Δροσος Γεωργιος

Hubble Spies Αχνός Ακανόνιστος Γαλαξίας, Αυτή η εικόνα του Διαστημικού Τηλεσκοπίου Hubble της NASA που δημοσιεύθηκε στις 27 Μαΐου 2026, απεικονίζει τον νάνο ακανόνιστο γαλαξία ESO 490-017, με διάμετρο περίπου 12.000 έτη φωτός και απόσταση περίπου 23 εκατομμυρίων ετών φωτός, στον αστερισμό του Μεγάλου Κυνός. Η χαμηλή επιφανειακή φωτεινότητα του γαλαξία τον κάνει να φαίνεται ως ένα αμυδρό, έναστρο σμήνος πίσω από φωτεινότερα αστέρια στο προσκήνιο, τα οποία αναγνωρίζονται εύκολα από τις αιχμές περίθλασής τους . Πολυάριθμες κόκκινες, πορτοκαλί και μπεζ κουκκίδες είναι μακρινοί γαλαξίες που διαπερνούν το μαύρο φόντο, πολλοί από τους οποίους εμφανίζουν ξεχωριστή σπειροειδή δομή.Τα δεδομένα σε αυτήν την εικόνα του ESO 490-017 ήταν μέρος ενός προγράμματος παρατήρησης του Hubble που εξέτασε την κίνηση των γαλαξιών και των γαλαξιακών σμηνών στο διάστημα. Η ύλη στο σύμπαν κατανέμεται άνισα και η βαρυτική επιρροή αυτής της ύλης οδηγεί την « κοσμική ροή » ή την κίνηση των μεγάλης κλίμακας δομών στο σύμπαν. https://www.nasa.gov/image-article/hubble-spies-faint-irregular-galaxy/ Αυτή η εικόνα του διαστημικού τηλεσκοπίου Hubble της NASA καταγράφει την αμυδρή λάμψη του νάνου ακανόνιστου γαλαξία ESO 490-017.

Το Hubble κατέγραψε το M88 στο ταξίδι του προς το κέντρο του σμήνους της Παρθένου. Το επίκεντρο αυτής της εικόνας από το διαστημικό τηλεσκόπιο Hubble της NASA/ESA είναι ένας ενεργός σπειροειδής γαλαξίας σε ένα ταξίδι που διαρκεί εκατοντάδες εκατομμύρια χρόνια. Ο γαλαξίας Messier 88 (M88), επίσης γνωστός ως NGC 4501, βρίσκεται περίπου 63 εκατομμύρια έτη φωτός μακριά στον αστερισμό Κόμη της Βερενίκης (Τα Μαλλιά της Βερενίκης). Ο M88 είναι ένας ενεργός γαλαξίας, που σημαίνει ότι το κέντρο του φιλοξενεί μια υπερμεγέθη μαύρη τρύπα που «τσιμπολογάει» αέριο και σκόνη. Οι αστρονόμοι εκτιμούν ότι η μαύρη τρύπα έχει περίπου 100 εκατομμύρια φορές μεγαλύτερη μάζα από τον Ήλιο και φαίνεται να τροφοδοτεί εκροές αερίου από το κέντρο του γαλαξία.Ένας πληθυσμός από παλιά, κοκκινωπά αστέρια γύρω από τη μαύρη τρύπα δίνει στον M88 την θερμά λαμπερή καρδιά του. Από το κέντρο του γαλαξία απλώνονται αρκετοί σφιχτά τυλιγμένοι, συμμετρικοί σπειροειδείς βραχίονες, ο καθένας από τους οποίους σκιαγραφείται από λαμπερά ροζ και μπλε αστρικά σμήνη και δεμένα σύννεφα σκόνης. Βλέπουμε τον M88 από μια γωνία που τον κάνει να φαίνεται επιμήκης, και οι σπειροειδείς βραχίονες του απλώνονται απαλά μπροστά του.Ο M88 είναι μέλος του Σμήνους της Παρθένου, μιας συλλογής περισσότερων από χίλιων γαλαξιών που συγκρατούνται μεταξύ τους μέσω της βαρύτητας. Καθώς αυτή η τεράστια ομάδα γαλαξιών κινείται στο διάστημα, οι ίδιοι οι γαλαξίες βρίσκονται σε συνεχή κίνηση καθώς περιστρέφονται γύρω από το κέντρο βάρους του σμήνους. Ο ίδιος ο M88 βρίσκεται σε ένα μακρύ και κάπως επικίνδυνο κοσμικό ταξίδι που θα τον φέρει στα εσώτατα σημεία του σμήνους.Όπως συμβαίνει με κάθε επικό ταξίδι, ο M88 θα αλλάξει ριζικά από την πορεία του προς το κέντρο του Σμήνους της Παρθένου, περίπου δύο εκατομμύρια έτη φωτός από εκεί που βρίσκεται σήμερα. Σε 200-300 εκατομμύρια χρόνια, ο M88 θα κάνει την πλησιέστερη προσέγγισή του στον Μεσιέ 87 , τον τεράστιο ελλειπτικό γαλαξία που αγκυροβολεί ολόκληρο το σμήνος. Καθώς πλησιάζει σε αυτόν τον βαρυτικό κολοσσό, ο M88 θα βιώσει έντονη απογύμνωση από την πίεση του εμβόλου. Η απογύμνωση από την πίεση του εμβόλου είναι μια διαδικασία μέσω της οποίας το αέριο ενός γαλαξία παρασύρεται καθώς ωθείται μέσα από το πάντα παρόν αέριο μεταξύ των γαλαξιών σε ένα σμήνος.Οι ερευνητές έχουν ήδη δει αυτή τη διαδικασία να λειτουργεί στον M88. Ο στροβιλιζόμενος δίσκος αερίου του γαλαξία είναι κολοβωμένος και εμφανίζεται συμπιεσμένος στην μπροστινή άκρη του γαλαξία, συσσωρεύοντας αέριο και σκόνη σαν χιόνι πριν από ένα άροτρο. Στην πραγματικότητα, ο M88 φαίνεται να έχει σημαντικά λιγότερο κρύο αέριο - το ακατέργαστο καύσιμο για τον σχηματισμό των αστεριών - από ό,τι αναμενόταν για έναν γαλαξία του μεγέθους του, ειδικά στις εξωτερικές περιοχές του. Αυτό είναι ένα σαφές σημάδι ότι ο M88 θα τροποποιηθεί από το ταξίδι του, το οποίο θα επηρεάσει την ικανότητά του να σχηματίζει αστέρια και να αλλάζει την πορεία της εξέλιξής του.Οι αστρονόμοι παρατήρησαν τον M88 με το Hubble στο πλαίσιο ενός προγράμματος παρατήρησης (# 18103 ; PI: D. Thilker) αφιερωμένου στην κατανόηση της ζωής των σπειροειδών γαλαξιών σε πυκνά περιβάλλοντα. Αυτό το πρόγραμμα χρησιμοποιεί την Κάμερα Ευρείας Πεδίου 3 του Hubble , η οποία μπορεί να διακρίνει με ακρίβεια μεμονωμένα αστρικά σμήνη και νεφελώματα σε γαλαξίες δεκάδες εκατομμύρια έτη φωτός μακριά. Μελετώντας γαλαξίες σε αυτές τις κλίμακες, οι αστρονόμοι μπορούν να κατανοήσουν πώς ένα ταξίδι μέσα από ένα σμήνος επηρεάζει την εξέλιξη ενός γαλαξία και την ικανότητά του να σχηματίζει νέα αστέρια. https://science.nasa.gov/missions/hubble/hubble-captures-m88-on-journey-to-center-of-virgo-cluster/ Αυτή η εικόνα από το διαστημικό τηλεσκόπιο Hubble της NASA/ESA απεικονίζει τον σπειροειδή γαλαξία Messier 88 (M88).

Η Γη μπορεί να … σπέρνει ζωή στην Αφροδίτη. Μια νέα μελέτη που ενισχύει τη θεωρία της πανσπερμίας στο Σύμπαν. Ερευνητική ομάδα παρουσίασε μια μελέτη που δείχνει ότι υλικό που εκτινάχθηκε από τη Γη ύστερα από μεγάλες προσκρούσεις αστεροειδών θα μπορούσε να φτάσει στα νέφη της Αφροδίτης και ενδεχομένως να επιβιώσει εκεί για σύντομο χρονικό διάστημα.Η πανσπερμία είναι η θεωρία σύμφωνα με την οποία η ζωή ή τα συστατικά που απαιτούνται για τη δημιουργία της μπορούν να μεταφέρονται στο Διάστημα μέσω αστεροειδών, κομητών και άλλων ουράνιων σωμάτων. Αν τα δομικά στοιχεία της ζωής εμφανιστούν σε έναν πλανήτη μια ισχυρή πρόσκρουση θα μπορούσε να εκτοξεύσει υλικό από την επιφάνειά του στο Διάστημα και να το στείλει σε έναν άλλο κόσμο.Εδώ και δεκαετίες οι επιστήμονες συζητούν αν μια τέτοια ανταλλαγή υλικού συνέβη μεταξύ της Γης και του Άρη προς τη μία ή και προς τις δύο κατευθύνσεις. Πιο πρόσφατα οι συζητήσεις γύρω από την πιθανή ύπαρξη μικροβιακής ζωής στα πυκνά νέφη της Αφροδίτης αναζωπύρωσαν το ενδιαφέρον για το κατά πόσο υλικό θα μπορούσε να μετακινείται ανάμεσα στην Αφροδίτη, τη Γη και τον Άρη.Η μελέτη που παρουσιάστηκε στο Συνέδριο Σεληνιακής και Πλανητικής Επιστήμης (LPSC) εξέτασε λεπτομερώς αυτή την πιθανότητα. Η έρευνα πραγματοποιήθηκε από ομάδα επιστημόνων του Εργαστηρίου Εφαρμοσμένης Φυσικής του Πανεπιστημίου Johns Hopkins και των Εθνικών Εργαστηρίων Sandia των ΗΠΑ. Χρησιμοποιώντας την «Εξίσωση Ζωής της Αφροδίτης» (Venus Life Equation – VLE), ένα θεωρητικό πλαίσιο που αναπτύχθηκε το 2021, οι ερευνητές μοντελοποίησαν αν υλικό που εκτοξεύθηκε από τη Γη θα μπορούσε να επιτρέψει σε μορφές ζωής να επιβιώσουν στα νέφη της Αφροδίτης έστω και για λίγες ημέρες ανά αιώνα. Το πλαίσιο για την εκτίμηση της ζωής στην Αφροδίτη Όπως η Εξίσωση Drake χρησιμοποιείται για την εκτίμηση της ύπαρξης εξωγήινης νοημοσύνης έτσι και η VLE υπολογίζει την πιθανότητα ύπαρξης ζωής διαχωρίζοντας το πρόβλημα σε επιμέρους παράγοντες που πολλαπλασιάζονται μεταξύ τους. Η εξίσωση γράφεται ως: L = O × R × C όπου: L = πιθανότητα ύπαρξης σημερινής ζωής (από 0 έως 1) O = πιθανότητα γένεσης και εγκατάστασης της ζωής στην Αφροδίτη R = ανθεκτικότητα της βιόσφαιρας και ικανότητα επιβίωσης σε μεταβολές C = συνέχεια των κατάλληλων συνθηκών έως σήμερα Χρησιμοποιώντας αυτό το πλαίσιο, οι ερευνητές εξέτασαν αρχικά αν οργανικό υλικό ανεξάρτητα από την προέλευσή του μπορεί να επιβιώσει κατά τη μεταφορά του στο Διάστημα. Οι δυσκολίες του διαστημικού ταξιδιού Εκτός από το σοκ της πρόσκρουσης και την τεράστια θερμότητα που παράγεται το υλικό πρέπει να αντέξει τις ακραίες θερμοκρασίες, την ακτινοβολία και το κενό του Διαστήματος.Ωστόσο υπολογιστικά μοντέλα και μελέτες μετεωριτών που έχουν βρεθεί στη Γη έχουν δείξει ότι οργανικά μόρια μπορούν να επιβιώσουν τόσο κατά την εκτίναξη όσο και κατά τη διαπλανητική μεταφορά. Όταν φτάσουν στην Αφροδίτη τα οργανικά αυτά υλικά θα πρέπει επίσης να διασκορπιστούν μέσα ή πάνω από τα νέφη της ώστε να έχουν πιθανότητες επιβίωσης.Ορισμένα στρώματα των νεφών της Αφροδίτης παρουσιάζουν θερμοκρασίες και πιέσεις που θεωρούνται σχετικά φιλόξενες σε σύγκριση με την ακραία επιφάνειά της. Για τον λόγο αυτό ορισμένοι επιστήμονες έχουν προτείνει ότι μικροοργανισμοί θα μπορούσαν θεωρητικά να επιβιώνουν μέσα σε αυτά τα νέφη. Πώς θα έφτανε το υλικό στα νέφη Οι ερευνητές επικεντρώθηκαν στη συμπεριφορά μεγάλων μετεωριτών καθώς εισέρχονται στην ατμόσφαιρα της Αφροδίτης. Εξέτασαν τη διάβρωση, την έκρηξη και τον κατακερματισμό τους σε μικρότερα θραύσματα που θα μπορούσαν να παραμείνουν αιωρούμενα στα νέφη.Για τους υπολογισμούς χρησιμοποίησαν το λεγόμενο «μοντέλο τηγανίτας» (pancake model), μια ευρέως χρησιμοποιούμενη μέθοδο που περιγράφει τον τρόπο με τον οποίο ένας μετεωρίτης διασπάται καθώς διαπερνά μια ατμόσφαιρα. Όταν ο μετεωρίτης εκρήγνυται στην ατμόσφαιρα, η αεροδυναμική αντίσταση διασπείρει τα θραύσματα οριζόντια δημιουργώντας μια πλατιά κατανομή υλικού που μοιάζει με τηγανίτα. Οι νέοι υπολογισμοί Συνδυάζοντας το μοντέλο αυτό με προηγούμενες μελέτες οι ερευνητές υπολόγισαν πόσο υλικό από τη Γη ή τον Άρη θα μπορούσε να έχει φτάσει στα νέφη της Αφροδίτης.Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι εκατοντάδες δισεκατομμύρια μικρά τμήματα υλικού ενδέχεται να έχουν μεταφερθεί από τη Γη στα νέφη της Αφροδίτης ενώ ένα μεγάλο μέρος τους θα μπορούσε θεωρητικά να παραμένει βιώσιμο.Η καλύτερη εκτίμηση του μοντέλου υποδηλώνει ότι περίπου 100 τέτοια «κύτταρα» ή μικροβιακά φορτία θα μπορούσαν να διασκορπίζονται στα νέφη της Αφροδίτης κάθε χρόνο. Συνολικά, κατά τη διάρκεια του τελευταίου ενός δισεκατομμυρίου ετών έως και 20 δισεκατομμύρια τέτοια κύτταρα θα μπορούσαν να έχουν μεταφερθεί από τη Γη. Τι σημαίνει αυτό Οι ερευνητές τονίζουν ότι το μοντέλο τους δεν περιγράφει όλες τις λεπτομέρειες της αλληλεπίδρασης των μετεωριτών με την ατμόσφαιρα της Αφροδίτης και ότι οι παράμετροι της εξίσωσης περιέχουν μεγάλες αβεβαιότητες, όπως συμβαίνει και με την Εξίσωση Drake.Παρόλα αυτά, η μελέτη δείχνει ότι η πανσπερμία μεταξύ Γης και Αφροδίτης είναι θεωρητικά εφικτή. Αυτό σημαίνει ότι αν μια μελλοντική αστροβιολογική αποστολή ανακαλύψει ζωή στα νέφη της Αφροδίτης, δεν μπορεί να αποκλειστεί το ενδεχόμενο η ζωή αυτή να έχει αρχικά προέλθει από τη Γη. Στα πυκνά τοξικά νέφη της Αφροδίτης ίσως κρύβεται γήινη ύλη με ζωντανούς οργανισμούς. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2117815/i-gi-mporei-na-spernei-zoi-stin-afroditi/

Νέο μικροσκόπιο «κοιτάζει» τα κύτταρα με πρωτοφανή λεπτομέρεια. Καταγράφει αλληλεπιδράσεις κυτταρικών δομών σε πραγματικό χρόνο συμβάλλοντας σε νέες ιατρικές ανακαλύψεις.Ερευνητές του Πανεπιστημίου Στάνφορντ ανέπτυξαν ένα νέο μικροσκόπιο που μπορεί να δείξει πώς αλληλεπιδρούν νανοδομές μέσα σε ζωντανά κύτταρα, επιτυγχάνοντας την υψηλότερη ανάλυση που έχει καταγραφεί μέχρι σήμερα χωρίς τη χρήση φθοριζόντων δεικτών.Η παρατήρηση του εσωτερικού των ζωντανών κυττάρων μόλις έγινε πολύ πιο λεπτομερής. Οι επιστήμονες συνδύασαν δύο διαφορετικές τεχνικές μικροσκοπίας για να δημιουργήσουν ένα μοναδικό όργανο που μπορεί να καταγράφει κυτταρικές δομές καθώς αλληλεπιδρούν σε πραγματικό χρόνο με ανάλυση 120 νανομέτρων. Πρόκειται για την υψηλότερη ανάλυση που έχει επιτευχθεί μέχρι σήμερα χωρίς την προσθήκη φθοριζόντων χρωστικών.Η τεχνολογία ονομάζεται Παρεμβολική Απεικόνιση Μικροσκοπίας Σκέδασης (iISM) και προσφέρει στους επιστήμονες τη δυνατότητα να παρακολουθούν τις κυτταρικές δομές μέσα στο φυσικό τους περιβάλλον συμπεριλαμβανομένου του τρόπου με τον οποίο αντιδρούν σε παθογόνους οργανισμούς ή σε φαρμακευτικές ουσίες. Το επίτευγμα παρουσιάζεται στην επιθεώρηση «Light: Science and Applications».«Αυτό το νέο μικροσκόπιο προσφέρει μια εξαιρετική νέα εικόνα του κυττάρου, όπου μπορείς να δεις τις μικροσκοπικές δομές και τις μοριακές μηχανές να κινούνται, να μεταβάλλονται και να αλληλεπιδρούν χωρίς να χρειάζεται να προσθέσεις φθορισμό για να τις παρατηρήσεις. Πρόκειται για μια μοναδική ματιά σε αυτά τα πολύπλοκα μικροσκοπικά “κουτιά” που κάνουν δυνατή τη ζωή μας» αναφέρουν οι ερευνητές. Τα οφέλη Οι δυνατότητες του iISM μπορούν να συμβάλουν σε νέες ανακαλύψεις σε πολλούς τομείς των βιοεπιστημών, όπως η μελέτη των μηχανισμών ασθενειών, η ανάπτυξη νέων φαρμάκων και οι αλληλεπιδράσεις μεταξύ φυτών και μικροοργανισμών.Παρότι το iISM δεν φτάνει την ανάλυση ορισμένων εξειδικευμένων μικροσκοπίων, η δυνατότητά του να λειτουργεί χωρίς δείκτες προσφέρει σημαντικά πλεονεκτήματα. Οι επιστήμονες μπορούν να παρακολουθούν πολλές κυτταρικές δομές ταυτόχρονα και για μεγαλύτερα χρονικά διαστήματα. Αντίθετα οι τεχνικές που βασίζονται στον φθορισμό συνήθως επιτρέπουν τη σήμανση μόνο λίγων συγκεκριμένων δομών, ενώ τα φθορίζοντα σήματα εξασθενούν με τον χρόνο και οι χρωστικές μπορεί να επηρεάσουν τη φυσιολογική συμπεριφορά των δομών που μελετώνται.Επιπλέον το iISM λειτουργεί με πολύ χαμηλότερη ένταση φωτισμού σε σχέση με άλλες παρόμοιες τεχνικές υψηλής αντίθεσης χωρίς δείκτες. Αυτό μειώνει τον κίνδυνο βλάβης στα ζωντανά κύτταρα και περιορίζει τις παρεμβολές στις ευαίσθητες δομές που παρατηρούνται. Η Μισέλ Κιούεπερς πρώτη συγγραφέας της μελέτης και μεταδιδακτορική ερευνήτρια τόνισε ότι το νέο μικροσκόπιο δεν προορίζεται να αντικαταστήσει τη μικροσκοπία φθορισμού η οποία έχει προσφέρει ανεκτίμητες γνώσεις στη βιολογία εδώ και δεκαετίες.«Κάθε μέθοδος έχει τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματά της και πιστεύουμε ότι στο μέλλον θα λειτουργούν συμπληρωματικά. Αν συνδυάσουμε την ειδικότητα της μικροσκοπίας φθορισμού με την ικανότητα του iISM να παρέχει ευρύτερο πλαίσιο και δυναμική εικόνα χωρίς δείκτες, μπορούμε να απαντήσουμε σε ερωτήματα που μέχρι σήμερα ήταν δύσκολο να διερευνηθούν» ανέφερε η Κιούεπερς. Η μέθοδος Το iISM επιτυγχάνει την αυξημένη ανάλυση και ευαισθησία συνδυάζοντας δύο διαφορετικές προσεγγίσεις. Η μία βασίζεται στη λεγόμενη συμβολομετρική μικροσκοπία σκέδασης. Η σκέδαση είναι το φαινόμενο που κάνει τον ουρανό να φαίνεται μπλε. Όταν το φως προσπίπτει σε μικροσκοπικά σωματίδια, αλλάζει κατεύθυνση και διασκορπίζεται. Στην ατμόσφαιρα της Γης τα μικρά σωματίδια διασκορπίζουν περισσότερο το μπλε φως από το κόκκινο, γι’ αυτό και ο ουρανός φαίνεται μπλε.Σε ένα συμβολομετρικό μικροσκόπιο σκέδασης, μια δέσμη λέιζερ φωτίζει το κύτταρο και οι μικροσκοπικές δομές στο εσωτερικό του διασκορπίζουν μέρος του φωτός. Μια δεύτερη δέσμη λέιζερ ενισχύει αυτό το αδύναμο σήμα, επιτρέποντας την παρατήρηση πολύ μικρών δομών. Η βασική καινοτομία του iISM προέκυψε από τον συνδυασμό αυτής της τεχνικής με μια εξελιγμένη μορφή των συνεστιακών μικροσκοπίων. Ενώ τα παραδοσιακά συνεστιακά μικροσκόπια χρησιμοποιούν μία μόνο οπή και έναν ανιχνευτή οι πιο προηγμένες εκδόσεις διαθέτουν συστοιχίες ανιχνευτών που καταγράφουν πολλές διαφορετικές οπτικές γωνίες της ίδιας περιοχής.Στο iISM οι ερευνητές χρησιμοποίησαν μια τέτοια συστοιχία, η οποία συλλέγει πολύ περισσότερο φως και προσφέρει καλύτερη αντίληψη του βάθους και μεγαλύτερη ακρίβεια. Η λειτουργία του θυμίζει τον τρόπο με τον οποίο τα δύο ανθρώπινα μάτια μάς βοηθούν να διακρίνουμε το προσκήνιο από το φόντο, μόνο που εδώ χρησιμοποιούνται δεκάδες ή και εκατοντάδες διαφορετικές «οπτικές γωνίες». Στη συνέχεια οι πληροφορίες αυτές συνδυάζονται υπολογιστικά για να δημιουργήσουν εικόνες με υψηλότερη ευκρίνεια και αντίθεση.Το αποτέλεσμα είναι ένα μικροσκόπιο χωρίς δείκτες που πετυχαίνει ανάλυση περίπου 120 νανομέτρων χρησιμοποιώντας παράλληλα χαμηλότερη ισχύ λέιζερ και διατηρώντας υψηλή ταχύτητα απεικόνισης. Αυτό επιτρέπει την παρακολούθηση ζωντανών κυττάρων για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα και με λιγότερη επιβάρυνση.Οι ερευνητές εργάζονται ήδη για τη βελτίωση της τεχνολογίας και τη διάθεσή της σε περισσότερα εργαστήρια. Έχουν ξεκινήσει τρεις συνεργασίες με άλλες ερευνητικές ομάδες του Στάνφορντ. Στη μία μελετούν σε πραγματικό χρόνο τις αλληλεπιδράσεις μεταξύ φυτικών κυττάρων, μυκήτων και βακτηρίων. Σε μια δεύτερη εξετάζουν πώς ένα αντικαρκινικό φάρμακο εισέρχεται στα κύτταρα. Σε μια τρίτη σχεδιάζουν να παρατηρήσουν τις μεταβολές στο σχήμα των ερυθρών αιμοσφαιρίων κατά τη μόλυνσή τους από το παράσιτο της ελονοσίας.«Δεν πρόκειται για μια εξειδικευμένη τεχνική που αφορά λίγους. Έχει πολύ ευρύ φάσμα εφαρμογών και ελπίζουμε ότι θα εξυπηρετήσει την κοινότητα των βιοεπιστημών, οδηγώντας σε πολλές νέες ανακαλύψεις» καταλήγει η Κιούεπερς. Εικόνα του μηχανισμού του προηγμένου μικροσκοπίου. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2117808/neo-mikroskopio-koitazei-ta-kyttara-me-protofani-leptomereia/

