σε συνεργασία με το Πανεπιστήμιο του Πρίνστον στο Νιου Τζέρσεϊ και το Ερευνητικό Κέντρο Glenn της NASA στο Κλίβελαντ. Χρηματοδοτείται από το έργο Space Nuclear Propulsion της NASA , το οποίο το 2020 άρχισε να υποστηρίζει ένα πρόγραμμα πυρηνικής ηλεκτρικής πρόωσης κλάσης μεγαβάτ για επανδρωμένες αποστολές στον Άρη, εστιάζοντας σε πέντε κρίσιμα τεχνολογικά στοιχεία, ένα από τα οποία είναι το υποσύστημα ηλεκτρικής πρόωσης. Το έργο, που εδρεύει στο Κέντρο Διαστημικών Πτήσεων Marshall του οργανισμού στο Χάντσβιλ της Αλαμπάμα, αποτελεί μέρος της Διεύθυνσης Αποστολών Διαστημικής Τεχνολογίας της NASA . Για να μάθετε περισσότερα για τις πυρηνικές προσπάθειες της NASA, επισκεφθείτε τη διεύθυνση: https://www.nasa.gov/ignition/ Ο ανώτερος ερευνητής του JPL, Τζέιμς Πολκ, κοιτάζει μέσα στην εγκατάσταση κενού συμπυκνώσιμου μεταλλικού προωθητικού (CoMeT) στο Εργαστήριο Ηλεκτρικής Πρόωσης του JPL, όπου τον Φεβρουάριο του 2026 τέθηκε σε δοκιμή ένα πρωτότυπο ηλεκτρικού προωθητήρα υψηλής ισχύος που ανέπτυξε η ομάδα του. Ο πρωτότυπος προωθητήρας βρίσκεται στην εγκατάσταση κενού συμπυκνώσιμων μεταλλικών προωθητικών (CoMeT) της JPL, ένα μοναδικό εθνικό περιουσιακό στοιχείο που έχει σχεδιαστεί για να δοκιμάζει με ασφάλεια προωθητήρες που χρησιμοποιούν προωθητικά μεταλλικών ατμών ως μέρος πιθανών ηλεκτρικών συστημάτων πρόωσης κλάσης μεγαβάτ.

Η Ευρώπη το μεγαλύτερο θύμα της κλιματικής αλλαγής. Τα στοιχεία δείχνουν ότι είναι η ταχύτερα θερμαινόμενη ήπειρος στον πλανήτη. Η Ευρώπη σε συντριπτικό ποσοστό, τουλάχιστον 95%, βίωσε το 2025 ετήσιες θερμοκρασίες άνω του μέσου όρου με τα κύματα καύσωνα να επηρεάζουν μεγάλα τμήματα της ηπείρου από τη Μεσόγειο ως την Αρκτική. Η ραγδαία αύξηση της θερμοκρασίας είχε ως αποτέλεσμα τη μείωση κάλυψης χιονιού και πάγου που παίζουν κρίσιμο ρόλο στην επιβράδυνση της κλιματικής αλλαγής.Τα παραπάνω αναφέρονται στην ετήσια έκθεση για την κατάσταση του κλίματος στην Ευρώπη το 2025, που εκπόνησαν το Ευρωπαϊκό Κέντρο Μεσοπρόθεσμων Μετεωρολογικών Προγνώσεων (ECMWF) το οποίο υλοποιεί την υπηρεσία Copernicus για την Κλιματική Αλλαγή και ο Παγκόσμιος Μετεωρολογικός Οργανισμός (WMO).Μεγάλο μέρος της Ευρώπης βίωσε περισσότερες ημέρες ισχυρής θερμικής καταπόνησης, σε σχέση με τον μέσο όρο, με τη Νότια και Ανατολική Ισπανία να καταγράφουν έως και 50 ημέρες περισσότερες από τον μέσο όρο με θερμοκρασίες άνω των 32 βαθμών Κελσίου. Επίσης, οι ελάχιστες θερμοκρασίες παρέμειναν πάνω από τον μέσο όρο για το μεγαλύτερο μέρος του έτους.Ένα ρεκόρ καύσωνα διάρκειας τριών εβδομάδων έπληξε την υποαρκτική Νορβηγία, τη Σουηδία και τη Φινλανδία, με τις θερμοκρασίες κοντά και εντός του Αρκτικού Κύκλου να ξεπερνούν τους 30 βαθμούς Κελσίου. Στην περιοχή Φρόστα της Νορβηγίας η θερμοκρασία έφτασε τους 34,9 βαθμούς Κελσίου! Τον Ιούλιο και στις αρχές Αυγούστου ακραία ζέστη έπληξε και τη Νοτιοανατολική Ευρώπη. Στην Ελλάδα η έκθεση εκτιμά ότι το 85% του πληθυσμού επηρεάστηκε από ακραίες θερμοκρασίες κοντά ή πάνω από τους 40 βαθμούς Κελσίου, με μέγιστη καταγραφή τους 44 βαθμούς.Όπως διαπιστώνεται στην έκθεση, τα τελευταία 30 χρόνια η Ευρώπη θερμαίνεται δύο φορές πιο γρήγορα από τον παγκόσμιο μέσο όρο και αυτό την καθιστά την ταχύτερα θερμαινόμενη ήπειρο στον πλανήτη, με την Ανατολική και Νοτιοανατολική Ευρώπη να θερμαίνονται ταχύτερα από τη Δυτική Ευρώπη και τα νησιά Σβάλμπαρντ στον ευρωπαϊκό Αρκτικό Ωκεανό να είναι μία από τις ταχύτερα θερμαινόμενες περιοχές στον πλανήτη. Σημαντική απώλεια χιονιού και πάγου Οι θερμοκρασίες πάνω από τον μέσο όρο και οι βροχοπτώσεις κάτω από τον μέσο όρο το 2025 οδήγησαν σε σημαντική απώλεια χιονιού και πάγου. Τον Μάρτιο του 2025 η χιονισμένη έκταση στην Ευρώπη ήταν περίπου 1,32 εκατομμύρια τετραγωνικά χιλιόμετρα κάτω από τον μέσο όρο (31%), μια έκταση ισοδύναμη με τη συνολική έκταση της Γαλλίας, της Ιταλίας, της Γερμανίας, της Ελβετίας και της Αυστρίας. Αυτό σηματοδότησε την τρίτη χαμηλότερη έκταση χιονιού από τότε που ξεκίνησαν οι καταγραφές το 1983.Επίσης οι παγετώνες σε όλες τις ευρωπαϊκές περιοχές είχαν απώλεια μάζας με την Ισλανδία να έχει τη δεύτερη μεγαλύτερη απώλεια παγετώνων που έχει καταγραφεί ποτέ. Η Γροιλανδία, επίσης, έχασε 139 δισεκατομμύρια τόνους πάγου. Αυτή η απώλεια πάγου συμβάλλει στην άνοδο της παγκόσμιας στάθμης της θάλασσας, με κάθε εκατοστό αύξησης να εκθέτει επιπλέον έξι εκατομμύρια ανθρώπους σε παράκτιες πλημμύρες.Η έκθεση καταδεικνύει μια συνεχιζόμενη τάση ταχείας θέρμανσης των πιο ψυχρών περιοχών της Ευρώπης, συμπεριλαμβανομένης της Αρκτικής και των Άλπεων, όπου το χιόνι και ο πάγος παίζουν κρίσιμο ρόλο στην επιβράδυνση της κλιματικής αλλαγής αντανακλώντας το ηλιακό φως πίσω στο Διάστημα. Κίνδυνος για τη βιοποικιλότητα Η ετήσια θερμοκρασία της επιφάνειας της θάλασσας για την περιοχή της Ευρώπης ήταν η υψηλότερη που έχει καταγραφεί ποτέ, σηματοδοτώντας την τέταρτη συνεχόμενη χρονιά με ρεκόρ θερμότητας. Αυτή η μακροπρόθεσμη τάση επηρεάζει αρνητικά τη βιοποικιλότητα, τα είδη και το φυσικό περιβάλλον. Τα θαλάσσια κύματα καύσωνα ήταν ευρέως διαδεδομένα το 2025 επηρεάζοντας το 86% της ωκεάνιας περιοχής της Ευρώπης. Ήταν επίσης πιο έντονα με το 36% της περιοχής να βιώνει σοβαρές ή ακραίες συνθήκες – πρόκειται για το υψηλότερο ποσοστό που έχει καταγραφεί.Η Μεσόγειος θάλασσα έχει βιώσει τουλάχιστον μία ημέρα με ισχυρές συνθήκες θαλάσσιου καύσωνα κάθε ένα από τα τελευταία τρία χρόνια. Το 2025 η μέση ετήσια θερμοκρασία της επιφάνειας της θάλασσας ήταν η δεύτερη υψηλότερη που έχει παρατηρηθεί ποτέ. Στην έκθεση επισημαίνεται ότι τα πολυάριθμα ακραία φαινόμενα το 2025 επηρέασαν τη βιοποικιλότητα στα θαλάσσια και χερσαία οικοσυστήματα. Αναφέρονται ως παράδειγμα τα λιβάδια της Ποσειδωνίας στη Μεσόγειο που είναι σε κίνδυνο λόγω της κλιματικής αλλαγής. Τα τελευταία 50 χρόνια η έκτασή τους έχει μειωθεί κατά 34%, ωστόσο με βάση τα σενάρια των υψηλών εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου προβλέπεται ότι η μείωσή τους μπορεί να φτάσει μέχρι και το 75% ως το 2050.Η καμένη έκταση από πυρκαγιές έφθασε σε επίπεδο ρεκόρ (οι πυρκαγιές έκαψαν περίπου 1,035 εκατομμύρια εκτάρια), όπως και οι εκπομπές αερίων από πυρκαγιές. Ιδιαίτερα έντονη περίοδο πυρκαγιών βίωσε η νοτιοανατολική Ευρώπη και η έκθεση αναφέρει το παράδειγμα της Ελλάδας που είδε ένα από τα πιο σοβαρά ξεσπάσματα πυρκαγιών τα τελευταία χρόνια, με τουλάχιστον 50 πυρκαγιές να έχουν αναφερθεί σε μόλις 24 ώρες.Οι καταιγίδες και οι πλημμύρες επηρέασαν χιλιάδες πολίτες σε όλη την Ευρώπη, αν και οι ακραίες βροχοπτώσεις και οι πλημμύρες ήταν λιγότερο εκτεταμένες από ό,τι τα τελευταία χρόνια. Οι ροές των ποταμών ήταν κάτω του μέσου όρου για έντεκα μήνες του έτους σε όλη την Ευρώπη, με το 70% των ποταμών να παρουσιάζει ετήσιες ροές κάτω του μέσου όρου. Όπως και το 2024 η Νοτιοανατολική Ευρώπη κατέγραψε επίπεδα του νερού των λιμνών κάτω του μέσου όρου. Η λίμνη Πρέσπα συνέχισε την μακροχρόνια φθίνουσα τάση της που ξεκίνησε τη δεκαετία του 1960.Τέλος οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας παρείχαν σχεδόν το ήμισυ της ηλεκτρικής ενέργειας της Ευρώπης το 2025 με την ηλιακή ενέργεια να φτάνει σε νέο ρεκόρ συνεισφοράς 12,5%.Η γενική γραμματέας του Παγκόσμιου Μετεωρολογικού Οργανισμού, Σελέστε Σάουλο, απάντησε ότι «το Ελ Νίνιο αποτελεί πάντα σημείο ανησυχίας για πολλούς από εμάς». Εξήγησε ότι «οι θερμοκρασίες της θάλασσας στον Ειρηνικό Ωκεανό αυξάνονται ραγδαία καθιστώντας πιθανή την επιστροφή των συνθηκών Ελ Νίνιο ήδη από τον Μάιο/Ιούλιο 2026. Έτσι οδεύουμε σε πιθανές συνθήκες Ελ Νίνιο». Ωστόσο, προσέθεσε ότι μέχρι στιγμής «έχουμε ένα επίπεδο προβλεψιμότητας που δεν είναι τόσο υψηλό. Επομένως θα θέλαμε να περιμένουμε μέχρι τον Μάιο για να δούμε αν το φαινόμενο εξελιχθεί σε ισχυρό ή ασθενές Ελ Νίνιο». https://www.naftemporiki.gr/green/climate/2104030/i-eyropi-to-megalytero-thyma-tis-klimatikis-allagis/

Rocket and Space Corporation "Energiја" Η "Πρόοδος ΜΣ-34" έφτασε μέχρι τους 2,5 τόνους του ΜΚΣ Σήμερα, το φορτηγό πλοίο ελλιμενίστηκε με επιτυχία στη μονάδα Zvezda του ρωσικού τμήματος του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού. Με παράδοση 2500 κιλά γυαλόχαρτο, σε ποσότητα καυσίμου, πίτα, τροφή και υλικά για δοκιμές, και ως «Ορλάν-ΜΚΣ» για βότανα. Το ταξίδι του διαστημικού φορτηγού στον σταθμό κράτησε δύο ημέρες. Η εκτόξευση ήταν η 95η αποστολή ανεφοδιασμού του ISS για φορτηγά πλοία Progress. Συγχαρητήρια στο πλήρωμα του σταθμού και, ελπίζουμε, στους συναδέλφους μας στη Γη για την επιτυχημένη πρόσδεσή τους. https://vk.com/rsc_energia?z=video-167742670_456239685%2Fc551abc7444b02e959%2Fpl_post_-167742670_24471 https://vk.com/rsc_energia?w=wall-167742670_24471 Το Προοδευτικό Φορτηγό Σκάφος 95 δένει στον Σταθμό με Τρόφιμα, Καύσιμα και Προμήθειες. Το μη επανδρωμένο διαστημόπλοιο Roscosmos Progress 95 έδεσε στο πρυμναίο λιμάνι της μονάδας Zvezda του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού στις 8 μ.μ. EDT τη Δευτέρα.Το διαστημόπλοιο παραδίδει περίπου τρεις τόνους τροφίμων, καυσίμων και προμηθειών για το πλήρωμα της Αποστολής 74. Θα παραμείνει αγκυροβολημένο στο εργαστήριο σε τροχιά για περίπου έξι μήνες πριν αναχωρήσει για μια προγραμματισμένη καταστροφική επανείσοδο στην ατμόσφαιρα της Γης για να απορρίψει τα σκουπίδια που φόρτωσε το πλήρωμα.Εκτοξεύτηκε στις 6:21 μ.μ. EDT στις 25 Απριλίου (3:21 π.μ. ώρα Μπαϊκονούρ 26 Απριλίου) με πύραυλο Soyuz από το κοσμοδρόμιο Baikonur στο Καζακστάν. Μάθετε περισσότερα για τις δραστηριότητες του σταθμού ακολουθώντας τα @NASASpaceOps και @space_station στο X, καθώς και τους λογαριασμούς του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού στο Facebook και το Instagram .

