Δροσος Γεωργιος

Η αποστολή SPHEREx της NASA παρακολουθεί τη φωτεινότητα ενός διαστρικού κομήτη. Η αποστολή SPHEREx της NASA έστρεψε το υπέρυθρο βλέμμα της στον διαστρικό κομήτη 3I/ATLAS τον Δεκέμβριο του 2025, προσθέτοντας στη μεγάλη δεξαμενή πληροφοριών που έχει συγκεντρώσει ο οργανισμός για αυτό που είναι μόλις το τρίτο τέτοιο αντικείμενο που ανακαλύφθηκε να διέρχεται από το ηλιακό μας σύστημα.Σε ένα νέο ερευνητικό σημείωμα , οι επιστήμονες της αποστολής περιγράφουν την ανίχνευση οργανικών μορίων, όπως μεθανόλη, κυάνιο και μεθάνιο. Στη Γη, τα οργανικά μόρια αποτελούν τη βάση για βιολογικές διεργασίες, αλλά μπορούν να δημιουργηθούν και από μη βιολογικές διεργασίες. Οι ερευνητές σημειώνουν επίσης μια δραματική αύξηση στη φωτεινότητα δύο μήνες αφότου το παγωμένο σώμα είχε περάσει την πλησιέστερη απόσταση από τον Ήλιο, ένα φαινόμενο που σχετίζεται με τους κομήτες καθώς απελευθερώνουν νερό, διοξείδιο του άνθρακα και μονοξείδιο του άνθρακα στο διάστημα.Καθώς ένας κομήτης πλησιάζει τον Ήλιο αφού ταξιδέψει από το βαθύ διάστημα, η παγωμένη επιφάνειά του θερμαίνεται και εξαχνώνεται, δηλαδή ο πάγος μετατρέπεται από στερεό σε αέριο χωρίς να περάσει από την υγρή φάση. Αυτά τα αέρια μπορούν να διαφύγουν στο διάστημα σχηματίζοντας μια ατμόσφαιρα που περιβάλλει τον πυρήνα του κομήτη, γνωστή ως κώμα.«Ο κομήτης 3I/ATLAS εξερράγη πλήρως στο διάστημα τον Δεκέμβριο του 2025, μετά την κοντινή του διέλευση από τον Ήλιο, με αποτέλεσμα να γίνει σημαντικά πιο λαμπρός. Ακόμη και ο πάγος νερού εξαχνωνόταν γρήγορα σε αέριο στον διαπλανητικό χώρο», δήλωσε η επικεφαλής της μελέτης Carey Lisse του Εργαστηρίου Εφαρμοσμένης Φυσικής Johns Hopkins στο Laurel του Μέριλαντ. «Και επειδή οι κομήτες αποτελούνται από περίπου το ένα τρίτο του όγκου του πάγου νερού, απελευθέρωναν μια αφθονία νέου, πλούσιου σε άνθρακα υλικού που είχε παραμείνει κλειδωμένο στον πάγο βαθιά κάτω από την επιφάνεια. Τώρα βλέπουμε τη συνήθη γκάμα υλικών του πρώιμου ηλιακού συστήματος, συμπεριλαμβανομένων οργανικών μορίων, αιθάλης και σκόνης βράχου, που συνήθως εκπέμπονται από έναν κομήτη». Καθυστερημένος εξαερισμός Όταν ο κομήτης βρίσκεται πιο κοντά στον Ήλιο στην τροχιά του, παρουσιάζει μέγιστη θέρμανση, αλλά αυτό δεν συμβαίνει απαραίτητα όταν συμβαίνει η μέγιστη δραστηριότητα εξάχνωσης. Επειδή η θερμότητα του Ήλιου χρειάζεται χρόνο για να ταξιδέψει μέσα από τα εξωτερικά στρώματα του κομήτη, οι πάγοι βαθιά κάτω από την επιφάνεια μπορεί να μην αρχίσουν να εξάχνονται παρά πολύ μετά την πλησιέστερη στον Ήλιο προσέγγιση του κομήτη. Αυτό φαίνεται να συμβαίνει με τον κομήτη 3I/ATLAS.Το SPHEREx, που αποτελεί συντομογραφία των Spectro-Photometer for the History of the Universe, Epoch of Reionization και Ices Explorer, παρατήρησε έναν κώμο που περιείχε τεράστιες ποσότητες διοξειδίου του άνθρακα, λίγο μονοξείδιο του άνθρακα και λίγο νερό τον Αύγουστο . Οι παρατηρήσεις του Δεκεμβρίου δείχνουν έναν πολύ πιο ενεργό και ποικίλο κώμο, ο οποίος τροφοδοτείται από εκρήξεις υπόγειου υδάτινου πάγου αναμεμειγμένου με άλλους πάγους, οργανικές ουσίες και βραχώδες υλικό.«Ο κομήτης έχει περάσει αιώνες διασχίζοντας τον διαστρικό χώρο, βομβαρδιζόμενος από εξαιρετικά ενεργητικές κοσμικές ακτίνες και πιθανότατα έχει σχηματίσει μια κρούστα που έχει υποστεί επεξεργασία από αυτή την ακτινοβολία», δήλωσε ο Φιλ Κόρνγκουτ, επιστήμονας οργάνων της αποστολής στο Caltech στην Πασαντίνα της Καλιφόρνια. «Αλλά τώρα που η ενέργεια του Ήλιου είχε χρόνο να διεισδύσει βαθιά στον κομήτη, οι παρθένοι πάγοι κάτω από την επιφάνεια θερμαίνονται και εκρήγνυνται, απελευθερώνοντας ένα κοκτέιλ χημικών ουσιών που δεν έχουν εκτεθεί στο διάστημα για δισεκατομμύρια χρόνια».Οι παρατηρήσεις του SPHEREx υποδηλώνουν επίσης ότι εκτοξεύεται βραχώδες υλικό καθώς αυξάνεται η δραστηριότητα του 3I/ATLAS. Ο κομήτης φαίνεται να έχει μόνο μια μικρή ουρά σκόνης σε σχήμα αχλαδιού, η οποία σχηματίζεται όταν η σκόνη από έναν ενεργό κομήτη παρασύρεται προς τα πίσω από την πίεση της ηλιακής ακτινοβολίας. Αυτό σημαίνει ότι ο κομήτης εκτοξεύει μεγάλους κόκκους και κομμάτια υλικού μεγέθους BB (συνήθως, το υλικό έχει τη μορφή κόκκων σκόνης λεπτότερων από την ανθρώπινη τρίχα) που είναι πολύ ογκώδη για να ωθηθούν μακριά από την περιοχή του πυρήνα του κομήτη από την πίεση της ακτινοβολίας του Ήλιου. Σωστό μέρος, σωστή στιγμή Οι παρατηρήσεις κομητών με το SPHEREx αποτελούν ένα παράπλευρο πλεονέκτημα της θέσης του διαστημικού τηλεσκοπίου κατά τη διάρκεια της σχεδόν πολικής χαμηλής τροχιάς του γύρω από τη Γη και της οπτικής του όλου του ουρανού. Υπό τη διαχείριση του Εργαστηρίου Αεριώθησης της NASA στη Νότια Καλιφόρνια, η αποστολή ξεκίνησε στις 11 Μαρτίου 2025, για να μελετήσει την προέλευση του σύμπαντος και την ιστορία των γαλαξιών, καθώς και να αναζητήσει τα συστατικά της ζωής στον γαλαξία μας.Στα τέλη του 2025, το SPHEREx ολοκλήρωσε τον πρώτο από τους τέσσερις υπέρυθρους χάρτες ολόκληρου του ουρανού, οι οποίοι θα βοηθήσουν την ανθρωπότητα να κατανοήσει καλύτερα το σύμπαν. Το διαστημικό τηλεσκόπιο έχει τη μοναδική δυνατότητα να βλέπει τον ουρανό σε 102 χρώματα, με κάθε χρώμα να αντιπροσωπεύει ένα μήκος κύματος υπέρυθρου φωτός που παρέχει μοναδικές πληροφορίες για γαλαξίες, αστέρια, περιοχές σχηματισμού πλανητών και άλλα κοσμικά χαρακτηριστικά, συμπεριλαμβανομένων των διαφόρων αερίων που παρατηρούνται στο κώμα του 3I/ATLAS.«Το μοναδικό μας διαστημικό τηλεσκόπιο συλλέγει πρωτοφανή δεδομένα από όλο το σύμπαν», δήλωσε ο Γιουνσού Μπαχ, αναπληρωτής επικεφαλής μελέτης από το Κορεατικό Ινστιτούτο Αστρονομίας και Διαστημικής Επιστήμης. «Αλλά σε αυτήν την περίπτωση, ο γαλαξίας μας παρέδωσε ένα κομμάτι ενός μακρινού αστρικού συστήματος σε εμάς μόλις λίγους μήνες μετά την εκτόξευση, και το SPHEREx ήταν έτοιμο να το παρατηρήσει. Η επιστήμη είναι μερικές φορές έτσι: Βρίσκεσαι στο σωστό μέρος τη σωστή στιγμή».Ο κομήτης 3I/ATLAS ανακαλύφθηκε από το τηλεσκόπιο έρευνας ATLAS (Asteroid Terrestrial-impact Last Alert System) που χρηματοδοτείται από τη NASA στο Ρίο Χουρτάδο της Χιλής και αναφέρθηκε στο Minor Planet Center την 1η Ιουλίου 2025. Οι επιστήμονες γρήγορα διαπίστωσαν ότι ο κομήτης 3I/ATLAS ήταν διαστρικός λόγω της υψηλής ταχύτητάς του και της τροχιάς του. Έκτοτε, πολλές από τις αποστολές της NASA έχουν παρακολουθήσει και μελετήσει το αντικείμενο, βοηθώντας στη βελτίωση της πορείας του μέσα στο ηλιακό μας σύστημα και στην καλύτερη κατανόηση του από τι είναι φτιαγμένο. Είναι μόνο ένα παράδειγμα του τρόπου με τον οποίο τα διαστημικά τηλεσκόπια της NASA βοηθούν στην υποστήριξη της συνεχιζόμενης αποστολής του οργανισμού να εντοπίζει, να παρακολουθεί και να κατανοεί καλύτερα κομήτες και αστεροειδείς - συμπεριλαμβανομένων αντικειμένων κοντά στη Γη - που ταξιδεύουν μέσα στο ηλιακό μας σύστημα. Περισσότερα για το SPHEREx Η αποστολή διαχειρίζεται από το JPL της NASA για το Τμήμα Αστροφυσικής του οργανισμού εντός της Διεύθυνσης Επιστημονικών Αποστολών στην Ουάσινγκτον. Το τηλεσκόπιο και το διαστημόπλοιο κατασκευάστηκαν από την BAE Systems. Η επιστημονική ανάλυση των δεδομένων του SPHEREx διεξάγεται από μια ομάδα επιστημόνων σε 13 ιδρύματα στις ΗΠΑ, στη Νότια Κορέα και την Ταϊβάν, με επικεφαλής τον Κύριο Ερευνητή Jamie Bock, ο οποίος εδρεύει στο Caltech με κοινή πρόσληψη στο JPL, και τον Επιστήμονα Έργου του JPL, Olivier Dore. Τα δεδομένα υποβάλλονται σε επεξεργασία και αρχειοθετούνται στο IPAC του Caltech στην Pasadena, το οποίο διαχειρίζεται το JPL για τη NASA. Το σύνολο δεδομένων SPHEREx είναι ελεύθερα διαθέσιμο σε επιστήμονες και στο κοινό. Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με την αποστολή SPHEREx, επισκεφθείτε τη διεύθυνση: https://science.nasa.gov/mission/spherex/ Αυτές οι παρατηρήσεις από το SPHEREx της NASA δείχνουν το υπέρυθρο φως που εκπέμπεται από τη σκόνη, το νερό, τα οργανικά μόρια και το διοξείδιο του άνθρακα που περιέχονται στο κώμα του κομήτη 3I/ATLAS κατά τη διάρκεια της αποστολής του Δεκεμβρίου 2025.