Η ραδιοφωνική συχνότητα της αντιύλης. Το πείραμα ALPHA μέτρησε την συχνότητα υπέρλεπτης μετάβασης ατόμων αντιυδρογόνου στην περιοχή των 1420 MHz (που αντιστοιχεί στη γραμμή των 21 cm) με εξαιρετική ακρίβεια.Γνωρίζουμε ότι το άτομο του υδρογόνου μπορεί να εκπέμψει, πολύ σπάνια, ακτινοβολία στην ραδιοφωνική συχνότητα των 1420 ΜHz ως εξής: το άτομο του υδρογόνου αποτελείται από ένα πρωτόνιο στον πυρήνα και ένα ηλεκτρόνιο. Τόσο το ηλεκτρόνιο όπως και το πρωτόνιο έχουν σπιν. Στη χαμηλότερη ενεργειακή κατάσταση, ή θεμελιώδη κατάσταση, τα σπιν των δύο σωματιδίων έχουν αντίθετες κατευθύνσεις.Όταν το άτομο αλληλεπιδρά, για παράδειγμα μέσω συγκρούσεων ή κατάλληλης ακτινοβολίας, μπορεί να απορροφήσει ένα πολύ μικρό ποσό ενέργειας και να βρεθεί στην κατάσταση όπου τα σπιν των δύο σωματιδίων έχουν την ίδια κατεύθυνση.Όταν το άτομο επιστρέφει στην θεμελιώδη του κατάσταση, χάνει αυτή την ενέργεια εκπέμποντας ένα φωτόνιο με μήκος κύματος 21 εκατοστών ή συχνότητα 1420 ΜHz, στην ραδιοφωνική περιοχή του ηλεκτρομαγνητικού φάσματος. Τα σπιν του ηλεκτρονίου και του πρωτονίου λειτουργούν σαν δύο μικροσκοπικοί μαγνήτες. Ανάλογα με το πώς είναι στραμμένοι, το άτομο έχει λίγο περισσότερη ή λίγο λιγότερη ενέργεια. Αυτή η μικρή διαφορά ονομάζεται υπερλεπτή δομή.Συμβαίνει κάτι παρόμοιο και με τα άτομα του αντιυδρογόνου; Υπενθυμίζεται ότι το άτομο του αντι-υδρογόνου συνίσταται από ένα αντιπρωτόνιο και ένα αντιηλεκτρόνιο (ποζιτρόνιο). Δηλαδή, η συχνότητα της ακτινοβολίας που εκπέμπουν ή απορροφούν τα άτομα του αντι-υδρογόνου ταυτίζεται ή διαφέρει με την ραδιοφωνική συχνότητα που εκπέμπουν ή απορροφούν στις αντίστοιχες μεταβάσεις τα άτομα του υδρογόνου;Στο ερώτημα αυτό απάντησε η πειραματική ερευνητική ομάδα ALPHA στο CERN μετρώντας τις συχνότητες μετάβασης μεταξύ υπερλεπτών καταστάσεων, χρησιμοποιώντας μικροκύματα σε παγιδευμένα άτομα αντι-υδρογόνου, αυξάνοντας την ακρίβεια της μέτρησής τους κατά δύο τάξεις μεγέθους σε σχέση με παλαιότερες μετρήσεις.Οι ερευνητές στο πείραμα ALPHA έδειξαν ότι το αντιυδρογόνο και το υδρογόνο έχουν την ίδια υπερλεπτή ενεργειακή διαφορά και επομένως την ίδια χαρακτηριστική συχνότητα μετάβασης 1420,4 MHz με ακρίβεια 4 μέρη ανά εκατομμύριο. Το αποτέλεσμα, δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Nature [Four ppm measurement of the antihydrogen ground-state hyperfine splitting] και επιτρέπει μια ακριβή σύγκριση μεταξύ υδρογόνου και αντι-υδρογόνου. Στην ουσία αποτελεί έναν θρίαμβο για το Καθιερωμένο Πρότυπο της σωματιδιακής φυσικής και ειδικά για το θεώρημα CPT (Φορτίο-Ομοτιμία-Χρόνος). Το θεώρημα αυτό μας λέει ότι αν αλλάξουμε όλα τα σωματίδια του σύμπαντος με αντισωματίδια (C), αναστρέψουμε τις χωρικές συντεταγμένες (P) και αντιστρέψουμε τον χρόνο (T), οι νόμοι της φυσικής πρέπει να παραμείνουν αναλλοίωτοι. Η γραμμή των 21 εκατοστών Είναι γνωστό ότι το μήκος κύματος 21 εκατοστών (ή συχνότητα 1420 ΜHz) ανιχνεύεται από τα ραδιοτηλεσκόπια της Γης να εκπέμπεται ή να απορροφάται από τα αέρια νέφη του μεσοαστρικού χώρου που βρίσκονται σε θερμοκρασία 10 έως 100Κ και περιέχουν κυρίως υδρογόνο σε ατομική μορφή.Εύλογα, τίθεται το ερώτημα αν η εν λόγω ραδιοφωνική ακτινοβολία θα μπορούσε να προέρχεται και από μεσοαστρικά νέφη αντιυδρογόνου.Θεωρητικά ναι, αφού το αντιυδρογόνο εκπέμπει ακριβώς την ίδια συχνότητα, τα ραδιοτηλεσκόπια στη Γη είναι αδύνατον να ξεχωρίσουν αν αυτή η ραδιοφωνική ακτινοβολία προέρχεται από μεσοαστρικά νέφη κανονικού υδρογόνου ή νέφη αντιυδρογόνου. Όμως, αν υπήρχαν περιοχές μεσοαστρικά νέφη από αντιύλη, αναπόφευκτα σε κάποια στιγμή αυτά τα νέφη θα έρχονταν σε επαφή με νέφη κανονικής ύλης. Μια τέτοια επαφή θα προκαλούσε εξαΰλωση και εκπομπή ακτινοβολίας σε συγκεκριμένη ενέργεια. Για παράδειγμα, όταν ηλεκτρόνια συγκρούονται με τα ποζιτρόνια (αντιηλεκτρόνια), εξαϋλώνονται εκπέμποντας ακτίνες γάμμα με την χαρακτηριστική ενέργεια των 511.000 eV (ηλεκτρονιοβόλτ). Όμως τα τηλεσκόπια ακτίνων γ (όπως το Fermi Gamma-ray Space Telescope) θα εντόπιζαν στο υπόβαθρο πολύ εύκολα αυτή την ακτινοβολία εξαΰλωσης. Κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει, οπότε συμπεραίνουμε πως το παρατηρήσιμο σύμπαν κυριαρχείται σχεδόν αποκλειστικά από κανονική ύλη. πηγή: https://home.cern/alpha-measures-tiny-energy-gap-in-antimatter-with-improved-precision Σε ένα απομονωμένο άτομο υδρογόνου η αυθόρμητη αναστροφή του σπιν και η επιστροφή στη θεμελιώδη του κατάσταση είναι ένα εξαιρετικά σπάνιο γεγονός. Μπορεί να συμβεί (κατά μέσο όρο) μετά από περίπου 10 εκατομμύρια χρόνια. Αλλά ένα τυπικό διαστρικό νέφος υδρογόνου περιέχει πάνω από 1050 άτομα υδρογόνου. Και γι αυτό είναι δυνατή η ανίχνευση της εν λόγω ραδιοφωνικής ακτινοβολίας.

Καλλιέργεια βλαστοκυττάρων στο διάστημα για τη βελτίωση των θεραπειών για τον καρκίνο και τις ασθένειες. Οι αστροναύτες της Αποστολής 74 στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό συνεχίζουν τις ερευνητικές προσπάθειες για την κατασκευή μεγάλων ποσοτήτων βλαστοκυττάρων για θεραπείες στη Γη. Προηγούμενες μελέτες έχουν επικεντρωθεί στη βελτίωση του υλικού που επιτρέπει στους επιστήμονες να παράγουν μεγαλύτερες ποσότητες βλαστοκυττάρων υψηλής ποιότητας. Τώρα, η έρευνα InSPA-StemCellEX-H2 στοχεύει να καταδείξει την παραγωγή βλαστοκυττάρων αίματος σε μεγάλη κλίμακα για φαρμακευτική και κλινική χρήση.Η έρευνα χρησιμοποιεί βλαστοκύτταρα που προέρχονται από το ανθρώπινο σώμα για την παραγωγή μεγάλων ποσοτήτων κυττάρων για χρήση από τους ασθενείς μέσω μιας διαδικασίας που ονομάζεται «επέκταση». Παρόλο που τα βλαστοκύτταρα μπορούν να επεκταθούν σε εργαστήρια στη Γη, έχουν περιορισμούς. Για παράδειγμα, τα κύτταρα που παράγονται στη Γη χάνουν την ικανότητά τους να σχηματίζουν τα διαφορετικά κύτταρα στο αιμοφόρο αγγείο μας, όπως τα ερυθρά και τα λευκά αιμοσφαίρια ή τα αιμοπετάλια, τα οποία είναι κρίσιμα για τους ασθενείς με λευχαιμία που λαμβάνουν βλαστοκύτταρα για να χτίσουν το αιμοφόρο αγγείο τους μετά από χημειοθεραπεία.Ο Δρ. Tobias Niederwieser, επίκουρος καθηγητής έρευνας στο BioServe Space Technologies στο Πανεπιστήμιο του Κολοράντο Boulder, λέει: «Το περιβάλλον μικροβαρύτητας στο διάστημα είναι πολύ πιο κατάλληλο για τη διατήρηση των βλαστοκυττάρων στην υψηλής ποιότητας κατά την επέκταση». Οι επιστήμονες προβλέπουν ότι η ανάπτυξη κυττάρων στο διάστημα μπορεί να οδηγήσει σε υψηλότερο δυναμικό επέκτασης και χαμηλότερο κίνδυνο απόρριψης όταν χρησιμοποιείται σε ασθενείς στη Γη. Αυτή η έρευνα θα μπορούσε να δημιουργήσει μακροπρόθεσμα αποθέματα κυττάρων για ασθενείς που πάσχουν από θανατηφόρες αιματολογικές διαταραχές, διάφορους καρκίνους του αίματος ή σοβαρές ανοσολογικές ασθένειες, και να επιτρέψει πιο αξιόπιστες και προσβάσιμες θεραπείες. «Το τελικό αποτέλεσμα είναι πραγματικά να ωφελήσει τους ασθενείς σε νοσοκομεία εδώ στη Γη», λέει ο Δρ. Niederwieser.Η έρευνα σε διαστημικούς σταθμούς επιτρέπει σε επιστήμονες και εμπορικές εταιρείες σε όλο τον κόσμο να δοκιμάζουν νέες τεχνολογίες και καινοτόμες ιατρικές λύσεις που έχουν τη δυνατότητα να ωφελήσουν σημαντικά τη ζωή στη Γη. https://www.nasa.gov/missions/station/iss-research/growing-stem-cells-in-space-to-improve-cancer-and-disease-treatments/ Η αστροναύτης της NASA, Τζέσικα Μέιρ, εργάζεται στο InSPA-StemCellEX-H2 μέσα στο ντουλαπάκι του Life Sciences. Δείγματα μικροβαρύτητας θα καταψυχθούν και θα επιστραφούν στη Γη για περαιτέρω ανάλυση της επέκτασης των βλαστοκυττάρων στο διάστημα. Μικροσκοπική εικόνα προκαταρκτικής λήψης αιμοποιητικών βλαστοκυττάρων για την έρευνα InSPA-StemCellEX-H2. Στόχος της έρευνας είναι η παραγωγή βλαστοκυττάρων σε μεγαλύτερο αριθμό με τον πρόσφατα ανεπτυγμένο βιοαντιδραστήρα μικροβαρύτητας της BioServe.

Η NASA χρησιμοποιεί ορυκτολογικό δείκτη για να κατανοήσει το αρχαίο κλίμα του Άρη, Ενώ οι εικόνες της NASA έχουν δείξει στοιχεία για αρχαία ποτάμια και λίμνες στον Άρη που μετατράπηκαν σε ξηρούς αμμόλοφους, η αβεβαιότητα παραμένει σχετικά με το χρονοδιάγραμμα των περιβαλλοντικών αλλαγών που μπορεί να συνέβαλαν σε αυτές τις αλλαγές.Τώρα, δεδομένα που συλλέχθηκαν από το ρόβερ Curiosity της NASA αποκάλυψαν ότι μεμονωμένοι κρύσταλλοι στον αιματίτη οξειδίου του σιδήρου μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως ορυκτολογικός δείκτης αλλαγών στο αρχαίο κλίμα του Άρη. Επειδή το σχήμα και η δομή αυτών των κρυσταλλιτών αντανακλούν τις συνθήκες - όπως η θερμοκρασία και η παρουσία νερού - υπό τις οποίες σχηματίστηκαν, μπορούν να χρησιμεύσουν ως δείκτης για το πότε συνέβησαν αυτές οι αλλαγές.Οι επιστήμονες μελέτησαν 20 δείγματα που συλλέχθηκαν από το Curiosity σε διάφορα υψόμετρα σε όλο τον κρατήρα Gale για μια εργασία που δημοσιεύθηκε την Πέμπτη στο Science . Τα τοιχώματα του κρατήρα Gale αποκαλύπτουν την περιβαλλοντική ιστορία του Άρη στρώμα προς στρώμα, με τα βαθύτερα υψόμετρα να καταγράφουν τα πρώτα χρόνια του. Η ομάδα ανέλυσε δεδομένα από το όργανο Χημείας και Ορυκτολογίας (CheMin) του ρόβερ και ανακάλυψε ότι ο αιματίτης εμφάνιζε διαφορετικά μεγέθη κρυσταλλιτών σε διαφορετικά υψόμετρα. Ανακάλυψαν επίσης ότι ο γαιτίτης, ένα ορυκτό που συνήθως σχηματίζεται μαζί με τον αιματίτη, απουσίαζε από δείγματα από χαμηλότερα υψόμετρα, αλλά εξακολουθούσε να υπάρχει σε δείγματα από υψηλότερα υψόμετρα. Αυτό υποδηλώνει ότι τα ζεστά υπόγεια ύδατα μπορεί να παρέμειναν για έως και 4,7 εκατομμύρια χρόνια στα βαθύτερα στρώματα του κρατήρα Gale και ότι κατά τη διάρκεια μεγάλου μέρους αυτής της περιόδου, αυτοί οι μακρόβιοι υδροφορείς θα μπορούσαν να ήταν δυνητικά κατοικήσιμοι.«Αυτό που διαπιστώσαμε ήταν ότι οι θερμές και υγρές συνθήκες υπήρχαν για παρατεταμένες περιόδους σε θαμμένους βράχους, παρά το γεγονός ότι το κλίμα του Άρη γινόταν ψυχρότερο», δήλωσε η Tanya Peretyazhko, συν-πρώτη συγγραφέας της μελέτης και πλανητική επιστήμονας στο τμήμα Επιστήμης Έρευνας και Εξερεύνησης Αστροϋλικών στο Διαστημικό Κέντρο Johnson της NASA στο Χιούστον. «Αυτό σημαίνει ότι βαθιά σε αυτούς τους βράχους, αυτές οι θερμότερες συνθήκες θα μπορούσαν να έχουν δημιουργήσει κατοικήσιμες συνθήκες για πολύ μεγαλύτερες χρονικές περιόδους, υπό την προϋπόθεση ότι υπήρχαν και άλλοι ουσιώδεις παράγοντες».Τα οξείδια του σιδήρου θεωρούνται δείκτες της δραστηριότητας του νερού επειδή σχηματίζονται παρουσία του. Αυτή η μελέτη δείχνει ότι ο αιματίτης μπορεί επίσης να αποτελεί δείκτη κλιματικών αλλαγών με βάση τα μεγέθη και τις δομές των κρυσταλλιτών του, οι οποίες αλλάζουν υπό διαφορετικές θερμοκρασίες. Οι επιστήμονες διαπίστωσαν ότι οι κρυσταλλίτες αιματίτη από μεγαλύτερα υψόμετρα στον κρατήρα Gale είχαν μέγεθος μικρότερο από 10 νανόμετρα, ενώ οι κρυσταλλίτες από χαμηλότερες τοποθεσίες ήταν γενικά μεγαλύτεροι, φτάνοντας έως και 65 νανόμετρα. Αυτά τα ευρήματα ευθυγραμμίζονται με τις παρατηρήσεις ότι δείγματα από μεγαλύτερα υψόμετρα περιείχαν τόσο αιματίτη όσο και γαιτίτη, ενώ δείγματα από χαμηλότερο υψόμετρο δεν περιείχαν γαιτίτη.Αυτό που διαπιστώσαμε ήταν ότι οι θερμές και υγρές συνθήκες υπήρχαν για μεγάλα χρονικά διαστήματα σε θαμμένους βράχους, παρά το γεγονός ότι το κλίμα του Άρη γινόταν ψυχρότερο.Κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι, υπό θερμότερες συνθήκες, όταν το pH του νερού είναι ουδέτερο ή ελαφρώς αλκαλικό, ο γαιτίτης μπορεί να μετατραπεί σε αιματίτη. Αυτές οι θερμότερες συνθήκες ευνόησαν επίσης την αύξηση του μεγέθους των κρυσταλλιτών του αιματίτη στα βαθύτερα στρώματα του κρατήρα Gale μέσω μιας διαδικασίας γνωστής ως ωρίμανση Ostwald, κατά την οποία οι μικρότεροι κρυσταλλίτες διαλύονται και συμβάλλουν στην ανάπτυξη μεγαλύτερων.«Αυτό μπορεί να σας πει ότι τα ανώτερα στρώματα ήταν πιο κρύα και δεν είχαν αρκετό νερό ή ότι η παρουσία νερού ήταν σχετικά βραχύβια, επομένως οι κρυσταλλίτες δεν είχαν επαρκή χρόνο και συνθήκες για να αναπτυχθούν σε μέγεθος», δήλωσε ο Peretyazhko. «Αλλά τα χαμηλότερα στρώματα είχαν μακροχρόνιο ζεστό νερό που επέτρεψε σε αυτούς τους κρυσταλλίτες να αναπτυχθούν».Ένα μοναδικό χαρακτηριστικό αυτής της μελέτης είναι ότι τα δεδομένα προέρχονται από δείγματα του Άρη και όχι από θεωρητική μοντελοποίηση. Ο ρομποτικός βραχίονας του Curiosity παρέδωσε κονιοποιημένο βράχο στη χοάνη εισόδου του CheMin, όπου αναλύθηκε. «Με τα μοτίβα περίθλασης ακτίνων Χ του CheMin, μπορούμε να εξετάσουμε το μέγεθος και τις διαστάσεις του κρυστάλλου αιματίτη, πληροφορίες που δεν μπορούν να συλλεχθούν από δορυφορική ανάλυση της επιφάνειας του Άρη», δήλωσε ο Tom Bristow, κύριος ερευνητής του οργάνου CheMin στο Ερευνητικό Κέντρο Ames της NASA στη Silicon Valley της Καλιφόρνια.Ο Ashwin Vasavada, επιστήμονας του έργου του Curiosity στο Εργαστήριο Αεριώθησης της NASA στη Νότια Καλιφόρνια, δήλωσε ότι το CheMin είναι ικανό να κάνει μετρήσεις με εξαιρετική επιστημονική πιστότητα.«Δεν σου λέει απλώς ότι υπάρχει αιματίτης», εξήγησε ο Βασαβάντα. «Μπορεί κανείς να χρησιμοποιήσει τα δεδομένα για να εξαγάγει το μέγεθος και το σχήμα των κρυσταλλιτών του αιματίτη και την παρουσία άλλων σχετικών ορυκτών, τα οποία ήταν όλα απαραίτητα για την παραγωγή αυτού του αποτελέσματος». Περισσότερα για την Περιέργεια Το Curiosity κατασκευάστηκε από το NASA JPL, το οποίο διαχειρίζεται το Caltech στην Πασαντίνα της Καλιφόρνια. Το NASA JPL ηγείται της αποστολής εκ μέρους της Διεύθυνσης Επιστημονικών Αποστολών της NASA στην Ουάσινγκτον, στο πλαίσιο του χαρτοφυλακίου του Προγράμματος Εξερεύνησης του Άρη της NASA. Το CheMin, με επικεφαλής τη NASA Ames, είναι ένα από τα 10 επιστημονικά όργανα που βρίσκονται στο Curiosity και διαθέτει μια ομάδα επιστημόνων από διάφορες χώρες, συμπεριλαμβανομένων ερευνητών από τη NASA Ames, το Πανεπιστήμιο της Αριζόνα, το Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Καλιφόρνια, το Ινστιτούτο Πλανητικών Επιστημών, το Ινστιτούτο Επιστήμης Carnegie, το Σεληνιακό και Πλανητικό Ινστιτούτο, το JPL, το Κέντρο Διαστημικών Πτήσεων Goddard της NASA στο Γκρίνμπελτ του Μέριλαντ και το Johnson της NASA. Η ομάδα συνδυάζει την εμπειρία στην ορυκτολογία, την πετρολογία, την επιστήμη των υλικών, την αστροβιολογία και την επιστήμη του εδάφους, με εμπειρία στη μελέτη χερσαίων, σεληνιακών και αρειανών πετρωμάτων. Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με το ρόβερ Curiosity της NASA, επισκεφθείτε τη διεύθυνση: https://science.nasa.gov/mission/msl-curiosity Αυτή η σύνθετη εικόνα που κοιτάζει προς τις υψηλότερες περιοχές του Όρους Σαρπ τραβήχτηκε στις 9 Σεπτεμβρίου 2015 από το ρόβερ Curiosity της NASA. Στο προσκήνιο -- περίπου 3 χιλιόμετρα από το ρόβερ -- διακρίνεται μια μακριά κορυφογραμμή γεμάτη με αιματίτη, ένα οξείδιο του σιδήρου. Αυτή η εικόνα δείχνει τα 20 δείγματα γεωτρήσεων Curiosity από τον κρατήρα Gale που αναλύθηκαν για αυτήν τη μελέτη. Καλλιτεχνική απεικόνιση του ρόβερ Curiosity με τα επιστημονικά του όργανα σε ετικέτες. Οι επιστήμονες χρησιμοποίησαν το όργανο Χημείας και Ορυκτολογίας (CheMin) για να πραγματοποιήσουν ανάλυση περίθλασης ακτίνων Χ σε δείγματα σκόνης βράχου.

Ιστολόγιο Curiosity, Sols 4900-4907: Πασαντίνα, έχουμε ένα δείγμα τρυπανιού! Ημερομηνία σχεδιασμού για τη Γη: Παρασκευή, 22 Μαΐου 2026 Πέρασα το περασμένο Σαββατοκύριακο περιμένοντας με ανυπομονησία την κατερχόμενη ζεύξη από τον Άρη που θα μας έδειχνε τα αποτελέσματα της προσπάθειας γεώτρησης του Curiosity στο «Κάμπο Μάρτε». Πριν από λίγες εβδομάδες, όταν το Curiosity πραγματοποίησε γεώτρηση στο μπλοκ «Ατακάμα», ήταν μεγάλη έκπληξη να δούμε τις εικόνες μετά την γεώτρηση να φτάνουν στη Γη, οι οποίες έδειχναν το ρόβερ να μαζεύει ολόκληρο το μπλοκ Ατακάμα μαζί με το τρυπάνι. Αφού απελευθερωθήκαμε από αυτόν τον ενοχλητικό επιβάτη, η ομάδα αξιολόγησε προσεκτικά όλα τα δεδομένα τηλεμετρίας και απεικόνισης που είχαμε συλλέξει για να κατανοήσουμε γιατί συνέβη η εμπλοκή και να μετριάσουμε την πιθανότητα να συμβεί ξανά. Καταλήξαμε στο συμπέρασμα ότι θα ήταν εντάξει να δοκιμάσουμε μια άλλη γεώτρηση σε αυτήν την ευρύτερη περιοχή, και το κοντινό Κάμπο Μάρτε φαινόταν ένας εξαιρετικός στόχος επειδή είχε όλα τα σωστά γεωλογικά χαρακτηριστικά και ήταν σημαντικά μεγαλύτερο από το Ατακάμα. Τι χαρά ήταν να βλέπουμε εικόνες, όπως η Mastcam που φαίνεται παραπάνω, να ρέουν το Σάββατο και να δείχνουν ότι το Curiosity είχε αποσύρει με επιτυχία το τρυπάνι του από τον βράχο και είχε συλλέξει κάποιο δείγμα για να αναλύσει αυτή τη φορά!Τη Δευτέρα, η ομάδα εξέτασε τα κομματάκια σκόνης από τρυπημένο βράχο, ή τμήματα, που είχαμε ρίξει ως δοκιμή σε ένα μέρος του Curiosity, ένα στοιχείο των τυπικών δραστηριοτήτων μας μετά την γεώτρηση. Μπορείτε επίσης να ρίξετε μια ματιά σε αυτό που είδαμε - εδώ είναι μια φωτογραφία του ρόβερ πριν κάνουμε οτιδήποτε , και εδώ είναι τι είδαμε αφού παραδώσαμε το πρώτο μέρος , και στη συνέχεια το δεύτερο μέρος . Μπορείτε να διακρίνετε το μικρό κομματάκι σκόνης που εμφανίζεται μεταξύ των παραδόσεων δειγμάτων; Αυτή η δοκιμή είναι σημαντική για να βεβαιωθούμε ότι θα παρέχουμε καλά δείγματα στα αναλυτικά όργανα μέσα στο πλαίσιο μας, CheMin και SAM. Πέρα από την αξία τους για τις επιστημονικές λειτουργίες, μου αρέσει επίσης να βλέπω αυτές τις εικόνες επειδή μου υπενθυμίζουν πόσο ισχυρά είναι τα εργαστηριακά μας όργανα. Με μια μικρή μόνο πρέζα σκόνης, όχι περισσότερο από δεκάδες χιλιοστογραμμάρια, αυτά τα εργαστήρια μπορούν να αποκαλύψουν απίστευτα λεπτομερείς πληροφορίες σχετικά με τη σύνθεση των πετρωμάτων του Άρη και να μας δώσουν τεράστιες νέες γνώσεις για το παρελθόν κλίμα και την κατοικησιμότητα του πλανήτη.Συμπεράναμε ότι τα τμήματα από το Campo Marte έμοιαζαν με τα δείγματα που είχαμε αναλύσει προηγουμένως, οπότε προχωρήσαμε και παραδώσαμε ένα τμήμα στο CheMin στο σχέδιο της Δευτέρας. Χρησιμοποιούμε τα αποτελέσματα από το CheMin για να προσαρμόσουμε την ανάλυσή μας των δειγμάτων με το SAM, οπότε αφού είδαμε τα πρώτα αποτελέσματα του CheMin στα μέσα της εβδομάδας, λάβαμε αποφάσεις για το πώς να εκτελέσουμε το SAM και στη συνέχεια σχεδιάσαμε να αναλύσουμε τέσσερα τμήματα με αυτό το όργανο στο σημερινό σχέδιο. Πιστεύουμε ότι θα έχουμε σχεδόν ξεμείνει από δείγμα μετά από αυτό, αλλά είναι δύσκολο να γνωρίζουμε με βεβαιότητα (κάναμε τρύπες μόνο σε βάθος 28 χιλιοστών εδώ, περίπου 1,1 ίντσες, αντί για τα συνηθισμένα 35 χιλιοστά ή 1,38 ίντσες). Για να μάθουμε περισσότερα, στο σχέδιο αυτού του ερχόμενου Σαββατοκύριακου, θα επαναλάβουμε επίσης τη δοκιμή απόρριψης δείγματος που κάναμε αμέσως μετά τη διάτρηση, η οποία θα μας δείξει πόσα τμήματα είχαν απομείνει. Κάνουμε πολλές δοκιμές με το διπλό τρυπάνι του Curiosity εδώ στη Γη, αλλά είναι πάντα ενδιαφέρον να βλέπουμε πώς αποδίδει το υλικό μας στον Άρη υπό τις μοναδικές γεωλογικές και περιβαλλοντικές συνθήκες αυτού του εντελώς διαφορετικού κόσμου. https://science.nasa.gov/blog/curiosity-blog-sols-4900-4907-pasadena-we-have-a-drill-sample/ Το ρόβερ Curiosity της NASA για τον Άρη απέκτησε αυτήν την εικόνα, την πρώτη έγχρωμη όψη της οπής γεώτρησης "Campo Marte", στις 16 Μαΐου 2026. Το ρόβερ κατέγραψε την εικόνα χρησιμοποιώντας τη δεξιά κάμερα ιστού (Mastcam) - μία από ένα ζεύγος καμερών που είναι τοποθετημένες στην κεφαλή στην κορυφή του ιστού του ρόβερ - την 4897η ηλιακή ώρα, ή την 4.897η ημέρα του Άρη της αποστολής του Mars Science Laboratory, στις 18:05:49 UTC.