Το Curiosity απαθανατίζει μια πανοραμική θέα 360 μοιρών στο «Nevado Sajama» Το ρόβερ Curiosity Mars της NASA κατέγραψε αυτή την πανοραμική λήψη 360 μοιρών μιας περιοχής γεμάτης με χαμηλές κορυφογραμμές που ονομάζονται σχηματισμοί boxwork μεταξύ 9 Νοεμβρίου και 7 Δεκεμβρίου 2025 (η 4.714η έως 4.741η Αρειανή ημέρα ή sols της αποστολής). Με 1,5 δισεκατομμύρια pixel, αυτό είναι ένα από τα μεγαλύτερα πανοράματα που έχει τραβήξει ποτέ το Curiosity (το μεγαλύτερο πανόραμα του ρόβερ όλων των εποχών είναι 1,8 δισεκατομμύρια pixel ). Αυτό το νεότερο πανόραμα αποτελείται από 1.031 μεμονωμένες εικόνες που τραβήχτηκαν από την κάμερα Mastcam του Curiosity χρησιμοποιώντας τη δεξιά κάμερά του, η οποία διαθέτει φακό εστιακού μήκους 100 χιλιοστών. Οι εικόνες στάλθηκαν αργότερα στη Γη και ενώθηκαν σε ένα πλήρες πανόραμα.Οι εικόνες τραβήχτηκαν σε μια τοποθεσία στην κορυφή της κορυφογραμμής με το παρατσούκλι «Nevado Sajama», όπου το Curiosity συνέλεξε ένα δείγμα βράχου χρησιμοποιώντας ένα τρυπάνι στο άκρο του ρομποτικού βραχίονά του. Από τον Μάιο του 2025, το Curiosity εξερευνά μια περιοχή γεμάτη γεωλογικούς σχηματισμούς που ονομάζονται boxwork , οι οποίοι διασχίζουν την επιφάνεια για μίλια και μοιάζουν με γιγάντιους ιστούς αράχνης όταν τους βλέπουμε από το διάστημα. Το νέο πανόραμα τους δείχνει όπως πραγματικά είναι: χαμηλές κορυφογραμμές ύψους περίπου 1 έως 2 μέτρων και διαμέτρου περίπου 9 μέτρων με αμμώδεις κοιλότητες ενδιάμεσα. Το Σχήμα Α είναι μια έκδοση υψηλής ανάλυσης αυτού του πανοράματος (1,8 gigabyte). Σχήμα Β Το Σχήμα Β είναι μια έκδοση χαμηλότερης ανάλυσης του πανοράματος (276 megabyte) που καταγράφηκε από την αριστερή κάμερα της Mastcam, η οποία διαθέτει φακό εστιακού μήκους 34 χιλιοστών. Αυτή η έκδοση περιλαμβάνει το κατάστρωμα του ρόβερ, το οποίο συχνά παραλείπεται από τέτοιες εικόνες, προκειμένου να μειωθεί η ποσότητα δεδομένων που μεταδίδονται πίσω στη Γη.Το Curiosity κατασκευάστηκε από το Εργαστήριο Αεριοπροώθησης της NASA, το οποίο διαχειρίζεται το Caltech στην Πασαντίνα της Καλιφόρνια. Το JPL ηγείται της αποστολής εκ μέρους της Διεύθυνσης Επιστημονικών Αποστολών της NASA στην Ουάσινγκτον, στο πλαίσιο του χαρτοφυλακίου του Προγράμματος Εξερεύνησης του Άρη της NASA. Η Malin Space Science Systems στο Σαν Ντιέγκο κατασκεύασε και λειτουργεί το Mastcam. Για να μάθετε περισσότερα για το Curiosity, επισκεφθείτε: science.nasa.gov/mission/msl-curiosity

H NASA θα βάλει… φωτιά στη Σελήνη και μετά θα στείλει προηγμένα drones (βίντεο) Δύο νέα ερευνητικά προγράμματα για την εξερεύνηση και αποίκηση του φεγγαριού. Δόθηκαν στη δημοσιότητα λεπτομέρειες μια αποστολής ρίψης ενός στόλου drones στη Σελήνη για να την εξερευνήσουν και ενός σχεδίου να προκληθεί φωτιά στην επιφάνεια του φυσικού μας δορυφόρου για να διαπιστωθεί τι θα συμβεί ώστε να ληφθούν μέτρα προστασίας σε περίπτωση εκδήλωσης φωτιάς στις επανδρωμένες εγκαταστάσεις που θέλει η NASA να κατασκευάσει στην επιφάνεια του φεγγαριού.Το πρόγραμμα MoonFall προβλέπει τη χρήση μικρών ιπτάμενων drones που θα εξερευνήσουν σε πρώτη φάση το νότιο πόλο της Σελήνης όπου θα πραγματοποιηθούν οι πρώτες επανδρωμένες αποστολές και σχεδιάζεται να δημιουργηθεί η πρώτη βάση. Το MoonFall αναπτύσσεται από το Εργαστήριο Αεριώθησης (JPL) και περιλαμβάνει τέσσερα drones εξοπλισμένα με κάμερες και επιστημονικά όργανα. Κάθε drone θα μπορεί να καλύψει περίπου 50 χιλιόμετρα συλλέγοντας δεδομένα και εικόνες από δύσβατες περιοχές.Τα drones θα μεταφέρουν συνολικά 40 κάμερες και αισθητήρες. Οι εικόνες που θα συλλέγουν θα συνδυάζονται για να δημιουργηθεί ένας λεπτομερής χάρτης της σεληνιακής επιφάνειας, χρήσιμος για τον σχεδιασμό μελλοντικών αποστολών και την επιλογή σημείων προσεδάφισης. Υπάρχει επίσης η σκέψη τα drones αυτά να έχουν ικανότητα αναπήδησης ώστε να μπορούν να προσεδαφίζονται με μεγαλύτερη ασφάλεια στο δύσβατο σεληνιακό περιβάλλον και να υλοποιούν τις αποστολές τους. Η έμπνευση από τον Άρη Το MoonFall βασίζεται στην εμπειρία από το ελικόπτερο Ingenuity Mars Helicopter, το οποίο πραγματοποίησε 72 πτήσεις στον Άρη στο πλαίσιο της αποστολής Perseverance Rover.Όπως και το Ingenuity, τα νέα drones θα χρησιμοποιούν έξυπνα συστήματα πλοήγησης για να αποφεύγουν κινδύνους και να επιλέγουν ασφαλή σημεία προσγείωσης αυτόνομα. Η νέα στρατηγική στοχεύει στη μείωση κόστους και ρίσκου. Αντί για βαριά σκάφη προσεδάφισης τα drones θα απελευθερώνονται κατά την κάθοδο προς τη Σελήνη εξοικονομώντας πόρους και αυξάνοντας την ευελιξία της αποστολής. Το πρόγραμμα εξελίσσεται γρήγορα: * Επιλογή συνεργατών αναμένεται μέσα στο 2026 * Δοκιμές εξοπλισμού θα πραγματοποιηθούν μέσα στο ίδιο έτος * Ενσωμάτωση και τελικές δοκιμές το 2027 * Εκτόξευση και ανάπτυξη των drones το 2028 * Στόχος είναι τα drones να χαρτογραφήσουν το σεληνιακό τοπίο πριν φτάσουν οι αστροναύτες, βοηθώντας στην κατασκευή βάσεων και στην ασφαλή εξερεύνηση. Συνολικά, το MoonFall αντιπροσωπεύει μια νέα προσέγγιση στην εξερεύνηση του διαστήματος: πιο ευέλικτη, πιο οικονομική και πιο «έξυπνη», ανοίγοντας τον δρόμο για τη μόνιμη ανθρώπινη παρουσία στη Σελήνη. Η φωτιά Η NASA αποκάλυψε επίσης σχέδια για να ανάψει μια φωτιά στη Σελήνη ώστε να μελετήσει τι θα συνέβαινε σε περίπτωση ατυχήματος σε μελλοντικές αποστολές. Από όλους τους κινδύνους που αντιμετωπίζουν οι αστροναύτες στο κενό του διαστήματος μπορεί να προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι η φωτιά είναι ένας από τους πιο επικίνδυνους. Αυτό συμβαίνει επειδή η φωτιά δεν συμπεριφέρεται με τρόπο ανάλογο που το κάνει στη Γη σε περιβάλλοντα χαμηλής βαρύτητας όπως η Σελήνη ή ο Διεθνής Διαστημικός Σταθμός.Αυτό σημαίνει ότι υλικά που δεν είναι εύφλεκτα στη Γη μπορούν στην πραγματικότητα να καίγονται και για πολύ μεγαλύτερο χρόνο στο Διάστημα. Οι ερευνητές της NASA προτείνουν την πρώτη δοκιμή ευφλεκτότητας στην επιφάνεια της Σελήνης με προγραμματισμένη αποστολή πιθανώς και εντός του 2026.Τέσσερα δείγματα καυσίμου θα τοποθετηθούν σε μια σφραγισμένη κάψουλα και θα μεταφερθούν στη Σελήνη ως μέρος μιας μη επανδρωμένης αποστολής Commercial Lunar Payload Service. Τα υλικά αυτά θα αναφλεγούν ενώ κάμερες και αισθητήρες θα καταγράφουν πώς εξαπλώνεται η φλόγα και πόσο οξυγόνο καταναλώνεται.Καθώς η NASA προετοιμάζεται να επιστρέψει στη Σελήνη το 2028 με την αποστολή Artemis IV, οι επιστήμονες τονίζουν ότι αυτές οι δοκιμές είναι κρίσιμες για την ασφάλεια των αστροναυτών. Το φαινόμενο Στη Γη το σχήμα και η εξάπλωση μιας φωτιάς καθορίζονται από την επίδραση των ρευμάτων αέρα και της βαρύτητας. Εκτός της βαρυτικής επίδρασης του πλανήτη όμως αυτοί οι παράγοντες λειτουργούν πολύ διαφορετικά.Η βαρύτητα κάνει το ζεστό λιγότερο πυκνό αέρα να ανεβαίνει μακριά από τη φλόγα τραβώντας ψυχρότερο και πλούσιο σε οξυγόνο αέρα προς τη βάση της. Αυτή η διαδικασία μπορεί μερικές φορές να οδηγήσει σε μια κατάσταση όπου το ρεύμα αέρα σβήνει τη φλόγα. Στη Σελήνη όπου η βαρύτητα είναι μόλις το ένα έκτο της γήινης αυτή η διαδικασία γίνεται πολύ πιο αργά. Αυτό σημαίνει ότι η ροή οξυγόνου μπορεί να είναι αρκετή για να συντηρήσει μια μικρή φλόγα αλλά όχι τόσο γρήγορη ώστε να τη σβήσει.Μάλιστα ορισμένες μελέτες δείχνουν ότι η σεληνιακή βαρύτητα μπορεί να δημιουργεί συνθήκες ιδιαίτερα ευνοϊκές για την έναρξη και διατήρηση φωτιάς. Δεδομένου ότι οι αστροναύτες θα ζουν σε κατοικίες γεμάτες οξυγόνο σε πιέσεις παρόμοιες με της Γης, οι πυρκαγιές σε σεληνιακές βάσεις ή οχήματα αποτελούν πραγματικό κίνδυνο.Στη μελέτη τους ο Δρ. Πολ Φέρκουλ από το ερευνητικό κέντρο Γκλεν της NASA και οι συνεργάτες του αναφέρουν ότι τα αρχικά θεωρητικά και πειραματικά δεδομένα έδειξαν πως η σεληνιακή βαρύτητα θα μπορούσε να είναι ακόμη πιο επικίνδυνη επειδή η ταχύτητα εξάπλωσης της φλόγας ως συνάρτηση της βαρύτητας φτάνει σε μέγιστο εκεί.Για τον λόγο αυτό, η μερική βαρύτητα σε ένα εξωγήινο περιβάλλον θεωρείται πραγματικός κίνδυνος, ο οποίος μπορεί να είναι χειρότερος από τις συνθήκες μικροβαρύτητας και ενδεχομένως ακόμη χειρότερος από τη γήινη βαρύτητα. Η κατανόηση του προβλήματος Η NASA τονίζει ότι η κατανόηση της συμπεριφοράς της φωτιάς στη Σελήνη είναι απαραίτητη πριν επιστρέψουν άνθρωποι εκεί το 2028. Ένα μεγάλο πρόβλημα είναι ότι είναι πολύ δύσκολο να προσομοιωθεί η εξάπλωση της φωτιάς σε συνθήκες μικροβαρύτητας. Σήμερα, η NASA χρησιμοποιεί πρότυπα δοκιμών όπου μια φλόγα εφαρμόζεται σε υλικό για να δει αν θα συνεχίσει να καίγεται ή αν θα στάξει καύσιμα υπολείμματα.Όμως αυτές οι δοκιμές δεν αποτυπώνουν πλήρως τη συμπεριφορά της φωτιάς στο Διάστημα όπου δεν υπάρχει «πάνω» ή «κάτω» και οι φλόγες σχηματίζουν σφαιρικές δομές που εξαπλώνονται προς όλες τις κατευθύνσεις.Για να προσεγγίσει αυτές τις συνθήκες στη Γη, η NASA χρησιμοποιεί πειράματα σε πύργους πτώσης ή σε παραβολικές πτήσεις που προσφέρουν σύντομη εμπειρία μικροβαρύτητας. Ωστόσο, αυτά διαρκούν μόνο λίγα λεπτά. Στο Διεθνή Διαστημικό Σταθμό έχουν πραγματοποιηθεί πάνω από χίλιες μικρές δοκιμές καύσης, αλλά για λόγους ασφάλειας δεν μπορούν να γίνουν μεγάλης κλίμακας πειράματα.Η καλύτερη μέχρι τώρα δοκιμή ήταν το πείραμα Spacecraft Fire Safety στο οποίο καύσιμα υλικά τοποθετήθηκαν σε μη επανδρωμένο σκάφος και αφέθηκαν να καούν καθώς εισέρχονταν στην ατμόσφαιρα της Γης. Αυτές οι δοκιμές αποκάλυψαν απρόβλεπτες συμπεριφορές, όπως εξάπλωση της φωτιάς αντίθετα από τη ροή του αέρα και μεγαλύτερη θερμότητα σε λεπτότερα υλικά.Αυτά τα αποτελέσματα οδήγησαν τους επιστήμονες στο συμπέρασμα ότι χρειάζεται καλύτερη κατανόηση της συμπεριφοράς της φωτιάς σε σεληνιακές συνθήκες. Η νέα δοκιμή θα είναι η πρώτη φορά που η NASA θα παρατηρήσει μεγάλη φωτιά στη Σελήνη και πιθανόν η πρώτη φορά στην ιστορία που θα ανάψει φωτιά στην επιφάνειά της. Καλλιτεχνική απεικόνιση του drone που θέλει η NASA να στείλει στη Σελήνη. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2103531/h-nasa-tha-valei-fotia-sti-selini-kai-meta-tha-steilei-proigmena-drones-vinteo/

Έξι χρόνια με τους τροχούς του Curiosity εν κινήσει. Το ρόβερ Curiosity Mars της NASA χρησιμοποίησε τη δεξιά κάμερα πλοήγησης — μία από τις δύο που βρίσκονται στον ιστό ή την κεφαλή του ρόβερ — για να καταγράψει τις εικόνες σε αυτό το timelapse, το οποίο καλύπτει έξι χρόνια οδήγησης. Οι εικόνες τραβήχτηκαν μεταξύ 2 Ιανουαρίου 2020 και 8 Μαρτίου 2026 (η 2.633η και 4.830η Αρειανή ημέρα ή ηλιακό φως της αποστολής, αντίστοιχα). Οι εικόνες τραβήχτηκαν όταν ο ιστός κοιτούσε πίσω από το ρόβερ για να βοηθήσει την επιστημονική ομάδα να επιλέξει βράχους για μελέτη.Η ομάδα του Curiosity χρησιμοποιεί αυτό το timelapse για να παρατηρήσει τυχόν μετατόπιση κόκκων άμμου στο κατάστρωμα του ρόβερ. Η διάκριση μεταξύ της άμμου που σπρώχνεται από κάθε κίνηση και των ριπών ανέμου μπορεί να παράσχει νέες πληροφορίες σχετικά με τις εποχιακές αλλαγές στην ατμόσφαιρα.Το Curiosity κατασκευάστηκε από το Εργαστήριο Αεριοπροώθησης της NASA, το οποίο διαχειρίζεται το Caltech στην Πασαντίνα της Καλιφόρνια. Το JPL ηγείται της αποστολής εκ μέρους της Διεύθυνσης Επιστημονικών Αποστολών της NASA στην Ουάσινγκτον, στο πλαίσιο του χαρτοφυλακίου του Προγράμματος Εξερεύνησης του Άρη της NASA. Για να μάθετε περισσότερα για το Curiosity, επισκεφθείτε: science.nasa.gov/mission/msl-curiosity