Η Αποστολή 74 ξεκινά την εβδομάδα με προετοιμασίες για τον Δράκο και εργασίες για τον επιστημονικό εξοπλισμό. Το πλήρωμα της Αποστολής 74 ξεκίνησε την εβδομάδα με τις προετοιμασίες του διαστημοπλοίου SpaceX Dragon και τη συντήρηση του επιστημονικού υλικού, διασφαλίζοντας ότι η έρευνα θα συνεχίσει να παρέχει άψογα αποτελέσματα στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό . Το τροχιακό τρίο προετοιμάζεται για δύο αποστολές που έχουν ως στόχο να φτάσουν και να αναχωρήσουν από τον σταθμό αυτόν τον μήνα, διατηρώντας παράλληλα την επιστήμη της μικροβαρύτητας που είναι αδύνατο να επιτευχθεί στο βαρυτικό περιβάλλον της Γης και ωφελώντας τους ανθρώπους εντός και εκτός Γης.Η επόμενη αποστολή στο τροχιακό φυλάκιο, το SpaceX Crew-12 της NASA, έχει ως στόχο να εκτοξευθεί από το Ακρωτήριο Κανάβεραλ της Φλόριντα, το νωρίτερο στις 11 Φεβρουαρίου. Δύο αστροναύτες της NASA, η κυβερνήτης Τζέσικα Μέιρ και ο πιλότος Τζακ Χάθαγουεϊ , θα επιβιβαστούν σε ένα SpaceX Dragon μαζί με τις ειδικούς αποστολών Σόφι Αντενότ της ESA (Ευρωπαϊκός Οργανισμός Διαστήματος) και Αντρέι Φεντιάεφ της Roscosmos. Αφού δέσουν στο διαστημικό λιμάνι της μονάδας Harmony , θα ενταχθούν στην Αποστολή 74 και θα ξεκινήσουν μια εννέαμηνη διαστημική ερευνητική αποστολή.Ο μηχανικός πτήσης της Αποστολής 74, Κρις Γουίλιαμς, μελέτησε τα εργαλεία και τις τεχνικές παρακολούθησης που θα χρησιμοποιήσει όταν το πλήρωμα-12 στο Dragon ξεκινήσει την προσέγγιση και τους ελιγμούς συνάντησης προς το Harmony. Ο Γουίλιαμς εξέτασε την ποικιλία των υπολογιστών που ελέγχουν τον προσανατολισμό του σταθμού και τις διαδικασίες που θα χρησιμοποιήσει κατά την προσέγγιση του Dragon στο Harmony.Αργότερα στη βάρδιά του, ο Williams επικεντρώθηκε στις εργασίες μεταφοράς φορτίου, συσκευάζοντας ορισμένα από τα ολοκληρωμένα πειράματα και τα σχετικά ερευνητικά δείγματα, καθώς και χρησιμοποιημένο υλικό και σκουπίδια, μέσα στο διαστημόπλοιο μεταφοράς φορτίου SpaceX Dragon για ανάκτηση και ανάλυση στο έδαφος. Ο Dragon παρέδωσε μια σειρά από επιστημονικά πειράματα, προμήθειες πληρώματος και πολλά άλλα στις 25 Αυγούστου 2025 .Μεταξύ των επιχειρήσεων Dragon, ο Williams επισκεύασε προηγμένο επιστημονικό εξοπλισμό που υποστήριζε διάφορες ερευνητικές επιχειρήσεις στο εργαστήριο σε τροχιά. Αρχικά, αντικατέστησε εξαρτήματα τροφοδοσίας, ελέγχου και αποθήκευσης εντός των εγκαταστάσεων TangoLab, οι οποίες υποστηρίζουν πολυάριθμες έρευνες, συμπεριλαμβανομένης της έρευνας για παθογόνα βακτήρια και της έγκαιρης ανίχνευσης καρκίνου. Στη συνέχεια, αντικατέστησε έναν σκληρό δίσκο μέσα στον Προηγμένο Επεξεργαστή Διαστημικών Πειραμάτων-4 , ο οποίος φιλοξενεί και επεξεργάζεται ερευνητικά δείγματα για μια σειρά μικροβιολογικών και φυσικών μελετών και μπορεί να λειτουργήσει σε διαστημόπλοια μεταφοράς Dragon και Cygnus, καθώς και στον διαστημικό σταθμό.Ο μηχανικός πτήσης της Roscosmos, Σεργκέι Μικάεφ, ξεκίνησε να κάνει βάρδιες πεταλαρίσματος σε έναν κύκλο άσκησης , ενώ ήταν συνδεδεμένος με ηλεκτρόδια και περιχειρίδα αρτηριακής πίεσης. Ο Διοικητής του Σταθμού Σεργκέι Κουντ-Σβερτσκόφ της Roscosmos βοήθησε τον Μικάεφ κατά την αξιολόγηση της φυσικής κατάστασης, η οποία παρακολουθεί πώς επηρεάζεται η καρδιακή δραστηριότητα και η αρτηριακή πίεση ενός μέλους του πληρώματος από την έλλειψη βαρύτητας. Στη συνέχεια, ο Μικάεφ συσκεύασε άχρηστο εξοπλισμό και σκουπίδια για απόρριψη μέσα στο φορτηγό σκάφος Progress 92 και στη συνέχεια καθάρισε το σύστημα εξαερισμού μέσα στη μονάδα σέρβις Zvezda .Ο Kud-Sverchkov ίδρυσε επίσης τη μελέτη φυσικής Plasma Kristall-4 και άλλαξε από νέον σε αργόν αέριο μέσα στην εργαστηριακή μονάδα του Columbus . Το πείραμα διερευνά σύνθετα πλάσματα για την προώθηση των σχεδίων διαστημοπλοίων, την καλύτερη κατανόηση του σχηματισμού πλανητών και τη βελτίωση της βασικής φυσικής έρευνας. Ο δύο φορές κάτοικος του διαστημικού σταθμού διεξήγαγε αργότερα μια φωτογραφική επιθεώρηση παραθύρων μέσα στο Zvezda για ανάλυση. Μάθετε περισσότερα για τις δραστηριότητες του διαστημικού σταθμού ακολουθώντας το ιστολόγιο του διαστημικού σταθμού , @space_station στο X, καθώς και τους λογαριασμούς του ISS στο Facebook και στο Instagram . https://www.nasa.gov/blogs/spacestation/2026/02/02/expedition-74-kicks-off-week-with-dragon-preps-and-science-gear-work/ Ένα διαστημόπλοιο SpaceX Dragon πυροδοτεί τους κινητήρες Draco, ένα ανεξάρτητο σύστημα προωθητικού που βρίσκεται στον κορμό του διαστημοπλοίου, για μια τακτικά προγραμματισμένη τροχιακή επανεκκίνηση του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού πάνω από τον Ινδικό Ωκεανό. Αστροναύτης της NASA θα απαντήσει σε ερωτήσεις φοιτητών στην Πενσυλβάνια. Ο αστροναύτης της NASA, Κρις Γουίλιαμς, θα επικοινωνήσει με μαθητές στην Πενσυλβάνια για να απαντήσει σε προηχογραφημένες ερωτήσεις επιστημών, τεχνολογίας, μηχανικής και μαθηματικών (STEM) ενώ βρίσκεται στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό .Η τηλεδιάσκεψη Γης-Διάστημα θα ξεκινήσει στις 12:20 μ.μ. EST την Πέμπτη 5 Φεβρουαρίου και θα μεταδοθεί ζωντανά στο κανάλι Learn With NASA στο YouTube.Τα μέσα ενημέρωσης που ενδιαφέρονται να καλύψουν την εκδήλωση πρέπει να δηλώσουν συμμετοχή έως τις 5 μ.μ., την Τετάρτη 4 Φεβρουαρίου, στην Tamara Krizek στο: 917-692-5038 ή στο tamara.krizek@davincisciencecenter.org .Το Κέντρο Επιστημών Da Vinci θα φιλοξενήσει αυτήν την εκδήλωση στο Άλενταουν της Πενσυλβάνια, για μαθητές από το νηπιαγωγείο έως τη 12η τάξη και μέλη της κοινότητας. Αυτή η μοναδική ευκαιρία στοχεύει στην εμβάθυνση της κατανόησης της εξερεύνησης του διαστήματος και στην έμπνευση των νέων να ακολουθήσουν μια μελλοντική σταδιοδρομία στις Φυσικές Επιστήμες, Τεχνολογίες, Μηχανικές και Φυσικές Επιστήμες (STEM).Για περισσότερα από 25 χρόνια, οι αστροναύτες ζουν και εργάζονται συνεχώς στον διαστημικό σταθμό, δοκιμάζοντας τεχνολογίες, ασκώντας επιστημονικές δραστηριότητες και αναπτύσσοντας δεξιότητες που απαιτούνται για να εξερευνήσουν μακρύτερα από τη Γη. Οι αστροναύτες επικοινωνούν με το Κέντρο Ελέγχου Αποστολών της NASA στο Χιούστον 24 ώρες την ημέρα μέσω του Δικτύου Εγγύς Διαστήματος (Near Space Network) του SCaN (Space Communications and Navigation).Οι ερευνητικές και τεχνολογικές έρευνες που λαμβάνουν χώρα στον διαστημικό σταθμό ωφελούν τους ανθρώπους στη Γη και θέτουν τις βάσεις για άλλες αποστολές του οργανισμού στο βαθύ διάστημα. Στο πλαίσιο της εκστρατείας Άρτεμις της NASA , ο οργανισμός θα στείλει αστροναύτες στη Σελήνη για να προετοιμαστούν για τη μελλοντική ανθρώπινη εξερεύνηση του Άρη, εμπνέοντας τον κόσμο μέσω των ανακαλύψεων σε μια νέα Χρυσή Εποχή καινοτομίας και εξερεύνησης. Δείτε περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τις κλήσεις της NASA εν πτήσει στη διεύθυνση: https://www.nasa.gov/stemonstation