Φάλαινα 9 μέτρων έκανε βόλτες ανοιχτά του Θεολόγου στον Βόρειο Ευβοϊκό. Το θαλάσσιο κήτος έγινε αντιληπτό από πολίτες που βρίσκονταν στη θάλασσα με σκάφη αναψυχής Ένα εντυπωσιακό θέαμα είχαν την ευκαιρία να απολαύσουν όσοι βρέθηκαν την Κυριακή στον Βόρειο Ευβοϊκό Κόλπο, καθώς φάλαινα εμφανίστηκε ανοιχτά του Θεολόγου Μαλεσίνας.Το θαλάσσιο κήτος έγινε αντιληπτό από πολίτες που βρίσκονταν στη θάλασσα με σκάφη αναψυχής, καταγράφοντας μάλιστα τη σπάνια εμφάνισή του σε βίντεο.Σύμφωνα με το LamiaReport, η φάλαινα εθεάθη το μεσημέρι της Κυριακής να κινείται στην ευρύτερη θαλάσσια περιοχή ανοιχτά του Θεολόγου.Η παρέα που κατέγραψε το βίντεο παρακολούθησε το θαλάσσιο θηλαστικό από ασφαλή απόσταση και εκτίμησε ότι το μήκος του έφθανε τα 8 έως 9 μέτρα, καθώς φαινόταν μεγαλύτερο από το σκάφος στο οποίο επέβαιναν. Εκτιμάται ότι είναι φυσητήρας Όπως σημειώνει το τοπικό μέσο, το μέγεθος του κήτους δεν παραπέμπει σε ζιφιό, είδος που έχει εμφανιστεί κατά το παρελθόν – αν και σπάνια – στον Ευβοϊκό.Αντίθετα, τα χαρακτηριστικά του και ιδιαίτερα το φύσημά του, που διακρίνεται και στο βίντεο, οδηγούν στην εκτίμηση ότι ενδέχεται να πρόκειται για φυσητήρα.Πρόκειται, σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες, για μία εξαιρετικά ασυνήθιστη εμφάνιση στη συγκεκριμένη περιοχή του Βόρειου Ευβοϊκού. https://www.naftemporiki.gr/green/wildlife/2117736/falaina-9-metron-ekane-voltes-anoichta-toy-theologoy-ston-voreio-eyvoiko-vinteo/

Εταιρεία Πυραύλων και Διαστήματος "Energija" Το σύστημα ραντεβού και πρόσδεσης για το επανδρωμένο διαστημόπλοιο "Επιτυχώς" ολοκλήρωσε τις δοκιμές στο Μπαϊκονούρ. Το κοσμοδρόμιο ξεκίνησε την προετοιμασία του επανδρωμένου διαστημόπλοιου Soyuz MS-29 για πτήση. Σήμερα, υποβλήθηκε σε δοκιμές σε έναν ανηχοϊκό θάλαμο - ένα δωμάτιο καλυμμένο με ειδικό υλικό εκπομπής ραδιοκυμάτων. ️Δεν υπάρχουν εξωτερικά σήματα και η επένδυση τοίχου διαχέει τα ραδιοκύματα. Έτσι, αποκλείονται οι παρεμβολές και δεν είναι δυνατή η ενσωμάτωση του ούστροϊστβ, σε αυτό το σύστημα. Στο εγγύς μέλλον, το επανδρωμένο διαστημόπλοιο θα μετακινηθεί σε έναν θάλαμο κενού για να ελεγχθεί για γερμετιξότητα. https://vk.com/rsc_energia?w=wall-167742670_24532 Εταιρεία Πυραύλων και Διαστήματος "Ενέργεια" Πώς τονίστηκε το βάρος και η αξιοπιστία του διαστημοπλοίου Soyuz TM; Πριν από 40 χρόνια, το διαστημόπλοιο Soyuz TM εκτοξεύτηκε για πρώτη φορά σε τροχιά. Ήταν μη επανδρωμένο, καθώς σηματοδότησε το τέλος μιας σημαντικής αναβάθμισης: το διαστημόπλοιο και το σύστημα διαφυγής έκτακτης ανάγκης έχασαν μερικές εκατοντάδες κιλά βάρους, ενώ η εμβέλεια του συστήματος ραντεβού με τον σταθμό αυξήθηκε σημαντικά. Αναμένεται ότι το διαστημόπλοιο θα πετάξει σε τροχιά με κλίση 65° (51,6° — κανονικό, σε αρονικό, σε αρονικό). Η υψηλότερη τροχιακή κλίση απαιτούσε μείωση της μάζας του διαστημοπλοίου κατά περίπου 300 κιλά. Tti alyaxe "Κουρς" enallax "Βελόνες" Το νέο σύστημα ραντεβού βοήθησε στην πιο αποτελεσματική πρόσδεση. Τώρα δεν υπήρχε λόγος να αναγκαστεί ο τεράστιος σταθμός να ελιχθεί: με άνοδο σε 100 χλμ. Το εύρος μέτρησης αυξήθηκε επίσης από 30 έως σε 200 χλμ. ➡️Συνθετικά αλεξίπτωτα. Η χρήση νέων υλικών για αλεξίπτωτα μείωσε το βάρος τους κατά 40% (με 120 χλμ!). Η μονάδα καθόδου έχει πλέον χώρο για επιπλέον φορτίο. ➡️Κινητήρες και ανάκτηση. Οι δύο κεντρικοί κινητήρες του SAS συνδυάστηκαν σε μια μονάδα δύο θαλάμων με κοινό ακροφύσιο. Αποφασίστηκε να απορριφθεί το σύστημα ανάκτησης από τον πύραυλο νωρίτερα—στα 115 δευτερόλεπτα της πτήσης αντί για 123. Αυτό και μόνο είχε ως αποτέλεσμα αύξηση ωφέλιμου φορτίου περίπου 60 κιλοτόνων. Η μη επανδρωμένη δοκιμή το 1986 πήγε τέλεια—το διαστημόπλοιο προσδέθηκε με επιτυχία στον σταθμό Mir και επέστρεψε στην πατρίδα του. https://vk.com/rsc_energia?w=wall-167742670_24525

Η ρωμαϊκή αποστολή της NASA ετοιμάζεται να αποκαλύψει νέους πληθυσμούς από μακρινούς κόσμους Εξερευνώντας τον τόπο γέννησης της Γης Απόκοσμα κλίματα Το διαστημικό τηλεσκόπιο Nancy Grace Roman της NASA είναι έτοιμο να κάνει ένα σημαντικό άλμα στην αναζήτηση κόσμων εκτός του ηλιακού μας συστήματος, γνωστών ως εξωπλανήτες. Οι επιστήμονες αναμένουν ότι η αποστολή θα αποκαλύψει περίπου 100.000 κόσμους - ένα εντυπωσιακό άλμα σε σύγκριση με τους σχεδόν 6.300 που έχουν βρεθεί μέχρι στιγμής χάρη στις αποστολές της NASA που συνεργάζονται με άλλα αστεροσκοπεία. Και το Roman θα τους βρει κυρίως σε ανεξερεύνητες περιοχές του Γαλαξία μας.«Ο γαλαξίας μας φιλοξενεί μια ποικιλία διαφορετικών περιβαλλόντων, αλλά όταν πρόκειται για την αναζήτηση εξωπλανητών, έχουμε πραγματικά εξερευνήσει μόνο ένα: τη δική μας γειτονιά», δήλωσε η Elisa Quintana, ερευνήτρια εξωπλανητών στο Κέντρο Διαστημικών Πτήσεων Goddard της NASA στο Greenbelt του Μέριλαντ. Η Quintana ηγείται μιας ομάδας που επικεντρώνεται στην κατασκευή λογισμικού και προσομοιώσεων για να βοηθήσει στην προετοιμασία για τις παρατηρήσεις διέλευσης εξωπλανητών από τον Roman. «Ο Roman θα επεκτείνει την αναζήτηση αρκετά ώστε να συμπεριλάβει και άλλα γαλαξιακά ενδιαιτήματα, κάτι που θα μπορούσε να μας βοηθήσει να μάθουμε πώς ο σχηματισμός των πλανητών ποικίλλει σε διαφορετικές περιοχές του Γαλαξία μας».Οι περισσότεροι γνωστοί εξωπλανήτες βρίσκονται σε απόσταση μερικών χιλιάδων ετών φωτός από τη Γη. Αλλά μία από τις βασικές έρευνες του Roman θα διερευνήσει όλη τη διαδρομή μέσα από το γαλαξιακό εξόγκωμα του Γαλαξία μας, τον κεντρικό κόμβο όπου τα αστέρια είναι πυκνότερα από οπουδήποτε αλλού, μέχρι τα όρια της μακρινής πλευράς του γαλαξία. Εξερευνώντας τον τόπο γέννησης της Γης Ο Ρωμαίος θα παρακολουθεί αστέρια διάσπαρτα σε ένα βαθύ τμήμα του γαλαξία για να παρατηρήσει τυχόν αλλαγές στη φωτεινότητα . Μερικά αστέρια σκοτεινιάζουν περιοδικά καθώς πλανήτες σε τροχιά διασχίζουν μπροστά τους ή διέρχονται από αυτά. Άλλα εμφανίζονται προσωρινά να φωτίζουν καθώς η βαρύτητα ενός ενδιάμεσου αστέρα και οι πλανήτες σε τροχιά μεγεθύνουν το φως ενός μακρινότερου αστέρα, χάρη σε ένα φαινόμενο που ονομάζεται μικροεστιασμός .Αυτές οι δύο μέθοδοι τείνουν να αποκαλύπτουν πολύ διαφορετικούς τύπους πλανητών. Η μέθοδος διέλευσης, την οποία ο Ρωμαίος θα χρησιμοποιήσει για να αποκαλύψει περίπου 100.000 κόσμους , είναι η καλύτερη για την εύρεση γιγάντιων, καυτών κόσμων, καθώς μπλοκάρουν το περισσότερο φως των αστεριών και διέρχονται πιο συχνά.Η μικροεστίαση, την οποία ο Ρόμαν θα χρησιμοποιήσει για να βρει περισσότερους από 1.000 κόσμους, είναι πιο κατάλληλη για την εύρεση πλανητών με μεγαλύτερες τροχιές, όπως αυτοί στο ηλιακό μας σύστημα, των οποίων η βαρύτητα μπορεί να διαχωριστεί πιο εύκολα από τη βαρύτητα των άστρων που τους φιλοξενούν. Η μικροεστίαση μπορεί να βρει πλανήτες τόσο μικρούς όσο η Γη και ο Άρης και μπορεί να τους εντοπίσει εντός της κατοικήσιμης ζώνης του άστρου τους και ακόμη πιο μακριά. Τέτοιοι πλανήτες είναι σχεδόν μη ανιχνεύσιμοι με άλλες μεθόδους και είναι ουσιαστικά άγνωστοι εκτός του δικού μας ηλιακού συστήματος. Ο συνδυασμός των δύο τεχνικών θα βοηθήσει τους αστρονόμους να εξερευνήσουν τον σχηματισμό πλανητών σε όλο τον γαλαξία, συμπεριλαμβανομένου του τόπου γέννησης της Γης και πέραν αυτού.Σήμερα, το ηλιακό μας σύστημα βρίσκεται περίπου 27.000 έτη φωτός από το κέντρο του Γαλαξία μας. Ωστόσο, οι επιστήμονες πιστεύουν ότι σχηματίστηκε περίπου 10.000 έτη φωτός πιο κοντά και στη συνέχεια μετανάστευσε στην τρέχουσα θέση του.Η χημική σύνθεση του Ήλιου είναι η κύρια ένδειξη. Τα περισσότερα αστέρια που σχηματίζονται στα περίχωρα του γαλαξία έχουν χαμηλή περιεκτικότητα σε βαρέα στοιχεία, που είναι ένας γενικός όρος για οποιαδήποτε στοιχεία εκτός από το υδρογόνο και το ήλιο, τα οποία σχηματίστηκαν με τη γέννηση του σύμπαντος. Τα βαρέα στοιχεία σφυρηλατούνται από αστέρια, επομένως είναι πιο συνηθισμένα σε μέρη που έχουν δει διαδοχικές γενιές αστεριών.Τα αστέρια στο γαλαξιακό εξόγκωμα είναι πολύ παλαιότερα από εκείνα στον δίσκο του Γαλαξία μας και επομένως έχουν ένα ελαφρώς διαφορετικό χημικό μείγμα που είναι πλουσιότερο σε στοιχεία όπως πυρίτιο, οξυγόνο και μαγνήσιο.Αυτές οι διαφορές έχουν σημασία επειδή οι πλανήτες σχηματίζονται από το ίδιο υλικό με τα άστρα που τα φιλοξενούν. Άστρα με διαφορετικές συνθέσεις μπορεί να φιλοξενούν πλανήτες που είναι επίσης διαφορετικοί, ίσως πιο βραχώδεις ή μεγαλύτεροι. Θα μπορούσε ακόμη και να επηρεάσει το αν θα σχηματιστούν καθόλου πλανήτες ή πόσοι συγχωνεύονται με κάθε άστρο. Οι αστρονόμοι έχουν ήδη δει ενδείξεις τέτοιων συνδέσεων σε κοντινή απόσταση. «Τα αστέρια με πιο βαριά στοιχεία τείνουν να φιλοξενούν περισσότερους πλανήτες, ειδικά γιγάντιους», δήλωσε ο Ρόμπι Γουίλσον, μεταδιδακτορικός ερευνητής στη NASA Goddard, ο οποίος ηγήθηκε μιας μελέτης σχετικά με την αναμενόμενη απόδοση πλανητών που διέρχονται από τον Ρόμαν.Λαμβάνοντας δειγματοληψίες από εντελώς διαφορετικούς πληθυσμούς αστεριών και πλανητών, ο Ρόμαν θα οδηγήσει αυτές τις μελέτες σε ένα εντελώς νέο επίπεδο. Οι αστρονόμοι μπορεί σύντομα να αποκαλύψουν πόσο κοινά είναι τα πλανητικά συστήματα όπως το δικό μας σε όλο τον Γαλαξία.«Το Roman θα είναι ιδιαίτερα ισχυρό επειδή θα παρατηρήσει εκατοντάδες εκατομμύρια μακρινά αστέρια, επιτρέποντας στους επιστήμονες να συγκρίνουν πληθυσμούς μακρινών πλανητών με εκείνους που βρίσκονται κοντά», δήλωσε ο Wilson. «Όλα αυτά τα δεδομένα θα μας δώσουν πολλά να ψάξουμε, γι' αυτό προετοιμαζόμαστε δημιουργώντας συνθετικά δεδομένα, ανιχνεύοντας προσομοιωμένους πλανήτες και χρησιμοποιώντας μηχανική μάθηση για να φιλτράρουμε τα ψευδώς θετικά. Με αυτόν τον τρόπο θα είμαστε έτοιμοι να ξεκινήσουμε αμέσως μόλις έρθουν τα πραγματικά δεδομένα». Και επειδή όλα τα δεδομένα του Roman θα είναι δημόσια διαθέσιμα, ο καθένας μπορεί να συμμετάσχει στο κυνήγι άλλων κόσμων. Απόκοσμα κλίματα Οι επιστήμονες θα μπορούσαν επίσης να μελετήσουν τις ατμόσφαιρες ίσως μερικών χιλιάδων από τους διερχόμενους πλανήτες που ανακαλύπτουν οι Ρωμαίοι.«Το Roman δεν θα αναλύσει τις ατμόσφαιρες με τον ίδιο εις βάθος τρόπο όπως αποστολές όπως το Διαστημικό Τηλεσκόπιο James Webb της NASA, αλλά θα συγκεντρώσει διαφορετικές πληροφορίες σε πολύ μεγαλύτερη κλίμακα», δήλωσε ο Wilson.Ενώ τηλεσκόπια όπως το Webb αναζητούν λεπτομερή χημικά αποτυπώματα σε μεμονωμένους στόχους, το Roman θα μετρήσει τα πρότυπα θερμοκρασίας και τη συμπεριφορά του κλίματος για χιλιάδες πλανήτες. Η αποστολή θα δημιουργήσει μια συνολική στατιστική εικόνα των ατμοσφαιρών των εξωπλανητών, την οποία ο Webb θα μπορούσε να παρακολουθήσει για περαιτέρω μελέτη.Η υπέρυθρη θερμική όραση του Ρόμαν θα ανιχνεύσει λαμπερούς «καυτούς Δίες». Περίπου τόσο μεγάλοι όσο ο Δίας, ο οποίος έχει περίπου 11 φορές μεγαλύτερο πλάτος από τη Γη, οι καυτοί Δίες περιστρέφονται γύρω από τα αστέρια τους σε λίγες μόνο ημέρες. Αυτοί οι κόσμοι είναι αρκετά θερμοί ώστε να εκπέμπουν ανιχνεύσιμη ποσότητα υπέρυθρου φωτός.Τα πλανητικά συστήματα με διελαύνοντες θερμούς Δίες μπορούν να έχουν δύο επεισόδια εξασθένισης: ένα όταν διασχίζουν μπροστά από το αστέρι και ένα δεύτερο μικρότερο όταν περνούν πίσω από αυτό και το αστέρι μπλοκάρει το φως του πλανήτη.«Αυτή η δευτερογενής απόκλιση μας λέει πόσο φωτεινός και επομένως πόσο ζεστός είναι ο πλανήτης», είπε ο Wilson. «Παρακολουθώντας πώς αλλάζει η φωτεινότητα του πλανήτη κατά την τροχιά του, ο Roman μπορεί επίσης να δει διαφορές μεταξύ της πλευράς της ημέρας και της πλευράς της νύχτας, ακόμη και να ανιχνεύσει μετατοπίσεις στο πού βρίσκεται η πιο καυτή περιοχή στον πλανήτη. Αυτό μας λέει για τους ατμοσφαιρικούς ανέμους και την κυκλοφορία της θερμότητας».«Η έρευνα 100.000 αστεριών της πλέον αποσυρμένης αποστολής Kepler της NASA έφερε επανάσταση στον τομέα των εξωπλανητών πριν από μια δεκαετία και μας δίδαξε ότι οι πλανήτες είναι ακόμη πιο συνηθισμένοι από τα αστέρια στον γαλαξία μας», δήλωσε ο Jorge Martínez-Palomera, αστρονόμος στο NASA Goddard, ο οποίος βοηθά στην προετοιμασία των δεδομένων εξωπλανητών του Roman. «Η γαλαξιακή έρευνα διόγκωσης του Roman θα παρατηρήσει περίπου 100 εκατομμύρια αστέρια και θα διερευνήσει ανεξερεύνητες περιοχές του γαλαξία μας, κάτι που θα παράσχει ένα θεμελιώδες σύνολο δεδομένων που θα φέρει επανάσταση σε ό,τι γνωρίζουμε για άλλους κόσμους και τη θέση μας στο σύμπαν». Για να μάθετε περισσότερα σχετικά με την αποστολή της NASA στη Ρώμη, επισκεφθείτε τη διεύθυνση: https://nasa.gov/roman Αυτό το infographic παρουσιάζει καλλιτεχνικές όψεις του Γαλαξία μας: με το πρόσωπο στα αριστερά και με το άκρο στα δεξιά. Επισημαίνει διαφορετικά γαλαξιακά περιβάλλοντα που θα μπορούσαν να επηρεάσουν την ανάπτυξη πλανητών και ενδεχομένως ζωής. Το κέντρο του γαλαξία είναι πλούσιο σε στοιχεία που σχηματίζουν πλανήτες (όπως πυρίτιο, οξυγόνο και μαγνήσιο), τα οποία σχηματίζονται από πολλαπλές γενιές αστεριών και εκρήξεις σουπερνόβα. Οι πλανήτες εκεί μπορεί να είναι πιο συνηθισμένοι ή μεγαλύτεροι, αλλά θα πλημμυρίζουν επίσης με ακτινοβολία από πυκνά πυκνά αστέρια (συμπεριλαμβανομένων τεράστιων αστέρων που εκπέμπουν τεράστιες ποσότητες υπεριώδους φωτός υψηλής ενέργειας και ακτίνων Χ). Στα περίχωρα του γαλαξία, όπου τα αστέρια είναι πολύ πιο απλωμένα, η ακτινοβολία είναι πολύ ηπιότερη, αλλά υπάρχουν και μικρότερες ποσότητες υλικών που χτίζουν πλανήτες. Ανάμεσα σε αυτές τις περιοχές βρίσκεται η γαλαξιακή κατοικήσιμη ζώνη, ένα υγιές μέσο όπου τα επίπεδα ακτινοβολίας και τα στοιχεία που σχηματίζουν πλανήτες εξισορροπούνται, αυξάνοντας την πιθανότητα κόσμων που θα μπορούσαν να υποστηρίξουν ζωή. Αυτή η καλλιτεχνική ιδέα δείχνει την περιοχή του Γαλαξία που θα καλύψει η Έρευνα Χρονομετρίας Γαλαξιακής Διόγκωσης του Roman. Η υψηλότερη πυκνότητα των αστεριών προς αυτή την κατεύθυνση θα αποδώσει περισσότερα από 50.000 συμβάντα μικροεστιασμού, τα οποία θα αποκαλύψουν πλανήτες, μαύρες τρύπες, αστέρες νετρονίων, μεταποσειδώνια αντικείμενα και θα επιτρέψουν συναρπαστική αστρική επιστήμη. Η έρευνα θα καλύψει επίσης σχετικά άγνωστο έδαφος όσον αφορά την εύρεση πλανητών. Αυτό είναι σημαντικό επειδή ο τρόπος με τον οποίο σχηματίζονται και εξελίσσονται οι πλανήτες μπορεί να διαφέρει ανάλογα με το πού βρίσκονται στον γαλαξία. Το ηλιακό μας σύστημα βρίσκεται κοντά στα περίχωρα του Γαλαξία, περίπου στα μισά του δρόμου σε έναν από τους σπειροειδείς βραχίονες του γαλαξία. Μια μελέτη του Διαστημικού Τηλεσκοπίου Kepler έδειξε ότι τα αστέρια στις παρυφές του Γαλαξία διαθέτουν λιγότερους από τους πιο συνηθισμένους τύπους πλανητών που έχουν ανιχνευθεί μέχρι στιγμής. Ο Roman θα ψάξει προς την αντίθετη κατεύθυνση, προς το κέντρο του γαλαξία, και θα μπορούσε να βρει διαφορές και σε αυτήν τη γαλαξιακή γειτονιά. Αυτό το γράφημα δείχνει εξωπλανήτες που είναι γνωστοί αυτήν τη στιγμή, με διαφορετικές κατηγορίες επισημασμένες. Ο Ρόμαν θα βοηθήσει στη συμπλήρωση του κάτω δεξιού μέρους του γραφήματος βρίσκοντας μικρούς κόσμους σε μεγάλες τροχιές. Η ιδέα αυτού του καλλιτέχνη απεικονίζει έναν καυτό Δία — έναν κόσμο στο μέγεθος του Δία που βρίσκεται σε τροχιά εξαιρετικά κοντά στο άστρο του.

Η Google θέλει να απελευθερώσει 32 εκατομμύρια κουνούπια – Πού στοχεύει το παράξενο σχέδιο. Το πρόγραμμα της εταιρείας βρίσκεται υπό εξέταση από τις αμερικανικές αρχές - Και αφορά τη μάχη κατά ασθενειών. Η ιδέα ακούγεται παράδοξη: να απελευθερώσεις εκατομμύρια κουνούπια για να πολεμήσεις τα κουνούπια.Ωστόσο, αυτό ακριβώς σχεδιάζει η Google, η οποία ζητά την έγκριση των αμερικανικών αρχών για την απελευθέρωση έως και 32 εκατομμυρίων ειδικά επεξεργασμένων κουνουπιών στην Καλιφόρνια και τη Φλόριντα τα επόμενα δύο χρόνια, σε μια προσπάθεια να περιορίσει την εξάπλωση επικίνδυνων ασθενειών. Το σχέδιο της Google Η πρόταση εξετάζεται από την αμερικανική Υπηρεσία Προστασίας Περιβάλλοντος (EPA), η οποία δέχεται δημόσια σχόλια έως τις 5 Ιουνίου πριν αποφασίσει αν θα δώσει άδεια για την πιλοτική εφαρμογή του προγράμματος.Αν εγκριθεί, το σχέδιο θα αποτελέσει μία από τις μεγαλύτερες δοκιμές βιολογικού ελέγχου κουνουπιών στις Ηνωμένες Πολιτείες.Οι αρχές δεν έχουν ακόμη ανακοινώσει σε ποιες περιοχές θα πραγματοποιηθούν οι απελευθερώσεις. Πώς λειτουργεί Το πρόγραμμα επικεντρώνεται στα κουνούπια του γένους Culex, τα οποία είναι γνωστά για τη μετάδοση του ιού του Δυτικού Νείλου και της εγκεφαλίτιδας του Σεντ Λούις.Αντί όμως να απελευθερωθούν θηλυκά κουνούπια – αυτά δηλαδή που τσιμπούν τον άνθρωπο – η Google σχεδιάζει να απελευθερώσει μόνο αρσενικά κουνούπια.Τα έντομα αυτά έχουν μολυνθεί με το βακτήριο Wolbachia, το οποίο υπάρχει φυσικά στη φύση. Όταν τα αρσενικά ζευγαρώνουν με άγρια θηλυκά κουνούπια, τα αυγά που παράγονται δεν εκκολάπτονται, με αποτέλεσμα ο πληθυσμός των κουνουπιών να μειώνεται σταδιακά.Σύμφωνα με τους επιστήμονες, η διαδικασία δεν αυξάνει τον αριθμό των κουνουπιών που τσιμπούν ανθρώπους, καθώς τα αρσενικά δεν τρέφονται με αίμα. Οι ασθένειες που βρίσκονται στο στόχαστρο Η πρωτοβουλία στοχεύει στη μείωση της μετάδοσης ασθενειών όπως: Ο ιός του Δυτικού Νείλου Ο ιός Ζίκα Ο δάγκειος πυρετός Η τσικουνγκούνια Ο κίτρινος πυρετός Η εγκεφαλίτιδα του Σεντ Λούις Σύμφωνα με το αμερικανικό Κέντρο Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων (CDC), ο ιός του Δυτικού Νείλου παραμένει η συχνότερη ασθένεια που μεταδίδεται από κουνούπια στις ΗΠΑ.Μάλιστα, μόλις την Παρασκευή οι αρχές επιβεβαίωσαν νέο θετικό δείγμα του ιού στην κομητεία Ρίβερσαϊντ της Καλιφόρνιας. Το λιγότερο γνωστό εγχείρημα της Google Το σχέδιο αποτελεί μέρος του προγράμματος Debug, μιας πρωτοβουλίας που ξεκίνησε πριν από περισσότερο από μία δεκαετία στο πλαίσιο του ερευνητικού βραχίονα της Google.Στόχος του είναι η ανάπτυξη καινοτόμων τεχνολογιών για τον έλεγχο εντόμων που μεταφέρουν ασθένειες και απειλούν τη δημόσια υγεία.Οι υποστηρικτές του προγράμματος υποστηρίζουν ότι πρόκειται για μια πιο φιλική προς το περιβάλλον λύση σε σχέση με τη μαζική χρήση εντομοκτόνων. Οι επικριτές, από την άλλη, ζητούν περισσότερες μελέτες για τις πιθανές επιπτώσεις στο οικοσύστημα πριν δοθεί το πράσινο φως για τόσο μεγάλης κλίμακας εφαρμογές. Η νέα μάχη κατά των κουνουπιών Η μέθοδος με το Wolbachia έχει ήδη δοκιμαστεί σε διάφορες χώρες τα τελευταία χρόνια, με ενθαρρυντικά αποτελέσματα στη μείωση πληθυσμών κουνουπιών και κρουσμάτων δάγκειου πυρετού.Η κλίμακα του σχεδίου της Google, ωστόσο, είναι πολύ μεγαλύτερη και θα μπορούσε να αποτελέσει ένα σημαντικό τεστ για το κατά πόσο η βιοτεχνολογία μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως όπλο κατά ορισμένων από τις πιο επικίνδυνες ασθένειες που μεταδίδονται από έντομα. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2117689/i-google-thelei-na-apeleytherosei-32-ekatommyria-koynoypia-poy-stocheyei-to-paraxeno-schedio/