Τα πανοράματα Perserence και Curiosity της NASA καταγράφουν δύο πλευρές του Άρη. Μάθετε πώς τα ρόβερ Curiosity και Perseverance της NASA για τον Άρη εξερευνούν διαφορετικά κεφάλαια της αρχαίας ιστορίας του Κόκκινου Πλανήτη. Τα ρόβερ Curiosity και Perseverance της NASA έχουν απαθανατίσει δύο τοπία 360 μοιρών που υπογραμμίζουν τον τρόπο με τον οποίο οι αποστολές αποκαλύπτουν λεπτομέρειες για τον σχηματισμό του Κόκκινου Πλανήτη, το υδάτινο παρελθόν και τις δυνατότητες για ζωή. Βρίσκονται σε απόσταση 3.775 χιλιομέτρων το ένα από το άλλο στον Άρη - περίπου την απόσταση από το Λος Άντζελες έως την Ουάσινγκτον - και τα δύο ρόβερ εξερευνούν περιοχές δισεκατομμυρίων ετών. Αλλά καθώς το σχεδόν 15 ετών Curiosity φτάνει σε όλο και νεότερο έδαφος στους πρόποδες του Όρους Sharp, το 5 ετών Perseverance εξερευνά μερικά από τα παλαιότερα τοπία σε ολόκληρο το ηλιακό σύστημα. Ταξιδεύοντας στον χρόνο σε αντίθετες κατευθύνσεις, τα ρόβερ συμπληρώνουν τις λεπτομέρειες που λείπουν για την ιστορία του πλανήτη.Συνδυασμένη από 1.031 εικόνες που τραβήχτηκαν μεταξύ 9 Νοεμβρίου και 7 Δεκεμβρίου 2025, η πανοραμική λήψη 360 μοιρών του Curiosity προσφέρει μια λεπτομερή ματιά σε μια περιοχή γεμάτη με ένα τεράστιο δίκτυο σχηματισμών σε σχήμα κουτιού : Μοιάζοντας με γιγάντιους ιστούς αράχνης σε εικόνες από τροχιακά σκάφη, οι χαμηλές κορυφογραμμές δημιουργήθηκαν από υπόγεια ύδατα που κάποτε έρεαν μέσα από μεγάλα ρήγματα στο βραχώδες υπόστρωμα. Τα ορυκτά που έμειναν πίσω σκλήρυναν το βράχο κατά μήκος των ρηγμάτων, με αποτέλεσμα κορυφογραμμές ανθεκτικές στη διάβρωση.Το πανόραμα του Perseverance εστιάζει σε ένα μέρος με το παρατσούκλι «Lac de Charmes», το οποίο βρίσκεται έξω από το χείλος του κρατήρα Jezero. 980 εικόνες, που τραβήχτηκαν μεταξύ 18 Δεκεμβρίου 2025 και 25 Ιανουαρίου 2026, ενώθηκαν για μια πανοραμική θέα 360 μοιρών, καταγράφοντας το χείλος του Jezero και τους αρχαίους βράχους γύρω από τον κρατήρα. Οδηγούμενοι από την περιέργεια Σήμερα, και τα δύο αυτά τοπία είναι παγωμένες έρημοι, αλλά κρύβονται στοιχεία ενός πιο δυναμικού παρελθόντος. Όταν το Curiosity προσγειώθηκε στον πυθμένα του κρατήρα Gale το 2012, ξεκίνησε να διαπιστώσει εάν ο Άρης είχε κάποτε τις συνθήκες για να υποστηρίξει ζωή . Μέσα σε ένα χρόνο, ένα δείγμα που ελήφθη από τον πυθμένα μιας αρχαίας λίμνης επιβεβαίωσε ότι υπήρχαν αυτές οι συνθήκες, συμπεριλαμβανομένης της σωστής χημείας και των πιθανών θρεπτικών συστατικών για τα μικρόβια.Από το 2014, το Curiosity ανεβαίνει στο Όρος Sharp . Υψώνοντας 5 χιλιόμετρα πάνω από τον πυθμένα του κρατήρα, το βουνό άρχισε να σχηματίζεται όταν στρώματα ιζημάτων εναποτέθηκαν σε μια σειρά από λίμνες. Πολύ καιρό μετά την αποξήρανση αυτών των λιμνών, οι λίμνες και τα ρυάκια επέστρεψαν αρκετές φορές, αφήνοντας ένα ρεκόρ στα στρώματα του βουνού που σχηματίστηκαν σε ξηρότερες εποχές. Επειδή τα χαμηλότερα στρώματα είναι τα παλαιότερα και τα υψηλότερα στρώματα είναι τα νεότερα, το Curiosity ουσιαστικά προχωρά πίσω στον γεωλογικό χρόνο καθώς ανεβαίνει αργά στο βουνό.Πέρυσι, η ομάδα του Curiosity κατέγραψε πώς ανακάλυψε ότι το ορυκτό σιδηρίτης μπορεί να αποθηκεύει διοξείδιο του άνθρακα που κάποτε ήταν μέρος μιας παχύτερης, πρώιμης ατμόσφαιρας. Οι επιστήμονες υποψιάζονταν εδώ και καιρό ότι τα ανθρακικά ορυκτά όπως ο σιδηρίτης σχηματίστηκαν όταν το διοξείδιο του άνθρακα διαλύθηκε σε αρχαίες λίμνες, αλλά τέτοιες αποθέσεις σπάνια είχαν βρεθεί.Η αποστολή ανακοίνωσε επίσης την ανίχνευση τριών από τα μεγαλύτερα οργανικά μόρια που έχουν βρεθεί ποτέ στον Άρη σε ένα δείγμα που είχε λάβει το 2013. Η ανακάλυψη αυτών των υδρογονανθράκων μακράς αλυσίδας - πιθανώς υπολειμμάτων λιπαρών οξέων - αποτελεί ορόσημο στην αναζήτηση για πιο σύνθετη, πρεβιοτική χημεία στον Κόκκινο Πλανήτη.Και φέτος, ανακοίνωσαν ότι μια συλλογή από βράχους που τρυπήθηκε και αναλύθηκε από το Curiosity το 2020 περιλαμβάνει την πιο ποικίλη συλλογή οργανικών μορίων που έχει βρεθεί ποτέ στον Κόκκινο Πλανήτη. Από τα 21 μόρια που περιέχουν άνθρακα που εντοπίστηκαν στο δείγμα, επτά από αυτά ανιχνεύθηκαν για πρώτη φορά στον Άρη . Επιμονή για την επιστήμη Το Perseverance προσγειώθηκε στον κρατήρα Jezero του Άρη το 2021 για να μελετήσει την προέλευση των αρχαίων πετρωμάτων μέσα στον κρατήρα και να αναζητήσει στοιχεία που να αποδεικνύουν ότι κάποτε υπήρχε μικροβιακή ζωή. Πριν από δισεκατομμύρια χρόνια, λιωμένο πέτρωμα ψύχθηκε για να σχηματίσει τον πυθμένα του κρατήρα Jezero. Ένα ποτάμι τροφοδότησε στη συνέχεια μια λίμνη στον κρατήρα, αφήνοντας πίσω του ιζήματα όπου θα μπορούσαν να έχουν διατηρηθεί ίχνη μικροβίων. Το 2024, η αποστολή ανακάλυψε ένα βράχο με το παρατσούκλι «Καταρράκτες Cheyava» που ήταν διάσπαρτος με «κηλίδες λεοπάρδαλης», ένα μοτίβο που σχηματίζεται από χημικές αντιδράσεις που είναι γνωστό ότι δημιουργούν τα μικρόβια στα πετρώματα εδώ στη Γη.Ενώ το Curiosity κονιορτοποιεί τα δείγματα βράχων του για ανάλυση, το Perseverance συλλέγει δείγματα ως άθικτους πυρήνες βράχων, ο καθένας περίπου στο μέγεθος ενός κομματιού κιμωλίας μαυροπίνακα, και τα αποθηκεύει σε μεταλλικούς σωλήνες. Εκτός από ένα εφεδρικό σετ 10 σωλήνων που το Perseverance έχει τοποθετήσει σε μια αποθήκη δειγμάτων , το ρόβερ διατηρεί όλα τα δείγματά του ( 23 μέχρι στιγμής ) στο εσωτερικό του. Οι επιστήμονες ελπίζουν να μεταφέρουν αυτά τα δείγματα σε εργαστήρια στη Γη όπου θα μπορούν να τα διερευνήσουν πληρέστερα με όργανα πολύ μεγαλύτερα και πιο περίπλοκα από αυτά που μπορούν να σταλούν στον Άρη.Εν τω μεταξύ, το Perseverance συνεχίζει να διερευνά άλλες πτυχές του Κόκκινου Πλανήτη. Για παράδειγμα, το περασμένο φθινόπωρο, οι επιστήμονες της αποστολής μοιράστηκαν τις πρώτες ηχογραφήσεις ηλεκτρικών σπινθήρων σε διερχόμενους «διαβόλους σκόνης» — ένα φαινόμενο που είχε διατυπωθεί μόνο ως θεωρία πριν τα καταγράψουν τα μικρόφωνα του Perseverance. Μια ξεχωριστή μελέτη περιέγραψε λεπτομερώς πώς μια από τις ευαίσθητες κάμερες του Perseverance κατάφερε να καταγράψει τα πρώτα ορατά φωτεινά σέλαα από την επιφάνεια ενός άλλου πλανήτη .Και οι δύο αποστολές προσβλέπουν στις επόμενες ανακαλύψεις καθώς συνεχίζουν να αποκαλύπτουν τα μυστικά του Άρη. Το Curiosity έχει αφήσει πίσω του την περιοχή των κιβωτίων καθώς συνεχίζει να εξερευνά ένα ορεινό στρώμα εμπλουτισμένο σε αλμυρά ορυκτά που ονομάζονται θειικά άλατα. Το Perseverance θα συνεχίσει να κατευθύνεται προς τοποθεσίες που διαθέτουν εξαιρετικά παλιό έδαφος, συμπεριλαμβανομένης μιας που ονομάζεται «Singing Canyon».Το Εργαστήριο Αεριοπροώθησης της NASA στη Νότια Καλιφόρνια, υπό τη διαχείριση της Caltech για τη NASA, κατασκεύασε και διαχειρίζεται τις λειτουργίες τόσο του Curiosity όσο και του Perseverance για λογαριασμό της Διεύθυνσης Επιστημονικών Αποστολών του οργανισμού, στο πλαίσιο του χαρτοφυλακίου του Προγράμματος Εξερεύνησης του Άρη της NASA. Για να μάθετε περισσότερα σχετικά με την εξερεύνηση του Άρη από τη NASA, επισκεφθείτε τη διεύθυνση: https://science.nasa.gov/mars Το ρόβερ Curiosity Mars της NASA κατέγραψε αυτή την πανοραμική θέα 360 μοιρών μιας περιοχής γεμάτης με χαμηλές κορυφογραμμές που ονομάζονται σχηματισμοί boxwork μεταξύ 9 Νοεμβρίου και 7 Δεκεμβρίου 2025. Με 1,5 δισεκατομμύρια pixel, αυτό είναι ένα από τα μεγαλύτερα πανοράματα που έχει τραβήξει ποτέ το Curiosity. Το ρόβερ Perseverance Mars της NASA κατέγραψε αυτό το πανόραμα 360 μοιρών μιας περιοχής με το παρατσούκλι «Γέφυρα των Κροκοδείλων» στο χείλος του κρατήρα Jezero. Αυτή η περιοχή περιέχει μερικά από τα παλαιότερα πετρώματα οπουδήποτε στο ηλιακό σύστημα.

Το James Webb αποκαλύπτει μυστηριώδη φαινόμενα σε ένα άστρο που πεθαίνει. Οι εικόνες του διαστημικού τηλεσκοπίου δείχνουν άγνωστες για τους ειδικούς κοσμικές δομές. Η εντυπωσιακή πηγή προέλευσης περίεργων μορίων άνθρακα γνωστών ως «buckyballs» αποκαλύφθηκε μέσα από νέες εικόνες ενός νεφελώματος από το διαστημικό τηλεσκόπιο James Webb. Το νέφος αερίου περιλαμβάνει ένα σχήμα που μοιάζει με ανεστραμμένο ερωτηματικό το οποίο αντιστοιχεί σε μια δομή που οι επιστήμονες ακόμη δεν κατανοούν.Το James Webb παρατήρησε μια περιοχή περίπου 10.000 έτη φωτός μακριά από τη Γη για να εντοπίσει την προέλευση των buckyballs, μεγάλων και κούφιων μορίων άνθρακα που μοιάζουν με ποδοσφαιρική μπάλα. Το νέφος αερίου που απεικονίστηκε, γνωστό ως Tc 1, προέρχεται από ένα άστρο που πεθαίνει στον αστερισμό Ara στο νότιο ημισφαίριο.Ο Ζαν Καμί καθηγητής φυσικής και αστρονομίας στο Πανεπιστήμιο Western του Καναδά δήλωσε ότι το Tc 1 ήταν ήδη ένα εξαιρετικό αντικείμενο καθώς ήταν αυτό που έδωσε την πρώτη απόδειξη ότι τα buckyballs υπάρχουν στο Διάστημα. Όμως η νέα εικόνα δείχνει ότι μέχρι τώρα οι επιστήμονες είχαν δει μόνο την επιφάνεια του φαινομένου. Οι δομές που αποκαλύπτονται τώρα είναι εντυπωσιακές και δημιουργούν περισσότερα ερωτήματα από όσα απαντούν.Ο Καμί είχε ηγηθεί της ομάδας που ανακάλυψε για πρώτη φορά τα κοσμικά buckyballs το 2010 σε μελέτη που δημοσιεύθηκε στην επιθεώρηση «Science». Η μελέτη βασίστηκε σε παρατηρήσεις του διαστημικού τηλεσκοπίου Spitzer της NASA, το οποίο, όπως και το James Webb παρατηρεί στο υπέρυθρο φάσμα. Το Spitzer όμως έπαψε να λειτουργεί το 2020 ενώ το James Webb με μεγαλύτερο κάτοπτρο και μεγαλύτερη απόσταση από τη Γη μπορεί πλέον να δει λεπτομέρειες που δεν ήταν προηγουμένως ορατές. Τα κοσμικά… μπαλάκια Τα buckyballs είναι γνωστά επιστημονικά ως buckminsterfullerene, μια μορφή άνθρακα που πήρε το όνομά της από τον αρχιτέκτονα Buckminster Fuller που έγινε γνωστός για τους γεωδαιτικούς θόλους. Η ονομασία καθιερώθηκε σε εργασία του 1985 και η ανακάλυψη αυτή οδήγησε αργότερα σε Βραβείο Νόμπελ Χημείας το 1996.Τα buckyballs θεωρούνται μέρος των πολυκυκλικών αρωματικών υδρογονανθράκων, μιας κατηγορίας οργανικών ενώσεων που σχετίζονται με τα δομικά στοιχεία της ζωής. Κάθε μία από αυτές τις ενώσεις έχει μοναδικά φάσματα φωτός αλλά ανήκουν στην ίδια οικογένεια.Σύμφωνα με τον Καμί οι επιστήμονες μπορούν πλέον να δουν πώς τα buckyballs αλλάζουν ανάλογα με τη θερμοκρασία, την πυκνότητα και την ακτινοβολία. Τα μόρια αυτά δεν βρίσκονται μόνο σε νεφελώματα άστρων που πεθαίνουν αλλά και σε νεαρά άστρα, διαστρικά νέφη, περιοχές σχηματισμού άστρων και ακόμη και σε μετεωρίτες. Παρ’ όλα αυτά εμφανίζονται σπάνια κάτι που παραμένει μυστήριο. Η παρατήρηση Το νεφέλωμα Tc 1 περιλαμβάνει ένα άστρο παρόμοιο με τον Ήλιο αλλά πολύ παλαιότερο το οποίο έχει εξαντλήσει τα καύσιμά του και έχει αποβάλει τα εξωτερικά του στρώματα αερίου και σκόνης. Στο κέντρο του έχει απομείνει ένας λευκός νάνος που εκπέμπει ακτινοβολία και κάνει το αέριο να λάμπει.Οι επιστήμονες είχαν ήδη εντοπίσει buckyballs κοντά σε αυτό το άστρο το 2010 αλλά τώρα το JWST αποκαλύπτει πολύ μεγαλύτερη λεπτομέρεια. Σε εκατοντάδες νεφελώματα έχουν εντοπιστεί buckyballs μόνο σε περίπου δέκα περιπτώσεις, χωρίς να είναι γνωστό γιατί εμφανίζονται εκεί και όχι αλλού. Η ομάδα σχεδιάζει να μελετήσει πιο αναλυτικά το Tc 1 για να κατανοήσει πώς σχηματίζονται τα μόρια αυτά και γιατί εκπέμπουν υπέρυθρη ακτινοβολία με τρόπο που δεν συμφωνεί με τα υπάρχοντα μοντέλα.Οι επιστήμονες διαπίστωσαν επίσης ότι τα buckyballs φαίνεται να βρίσκονται σε ένα είδος «κελύφους» γύρω από τον λευκό νάνο σαν να είναι οργανωμένα σε μια τεράστια σφαιρική δομή, κάτι που επίσης παραμένει ανεξήγητο. Συνολικά οι νέες παρατηρήσεις δεν δείχνουν μόνο τη γέννηση αυτών των μορίων, αλλά και το πώς αλλάζει ένα περιβάλλον όταν ένα άστρο πεθαίνει, προσφέροντας μια από τις πιο λεπτομερείς εικόνες νεφελώματος που έχουν ληφθεί ποτέ. Στη φωτογραφία το πλανητικό νεφέλωμα Tc1 https://www.naftemporiki.gr/techscience/2103615/to-james-webb-apokalyptei-mystiriodi-fainomena-se-ena-astro-poy-pethainei/