Πανσέληνος πάνω από την Άρτεμη Β΄ Μια πανσέληνος φαίνεται να λάμπει πάνω από το SLS (Space Launch System) της NASA και το διαστημόπλοιο Orion, πάνω από τον κινητό εκτοξευτή στην εξέδρα εκτόξευσης 39B στο Διαστημικό Κέντρο Κένεντι της NASA στη Φλόριντα τις πρώτες πρωινές ώρες της 1ης Φεβρουαρίου 2026.Ο οργανισμός ολοκλήρωσε μια πρόβα υγρού τύπου για την δοκιμαστική πτήση Artemis II του οργανισμού νωρίς το πρωί της Τρίτης, φορτώνοντας με επιτυχία κρυογονικό προωθητικό στις δεξαμενές SLS (Space Launch System), στέλνοντας μια ομάδα στην εξέδρα εκτόξευσης για να κλείσει τον Orion και αδειάζοντας με ασφάλεια τον πύραυλο. Η πρόβα υγρού τύπου ήταν μια δοκιμή πριν από την εκτόξευση για την τροφοδοσία του πυραύλου, σχεδιασμένη να εντοπίσει τυχόν προβλήματα και να τα επιλύσει πριν από την απόπειρα εκτόξευσης. Για να μπορέσουν οι ομάδες να εξετάσουν τα δεδομένα και να πραγματοποιήσουν μια δεύτερη πρόβα υγρού τύπου, η NASA θα στοχεύσει τώρα τον Μάρτιο ως την πρώτη δυνατή ευκαιρία εκτόξευσης για τη δοκιμαστική πτήση. https://www.nasa.gov/image-article/full-moon-over-artemis-ii/

Ισχυρή έκλαμψη εκρήγνυται από τον Ήλιο Ο Ήλιος εξέπεμψε μια ισχυρή ηλιακή έκλαμψη, η οποία κορυφώθηκε στις 9:08 π.μ. ET στις 3 Φεβρουαρίου. Το Παρατηρητήριο Ηλιακής Δυναμικής της NASA , το οποίο παρακολουθεί συνεχώς τον Ήλιο, κατέγραψε μια εικόνα του συμβάντος. Οι ηλιακές εκλάμψεις είναι ισχυρές εκρήξεις ενέργειας. Οι εκλάμψεις και οι ηλιακές εκρήξεις μπορούν να επηρεάσουν τις ραδιοεπικοινωνίες, τα δίκτυα ηλεκτρικής ενέργειας, τα σήματα πλοήγησης και να θέσουν σε κίνδυνο τα διαστημόπλοια και τους αστροναύτες. Αυτή η έκλαμψη ταξινομείται ως έκλαμψη X1.5. Η κλάση X υποδηλώνει τις πιο έντονες εκλάμψεις, ενώ ο αριθμός παρέχει περισσότερες πληροφορίες σχετικά με την έντασή της.Για να δείτε πώς ένας τέτοιος διαστημικός καιρός μπορεί να επηρεάσει τη Γη, επισκεφθείτε το Κέντρο Πρόβλεψης Διαστημικού Καιρού της NOAA https://spaceweather.gov/ , την επίσημη πηγή της κυβέρνησης των ΗΠΑ για προβλέψεις, παρατηρήσεις, προειδοποιήσεις και ειδοποιήσεις για τον διαστημικό καιρό. Η NASA λειτουργεί ως ερευνητικός βραχίονας της εθνικής προσπάθειας για τον διαστημικό καιρό. Η NASA παρατηρεί συνεχώς τον Ήλιο και το διαστημικό μας περιβάλλον με έναν στόλο διαστημοπλοίων που μελετούν τα πάντα, από τη δραστηριότητα του Ήλιου μέχρι την ηλιακή ατμόσφαιρα και τα σωματίδια και τα μαγνητικά πεδία στο διάστημα που περιβάλλει τη Γη. https://science.nasa.gov/blogs/solar-cycle-25/2026/02/03/strong-flare-erupts-from-sun-9/ Το Ηλιακό Δυναμικό Παρατηρητήριο της NASA κατέγραψε αυτήν την εικόνα μιας ηλιακής έκλαμψης — η οποία θεωρείται ως η φωτεινή λάμψη στο άνω μισό του Ήλιου — στις 3 Φεβρουαρίου. Η εικόνα δείχνει ένα υποσύνολο ακραίας υπεριώδους ακτινοβολίας που αναδεικνύει το εξαιρετικά θερμό υλικό σε εκλάμψεις και το οποίο χρωματίζεται με κόκκινο χρώμα.

Ανακαλύφθηκε άγνωστο είδος δεινοσαύρου… χόμπιτ. Πρόκειται για ένα δίποδο είδος με μέγεθος κοτόπουλου που δημιουργεί νέα εξελικτικά δεδομένα. Στην περιοχή Μπούργκος της Ισπανίας ανακαλύφθηκε ένα άγνωστο μέχρι σήμερα είδος δεινοσαύρων που μοιάζει να βγήκε από μια εξελικτική μηχανή συρρίκνωσης δεινοσαύρων αφού είχε μέγεθος παρόμοιο με αυτό ενός κοτόπουλου.Το μικροσκοπικό για δεινόσαυρο είδος έλαβε την ονομάσια Foskeia pelendonum και περιπλανιόταν στον πλανήτη μας κατά την Πρώιμη Κρητιδική περίοδο πριν από περίπου 120 εκατομμύρια χρόνια.Το νέο είδος ήταν μέλος των Rhabdodontomorpha, μιας ομάδας ορνιθισχίων δεινοσαύρων που έζησαν κυρίως από την Πρώιμη έως την Ύστερη Κρητιδική και είχαν μεγάλο μέγεθος γεγονός που κάνει ακόμη πιο σημαντική την ανακάλυψη του μικρόσωμου μέλους της ομάδας αυτής αφού δημιουργεί νέα δεδομένα μελέτης.«Από την αρχή γνωρίζαμε ότι αυτά τα οστά ήταν εξαιρετικά λόγω του απειροελάχιστου μεγέθους τους», δήλωσε ο Δρ. Φιντέλ Φερνάντεζ Μπαλντόρ παλαιοντολόγος στο Μουσείο Δεινοσαύρων του Salas de los Infantes.«Είναι εξίσου εντυπωσιακό το πώς η μελέτη αυτού του ζώου ανατρέπει παγκόσμιες αντιλήψεις για την εξέλιξη των ορνιθόποδων δεινοσαύρων. Η σμίκρυνση δεν συνεπαγόταν εξελικτική απλότητα. Αυτό το κρανίο είναι παράξενο και εξαιρετικά εξελιγμένο» πρόσθεσε ο Δρ. Μάρκος Μπεσέρα, παλαιοντολόγος στο Universidad Nacional de Córdoba.«Ο Foskeia pelendonum βοηθά να καλυφθεί ένα κενό 70 εκατομμυρίων ετών, ένα μικρό κλειδί που ξεκλειδώνει ένα τεράστιο χαμένο κεφάλαιο» δήλωσε ο Δρ. Τιερί Τορτόσα, παλαιοντολόγος στο Φυσικό Καταφύγιο Sainte Victoire. «Η ανατομία του είναι παράξενη με ακριβώς τον τρόπο που ξαναγράφει τα εξελικτικά δέντρα» δήλωσε η Δρ. Πενέλοπε Καμπαλέρο παλαιοντολόγος στο Universidad de La Laguna.Τα απολιθώματα τουλάχιστον πέντε δεινοσαύρων Foskeia pelendonum συλλέχθηκαν από την τοποθεσία Vegagete στην επαρχία Μπούργκος της Ισπανίας. Μια ιστολογική ανάλυση επιβεβαίωσε ότι το μεγαλύτερο δείγμα ήταν ένα σεξουαλικά ώριμο ενήλικο άτομο.«Η μικροδομή των οστών μάς δείχνει ότι τουλάχιστον ένα άτομο ήταν ενήλικο, με μεταβολικό καθεστώς που πλησίαζε εκείνο των μικρών θηλαστικών ή των πτηνών. Η γνώση της ανάπτυξης και της εξέλιξης είναι απαραίτητη αν θέλουμε να συγκρίνουμε την ανατομία του Foskeia pelendonum με άλλα είδη. Τα νεαρά άτομα είναι επιρρεπή σε αλλαγές ανατομικών χαρακτηριστικών καθώς μεγαλώνουν» δήλωσε ο Δρ. Κοέν Στέιν ερευνητής στο Vrije Universiteit Brussel.Σύμφωνα με τη φυλογενετική ανάλυση, ο Foskeia pelendonum είναι αδελφό είδος του αυστραλιανού δεινοσαύρου Muttaburrasaurus δημιουργώντας νέα δεδομένα στη διασπορά της οικογένειας των Rhabdodontomorpha στον πλανήτη. Παρά το μικρό του μέγεθος, ο Foskeia pelendonum παρουσιάζει εξειδικευμένη οδοντοφυΐα και ενδείξεις μεταβολής της στάσης του σώματος κατά την ανάπτυξη, βασιζόμενος σε εκρήξεις ταχύτητας μέσα σε πυκνά δάση.«Αυτά τα απολιθώματα αποδεικνύουν ότι η εξέλιξη πειραματίστηκε εξίσου ριζικά σε μικρά μεγέθη σώματος όσο και σε μεγάλα. Το μέλλον της έρευνας για τους δεινόσαυρους θα εξαρτηθεί από το να δίνουμε προσοχή στο ταπεινό, το αποσπασματικό, το μικρό» λένε οι ερευνητές. Καλλιτεχνική απεικόνιση του μικροσκοπικού δεινόσαυρου. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2067534/anakalyfthike-agnosto-eidos-deinosayroy-chompit/