Σούπερ Ελ Νίνιο: Πότε και πού θα χτυπήσει – Τι πρέπει να περιμένουμε. Οι επιπτώσεις του El Niño διαφέρουν ανά περιοχή - Ποια ακραία φαινόμενα θα δούμε, πότε τα περιμένουμε Ένα από τα ισχυρότερα φυσικά φαινόμενα που επηρεάζουν το παγκόσμιο κλίμα φαίνεται να επιστρέφει.Σύμφωνα με ανάλυση του Bloomberg, οι πιθανότητες σχηματισμού Ελ Νίνιο (El Niño) έως τα τέλη Ιουλίου έχουν φθάσει στο 82%, ενώ οι μετεωρολόγοι εκτιμούν ότι οι πιθανότητες να εξελιχθεί σε ισχυρό ή και πολύ ισχυρό επεισόδιο, το λεγόμενο ανεπίσημα «Super El Niño», μέσα στο 2027, ανέρχονται στο 67%. Τι είναι το Ελ Νίνιο Το Ελ Νίνιο αποτελεί μέρος ενός φυσικού κλιματικού κύκλου στον Ειρηνικό Ωκεανό. Εμφανίζεται όταν οι επιφανειακές θερμοκρασίες των υδάτων στον κεντρικό και ανατολικό Ειρηνικό αυξάνονται σημαντικά πάνω από τα φυσιολογικά επίπεδα και η ατμόσφαιρα ανταποκρίνεται σε αυτή τη μεταβολή.Το φαινόμενο παρατηρήθηκε για πρώτη φορά από Περουβιανούς ψαράδες τον 17ο αιώνα, οι οποίοι διαπίστωναν ότι ο ωκεανός γινόταν ασυνήθιστα θερμός την περίοδο των Χριστουγέννων. Από εκεί προέκυψε και η ονομασία «El Niño de Navidad».Κατά τη διάρκεια ενός επεισοδίου Ελ Νίνιο, οι άνεμοι που συνήθως ωθούν τα θερμά νερά προς την Ασία εξασθενούν ή αλλάζουν κατεύθυνση, επιτρέποντας στη θερμότητα να μετακινηθεί προς τις αμερικανικές ακτές και να επηρεάσει τα καιρικά συστήματα σε ολόκληρο τον πλανήτη. Τι σημαίνει «Σούπερ Ελ Νίνιο» Όπως εξηγεί το Bloomberg, ο όρος «Super El Niño» δεν αποτελεί επίσημη επιστημονική κατηγορία, αλλά χρησιμοποιείται για να περιγράψει εξαιρετικά ισχυρά επεισόδια του φαινομένου.Τέτοια γεγονότα είναι σπάνια. Από το 1950 έχουν καταγραφεί μόλις λίγα αντίστοιχα επεισόδια, με πιο πρόσφατο εκείνο του 2015-2016.Τα τελευταία στοιχεία δείχνουν ότι οι θερμοκρασίες του Ειρηνικού αυξάνονται ταχέως, ενισχύοντας το σενάριο ενός πολύ ισχυρού El Niño μέσα στους επόμενους μήνες. Ο πλανήτης μπορεί να γίνει ακόμη θερμότερος Οι επιστήμονες θεωρούν ότι η πρόσθετη θερμότητα που απελευθερώνει το El Niño στην ατμόσφαιρα συμβάλλει στην άνοδο της παγκόσμιας θερμοκρασίας.Σύμφωνα με το Bloomberg, αρκετοί ερευνητές εκτιμούν ότι το 2027 θα μπορούσε να εξελιχθεί σε μία από τις θερμότερες χρονιές που έχουν καταγραφεί ποτέ, ξεπερνώντας ακόμη και τα πρόσφατα ιστορικά ρεκόρ. Πλημμύρες, ξηρασίες και ακραία φαινόμενα Οι επιπτώσεις του El Niño διαφέρουν ανά περιοχή. Συνήθως η Αυστραλία, η νοτιοανατολική Ασία, ο βόρειος Καναδάς και τμήματα των βόρειων ΗΠΑ αντιμετωπίζουν θερμότερες και ξηρότερες συνθήκες, με αυξημένο κίνδυνο ξηρασίας και δασικών πυρκαγιών.Αντίθετα, σε περιοχές όπως η νότια Αμερική, τμήματα των ΗΠΑ και η ανατολική Αφρική παρατηρούνται συχνότερα έντονες βροχοπτώσεις και πλημμύρες.Η Ινδία, μία από τις σημαντικότερες αγροτικές οικονομίες του κόσμου, μπορεί να δει διαταραχές στους μουσώνες, με επιπτώσεις στην παραγωγή τροφίμων. Οι αγορές παρακολουθούν στενά Το Bloomberg υπογραμμίζει ότι το El Niño δεν αποτελεί μόνο μετεωρολογικό φαινόμενο, αλλά και σημαντικό οικονομικό παράγοντα.Οι εταιρείες ενέργειας χρησιμοποιούν τις προβλέψεις για να εκτιμήσουν τη μελλοντική ζήτηση ηλεκτρισμού, καθώς οι υψηλότερες θερμοκρασίες αυξάνουν τη χρήση κλιματιστικών και επιβαρύνουν τα δίκτυα.Παράλληλα, οι επενδυτές και οι έμποροι εμπορευμάτων παρακολουθούν στενά τις εξελίξεις, καθώς οι ξηρασίες και οι πλημμύρες μπορούν να επηρεάσουν την παραγωγή τροφίμων, τις μεταφορές και την ενεργειακή αγορά. Κίνδυνος νέων ανατιμήσεων στα τρόφιμα Ιδιαίτερη ανησυχία προκαλεί η πιθανή επίδραση στις τιμές των τροφίμων. Βασικές καλλιέργειες όπως το ρύζι, το σιτάρι, ο καφές, η ζάχαρη και το φοινικέλαιο παράγονται σε περιοχές που συχνά πλήττονται από υψηλότερες θερμοκρασίες και μειωμένες βροχοπτώσεις κατά τη διάρκεια ενός ισχυρού El Niño.Το φαινόμενο μπορεί επίσης να επηρεάσει την αλιεία, ιδιαίτερα στις ακτές του Περού, καθώς η άνοδος της θερμοκρασίας των υδάτων μεταβάλλει τη διαθεσιμότητα θρεπτικών συστατικών και μετακινεί μεγάλους πληθυσμούς ψαριών.Η μείωση της αγροτικής και αλιευτικής παραγωγής έχει τη δυνατότητα να μεταφραστεί σε νέες πληθωριστικές πιέσεις στις διεθνείς αγορές τροφίμων. Η κλιματική αλλαγή περιπλέκει την εικόνα Οι επιστήμονες εξακολουθούν να διαφωνούν ως προς το κατά πόσο η κλιματική αλλαγή αυξάνει τη συχνότητα εμφάνισης των επεισοδίων El Niño.Υπάρχει όμως αυξανόμενη συναίνεση ότι ένας θερμότερος πλανήτης ενισχύει τις συνέπειες του φαινομένου. Οι ξηρές περιοχές γίνονται ακόμη ξηρότερες, ενώ οι έντονες βροχοπτώσεις μπορούν να γίνουν καταστροφικότερες.Για τον λόγο αυτό, η πιθανότητα ενός «Super El Niño» το 2027 παρακολουθείται στενά όχι μόνο από τους μετεωρολόγους αλλά και από κυβερνήσεις, κεντρικές τράπεζες και αγορές σε ολόκληρο τον κόσμο. https://www.naftemporiki.gr/green/climate/2117669/soyper-el-ninio-pote-kai-poy-tha-chtypisei-ti-prepei-na-perimenoyme/

Το Μπλε Φεγγάρι και ο νυχτερινός ουρανός του Ιουνίου, χωρίς τηλεσκόπιο. Απόψε τελευταία ημέρα του Μαίου (31/5/2026), στο νυχτερινό ουρανό θα εμφανιστεί το επονομαζόμενο «Μπλε Φεγγάρι«. Ο όρος προφανώς δεν αναφέρεται στο χρώμα της Σελήνης, αλλά στην σπανιότητα του φαινομένου της εμφάνισης δεύτερης Πανσελήνου μέσα στον ίδιο μήνα. Επιπλέον θα είναι η μικρότερη σε μέγεθος Πανσέληνος του έτους. Θα εμφανιστεί μετά τις 21:50 χαμηλά στον νοτιοανατολικό ουρανό και θα δύσει γύρω στις 5:30 το πρωί της 1ης Ιουνίου. Κατά τα άλλα, όσον αφορά τις θέσεις των πλανητών τον μήνα Ιούνιο: Ερμής: Σε μέγιστη ανατολική αποχή (24°, απογευματινός ουρανός) στις 15/6 με φαινόμενο μέγεθος 0,5. Αφροδίτη: Στο δυτικό βραδινό ουρανό, μέγεθος -4,0, διάμετρος 14», φωτισμός δίσκου 75%. Άρης: Χαμηλά στον πρωινό ουρανό, ανατέλλει 04:00 στο μέσο του μήνα (μέγεθος 1,3, διάμετρος 4»). Δίας: Χαμηλά στο δυτικό απογευματινό ουρανό, δύει 23:10 στο μέσο του μήνα (Δίδυμοι, μέγεθος -1,8, διάμετρος 32»). Κρόνος: Στον πρωινό ουρανό, ανατέλλει 02:34 στο μέσο του μήνα (Ιχθύες, μέγεθος 0,8, διάμετρος 17», κλίση δακτυλίων 9°). Επιπλέον, στον νυχτερινό ουρανό του Ιουνίου μπορούμε να δούμε: 9/6: Δίας και Αφροδίτη σε απόσταση 1,5° (δυτικός βραδινός ουρανός). 10/6: Η Σελήνη σε απόσταση 5° από τον Κρόνο (πρωί, ανατολή Σελήνης 24 ημερών 02:20). 13/6: Η Σελήνη σε μέγιστη νότια λίκνιση (-6,5°), 7° από τον Άρη και 6° από τις Πλειάδες (χαμηλά ανατολικά στο λυκαυγές, φωτισμός 6%). 16/6: Η Σελήνη σε απόσταση 3° από τον Ερμή (πολύ χαμηλά δυτικά στο λυκόφως, φωτισμός 4%). 17/6: Η Σελήνη 1° από την Αφροδίτη, 6° από τον Δία και 4° από την «Φάτνη» (δύση Σελήνης 3 ημερών 23:33). 21/6: Θερινό Ηλιοστάσιο (διάρκεια ημέρας 15 ώρες και 5 λεπτά). 25/6: Ερμής και Δίας σε απόσταση 4° (δυτικός βραδινός ουρανός). 28/6: Ο Άρης σε απόσταση 5° από τις Πλειάδες (πρωινός ανατολικός ουρανός). 30/6: Πανσέληνος πηγές: αστρονομικό ημερολόγιο 2026, εκδόσεις Πλανητάριο Θεσσαλονίκη – https://earthsky.org/astronomy-essentials/visible-planets-tonight-mars-jupiter-venus-saturn-mercury/

Αναβλήθηκε η εκτόξευση του νέου σούπερ πυραύλου της SpaceX Τεχνικοί λόγοι κράτησαν στο έδαφος το Starship V3 και αναμένεται νέα προσπάθεια τις πρώτες πρωινές ώρες του Σαββάτου. Το Starship V3 είναι η τρίτη και πιο εξελιγμένη έκδοση του διαστημικού πυραύλου Super Heavy της SpaceX, που σχεδιάζεται για αποστολές στη Σελήνη, τον Άρη και βαθύτερα στο Διάστημα. Η εκτόξευση του ήταν προγραμματισμένη μια ώρα μετά τα μεσάνυχτα της Πέμπτης αλλά τεχνικοί λόγοι οδήγησαν σε αναβολή και θα γίνει μια νέα προσπάθεια μια ώρα μετά τα μεσάνυχτα της Παρασκευής.Το σύστημα αποτελείται από δύο τμήματα, τον τεράστιο προωθητήρα Super Heavy το διαστημόπλοιο Starship. Η έκδοση V3 θεωρείται σημαντικό άλμα σε σχέση με τις προηγούμενες εκδόσεις V1 και V2, επειδή σχεδιάστηκε για μεγαλύτερη επαναχρησιμοποίηση, μεγαλύτερο φορτίο, ταχύτερες εκτοξεύσεις, ανεφοδιασμό καυσίμων στο Διάστημα, μελλοντικές αποστολές στον Άρη Μερικά βασικά χαρακτηριστικά του Starship V3: * Ύψος περίπου 124 μέτρα, μεγαλύτερο από όλες τις προηγούμενες εκδόσεις * Είναι ο ισχυρότερος πύραυλος που έχει κατασκευαστεί ποτέ * Χρησιμοποιεί νέους κινητήρες Raptor 3 με μεγαλύτερη ώθηση και καλύτερη απόδοση * Μπορεί να μεταφέρει πάνω από 100 τόνους φορτίου σε χαμηλή γήινη τροχιά * Διαθέτει βελτιωμένη θερμική ασπίδα για επανείσοδο στην ατμόσφαιρα * Υποστηρίζει σύνδεση δύο Starship στο διάστημα για μεταφορά καυσίμων * Σχεδιάζεται ώστε να εκτοξεύεται πολύ συχνά, ακόμα και μία φορά την εβδομάδα στο μέλλον Η πρώτη πτήση του Starship V3 αναμένεται να αποτελέσει κρίσιμο τεστ για: επαναχρησιμοποίηση, μεταφορά δορυφόρων Starlink, αποστολές της NASA στο πρόγραμμα Artemis, μελλοντικές αποστολές στον Άρη. Το V3 θεωρείται από πολλούς το πρώτο Starship που πλησιάζει πραγματικά τον αρχικό στόχο της SpaceX: ένα πλήρως επαναχρησιμοποιούμενο διαστημικό σύστημα χαμηλού κόστους για μαζικά ταξίδια στο Διάστημα. Εικόνα του Starship V3 στην πλατφόρμα εκτόξευσης. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2113725/anavlithike-i-ektoxeysi-toy-neoy-soyper-pyrayloy-tis-spacex/ 45 τόνοι στο Διάστημα: Η στιγμή που ο πύραυλος της SpaceX εκρήγνυται στον Ινδικό Ωκεανό. Η προσθαλάσσωση και η έκρηξη ήταν προγραμματισμένες Η SpaceX εκτόξευσε με επιτυχία το Starship V3, τον μεγαλύτερο, βαρύτερο (45 τόνοι) και ισχυρότερο πύραυλο στην ιστορία.Η δοκιμαστική πτήση της Παρασκευής διήρκεσε περίπου μία ώρα και ολοκληρώθηκε όταν το Starship έπεσε στον Ινδικό Ωκεανό και εξερράγη όπως είχε προγραμματιστεί.Η εκτόξευση πραγματοποιήθηκε με αργοπορία μίας ημέρας μετά από μια δυσλειτουργία στον πύργο εκτόξευσης.Η δοκιμαστική πτήση πέτυχε τους περισσότερους από τους κύριους στόχους της. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2114202/45-tonoi-sto-diastima-i-stigmi-poy-o-pyraylos-tis-spacex-ekrignytai-ston-indiko-okeano/ Γεώργιος Συννεφάκης στη «Ν»: Η Ελλάδα έχει κομβική θέση στο Διαστημικό Πρόγραμμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Tο ευρωπαϊκό διαστημικό πρόγραμμα τηλεπικοινωνιών GOVSATCOM και ο ρόλος της Ελλάδας. Το EU SPACE DAYS ανοίγει τις πύλες του στη Λευκωσία στις 26-27 Μαΐου 2026. Αποτελεί το κορυφαίο γεγονός για το Διάστημα στην ΕΕ και διοργανώνεται από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή υπό την αιγίδα της Κυπριακής Προεδρίας του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης.Οι διαστημικές εφαρμογές είναι παντού, οπότε επηρεάζουν την κοινωνία, την οικονομία και την καθημερινότητά μας, οριζόντια. Στο EU Space Days φέτος έχει δοθεί έμφαση στην ανάδειξη των ωφελειών του ευρωπαϊκού διαστημικού προγράμματος για τους πολίτες, τα κράτη και τις επιχειρήσεις με τη διοργάνωση ζωντανών επιδείξεων των διαστημικών εφαρμογών της ΕΕ. Με αφορμή αυτό το γεγονός ο Γεώργιος Συννεφάκης, Programme Manager του GOVSATCOM στον Οργανισμό της Ευρωπαϊκής Ένωσης για το Διαστημικό Πρόγραμμα (EUSPA) μιλά στο Naftemporiki.gr για όλα όσα αφορούν τα ευρωπαϊκά διαστημικά προγράμματα και τη θέση της Ελλάδας σε αυτόν τον τομέα. Τι είναι είναι η EUSPA και το Eυρωπαϊκό Διαστημικό Πρόγραμμα; H EUSPA (EU Agency for the Space Programme) είναι ο Οργανισμός της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την υλοποίηση του Διαστημικού Προγράμματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και την παροχή των ευρωπαϊκών διαστημικών υπηρεσιών στα Κράτη Μέλη της Ε.Ε και στους πολίτες τους. Το διαστημικό πρόγραμμα της Ε.Ε. περιλαμβάνει ραδιοπλοήγηση (Galileo, EGNOS), ασφαλή συνδεσιμότητα/τηλεπικοινωνίες (GOVSATCOM, IRIS2) , παρατήρηση Γης (Copernicus), και επίγνωση κατάστασης στο Διάστημα (SSA). Η EUSPA συνεργάζεται άμεσα με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και ιδιαίτερα με την Γενική Διεύθυνση Άμυνας, Βιομηχανίας και Διαστήματος DG-DEFIS. Πόσο σημαντικές είναι οι δορυφορικές επικοινωνίες σήμερα και ποιες οι κυριότερες χρήσεις τους; Οι δορυφορικές επικοινωνίες είναι κύριο και αναπόσπαστο κομμάτι της σύγχρονης πλήρους συνδεδεμένης κοινωνίας, οικονομίας και άμυνας. Παρέχουν δυνατότητες επικοινωνίας (φωνή, δεδομένα, Ιnternet, τηλεόραση) σε μεγάλες αποστάσεις και απομακρυσμένες περιοχές όπου τα επίγεια δίκτυα επικοινωνιών είτε δεν υπάρχουν (θάλασσα, ορεινές περιοχές), ή έχουν μειωμένη απόδοση (περιπτώσεις υπερφόρτωσης, βλαβών) ή έχουν καταστραφεί/ καταρρεύσει (περιπτώσεις σεισμών, πλημμυρών, ανθρωπογενών ή φυσικών καταστροφών, συγκρούσεων). Οι δορυφορικές επικοινωνίες είναι απαραίτητες για την εύρυθμη και ομαλή ζωή των πολιτών και ιδιαίτερα για τη διασφάλιση των κρατικών υπηρεσιών ασφάλειας και άμυνας. Ως εκ τούτου η δυνατότητα άμεσης και έγκαιρης ενεργοποίησης τους είναι ζωτικής σημασίας για την ομαλή κρατική λειτουργία και τη διασφάλιση των πολιτών. Τι είναι το GOVSATCOM και τι δυνατότητες δίνει; Η Ευρωπαϊκή Ένωση αναγνωρίζοντας τη σημασία των ασφαλών δορυφορικών επικοινωνιών για τις κρατικές λειτουργίες και τη διασφάλιση του επιπέδου ζωής των ευρωπαίων πολιτών, εισήγαγε το GOVSATCOM στο ευρωπαϊκό Διαστημικό Πρόγραμμα το 2021. Σκοπός του είναι η άμεση διαθεσιμότητα ασφαλών δορυφορικών επικοινωνιών στις κρατικές υπηρεσίες όλων των Κρατών Μελών.Ελάχιστες χώρες της Ε.Ε. διαθέτουν δικά τους δορυφορικά συστήματα επικοινωνιών, ενώ η επιλογή και αγορά δορυφορικών υπηρεσιών από εμπορικούς παρόχους απαιτεί εξειδικευμένες γνώσεις, σύγκριση διαφορετικών τεχνικών χαρακτηριστικών και το κυριότερο χρονικό ορίζοντα εβδομάδων έως και μηνών για την προκήρυξη και ολοκλήρωση των σχετικών προμηθειών. Συνεπώς ήταν πρακτικά αδύνατο να χρησιμοποιηθούν όταν χρειαζόταν άμεσα σε περιπτώσεις σεισμών, πλημμυρών, φυσικών ή ανθρωπογενών καταστροφών και συγκρούσεων.Το GOVSATCOM παρέχει τη δυνατότητα σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες να συγκρίνουν και να επιλέξουν από ένα on-line ομογενή κατάλογο και να προμηθευτούν ασφαλείς δορυφορικές υπηρεσίες επικοινωνιών μέσα σε λίγα λεπτά. Επιπλέον στο GOVSATCOM παρέχονται ασφαλείς δορυφορικές τηλεπικοινωνιακές υπηρεσίες από ευρωπαϊκά κρατικά δορυφορικά συστήματα που δεν είναι διαθέσιμα εμπορικά. Συνεπώς η Ευρώπη σήμερα έχει τα μέσα και τη δυνατότητα για άμεση και ταχύτατη ανάπτυξη δορυφορικών τηλεπικοινωνιακών υπηρεσιών, όταν και όπου υπάρχει ανάγκη και ζήτηση. Πως λειτουργεί το GOVSATCOM; Το GOVSATCOM λειτουργεί με συγκέντρωση και διαμοιρασμό (pooling and sharing) πολλών δορυφορικών συστημάτων επικοινωνιών. Καρδιά του είναι τα GOVSATCOM Hubs που ενώνουν τους παρόχους δορυφορικών πόρων (Resource Providers) με τους κρατικούς χρήστες στα Κράτη Μέλη μέσω των εθνικών αρχών CGA (Competent GOVSATCOM Authority). Οι κρατικοί χρήστες μπορούν με ασφαλή τρόπο να επιλέξουν και να ενεργοποιήσουν με λίγα clicks προηγμένες ασφαλείς δορυφορικές τηλεπικοινωνιακές υπηρεσίες. Επιπλέον παραμένουν ανώνυμοι, εφόσον το επιθυμούν, σε περιπτώσεις ευαίσθητης κρατικής χρήσης των υπηρεσιών. Πως μπορούν οι χώρες της ΕΕ να συμμετέχουν στο GOVSATCOM και να επωφεληθούν από αυτό; Απαραίτητη για τη συμμετοχή μιας χώρας στο GOVSATCOM είναι η δημιουργία μιας εθνικής αρχής CGA (Competent GOVSATCOM Authority), η οποία και διασυνδέεται με τα GOVSATCOM Hubs. Στη συνέχεια η CGA μπορεί να ορίσει τους εθνικούς χρήστες GOVSATCOM, και να τους διαχειριστεί παρέχοντας τους δυνατότητες πρόσβασης στον κατάλογο των δορυφορικών υπηρεσιών, επιλογής και άμεσης ενεργοποίησής τους. Τονίζεται η λειτουργία των GOVSATCOM Hubs σε 24ωρη βάση όλες τις ημέρες του χρόνου, ώστε να διασφαλίζουν το συντομότερο δυνατό χρόνο για την παροχή των δορυφορικών επικοινωνιών. Ποιος είναι ο ρόλος της EUSPA στο GOVSATCOM; Η EUSPA έχει επιφορτιστεί από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή με ένα πλήθος καθηκόντων για το GOVSATCOM με κυριότερα τη συλλογή των απαιτήσεων του χρήστη, τη σύνταξη των τεχνικών προδιαγραφών του συστήματος, την προκήρυξη και διαχείριση του συμβολαίου για το σχεδιασμό και την υλοποίηση των GOVSATCOM Hubs, τη λειτουργία τους και την παροχή υπηρεσιών καθώς και το συνολικό σχεδιασμό της ασφάλειας. Επιπλέον το EUSPA SAB (Security Accreditation Board) είναι επιφορτισμένο μέσω Κανονισμού για τη διαπίστευση ασφάλειάς του. H EUSPA εργάζεται μαζί με την Ε. Επιτροπή στην σύνταξη του νομοθετικού πλαισίου, την επιλογή και προετοιμασία των χώρων εγκατάστασης του τελικού συστήματος, τα τεχνικά και νομικά θέματα των διαγωνισμών προμηθειών δορυφορικών υπηρεσιών καθώς και για το νέο ευρωπαϊκό δορυφορικό σύστημα επικοινωνιών IRIS2 που θα συνδεθεί με το GOVSATCOM. Είναι αυτή τη στιγμή διαθέσιμο το GOVSATCOM και πως μπορούν να επωφεληθούν σήμερα οι χώρες από τη χρήση του; To GOVSATCOM ξεκίνησε τη λειτουργία και παροχή των αρχικών υπηρεσιών του (Initial Services) τον Ιανουάριο του 2026. Ήδη αρκετές ευρωπαϊκές χώρες έχουν συνδεθεί και χρησιμοποιούν τις δυνατότητές του, επιλέγοντας και ενεργοποιώντας δορυφορικές υπηρεσίες μέσω του GOVSATCOM. Σημειώνεται ότι η πρώτη χώρα που το χρησιμοποίησε ήταν η Κύπρος (https://www.euspa.europa.eu/pressroom/press-releases/cyprus-completes-first-operational-use-eu-govsatcom-hub-services-marking). Σήμερα το GOVSATCOM συγκεντρώνει και διαμοιράζει δορυφορικές τηλεπικοινωνιακές υπηρεσίες από τα κρατικά δορυφορικά συστήματα της Γαλλίας, Ελλάδας, Ισπανίας, Ιταλίας και του Λουξεμβούργου, ενώ από το 2027 θα παρέχονται και από εμπορικά δορυφορικά συστήματα. Το GOVSATCOM συνεχίζει να αναπτύσσεται και να προσφέρει νέες δυνατότητες με στόχο την παροχή των τελικών λειτουργικών δυνατοτήτων (FOC- Final Operational Capability) εντός των προσεχών ετών. Ποια είναι σήμερα η θέση της Ελλάδας στο GOVSATCOM; Τι οφέλη μπορεί να έχει; Η Ελλάδα έχει κομβική θέση στο GOVSATCOM. Σήμερα είναι ένας μία από τις πέντε ευρωπαϊκές χώρες που παρέχουν κρατικές δορυφορικές τηλεπικοινωνιακές υπηρεσίες στο GOVSATCOM και θα έχει οικονομικό όφελος από αυτό. Επίσης η Ελλάδα έχει επιλεγεί να φιλοξενήσει το ένα από τα δύο τελικά GOVSATCOM Hubs, ενώ το δεύτερο θα φιλοξενείται στη Γερμανία. Με τον τρόπο αυτό η Ελλάδα καθίσταται κόμβος στρατηγικής σημασίας για τις ευρωπαϊκές ασφαλείς κρατικές δορυφορικές τηλεπικοινωνίες, με ευρωπαϊκό εξειδικευμένο προσωπικό να απασχολείται στο GOVSATCOM Hub στην Ελλάδα. Περαιτέρω μελλοντικά αναμένεται η επέκταση του Hub σε κβαντικές τεχνολογίες και τη χρήση τους για κρατικές τηλεπικοινωνίες. Τι είναι το IRIS2 και πως σχετίζεται με το GOVSATCOM; To IRIS2 είναι το νέο δορυφορικό σύστημα ασφαλών επικοινωνιών που ετοιμάζει η Ευρωπαϊκή Ένωση. Βασίζεται σε αστερισμό δορυφόρων πολλαπλών τροχιών και θα παρέχει καινοτόμες δορυφορικές τηλεπικοινωνιακές υπηρεσίες για κρατική και εμπορική χρήση. Το IRIS2 θα συνδεθεί στο GOVSATCOM και θα παρέχει τις υπηρεσίες του μέσω των Hubs, εμπλουτίζοντας τον κατάλογο υπηρεσιών που προσφέρονται στους κρατικούς χρήστες. * O Δρ. Γεώργιος Συννεφάκης είναι από το 2020 o Programme Manager του GOVSATCOM στον Οργανισμό της Ευρωπαϊκής Ένωσης για το Διαστημικό Πρόγραμμα (EUSPA). Είναι υπεύθυνος για το σχεδιασμό και την υλοποίηση των GOVSATCOM Hubs, τη λειτουργία τους και την παροχή των υπηρεσιών τους στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Μέχρι το 2020 διετέλεσε Διευθυντής Ασύρματων Επικοινωνιών, Δικτύων 5G και Διαστήματος στο Υπουργείο Ψηφιακής Διακυβέρνησης και επικεφαλής της Ελλάδας στην ESA, στις παγκόσμιες διασκέψεις ραδιοεπικοινωνιών (ITU WRCs), μέλος του Συμβουλίου Διαστημικής Πολιτικής κ.αλ. Σχεδίασε και διαχειρίστηκε με το ΥΠΕΘΑ τη δημιουργία του ελληνικού GOVSATCOM, προετοίμασε τον ελληνικό διαστημικό νόμο, τη συμφωνία με την ESA για το ελληνικό διαστημικό πρόγραμμα μικροδορυφόρων, τον τριπλασιασμό της συμμετοχής των ελληνικών εταιρειών στα διαστημικά προγράμματα, συντόνισε την προετοιμασία του διαγωνισμού για τις άδειες του 5G της Ελλάδας κ.αλ. Είναι κάτοχος διδακτορικού στις τηλεπικοινωνίες, μεταπτυχιακού στα τεχνοοικονομικά και διπλώματος Ηλεκτρολόγου Μηχανικού. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2114235/georgios-synnefakis-sti-n-i-ellada-echei-komviki-thesi-sto-diastimiko-programma-tis-eyropaikis-enosis/ Κίνα: Επέστρεψε στη Γη το τριμελές πλήρωμα της κινεζικής αποστολής Shenzhou-21 Παρέμειναν στο Διάστημα σχεδόν 7 μήνες Οι τρεις Κινέζοι αστροναύτες, το πλήρωμα της αποστολής Shenzhou-21, επέστρεψαν σήμερα στη Γη έπειτα από παραμονή σχεδόν επτά μηνών στο Διάστημα, μετέδωσαν κινεζικά κρατικά μέσα ενημέρωσης.Και οι τρεις αστροναύτες είναι καλά στην υγεία τους.Η αποστολή ξεκίνησε στις 31 Οκτωβρίου, όταν το διαστημόπλοιο απογειώθηκε πάνω σε έναν πύραυλο Μεγάλη-Πορεία 2-F (Long March-2F) από το κέντρο εκτόξευσης του Τζιουτσουάν, στην έρημο Γκόμπι (βορειοδυτική Κίνα). https://www.naftemporiki.gr/techscience/2117190/kina-epestrepse-sti-gi-to-trimeles-pliroma-tis-kinezikis-apostolis-shenzhou-21/