Πέγκυ Αντωνάκου (Google): «Από την Κάσο σε παγκόσμιο κοινό» – Πώς η ΑΙ αλλάζει τα πάντα για τις ελληνικές επιχειρήσεις Η Regional General Manager της Google για τη Νοτιοανατολική Ευρώπη εξηγεί πώς η ΑΙ αλλάζει ήδη την καθημερινότητα, τι σημαίνει για τις ελληνικές μικρομεσαίες επιχειρήσεις και ποιες είναι οι δεξιότητες που έχουμε σήμερα ανάγκη. Η τεχνητή νοημοσύνη δεν είναι πια ένα εργαλείο του μέλλοντος. Είναι ήδη παρούσα, σχεδόν αθόρυβα, μετασχηματίζοντας τον τρόπο που αναζητούμε πληροφορίες, οργανώνουμε τη δουλειά μας και λαμβάνουμε αποφάσεις. «Κάπως φαίνεται ότι φτάσαμε σε αυτό το σημείο: να μιλάς στη μηχανή και να σου απαντάει με τον πιο φυσικό τρόπο», τονίζει στη Ναυτεμπορική η Πέγκυ Αντωνάκου, Γενική Διευθύντρια της Google Νοτιανατολικής Ευρώπης. Η κ. Αντωνάκου, την οποία συναντήσαμε στο 11ο Οικονομικό Φόρουμ των Δελφών, περιγράφει μια βαθιά αλλαγή στη συμπεριφορά των χρηστών: «Ο κόσμος πλέον ρωτά με τρόπο πολύ πιο σύνθετο και μακροσκελή. Ρωτάμε όπως μιλάμε μεταξύ μας». Η αναζήτηση μετατρέπεται σε συνομιλία και η ΑΙ σε έναν «soft» προσωπικό βοηθό, που μπορεί να οργανώσει ένα ταξίδι, να εξηγήσει μια πληροφορία ή να επεξεργαστεί δεδομένα — χωρίς να απαιτείται καμία τεχνική γνώση. «Δεν χρειάζεται ούτε να ξέρεις κώδικα, ούτε καν να γράψεις. Μπορείς να μιλάς ή να χρησιμοποιείς μια εικόνα», σημειώνει. Μικρομεσαίες επιχειρήσεις: Πρόσβαση σε δυνατότητες που ήταν άπιαστες Για την ελληνική οικονομία, όπου κυριαρχούν οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις, η αλλαγή είναι καταλυτική. «Πάνω από το 90% όσων έχουν αξιοποιήσει τεχνητή νοημοσύνη έχουν δει είτε αύξηση τζίρου είτε αύξηση παραγωγικότητας και μείωση κόστους», επισημαίνει.Η ΑΙ λειτουργεί ως ένας επιχειρησιακός «επιταχυντής»: επιτρέπει ταχύτερη ανάλυση δεδομένων, καλύτερη κατανόηση πελατών και παραγωγή περιεχομένου σε χρόνο που μέχρι πρότινος φάνταζε αδιανόητος. «Μπορείς να φτιάξεις ένα βίντεο σε λίγα λεπτά, ενώ παλαιότερα θα χρειαζόταν μέρες και σημαντικό κόστος», λέει.Το πιο εντυπωσιακό όμως είναι ότι αίρονται γεωγραφικοί περιορισμοί: «Μπορείς να είσαι στην Κάσο και να έχεις πρόσβαση σε ένα παγκόσμιο κοινό». Επιχειρήσεις μπορούν πλέον να «τρέχουν» καμπάνιες σε δεκάδες γλώσσες, χωρίς κόστος μετάφρασης, και να εντοπίζουν πελάτες σε όλο τον κόσμο. Αγορά εργασίας: «Το 94% θα επηρεαστεί θετικά» Η ταχύτητα της αλλαγής τροφοδοτεί τον φόβο απώλειας θέσεων εργασίας. Ωστόσο, η εικόνα που προκύπτει από τα δεδομένα είναι διαφορετική.«Μόνο το 6% των επαγγελμάτων θα επηρεαστούν αρνητικά. Το 94% είτε θα επηρεαστεί θετικά είτε δεν θα επηρεαστεί καθόλου», τονίζει, επικαλούμενη σχετική έρευνα για την Ελλάδα.Η ΑΙ, όπως εξηγεί, δεν αντικαθιστά — ενισχύει: «Θα κάνεις τη δουλειά σου καλύτερα και πιο γρήγορα. Θα έχεις πρόσβαση σε περισσότερη γνώση». Και δίνει απλά παραδείγματα: ένας γιατρός θα βλέπει καλύτερα τα δεδομένα, ένας δημοσιογράφος θα επιταχύνει την έρευνά του.Παράλληλα, υπογραμμίζει τη σημασία της ευθύνης: «Μιλάμε για το πιο ισχυρό εργαλείο που έχουμε εφεύρει. Θέλει ευθύνη και εμείς σαν Google πάντα λέμε ότι αντιμετωπίζουμε και προσεγγίζουμε το θέμα με καινοτομία αλλά και με πολύ σημαντική ευθύνη. Άρα η ευθύνη είναι και σε εμάς που δημιουργούμε την τεχνολογία και σε όσους φτιάξουν λύσεις με βάση αυτή την τεχνολογία και στον τρόπο με τον οποίο χρησιμοποιείται». Παραπληροφόρηση: η τεχνολογία ως μέρος της λύσης Ακόμη μία ανησυχία αφορά την ικανότητα της ΑΙ να παράγει ψευδές, πειστικό περιεχόμενο. Στο κρίσιμο ζήτημα της παραπληροφόρησης, η απάντηση έρχεται από την ίδια την τεχνολογία. «To Gemini βάζει ψηφιακή υπογραφή στο περιεχόμενο που δημιουργείται με τεχνητή νοημοσύνη», εξηγεί.Ωστόσο, επιμένει ότι η τεχνολογία δεν αρκεί από μόνη της: «Θέλει γνώση, θέλει ευθύνη και τελικά παίζει ρόλο η πρόθεση της χρήσης». Οι δεξιότητες που θα κάνουν τη διαφορά Σε έναν κόσμο που αλλάζει με τέτοια ταχύτητα, τρεις δεξιότητες αναδεικνύονται κρίσιμες: «Προσαρμοστικότητα, περιέργεια και διάθεση για μάθηση».Η ίδια στέκεται ιδιαίτερα στη σημασία της εξοικείωσης με τα εργαλεία: «Είναι ήδη εκεί, σου μιλούν, σου προτείνουν λύσεις. Πρέπει να πειραματιστούμε».Ειδικά για τις γυναίκες αναφέρει ότι ενώ πολλές κατανοούν τη σημασία της τεχνητής νοημοσύνης, ένα μικρό ποσοστό την αξιοποιεί ενεργά. «Είναι ένα κενό που πρέπει να καλύψουμε», σημειώνει, υπογραμμίζοντας ότι η τεχνολογία είναι πλέον πλήρως προσβάσιμη. Εκπαίδευση: «Η γνώση είναι στο χέρι μας» Κομβικό ρόλο στη μετάβαση διαδραματίζει η εκπαίδευση. Όπως εξηγεί η Πέγκυ Αντωνάκου, η Google συμμετέχει ενεργά σε ένα οργανωμένο πρόγραμμα κατάρτισης δημοσίων υπαλλήλων σε συνεργασία με το ελληνικό Δημόσιο.Πρόκειται για μια θεσμική πρωτοβουλία που υλοποιείται σε συνεργασία με το Υπουργείο Εσωτερικών και το Εθνικό Κέντρο Δημόσιας Διοίκησης και Αυτοδιοίκησης, με στόχο την ενίσχυση των ψηφιακών δεξιοτήτων και την πρακτική αξιοποίηση της τεχνητής νοημοσύνης στην καθημερινή λειτουργία του κράτους.Μόνο την περίοδο 2024–2025 καταγράφηκαν περισσότερες από 35.000 συμμετοχές δημοσίων υπαλλήλων σε προγράμματα τεχνητής νοημοσύνης, μέσα από δεκάδες εκπαιδευτικές συνεδρίες που εστιάζουν στην «πρακτική ΑΙ» και στην αξιοποίηση εργαλείων στην καθημερινή εργασία.Στο ίδιο πλαίσιο εντάσσεται και η πρωτοβουλία «AI for All», η οποία αποσκοπεί στο να καταστήσει την τεχνητή νοημοσύνη προσβάσιμη στο σύνολο της δημόσιας διοίκησης, ενισχύοντας την αποδοτικότητα των υπηρεσιών και την ποιότητα εξυπηρέτησης των πολιτών.Παράλληλα, η Google υλοποιεί δωρεάν εκπαιδευτικά προγράμματα για επαγγελματίες, φοιτητές και ανέργους, καθώς και δράσεις σε σχολεία και πανεπιστήμια.Όπως επισημαίνει και η ίδια, η εκπαίδευση «είναι πλέον στο χέρι μας» — και αποτελεί προϋπόθεση για να μετατραπεί η τεχνολογία από δυνατότητα σε πραγματικό εργαλείο αλλαγής. AlphaFold: όταν η ΑΙ επιταχύνει την επιστήμη Η πιο εντυπωσιακή απόδειξη της δύναμης της ΑΙ βρίσκεται στην επιστήμη. Το AlphaFold, που αναπτύχθηκε από τη Google DeepMind, έλυσε ένα πρόβλημα δεκαετιών: την πρόβλεψη της τρισδιάστατης δομής των πρωτεϊνών.Για δεκαετίες, η διαδικασία αυτή απαιτούσε χρόνια επίπονης και ακριβής εργασίας. Σήμερα, πραγματοποιείται σε ελάχιστο χρόνο.Η βάση δεδομένων AlphaFold χρησιμοποιείται από περισσότερους από 3 εκατομμύρια ερευνητές σε πάνω από 190 χώρες και περιλαμβάνει περισσότερες από 200 εκατομμύρια πρωτεϊνικές δομές — ένα έργο που, με τις παραδοσιακές μεθόδους, θα απαιτούσε εκατοντάδες εκατομμύρια χρόνια.Πάνω από το 30% της σχετικής έρευνας επικεντρώνεται στην κατανόηση ασθενειών, ενώ η συμβολή του αναγνωρίστηκε με το Νόμπελ Χημείας το 2024. Η επόμενη γενιά, το AlphaFold 3, επεκτείνει τις δυνατότητες σε DNA, RNA και φαρμακευτικά μόρια, ανοίγοντας τον δρόμο για μια νέα εποχή «ψηφιακής βιολογίας». «Είμαστε η γενιά στο τιμόνι» Ποια περιμένει η ίδια να είναι η μεγαλύτερη αλλαγή που θα φέρει η Τεχνητή Νοημοσύνη τα επόμενα 5 ή 10 χρόνια; «Θα σας πω τι ελπίζω και τι θα ονειρευόμουν. Να δούμε τεράστια διαφορά στο κομμάτι της επιστήμης, στον ρυθμό με τον οποίο τρέχει η επιστήμη… Ας ελπίσουμε ότι στα επόμενα 10 χρόνια θα έχουμε καταφέρει τρόπους να λύσουμε τις βασικές ασθένειες τις οποίες ταλαιπωρούν το είδος μας».Κοιτάζοντας μπροστά, η Πέγκυ Αντωνάκου εστιάζει στο ουσιαστικό διακύβευμα: όχι στην τεχνολογία, αλλά στον τρόπο που θα τη χρησιμοποιήσουμε.«Είμαστε η γενιά που βρίσκεται στο τιμόνι αυτής της αλλαγής», λέει. Και καταλήγει με μια φράση που συνοψίζει τη φιλοσοφία της νέας εποχής: «Να σώσουμε χρόνο από πράγματα που δεν χρειάζονται ανθρώπινη σκέψη και να τον επενδύσουμε στην ενσυναίσθηση, στο ήθος και σε αυτά που μας κάνουν ανθρώπους». https://www.naftemporiki.gr/techscience/2102471/pegky-antonakoy-google-apo-tin-kaso-se-pagkosmio-koino-pos-i-ai-allazei-ta-panta-gia-tis-ellinikes-epicheiriseis-kai-giati-den-apeilei-to-94-ton-epaggelmaton/

Νέα γονιδιακή μελέτη ξαναγράφει την ιστορία της καταγωγής των ανθρώπων. Ανατρέπεται η θεωρία του ενός βασικού προγονικού πληθυσμού. Για δεκαετίες οι επιστήμονες πίστευαν ότι ο σύγχρονος άνθρωπος (δηλαδή εμείς) προήλθε από έναν βασικό προγονικό πληθυσμό στην Αφρική μια ιδέα γνωστή ως «Out of Africa». Ωστόσο μια νέα έρευνα DNA δείχνει ότι η ιστορία μπορεί να είναι πολύ πιο σύνθετη.Η μελέτη με επικεφαλής ερευνητές από το Πανεπιστήμιο Καλιφόρνια-Ντέιβις υποστηρίζει ότι οι πρώτοι άνθρωποι δεν προήλθαν από μία απομονωμένη ομάδα αλλά από πολλές ομάδες διάσπαρτες σε όλη την Αφρική οι οποίες παρέμεναν σε επαφή και αναμειγνύονταν γενετικά για εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια.Οι επιστήμονες ανέλυσαν DNA από σύγχρονους αφρικανικούς πληθυσμούς και ειδικά από 44 νέα γονιδιώματα των Nama people μιας ομάδας με εξαιρετικά υψηλή γενετική ποικιλότητα. Τι έδειξαν τα δεδομένα Χρησιμοποιώντας υπολογιστικά μοντέλα, οι ερευνητές συνέκριναν δύο βασικά σενάρια. Ένα με μία κοινή προγονική ομάδα και ένα με πολλές ομάδες που αλληλεπιδρούν. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι το δεύτερο μοντέλο ταιριάζει πολύ καλύτερα στα δεδομένα.Η πρώτη σαφής γενετική διάσπαση μεταξύ αυτών των πληθυσμών φαίνεται να έγινε πριν από περίπου 120.000 έως 135.000 χρόνια. Παρ’ όλα αυτά, οι ομάδες συνέχισαν να ανταλλάσσουν γονίδια για πολλές γενιές μετά. Οι ερευνητές περιγράφουν αυτή την εικόνα ως «ασθενώς δομημένο στέλεχος» δηλαδή όχι μία ενιαία ρίζα αλλά ένα δίκτυο πληθυσμών που συνδέονται μεταξύ τους. Αυτό το μοντέλο: * εξηγεί καλύτερα τη σημερινή γενετική ποικιλότητα * δεν απαιτεί την ύπαρξη άγνωστων αρχαίων ανθρωπιδών για να εξηγηθούν τα δεδομένα * δείχνει ότι οι πρόγονοι του Homo sapiens εξελίχθηκαν μέσα από συνεχή αλληλεπίδραση * Επιπτώσεις για την επιστήμη Η νέα αυτή προσέγγιση αλλάζει και τον τρόπο που ερμηνεύονται τα απολιθώματα. Επειδή οι αρχαίοι πληθυσμοί αναμειγνύονταν συνεχώς πιθανότατα έμοιαζαν αρκετά μεταξύ τους εξωτερικά. Αυτό σημαίνει ότι είδη με πολύ διαφορετικά χαρακτηριστικά όπως το είδος Homo naledi ίσως δεν συνέβαλαν άμεσα στην εξέλιξη των σύγχρονων ανθρώπων.Οι επιστήμονες εξακολουθούν να συμφωνούν ότι οι άνθρωποι προήλθαν από την Αφρική. Όμως το «πώς» φαίνεται πλέον πιο πολύπλοκο: Δεν υπήρξε μία μοναδική αρχή αλλά ένα δυναμικό δίκτυο πληθυσμών που διαχωρίζονταν και επανασυνδέονταν με την πάροδο του χρόνου. Με απλά λόγια η ανθρώπινη εξέλιξη μοιάζει λιγότερο με ένα δέντρο με έναν κορμό και περισσότερο με ένα πλεγμένο δίκτυο ριζών. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2103572/nea-gonidiaki-meleti-xanagrafei-tin-istoria-tis-katagogis-ton-anthropon/