Ρόδος: Είδος ξενικού υδρόβιου σαλιγκαριού εντοπίστηκε στο πάρκο Ροδίνι – Η ανησυχία για την εμφάνισή του Κίνδυνος εισαγωγής ξενικών ειδών μέσω ενυδρείων και του εμπορίου κατοικίδιων ζώων. Ένα νέο ξενικό είδος υδρόβιο σαλιγκαριού, κατέγραψαν επιστήμονες του Υδροβιολογικού Σταθμού Ρόδου – Ενυδρείου του Ελληνικού Κέντρου Θαλάσσιων Ερευνών (ΕΛΚΕΘΕ), σε πάρκο εντός της πόλεως Ρόδου.Πρόκειται για το ξενικό είδος Melanoides tuberculat.Η παρουσία του -σύμφωνα με τη μελέτη- υπογραμμίζει τον κίνδυνο εισαγωγής ξενικών ειδών μέσω ενυδρείων και του εμπορίου κατοικίδιων ζώων.Το πάρκο Ροδίνι φιλοξενεί ήδη άλλα ξενικά είδη όπως γαστερόποδα, νεροχελώνες και ψάρια και η συνεχής παρακολούθησή τους είναι κρίσιμη για την προστασία τής τοπικής βιοποικιλότητας και την πρόληψη βιολογικών εισβολών.Οι περιοδικές παρατηρήσεις ζωντανών ατόμων δείχνουν ότι το είδος μπορεί να επιβιώσει προσωρινά, αλλά δεν έχει εγκατασταθεί μόνιμα. https://www.naftemporiki.gr/green/2067873/rodos-eidos-xenikoy-ydrovioy-saligkarioy-entopistike-sto-parko-rodini-i-anisychia-gia-tin-emfanisi-toy/

Ο πλανήτης Δίας είναι μικρότερος απ’ ότι νομίζαμε. … και περισσότερο πεπλατυσμένος Θα μπορούσαμε να εκφράσουμε την ακτίνα του πλανήτη Δία ως τον γεωμετρικό μέσο των ακτίνων της Γης και του Ήλιου Ο Δίας είναι ο πλανήτης με την ταχύτερη ιδιοπεριστροφή(*) στο ηλιακό σύστημα και παρουσιάζει έντονη ισημερινή διόγκωση, με την ισημερινή του ακτίνα να υπερβαίνει την πολική ακτίνα κατά περίπου 7%. Αυτό το πεπλατυσμένο σχήμα οφείλεται στον συνδυασμό των επιδράσεων της ταχείας περιστροφής, της σύνθετης εσωτερικής δομής και των ατμοσφαιρικών ανέμων. Οι μέχρι τώρα εκτιμήσεις για το σχήμα του Δία, με αβεβαιότητες περίπου 4 km βασίζονταν στην ανάλυση των δεδομένων από τα διαστημικά σκάφη Voyager και Pioneer, πριν από σχεδόν πέντε δεκαετίες και δεν λαμβάνουν υπόψιν την επίδραση των ισχυρών ανέμων του Δία. Το διαστημικό σκάφος Juno έστειλε πρόσφατα πολυάριθμες μετρήσεις υψηλής ακρίβειας, επιτρέποντας έναν ακριβέστερο προσδιορισμό. Οι ερευνητές Galanti et al στην εργασία τους με τίτλο «The size and shape of Jupiter» , που δημοσιεύθηκε χθες στο περιοδικό Nature, λαμβάνοντας υπόψιν τις επιδράσεις των ανέμων υπολόγισαν το σχήμα του Δία βελτιώνοντας την ακρίβεια κατά μία τάξη μεγέθους. Υπολόγισαν την πολική ακτίνα 66.842±0,4 km, την ισημερινή ακτίνα 71.488±0,4 km και την μέση ακτίνα 69.886±0,4 km (**), οι οποίες είναι αντίστοιχα 12 km, 4 km και 8 km μικρότερες από τις προηγούμενες εκτιμήσεις.Η νέα εργασία θα οδηγήσει τους επιστήμονες να προσαρμόσουν τα θεωρητικά μοντέλα τους για τον Δία στις νέες εκτιμήσεις. Και αυτή η αλλαγή θα έχει σημαντικές επιπτώσεις τόσο στη μελέτη των χαρακτηριστικών του πλανήτη, όπως η ασταθής ατμόσφαιρά του, όσο και στην κατανόηση του πώς σχηματίστηκαν εξ’ αρχής οι αέριοι γίγαντες όπως ο Δίας.Ο Δίας ήταν πιθανώς ο πρώτος πλανήτης που σχηματίστηκε στο ηλιακό σύστημα και μελετώντας τι συμβαίνει στο εσωτερικό του, κατανοούμε περισσότερο το πώς δημιουργήθηκε το ηλιακό σύστημα και πλανήτες σαν τον δικό μας. (*) Ο Δίας ολοκληρώνει μια περιστροφή σε περίπου 9.9 ώρες, 2.4 φορές γργορότερα από τη Γη. (**) Άσχετο, αλλά ωραίο. Προσεγγιστικά ισχύει: R♃2 = R⊕•R☉. Που σημαίνει ότι η μέση ακτίνα του πλανήτη Δία (R♃) μπορεί να γραφεί ως ο γεωμετρικός μέσος των ακτίνων της Γης (R⊕) και του Ήλιου (R☉) με ένα σφάλμα περίπου 5%. πηγή: https://www.scientificamerican.com/article/jupiter-isnt-as-huge-as-we-thought-it-was/

Η ζωή ανέκαμψε εντυπωσιακά γρήγορα μετά την πτώση του αστεροειδή που εξαφάνισε τους δεινοσαύρους. Νέα ευρήματα αποκαλύπτουν την ταχύτατη επιστροφή της ζωής στη Γη μετά την κατακλυσμιαία καταστροφή. Νέα είδη ενδέχεται να εξελίχθηκαν εκπληκτικά γρήγορα μετά την πρόσκρουση του αστεροειδή που εξαφάνισε το 80% της ζωής στη Γη συμπεριλαμβανομένων των δεινοσαύρων.Νέα είδη πλαγκτού μπορεί να εμφανίστηκαν λιγότερο από 2,000 χρόνια μετά την πρόσκρουση του τεράστιου αστεροειδή πριν από περίπου 66 εκατομμύρια χρόνια τροφοδοτώντας τη συνεχιζόμενη επιστημονική συζήτηση για το πόσο γρήγορα προέκυψαν νέα είδη μετά τη κατακλυσμιαία σύγκρουση. Αυτό υποδηλώνει ότι η ζωή ανέκαμψε πολύ ταχύτερα από ό,τι πίστευαν προηγουμένως οι επιστήμονες όπως αναφέρεται σε μελέτη που δημοσιεύθηκε στην επιθεώρηση «Geology».«Είναι απίστευτα γρήγορο. Αυτή η έρευνα μας βοηθά να κατανοήσουμε πόσο γρήγορα μπορούν να εξελιχθούν νέα είδη μετά από ακραία γεγονότα και επίσης πόσο σύντομα άρχισε να ανακάμπτει το περιβάλλον μετά την πρόσκρουση του αστεροειδή» αναφέρει ο Κρις Λόουερι παλαιοωκεανογράφος στο Ινστιτούτο Γεωφυσικής του Πανεπιστημίου του Τέξας, εκ των επικεφαλής των ερευνητικής ομάδας.Αφού ο αστεροειδής με διάμετρο περίπου 12 χιλιόμετρα έπεσε στα ανοικτά της χερσονήσου Γιουκατάν στον Κόλπο του Μεξικού σκόνη και αιθάλη από την πρόσκρουση μπλόκαραν προσωρινά το ηλιακό φως. Οι ψυχρές και σκοτεινές συνθήκες διήρκεσαν περίπου 10 χρόνια και περίπου το 80 τοις εκατό των ειδών φυτών και ζώων εξαφανίστηκε.Με βάση εκτιμήσεις για το πόσο γρήγορα συσσωρευόταν το ίζημα στον ωκεανό και πότε άρχισαν να εμφανίζονται απολιθώματα νέων ειδών πλαγκτού, όπως το Parvularugoglobigerina eugubina, πολλοί ειδικοί θεωρούν ότι χρειάστηκαν περίπου 30.000 χρόνια για να εμφανιστούν τα πρώτα νέα είδη. Ωστόσο αυτή η εκτίμηση προϋποθέτει ότι τα ωκεάνια ιζήματα συσσωρεύονταν με σταθερό ρυθμό κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου. Αν και αυτό συμβαίνει συχνά στα ωκεάνια περιβάλλοντα, δεν ήταν απαραίτητα αληθές μετά την πρόσκρουση του Chicxulub. Τα ισότοπα Στη νέα μελέτη οι ερευνητές στράφηκαν σε έναν διαφορετικό δείκτη, το ήλιο 3. Αυτό το ισότοπο φτάνει στη Γη με τη διαπλανητική σκόνη σε σταθερό ρυθμό. Μετρώντας το ήλιο 3 σε ένα στρώμα ιζήματος, οι επιστήμονες μπορούν να υπολογίσουν πόσο χρόνο χρειάστηκε για να σχηματιστεί αυτό το στρώμα. Για τη μελέτη οι ερευνητές χρησιμοποίησαν προηγουμένως συλλεγμένες μετρήσεις ηλίου 3 από έξι τοποθεσίες για να υπολογίσουν πότε εμφανίστηκαν νέα απολιθωμένα είδη.Με βάση αυτή την ανάλυση, το P eugubina εμφανίστηκε κατά μέσο όρο 6,400 χρόνια μετά την πρόσκρουση σε αυτές τις έξι τοποθεσίες. Σε ορισμένες τοποθεσίες η νέα βαθμονόμηση υποδηλώνει ότι άλλα είδη πιθανότατα εμφανίστηκαν ακόμη νωρίτερα, λιγότερο από 2.000 χρόνια μετά την πτώση του αστεροειδούς. Μεταξύ 10 και 20 ειδών πλαγκτού εμφανίστηκαν μέσα σε περίπου 11,000 χρόνια αν και εξακολουθεί να υπάρχει κάποια διαφωνία σχετικά με το ποια απολιθώματα θεωρούνται ξεχωριστά είδη σύμφωνα με τη μελέτη.Η ταχύτητα της ανάκαμψης δείχνει πόσο ανθεκτική είναι η ζωή. Το να αποκαθίσταται σύνθετη ζωή μέσα σε έναν γεωλογικό παλμό είναι πραγματικά εντυπωσιακό. Συνήθως απαιτούνται εκατομμύρια χρόνια για να αναπτυχθούν νέα είδη αλλά αυτή η διαδικασία μπορεί να επιταχυνθεί σε περιόδους έντονου στρες όπως μετά την πρόσκρουση του αστεροειδούς. Αυτή η ανάκαμψη μπορεί να βοηθήσει τους επιστήμονες να εκτιμήσουν πόσο γρήγορα θα μπορούσαν να προκύψουν νέα είδη ως απάντηση στην ανθρώπινη επίδραση. Είναι επίσης πιθανώς ενθαρρυντικό για την ανθεκτικότητα των σύγχρονων ειδών δεδομένης της απειλής της ανθρωπογενούς καταστροφής οικοτόπων» αναφέρει ο Τίμοθι Μπράλαουερ, γεωεπιστήμονας στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο της Πενσιλβάνια, συνσυγγραφέας της μελέτης. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2066914/i-zoi-anekampse-entyposiaka-grigora-meta-tin-ptosi-toy-asteroeidi-poy-exafanise-toys-deinosayroys/