Η ΑI μόλις έλυσε μαθηματικό γρίφο 80 ετών. Και τώρα αρχίζουν τα δύσκολα. Ένα μοντέλο της OpenAI ανέτρεψε εικασία του θρυλικού Πολ Έρντος, προκαλώντας δέος στην επιστημονική κοινότητα και ανοίγοντας μια νέα εποχή για τα μαθηματικά. Για δεκαετίες, οι κορυφαίοι μαθηματικοί του κόσμου προσπαθούσαν να λύσουν ένα πρόβλημα που είχε θέσει ένας από τους μεγαλύτερους μαθηματικούς όλων των εποχών. Απέτυχαν.Τελικά, τη λύση δεν τη βρήκε κάποιος καθηγητής του Πρίνστον, του Κέιμπριτζ ή της Οξφόρδης. Τη βρήκε ένα μοντέλο τεχνητής νοημοσύνης της OpenAI.Και αυτό που συγκλονίζει τους ειδικούς δεν είναι μόνο ότι η ΑΙ βρήκε μια λύση. Είναι ότι βρήκε μια λύση την οποία οι άνθρωποι δεν είχαν καν φανταστεί.«Αν είστε μαθηματικός, ίσως θελήσετε να καθίσετε πριν διαβάσετε παρακάτω», έγραψε χαρακτηριστικά ένας από τους κορυφαίους μαθηματικούς του κόσμου όταν δημοσιοποιήθηκε το αποτέλεσμα. Το πρόβλημα των «μοναδιαίων αποστάσεων» Η ιστορία ξεκινά το 1946. Ο θρυλικός Ούγγρος μαθηματικός Πολ Έρντος, ίσως ο πιο παραγωγικός μαθηματικός στην ιστορία, διατυπώνει ένα πρόβλημα που θα μείνει γνωστό ως «unit distance problem».Το ερώτημα μοιάζει απλό: αν τοποθετήσουμε έναν αριθμό σημείων σε ένα επίπεδο, πόσα ζεύγη από αυτά μπορούν να απέχουν ακριβώς μία μονάδα μεταξύ τους;Ο Έρντος πίστευε ότι είχε εντοπίσει τη βέλτιστη λύση και διατύπωσε μια περίφημη εικασία. Για σχεδόν οκτώ δεκαετίες, γενιές μαθηματικών προσπαθούσαν είτε να την αποδείξουν είτε να την αντικρούσουν. Χωρίς επιτυχία. Η στιγμή που η ΑΙ έκανε το απρόσμενο Οι ερευνητές της OpenAI έδωσαν το πρόβλημα σε ένα εσωτερικό μοντέλο ως δοκιμή των δυνατοτήτων του.Δεν περίμεναν αυτό που ακολούθησε. Το μοντέλο δεν επιβεβαίωσε την εικασία του Έρντος. Την ανέτρεψε.Βρήκε μια νέα κατασκευή που επιτρέπει περισσότερα ζεύγη σημείων σε απόσταση μίας μονάδας από όσα θεωρούνταν δυνατά. Με άλλα λόγια, απέδειξε ότι ο Έρντος είχε άδικο.Αρχικά, οι ίδιοι οι ερευνητές δυσκολεύτηκαν να το πιστέψουν. Έψαξαν για λάθη, επανέλεγξαν τους υπολογισμούς, ζήτησαν γνώμες από ανεξάρτητους ειδικούς και χρησιμοποίησαν άλλα εργαλεία τεχνητής νοημοσύνης για να ελέγξουν το αποτέλεσμα. Το συμπέρασμα παρέμεινε το ίδιο. Η απόδειξη στεκόταν. «Αν το είχε γράψει άνθρωπος, θα το δεχόμασταν αμέσως» Οι αντιδράσεις στην κοινότητα των μαθηματικών ήταν εντυπωσιακές. Ο Νόγκα Άλον του Πανεπιστημίου Πρίνστον δήλωσε ότι η ΑΙ κατάφερε εκεί όπου «πολλοί εξαιρετικοί ερευνητές προσπάθησαν και απέτυχαν».Ο Ντάνιελ Λιτ του Πανεπιστημίου του Τορόντο χαρακτήρισε το αποτέλεσμα το πρώτο παράδειγμα αυτόνομης παραγωγής μαθηματικής γνώσης από τεχνητή νοημοσύνη που τον ενθουσίασε πραγματικάΑκόμη πιο ηχηρή ήταν η παρέμβαση του Τίμοθι Γκάουερς, κατόχου του Fields Medal, του σημαντικότερου ίσως βραβείου στα μαθηματικά.«Αν ένας άνθρωπος είχε υποβάλει αυτή την εργασία στα Annals of Mathematics, θα πρότεινα την αποδοχή της χωρίς κανέναν δισταγμό», ανέφερε.Για πολλούς ειδικούς, πρόκειται για το πρώτο αδιαμφισβήτητο παράδειγμα όπου η ΑΙ δεν βοήθησε απλώς έναν ερευνητή, αλλά παρήγαγε μόνη της ένα αποτέλεσμα πρώτης γραμμής. Γιατί οι άνθρωποι δεν το είχαν βρει; Η απάντηση ίσως βρίσκεται ακριβώς στον τρόπο που λειτουργεί η τεχνητή νοημοσύνη. Οι περισσότεροι μαθηματικοί προσπαθούσαν επί δεκαετίες να αποδείξουν ότι ο Έρντος είχε δίκιο. Η ΑΙ δεν είχε τέτοια προκατάληψη.Δοκίμασε δρόμους που οι άνθρωποι θεωρούσαν απίθανους ή αδιέξοδους.Παράλληλα, συνδύασε γνώσεις από διαφορετικούς κλάδους των μαθηματικών που σπάνια επικοινωνούν μεταξύ τους. Επιστράτευσε ιδέες από την αλγεβρική θεωρία αριθμών για να λύσει ένα πρόβλημα συνδυαστικής γεωμετρίας.Και κυρίως, είχε κάτι που οι άνθρωποι δεν διαθέτουν: απεριόριστη υπομονή.Οι ερευνητές αποκάλυψαν ότι ακόμη και η σύντομη εκδοχή της αλυσίδας συλλογισμού του μοντέλου ξεπερνούσε τις 75.000 λέξεις – περίπου όσο το πρώτο βιβλίο του Χάρι Πότερ. Η αρχή μιας νέας εποχής Το σημαντικότερο ίσως στοιχείο δεν είναι το ίδιο το πρόβλημα. Είναι το τι σηματοδοτεί.Μέχρι πρόσφατα τα συστήματα τεχνητής νοημοσύνης δυσκολεύονταν σε βασικές μαθηματικές πράξεις. Μέσα σε λίγα χρόνια έφτασαν να επιτυγχάνουν επιδόσεις επιπέδου Ολυμπιάδας Μαθηματικών και τώρα παράγουν πρωτότυπη έρευνα που θα μπορούσε να δημοσιευθεί στα κορυφαία επιστημονικά περιοδικά.Η OpenAI υποστηρίζει ότι οι μαθηματικοί δεν πρόκειται να αντικατασταθούν. Όπως οι υπολογιστές δεν εξαφάνισαν τους σκακιστές αλλά ανέβασαν το επίπεδο του παιχνιδιού, έτσι και η ΑΙ ενδέχεται να μετατραπεί σε έναν πανίσχυρο συνεργάτη της επιστήμης.Ωστόσο, η αίσθηση ότι κάτι θεμελιώδες αλλάζει είναι διάχυτη. Για πρώτη φορά, η τεχνητή νοημοσύνη δεν έδειξε απλώς ότι μπορεί να μιμηθεί την ανθρώπινη γνώση.Έδειξε ότι μπορεί να επεκτείνει τα όριά της. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2117342/i-ai-molis-elyse-mathimatiko-grifo-80-eton-kai-tora-archizoyn-ta-dyskola/

Τεχνητή Νοημοσύνη: 6 τρόποι για να επαληθεύετε τις απαντήσεις που σας δίνει. Ο πειρασμός για γρήγορες λύσεις στις επιχειρήσεις και την καθημερινότητα είναι μεγάλος, όμως οι λανθασμένες απαντήσεις σε θέματα υψηλής σημασίας επιφέρουν σοβαρότατες συνέπειες Η Τεχνητή Νοημοσύνη αποτελεί ένα πανίσχυρο, δωρεάν εργαλείο που προσφέρει άμεση πρόσβαση στην παγκόσμια γνώση. Ο πειρασμός για γρήγορες λύσεις στις επιχειρήσεις και την καθημερινότητα είναι μεγάλος, όμως οι λανθασμένες απαντήσεις σε θέματα υψηλής σημασίας επιφέρουν σοβαρότατες συνέπειες. Μια πρόσφατη έρευνα αποκαλύπτει ότι σχεδόν οι μισές απαντήσεις των δημοφιλών μοντέλων περιέχουν σημαντικά σφάλματα ή κατασκευασμένες πηγές, παραπλανώντας ακόμη και κορυφαίες εταιρείες.Εκ πρώτης όψεως, η Τεχνητή Νοημοσύνη μοιάζει με μια πανίσχυρη μηχανή αναζήτησης, καθώς εντοπίζει και συνοψίζει γρήγορα πληροφορίες για κάθε θέμα. Διαφέρει όμως ριζικά από τα παραδοσιακά συστήματα αναζήτησης. Η Πραγκάτι Αβάστι, επίκουρη καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο Ντρέξελ, εξηγεί ότι τα μοντέλα Τεχνητής Νοημοσύνης δημιουργούν κείμενο προβλέποντας στατιστικά τις πιθανές λέξεις, με βάση μοτίβα από την εκπαίδευσή τους.«Η Τεχνητή Νοημοσύνη μπορεί να παράγει μια απάντηση που ακούγεται έγκυρη, έχει άψογη ροή, αλλά να είναι εντελώς λανθασμένη», επισημαίνει η Αβάστι.Το ποσοστό ακρίβειας των απαντήσεων παραμένει ανοιχτό ζήτημα και εξαρτάται από πολλούς παράγοντες, σημειώνει το Forbes. Τουλάχιστον το 45% των απαντήσεων σε έρευνα του BBC και της Ευρωπαϊκής Ένωσης Ραδιοτηλεόρασης παρουσίασε ένα σημαντικό πρόβλημα. Η μελέτη βασίστηκε σε στοιχεία από 22 οργανισμούς μέσων ενημέρωσης. Διαπιστώθηκε ότι το 31% των περιπτώσεων εμφάνιζε ελλιπή, παραπλανητική ή λανθασμένη αναφορά στις πηγές. Επιπλέον, το 20% των απαντήσεων περιείχε σοβαρά λάθη ακρίβειας, όπως ξεπερασμένες πληροφορίες ή φανταστικές λεπτομέρειες. Τα συνηθισμένα σφάλματα Τα τυπικά λάθη της Τεχνητής Νοημοσύνης περιλαμβάνουν παραπληροφόρηση, ξεπερασμένες ειδήσεις και ψευδαισθήσεις (hallucinations). Επίσης, εμφανίζονται επικαλύψεις, παραλείψεις στοιχείων, κατασκευασμένες αναφορές ή ανάμειξη αληθινών και ψευδών γεγονότων. Τα λανθασμένα αυτά αποτελέσματα ξεγελούν ακόμη και τις πιο σχολαστικές επιχειρήσεις. Για παράδειγμα, σύμφωνα με τους New York Times, η κορυφαία δικηγορική εταιρεία της Wall Street Sullivan & Cromwell υπέβαλε στο δικαστήριο έγγραφα με εντελώς φανταστικές νομικές υποθέσεις, τις οποίες είχε κατασκευάσει η AI.Τα μοντέλα βασίζονται αποκλειστικά σε δεδομένα εκπαίδευσης, γεγονός που καθιστά τις απαντήσεις τους ευάλωτες. Αν τα δεδομένα δεν έχουν ανανεωθεί, οι πληροφορίες πέρα από ένα χρονικό σημείο απλώς δεν υπάρχουν. Επιπλέον, οι πληροφορίες ίσως να μην καλύπτουν την εξειδικευμένη γνώση που αναζητά ο χρήστης. Το σύστημα μπορεί να παραδεχτεί την έλλειψη στοιχείων, αλλά ο πραγματικός κίνδυνος υπάρχει όταν ο χρήστης δεν γνωρίζει αυτούς τους περιορισμούς.Όταν η Τεχνητή Νοημοσύνη χρησιμοποιεί πηγές από έγκυρα επιστημονικά περιοδικά, η απάντηση αποκτά μια ψευδή αίσθηση αυθεντίας. Στην πραγματικότητα, το μοντέλο συνθέτει στατιστικά μοτίβα και δεν αξιολογεί το περιεχόμενο. Τέλος, ελλοχεύει ο κίνδυνος να μπερδευτούν τα συμφραζόμενα, δηλαδή να αναμειχθούν ακατάλληλα άσχετα μεταξύ τους ευρήματα. Το θετικό είναι ότι ο εντοπισμός των λανθασμένων αποτελεσμάτων παραμένει εφικτός, αν και απαιτείται ιδιαίτερη προσοχή και χρόνος για τον έλεγχο των απαντήσεων. Ποια είναι τα 6 βήματα ελέγχου για την εγκυρότητα των απαντήσεων; 1. Πλάγια Ανάγνωση: Διασταύρωση Πηγών Οι χρήστες δεν πρέπει ποτέ να δέχονται τις απαντήσεις της Τεχνητής Νοημοσύνης ως μοναδική πηγή. Σύμφωνα με οδηγίες του Πανεπιστημίου Texas A&M Corpus Christi, η τεχνική της πλάγιας ανάγνωσης επιβάλλει αυτόνομη έρευνα για την επαλήθευση των στοιχείων. Για παράδειγμα, το άνοιγμα μιας νέας καρτέλας για αναζήτηση στο Google ή στο Google Scholar βοηθά να εντοπιστεί ποιος πραγματικά επιβεβαιώνει τις πληροφορίες. 2. Αμφισβήτηση Απαντήσεων Η κριτική στάση απέναντι στις απαντήσεις ενός μοντέλου είναι απαραίτητη. Η διαδικασία μοιάζει με τη συζήτηση με έναν συνάδελφο, καθώς η επεξεργασία φυσικής γλώσσας επιτρέπει διευκρινιστικές ερωτήσεις για τις πηγές των πληροφοριών. Η Λόρι Κιν Κότσερ, διευθύνουσα σύμβουλος της Different Day, συμβουλεύει την αντίστροφη προσέγγιση: να ζητάτε από την Τεχνητή Νοημοσύνη να υποστηρίξει την αντίθετη θέση ή να εντοπίσει αδυναμίες στα επιχειρήματά της. 3. Επανάληψη και Σύγκριση Η εξέταση μιας μόνο απάντησης δεν αρκεί. Η υποβολή του ίδιου ερωτήματος σε διαφορετικά συστήματα βοηθά στον έλεγχο των δεδομένων. Ο Σρούτι Τιουάρι, επικεφαλής προϊόντων τεχνητής νοημοσύνης στην Dell Technologies, εξηγεί ότι τα ChatGPT, Claude και Gemini έχουν εκπαιδευτεί σε διαφορετικές βάσεις δεδομένων. Η συμφωνία των μοντέλων προσφέρει μεγαλύτερη σιγουριά, ενώ οι αποκλίσεις δείχνουν πού χρειάζεται έρευνα. Παράλληλα, η υποβολή της ερώτησης με διαφορετικούς τρόπους στο ίδιο μοντέλο ελέγχει τη συνέπειά του. Αν οι λεπτομέρειες αλλάζουν, το σύστημα απλώς μαντεύει. 4. Έλεγχος Επικαιρότητας Τα μοντέλα Τεχνητής Νοημοσύνης σταματούν να ενημερώνονται μετά την ολοκλήρωση της εκπαίδευσής τους. Η διακοπή αυτή μπορεί να μετρά μήνες ή έτη, εμποδίζοντας την παροχή πρόσφατων δεδομένων. Η ερώτηση προς το ίδιο το σύστημα για αλλαγές μετά τον τελευταίο γύρο εκπαίδευσης κρίνεται απαραίτητη, ειδικά για στατιστικά στοιχεία ή ειδήσεις. Η δοκιμή της ερώτησης σε διαφορετικά μοντέλα βοηθά στον εντοπισμό νεότερων ενημερώσεων. 5. Έλεγχος Παραπομπών Η αναζήτηση των πηγών και ο έλεγχος των παραπομπών είναι απαραίτητα βήματα. Ο Ντόιλ Άλμπι, διευθύνων σύμβουλος στην Prolexity, τονίζει ότι πρέπει να επιβεβαιώνεται αν το άρθρο αναφέρει όσα ισχυρίζεται η Τεχνητή Νοημοσύνη. Παράλληλα, ο Σαχίλ Ντάτα, μεταδιδακτορικός επιστήμονας στο Νοσοκομείο Παίδων Nationwide, προειδοποιεί ότι το σύστημα κατασκευάζει συχνά ψεύτικες αναφορές. Αυτές δανείζονται ονόματα γνωστών συγγραφέων ή περιοδικών, αλλά δεν υπάρχουν σε βάσεις δεδομένων όπως το PubMed. 6. Εμπιστευτείτε το ένστικτό σας Η ανθρώπινη διαίσθηση χρησιμεύει ως κίνητρο για περαιτέρω έρευνα, ειδικά όταν βασίζεται σε προϋπάρχουσα γνώση. Ακόμη όμως και σε άγνωστα θέματα, υπάρχουν ενδείξεις σφαλμάτων. Για παράδειγμα, μια λανθασμένη απάντηση παρουσιάζει συχνά υπερβολική βεβαιότητα, χωρίς καμία επιφύλαξη. Παράλληλα, τα εσφαλμένα κείμενα τείνουν να επαναλαμβάνουν κουραστικά τα ίδια σημεία. Όταν μια απάντηση ξενίζει τον χρήστη, η επιστροφή στα προηγούμενα βήματα ελέγχου κρίνεται απαραίτητη. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2116249/techniti-noimosyni-min-vasizeste-se-oti-leei-6-tropoi-gia-na-epalitheyete-tis-apantiseis/

Εντοπίστηκε γιγάντια μαύρη τρύπα που δημιουργήθηκε πριν από το γαλαξία της. Δίνεται πιθανώς απάντηση σε ένα μεγάλο διαχρονικό ερωτηματικό της κοσμολογίας. Στην αστρονομική κοινότητα το ερώτημα το αν η κότα έκανε το αβγό ή το αβγό την κότα έχει αντικατασταθεί από το αν ο γαλαξίας προηγείται μιας μαύρης τρύπας ή συμβαίνει το αντίθετο. Μια νέα ανακάλυψη φαίνεται να δίνει την απάντηση σε αυτόν τον κοσμολογικό γρίφο.Οι ειδικοί θεωρούσαν εδώ και καιρό ότι πιθανότερο είναι να προηγείται ο γαλαξίας αφού για τη γέννηση μιας μαύρης τρύπας απαιτείται η ύπαρξη άστρων τα οποία γεννιούνται, εξελίσσονται και πεθαίνουν μέσα σε γαλαξίες. Η κατάρρευση άστρων, κατά βάση μεγάλων σε μέγεθος, οδηγεί στη δημιουργία μαύρων τρυπών.Ωστόσο τα τελευταία χρόνια ειδικά μετά την λειτουργία του πανίσχυρου διαστημικού τηλεσκοπίου James Webb εντοπίζονται μαύρες τρύπες με μάζα εκατομμύρια ή και δισεκατομμύρια φορές μεγαλύτερη από αυτή του Ήλιου οι οποίες υπήρχαν στο πρώιμο Σύμπαν πονοκεφαλιάζοντας τους επιστήμονες για το πώς κατάφεραν να μεγαλώσουν τόσο γρήγορα αφού δεν υπήρχε η απαραίτητη διαθέσιμη ύλη (πολλοί γαλαξίες με πλήθος μεγάλων άστρων) εκείνη τη χρονική περίοδο.Ερευνητική ομάδα χρησιμοποιώντας το James Webb εντόπισαν σαφείς ενδείξεις ότι ορισμένες υπερμεγέθεις μαύρες τρύπες ήταν τεράστιες ήδη από τη γέννησή τους η οποία δεν συνδέεται με κατάρρευση άστρων και χωρίς να διαθέτουν έναν πολύ μεγαλύτερο γαλαξία που θα τις τροφοδοτούσε στη συνέχεια.«Πρόκειται για ένα εντυπωσιακό εύρημα. Είναι μια αλλαγή παραδείγματος, μια πλήρης αναθεώρηση των κλασικών σεναρίων για το πώς σχηματίζονται και αναπτύσσονται οι μαύρες τρύπες» λέει ο Ρομπέρτο Μαϊολίνο από το Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ στο συν-συγγραφέας μελετών που δημοσιεύθηκαν στις επιθεωρήσεις «Nature» και «Monthly Notices of the Royal Astronomical Society». Η ανακάλυψη Το συμπέρασμα της ομάδας βασίζεται σε λεπτομερείς παρατηρήσεις του Abell2744-QSO1 (QSO1), ενός σώματος που ανήκει στην οικογένεια κοσμικών αντικειμένων που αποκαλούνται «μικρές κόκκινες κουκκίδες» που είναι μυστηριώδη αντικείμενα που παρατήρησε πρόσφατα το τηλεσκόπιο James Webb στα βάθη του Σύμπαντος.Το QSO1 υπήρχε μόλις 700 εκατομμύρια χρόνια μετά τη Μεγάλη Έκρηξη. Παρότι το QSO1 έχει διάμετρο μόλις 1.300 έτη φωτός και το φως του ταξιδεύει προς εμάς για περισσότερα από 13 δισεκατομμύρια χρόνια είναι ευκολότερο να μελετηθεί από άλλα παρόμοια αντικείμενα επειδή μεγεθύνεται βαρυτικά από το σμήνος γαλαξιών Abell 2744, γνωστό και ως «Σμήνος της Πανδώρας». Το QSO1 εμφανίζεται μάλιστα σε τρία διαφορετικά σημεία στον ουρανό. Τα ευρήματα Οι αρχικές μελέτες έδειξαν ισχυρές ενδείξεις ότι το QSO1 ίσως δεν είναι τίποτε περισσότερο από ένα νέφος λαμπερού αερίου υδρογόνου και ηλίου που περιφέρεται γύρω από μια υπερμεγέθη μαύρη τρύπα με μάζα περίπου 40 εκατομμύρια φορές μεγαλύτερη από αυτή του Ήλιου. Όμως όπως και με άλλες πρώιμες μαύρες τρύπες που ανακάλυψε το James Webb υπήρχε αβεβαιότητα για το αν ήταν πράγματι τόσο τεράστια.«Μέχρι τώρα όλες οι μετρήσεις μαζών μαύρων τρυπών στο πρώιμο Sύμπαν ήταν έμμεσες, βασισμένες σε υποθέσεις από όσα γνωρίζουμε για τις μαύρες τρύπες στο κοντινό Σύμπαν. Δεν γνωρίζαμε αν αυτές οι υποθέσεις ισχύουν και για το μακρινό Σύμπαν», δήλωσε ο Φραντσέσκο Ντι Ευτζένιο επίσης από το Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ.Η ομάδα συνειδητοποίησε ότι αν η μαύρη τρύπα του QSO1 ήταν όντως τόσο μεγάλη όσο φαινόταν τότε θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν τη μονάδα ολοκληρωμένου πεδίου του φασματογράφου NIRSpec του Webb για να εντοπίσουν τις επιδράσεις της βαρύτητάς της στο αέριο που περιστρέφεται γύρω της, ενώ παράλληλα θα χαρτογραφούσαν την κατανομή διαφόρων στοιχείων μέσα στο αέριο.Ο Ίγκνας Τζουντζμπάλις από το Πανεπιστήμιο Κέιμπριτζ και ο Κόσιμο Μαρκοντσίνι από το Πανεπιστήμιο της Φλωρεντίας χρησιμοποίησαν αυτές τις παρατηρήσεις για να χαρτογραφήσουν τις κινήσεις του υδρογόνου γύρω από τη μαύρη τρύπα. Όταν υπολόγισαν την ταχύτητα περιστροφής σε σχέση με την απόσταση από το κέντρο, διαπίστωσαν ότι το αέριο ακολουθεί κεπλεριανή κίνηση: περιστρέφεται γύρω από ένα κεντρικό σημείο όπως οι πλανήτες γύρω από τον Ήλιο.«Αυτό είναι σημαντικό γιατί μας δείχνει ότι το μεγαλύτερο μέρος της μάζας του QSO1 συγκεντρώνεται στη μαύρη τρύπα στο κέντρο. Αν η μάζα ήταν πιο κατανεμημένη, όπως θα συνέβαινε αν υπήρχαν πολλά άστρα, το αέριο δεν θα παρουσίαζε αυτή την τέλεια κεπλεριανή περιστροφή» λέει ο Τζουντζμπάλις. Επειδή η κεπλεριανή κίνηση υπακούει σε απλούς νόμους βαρύτητας, η ομάδα κατάφερε να χρησιμοποιήσει τις μετρήσεις ταχύτητας του αερίου για να υπολογίσει άμεσα τη μάζα της μαύρης τρύπας κάτι που δεν είχε επιτευχθεί ποτέ στο παρελθόν.Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι η μαύρη τρύπα δεν είναι απλώς τεράστια — περίπου 50 εκατομμύρια ηλιακές μάζες — αλλά αποτελεί τουλάχιστον τα δύο τρίτα της συνολικής μάζας του QSO1. Το ποσοστό αυτό είναι χιλιάδες φορές μεγαλύτερο από εκείνο που παρατηρείται σε κοντινούς γαλαξίες όπου οι υπερμεγέθεις μαύρες τρύπες αποτελούν μόνο ένα μικρό κλάσμα της συνολικής μάζας του γαλαξία τους. Η επιβεβαίωση και η προέλευση Οι χάρτες σύνθεσης του αερίου επιβεβαίωσαν αυτά τα αποτελέσματα δείχνοντας ότι το QSO1 αποτελείται σχεδόν εξ ολοκλήρου από υδρογόνο και ήλιο με ελάχιστα βαρύτερα στοιχεία όπως το οξυγόνο που θα αναμένονταν σε έναν γαλαξία πλούσιο σε άστρα και αστρικά κατάλοιπα. Η μεταλλικότητά του είναι μικρότερη από το 0,5% αυτής του Ήλιου γεγονός που το καθιστά ένα από τα πιο «παρθένα» γαλαξιακά περιβάλλοντα που έχουν μετρηθεί ποτέ.«Πρόκειται για ένα εκπληκτικό αποτέλεσμα. Είναι η πρώτη άμεση μέτρηση μάζας μαύρης τρύπας μέσα στο πρώτο δισεκατομμύριο χρόνια μετά τη Μεγάλη Έκρηξη και συμφωνεί με τις προηγούμενες εκτιμήσεις» λέει ο Μαϊολίνο.Η δυσανάλογα μεγάλη μάζα της μαύρης τρύπας του QSO1 σε σχέση με τον γαλαξία που τη φιλοξενεί υποδηλώνει ότι δεν μπορεί να σχηματίστηκε σταδιακά από πολύ μικρότερες μαύρες τρύπες αστρικής μάζας που συγχωνεύθηκαν και τροφοδοτήθηκαν με ύλη.«Φαίνεται πως βρήκαμε μια μαύρη τρύπα που δεν διαθέτει έναν ουσιαστικό γαλαξία-ξενιστή και η οποία προϋπήρξε των αστρικών διεργασιών. Αυτό είναι πολύ συναρπαστικό, επειδή αποτελεί ένδειξη για αρχέγονες μαύρες τρύπες ή μαύρες τρύπες άμεσης κατάρρευσης, οι οποίες είχαν θεωρηθεί θεωρητικά αλλά δεν είχαν επιβεβαιωθεί» αναφέρει ο ο Τζουντζμπάλις.Είτε η μαύρη τρύπα του QSO1 προήλθε από έναν «βαρύ σπόρο» που σχηματίστηκε μέσα στο πρώτο δευτερόλεπτο μετά τη Μεγάλη Έκρηξη είτε λίγο αργότερα από την κατάρρευση ενός γιγάντιου νέφους αερίου σχεδόν σίγουρα γεννήθηκε ήδη τεράστια και ίσως βρίσκεται στα πρώτα στάδια δημιουργίας ενός γαλαξία γύρω της.Η ομάδα θεωρεί ότι οι μικρές κόκκινες κουκκίδες όπως το QSO1 δεν ήταν σπάνια στο πρώιμο Σύμπαν και ήδη αναλύει παρόμοια αντικείμενα για να διαπιστώσει αν οι υπερμεγέθεις μαύρες τρύπες πράγματι προϋπήρχαν των γαλαξιών στους οποίους βρίσκονται σήμερα. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2116467/entopistike-gigantia-mayri-trypa-poy-dimioyrgithike-prin-apo-to-galaxia-tis/