Η Βρετανία θα «βομβαρδίσει» με θαλασσινό νερό τον ουρανό για να σταματήσει την κλιματική αλλαγή. Στόχος να κάνουν τα σύννεφα πιο φωτεινά για να περιορίζουν την είσοδο του ηλιακού φωτός. Μια ομάδα επιστημόνων στη Βρετανία εργάζεται για να κατανοήσει πώς η εκτόξευση τεράστιων ποσοτήτων από πολύ λεπτά σταγονίδια θαλασσινού νερού ψηλά στον ουρανό θα μπορούσε να κάνει τα σύννεφα πιο φωτεινά ώστε να ανακλούν περισσότερο ηλιακό φως πίσω στο Διάστημα και να βοηθούν στη μείωση της θερμοκρασίας σε ορισμένες περιοχές του πλανήτη καθώς αυξάνονται οι παγκόσμιες θερμοκρασίες.Αν πετύχει αυτή η ιδέα που είναι γνωστή ως «ενίσχυση της φωτεινότητας των θαλάσσιων νεφών» θα μπορούσε κάποια μέρα να συμβάλει στην προστασία ευαίσθητων οικοσυστημάτων όπως ο Μεγάλος Κοραλλιογενής Ύφαλος στην Αυστραλία από ακραία κύματα καύσωνα.Στο Πανεπιστήμιο του Μάντσεστερ ερευνητική ομάδα υπό τον καθηγητή Χιου Κόε πραγματοποιεί πειράματα μέσα σε έναν τριώροφο θάλαμο νεφών από ανοξείδωτο χάλυβα. Εκεί εξετάζουν αν τα νέφη από θαλασσινό νερό μπορούν πράγματι να αυξήσουν την ανακλαστικότητα των νεφών με πιθανές δοκιμές σε πραγματικές συνθήκες να εξετάζονται για το 2028. Σύμφωνα με τον Κόε οι επιστήμονες έχουν ήδη ισχυρές ενδείξεις ότι η φυσική του φαινομένου λειτουργεί.Η έρευνα εντάσσεται στο πρόγραμμα REFLECT το οποίο χρηματοδοτείται από την Υπηρεσία Προηγμένης Έρευνας και Καινοτομίας (ARIA) μέσω του προγράμματος Exploring Climate Cooling. Πρόκειται για μία από τις 22 πρωτοβουλίες γεωμηχανικής που χρηματοδοτούνται συνολικά με 60 εκατομμύρια ευρώ.Στόχος είναι να δημιουργηθεί μια ανεξάρτητη επιστημονική βάση δεδομένων που θα επιτρέψει να αξιολογηθεί αν τέτοιες τεχνικές ψύξης του κλίματος μπορούν να λειτουργήσουν, να είναι ρυθμιζόμενες και να είναι ασφαλείς. Οι ερευνητές υπογραμμίζουν πάντως ότι η μείωση των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου παραμένει απολύτως απαραίτητη. Το κενό Όπως δήλωσε ο Μαρκ Σάιμς από την ARIA η απανθρακοποίηση είναι η μόνη βιώσιμη λύση για την κλιματική κρίση αλλά δεν προχωρά αρκετά γρήγορα ώστε να προστατεύσει πολλές περιοχές από τις χειρότερες επιπτώσεις της υπερθέρμανσης. Τόνισε επίσης ότι η έλλειψη αντικειμενικών δεδομένων έχει μπλοκάρει τη συζήτηση γύρω από τις τεχνικές ψύξης του κλίματος και ότι το πρόγραμμα στοχεύει να καλύψει αυτό το κενό.Το ενδιαφέρον για τέτοιες προσωρινές λύσεις αυξάνεται τόσο λόγω της επείγουσας ανάγκης αντιμετώπισης της κλιματικής αλλαγής όσο και λόγω των πιθανών οικονομικών οφελών. Ήδη εταιρείες με επενδυτική χρηματοδότηση δραστηριοποιούνται στον χώρο, ο οποίος όμως δεν διαθέτει ακόμη σαφές ρυθμιστικό πλαίσιο.Η ομάδα του REFLECT μελετά αυτή τη στιγμή τη συμπεριφορά των σταγονιδίων στον θάλαμο νεφών, αναπτύσσει ειδικούς ψεκαστήρες και χρησιμοποιεί υπολογιστικά μοντέλα ενώ παράλληλα ξεκινά επαφές με τοπικές κοινότητες που θα μπορούσαν να φιλοξενήσουν μελλοντικές δοκιμές. Δεν έχει επιλεγεί ακόμη κάποια τοποθεσία και δεν προβλέπονται εξωτερικά πειράματα πριν το 2028.Ακόμη και τότε οποιαδήποτε δοκιμή θα πρέπει να περάσει αυστηρούς ελέγχους ασφάλειας και ανεξάρτητη αξιολόγηση. Οι αρχικές δοκιμές θα είναι μικρής κλίμακας, χρονικά περιορισμένες και θα χρησιμοποιούν μόνο θαλασσινό νερό προσομοιώνοντας φυσικές διαδικασίες θαλάσσιου ψεκασμού. Τα αποτελέσματα αναμένεται να διαλύονται μέσα σε 24 ώρες.Ο τελικός στόχος είναι να δημιουργηθεί ένα υπεύθυνο και διαφανές πλαίσιο αξιολόγησης για το αν τέτοιες τεχνικές μπορούν να συμβάλουν στη διαχείριση της υπερθέρμανσης του πλανήτη, με αποφάσεις που θα βασίζονται σε αυστηρά επιστημονικά δεδομένα. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2103521/i-vretania-tha-vomvardisei-me-thalassino-nero-ton-oyrano-gia-na-stamatisei-tin-klimatiki-allagi/

Επαναστατική τεχνολογία μετατροπής του άνθρακα σε «πράσινη» πηγή ενέργειας. Πρόκειται για μια κυψέλη καυσίμου που δεν επιτρέπει την εκπομπή διοξειδίου του άνθρακα. Κινέζοι επιστήμονες ανέπτυξαν μια πρωτοποριακή κυψέλη καυσίμου που λειτουργεί με άνθρακα και θα μπορούσε θεωρητικά να εξαλείψει τις εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα ανοίγοντας τον δρόμο για πιο αποδοτικά και φιλικά στο περιβάλλον εργοστάσια παραγωγής ενέργειας.Οι συμβατικές μέθοδοι παραγωγής ενέργειας από άνθρακα έχουν υψηλό ανθρακικό αποτύπωμα και παράγουν μεγάλες ποσότητες ρύπων και πολλές χώρες αναζητούν καθαρές και βιώσιμες ενεργειακές λύσεις.Ερευνητές από το Πανεπιστήμιο Shenzhen παρουσίασαν αυτό που αποκαλούν κυψέλη καυσίμου άνθρακα μηδενικών εκπομπών (ZC-DCFC). Αντί να καίγεται ο άνθρακας για την παραγωγή ατμού και την κίνηση τουρμπίνας, το σύστημα βασίζεται σε διαφορετική προσέγγιση. Ο άνθρακας πρώτα κονιορτοποιείται, ξηραίνεται και υφίσταται ειδική επεξεργασία πριν εισαχθεί στην άνοδο της κυψέλης. Στην κάθοδο διοχετεύεται οξυγόνο και στη συνέχεια ο άνθρακας υφίσταται ηλεκτροχημική οξείδωση μέσω μιας μεμβράνης οξειδίων.Κατά τη διαδικασία παράγεται διοξείδιο του άνθρακα αλλά αντί να απελευθερώνεται στην ατμόσφαιρα παγιδεύεται μέσα στο σύστημα και μετατρέπεται σε χρήσιμες χημικές πρώτες ύλες όπως συνθετικό αέριο (syngas). Η απόδοση της κυψέλης μπορεί να φτάσει έως και το 40%, σύμφωνα με τη μελέτη που δημοσιεύθηκε στην επιθεώρηση «Energy Reviews». Οι ερευνητές επισημαίνουν ότι επειδή αποφεύγονται οι απώλειες που σχετίζονται με την καύση και τις θερμικές μηχανές η θεωρητική απόδοση είναι σημαντικά υψηλότερη.Παλαιότερες προσπάθειες άμεσης μετατροπής άνθρακα σε ενέργεια αντιμετώπιζαν προβλήματα όπως μικρή διάρκεια ζωής και χαμηλή ισχύ. Η νέα τεχνολογία φαίνεται να ξεπερνά αυτά τα εμπόδια καθώς μπορεί να κλιμακωθεί σε μεγαλύτερα συστήματα και παρουσιάζει καλύτερη μετατροπή άνθρακα σε ενέργεια.Οι επιστήμονες θεωρούν ότι αυτή η προσέγγιση θα μπορούσε να αποτελέσει μια ριζικά νέα λύση για την αξιοποίηση του άνθρακα με σχεδόν μηδενικές εκπομπές, μετατρέποντάς τον από παραδοσιακό ορυκτό καύσιμο σε πιθανή «καθαρή» πηγή ενέργειας. Επιπλέον, προτείνουν ότι στο μέλλον τέτοιες κυψέλες θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν ακόμη και σε μεγάλα βάθη, όπου βρίσκονται πλέον τα αποθέματα άνθρακα, επιτρέποντας την άμεση μετατροπή του σε ενέργεια χωρίς την ανάγκη εξόρυξης και μεταφοράς. https://www.naftemporiki.gr/green/energy/2103591/epanastatiki-technologia-metatropis-toy-anthraka-se-prasini-pigi-energeias/

Η Κάμερα Σκοτεινής Ενέργειας καταγράφει με λεπτομέρεια τον εντυπωσιακό Γαλαξία Σομπρέρο. Ο Γαλαξίας Σομπρέρο, γνωστός και ως Μεσιέ 104 (Μ104) ή NGC 4594, είναι ένα γαλαξιακό αριστούργημα που γοητεύει τόσο τους επιστήμονες όσο και τους λάτρεις της αστρονομίας. Το περίπλοκο σύστημα των σφαιρωτών αστρικών σμηνών του, προσφέρει πληροφορίες για τους αστρικούς πληθυσμούς, ενώ οι αστρονόμοι γοητεύονται από την υπερμαζική μαύρη τρύπα στο κέντρο του. Τα ιδιαίτερα οπτικά χαρακτηριστικά του και η σχετική φωτεινότητά του τον καθιστούν αγαπημένο στους ερασιτέχνες αστρονόμους. Η συναρπαστική ιστορία της ανακάλυψής του, στην οποία συμμετέχουν τρεις καταξιωμένοι αστρονόμοι, του έχει χαρίσει μια θέση σε μία από τις πιο σημαντικές λίστες αντικειμένων του βαθέος ουρανού. Σήμερα, αποτελεί έναν από τους πιο εμβληματικούς γαλαξίες στον νυχτερινό ουρανό.Ο Messier 104 βρίσκεται περίπου 30 εκατομμύρια έτη φωτός από την Γη, στον αστερισμό της Παρθένου. Με εντυπωσιακή διάμετρο 50.000 έτη φωτός, είναι ένα από τα μεγαλύτερα αντικείμενα του Γαλαξιακού Σμήνους της Παρθένου. Παρά το μεγαλείο του, φαίνεται σχετικά αμυδρό στον νυχτερινό ουρανό – ακριβώς κάτω από το όριο ορατότητας με γυμνό μάτι, αν και μπορεί να παρατηρηθεί με ένα μικρό τηλεσκόπιο ή κιάλια.Η Κάμερα Σκοτεινής Ενέργειας – DECam 570 megapixel, τοποθετημένη στο Τηλεσκόπιο 4 μέτρων Víctor M. Blanco του Εθνικού Ιδρύματος Επιστημών των ΗΠΑ στο Διαμερικανικό Αστεροσκοπείο Cerro Tololo (CTIO) στη Χιλή – κατέγραψε με λεπτομέρεια τα χαρακτηριστικά του Γαλαξία Σομπρέρο:Ο Γαλαξίας Σομπρέρο αποτελεί έναν δημοφιλή στόχο για ερασιτεχνική παρατήρηση και αστρονομική έρευνα. Η αναγνωρίσιμη εκτεταμένη άλως και ο γεμάτος σκόνη δίσκος του καταγράφονται σε αυτήν την εικόνα από την Κάμερα Σκοτεινής Ενέργειας (DECam)Η απίστευτη ανάλυση της DECam αποκαλύπτει τα εντυπωσιακά χαρακτηριστικά του Γαλαξία Σομπρέρο. Στον κέντρο του βρίσκεται ένας έντονα φωτεινός πυρήνας, ο οποίος περιβάλλεται από ένα σμήνος περίπου 2000 σφαιρωτών αστρικών σμηνών . Μια λεπτή, σκοτεινή ζώνη ψυχρής σκόνης και αερίου υδρογόνου διαγράφει την περίμετρο του δίσκου, όπου λαμβάνει χώρα το μεγαλύτερο μέρος του σχηματισμού των νέων αστέρων του γαλαξία. Το παρατσούκλι «Γαλαξίας Σομπρέρο» προέρχεται από την εντυπωσιακή του ομοιότητα με ένα σομπρέρο, με την έντονη κεντρική του διόγκωση και το σκοτεινό ίχνος σκόνης που μοιάζουν με τον ψηλό θόλο και το εκτεταμένο γείσο του παραδοσιακού μεξικανικού καπέλου.Σ’ αυτήν την εικόνα είναι επίσης ορατή η τεράστια λαμπερή άλως του γαλαξία, η οποία φαίνεται να εκτείνεται σε πλάτος τρεις φορές μεγαλύτερο από το ίδιο το Σομπρέρο. Αυτή μπορεί να είναι η πρώτη φορά που η άλως έχει καταγραφεί με αυτό το επίπεδο λεπτομέρειας και σε τόσο μεγάλη κλίμακα. Η απίστευτη ευαισθησία της DECam κατέγραψε επίσης ένα εκτεταμένο αστρικό ρεύμα που ξεκινά από τη νότια πλευρά του γαλαξία. Η άλως και το αστρικό ρεύμα είναι γεμάτα με άστρα που έχουν αποσπαστεί από τους γαλαξίες τους, υπονοώντας μια παρελθούσα γαλαξιακή συγχώνευση μεταξύ του Σομπρέρο και ενός μικρότερου δορυφορικού γαλαξία.Η ιστορία της ανακάλυψης του Messier 104 είναι συνυφασμένη με τις προσπάθειες αρκετών εξέχοντων αστρονόμων. Αρχικά εντοπίστηκε από τον Γάλλο αστρονόμο και κυνηγό κομητών Pierre Méchain το 1781, όταν ήταν συνεργάτης του διάσημου κυνηγού κομητών Charles Messier. Εκείνη την εποχή, ο Messier συνέτασσε μια λίστα με ουράνια αντικείμενα που δεν ήταν κομήτες, γνωστή πλέον ως Κατάλογος Messier, για να βοηθήσει άλλους αστρονόμους να διακρίνουν αυτά τα αντικείμενα από διερχόμενους κομήτες.Είναι ενδιαφέρον ότι ο Μεσιέ 104 δεν μπήκε στην αρχική δημοσίευση της λίστας του Μεσιέ. Ωστόσο, αργότερα ανακαλύφθηκε ότι ο Μεσιέ τον πρόσθεσε χειρόγραφα στο προσωπικό του αντίγραφο. Ανεξάρτητα από αυτό, το 1784, ο γνωστός αστρονόμος Γουίλιαμ Χέρσελ ανακάλυψε επίσης τυχαία αυτόν τον αξιοσημείωτο γαλαξία και τον χαρακτήρισε ως H I.43.Μόνο μετά την επακόλουθη επιβεβαίωση από τον Γάλλο αστρονόμο Καμίλ Φλαμμαριόν ότι αυτές οι δύο ανεξάρτητες ανακαλύψεις ήταν το ίδιο αντικείμενο, ο Μεσιέ 104 κέρδισε επίσημα τη θέση του στον Κατάλογο Μεσιέ το 1921. Έτσι, μέσω των συλλογικών προσπαθειών αυτών των αστρονόμων σε διαφορετικές εποχές, ο Γαλαξίας Σομπρέρο έχει γίνει μια διάσημη προσθήκη στη γνώση μας για τα αντικείμενα του βαθέος ουρανού.Τα ελκυστικά οπτικά χαρακτηριστικά του, σε συνδυασμό με την προσβασιμότητα σε ερασιτεχνικό εξοπλισμό, συμβάλλουν στη δημοτικότητα του Messier 104 μεταξύ των παρατηρητών του νυχτερινού ουρανού. Οι ερασιτέχνες αστρονόμοι συχνά απολαμβάνουν την παρατήρηση και την φωτογράφιση του Γαλαξία Σομπρέρο, καθιστώντας τον πρωταρχικό στόχο για προγράμματα επιστήμης των πολιτών και προσπάθειες ενημέρωσης του κοινού. Αποτελεί ένα εξαιρετικό θέμα για την επικοινωνία των θαυμάτων του Σύμπαντος στο ευρύ κοινό και την ενίσχυση της επαφής με την αστρονομία και την επιστήμη.Ακολουθούν και δυο παλαιότερες απεικονίσεις του γαλαξία Σομπρέρο από το διαστημικό τηλεσκόπιο James Webb και το διαστημικό τηλεσκόπιο Hubble: Tο Διαμερικανικό Αστεροσκοπείο Cerro Tololo (CTIO) Ένα κοντινότερο πλάνο του Γαλαξία Σομπρέρο από την προηγούμενη εικόνα Πάνω: εικόνα του γαλαξία Σομπρέρο από το διαστημικό τηλεσκόπιο James Webb στο μέσο υπέρυθρο. Κάτω: εικόνα του γαλαξία στο ορατό φως από το διαστημικό τηλεσκόπιο Hubble διαβάστε περισσότερες λεπτομέρειες ΕΔΩ: Sombrero Galaxy: The Universe’s Dusty Brimmed Hat Revealed Like Never Before –https://noirlab.edu/public/news/noirlab2612/?lang