Ο Ήλιος εκπέμπει 4 ισχυρές ηλιακές εκλάμψεις. Ο Ήλιος εξέπεμψε τρεις ισχυρές ηλιακές εκλάμψεις την 1η Φεβρουαρίου, με κορύφωση στις 7:33 π.μ. ET, 6:37 μ.μ. ET και 7:36 μ.μ. ET. Ο Ήλιος εξέπεμψε μια τέταρτη ισχυρή ηλιακή έκλαμψη στις 2 Φεβρουαρίου, με κορύφωση στις 3:14 π.μ. ET. Το Παρατηρητήριο Ηλιακής Δυναμικής της NASA , το οποίο παρακολουθεί συνεχώς τον Ήλιο, κατέγραψε εικόνες των γεγονότων. Οι ηλιακές εκλάμψεις είναι ισχυρές εκρήξεις ενέργειας. Οι εκλάμψεις και οι ηλιακές εκρήξεις μπορούν να επηρεάσουν τις ραδιοεπικοινωνίες, τα δίκτυα ηλεκτρικής ενέργειας, τα σήματα πλοήγησης και να θέσουν σε κίνδυνο τα διαστημόπλοια και τους αστροναύτες. Η πρώτη έκλαμψη ταξινομείται ως έκλαμψη X1.0. Η δεύτερη ταξινομείται ως X1.8 και η τρίτη ταξινομείται ως X2.8. Η τέταρτη έκλαμψη ταξινομείται ως X1.6. Η κλάση X υποδηλώνει τις πιο έντονες εκλάμψεις, ενώ ο αριθμός παρέχει περισσότερες πληροφορίες σχετικά με την έντασή της.Για να δείτε πώς ένας τέτοιος διαστημικός καιρός μπορεί να επηρεάσει τη Γη, επισκεφθείτε το Κέντρο Πρόβλεψης Διαστημικού Καιρού της NOAA https://spaceweather.gov/ , την επίσημη πηγή της κυβέρνησης των ΗΠΑ για προβλέψεις, παρατηρήσεις, προειδοποιήσεις και ειδοποιήσεις για τον διαστημικό καιρό. Η NASA λειτουργεί ως ερευνητικός βραχίονας της εθνικής προσπάθειας για τον διαστημικό καιρό. Η NASA παρατηρεί συνεχώς τον Ήλιο και το διαστημικό μας περιβάλλον με έναν στόλο διαστημοπλοίων που μελετούν τα πάντα, από τη δραστηριότητα του Ήλιου μέχρι την ηλιακή ατμόσφαιρα και τα σωματίδια και τα μαγνητικά πεδία στο διάστημα που περιβάλλει τη Γη. https://science.nasa.gov/blogs/solar-cycle-25/2026/02/02/sun-releases-4-strong-solar-flares/ Το Ηλιακό Δυναμικό Παρατηρητήριο της NASA κατέγραψε αυτές τις εικόνες των ηλιακών εκλάμψεων — που φαίνονται ως οι φωτεινές λάμψεις στο κέντρο των εικόνων — την 1η και 2α Φεβρουαρίου 2026. Οι εικόνες δείχνουν ένα υποσύνολο ακραίου υπεριώδους φωτός που αναδεικνύει το εξαιρετικά θερμό υλικό στις εκλάμψεις και το οποίο χρωματίζεται σε χρυσό και κόκκινο. Το IMAP της NASA ξεκινά την κύρια επιστημονική αποστολή Το IMAP (Interstellar Mapping and Acceleration Probe) της NASA ξεκίνησε την διετή κύρια επιστημονική αποστολή του την 1η Φεβρουαρίου για να εξερευνήσει και να χαρτογραφήσει τα όρια της ηλιόσφαιράς μας — την προστατευτική φούσκα που δημιουργείται από τον ηλιακό άνεμο που περιβάλλει το ηλιακό μας σύστημα.Η αποστολή, η οποία ξεκίνησε στις 24 Σεπτεμβρίου 2025, βασίζεται σε 10 επιστημονικά όργανα για να καταγράψει μια ολοκληρωμένη εικόνα του τι συμβαίνει στο διάστημα, από σωματίδια υψηλής ενέργειας που προέρχονται από τον Ήλιο, έως μαγνητικά πεδία στον διαπλανητικό χώρο, έως τη σκόνη που απομένει από εκρήξεις αστέρων στον διαστρικό χώρο.Μελετώντας αυτό το τεράστιο φάσμα σωματιδίων και τα μαγνητικά πεδία που τα καθοδηγούν, το IMAP θα διερευνήσει δύο από τα πιο σημαντικά ζητήματα στην ηλιοφυσική, δηλαδή την ενεργοποίηση φορτισμένων σωματιδίων από τον Ήλιο και την αλληλεπίδραση του ηλιακού ανέμου στα όριά του με τον διαστρικό χώρο.Με την έναρξη της κύριας επιστημονικής αποστολής του, ορισμένα από τα δεδομένα του IMAP τροφοδοτούνται τώρα στο σύστημα IMAP Active Link for Real-Time (I-ALiRT), το οποίο μεταδίδει παρατηρήσεις σε σχεδόν πραγματικό χρόνο των διαστημικών καιρικών συνθηκών, όπως ο ηλιακός άνεμος και τα ενεργητικά σωματίδια, που κατευθύνονται προς τη Γη. Αυτά τα δεδομένα μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την ενημέρωση των μετεωρολόγων, οι οποίοι εκδίδουν προηγμένες προειδοποιήσεις και ειδοποιήσεις για πιθανές δυσμενείς επιπτώσεις του διαστημικού καιρού στην υγεία και την ασφάλεια των διαστημοπλοίων και των αστροναυτών.Ο κύριος ερευνητής και καθηγητής του Πανεπιστημίου του Πρίνστον, Ντέιβιντ ΜακΚόμας, ηγείται της αποστολής IMAP, η οποία διαθέτει μια διεθνή ομάδα 27 συνεργαζόμενων ιδρυμάτων. Το Εργαστήριο Εφαρμοσμένης Φυσικής (APL) του Johns Hopkins στο Λόρελ του Μέριλαντ διαχειρίστηκε τη φάση ανάπτυξης, κατασκεύασε το διαστημόπλοιο και λειτουργεί την αποστολή, η οποία είναι η πέμπτη στο χαρτοφυλάκιο του Προγράμματος Ηλιακών Επίγειων Εξερευνητών της NASA. Το Τμήμα Εξερευνητικών και Ηλιοφυσικών Έργων στο Κέντρο Διαστημικών Πτήσεων Goddard της NASA στο Γκρίνμπελτ του Μέριλαντ διαχειρίζεται το Πρόγραμμα Ηλιακών Επίγειων Εξερευνητών για το Τμήμα Ηλιοφυσικής της Διεύθυνσης Επιστημονικών Αποστολών της NASA. Το IMAP (Interstellar Mapping and Acceleration Probe) της NASA χαρτογραφεί τα όρια της ηλιόσφαιράς μας — μια γιγάντια προστατευτική φυσαλίδα που δημιουργείται από τον Ήλιο και περικλείει το ηλιακό μας σύστημα. Το διαστημόπλοιο μελετά τη δραστηριότητα του Ήλιου και πώς τα όρια της ηλιόσφαιρας αλληλεπιδρούν με την τοπική γαλαξιακή γειτονιά πέρα από αυτήν. Μάθετε περισσότερα για την επιστημονική αποστολή του IMAP εδώ: https://science.nasa.gov/missions/nasas-imap-mission-to-study-boundaries-of-our-home-in-space/