Ανακαλύφθηκε άγνωστο είδος δεινοσαύρου που έμοιαζε με στρουθοκάμηλο. Ήταν παμφάγος και εξαιρετικά ταχύς δεινόσαυρος που ζούσε στη Βόρειο Αμερική. Παλαιοντολόγοι στον Καναδά ανακοίνωσαν ότι ένα απολίθωμα που είχε ανακαλυφθεί το 1999 ανήκει τελικά σε ένα άγνωστο είδος δεινοσαύρου που έμοιαζε με στρουθοκάμηλο.Οι ερευνητές εντόπισαν ένα σπόνδυλο ουράς δεινοσαύρου μέσα σε θαλάσσια πετρώματα ηλικίας 75 έως 80 εκατομμυρίων ετών σε ένα μικρό νησί στα ανοιχτά της Βρετανικής Κολομβίας στον Καναδά. Το εύρημα αποτελεί μέχρι σήμερα την πιο ξεκάθαρη απόδειξη ότι ορνιθομιμόσαυροι, δηλαδή δεινόσαυροι που έμοιαζαν με πτηνά περιπλανιούνταν κάποτε στις αρχαίες ακτές του Ειρηνικού της Βόρειας Αμερικής. Οι ορνιθομιμόσαυροι ήταν μια ομάδα γρήγορων θηρόποδων δεινοσαύρων που έζησαν κατά την Κρητιδική περίοδο.Είχαν μακριά πόδια, μακρύ λαιμό, λεπτό σώμα, ράμφος χωρίς δόντια και σχετικά μικρό κεφάλι, κάτι που τους έκανε να μοιάζουν αρκετά με τις σύγχρονες στρουθοκαμήλους. Ορισμένα είδη, όπως τα Gallimimus και Ornithomimus, μπορούσαν να φτάσουν σε μήκος πάνω από 4 μέτρα.Παρότι ανήκαν στους θηρόποδους δεινοσαύρους οι επιστήμονες πιστεύουν ότι ήταν παμφάγα ή ευκαιριακά ζώα, τρεφόμενα με φυτά, μικρά ζώα και πιθανώς αυγά. Θεωρούνται επίσης από τους πιο γρήγορους δεινοσαύρους της εποχής τους με εκτιμήσεις που τοποθετούν τη μέγιστη ταχύτητά τους στα 50 έως 60 χιλιόμετρα την ώρα. Καλλιτεχνική απεικόνιση του δεινοσαύρου που έμοιαζε με στρουθοκάμηλο. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2115269/anakalyfthike-agnosto-eidos-deinosayroy-poy-emoiaze-me-stroythokamilo/ Ανακαλύφθηκε δίποδος και χωρίς δόντια αρχαίος συγγενής των κροκόδειλων. Πρόκειται για ένα χαμένο κρίκο στο εξελικτικό δέντρο μιας οικογένειας ζώων που ζούσε στην αμερικανική ήπειρο πριν από εκατοντάδες εκατ. έτη.Ομάδα παλαιοντολόγων παρουσιάζει την ανακάλυψη ενός νέου είδους δίποδου αρχόσαυρου της οικογένειας Shuvosauridae από το Νέο Μεξικό ρίχνοντας νέο φως σε μια ομάδα πλασμάτων που ζούσαν στη Βόρεια Αμερική πριν από περισσότερα από 200 εκατομμύρια χρόνια και αποτελούν αρχαίους συγγενείς των κροκόδειλων.Το νέο είδος έλαβε την ονομασία Labrujasuchus expectatus και είχε σωματική διάπλαση που θύμιζε δίποδους θηρόποδους δεινόσαυρους με μικρά μπροστινά άκρα. «Οι Shuvosauridae είναι μια ασυνήθιστη ομάδα αρχόσαυρων. Λεπτόσωμοι, δίποδοι και χωρίς δόντια, αυτοί οι αρχόσαυροι παρουσιάζουν αξιοσημείωτη σύγκλιση με τους ορνιθομιμοσαύριους θηρόποδους δεινόσαυρους της Κρητιδικής περιόδου. Σήμερα αναγνωρίζονται τρία είδη shuvosaurid: το Shuvosaurus inexpectatus από τον σχηματισμό Cooper Canyon του Τέξας, το Effigia okeeffeae από το λατομείο Coelophysis του ανώτερου σχηματισμού Chinle στο βόρειο Νέο Μεξικό και το Sillosuchus longicervix από τον κατώτερο σχηματισμό Ischigualasto στην επαρχία Σαν Χουάν της δυτικής Αργεντινής» δήλωσε ο Δρ. Άλαν Τέρνερ του Πανεπιστημίου Stony Brook, επικεφαλής της ερευνητικής ομάδας.Το Labrujasuchus expectatus καλύπτει ένα κενό στο απολιθωμένο χρονολογικό αρχείο ανάμεσα στα Shuvosaurus inexpectatus και Effigia okeeffeae. Το απολίθωμα εκτιμάται ότι έχει ηλικία περίπου 212 εκατομμυρίων ετών και βρέθηκε στο λατομείο Hayden στο βόρειο Νέο Μεξικό των Ηνωμένων Πολιτειών. Το υλικό περιλάμβανε έναν μερικό σκελετό και άλλα απολιθωμένα κατάλοιπα. Σύμφωνα με τους παλαιοντολόγους, το Labrujasuchus expectatus διέφερε μόνο ελάχιστα από τους συγγενείς του ενισχύοντας την εικόνα μιας αξιοσημείωτης μορφολογικής σταθερότητας μέσα στην ομάδα.«Οι ελάχιστες ανατομικές διαφορές ανάμεσα στους διαγνωστικούς σκελετούς αυτών των ειδών δείχνουν ότι αυτή η μορφολογική ομοιότητα διατηρήθηκε στους Shuvosauridae για τουλάχιστον 10 εκατομμύρια χρόνια στη δυτική Βόρεια Αμερική» ανέφεραν. «Το Labrujasuchus expectatus ταιριάζει με την υπόθεση της μορφολογικής σταθερότητας και εντάσσεται στο ήδη γνωστό στρωματογραφικό εύρος των βορειοαμερικανικών shuvosaurid.»Η ανακάλυψη ενισχύει επίσης την ιδέα ότι οι shuvosaurid ήταν σε μεγάλο βαθμό ενδημικοί στη δυτική Βόρεια Αμερική, κάτι που τους διαφοροποιεί από πολλές άλλες ασυνήθιστες ομάδες ερπετών της Τριασικής περιόδου. «Στη φυλογενετική μας ανάλυση, το νέο είδος τοποθετείται στην ίδια ομάδα με τα άλλα δύο βορειοαμερικανικά shuvosaurid, υποστηρίζοντας την ύπαρξη μιας ενδημικής ομάδας μικρόσωμων, δίποδων και χωρίς δόντια μορφών στη νοτιοδυτική Αμερική» κατέληξαν οι ερευνητές. Καλλιτεχνική απεικόνιση του αρχαίου συγγενή των κροκόδειλων. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2116343/anakalyfthike-dipodos-kai-choris-dontia-archaios-syggenis-ton-krokodeilon/ Ανακαλύφθηκε ο πρώτος δεινόσαυρος… ψαράς. Ζούσε σε υδάτινα περιβάλλοντα στην Παταγονία πριν από 70 εκατ. έτη Παλαιοντολόγοι στην Αργεντινή παρουσιάζουν την ανακάλυψη ενός άγνωστου είδος δεινοσαύρου της οικογένειας των Ουνενλαγιδών το οποίο περιπλανιόταν σε υγροτόπους γλυκού νερού κατά την Ύστερη Κρητιδική περίοδο προσθέτοντας νέα στοιχεία ότι ορισμένοι δεινόσαυροι είχαν εξειδικευτεί στο ψάρεμα.Το νέο είδος που ονομάστηκε Kank australis ζούσε πριν από περίπου 70 εκατομμύρια χρόνια. Κατοικούσε σε ένα περιβάλλον με ελικοειδή ποτάμια, ρυάκια και εποχικές λίμνες όπου υπήρχαν υδρόβια φυτά όπως τα νούφαρα καθώς και ψάρια, έντομα και διάφορα μαλάκια.Το K. australis έφθανε σε μήκος περίπου 2,5 έως 3 μέτρα. Ανήκε στους Ουνενλαγίδες, μια ομάδα φτερωτών, πτηνόμορφων θηρόποδων δεινοσαύρων που συγγένευαν με τον γνωστό Velociraptor και έχουν βρεθεί στη Νότια Αμερική, την Ανταρκτική, την Αυστραλία και τη Μαδαγασκάρη.Σύμφωνα με τον Δρ. Ματίας Μότα του Μουσείου Φυσικών Επιστημών Bernardino Rivadavia και τους συνεργάτες του, οι καλύτερα γνωστές μορφές αυτής της ομάδας προέρχονται από τη λεκάνη του Νεουκέν στη βόρεια Παταγονία. Μέχρι σήμερα έχουν αναγνωριστεί τουλάχιστον οκτώ είδη όμως γνωρίζουμε ελάχιστα πράγματα για την εξελικτική ιστορία και η ποικιλομορφία των Ουνενλαγιδών στη Νότια Αμερική.Ο Kank australis βοηθά να καλυφθεί ένα γεωγραφικό κενό στα απολιθωμένα ευρήματα της Ύστερης Κρητιδικής της νότιας Παταγονίας συνδέοντας γνωστά ευρήματα της βόρειας Παταγονίας με εκείνα της Ανταρκτικής και δείχνοντας ότι η οικογένεια αυτή ήταν διαδεδομένη σε διαφορετικά γεωγραφικά πλάτη της Νότιας Αμερικής.Τα απολιθώματα του ζώου, που περιλαμβάνουν δόντια, σπονδύλους και οστά των δακτύλων του ποδιού, βρέθηκαν στον σχηματισμό Chorrillo, κοντά στην πόλη Ελ Καλαφάτε της Παταγονίας. Οι ανασκαφές στην περιοχή διεξάγονται από το 2018 και έχουν αποκαλύψει μεγάλη ποικιλία απολιθωμένων φυτών και ζώων. Η ανακάλυψη Τα πρώτα ευρήματα του Kank australis εντοπίστηκαν το 2018, αλλά ήταν πολύ αποσπασματικά για να αναγνωριστούν ως νέο είδος. Νεότερες αποστολές έφεραν στο φως επιπλέον υλικό, ενώ η ανακάλυψη ενός αυχενικού σπονδύλου το 2024 αποδείχθηκε καθοριστική για την ταυτοποίησή του.Τα απολιθώματα προσφέρουν επίσης σημαντικές πληροφορίες για τον τρόπο ζωής του. Οι αυχενικοί σπόνδυλοι παρουσιάζουν ειδικές δομές για την πρόσφυση μυών και την προστασία των αιμοφόρων αγγείων του λαιμού, χαρακτηριστικά που συναντώνται σε σύγχρονα πτηνά με ιδιαίτερα ευκίνητο λαιμό, όπως οι ερωδιοί.Αυτό υποδηλώνει ότι το Kank australis πιθανότατα ήταν ενεργός ψαράς σε αντίθεση με τη συνηθισμένη εικόνα των «αρπακτικών» δεινοσαύρων ως ευκίνητων κυνηγών της ξηράς όπως ο Βελισοράπτορας. Όπως και άλλοι Ουνενλαγίδες διέθετε το χαρακτηριστικό μεγάλο νύχι στο δεύτερο δάκτυλο του ποδιού. Ωστόσο ξεχώριζε λόγω των δοντιών του, τα οποία είχαν έντονες διαμήκεις ακμές, καθώς και λόγω των αυχενικών σπονδύλων του που περιείχαν εσωτερικούς αεροθαλάμους. Ήταν επίσης μικρότερο και πιο λεπτόσωμο από άλλους Ουνενλαγίδες της ίδιας εποχής όπως ο Austroraptor cabazai.Η ανακάλυψη ενισχύει την άποψη ότι οι Ουνανλαγίδες ήταν κυρίως ιχθυοφάγοι. Τα επιμήκη ρύγχη τους, τα πολυάριθμα δόντια και οι μακριοί, ευκίνητοι λαιμοί τους παραπέμπουν σε προσαρμογές παρόμοιες με εκείνες των σημερινών ερωδιών.Στην περίπτωση του Kank australis, τα απολιθώματά του βρέθηκαν μαζί με απολιθώματα ψαριών, γεγονός που ενισχύει την υπόθεση ότι τρεφόταν κυρίως με αυτά. Παρ’ όλα αυτά, πιθανότατα κυνηγούσε και άλλα ζώα του ίδιου οικοσυστήματος όπως βατράχους, σαύρες, χελώνες και μικρά θηλαστικά, μεταξύ των οποίων το ημιυδρόβιο Patagorhynchus pascuali που είναι συγγενής των σύγχρονων εχιδνών και πλατύποδων.Ο Kank australis συνυπήρχε επίσης με πολύ μεγαλύτερους θηρευτές, όπως το Maip macrothorax, έναν γιγάντιο μεγαραπτορίδη δεινόσαυρο μήκους άνω των 10 μέτρων, ο οποίος ενδεχομένως μπορούσε να το κυνηγήσει. Καλλιτεχνική απεικόνιση του δεινόσαυρου που ψάρευε. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2117379/anakalyfthike-o-protos-deinosayros-psaras/

Kινέζος δισεκατομμυριούχος θέλει να ηγηθεί της ανθρωπότητας στην κατάκτηση του Άρη. Η SpaceX σχεδιάζει να τον στείλει στον Κόκκινο Πλανήτη για να δοκιμάσει το διαστημόπλοιο της. Ο αστροναύτες Νιλ Άρμστρονγκ και ο Μπαζ Όλντριν έγιναν τα πρόσωπα της κατάκτησης της Σελήνης. Η κατάκτηση του Άρη ίσως αποκτήσει ένα πολύ διαφορετικό δημόσιο πρόσωπο: τον Τσουν Γουάνγκ, ένα δισεκατομμυριούχο της βιομηχανίας των κρυπτονομισμάτων.Ο Γουάνγκ αναμένεται να ηγηθεί μιας μελλοντικής αποστολής της SpaceX, της διαστημικής εταιρείας που ίδρυσε ο Ελον Μασκ με όραμα όχι απλά την πραγματοποίηση επανδρωμένων αποστολών στον Άρη αλλά τη δημιουργία μιας μεγάλης αποικίας εκεί.Η SpaceX σχεδιάζει μια επανδρωμένη αποστολή η οποία θα περάσει κοντά από τον Άρη και θα επιστρέψει στη Γη χωρίς να υπάρξει προσπάθεια προσεδάφισης στον Κόκκινο Πλανήτη ως μια δοκιμαστική πτήση για τις επόμενες που θα πατήσουν το έδαφος του πλανήτη. Η SpaceX δεν έχει ανακοινώσει ημερομηνία εκτόξευσης και το σχέδιο εξαρτάται ακόμη από το αν το διαστημόπλοιο Starship που κατασκεύασε η εταιρεία για αυτό τον σκοπό θα αποδείξει ότι μπορεί να μεταφέρει με ασφάλεια ανθρώπους πολύ πέρα από τη γήινη τροχιά. Από τους ήρωες του Apollo στους δισεκατομμυριούχους επιβάτες Οι ιδιωτικές διαστημικές πτήσεις έχουν ήδη περάσει από τη φάση των διασημοτήτων. Τον Απρίλιο του 2025 η Blue Origin, η διαστημική εταιρεία του Τζεφ Μπέζος μετέφερε τις Κέιτι Πέρι, Γκέιλ Κινγκ, Λόρεν Σάντσεζ, Άισα Μπόου, Αμάντα Νγκουγιέν και Κεριάν Φλιν στην αποστολή NS-31 του New Shepard. Η αποκλειστικά γυναικεία υποτροχιακή πτήση διήρκεσε μόλις λίγα λεπτά αλλά προσέλκυσε τεράστια παγκόσμια προσοχή.Η αποστολή του Γουάνγκ είναι πολύ πιο φιλόδοξη από μια σύντομη πτήση στα όρια του Διαστήματος. Η προσέγγιση στον Άρη θα μπορούσε να διαρκέσει περίπου δύο χρόνια αποτελώντας πολύ δυσκολότερη δοκιμασία τόσο για τους επιβάτες όσο και για το διαστημόπλοιο. Αν η SpaceX τα καταφέρει, ο Γουάνγκ μπορεί να γίνει ένας από τους πρώτους ανθρώπους, αν όχι ο πρώτος, που θα ταξιδέψουν προς τον Άρη έστω και χωρίς να πατήσουν το πόδι τους εκεί.Ο Γουάνγκ δεν είναι νέος στις ιδιωτικές διαστημικές πτήσεις. Είχε προηγουμένως διοικήσει την αποστολή Fram2 της SpaceX, μια πτήση με το σκάφος Crew Dragon που μετέφερε τέσσερις ιδιώτες αστροναύτες πάνω από τις πολικές περιοχές της Γης το 2025. Η αποστολή διήρκεσε αρκετές ημέρες και έδωσε στον Γουάνγκ πραγματική εμπειρία τροχιακής πτήσης πριν από το προγραμματισμένο ταξίδι του με το Starship. Αυτό δεν κάνει την αποστολή προς τον Άρη λιγότερο φιλόδοξη αλλά σημαίνει ότι η SpaceX δεν επιλέγει κάποιον χωρίς προηγούμενη εμπειρία στο Διάστημα. Το όνειρο του Μασκ για τον Άρη χρειάζεται ακόμη ένα λειτουργικό όχημα Ο Έλον Μασκ λέει εδώ και χρόνια ότι η SpaceX θέλει να φτάσει στον Άρη. Το Starship είναι σκάφος που σχεδιάστηκε για αυτόν τον στόχο αλλά εξακολουθεί να βρίσκεται σε δοκιμαστική φάση.Ο αναβαθμισμένος πύραυλος Starship V3 της SpaceX εκτοξεύθηκε στις 22 Μαΐου 2026 μετά από προηγούμενη αναβολή λόγω προβλήματος στον πύργο εκτόξευσης. Η μη επανδρωμένη δοκιμαστική πτήση πέτυχε σύμφωνα με την εταιρεία τους περισσότερους στόχους της συμπεριλαμβανομένου του διαχωρισμού των σταδίων και της δοκιμαστικής ανάπτυξης δορυφόρων Starlink, πριν καταλήξει σε προσθαλάσσωση στον Ινδικό Ωκεανό και εκραγεί σε μια τεράστια πύρινη σφαίρα.Η SpaceX δήλωσε ότι το φλεγόμενο τέλος ήταν σκόπιμο καθώς η εταιρεία δεν σχεδίαζε να ανακτήσει ή να επαναχρησιμοποιήσει το διαστημόπλοιο που χρησιμοποιήθηκε στη δοκιμή. Το Starship δεν έχει ακόμη μεταφέρει ανθρώπους, επομένως ο Γουάνγκ θα χρειαστεί να κάνει αρκετή υπομονή ακόμη μέχρι να φορέσει τη διαστημική του στολή… O Τσουν Γουάνγκ θέλει να ταξιδέψει στον Άρη https://www.naftemporiki.gr/techscience/2114724/kinezos-disekatommyrioychos-thelei-na-igithei-tis-anthropotitas-stin-kataktisi-toy-ari/ Προηγμένα drones θα εξερευνήσουν τα υπόγεια τούνελ του Άρη όπου μπορούν να ζήσουν με ασφάλεια άνθρωποι, Πρόκειται για ένα τεράστιο δίκτυο υπόγειων σηράγγων στον Κόκκινο Πλανήτη προϊόν ηφαιστειακής δραστηριότητας.Επιστήμονες στις ΗΠΑ κατασκευάζουν drones που θα σταλούν στον Άρη για να εξερευνήσουν ηφαιστειακές σήραγγες που θεωρούνται ασφαλές καταφύγιο για τους ανθρώπους.Στη βορειοανατολική Καλιφόρνια υπάρχει ένα δίκτυο σπηλαίων που σχηματίστηκε πριν από χιλιάδες χρόνια, όταν η λάβα από ηφαιστειακές εκρήξεις στερεοποιήθηκε και άφησε πίσω της τεράστιες υπόγειες σήραγγες αρκετά μεγάλες ώστε να περπατούν άνθρωποι μέσα τους. Όμως η Γη δεν είναι ο μόνος κόσμος του ηλιακού συστήματος με ηφαίστεια και τέτοιες σπηλιές.Στον Άρη, για παράδειγμα, ηφαιστειακές εκρήξεις γίνονταν εκατομμύρια χρόνια πριν εμφανιστεί ζωή στη Γη. Αν και σήμερα τα ηφαίστεια του Άρη φαίνονται ανενεργά εκείνη η δραστηριότητα δημιούργησε το μεγαλύτερο δίκτυο υπόγειων σηράγγων στο ηλιακό σύστημα.Οι σήραγγες στον Άρη φτάνουν σε πλάτος πάνω από 250 μέτρα, δηλαδή περισσότερο από οκτώ φορές μεγαλύτεροι από εκείνους της Καλιφόρνιας. Μέχρι σήμερα οι επιστήμονες έχουν εντοπίσει συστήματα σηράγγων που εκτείνονται για πάνω από 1.200 χιλιόμετρα και πιστεύουν ότι υπάρχουν πολλές ακόμη σήραγγες που δεν έχουν ανακαλυφθεί.Για να κατανοήσουν το πραγματικό μέγεθος αυτού του δικτύου οι επιστήμονες προσπαθούν να ξεπεράσουν τα σημερινά όρια της διαστημικής εξερεύνησης. Ένας από αυτούς προτείνει μια πρωτότυπη ιδέα: τα «dandelion drones» δηλαδή drones εμπνευσμένα από τους σπόρους της πικραλίδας.Μέχρι σήμερα η εξερεύνηση του Άρη βασίζεται κυρίως σε ρομποτικά οχήματα όπως τα Curiosity και Perseverance. Όμως αυτά τα ρόβερ έχουν περιορισμούς όταν πρόκειται για υπόγειες σήραγγες λάβας. Επιπλέον, η ατμόσφαιρα του Άρη είναι ιδιαίτερα σκληρή. Άνεμοι που φτάνουν τα 97 χιλιόμετρα την ώρα μπορούν να χτυπούν συνεχώς τα οχήματα εξερεύνησης και έχουν ήδη προκαλέσει φθορές στο Curiosity.«Τα ρόβερ έχουν μέγεθος σχολικού λεωφορείου. Για αυτό δεν μπορούν να μπουν μέσα» δήλωσε ο καθηγητής Μοσταφά Χασανάλιαν από το αμερικανικό Πανεπιστήμιο New Mexico Tech, επικεφαλής ερευνητικής ομάδας που κατασκευάζει drones τα οποία βασίζονται στη βιομιμητική, δηλαδή στην ιδέα ότι η τεχνολογία πρέπει να αντιγράφει λύσεις που ήδη υπάρχουν στη φύση. To σχέδιο εξερεύνησης Η ιδέα ξεκινά με ένα άλλο ρομπότ που δημιούργησε αυτή η ερευνητική ομάδα του, το «ρομπότ pillbug», εμπνευσμένο από το μικρό έντομο που κουλουριάζεται σαν μπάλα όταν απειλείται.Το σχέδιο προβλέπει ότι αυτό το ρομπότ θα ρίχνεται μέσα από κάποια τρύπα στην οροφή μιας αρειανής σπηλιάς, χρησιμοποιώντας αλεξίπτωτο για να κατέβει αργά στο έδαφος. Μέσα του θα μεταφέρει χιλιάδες μικροσκοπικά dandelion drones. Αφού προσγειωθεί θα απελευθερώνει τα drones τα οποία θα μετακινούνται με τους ισχυρούς ανέμους του Άρη μέσα στις σήραγγες χαρτογραφώντας τις καθώς πετούν.Ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα είναι ότι οι επιστήμονες δεν γνωρίζουν πόσο δυνατοί είναι οι άνεμοι μέσα στις υπόγειες σήραγγες αφού κανένα ανθρώπινο κατασκεύασμα δεν έχει εισέλθει ποτέ εκεί. Πολλοί ερευνητές πιστεύουν όμως ότι τα ανοίγματα στις οροφές των σπηλαίων λειτουργούν σαν φυσικοί αεραγωγοί, δημιουργώντας ισχυρά ρεύματα αέρα. Επιπλέον το ρομπότ διαθέτει και ισχυρό ανεμιστήρα σε περίπτωση που ο φυσικός άνεμος δεν επαρκεί.Eνα ακόμη πρόβλημα είναι ότι μέσα στις σπηλιές δεν φτάνει ηλιακό φως, άρα δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν ηλιακά πάνελ, που αποτελούν τη συνηθέστερη πηγή ενέργειας για διαστημικά οχήματα. Για αυτόν τον λόγο τα drones σχεδιάστηκαν ώστε να λειτουργούν με πιεζοηλεκτρισμό χρησιμοποιώντας εύκαμπτα πολυμερή υλικά που παράγουν ηλεκτρικό φορτίο μέσω μηχανικής πίεσης.Κατά τη φάση σχεδιασμού, οι επιστήμονες παρατήρησαν επίσης ότι οι σπόροι που μεταφέρονται από τον αέρα στη φύση είναι συνήθως λευκοί επειδή αντανακλούν περισσότερο ηλιακό φως και παραμένουν πιο δροσεροί και ελαφριοί. Για αυτό σκοπεύουν να βάψουν και τα drones λευκά ώστε να ταξιδεύουν πιο μακριά.Καθώς θα πετούν τα drones θα μεταδίδουν δεδομένα μέσω ραδιοσημάτων, συλλέγοντας πληροφορίες για υγρασία, θερμοκρασία και δημιουργώντας τελικά έναν πλήρη χάρτη του υπόγειου δικτύου. Η ομάδα του Hassanalian δεν είναι η μόνη που ενδιαφέρεται για τις σήραγγες λάβας. Από το 2023, Ευρωπαίοι επιστήμονες από το Πανεπιστήμιο της Μάλαγα πραγματοποιούν δοκιμές σε ηφαιστειακές σπηλιές στο νησί Lanzarote της Ισπανίας, προετοιμάζοντας μελλοντικές αποστολές στον Άρη.Παράλληλα, η NASA πραγματοποίησε 72 πτήσεις με το ελικόπτερο Ingenuity στον Άρη, αποδεικνύοντας ότι οι ιπτάμενες αποστολές είναι εφικτές. Ωστόσο, το Ingenuity σχεδιάστηκε μόνο για πτήσεις στην επιφάνεια και ποτέ δεν εξερεύνησε σήραγγες λάβας πριν καταστραφεί το 2024.Η NASA δείχνει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για το Arsia Mons, ένα τεράστιο ηφαίστειο στην περιοχή Tharsis, όπου βρίσκονται και τα μεγαλύτερα ηφαίστεια του ηλιακού συστήματος, όπως το Olympus Mons, σχεδόν τρεις φορές ψηλότερο από το Έβερεστ. Στο Arsia Mons έχουν εντοπιστεί ανοίγματα που δημιουργήθηκαν όταν κατέρρευσαν οι οροφές υπόγειων σηράγγων, αποκαλύπτοντας ένα τεράστιο δίκτυο σπηλαίων.Μετρήσεις θερμοκρασίας έδειξαν ότι το εσωτερικό αυτών των σπηλαίων έχει πολύ πιο σταθερές συνθήκες από την επιφάνεια του Άρη, κάτι που ενισχύει τις ελπίδες ότι ίσως μια μέρα άνθρωποι θα μπορούν να ζουν εκεί ή ακόμη και ότι κάποια μορφή ζωής θα μπορούσε να έχει επιβιώσει μέσα τους. Η NASA εξετάζει επίσης πιθανές σπηλιές στον Τιτάνα, τον μεγαλύτερο δορυφόρο του Κρόνου, μέσω της αποστολής Dragonfly.Οι άνθρωποι δεν αναμένεται να πατήσουν στον Άρη πριν από τη δεκαετία του 2030. Όταν όμως συμβεί αυτό, η εξερεύνηση με drones ίσως αποδειχθεί ζωτικής σημασίας για τη μακροχρόνια επιβίωση της ανθρωπότητας στον Κόκκινο Πλανήτη. Να σημειωθεί ότι τέτοιες σήραγγες λάβας έχουν εντοπιστεί και στη Σελήνη και έχουν γίνει σκέψεις για χρήση τους ως καταφύγια ανθρώπων. Υπόγεια τούνελ στον Άρη μπορεί να αποτελέσουν μια λύση για διαμονή ανθρώπων εκεί. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2115874/proigmena-drones-tha-exereynisoyn-ta-ypogeia-toynel-toy-ari-opoy-mporoyn-na-zisoyn-me-asfaleia-anthropoi/