Εθελοντές βοηθούν τους αστροναύτες της NASA να καταγράψουν σεληνιακές λάμψεις. Καθώς οι αστροναύτες του Artemis II της NASA έκαναν άλμα γύρω από τη Σελήνη στις αρχές Απριλίου, παρατήρησαν λάμψεις φωτός που προκλήθηκαν από μετεωρίτες που χτυπούσαν την επιφάνεια της Σελήνης. Ταυτόχρονα, εθελοντές για το χρηματοδοτούμενο από τη NASA έργο Impact Flash σάρωσαν τη Σελήνη με τα δικά τους τηλεσκόπια και έστειλαν τα βίντεό τους σε επιστήμονες για να μοιραστούν αυτά που είδαν από τη Γη.«Ήμασταν απίστευτα ευγνώμονες για τα βίντεο που υπέβαλαν οι άνθρωποι», δήλωσε ο επικεφαλής του έργου Impact Flash, Μπεν Φερνάντο, πλανητικός επιστήμονας στο Εθνικό Εργαστήριο του Λος Άλαμος. Οι θέσεις και η φωτεινότητα των λάμψεων που παρατηρούνται από διαφορετικά όργανα σε διαφορετικές τοποθεσίες μαζί μπορούν να βοηθήσουν στον προσδιορισμό της φύσης και της προέλευσης των κρουστών, καθώς και των κρατήρων που σχηματίζουν. Οι αστροναύτες του Artemis II έχουν επιστρέψει στη Γη, επομένως οι παρατηρήσεις τους για τη Σελήνη από το διάστημα έχουν σταματήσει προς το παρόν, αλλά η ομάδα Impact Flash μόλις ξεκινά. Χρειάζονται τη συνεχή βοήθειά σας για να σαρώνουν τη Σελήνη για να παρακολουθούν τυχόν λάμψεις. Εάν έχετε πρόσβαση σε ένα τηλεσκόπιο διαμέτρου τεσσάρων ιντσών ή μεγαλύτερου με δυνατότητες βίντεο, οι παρατηρήσεις σας μπορούν να κάνουν τη διαφορά. Όσο περισσότερες παρατηρήσεις υποβάλλετε, τόσο καλύτερα θα είναι σε θέση η ομάδα να περιορίσει τον τρέχοντα ρυθμό πρόσκρουσης στη Σελήνη και τον τρόπο με τον οποίο αλλάζει με την πάροδο του χρόνου. Οδηγίες για τη δημιουργία και την ανάρτηση των παρατηρήσεών σας μπορείτε να βρείτε στον ιστότοπο του Impact Flash .Στο μέλλον, η ομάδα του έργου σχεδιάζει επίσης να χρησιμοποιήσει τις παρατηρήσεις σας από τις λάμψεις πρόσκρουσης για να μελετήσει τους τρόμους στη Σελήνη, παρόμοιους με τους σεισμούς. Ονομάζονται «σεισμοί σελήνης» και μας βοηθούν να καταλάβουμε τι κρύβεται κάτω από την επιφάνεια της Σελήνης.«Σχεδιάζουμε να στείλουμε σεισμογράφους στη Σελήνη για να μετρήσουμε πώς τρέμει το έδαφος», είπε ο Φερνάντο. «Οι μετρήσεις σας για τις λάμψεις πρόσκρουσης θα μας βοηθήσουν να υπολογίσουμε τις πηγές των σεισμών που ανιχνεύουμε. Αυτό θα μας βοηθήσει να καταλάβουμε πώς μοιάζει το εσωτερικό της Σελήνης».Για τη συλλογή δεδομένων κατά τη διάρκεια της αποστολής Artemis II, οι ερευνητές του Impact Flash συνεργάστηκαν με αρκετές άλλες ομάδες ερασιτεχνών αστρονόμων, συμπεριλαμβανομένων των ομάδων Kilo-nova Catchers, Exoplanet Watch, UNITE (Unistellar Network Investigating TESS Exoplanets) και Night Sky Network, καθώς και του έργου Lunar Impact Flashes, με έδρα το Εθνικό Συμβούλιο Έρευνας της Ιταλίας (IMATI-CNR). Ευχαριστούμε όλους όσους υπέβαλαν δεδομένα. Πάρτε το τηλεσκόπιό σας και ξεκινήστε με το Impact Flash: https://www.geodes.umd.edu/impactflash Η ομάδα Impact Flash αναγνωρίζει την εργασία που επιτέλεσε το Ινστιτούτο Εφαρμοσμένων Μαθηματικών και Τεχνολογιών Πληροφορικής-Εθνικό Συμβούλιο Έρευνας (IMATI-CNR)/Ιταλία (EM Alessi, MT Artesi) για τη δημιουργία της ιστοσελίδας και τους A. Cook (Πανεπιστήμιο Aberystwyth, Ηνωμένο Βασίλειο) και D. Koschny (Τεχνικό Πανεπιστήμιο του Μονάχου, Γερμανία) για την επιμέλεια των δεδομένων. Η ομάδα IMATI-CNR λαμβάνει χρηματοδότηση από την Ιταλική Διαστημική Υπηρεσία, η οποία αντιστοιχεί στην αποστολή Lunar Meteoroid Impacts Observer της ESA (Ευρωπαϊκή Διαστημική Υπηρεσία). https://science.nasa.gov/get-involved/citizen-science/volunteers-help-nasa-astronauts-record-lunar-flashes/ Ο εθελοντής του Impact Flash, Γιεργκ Τόμτσακ, έστειλε αυτήν την εικόνα της Σελήνης που τράβηξε κατά τη διάρκεια της αποστολής Artemis II της NASA, καθώς και μια φωτογραφία του τηλεσκοπίου του. Η φωτεινή κουκκίδα στον πορτοκαλί κύκλο δείχνει έναν υποψήφιο για κρουστική λάμψη.

Η Goldman Sachs προειδοποιεί: Το μέλλον της ΑΙ δεν είναι τα Chatbots, αλλά κάτι πολύ πιο ισχυρό. Γιατί η κατανόηση του κόσμου είναι το νέο «ιερό δισκοπότηρο» της τεχνολογίας. Η Τεχνητή Νοημοσύνη, όπως τη γνωρίσαμε τα τελευταία χρόνια, έμαθε να γράφει, να μεταφράζει, να προγραμματίζει και να συνομιλεί με εντυπωσιακή ευχέρεια. Όμως το επόμενο όριό της δεν βρίσκεται απαραίτητα σε ακόμη μεγαλύτερα γλωσσικά μοντέλα. Βρίσκεται, σύμφωνα με ανάλυση του Goldman Sachs Global Institute, σε κάτι βαθύτερο: σε μοντέλα που δεν περιορίζονται στην αναγνώριση προτύπων, αλλά επιχειρούν να κατανοήσουν πώς λειτουργεί ο κόσμος.Τα λεγόμενα «μοντέλα κατανόησης του κόσμου» λειτουργούν σαν εσωτερικοί προσομοιωτές. Επιτρέπουν σε ένα σύστημα να θέτει διαρκώς το ερώτημα: «Αν κάνω αυτό, τι θα συμβεί μετά;». Πρόκειται για μια ικανότητα που οι άνθρωποι χρησιμοποιούν αυτονόητα, όταν φαντάζονται ένα ποτήρι να πέφτει πριν πέσει ή όταν προβλέπουν την εξέλιξη μιας δύσκολης συζήτησης πριν επιλέξουν τις λέξεις τους. Από την απάντηση στην επίγνωση των συνεπειών Τα μεγάλα γλωσσικά μοντέλα παραμένουν μετασχηματιστικά. Είναι εξαιρετικά στην επεξεργασία κειμένου και στην ολοκλήρωση προτύπων. Μπορούν, για παράδειγμα, να εξάγουν όρους από δανειακές συμβάσεις ή να συντάξουν σημείωμα για επενδυτική επιτροπή. Ωστόσο στερούνται, όπως επισημαίνεται στην ανάλυση, μιας εσωτερικής αίσθησης του κόσμου που περιγράφουν.Αυτός ο περιορισμός γίνεται κρίσιμος όταν η ΤΝ καλείται να κινηθεί πέρα από το κείμενο: να ελέγξει ρομπότ, να διαχειριστεί εφοδιαστικές αλυσίδες ή να συντονίσει σύνθετες επιχειρησιακές αποφάσεις. Εκεί η πρόβλεψη της επόμενης λέξης δεν αρκεί. Χρειάζεται κατανόηση περιορισμών, αιτιότητας και συνεπειών. Οι δύο κόσμοι που μαθαίνει η ΤΝ Η Goldman Sachs διακρίνει δύο μεγάλες κατηγορίες. Η πρώτη αφορά τον φυσικό κόσμο: βαρύτητα, τριβή, θερμότητα, κίνηση, υλικά. Σε αυτό το πεδίο, τα μοντέλα επιτρέπουν σε ρομπότ και αυτόνομα συστήματα να «εξασκούνται» μέσα σε προσομοιώσεις πριν δράσουν στην πραγματικότητα. Ένα ρομπότ μπορεί να μάθει να περπατά, να πιάνει αντικείμενα ή να ισορροπεί αποτυγχάνοντας χιλιάδες φορές σε ένα ψηφιακό περιβάλλον, όπου η αποτυχία δεν έχει κόστος.Η δεύτερη αφορά τον κοινωνικό ή εικονικό κόσμο: ανθρώπους, θεσμούς, αγορές, κίνητρα, κανόνες και ισχύ. Εδώ, η ΤΝ δεν προσομοιώνει τη φυσική, αλλά τη συμπεριφορά. Ψηφιακοί πράκτορες με στόχους, μνήμη και περιορισμούς αλληλεπιδρούν μεταξύ τους, επιτρέποντας σε επιχειρήσεις και κυβερνήσεις να δοκιμάζουν σενάρια πριν λάβουν αποφάσεις. Ένα νέο λειτουργικό σύστημα για αποφάσεις Η αξία αυτών των μοντέλων δεν είναι ότι προβλέπουν ένα και μοναδικό μέλλον. Είναι ότι αποκαλύπτουν πιθανά μέλλοντα. Δείχνουν πώς μπορεί να εξελιχθεί μια κρίση, πώς διαχέεται ένα πολιτικό σοκ στις αγορές, πώς αντιδρούν ανταγωνιστές, διοικητικά συμβούλια ή κοινωνικές ομάδες υπό πίεση.Με αυτή την έννοια, τα μοντέλα κατανόησης του κόσμου λειτουργούν ως ένα νέο λειτουργικό σύστημα για τη λήψη αποφάσεων. Δεν προσφέρουν απλώς ταχύτερες απαντήσεις. Προσφέρουν καλύτερη προετοιμασία. Το κόστος και η επόμενη επενδυτική φάση Η μετάβαση αυτή, βεβαίως, δεν είναι φθηνή. Οι προσομοιώσεις υψηλής πιστότητας, οι πολυπρακτορικές αλληλεπιδράσεις και ο συνεχής σχεδιασμός απαιτούν μεγάλη υπολογιστική ισχύ. Ωστόσο, η Goldman Sachs υπογραμμίζει ότι το κόστος δεν είναι το μόνο μέτρο. Σε πεδία όπου τα λάθη είναι ακριβά και η πρόβλεψη δίνει στρατηγικό πλεονέκτημα, η αξία της προσομοίωσης μπορεί να ξεπεράσει τον υπολογιστικό της λογαριασμό.Οι επενδύσεις στα μοντέλα κατανόησης του κόσμου πιθανότατα θα παραμείνουν βραχυπρόθεσμα μικρό μέρος της συνολικής δαπάνης για την ΤΝ. Όμως η κατεύθυνση είναι σαφής: καθώς οι εφαρμογές επεκτείνονται στη ρομποτική, στα αυτόνομα συστήματα, στη στρατηγική και στις υποδομές, οι ανάγκες σε υπολογιστική ισχύ, ενέργεια και εξειδικευμένα συστήματα ενδέχεται να ξεπεράσουν τις σημερινές προβλέψεις. Το επόμενο όριο Για μεγάλο μέρος της πρόσφατης ιστορίας της, η Τεχνητή Νοημοσύνη αντιμετωπιζόταν ως μηχανή παραγωγής απαντήσεων. Τα μοντέλα κατανόησης του κόσμου δείχνουν προς κάτι πιο φιλόδοξο: μηχανές που αντιλαμβάνονται πλαίσιο, περιορισμούς και συνέπειες.Αν τα γλωσσικά μοντέλα έδωσαν στην ΤΝ ευχέρεια, τα world models φιλοδοξούν να της δώσουν επίγνωση. Και αυτό μπορεί να αποδειχθεί η πραγματική αλλαγή παραδείγματος: όχι απλώς μεγαλύτερα μοντέλα, αλλά βαθύτερα συστήματα, ικανά να συλλογίζονται μέσα σε κόσμους και όχι απλώς να τους περιγράφουν. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2103040/i-goldman-sachs-proeidopoiei-to-mellon-tis-ai-den-einai-ta-chatbots-alla-kati-poly-pio-ischyro/