Καταγράφηκε η μεγαλύτερη ηφαιστειακή καταστροφή στο ηλιακό μας σύστημα. Πρόκειται για ένα ορυμαγδό ηφαιστειακών εκρήξεων έκτασης δεκάδων χιλιάδων τετραγωνικών χλμ. Η πιο βίαιη ηφαιστειακή καταστροφή που έχει παρατηρηθεί ποτέ στο ηλιακό μας σύστημα καταγράφηκε στο κολασμένο φεγγάρι του Δία, την Ιώ, με ταυτόχρονες εκρήξεις που κάλυψαν μια τεράστια έκταση 65,000 τετραγωνικών χιλιομέτρων.Τις παρατηρήσεις έκανε το διαστημόπλοιο Juno της NASA που μελετά το σύστημα του Δία. Οι συγχρονισμένες εκρήξεις υποδεικνύουν την ύπαρξη ενός μέχρι πρότινος άγνωστου δικτύου αλληλοσυνδεόμενων δεξαμενών μάγματος ακριβώς κάτω από την επιφάνεια του ηφαιστειακού αυτού φεγγαριού που είναι καλυμμένο από λάβα.Οι εκρήξεις απελευθέρωσαν ενέργεια που εκτιμάται μεταξύ 140 και 260 τεραβάτ, όπου ένα τεραβάτ ισούται με ένα τρισεκατομμύριο βατ. Η προηγούμενη ισχυρότερη ηφαιστειακή έκρηξη που είχε παρατηρηθεί στην Ιώ ήταν περίπου 80 τεραβάτ, από το ηφαίστειο Σουρτ το 2001. Συγκριτικά η έκρηξη του όρους Σεντ Χέλενς στην πολιτεία της Ουάσιγκτον το 1980 είχε ισχύ 52 τεραβάτ.«Αυτό που καθιστά το γεγονός ακόμη πιο εξαιρετικό είναι ότι δεν αφορούσε ένα μόνο ηφαίστειο αλλά πολλαπλές ενεργές εστίες που φωτίστηκαν ταυτόχρονα αυξάνοντας τη φωτεινότητά τους πάνω από χίλιες φορές σε σύγκριση με τα συνήθη επίπεδα. Αυτός ο τέλειος συγχρονισμός υποδηλώνει ότι επρόκειτο για ένα ενιαίο τεράστιο εκρηκτικό γεγονός, το οποίο διαδόθηκε υπόγεια για εκατοντάδες χιλιόμετρα» αναφέρει ο Αλεσάντρο Μούρα από το Ιταλικό Εθνικό Ινστιτούτο Αστροφυσικής.Το ηφαιστειακό επεισόδιο καταγράφηκε πριν από δύο χρόνια κατά τη διάρκεια μιας από τις κοντινές διελεύσεις του Juno από την Ιώ όταν το διαστημόπλοιο βρέθηκε 74,400 χιλιόμετρα πάνω από την πυρακτωμένη επιφάνεια του δορυφόρου αλλά τώρα ολοκληρώθηκε η μελέτη των δεδομένων. Το σφουγγάρι Η Ιώ με διάμετρο 3,643 χιλιόμετρα διαθέτει εκατοντάδες ενεργά ηφαίστεια διάσπαρτα στην επιφάνειά της. Οι συχνές εκρήξεις τους προκαλούνται από τις ισχυρές παλιρροϊκές βαρυτικές δυνάμεις του Δία που συμπιέζουν και παραμορφώνουν το εσωτερικό της Ιούς παράγοντας αρκετή θερμότητα ώστε να διατηρείται ο μανδύας της σε λιωμένη κατάσταση.Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο του επίμαχου συμβάντος είναι ότι πολλά ηφαίστεια ενεργοποιήθηκαν ταυτόχρονα γεγονός που υποδηλώνει ότι συνδέονται μεταξύ τους μέσω τεράστιων δεξαμενών μάγματος που τροφοδοτούν πολλαπλές εκρήξεις ταυτόχρονα. Η ερευνητική ομάδα του Μούρα προτείνει ότι το υπόγειο στρώμα και ο μανδύας της Ιούς μπορεί να μοιάζουν με σφουγγάρι με την έννοια ότι είναι γεμάτα πόρους που περιέχουν μάγμα. Ενδιαφέρον είναι ότι δεν εξερράγησαν όλα τα γνωστά ηφαίστεια της περιοχής, γεγονός που υποδηλώνει ότι όσα δεν ενεργοποιήθηκαν δεν συνδέονταν με το συγκεκριμένο δίκτυο μάγματος, αλλά ενδεχομένως με άλλα.Η ηφαιστειακή έκρηξη ανιχνεύθηκε από το όργανο JIRAM του Juno του οποίου κύριος ερευνητής είναι ο Μούρα. Το JIRAM είχε σχεδιαστεί για να μελετά τις θερμικές εκπομπές στην ατμόσφαιρα του Δία και να εντοπίζει σέλας αλλά οι υπέρυθρες δυνατότητές του το καθιστούν επίσης κατάλληλο για την ανίχνευση ηφαιστειακών θερμών σημείων στην Ιώ.Στο πλαίσιο της παρατεταμένης αποστολής του Juno, το διαστημόπλοιο πραγματοποιεί κοντινές διελεύσεις από τα μεγάλα φεγγάρια του Δία αφού είχε περάσει το μεγαλύτερο μέρος της αποστολής του μακριά από αυτά. Κατά τις μελλοντικές διελεύσεις από την Ιώ το Juno θα εξετάσει την επιφάνεια του φεγγαριού αναζητώντας νέες ροές λάβας και αποθέσεις τέφρας που προέκυψαν από αυτή τη θεαματική ηφαιστειακή έκρηξη. Μια εικόνα από την Ιώ η οποία συγκλονίζεται μόινιμα από ηφαιστειακές εκρήξεις. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2066963/katagrafike-i-megalyteri-ifaisteiaki-katastrofi-sto-iliako-mas-systima/

Το CERN ανακάλυψε τα υλικά της «σούπας» ύλης του νεογέννητου Σύμπαντος. Νέα στοιχεία για το πώς… μαγειρεύτηκαν τα πρώτα σωματίδια μετά τη Μεγάλη Έκρηξη. Χρησιμοποιώντας τον ισχυρότερο επιταχυντή σωματιδίων στον κόσμο, τον Μεγάλο Επιταχυντή Αδρονίων (LHC) του CERN, επιστήμονες ανακάλυψαν ότι η ύλη που έκανε την εμφάνιση της ελάχιστα εκατομμυριοστά του δευτερολέπτου μετά τη Μεγάλη Έκρηξη και ονομάστηκε «σούπα» συμπεριφερόταν πράγματι ως υγρό και είχε θερμοκρασία εκατομμυρίων βαθμών Κελσίου ήταν δηλαδή κυριολεκτικά μια κοσμική σούπα.Αυτή η πρωταρχική σούπα αποτελείτο από ένα πλάσμα σωματιδίων που ονομάζονται κουάρκ και γκλουόνια, τα οποία ψύχθηκαν πολύ γρήγορα, με αποτέλεσμα να συγχωνευτούν και να δημιουργήσουν τα θεμελιώδη σωματίδια όπως πρωτόνια και νετρόνια. Σήμερα, τα κουάρκ και τα γκλουόνια εντοπίζονται μόνο μέσα σε αυτά τα σωματίδια, με μία εξαίρεση. Όταν βαριά άτομα μολύβδου συγκρούονται σχεδόν με την ταχύτητα του φωτός μέσα στον LHC δημιουργείται ένα περιβάλλον υψηλής ενέργειας που απελευθερώνει προσωρινά τα κουάρκ και τα γκλουόνια, αναπαράγοντας το πλάσμα κουάρκ-γκλουονίων του πρώιμου Σύμπαντος.Χρησιμοποιώντας τον επιταχυντή μήκους 27 χιλιομέτρων κοντά στη Γενεύη μια ομάδα ερευνητών από το MIT δημιούργησε πλάσμα κουάρκ-γκλουονίων. Μέσα σε αυτή την «προσομοιωμένη πρωταρχική σούπα»,παρατήρησαν ότι τα κουάρκ δημιουργούν «αφυπνίσεις» καθώς περνούν μέσα από το πλάσμα όπως ακριβώς ένα πλοίο αφήνει πίσω του κυματισμούς στο νερό.Αυτή είναι η πρώτη ένδειξη ότι το πλάσμα κουάρκ-γκλουονίων αντιδρά σε κινούμενα σωματίδια όπως ένα υγρό εκτινάσσοντας σταγονίδια και κυματισμούς και όχι ως τυχαία διασκορπισμένα σωματίδια. Η συνοχή αυτή δείχνει ότι δεν πρόκειται απλώς για ρευστό, αλλά για ένα κυριολεκτικό υγρό. Οι επιστήμονες πιστεύουν ότι αυτό το εύρημα μπορεί να επιλύσει μακροχρόνια ερωτήματα σχετικά με τη σύσταση της ύλης στο νεογέννητο σύμπαν.«Υπήρχε μεγάλη συζήτηση στο πεδίο μας για το αν το πλάσμα ανταποκρίνεται σε ένα κουάρκ. Τώρα βλέπουμε ότι το πλάσμα είναι απίστευτα πυκνό, ικανό να επιβραδύνει ένα κουάρκ και να παράγει πιτσιλιές και στροβιλισμούς όπως ένα υγρό. Το πλάσμα κουάρκ-γκλουονίων είναι πράγματι μια πρωταρχική σούπα» εξηγεί ο Γιεν-Τζιε Λι καθηγητής φυσικής στο MIT, επικεφαλής της ερευνητικής ομάδας. Η μελέτη Για να παρατηρήσουν αυτές τις «αφυπνίσεις» οι ερευνητές χρησιμοποίησαν τον ανιχνευτή Compact Muon Solenoid (CMS) του LHC και ανέπτυξαν μια τεχνική που τους επέτρεψε να μετρούν το μέγεθος, την ταχύτητα και την εξάπλωση αυτών των κυματισμών, καθώς και τον χρόνο που χρειάζονται για να διαλυθούν. Αυτές οι μετρήσεις είναι καθοριστικές για την καλύτερη κατανόηση των ιδιοτήτων του πλάσματος κουάρκ-γκλουονίων και του τρόπου που συμπεριφερόταν στα πρώτα μικροδευτερόλεπτα του Σύμπαντος.Το πλάσμα κουάρκ-γκλουονίων δεν ήταν μόνο το πρώτο υγρό που υπήρξε ποτέ αλλά με θερμοκρασία τρισεκατομμυρίων βαθμών είναι επίσης το πιο καυτό υγρό που έχει υπάρξει. Θεωρείται σχεδόν τέλειο υγρό όπου τα κουάρκ και τα γκλουόνια ρέουν ομαλά και χωρίς τριβή. Μία θεωρία γνωστή ως «υβριδικό μοντέλο» υποστηρίζει ότι αυτή η πρωταρχική σούπα θα πρέπει να αντιδρά όπως κάθε άλλο υγρό όταν τα σωματίδια τη διασχίζουν με ταχύτητα. Δηλαδή, ένα ρεύμα κουάρκ που περνά μέσα από το πλάσμα θα πρέπει να δημιουργεί κυματισμούς και πιτσιλιές.Πολλά πειράματα στον LHC και σε άλλους επιταχυντές έχουν προσπαθήσει να εντοπίσουν αυτό το φαινόμενο συγκρούοντας βαριά ιόντα σχεδόν με την ταχύτητα του φωτός, δημιουργώντας για ένα απειροελάχιστο χρονικό διάστημα μια σταγόνα της πρωταρχικής σούπας.Κατά την προσπάθειά τους να εντοπίσουν τις «αφυπνίσεις», οι επιστήμονες αναζήτησαν ζεύγη κουάρκ και αντικουάρκ, που κινούνται αντίθετα. Ωστόσο, όπως εξήγησε ο Λι το ένα κουάρκ τείνει να καλύπτει το ίχνος του άλλου, δυσκολεύοντας τον εντοπισμό. Η τεχνική Για να το ξεπεράσουν οι ερευνητές υιοθέτησαν μια νέα τεχνική: αναζήτησαν κουάρκ που κινούνται μαζί με ένα ουδέτερο σωματίδιο, το μποζόνιο Z, το οποίο έχει ελάχιστη αλληλεπίδραση με το περιβάλλον του. Το πλεονέκτημα είναι ότι τα μποζόνια Z έχουν σαφώς καθορισμένη ενέργεια και μπορούν να ανιχνευθούν εύκολα.«Μερικές φορές είμαστε τυχεροί και μία σύγκρουση δημιουργεί ταυτόχρονα ένα μποζόνιο Z και ένα κουάρκ με μεγάλη ορμή. Αυτά κινούνται αντίθετα: το κουάρκ αφήνει πίσω του κυματισμούς ενώ το μποζόνιο όχι» λένε οι ερευνητές.Μετά από 13 δισεκατομμύρια συγκρούσεις στον LHC, η ομάδα εντόπισε περίπου 2,000 περιπτώσεις στις οποίες δημιουργήθηκε μποζόνιο Z. Σε αυτές τις περιπτώσεις, οι επιστήμονες παρατήρησαν σταθερά ένα μοτίβο ρευστής κίνησης προς την αντίθετη κατεύθυνση, το οποίο ταίριαζε με τις θεωρητικές προβλέψεις του υβριδικού μοντέλου.«Για πρώτη φορά έχουμε άμεση απόδειξη ότι το κουάρκ όντως παρασύρει μαζί του περισσότερο πλάσμα καθώς κινείται. Αυτό θα μας επιτρέψει να μελετήσουμε τις ιδιότητες και τη συμπεριφορά αυτού του εξωτικού ρευστού με πρωτοφανή λεπτομέρεια» κατέληξε ο Λι. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2066900/to-cern-anakalypse-ta-ylika-tis-soypas-ylis-toy-neogennitoy-sympantos/