H Κίνα προετοιμάζει επανδρωμένη αποστολή στη Σελήνη στέλνοντας για ένα χρόνο αστροναύτη της στο Διάστημα. Θα γίνει μελέτη για επιπτώσεις στον ανθρώπινο οργανισμό της μακροχρόνιας παραμονής μακριά από τη Γη. Όπως έγινε γνωστό η Κίνα θα στείλει έναν ταϊκοναύτη (όπως ονομάζει η Κίνα τους αστροναύτες της) στον διαστημικό της σταθμό για παραμονή ενός έτους, διάρκεια-ρεκόρ για τη χώρα επιτρέποντας τη μελέτη της ανθρώπινης φυσιολογίας σε συνθήκες μακροχρόνιας διαβίωσης στο Διάστημα καθώς το Πεκίνο προχωρά προς τον στόχο μιας επανδρωμένης αποστολής στη Σελήνη έως το 2030.Tο σκάφος Shenzhou-23 προγραμματίζεται να εκτοξευθεί σήμερα Κυριακή με τον πύραυλο Long March-2F Y23 από το Κέντρο Εκτόξευσης Δορυφόρων Jiuquan στη βορειοδυτική Κίνα μεταφέροντας τρεις ταϊκοναύτες.Η ειδική φορτίου Λι Τζιαγινγκ Li Jiaying, πρώην επιθεωρήτρια της αστυνομίας του Χονγκ Κονγκ, θα είναι η πρώτη αστροναύτης από την πόλη που θα συμμετάσχει σε κινεζική διαστημική αποστολή. Τα άλλα μέλη του πληρώματος είναι ο διοικητής Ζου Γιανγκτζου και ο πιλότος Ζανγκ Γιουαντζί και οι δύο από τη μονάδα αστροναυτών του Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού.Ένας από τους τρεις θα παραμείνει στον διαστημικό σταθμό Tiangong για έναν χρόνο, σε μία από τις μεγαλύτερες διαστημικές αποστολές που έχουν πραγματοποιηθεί ποτέ, αν και μικρότερη από το ρεκόρ των 14,5 μηνών που κατείχε Ρώσος κοσμοναύτης το 1995. Το ποιος θα παραμείνει τελικά έναν χρόνο θα αποφασιστεί αργότερα, ανάλογα με την πρόοδο της αποστολής, ανακοίνωσε το Σάββατο η Κινεζική Υπηρεσία Επανδρωμένων Διαστημικών Πτήσεων.Η Κίνα έχει ήδη στείλει ταϊκοναύτες στο διαστημικό της σταθμό πάνω από δέκα φορές όμως αυτή η εκτόξευση πραγματοποιείται εν μέσω επιταχυνόμενου ανταγωνισμού με τις ΗΠΑ για τη Σελήνη. Οι ΗΠΑ έχουν κατηγορήσει το Πεκίνο ότι σχεδιάζει να αποικίσει και να εκμεταλλευτεί τους πόρους της Σελήνης, κάτι που η Κίνα απορρίπτει κατηγορηματικά.Η NASA επιδιώκει να πραγματοποιήσει επανδρωμένη προσελήνωση το 2028, δύο χρόνια πριν από την Κίνα. Οι ΗΠΑ στοχεύουν στη δημιουργία μόνιμης παρουσίας στη Σελήνη ως βήμα για μελλοντικές επανδρωμένες αποστολές στον Άρη. Τον Απρίλιο τέσσερις αστροναύτες της NASA πραγματοποίησαν ιστορική πτήση γύρω από τη Σελήνη στο πλαίσιο της αποστολής Artemis II, ταξιδεύοντας πιο μακριά από τη Γη από οποιονδήποτε άλλο άνθρωπο στο πρώτο επανδρωμένο σεληνιακό ταξίδι εδώ και μισό αιώνα.Την Παρασκευή η SpaceX του Ελον Μασκ πραγματοποίησε σε μεγάλο βαθμό επιτυχημένη μη επανδρωμένη δοκιμαστική πτήση του πυραύλου νέας γενιάς Starship,ο οποίος σχεδιάζεται για συχνότερες εκτοξεύσεις δορυφόρων Starlink αλλά και για μελλοντικές αποστολές της NASA αλλά και της SpaceX στη Σελήνη και τον Άρη.Η Κίνα, με λιγότερα από τέσσερα χρόνια μέχρι την προθεσμία του 2030 αντιμετωπίζει μεγάλη πρόκληση στην ανάπτυξη εντελώς νέου εξοπλισμού και λογισμικού ειδικά για τη σεληνιακή αποστολή της ώστε να αποδείξει ότι είναι έτοιμη επιχειρησιακά. Αυτό θα διασφαλίσει ότι οι ταϊκοναύτες της, που έχουν συνηθίσει στη σχετική ασφάλεια του Tiangong σε χαμηλή τροχιά γύρω από τη Γη θα μπορέσουν να μεταβούν με ασφάλεια στην πιο επικίνδυνη επιφάνεια της Σελήνης.Οι αποστολές Shenzhou στέλνουν τριάδες ταϊκοναυτών στον σταθμό για παραμονές έξι μηνών από το 2021. Η κινεζική διαστημική υπηρεσία εκπαιδεύει επίσης δύο Πακιστανούς αστροναύτες, ένας από τους οποίους ενδέχεται να συμμετάσχει φέτος σε σύντομη αποστολή στο Tiangong. Η προηγούμενη αποστολή, Shenzhou-22 εκτοξεύθηκε νωρίτερα από το προγραμματισμένο τον Νοέμβριο για να επιστρέψει τρεις ταϊκοναύτες στη Γη αφού το σκάφος Shenzhou-20 υπέστη ζημιές από διαστημικά συντρίμμια σε τροχιά.Η Κίνα έχει στείλει μόνο ρομπότ στη Σελήνη μέχρι σήμερα αλλά οι συνεχόμενες αποστολές Shenzhou αναδεικνύουν τις ταχύτατα αναπτυσσόμενες διαστημικές δυνατότητες της χώρας. Τον Ιούνιο του 2024 η Κίνα έγινε η πρώτη χώρα που επέστρεψε δείγματα από τη μακρινή πλευρά της Σελήνης χρησιμοποιώντας ρομποτικά συστήματα. Τα σχέδια Μια επιτυχημένη επανδρωμένη προσσελήνωση πριν από το 2030 θα ενισχύσει τα σχέδια της Κίνας να δημιουργήσει μόνιμη βάση στη Σελήνη έως το 2035 σε συνεργασία με τη Ρωσία.Ο επικεφαλής επιστήμονας του κινεζικού σεληνιακού προγράμματος, Γου Γουέιρεν έχει δηλώσει ότι το δημόσιο χρονοδιάγραμμα του Πεκίνου είναι σκόπιμα συντηρητικό. Τον τελευταίο χρόνο το Πεκίνο πραγματοποιεί δοκιμές ασφαλείας σε εξοπλισμό που αναπτύχθηκε για την αποστολή του 2030, συμπεριλαμβανομένων των βαρέων πυραύλων Long March-10, του διαστημοπλοίου Mengzhou και του σεληνιακού οχήματος προσεδάφισης Lanyue.Η πτήση Shenzhou-23 θα εκτελέσει για πρώτη φορά αυτόνομη διαδικασία ταχείας προσέγγισης και σύνδεσης με τον βασικό πυρήνα του Tiangong, προετοιμάζοντας την τεχνολογία για την αποστολή του 2030, η οποία βασίζεται σε αυτόματη σύνδεση σε σεληνιακή τροχιά μεταξύ της κάψουλας Mengzhou και του οχήματος Lanyue.Οι επιστήμονες θα μελετήσουν επίσης τις φυσιολογικές επιπτώσεις της έκθεσης στην ακτινοβολία, της απώλειας οστικής πυκνότητας και του ψυχολογικού στρες στο διάστημα κατά τη διάρκεια της παρατεταμένης αποστολής Shenzhou-23.Παράλληλα, το Πεκίνο πραγματοποιεί το πρώτο στον κόσμο πείραμα «τεχνητού ανθρώπινου εμβρύου» στο διάστημα, έχοντας στείλει δείγματα ανθρώπινων βλαστοκυττάρων στο πλήρωμα της Shenzhou-22 στον Tiangong αυτόν τον μήνα σύμφωνα με κρατικά μέσα ενημέρωσης. Το πείραμα αποσκοπεί στη μελέτη της μακροχρόνιας διαβίωσης, επιβίωσης και αναπαραγωγής των ανθρώπων στο Διάστημα. Ο κινεζικός διαστημικός σταθμός. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2114433/h-kina-proetoimazei-epandromeni-apostoli-sti-selini-stelnontas-gia-ena-chrono-astronayti-tis-sto-diastima/ NASA: Ξεκινάμε την κατασκευή επανδρωμένης βάσης στη Σελήνη (βίντεο) Οι πρώτες αποστολές θα εκτοξευθούν σε λίγους μήνες ανακοίνωσε η αμερικανική διαστημική υπηρεσία. Οι πρώτες αποστολές για την κατασκευή μιας βάσης στη Σελήνη θα εκτοξευθούν πριν από το τέλος της χρονιάς ανακοίνωσαν στελέχη της NASA.«Αξιοποιούμε το εγχειρίδιο της NASA από τη δεκαετία του 1960 ανακαλύπτοντας τι λειτουργεί και τι όχι σε αυτή την επική επιστήμη της επιβίωσης. Γιατί η σεληνιακή βάση είναι τόσο όμορφη όσο και εχθρική» δήλωσε ο διοικητής της NASA Τζάρεντ Άιζακμαν σε συνέντευξη Τύπου.Η βάση θα λειτουργήσει ως προκεχωρημένο φυλάκιο για τους αστροναύτες του προγράμματος Artemis, οι οποίοι εργάζονται για να στείλουν την ανθρωπότητα πιο μακριά από τη Γη από ποτέ άλλοτε με τελικό προορισμό τον Άρη. Η αρχική αποστολή για την έναρξη της λειτουργίας της βάσης αναμένεται να γίνει σε συνεργασία με την αεροδιαστημική εταιρεία Blue Origin του Τζεφ Μπέζος και αποτελεί την πρώτη ιδιωτικά χρηματοδοτούμενη αποστολή σεληνιακής προσεδάφισης στην ιστορία.Η αποστολή θα μεταφέρει ένα μη επανδρωμένο σεληνιακό σκάφος προσεδάφισης για να δοκιμάσει δυνατότητες προσγείωσης και να αναπτύξει πολλαπλά επιστημονικά φορτία στο νότιο πόλο της Σελήνης μέχρι το φθινόπωρο. Η δεύτερη αποστολή θα μεταφέρει το μεγαλύτερο εμπορικό φορτίο που έχει σταλεί ποτέ στη σεληνιακή επιφάνεια συμπεριλαμβανομένου ενός ρόβερ της εταιρείας AstroLab ενώ η τρίτη θα παραδώσει φορτίο από τις διαστημικές υπηρεσίες Ευρώπης και Κορέας.Και οι δύο αποστολές προγραμματίζεται να εκτοξευθούν μέχρι το τέλος του έτους. Ωστόσο ο Άιζακμαν δήλωσε ότι πρόκειται μόνο για τις πρώτες από περισσότερες από δώδεκα αποστολές που η υπηρεσία θα ανακοινώσει τους επόμενους μήνες.Τα στελέχη της NASA ανακοίνωσαν επίσης αρκετούς ακόμη εμπορικούς συνεργάτες που συμμετέχουν στην προσπάθεια. Οι εταιρείες AstroLab και Lunar Outpost επιλέχθηκαν για την ανάπτυξη οχημάτων εξερεύνησης της σεληνιακής επιφάνειας. Οι αστροναύτες θα οδηγούν τα οχήματα της AstroLab πάνω στη Σελήνη.«Αυτά τα οχήματα μπορούν να φτάσουν ταχύτητες έως και 10 χιλιόμετρα την ώρα και να ανεβοκατεβαίνουν πλαγιές με κλίση 20 μοιρών», δήλωσε ο Κάρλος Γκαρσία Γκαλάν υπεύθυνος του προγράμματος. Τα αυτόνομα οχήματα της Lunar Outpost θα χαρτογραφούν το έδαφος ώστε να εντοπίζονται πιθανά σημεία για μελλοντικές βάσεις στη Σελήνη.Την ίδια αποστολή θα υποστηρίζουν και τα σεληνιακά drones που θα μεταφέρει ένα διαστημόπλοιο της Firefly. Τα drones, γνωστά ως Moonfall, θα μελετούν το περιβάλλον ακτινοβολίας, θα βοηθούν τους επιστήμονες στη δημιουργία περιμέτρου γύρω από τη βάση και θα καθοδηγούν τις προσεδαφίσεις και την αξιολόγηση του εδάφους. «Θα αναζητούν νερό και πάγο κάτω από την επιφάνεια της Σελήνης» ανέφερε ο Γκαλάν. Τα τρία βήματα Στην πρώτη φάση του προγράμματος της σεληνιακής βάσης προβλέπονται 25 εκτοξεύσεις, 21 προσεδαφίσεις και μεταφορά 400 μετρικών τόνων φορτίου. Όλες αυτές οι αποστολές θα βοηθήσουν τη NASA να περάσει στη δεύτερη φάση: τη συναρμολόγηση ημιμόνιμων υποδομών και την έναρξη πρώιμης κατοίκησης μέχρι το 2029.Πυρηνικοί αντιδραστήρες που θα τροφοδοτούν τη βάση με ενέργεια ενδέχεται να σταλούν στη Σελήνη ήδη από το 2030 όπως ανακοίνωσε η κυβέρνηση Τραμπ τον Απρίλιο. Η τρίτη φάση που προβλέπεται για το 2032 στοχεύει στη δημιουργία μόνιμης ανθρώπινης παρουσίας στη Σελήνη με συνεχή δραστηριότητα στην επιφάνεια.Συνολικά το κόστος της βάσης εκτιμάται ότι θα ξεπεράσει τα 20 δισεκατομμύρια δολάρια,ενώ το πρόγραμμα Artemis αναμένεται να κοστίσει περίπου 93 δισεκατομμύρια δολάρια.Το πρόγραμμα Artemis έχει ήδη σημειώσει σημαντική επιτυχία, στέλνοντας τέσσερις αστροναύτες γύρω από τη σκοτεινή πλευρά της Σελήνης τον Απρίλιο, προετοιμάζοντας τις επόμενες επανδρωμένες αποστολές προς τη Σελήνη. Η NASA υποστηρίζει ότι τα ταξίδια στη Σελήνη και τον Άρη είναι κρίσιμα για να κατανοήσουμε την προέλευση της ζωής. Ο Άρης είναι ένα από τα ελάχιστα μέρη όπου γνωρίζουμε ότι ίσως υπήρξε ζωή.«Με τη σεληνιακή βάση, οι αστροναύτες του Artemis θα παραμένουν περισσότερο, θα εξερευνούν πιο μακριά και θα πραγματοποιούν επιστημονική έρευνα που προωθεί την ίδια την εξερεύνηση, κατανοώντας πώς λειτουργούν οι άνθρωποι εκτός Γης, πώς κατασκευάζουμε υποδομές και πώς προετοιμαζόμαστε για τον Άρη» δήλωσε η Λόρι Γκλέιζ προσωρινή αναπληρώτρια διοικήτρια της Διεύθυνσης Ανάπτυξης Συστημάτων Εξερεύνησης της NASA. Μακέτα της βάσης της NASA στη Σελήνη. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2115807/nasa-xekiname-tin-kataskeyi-epandromenis-vasis-sti-selini-vinteo/

Οι αστεροειδείς που έπεσαν στην πρώιμη Γη δημιούργησαν ασφαλή καταφύγια για τη ζωή. Οι κρατήρες που δημιουργήθηκαν από τις συγκρούσεις δημιούργησαν φιλικό περιβάλλον για τις πρώτες μορφές ζωής.Η πτώση αστεροειδών στη Γη είναι συνδεδεμένη με εκτεταμένες καταστροφές του φυσικού περιβάλλοντος και εξαφάνιση της ζωής σε τοπικό ή ακόμη και πλανητικό επίπεδο. Μια νέα μελέτη αναφέρει ότι οι πρώτες «γενιές» αστεροειδών που έπεσαν στη Γη λειτούργησαν με αντίθετο τρόπο δημιουργώντας συνθήκες ευνοϊκές στην παρουσία της ζωής στον πλανήτη.Σύμφωνα με τη μελέτη αρχαίοι κρατήρες από αστεροειδείς μπορεί να υπήρξαν ασφαλή καταφύγια για τις πρώτες μορφές ζωής στη Γη. Επιστήμονες στη Νότια Κορέα εντόπισαν στοιχεία που δείχνουν ότι οι κρατήρες πρόσκρουσης από αστεροειδείς μπορεί να έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην άνοδο ζωής που παράγει οξυγόνο στην πρώιμη Γη.Μια ερευνητική ομάδα από το Ινστιτούτο Γεωεπιστήμης και Μεταλλικών Πόρων της Νότιας Κορέας (KIGAM) ανακάλυψε στρωματόλιθους μέσα στον κρατήρα πρόσκρουσης Hapcheon, τον μοναδικό επιβεβαιωμένο κρατήρα αστεροειδούς στη χερσόνησο της Κορέας. Οι στρωματόλιθοι είναι στρωματοποιημένοι βραχώδεις σχηματισμοί που δημιουργούνται από αρχαίες μικροβιακές κοινότητες και θεωρούνται από τα αρχαιότερα γνωστά ίχνη ζωής στη Γη. Οι κρατήρες με υδροθερμικές λίμνες ίσως υποστήριξαν πρώιμους μικροοργανισμούς Οι ερευνητές πιστεύουν ότι οι στρωματόλιθοι σχηματίστηκαν σε μια υδροθερμική λίμνη που δημιουργήθηκε μετά από μια μεγάλη πρόσκρουση αστεροειδούς. Η θερμότητα από το λιωμένο πέτρωμα που προκλήθηκε από τη σύγκρουση πιθανότατα διατήρησε το νερό ζεστό και πλούσιο σε ορυκτά για μεγάλο χρονικό διάστημα, δημιουργώντας ένα περιβάλλον στο οποίο μπορούσαν να επιβιώσουν μικροοργανισμοί.Οι στρωματόλιθοι συνδέονται συχνά με κυανοβακτήρια, μικροοργανισμούς που παράγουν οξυγόνο μέσω φωτοσύνθεσης. Τα απολιθώματα δείχνουν ότι τέτοιες δομές υπήρχαν τουλάχιστον πριν από 3,5 δισεκατομμύρια χρόνια.Η ομάδα εντόπισε αρκετούς στρωματόλιθους στο βορειοδυτικό τμήμα του κρατήρα Hapcheon, με μέγεθος περίπου 10 έως 20 εκατοστά ο καθένας. Είναι η πρώτη φορά που αναφέρονται στρωματόλιθοι σε αυτό το σημείο.Η ανακάλυψη μπορεί να βοηθήσει τους επιστήμονες να κατανοήσουν καλύτερα το αποκαλούμενο Μεγάλο Οξειδωτικό Γεγονός που συνέβη περίπου πριν από 2,4 δισεκατομμύρια χρόνια όταν τα επίπεδα οξυγόνου στην ατμόσφαιρα της Γης αυξήθηκαν δραματικά.Σύμφωνα με τους ερευνητές οι υδροθερμικές λίμνες που δημιουργούνται από προσκρούσεις αστεροειδών μπορεί να λειτουργούσαν ως προστατευμένοι βιότοποι όπου ευδοκιμούσαν μικροοργανισμοί που παράγουν οξυγόνο. Αυτά τα απομονωμένα περιβάλλοντα ίσως λειτουργούσαν ως τοπικές «οάσεις οξυγόνου» πριν αυτό εξαπλωθεί σε ολόκληρο τον πλανήτη. Τα θερμά νερά και ο Άρης Η χημική ανάλυση των στρωματόλιθων αποκάλυψε ίχνη που συνδέονται τόσο με εξωγήινο υλικό όσο και με το γύρω υπόβαθρο πετρωμάτων. Οι ερευνητές βρήκαν επίσης ενδείξεις ότι οι σχηματισμοί είχαν επηρεαστεί από νερό υψηλής θερμοκρασίας.Τα εσωτερικά στρώματα έδειξαν ισχυρότερα υδροθερμικά χαρακτηριστικά, γεγονός που υποδηλώνει ότι σχηματίστηκαν σε μια πρώιμη και πιο θερμή φάση της λίμνης του κρατήρα. Συνολικά, τα δεδομένα υποστηρίζουν ότι οι στρωματόλιθοι δημιουργήθηκαν μέσα σε μια μετα-πρόσκρουσης υδροθερμική λίμνη που σταδιακά ψυχόταν με την πάροδο του χρόνου.Τα ευρήματα μπορεί να έχουν σημασία και πέρα από τη Γη. Οι επιστήμονες θεωρούν ότι ο πρώιμος Άρης είχε επίσης κρατήρες γεμάτους νερό. Για αυτό οι ερευνητές προτείνουν ότι παρόμοια περιβάλλοντα στον Άρη θα μπορούσαν να είναι υποσχόμενα σημεία για την αναζήτηση ιχνών αρχαίας μικροβιακής ζωής.Η νέα μελέτη βασίζεται σε προηγούμενη εργασία που δημοσιεύθηκε το 2021 στο Gondwana Research όταν οι επιστήμονες του KIGAM επιβεβαίωσαν για πρώτη φορά την ύπαρξη του κρατήρα Hapcheon. Η τελευταία έρευνα προσθέτει πιθανές βιολογικές ενδείξεις στο περιβάλλον του κρατήρα μέσω της ανακάλυψης στρωματόλιθων και σχετικών γεωχημικών υπογραφών.«Αυτή είναι η πρώτη ολοκληρωμένη απόδειξη που δείχνει ότι οι στρωματόλιθοι θα μπορούσαν να σχηματιστούν σε υδροθερμικές λίμνες που δημιουργούνται από προσκρούσεις αστεροειδών. Τέτοια περιβάλλοντα μπορεί να παρείχαν ευνοϊκές συνθήκες για πρώιμα μικροβιακά οικοσυστήματα» δήλωσε ο Δρ. Τζαεσού Λιμ, επικεφαλής της μελέτης. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2115284/oi-asteroeideis-poy-epesan-stin-proimi-gi-dimioyrgisan-asfali-katafygia-gia-ti-zoi/