Νέα ευρήματα αποκαλύπτουν τον κόσμο των φυτοφάγων ζώων πριν τους δεινοσαύρους. Νέα δεδομένα για την εξέλιξη και ταξινόμηση των αρχέγονων φυτοφάγων ειδών. Ομάδα παλαιοντολόγων στη Βραζιλία εντόπισε ένα νέο είδος (και γένος) ρυγχοσαύρου, μιας εξαφανισμένης ομάδας φυτοφάγων ερπετών, ανακάλυψη που φωτίζει το οικοσύστημα των φυτοφάγων ζώων πριν την εμφάνιση των δεινοσαύρων.Οι ρυγχόσαυροι ήταν τετράποδα ερπετά με βαρελοειδές σώμα και ράμφη που έμοιαζαν με εκείνα των παπαγάλων. Οι ερευνητές μελέτησαν ένα μερικό κρανίο και κάτω γνάθους που βρέθηκαν σε πετρώματα της Τριασικής περιόδου. Το είδος ονομάστηκε Isodapedon varzealis και φαίνεται να αντιπροσωπεύει έναν ξεχωριστό κλάδο μέσα σε μια ομάδα που παλαιότερα θεωρούνταν λιγότερο ποικιλόμορφη.Οι ρυγχοσαύροι ήταν από τα πιο άφθονα φυτοφάγα της εποχής τους εξαπλωμένοι σε μεγάλο μέρος της υπερηπείρου Παγγαίας και σε ορισμένες περιοχές αποτελούσαν τη μεγάλη πλειονότητα των απολιθωμένων σπονδυλωτών. Η εξειδικευμένη ανατομική δομή σίτισης τους που περιλάμβανε ένα χωρίς δόντια ράμφος και σειρές από δόντια για άλεσμα τους επέτρεπε να επεξεργάζονται σκληρή βλάστηση και να κυριαρχούν στα χερσαία οικοσυστήματα.«Οι ρυγχόσαυροι μια πρώιμα αποκλίνουσα ομάδα μέσα στα Αρχοσαυρόμορφα ζώα αντιπροσωπεύονται από αρκετά είδη που κατανέμονται κυρίως στη Μέση και Ύστερη Τριασική περίοδο αν και η προέλευσή τους ανάγεται στην Πρώιμη Τριασική. Οι ρυγχοσαύροι εξαπλώθηκαν σχεδόν σε ολόκληρη την Παγγαία και το απολιθωμένο αρχείο τους εκτείνεται σε πολλές σημερινές περιοχές, όπως η Βραζιλία, η Αργεντινή, ο Καναδάς, οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Ζιμπάμπουε, η Τανζανία, η Νότια Αφρική, η Μαδαγασκάρη, η Ινδία, η Αγγλία και η Σκωτία. Μέχρι την Ύστερη Τριασική περίοδο, οι ρυγχοσαύροι είχαν σχεδόν παγκόσμια εξάπλωση, διαδραματίζοντας σημαντικό ρόλο ως πρωτογενείς καταναλωτές στα χερσαία οικοσυστήματα. Λόγω της αφθονίας τους ιδιαίτερα σε σχηματισμούς της Ύστερης Τριασικής, οι ρυγχοσαύροι αποτελούν επίσης σημαντικούς βιοστρωματογραφικούς δείκτες, φτάνοντας να αποτελούν έως και το 90% των απολιθωμένων σπονδυλωτών σε ορισμένες θέσεις» αναφέρει η παλαιοντολόγος Τζέουνγκ Χε Σιφελμπέιν του Ομοσπονδιακού Πανεπιστημίου της Σάντα Μαρία. Η ανακάλυψη Το ολότυπο δείγμα του Isodapedon varzealis ανακαλύφθηκε στη θέση Várzea do Agudo στην πολιτεία Rio Grande do Sul της Βραζιλίας. Το απολίθωμα χρονολογείται περίπου πριν από 230 εκατομμύρια χρόνια, στην Καρνιανή εποχή της Τριασικής περιόδου. Η άνω γνάθος του Isodapedon varzealis παρουσιάζει συμμετρικές περιοχές με δόντια, ένα ασυνήθιστο χαρακτηριστικό μεταξύ των συγγενών του, καθώς και μια μοναδική διαμόρφωση της κάτω γνάθου που υποδηλώνει διαφορετικό τρόπο διατροφής σε σχέση με άλλους γνωστούς ρυγχοσαύρους.Μια φυλογενετική ανάλυση δείχνει ότι το είδος βρίσκεται εκτός των ήδη γνωστών νοτιοαμερικανικών μελών της υποομάδας του γνωστής ως hyperodapedontine. Τα ευρήματα αμφισβητούν την παραδοσιακή ταξινόμηση αυτών των ερπετών και υποστηρίζουν έναν πιο περιορισμένο ορισμό του γνωστού γένους Hyperodapedon περιορίζοντάς το στο αρχικό του είδος τύπο.Τα αποτελέσματα υποδεικνύουν επίσης μια ευρύτερη και πιο σύνθετη εξελικτική ακτινοβολία των ρυγχοσαύρων από ό,τι θεωρούνταν μέχρι τώρα. Στενά συγγενικές μορφές φαίνεται να εξαπλώθηκαν ευρέως στη νοτιοδυτική Γκοντβάνα, το νότιο τμήμα της Παγγαίας, διατηρώντας σχετικά συντηρητικά μορφολογικά χαρακτηριστικά.«Ο μοναδικός συνδυασμός κρανιογναθικών χαρακτηριστικών του Isodapedon varzealis συμπεριλαμβανομένων των συμμετρικών περιοχών δοντιών στην άνω γνάθο και των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών της κάτω γνάθου το διαφοροποιεί από σύγχρονα είδη όπως τα Macrocephalosaurus mariensis και Hyperodapedon sp» ανέφεραν οι ερευνητές.«Αυτές οι διαφορές πιθανότατα αντικατοπτρίζουν διαφορετικές οικολογικές στρατηγικές μέσα σε μια ποικιλόμορφη ομάδα φυτοφάγων, κάτι που μπορεί να υποδηλώνει καταμερισμό οικολογικών θέσεων σε μια περίοδο έντονων περιβαλλοντικών και φυτικών αλλαγών που σχετίζονται με το Καρνιανό Πλουβιακό Επεισόδιο. Επιπλέον, οι συγγένειές του με πρώιμα αποκλίνουσες μορφές υπεροδαπεδοντίνων από την Αργεντινή και πιθανώς τη Ζιμπάμπουε υποδηλώνουν μια ευρεία, μορφολογικά συντηρητική εξάπλωση στη νοτιοδυτική Γκοντβάνα αναδεικνύοντας οικολογική σταθερότητα πριν από την εμφάνιση πιο εξελιγμένων και γεωγραφικά περιορισμένων γενεαλογικών γραμμών». Καλλιτεχνική απεικόνιση των πανάρχαιων φυτοφάγων ζώων. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2103103/nea-eyrimata-apokalyptoyn-ton-kosmo-ton-fytofagon-zoon-prin-toys-deinosayroys/

Γιγάντιος εξωπλανήτης με σύννεφα πάγου πονοκεφαλιάζει τους αστρονόμους. Η ανακάλυψη ανοίγει νέους δρόμους στην μελέτη άλλων κόσμων στο Σύμπαν. Αστρονόμοι χρησιμοποιώντας το διαστημικό τηλεσκόπιο James Webb εντόπισαν σύννεφα πάγου νερού στην ατμόσφαιρα του εξωπλανήτη Epsilon Indi Ab ανακάλυψη που αμφισβητεί τα υπάρχοντα μοντέλα για τις ατμόσφαιρες γιγάντιων πλανητών.Ο πλανήτης που ανήκει στην κατηγορία του «υπερ-Δία» περιφέρεται γύρω από το άστρο Epsilon Indi A σε απόσταση περίπου 12 έτη φωτός μακριά από τη Γη στον αστερισμό Ινδός. Το άστρο είναι ελαφρώς μικρότερο και ψυχρότερο από τον Ήλιο και η ηλικία του εκτιμάται μεταξύ 3,7 και 5,7 δισεκατομμυρίων ετώνΟ Epsilon Indi Ab έχει μάζα περίπου 7,6 φορές μεγαλύτερη από αυτή του Δία αλλά παρόμοια διάμετρο με τον μεγαλύτερο πλανήτη του ηλιακού μας συστήματος. Παρά το ότι έχει μεγαλύτερη μάζα είναι σχετικά «ζεστός» για τέτοιον πλανήτη επειδή διατηρεί θερμότητα από τον σχηματισμό του. Η θερμοκρασία επιφανείας υπολογίζεται από -70 ως +20 βαθμούς Κελσίου. Με την πάροδο δισεκατομμυρίων ετών αναμένεται να ψυχρανθεί ακόμη περισσότερο. Το απρόσμενο εύρημα Οι επιστήμονες περίμεναν ότι η ατμόσφαιρα του πλανήτη θα ήταν γεμάτη αμμωνία σε αέρια μορφή και πιθανώς σύννεφα αμμωνίας όπως στον Δία. Ωστόσο, τα δεδομένα έδειξαν λιγότερη αμμωνία από την αναμενόμενη. Η καλύτερη εξήγηση είναι η ύπαρξη παχιών αλλά ανομοιόμορφων νεφών πάγου νερού. Αυτά μοιάζουν με τα υψηλά, λεπτά νέφη τύπου cirrus (θύσανοι) στη Γη που βρίσκονται σε μεγάλα ύψη.Η ανακάλυψη δείχνει ότι οι ατμόσφαιρες των γιγάντιων πλανητών είναι πιο πολύπλοκες από όσο πιστεύαμε και τα υπάρχοντα μοντέλα χρειάζονται αναθεώρηση. Επίσης μπορούμε πλέον να «δούμε» λεπτομέρειες όπως σύννεφα σε μακρινούς κόσμους. Όπως τονίζουν οι επιστήμονες αυτό που παλιότερα ήταν αδύνατο να παρατηρηθεί τώρα γίνεται εφικτό ανοίγοντας το δρόμο για βαθύτερη κατανόηση εξωπλανητών και των ατμοσφαιρών τους. Καλλιτεχνική απεικόνιση του εξωπλανήτη με τα νέφη πάγου. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2103013/gigantios-exoplanitis-me-synnefa-pagoy-ponokefaliazei-toys-astronomoys/

Μπορούμε να αντιστρέψουμε την ροή του χρόνου; Αναδιαμορφώνοντας το κβαντικό βέλος του χρόνου Eρευνητές υποστηρίζουν ότι βρήκαν έναν τρόπο «να αναστρέψουν τον χρόνο ώστε να ρέει προς τα πίσω» σε ένα κβαντικό σύστημα, σύμφωνα με πρόσφατο άρθρο του περιοδικού Scientific American.Το βέλος του χρόνου κινείται μόνο προς τα εμπρός. Όμως, μια νέα έρευνα βρήκε έναν τρόπο με τον οποίο αυτό το βέλος θα μπορούσε να αντιστραφεί σε ένα κβαντικό σύστημα, αναστρέφοντας την πορεία των γεγονότων σαν να έρεε ο χρόνος προς τα πίσω.Τα ευρήματα είναι προς το παρόν θεωρητικά, αλλά θα μπορούσαν να ελεγχθούν πειραματικά, λέει ο Luis Pedro García-Pintos, φυσικός στο Εθνικό Εργαστήριο Los Alamos και κύριος συγγραφέας της νέας εργασίας (Reshaping the Quantum Arrow of Time), η οποία δημοσιεύθηκε στις 19 Φεβρουαρίου στο περιοδικό Physical Review X.«H αντιστροφή του χρόνου» σε κβαντικό επίπεδο θα μπορούσε να ανακόψει την απώλεια πληροφοριών που δυσχεραίνει τη λειτουργία των κβαντικών υπολογιστών. Κι αυτό θα αποτελούσε άμεσα ένα απίστευτο πλεονέκτημα όσον αφορά την ανάπτυξη αυτών των κβαντικών τεχνολογιών.Η ιδέα της αντιστροφής του χρόνου δεν είναι καινούργια. Τον 19ο αιώνα, ο φυσικός James Clerk Maxwell επινόησε ένα νοητικό πείραμα για την παραβίαση του δεύτερου νόμου της θερμοδυναμικής, ο οποίος ορίζει ότι η συνολική εντροπία ενός συστήματος (ένα μέτρο της αταξίας του) δεν μπορεί να μειωθεί με την πάροδο του χρόνου. Σύμφωνα με αυτόν τον νόμο, η θερμότητα ρέει πάντα από ένα θερμότερο προς ένα ψυχρότερο αντικείμενο, γεγονός που με τη σειρά του αυξάνει την εντροπία του ψυχρότερου αντικειμένου. Όποιος έχει φτιάξει μια κούπα ζεστή σοκολάτα για να ζεστάνει τα χέρια του μια χιονισμένη μέρα, μπορεί να επιβεβαιώσει αυτόν τον νόμο. Όμως, καθαρά λόγω τυχαιότητας, θα υπάρχουν πάντα κάποια αργά κινούμενα μόρια στο θερμό αντικείμενο και κάποια γρήγορα κινούμενα μόρια στο ψυχρό αντικείμενο. Αυτό σημαίνει ότι μια εξωτερική οντότητα, γνωστή ως ο Δαίμονας του Maxwell, θα μπορούσε θεωρητικά να κατευθύνει επιλεκτικά αυτά τα μόρια από το ένα αντικείμενο στο άλλο, επιστρέφοντας τα ταχύτερα κινούμενα μόρια στο θερμό αντικείμενο και τα πιο αργά στο ψυχρό. Έτσι, το θερμό αντικείμενο θα γινόταν θερμότερο και το ψυχρό, ψυχρότερο. Σε έναν παρατηρητή, θα φαινόταν σαν η φυσιολογική ροή των πραγμάτων να λειτουργεί αντίστροφα: η κούπα με τη ζεστή σοκολάτα θα απορροφούσε την «ζεστασιά» από τα χέρια σας.Προφανώς, δεν υπάρχει κάποιος μικρός δαίμονας εκεί έξω που να παίζει με τις κούπες και τη ζεστή σοκολάτα. Αλλά στα μικροσκοπικά κβαντικά συστήματα, υπάρχει ένα στοιχείο εξωτερικού ελέγχου. Τα κβαντικά συστήματα περιλαμβάνουν όλα τα μικροσκοπικά σωματίδια, όπως άτομα και ηλεκτρόνια, που συμπεριφέρονται σύμφωνα με τους κανόνες της κβαντομηχανικής. Με βάση αυτούς τους κανόνες, η μέτρηση ενός κβαντικού συστήματος το μεταβάλλει: Πριν από μια παρατήρηση, ένα σύστημα μπορεί να βρίσκεται σε πολλαπλές καταστάσεις ταυτόχρονα, μια έννοια που ονομάζεται υπέρθεση. Με άλλα λόγια, το σπιν, η ορμή και άλλες ιδιότητες ενός σωματιδίου δεν είναι ακόμη αυστηρά καθορισμένες. Όμως, η διαδικασία της μέτρησης προκαλεί την κατάρρευση αυτής της υπέρθεσης, δίνοντας ένα και μοναδικό οριστικό αποτέλεσμα.Χρησιμοποιώντας προσομοιώσεις σε υπολογιστή, ο García-Pintos και οι συνεργάτες του διαπίστωσαν ότι, γνωρίζοντας την αρχική κατάσταση ενός κβαντικού συστήματος και το αποτέλεσμα μετά την πραγματοποίηση μιας μέτρησης, μπορούσαν να αντιστρέψουν το βέλος του χρόνου. Ως δικό τους εξωτερικό ελεγκτή, οι ερευνητές κατασκεύασαν μια ακολουθία πεδίων και παλμών προκειμένου να επαναφέρουν ακαριαία το εικονικό σύστημα πίσω στο σημείο από όπου ξεκίνησε και, σε ορισμένες περιπτώσεις, να το ωθήσουν προς το αντίθετο αποτέλεσμα.Αυτή η ακολουθία ελέγχου, η οποία καθορίζει τη Χαμιλτονιανή του συστήματος, λειτουργεί σαν τον δαίμονα του Maxwell, μετατρέποντας μια υποτιθέμενα μη αναστρέψιμη ακολουθία γεγονότων από ευθεία σε αντίστροφη (από εμπρός προς τα πίσω). «Προσομοιώνουμε ένα σύμπαν όπου τα γεγονότα ρέουν προς τα πίσω στον χρόνο», αναφέρει ο García-Pintos.Αυτοί οι έλεγχοι της Χαμιλτονιανής θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για τη δημιουργία μιας μηχανής συνεχούς μέτρησης. Η ενέργεια που εισάγεται σε ένα κβαντικό σύστημα μέσω της μέτρησης θα μπορούσε να ανακτηθεί άμεσα μέσω της εφαρμοζόμενης Χαμιλτονιανής και να αποθηκευτεί σε μια μπαταρία για να τροφοδοτήσει άλλες διεργασίες, λέει ο García-Pintos.Μια άλλη εφαρμογή θα μπορούσε να είναι η αντιστροφή της κβαντικής απο-συμφώνησης, του φαινομένου κατά το οποίο ένα κβαντικό σύστημα χάνει την ιδιαίτερη κβαντική του συμπεριφορά και μετατρέπεται σε ένα κλασικό σύστημα λόγω αλληλεπιδράσεων με το εξωτερικό περιβάλλον. Η απο-συμφώνηση αποτελεί σημαντικό εμπόδιο για την κβαντική υπολογιστική, προσθέτει ο Rocco, επομένως ένα βήμα προς την κατεύθυνση της αναστρεψιμότητάς της θα ήταν τεράστιας σημασίας.Ωστόσο, υπάρχουν προκλήσεις μπροστά μας, επισημαίνει ο Kater Murch, πειραματικός φυσικός στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στο Μπέρκλεϊ. Η ακριβής εφαρμογή αυτών των Χαμιλτονιανών δυναμικών στην πράξη θα απαιτούσε τέλειες μετρήσεις χωρίς απώλεια πληροφοριών, λέει ο Murch, ο οποίος δεν συμμετείχε στη μελέτη. Όμως, η τέλεια μέτρηση δεν είναι εφικτή. Επί του παρόντος, οι ερευνητές μετρούν τις ιδιότητες των κβαντικών συστημάτων ακτινοβολώντας τα είτε με οπτικό φως είτε με μικροκύματα, και στη συνέχεια συλλέγουν αυτό το φως για να δουν πώς μετατοπίζονται τα χαρακτηριστικά του. Αλλά η αποδοτικότητα με την οποία συλλέγουν αυτό το επιστρεφόμενο φως για να καταγράψουν τις αλλαγές του συστήματος είναι μόνο περίπου 50%, τονίζει, πράγμα που σημαίνει ότι ορισμένες λεπτομέρειες παραμένουν ασαφείς. «Από τη στιγμή που χάνουμε ένα μέρος του σήματος της μέτρησης, χάνουμε και την ακριβή εικόνα του τι κάνει το κβαντικό σύστημα», εξηγεί. Αυτό σημαίνει ότι προτού οι ερευνητές μπορέσουν να διαμορφώσουν με ακρίβεια την τέλεια Χαμιλτονιανή για να αντιστρέψουν τον χρόνο σε πραγματικά κβαντικά συστήματα, θα πρέπει πρώτα να γίνουν καλύτεροι στο πώς τα μετρούν.Κάπως έτσι περιγράφεται η αντιστροφή του χρόνου στο άρθρο με τίτλο «What if time were reversed? Physicists show how time could flow backward on a quantum scale» στο περιοδικό scientificamerican.Τελικά, μπορούν οι φυσικοί να αναστρέψουν τη ροή του χρόνου – έστω και μέσα σε έναν κβαντικό υπολογιστή; Η απάντηση είναι κατηγορηματικά όχι. Αυτό που πραγματικά αναστρέφουν είναι η κβαντική κατάσταση του συστήματος, αναγκάζοντάς το να επιστρέψει σε μια διαμόρφωση που είχε στο παρελθόν. Η φυσική διαδικασία αντιστρέφεται, όχι ο χρόνος. https://physicsgg.me/2026/04/27/μπορούμε-να-αντιστρέψουμε-την-ροή-του/