Ανιχνεύθηκε η μεγαλύτερη οργανική ένωση με θείο στον διαστρικό χώρο. Στην καρδιά του Γαλαξία μας, μέσα σε ένα διαστρικό νέφος, οι αστρονόμοι ανακάλυψαν την μεγαλύτερη θειούχο κυκλική ένωση που έχει βρεθεί ποτέ στο διάστημα.Ερευνητές από το Ινστιτούτο Max Planck για την Εξωγήινη Φυσική, σε συνεργασία με αστροφυσικούς από το Κέντρο Αστροβιολογίας CSIC-INTA, εντόπισαν την μεγαλύτερη χημική ένωση που περιέχει ένα άτομο θείου (S) και έχει βρεθεί ποτέ στο διάστημα. Πρόκειται για την 2,5-κυκλοεξαδιεν-1-θειόνη (C6H6S). Η ανακάλυψη έγινε συνδυάζοντας εργαστηριακά πειράματα με αστρονομικές παρατηρήσεις και δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Nature με τίτλο: A detection of sulfur-bearing cyclic hydrocarbons in space. https://www.nature.com/articles/s41550-025-02749-7 Το μόριο βρέθηκε στο μοριακό νέφος G+0,693–0,027, περίπου 27.000 έτη φωτός από τη Γη, κοντά στο κέντρο του Γαλαξία μας. Το μόριο, με έναν σταθερό εξαμελή δακτύλιο και συνολικά 13 άτομα, υπερβαίνει κατά πολύ το μέγεθος όλων των προηγουμένως ανιχνευμένων ενώσεων στο διάστημα που περιέχουν θείο. Είναι η πρώτη σαφής ανίχνευση ενός πολύπλοκου, δακτυλιοειδούς μορίου που περιέχει θείο στον διαστρικό χώρο και ένα κρίσιμο βήμα προς την κατανόηση της χημικής σύνδεσης του διαστήματος και των δομικών στοιχείων της ζωής.Μέχρι τώρα, οι αστρονόμοι είχαν ανιχνεύσει στον διαστρικό χώρο μόνο μικρές ενώσεις που περιέχουν θείο, συνήθως με έως έξι άτομα συνολικά. Μεγάλα, σύνθετα μόρια που περιέχουν θείο ήταν αναμενόμενα, ιδιαίτερα λόγω του ουσιαστικού ρόλου του θείου στις πρωτεΐνες και τα ένζυμα, ωστόσο αυτά τα μεγαλύτερα μόρια παρέμεναν μη ανιχνεύσιμα. Αυτό το χάσμα μεταξύ της διαστρικής χημείας και του οργανικού αποθέματος που βρέθηκε σε κομήτες και μετεωρίτες αποτελούσε κεντρικό μυστήριο στην αστροχημεία.Το ανιχνευθέν μόριο C6H6S σχετίζεται δομικά με μόρια που βρίσκονται σε εξωγήινα δείγματα και είναι το πρώτο του είδους του που ανιχνεύεται με βεβαιότητα στο διάστημα. Η ανακάλυψη δημιουργεί μια άμεση χημική «γέφυρα» μεταξύ του διαστρικού χώρου και του ηλιακού μας συστήματος.Οι ερευνητές συνέθεσαν το μόριο στο εργαστήριο και μέτρησαν με ακρίβεια τις συχνότητες ραδιοεκπομπών του C6H6S, παράγοντας ένα μοναδικό «ραδιοδακτυλικό αποτύπωμα». Αυτή η υπογραφή στη συνέχεια αντιστοιχίστηκε με αστρονομικά δεδομένα που συλλέχθηκαν από ραδιοτηλεσκόπια στην Ισπανία.Το γεγονός ότι ένα μόριο 13 ατόμων, δομικά παρόμοιο με μόρια που έχουν ανιχνευθεί σε κομήτεs, υπάρχει ήδη σε ένα νεαρό, αστρικό μοριακό νέφος, υποδεικνύει ότι η χημική βάση για τη ζωή ξεκινά πολύ πριν σχηματιστούν τα άστρα.Η ανακάλυψη δείχνει ότι πολλά σύνθετα μόρια που περιέχουν θείο πιθανότατα παραμένουν ακόμη απαρατήρητα – και ότι τα θεμελιώδη συστατικά της ζωής μπορεί να έχουν σχηματιστεί στα βάθη του διαστρικού χώρου, πολύ πριν από την ύπαρξη της Γης. πηγή: New insights into the origins of the chemistry of life – https://www.mpg.de/26040668/the-origins-of-the-chemistry-of-life-in-space

Ο νυχτερινός ουρανός του Φεβρουαρίου, χωρίς τηλεσκόπιο. Οι θέσεις των πλανητών τον μήνα Φεβρουάριο: Ερμής: Σε μέγιστη ανατολική αποχή (18ο, απογευματινός ουρανός) στις 19/2 με μέγεθος -0,4 (φωτισμός 50%) Αφροδίτη: Πολύ κοντά στον ήλιο, αθέατη Άρης: Πολύ κοντά στον ήλιο, αθέατος Δίας: Στον απογευματινό ουρανό μεσουρανεί 21:54 στο μέσο του μήνα (Δίδυμοι, μέγεθος -2,5, διάμετρος 44′ ‘) Κρόνος: Στον απογευματινό ουρανό, δύει 20:45 στο μέσο του μήνα (Ιχθύες, μέγεθος 1,1 διάμετρος 16′ ‘, κλίση δακτυλίων 3ο) Επιπλέον, στον νυχτερινό ουρανό του Φεβρουαρίου μπορούμε να δούμε: 2/2: Πανσέληνος 3/2: Η Σελήνη σε απόσταση 0,5ο από τον Βασιλίσκο (α Λέοντα, πρωί) 19/2: Η Σελήνη σε απόσταση 8ο από τον Ερμή και 5ο από τον Κρόνο (δύση Σελήνης 2 ημερών 20:28) 24/2: Η Σελήνη σε απόσταση 3ο από τις Πλειάδες 27/2: Η Σελήνη σε απόσταση 6ο από τον Δία πηγές: αστρονομικό ημερολόγιο 2025, εκδόσεις Πλανητάριο Θεσσαλονίκη – https://earthsky.org/astronomy-essentials/visible-planets-tonight-mars-jupiter-venus-saturn-mercury/