Ποια είναι η θερμοκρασία στο κέντρο της Γης και ποια η συμβολή του στην παρουσία της ζωής; Διάφορες μελέτες αποκαλύπτουν τους γεωλογικούς μηχανισμούς του πλανήτη μας. Όταν η Γη σχηματίστηκε για πρώτη φορά πριν από περίπου 4,5 δισεκατομμύρια χρόνια ήταν μια σφαίρα από λιωμένο πέτρωμα. Με την πάροδο του χρόνου τα βαρύτερα στοιχεία όπως ο σίδηρος και το νικέλιο βυθίστηκαν προς το κέντρο του πλανήτη σχηματίζοντας τον αρχικό πυρήνα της Γης.Σήμερα ο πυρήνας της Γης παραμένει μια απίστευτα καυτή και πυκνή σφαίρα βαθιά μέσα στον πλανήτη μας. Αποτελείται από έναν υγρό εξωτερικό πυρήνα, ο οποίος ξεκινά περίπου στα 2.900 χιλιόμετρα κάτω από την επιφάνεια της Γης και εκτείνεται για περίπου 2.200 χιλιόμετρα. Υπάρχει επίσης ένας στερεός εσωτερικός πυρήνας, που αρχίζει περίπου στα 5.150 χιλιόμετρα κάτω από την επιφάνεια και έχει ακτίνα περίπου 1.220 χιλιομέτρων.Αλλά πόσο ζεστός είναι πραγματικά ο πυρήνας της Γης; Και πώς το ανακάλυψαν οι επιστήμονες αφού δεν μπορούν να φτάσουν τόσο βαθιά κάτω από το έδαφος; Χάρη σε έναν συνδυασμό τεχνικών οι επιστήμονες έχουν εκτιμήσει ότι η θερμοκρασία του πυρήνα της Γης είναι περίπου όσο και η επιφάνεια του Ήλιου: φτάνει περίπου από 5.000 έως πάνω από 5.500 βαθμούς Κελσίου. Αυτή η θερμοκρασία προέρχεται από το όριο μεταξύ του εσωτερικού και του εξωτερικού πυρήνα το οποίο θεωρείται το θερμότερο σημείο του πυρήνα.Ωστόσο αυτή η θερμοκρασία δεν έχει μετρηθεί άμεσα. Αντίθετα προκύπτει από πειράματα και θεωρίες που έχουν οι επιστήμονες για τη σύσταση του πυρήνα. Η σύσταση και τα πειράματα Το κέντρο της Γης αποτελείται κυρίως από σίδηρο, περίπου κατά 85%, αναμεμειγμένο με νικέλιο και άλλα ελαφρύτερα στοιχεία. Το υλικό αυτό βρίσκεται σε υγρή μορφή στον εξωτερικό πυρήνα και σε στερεή μορφή στον εσωτερικό πυρήνα. Οι επιστήμονες κατέληξαν σε αυτά τα συμπεράσματα συνδυάζοντας εργαστηριακές μετρήσεις κραμάτων σιδήρου σε υψηλές πιέσεις, αναλύσεις μετεωριτών και μελέτες για το πώς τα σεισμικά κύματα λυγίζουν ή εξαφανίζονται καθώς ταξιδεύουν στο εσωτερικό του πλανήτη.Επειδή ο εξωτερικός πυρήνας της Γης αποτελείται κυρίως από υγρό σίδηρο οι θερμοκρασίες σε αυτή την περιοχή πρέπει να είναι υψηλότερες από το σημείο τήξης του σιδήρου. Στην επιφάνεια της Γης το σημείο τήξης του καθαρού σιδήρου είναι περίπου 1.538 βαθμοί Κελσίου. Όμως αυτό δεν λαμβάνει υπόψη τις τεράστιες πιέσεις που επικρατούν στο βαθύ εσωτερικό της Γης.Οι αυξανόμενες πιέσεις ανεβάζουν το σημείο τήξης του σιδήρου και των περισσότερων άλλων ουσιών. Αυτό εξηγεί γιατί ο εσωτερικός πυρήνας είναι εξαιρετικά θερμός αλλά παραμένει στερεός λόγω της τεράστιας πίεσης.Για να προσδιορίσουν τη θερμοκρασία τήξης του σιδήρου σε αστρονομικές πιέσεις, οι επιστήμονες πραγματοποίησαν διάφορα πειράματα που προσομοιώνουν αυτές τις συνθήκες. Σε ορισμένες μελέτες πίεσαν ένα κομμάτι σιδήρου ανάμεσα σε δύο ακονισμένα διαμάντια (γνωστά ως diamond anvil cells) δημιουργώντας τεράστιες πιέσεις ενώ ταυτόχρονα λέιζερ θέρμαιναν το σίδηρο σε πολύ υψηλές θερμοκρασίες. Άλλες μελέτες χρησιμοποίησαν εκτοξεύσεις υψηλής ταχύτητας ή κύματα κρούσης για να προσομοιώσουν τις ακραίες πιέσεις.Τα αποτελέσματα αυτών των πειραμάτων συγκρίθηκαν και επεκτάθηκαν θεωρητικά στις πιέσεις που επικρατούν στο όριο μεταξύ εσωτερικού και εξωτερικού πυρήνα, οδηγώντας στις εκτιμήσεις των περίπου 5.000 έως 5.500 βαθμών Κελσίου.«Σε έναν βαθμό, όσα γνωρίζουμε για τον πυρήνα της Γης είναι μορφωμένες εικασίες» δήλωσε στο Live Science ο Σιτσούν Χουάνγκ, καθηγητής γεωλογίας στο Πανεπιστήμιο Sun Yat-sen της Κίνας. Πολλοί μηχανισμοί, όπως το πώς ο εσωτερικός πυρήνας κρυσταλλώνεται και παραμένει στερεός, εξακολουθούν να αποτελούν μυστήριο. Καυτός από την αρχή Όλη αυτή η θερμότητα αποκαλύπτει τη μοναδική ιστορία του πλανήτη μας. Όταν σχηματίστηκε η Γη συγκεντρώθηκαν τεράστιες ποσότητες υλικού, συμπεριλαμβανομένου του σιδήρου που αποτελεί τον πυρήνα. «Η βαρυτική δυναμική ενέργεια μετατράπηκε σε θερμότητα» εξήγησε ο Χουάνγκ.Επιπλέον οι επιστήμονες πιστεύουν ότι κάποια στιγμή κατά τον σχηματισμό της Γης ένα διαστημικό σώμα στο μέγεθος του Άρη συγκρούστηκε με τον πρωτοπλανήτη μας απελευθερώνοντας τεράστια ποσά θερμότητας στο εσωτερικό του ενώ σύμφωνα με την κρατούσα θεωρία αυτή η σύγκρουση οδήγησε στη δημιουργία της Σελήνης.Ορισμένοι επιστήμονες θεωρούν επίσης ότι ραδιενεργά στοιχεία, όπως το κάλιο, το ουράνιο και το θόριο, συμβάλλουν στη θερμότητα του εσωτερικού της Γης αν και υπάρχει ακόμη διαφωνία για το αν αυτά τα στοιχεία υπάρχουν πράγματι σε τόσο μεγάλα βάθη. Ένας καυτός πυρήνας συμβάλλει επίσης στη δυνατότητα της Γης να φιλοξενεί ζωή. Σε αντίθεση με άλλους πλανήτες το εσωτερικό της Γης έχει διατηρήσει μεγάλο μέρος της αρχικής πρωτογενούς θερμότητας.«Δεν είμαστε ιδιαίτερα καλοί στο να ψύχουμε πλανήτες», είπε ο Ουίλιαμς, εννοώντας ότι η Γη έχει κρατήσει μεγάλο μέρος της θερμότητας από τον αρχικό σχηματισμό της, σε αντίθεση με άλλους βραχώδεις πλανήτες του Ηλιακού Συστήματος. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα ιδιότητες όπως η τεκτονική των πλακών που μετακινεί τμήματα της επιφάνειας της Γης μεταφέροντας θρεπτικά στοιχεία και δημιουργώντας ποικίλα περιβάλλοντα όπου η ζωή μπορεί να εξελιχθεί και να ευδοκιμήσει.Ο πυρήνας σιδήρου, ο οποίος είναι εν μέρει υγρός, δημιουργεί επίσης το μαγνητικό πεδίο της Γης το οποίο προστατεύει τον πλανήτη και τη ζωή από τους επικίνδυνους ηλιακούς ανέμους. «Αν σας ενδιαφέρει η ζωή πρέπει να σας ενδιαφέρει και το εσωτερικό της Γης», είπε ο Χουάνγκ. Ένας φλεγόμενος, υπερθερμασμένος πυρήνας στο κέντρο του πλανήτη μας είναι αυτός που επιτρέπει σε όλους μας να επιβιώνουμε σήμερα. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2115244/poia-einai-i-thermokrasia-sto-kentro-tis-gis-kai-poia-i-symvoli-toy-stin-paroysia-tis-zois/

Επίγειο τηλεσκόπιο αποκαλύπτει την «κρυστάλλινη σφαίρα» του Σύμπαντος. Πρόκειται για ένα εντυπωσιακό πλανητικό νεφέλωμα που διαμορφώθηκε από ένα ζεύγος άστρων.Share: Το τηλεσκόπιο Gemini North που βρίσκεται στην κορυφή του όρους Maunakea στη Χαβάη κατέγραψε εικόνες με πρωτοφανή λεπτομέρεια του πλανητικού νεφελώματος NGC 1514 που είναι πιο γνωστό με το παρατσούκλι Crystal Ball επειδή μοιάζει με… κρυστάλλινη σφαίρα.Το νεφέλωμα αυτό βρίσκεται περίπου 1.500 έτη φωτός μακριά από τη Γη στον αστερισμό του Ταύρου κοντά στα όρια με τον Περσέα και είναι μια ανώμαλη, λαμπερή σφαίρα αερίων που έχει διαμορφωθεί από ένα ζεύγος άστρων. Το Νεφέλωμα Crystal Ball βρίσκεται περίπου 1.500 έτη φωτός μακριά στον αστερισμό του Ταύρου κοντά στα όρια με τον Περσέα και ανακαλύφθηκε στις 13 Νοεμβρίου 1790 από τον γερμανοβρετανό αστρονόμο Ουίλιαμ Χέρσελ.Η νέα εικόνα του νεφελώματος καταγράφηκε με το όργανο Gemini Multi-Object Spectrograph (GMOS) του τηλεσκοπίου το οποίο αποτελεί το ένα από τα δύο τηλεσκόπια του Διεθνούς Αστεροσκοπείου Gemini. «Το Νεφέλωμα Crystal Ball κατατάσσεται ως πλανητικό νεφέλωμα, όρος που χρησιμοποιήθηκε πρώτη φορά από τον Χέρσελ. «Εισήγαγε τον όρο τον 18ο αιώνα όταν παρατήρησε το σφαιρικό σχήμα αυτών των αντικειμένων, το οποίο του θύμιζε πλανήτες. Στην πραγματικότητα, οι πλανήτες και τα πλανητικά νεφελώματα δεν σχετίζονται μεταξύ τους. Τα πλανητικά νεφελώματα σχηματίζονται όταν ένα άστρο μικρής ή μεσαίας μάζας αποβάλλει τα εξωτερικά του στρώματα κοντά στο τέλος της ζωής του, δημιουργώντας ένα περίπου σφαιρικό νέφος αερίων. Συνήθως έχουν πιο ομαλές και σφαιρικές μορφές, γεγονός που κάνει το Νεφέλωμα Crystal Ball ξεχωριστό λόγω των ανώμαλων κελυφών αερίου που διαθέτει. Καθώς το κεντρικό άστρο απομακρύνει αυτό το αέριο αποκαλύπτεται ο εσωτερικός του πυρήνας. Η ακτινοβολία από τον πυρήνα ενεργοποιεί το αέριο, δίνοντάς του εξαιρετικά υψηλή θερμοκρασία και έντονη χρωματική λάμψη. Το Νεφέλωμα Crystal Ball, για παράδειγμα, έχει εκτιμώμενη θερμοκρασία περίπου 15.000 βαθμούς Κελσίου. Ο Herschel βρήκε αυτό το αντικείμενο συναρπαστικό και εντυπωσιάστηκε από το αχνά φωτισμένο περίβλημά του. Πριν από την ανακάλυψή του, πίστευε ότι τα νεφελώματα ήταν συγκεντρώσεις άστρων τόσο μακρινών ώστε να μην μπορούν να διακριθούν ξεχωριστά. Το φωτεινό σημείο στο κέντρο του αέριου κελύφους κατέρριψε αυτή τη θεωρία. Το 1791 ο Χέρσελ έγραψε: ‘Η κρίση μας, τολμώ να πω, θα είναι ότι η νεφελώδης ύλη γύρω από το άστρο δεν έχει αστρική φύση.’ Αυτά τα δύο άστρα περιφέρονται το ένα γύρω από το άλλο με περίοδο περίπου 9 ετών η μεγαλύτερη γνωστή περίοδος για οποιοδήποτε διπλό σύστημα μέσα σε πλανητικό νεφέλωμα» αναφέρουν οι αστρονόμοι που έκαναν τις παρατηρήσεις.Ο Χέρσελ πίστευε ότι ο φωτισμός του Νεφελώματος Crystal Ball προερχόταν από ένα μόνο άστρο και όχι από μια μακρινή ομάδα άστρων. Παρόλο που στη νέα εικόνα φαίνεται σαν να υπάρχει μία μόνο φωτεινή πηγή στο κέντρο του νεφελώματος όπως είχε παρατηρήσει και ο Χέρσελ στην πραγματικότητα περιέχει δύο άστρα. Εντυπωσιακή εικόνα της κοσμικής κρυστάλλινης σφαίρας. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2114806/epigeio-tileskopio-apokalyptei-tin-krystallini-sfaira-toy-sympantos/

Ανακαλύφθηκε ο Τυραννόσαυρος των θαλασσών. Πρόκειται για ένα άγνωστο είδος τεράστιων μοχθηρών μοσόσαυρων. Υπάρχει ένας νέος T. rex στην πόλη αλλά αυτός δεν κυνηγούσε στη στεριά, κυριαρχούσε στις αρχαίες θάλασσες. Οι επιστήμονες περιέγραψαν ένα νέο είδος μοσάσαυρου, μιας ομάδας θαλάσσιων ερπετών που έζησαν την ίδια εποχή με τους δεινόσαυρους κατά την Κρητιδική περίοδο, πριν από 145 έως 66 εκατομμύρια χρόνια. Το νέο είδος ανήκει στο ήδη γνωστό γένος Tylosaurus. Όμως η νέα ονομασία του είδους, Tylosaurus rex — ή απλά T. rex — το ξεχωρίζει από τα υπόλοιπα είδη μοσάσαυρων της ομάδας.Το όνομα σημαίνει «βασιλιάς των τυλοσαύρων» και η ανακάλυψη δημοσιεύεται στην επιθεώρηση «Bulletin of the American Museum of Natural History». Τα απολιθώματα είναι περίπου 80 εκατομμυρίων ετών και ανακαλύφθηκαν κυρίως στο βόρειο Τέξας πριν από δεκαετίες.Ο θαλάσσιος αυτός T. rex έφτανε σε μήκος τα 13 μέτρα, περίπου όσο ένα μεγάλο τουριστικό λεωφορείο. Είχε λεπτά πριονωτά δόντια, εξαιρετικά ισχυρές γνάθους και σημάδια στα απολιθώματά του που δείχνουν βίαιες συγκρούσεις με άτομα του ίδιου είδους. «Στο Τέξας όλα είναι μεγαλύτερα, και προφανώς αυτό ισχύει και για τους μοσάσαυρους», δήλωσε η Αμέλια Ζιέτλοου πρώτη συγγραφέας της μελέτης και ερευνήτρια παλαιοντολογίας στο Αμερικανικό Μουσείο Φυσικής Ιστορίας της Νέας Υόρκης. Η λάθος ταυτοποίηση Καθώς εξέταζε ένα απολίθωμα στη συλλογή του μουσείου, η Zietlow παρατήρησε ότι ένα δείγμα που είχε χαρακτηριστεί ως Tylosaurus proriger — ένα γνωστό είδος μοσάσαυρου που περιγράφηκε για πρώτη φορά το 1869 — δεν ταίριαζε πλήρως με τα υπόλοιπα δείγματα του ίδιου είδους. Το απολίθωμα είχε ανακαλυφθεί το 1979 κοντά σε τεχνητή λίμνη έξω από το Ντάλας.Μετά από σύγκριση με το αρχικό απολίθωμα αναφοράς του T. proriger που φυλάσσεται στο Μουσείο Συγκριτικής Ζωολογίας του Χάρβαρντ, η ομάδα διαπίστωσε ότι επρόκειτο για νέο είδος. Το συγκεκριμένο δείγμα δεν ήταν το μόνο που είχε ταυτοποιηθεί λάθος· περισσότερα από δώδεκα απολιθώματα σε άλλα ιδρύματα παρουσίαζαν τα ίδια χαρακτηριστικά.Σε σύγκριση με τον T. proriger, ο νέος T. rex ήταν περίπου 4 μέτρα μακρύτερος, είχε λεπτά πριονωτά δόντια — χαρακτηριστικό που έλειπε από τον T. proriger — και έζησε αρκετά εκατομμύρια χρόνια αργότερα.Τα περισσότερα απολιθώματα του T. proriger βρέθηκαν στο σημερινό Κάνσας και έχουν ηλικία περίπου 84 εκατομμυρίων ετών, ενώ τα απολιθώματα που πλέον αναγνωρίζονται ως T. rex προέρχονται κυρίως από το Τέξας και χρονολογούνται πριν από περίπου 80 εκατομμύρια χρόνια. Εκείνη την εποχή, η Δυτική Εσωτερική Θάλασσα εκτεινόταν από τον Κόλπο του Μεξικού έως την Αρκτική και φιλοξενούσε πολλά θαλάσσια πλάσματα, ανάμεσά τους και μοσάσαυρους. Ένας βίαιος «τύραννος» των θαλασσών Η ανατομία του νέου T. rex δείχνει ότι, όπως και οι συγγενείς του μοσάσαυροι, ήταν ένας τρομερός θαλάσσιος θηρευτής. Εκτός από το τεράστιο μέγεθός του, διέθετε ισχυρούς μυς στον λαιμό και στις γνάθους.Ορισμένα απολιθώματα παρουσιάζουν σημάδια σοβαρών τραυματισμών. Ένα δείγμα που φυλάσσεται στο Μουσείο Φύσης και Επιστήμης Perot στο Ντάλας, γνωστό ως «Black Knight», δεν έχει το μπροστινό μέρος του ρύγχους του και παρουσιάζει σπασμένη κάτω γνάθο. Οι ερευνητές πιστεύουν ότι οι ζημιές προκλήθηκαν από άλλο άτομο του ίδιου είδους.«Η μελέτη μας και η εξέταση καλοδιατηρημένων απολιθωμάτων από το βόρειο Τέξας δείχνουν επίπεδα βίας μέσα στο ίδιο το είδος που δεν έχουμε ξαναδεί σε άλλα δείγματα Tylosaurus», δήλωσε ο Ron Tykoski, συν-συγγραφέας της μελέτης και επιμελητής παλαιοντολογίας σπονδυλωτών στο Μουσείο Perot. Ένα όνομα που ξεχωρίζει Άλλα διάσημα απολιθώματα μοσάσαυρων που μέχρι τώρα θεωρούνταν T. proriger θα επαναταξινομηθούν πλέον ως T. rex. Ανάμεσά τους είναι ο «Bunker», ένα μεγάλο απολίθωμα που εκτίθεται στο Πανεπιστήμιο του Κάνσας και ανακαλύφθηκε το 1911 καθώς και η «Sophie», που εκτίθεται στο Μουσείο Yale Peabody.Το όνομα αποτελεί επίσης αναφορά σε μια παλαιότερη θεωρία. Στα τέλη της δεκαετίας του 1960 ο παλαιοντολόγος Τζον Θούρμοντ είχε προτείνει ότι οι μεγάλοι τυλόσαυροι του βορειοανατολικού Τέξας ίσως ανήκαν σε άγνωστο είδος. Τους είχε ανεπίσημα ονομάσει Tylosaurus thalassotyrannus, δηλαδή «θαλάσσιος τύραννος».Δεν είναι η πρώτη φορά που το όνομα «T. rex» συνδέεται με ονοματολογικές περιπέτειες. Ο χερσαίος Tyrannosaurus rex παραλίγο να ονομαστεί Manospondylus gigas, μετά την περιγραφή δύο μερικών σπονδύλων από τον παλαιοντολόγο Έντουαρντ Κόουπ το 1892. Αργότερα αποδείχθηκε ότι τα οστά ανήκαν σε T. rex, αλλά ήταν υπερβολικά ελλιπή για ασφαλή ταξινόμηση όταν ανακαλύφθηκαν. Μέχρι να λυθεί το ζήτημα, το όνομα Tyrannosaurus rex είχε ήδη καθιερωθεί στην επιστημονική κοινότητα και στη λαϊκή κουλτούρα.Η νέα μελέτη δεν περιορίστηκε μόνο στην αναγνώριση του νέου είδους. Οι επιστήμονες επανεξέτασαν επίσης ένα μακροχρόνιο πρόβλημα στην έρευνα των μοσάσαυρων: τα δεδομένα που χρησιμοποιούνται για τη μελέτη των εξελικτικών τους σχέσεων έχουν αλλάξει ελάχιστα εδώ και σχεδόν 30 χρόνια.Με νέα ανάλυση των εξελικτικών δεδομένων, η ομάδα πρότεινε ένα νέο εξελικτικό οικογενειακό δέντρο για τους τυλόσαυρους και υποστήριξε ότι η εξέλιξη των μοσάσαυρων χρειάζεται συνολική επανεκτίμηση. «Αυτή η ανακάλυψη δεν αφορά μόνο την ονομασία ενός νέου είδους» δήλωσε η Ζιέτλοου. «Αναδεικνύει την ανάγκη να επανεξετάσουμε παλιές παραδοχές για την εξέλιξη των μοσάσαυρων και να εκσυγχρονίσουμε τα εργαλεία που χρησιμοποιούμε για τη μελέτη αυτών των εμβληματικών θαλάσσιων ερπετών». Καλλιτεχνική απεικόνιση του Μοσόσαυρου ρεξ. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2113741/anakalyfthike-o-tyrannosayros-ton-thalasson/ Εντοπίστηκε στα Ιμαλάια άγνωστο είδος αράχνης με «χαρούμενο πρόσωπο» Η «ανθρώπινη» μορφή της είναι προς το παρόν ένα εξελικτικό ερωτηματικό. Ένα νέο είδος αράχνης με «χαμογελαστό πρόσωπο» στην πλάτη της ανακαλύφθηκε στα Ιμαλάια γεγονός που την καθιστά μία από τις πιο αναγνωρίσιμες αράχνες στον κόσμο.Μέχρι σήμερα, τέτοιες αράχνες με σχέδια που μοιάζουν με χαμόγελο θεωρούνταν μοναδικοί κάτοικοι των νησιών της Χαβάης και δεν είχαν βρεθεί πουθενά αλλού στη Γη. Τώρα ερευνητές ανακάλυψαν μια νέα αράχνη με το ίδιο χαμογελαστό σχέδιο σε ορεινή περιοχή της βόρειας ινδικής πολιτείας Ουταρακάντ. Οι επιστήμονες την ονόμασαν Theridion himalayana, δηλαδή «η χαμογελαστή αράχνη των Ιμαλαΐων».«Η ανακάλυψη ήταν τυχαία, επειδή η έρευνά μας αρχικά αφορούσε μυρμήγκια. Όμως ο συνάδελφός μου ο Άσιργουάντ Τριπάθι συνέχιζε να μου στέλνει αράχνες από περιοχές μεγάλου υψομέτρου για αναγνώριση» δήλωσε η Ντέβι Πριγιανταρσίνι μία από τις συγγραφείς της νέας μελέτης που δημοσιεύθηκε στην επιθεώρηση «Evolutionary Systematics».«Μια μέρα, όταν μου έστειλε αυτή τη φωτογραφία από την κάτω πλευρά ενός φύλλου Daphniphyllum, πάγωσα από έκπληξη, γιατί είχα ήδη δει τη χαβανέζικη αράχνη κατά τη διάρκεια του μεταπτυχιακού μου και κατάλαβα αμέσως ότι είχαμε βρει κάτι εξαιρετικό λόγω της εντυπωσιακής ομοιότητάς της» λέει η Δρ. Πριγιανταρσίνι επιστήμονας στο Περιφερειακό Μουσείο Φυσικής Ιστορίας.Οι αράχνες μεγάλου υψομέτρου ζουν σε διαφορετικά οικοσυστήματα όπου η βλάστηση διαφέρει σημαντικά από εκείνη των πεδινών περιοχών, εξηγούν οι επιστήμονες. «Το όνομα Himalayana επιλέχθηκε γιατί θέλαμε να αποτίσουμε φόρο τιμής στα επιβλητικά Ιμαλάια, που όχι μόνο προστατεύουν τη χώρα μας αλλά φιλοξενούν και τεράστια βιοποικιλότητα», δήλωσε ο Τρίπαθι υποψήφιος διδάκτορας στο Ινστιτούτο Δασικής Έρευνας της περιοχής. Η ανακάλυψη Συνολικά, οι επιστήμονες εντόπισαν 32 διαφορετικές χρωματικές παραλλαγές του νέου είδους, που συλλέχθηκαν από τρεις περιοχές της Ουταρακάντ: Makku, Tala και Mandal. Η ανάλυση DNA αποκάλυψε ότι η νέα αράχνη έχει γενετική διαφορά περίπου 8,5% από τη χαβανέζικη χαμογελαστή αράχνη.Αυτό επιβεβαίωσε ότι το είδος ανήκει σε ξεχωριστή εξελικτική γραμμή που εξελίχθηκε ανεξάρτητα στην Ασία. Παρότι οι αράχνες αυτού του είδους έχουν ένα εντυπωσιακό σχέδιο που μοιάζει με χαμόγελο στην πλάτη τους ο ακριβής σκοπός του παραμένει άγνωστος, σύμφωνα με τους ερευνητές.«Αυτά τα σχέδια σίγουρα τις βοηθούν να επιβιώνουν καλύτερα στη φύση αυτό είναι προφανές. Όμως γιατί ανέπτυξαν τέτοια μοτίβα στην πλάτη τους και ποιος ακριβώς είναι ο λειτουργικός τους ρόλος στον κύκλο ζωής τους, παραμένει άγνωστο. Αυτό πιθανότατα δείχνει ένα βαθύτερο γενετικό μυστήριο» πρόσθεσε η Πριγιανταρσίνι.Οι αράχνες της Ουταρακάντ εντοπίζονταν συχνά πάνω σε φυτά τζίντζερ κάτι που θυμίζει τη συμπεριφορά των συγγενών τους στη Χαβάη. Ωστόσο το τζίντζερ δεν είναι γηγενές στη Χαβάη και θεωρείται εκεί είδος εισβολέας γεγονός που προκαλεί ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον στους επιστήμονες σχετικά με τη σύνδεση αυτή.«Πώς επέλεξαν οι αράχνες ακριβώς το τζίντζερ και μάλιστα ένα είδος του φυτού που είναι εισβολέας; Αυτό θα αποτελέσει αντικείμενο μελλοντικής μας έρευνας, ώστε να διαπιστώσουμε αν υπάρχει κάποιος χαμένος σύνδεσμος» αναφέρει η Πριγιανταρσίνι. Εικόνες της… χαμογελαστής αράχνης. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2113768/anakalyfthike-sta-imalaia-agnosto-eidos-arachnis-me-charoymeno-prosopo/