Ροσκόσμος Το διαστημόπλοιο μεταφοράς φορτίου Progress MS-34 αναχώρησε για τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό (ISS). Η εισαγωγή του διαστημικού σκάφους στην καθορισμένη τροχιά του, ο διαχωρισμός του από το τρίτο στάδιο του πυραύλου και η ανάπτυξη των κεραιών και των ηλιακών συλλεκτών του είναι όλα συνηθισμένα. Αυτή είναι η 95η αποστολή ανεφοδιασμού στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό από το διαστημόπλοιο μεταφοράς φορτίου Progress. Το διαστημόπλοιο μεταφέρει σε τροχιά: ▪️700 κιλά πυρηνικού αερίου· ▪️483 κιλά τροφικού υλικού· ▪️420 κιλά πόσιμου νερού· ▪️333 κιλά υγειονομικών και υγειονομικών προμηθειών· ▪️311 κιλά εξοπλισμού και προμηθειών· ▪️146 κιλά προστατευτικού εξοπλισμού (η νέα διαστημική στολή Orlan-ISS και τα εξαρτήματά της)· ▪️75 κιλά υποστήριξης πληρώματος, ιατρικών προμηθειών και επιστημονικού εξοπλισμού· ▪️50 κιλά οξυγόνου για την εσωτερική ατμόσφαιρα του ISS. Υλικά και εξοπλισμός για διαστημικά πειράματα στάλθηκαν επίσης στον σταθμό: "Εικονική", "Νευροανοσία", "Διόρθωση", "Βιοαποικοδόμηση" και "Διαχωρισμός". 🗓Αναμένουμε σύνδεση με την ενότητα "Zvezda" στις 28 Απριλίου στις 3:01 π.μ. https://vk.com/roscosmos?z=video-30315369_456244789%2Fb9e84a12b0a5770a9e%2Fpl_post_-30315369_613890 https://vk.com/roscosmos?w=wall-30315369_613910

Ο Δίας «τιμά» το όνομά του, οι κεραυνοί του είναι 100 φορές πιο ισχυροί από αυτούς στη Γη Απελευθερώνουν 500-10.000 φορές περισσότερη ενέργεια. Νέες παρατηρήσεις από το διαστημόπλοιο Juno της NASA που μελετά το σύστημα του Δία αποκάλυψαν ότι οι καταιγίδες στο μεγαλύτερο πλανήτη του ηλιακού μας συστήματος είναι πολύ πιο ισχυρές και περίπλοκες απ’ ό,τι πιστεύαμε μέχρι σήμερα.Είναι γνωστό ότι ο Δίας φιλοξενεί τεράστιες καταιγίδες που μπορούν να διαρκούν ακόμη και αιώνες. Σύμφωνα με νέα μελέτη οι κεραυνοί εκεί μπορεί να είναι έως και 100 φορές ισχυρότεροι από αυτούς στη Γη ενώ κάποιες εκτιμήσεις αφήνουν ανοιχτό το ενδεχόμενο να είναι ακόμη πιο έντονοι.Το Juno, που βρίσκεται σε τροχιά γύρω από τον Δία μελετώντας τον πλανήτη και ορισμένα από τους δορυφόρους του από το 2016. Το σκάφος χρησιμοποιεί ένα όργανο που ανιχνεύει μικροκύματα που παράγονται από κεραυνούς και μπορούν να διαπεράσουν τα πυκνά σύννεφα του πλανήτη. Αυτό επιτρέπει πιο αξιόπιστες μετρήσεις σε σχέση με απλές οπτικές παρατηρήσεις. Σε ορισμένες διελεύσεις, το σκάφος κατέγραψε περίπου 3 κεραυνούς το δευτερόλεπτο όπως επίσης έως και 206 εκλάμψεις σε μία μόνο διέλευση Γιατί οι καταιγίδες είναι τόσο ισχυρές Η βασική διαφορά με τη Γη είναι η σύσταση της ατμόσφαιρας. Στη Γη ο αέρας αποτελείται κυρίως από άζωτο και ο υγρός αέρας ανεβαίνει εύκολα. Στο Δία η ατμόσφαιρα είναι πλούσια σε υδρογόνο, και ο «υγρός» αέρας είναι βαρύτερος, άρα χρειάζεται περισσότερη ενέργεια για να ανέβει. Αυτό σημαίνει ότι όταν τελικά δημιουργούνται καταιγίδες απελευθερώνουν τεράστια ποσά ενέργειας, δημιουργούν ισχυρούς ανέμους και έντονη ηλεκτρική δραστηριότητα.Πόση ενέργεια έχει όμως ένας κεραυνός στον Δία; Στη Γη ένας κεραυνός απελευθερώνει περίπου 1 δισεκατομμύριο joules αρκετά για να τροφοδοτήσουν 200 σπίτια για μία ώρα. Στο Δία ένας κεραυνός μπορεί να φτάσει 500 έως 10.000 φορές περισσότερη ενέργεια Οι αόρατες υπερκαταιγίδες Οι επιστήμονες εντόπισαν και μελέτησαν ένα ειδικό τύπο καταιγίδων που ονομάζονται «stealth superstorms». Οι καταιγίδες αυτές διαρκούν μήνες, δεν φαίνονται τόσο εντυπωσιακές οπτικά αλλά παράγουν πολύ ισχυρούς κεραυνούς. Η μελέτη των κεραυνών σε άλλους πλανήτες βοηθά τους επιστήμονες να κατανοήσουν καλύτερα: * τον καιρό και τις καταιγίδες στη Γη * τη φυσική της ατμόσφαιρας * τα όρια της ενέργειας που μπορεί να παραχθεί στη φύση Παρά τα νέα δεδομένα, πολλά ερωτήματα παραμένουν όπως το ακριβές γιατί οι κεραυνοί στον Δία είναι τόσο ισχυροί. Οι επιστήμονες συνεχίζουν την έρευνα, και τα επόμενα χρόνια ίσως αποκαλύψουν ακόμη πιο εντυπωσιακά στοιχεία. Καλλιτεχνική απεικόνιση κεραυνών στο Δία. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2102842/o-dias-tima-to-onoma-toy-oi-keraynoi-toy-einai-100-fores-pio-ischyroi-apo-aytoys-sti-gi/

Το πιο σημαντικό μάθημα μαθηματικών του 21ου αιώνα βρίσκεται ένα κλικ μακριά μας. Ένας καθηγητής του MIT δίδασκε το ίδιο μάθημα μαθηματικών για 62 χρόνια, και την ημέρα που συνταξιοδοτήθηκε, φοιτητές από κάθε χώρα της γης εμφανίστηκαν διαδικτυακά για να παρακολουθήσουν την τελευταία του διάλεξη. Το όνομά του είναι Gilbert Strang και το μάθημα είναι η Γραμμική Άλγεβρα (MIT 18.06). Γεννημένος το 1934 και κάτοχος διδακτορικού από το UCLA, ο Strang δεν ήταν απλώς ένας λαμπρός μαθηματικός. Ήταν ένας δάσκαλος με όλη τη σημασία της λέξης.Eιδικοί στη μηχανική μάθηση, επιστήμονες δεδομένων, αναλυτές ποσοτικών μοντέλων, αυτοδίδακτοι προγραμματιστές που κατανοούν πραγματικά πώς λειτουργεί η Τεχνητή Νοημοσύνη, έμαθαν τα μαθηματικά από αυτόν τον άνθρωπο. Οι περισσότεροι από αυτούς δεν πάτησαν ποτέ το πόδι τους στην πανεπιστημιούπολη του MIT. Απλώς άνοιξαν μια δωρεάν playlist στο YouTube και τον άφησαν να τους διδάξει.Ο Strang εντάχθηκε στο μαθηματικό τμήμα του MIT το 1962. Συνταξιοδοτήθηκε το 2023. Επί 61 χρόνια στεκόταν στον ίδιο μαυροπίνακα διδάσκοντας το ίδιο αντικείμενο σε 18χρονους.Όταν το 2002 στο MIT ξεκίνησε το OpenCourseWare, οι περισσότεροι καθηγητές ήταν σκεπτικοί. Ανησυχούσαν ότι βάζοντας τις διαλέξεις τους στο διαδίκτυο, θα έκαναν τις αίθουσές τους περιττές. Ο Strang δεν δίστασε. Είπε ότι η αποστολή της ζωής του ήταν να ανοίξει τα μαθηματικά σε φοιτητές παντού. Βιντεοσκόπησε κάθε διάλεξη και την πρόσφερε δωρεάν. Η απόφαση αυτή άλλαξε αθόρυβα τον τρόπο με τον οποίο ο κόσμος μαθαίνει μαθηματικά.Για δεκαετίες η γραμμική άλγεβρα διδασκόταν με τον λάθος τρόπο. Οι καθηγητές ξεκινούσαν με αφηρημένους διανυσματικούς χώρους και αποδείξεις για τα αξιώματα πεδίων. Οι φοιτητές πνίγονταν στην αφαίρεση. Οι περισσότεροι τα παρατούσαν. Έφευγαν πιστεύοντας ότι ήταν κακοί στα μαθηματικά, ενώ απλώς είχαν διδαχθεί με μια σειρά που κανενός ο εγκέφαλος δεν είναι φτιαγμένος να αφομοιώσει. Ο Strang αντέστρεψε ολόκληρο το πρόγραμμα σπουδών. Ξεκίνησε με τον πολλαπλασιασμό πινάκων. Κάτι που μπορείς να γράψεις στο χαρτί. Κάτι που μπορείς να υπολογίσεις με το χέρι. Κάτι που μπορείς να δεις. Στη συνέχεια, έδειξε στους φοιτητές του ότι όλα τα υπόλοιπα στην γραμμική άλγεβρα – τα ιδιοδιανύσματα, η ορθογωνιότητα, η ιδιάζουσα παραγοντοποίηση πίνακα, οι τέσσερις θεμελιώδεις υπόχωροι – ήταν απλώς ένας διαφορετικός φακός για να κατανοήσεις τι πραγματικά έκανε ο πίνακας στο παρασκήνιο.Ο κανόνας του ήταν αυστηρός. Αν ένας φοιτητής δεν μπορούσε να εξηγήσει μια έννοια χρησιμοποιώντας ένα συγκεκριμένο παράδειγμα (έναν πίνακα 3×3), τότε ο φοιτητής αυτός δεν είχε κατανοήσει πραγματικά την έννοια. Η αφαίρεση έπρεπε να έρχεται τελευταία, όχι πρώτη. Η διαίσθηση ήταν το θεμέλιο. Οι αποδείξεις ήταν απλώς η επιβεβαίωση ότι η διαίσθηση ήταν σωστή.Το δεύτερο χαρακτηριστικό του Strang ότι στην τάξη του έλεγε «παρακαλώ» και «ευχαριστώ» στους μαθητές του. Σε κάθε διάλεξη. Σταματούσε στη μέση μιας παραγωγής μαθηματικού τύπου για να ρωτήσει «τα λέω καλά;» για να ελέγξει αν είχε χαθεί κανείς. Ποτέ δεν χρησιμοποίησε τη λέξη «προφανώς» ή «τετριμμένα», επειδή ήξερε ακριβώς τι κάνουν αυτές οι λέξεις σε έναν φοιτητή που βρίσκεται ένα βήμα πίσω. Αντιμετώπιζε 19χρονους που μάθαιναν μαθηματικά για πρώτη φορά με τον ίδιο τρόπο που αντιμετώπιζε τους συναδέλφους του. Με υπομονή. Με σεβασμό. Με την παραδοχή ότι η θέση τους ήταν μέσα σε αυτή την αίθουσα. Για 62 χρόνια.Το αποτέλεσμα είναι κάτι που δεν έχει συμβεί ποτέ στην ιστορία της εκπαίδευσης. Ένας μόνο καθηγητής μαθηματικών έγινε ο βασικός δάσκαλος του αντικειμένου του για ολόκληρο τον πλανήτη. Πανεπιστήμια στην Ινδία, την Κίνα, τη Βραζιλία, τη Νιγηρία, σε κάθε χώρα με τμήμα επιστήμης υπολογιστών, άρχισαν να λένε στους δικούς τους φοιτητές απλώς να παρακολουθούν τις διαλέξεις του Strang. Το Πανεπιστήμιο του Ιλινόις αναθεώρησε το μάθημα της γραμμικής άλγεβρας ώστε να μην έχει σχεδόν καμία δια ζώσης διάλεξη. Ο λόγος ήταν ειλικρινής. Ο καθηγητής είπε ότι δεν μπορούσαν να ανταγωνιστούν τα βίντεο.Η τελευταία του διάλεξη έγινε τον Μάιο του 2023. Το αμφιθέατρο ήταν γεμάτο με φοιτητές που δεν τον είχαν γνωρίσει ποτέ πριν. Περπάτησε μέχρι τον μαυροπίνακα, δίδαξε για μια ώρα, και στο τέλος ολόκληρη η αίθουσα σηκώθηκε όρθια και χειροκρότησε. Για μια στιγμή φάνηκε μπερδεμένος, σαν να μην καταλάβαινε ειλικρινά γιατί τον επευφημούσαν. Μετά χαμογέλασε, τους χαιρέτησε με το χέρι του και βγήκε έξω.Το γραπτό του σχόλιο κάτω από το βίντεο της τελευταίας διάλεξης στο YouTube αποτελούνταν από δυο προτάσεις. Είπε ότι η διδασκαλία ήταν μια υπέροχη ζωή. Είπε ότι ήταν ευγνώμων σε όλους όσους είδαν την σημασία της γραμμικής άλγεβρας. Αυτό ήταν όλο. Κανένας αποχαιρετιστήριος λόγος. Καμία προσπάθεια διαχείρισης της υστεροφημίας του. Ο άνθρωπος του οποίου η διδασκαλία αποτελεί το θεμέλιο της σύγχρονης Τεχνητής Νοημοσύνης, απλά ευχαρίστησε το κοινό και πήγε σπίτι του. Ο πυρήνας της επανάστασης της Τεχνητής Νοημοσύνης στηρίζεται πάνω σε μαθηματικά που εκατομμύρια άνθρωποι έμαθαν δωρεάν από έναν χαμηλού προφίλ καθηγητή στο Cambridge. Το μάθημα βρίσκεται ακόμα στο MIT OpenCourseWare. Κάθε διάλεξη, κάθε σετ ασκήσεων, κάθε εξέταση, κάθε λύση. Δωρεάν. Το πιο σημαντικό μάθημα μαθηματικών του 21ου αιώνα βρίσκεται ένα κλικ μακριά μας. Αλλά οι περισσότεροι άνθρωποι δεν θα κάνουν ποτέ αυτό το κλικ. πηγή: https://x.com/physicsgg/status/2048148198904988084