Η NASA επιλέγει το Axiom Space για την πέμπτη ιδιωτική αποστολή στον Διαστημικό Σταθμό. Η NASA και η Axiom Space υπέγραψαν παραγγελία για την πέμπτη ιδιωτική αποστολή αστροναυτών στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό, η οποία αναμένεται να εκτοξευθεί το νωρίτερο τον Ιανουάριο του 2027 από το Διαστημικό Κέντρο Κένεντι του οργανισμού στη Φλόριντα.«Η ανάθεση της πέμπτης ιδιωτικής μας αποστολής αστροναυτών δείχνει ότι το εμπορικό διάστημα δεν είναι μια μακρινή υπόσχεση, αλλά μια παρούσα πραγματικότητα», δήλωσε ο διοικητής της NASA, Τζάρεντ Ισαάκμαν. «Επεκτείνοντας την πρόσβαση και οξύνοντας τον ανταγωνισμό στη χαμηλή τροχιά της Γης, αυτές οι αποστολές ενισχύουν τις δυνατότητες στις οποίες θα βασιστεί η NASA καθώς προχωράμε προς τη Σελήνη, τον Άρη και πέρα από αυτήν. Ανυπομονούμε να αξιοποιήσουμε αυτές τις δυνατότητες με πολλές ιδιωτικές αποστολές αστροναυτών που θα ακολουθήσουν».Η Αποστολή 5 της Axiom αναμένεται να παραμείνει έως και 14 ημέρες στον διαστημικό σταθμό. Η συγκεκριμένη ημερομηνία εκτόξευσης θα εξαρτηθεί από τη συνολική κίνηση των διαστημοπλοίων στο τροχιακό φυλάκιο και άλλες παραμέτρους σχεδιασμού.«Ο Διεθνής Διαστημικός Σταθμός αποτελεί μια κρίσιμη πλατφόρμα για την ενεργοποίηση της εμπορικής βιομηχανίας σε χαμηλή τροχιά γύρω από τη Γη», δήλωσε η Dana Weigel, διευθύντρια του Προγράμματος του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού στο Διαστημικό Κέντρο Johnson της NASA στο Χιούστον. «Οι ιδιωτικές αποστολές αστροναυτών επιτρέπουν στον σταθμό να χρησιμοποιηθεί ως πεδίο δοκιμών για νέες αγορές και τεχνολογίες, ενώ παράλληλα επιτρέπουν στην επιστήμη, την έρευνα και την ενημέρωση να συμβάλουν σε μια αναπτυσσόμενη διαστημική οικονομία». Η Axiom Space θα υποβάλει τέσσερα προτεινόμενα μέλη πληρώματος στη NASA και τους διεθνείς εταίρους της για αξιολόγηση. Μόλις εγκριθούν και επιβεβαιωθούν, θα εκπαιδευτούν με τη NASA, τους διεθνείς εταίρους και τον πάροχο εκτόξευσης για την αποστολή τους.«Είναι τιμή μας που η NASA βράβευσε την Axiom Space με την πέμπτη επανδρωμένη διαστημική της αποστολή», δήλωσε ο Jonathan Cirtain, πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της Axiom Space. «Και οι τέσσερις προηγούμενες αποστολές έχουν επεκτείνει την παγκόσμια κοινότητα των εξερευνητών του διαστήματος, διαφοροποιώντας τις επιστημονικές έρευνες στη μικροβαρύτητα και παρέχοντας σημαντικές πληροφορίες που ωφελούν την ανάπτυξη του διαστημικού σταθμού επόμενης γενιάς, του Axiom Station. Το βραβείο υπογραμμίζει τη δέσμευση της Axiom Space να επαναπροσδιορίσει την πρόσβαση στο διάστημα, να ενισχύσει τη διεθνή συνεργασία και να επιτρέψει ερευνητικές ευκαιρίες σε χαμηλή τροχιά γύρω από τη Γη προς όφελος όλων».Η Axiom Space θα αγοράσει υπηρεσίες αποστολών από τη NASA, συμπεριλαμβανομένων αναλώσιμων πληρώματος, παράδοσης φορτίου, αποθήκευσης και άλλων πόρων σε τροχιά για καθημερινή χρήση. Η NASA θα αγοράσει από την Axiom Space τη δυνατότητα επιστροφής επιστημονικών δειγμάτων που πρέπει να διατηρούνται κρύα κατά τη μεταφορά τους πίσω στη Γη.Η NASA έκανε την επιλογή από προτάσεις που έλαβε σε απάντηση στην Ανακοίνωση Έρευνας της NASA του Μαρτίου 2025. Ο οργανισμός ολοκληρώνει την παραγγελία αποστολής για την έκτη ιδιωτική αποστολή αστροναυτών στον διαστημικό σταθμό και θα κοινοποιήσει πρόσθετες πληροφορίες μόλις είναι διαθέσιμες.Οι αποστολές στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό, συμπεριλαμβανομένων των ιδιωτικών αποστολών αστροναυτών, συμβάλλουν στην προώθηση της επιστημονικής γνώσης και στην επίδειξη νέων τεχνολογιών για μελλοντικές ανθρώπινες και ρομποτικές πτήσεις εξερεύνησης, στο πλαίσιο της προσέγγισης εξερεύνησης της Σελήνης και του Άρη της NASA, συμπεριλαμβανομένων των σεληνιακών αποστολών μέσω της εκστρατείας Άρτεμις της NASA . Μάθετε περισσότερα για την εμπορική διαστημική στρατηγική της NASA στη διεύθυνση: https://www.nasa.gov/commercial-space Rocket and Space Corporation Energia Η δεύτερη φάση του πειράματος ημιαγωγών ανάπτυξης στο διάστημα έχει προγραμματιστεί για το 2026. Το πρώτο εγχώρια αναπτυγμένο σύστημα για την καλλιέργεια ημιαγωγών σε ανοιχτό κενό εκτοξεύτηκε στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό (ISS) το φθινόπωρο του 2025. Στις 16 Οκτωβρίου, οι κοσμοναύτες Alexei Zubritsky και Sergei Ryzhikov τοποθέτησαν τον εξοπλισμό στη μονάδα Nauka. Και τον Δεκέμβριο, τα πρώτα αποτελέσματα επέστρεψαν στη Γη με το πλήρωμα του Soyuz MS-27. Το σύστημα επιταξίας μοριακής δέσμης αναπτύχθηκε στο Ινστιτούτο Φυσικών Προβλημάτων του Σιβηρικού Παραρτήματος της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών. ✅️ Στόχος του πειράματος Ekran-M είναι να δοκιμαστεί η σκοπιμότητα της καλλιέργειας αρσενικούχου γαλλίου στο διάστημα. Οι ημιαγωγοί αρσενικούχου γαλλίου είναι πιο κοντά από ό,τι νομίζετε. Αυτό και παρόμοιες ενώσεις χρησιμοποιούνται για την κατασκευή πολλών χρήσιμων ηλεκτρονικών εξαρτημάτων. Ένα από τα πιο δημοφιλή είναι οι ενισχυτές ισχύος για smartphones. Με απλά λόγια, αυτά τα εξαρτήματα βελτιώνουν σημαντικά την ποιότητα των κλήσεων. Τα πλεονεκτήματα του κενού του διαστήματος και η πειραματική τεχνολογία συζητήθηκαν 👉ΕΔΩ. https://vk.com/wall-167742670_23339 «Το δεύτερο στάδιο έχει προγραμματιστεί για φέτος, το 2026. Θα ξεκινήσει ξανά και το πείραμα θα αναλυθεί λεπτομερώς», δήλωσε ο Βαλεντίν Παρμόν, επικεφαλής του Σιβηρικού Παραρτήματος της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών, προσθέτοντας ότι οι επιστήμονες αναλύουν αυτή τη στιγμή δείγματα κρυστάλλων που ελήφθησαν στο διάστημα. Νωρίτερα, ο κοσμοναύτης Αλεξέι Ζουμπρίτσκι χαρακτήρισε το πείραμα ως ένα από τα πιο πολλά υποσχόμενα των τελευταίων χρόνων. https://vk.com/rsc_energia?z=video-167742670_456239630%2Fd5b3b6e9fa5f4018c6%2Fpl_post_-167742670_23908 https://vk.com/rsc_energia?w=wall-167742670_23908

Η αντίστροφη μέτρηση για την πρόβα του Wet Dress συνεχίζεται για το Artemis II Η NASA συνεχίζει την αντίστροφη μέτρηση για την πρόβα υγρής εκτόξευσης Artemis II – μια δοκιμή ανεφοδιασμού καυσίμου του πυραύλου SLS (Space Launch System). Ομάδες παρακολούθησαν όλα τα συστήματα καθ' όλη τη διάρκεια της νύχτας κατά τη διάρκεια χαμηλών θερμοκρασιών και ισχυρών ανέμων στο Διαστημικό Κέντρο Κένεντι του οργανισμού στη Φλόριντα. Νωρίς σήμερα το πρωί, περίπου στις ώρες και 30 λεπτά του L-39, οι ομάδες τροφοδότησαν το  βασικό στάδιο του πυραύλου , το οποίο σύντομα θα φορτωθεί με περισσότερα από 700.000 γαλόνια υγρού οξυγόνου και υγρού υδρογόνου κατά τη φάση ανεφοδιασμού της αντίστροφης μέτρησης. Αυτό θα συμβεί κατά τη διάρκεια μιας σειράς διαφορετικών ορόσημων φόρτωσης προωθητικού για την πλήρωση, τη συμπλήρωση και την αναπλήρωση των δεξαμενών. Το ενδιάμεσο στάδιο κρυογονικής πρόωσης τροφοδοτήθηκε κατά τη διάρκεια της νύχτας. Το Orion παρέμεινε ενεργοποιημένο τις τελευταίες ημέρες λόγω των χαμηλών θερμοκρασιών στη Φλόριντα. Οι μηχανικοί προετοιμάζονται να φορτίσουν τις μπαταρίες πτήσης του Orion και σύντομα θα ξεκινήσουν τη φόρτιση της μπαταρίας του βασικού σταδίου. Αργότερα σήμερα, οι μηχανικοί θα πραγματοποιήσουν τις τελικές προετοιμασίες των ομφάλιων βραχιόνων και θα πραγματοποιήσουν μια βόλτα στην εξέδρα εκτόξευσης. Μια ζωντανή μετάδοση του πυραύλου στην εξέδρα συνεχίζεται διαδικτυακά 24 ώρες το 24ωρο , 7 ημέρες την εβδομάδα. Η NASA θα παρέχει ξεχωριστή ροή κατά τη διάρκεια των δραστηριοτήτων ανεφοδιασμού, καθώς και ενημερώσεις σε πραγματικό χρόνο μέσω αναρτήσεων ιστολογίου σχετικά με τη δοκιμή κατά τη διάρκεια της ημέρας ανεφοδιασμού. https://www.nasa.gov/blogs/missions/2026/02/01/wet-dress-rehearsal-countdown-progressing-for-artemis-i Μια πανσέληνος φαίνεται να λάμπει πάνω από το SLS (Space Launch System) της NASA και το διαστημόπλοιο Orion, πάνω από τον κινητό εκτοξευτή τις πρώτες πρωινές ώρες της 1ης Φεβρουαρίου 2026. Ο πύραυλος βρίσκεται αυτή τη στιγμή στην εξέδρα εκτόξευσης 39Β στο Διαστημικό Κέντρο Κένεντι της NASA στη Φλόριντα, καθώς οι ομάδες προετοιμάζονται για μια πρόβα τζενεράλε για να εξασκηθούν στα χρονοδιαγράμματα και τις διαδικασίες για την εκτόξευση του Artemis II. Ο πύραυλος Space Launch System (SLS) της NASA και το διαστημόπλοιο Orion, στερεωμένα στον κινητό εκτοξευτή, φαίνονται στην Εξέδρα Εκτόξευσης 39Β, το Σάββατο 17 Ιανουαρίου 2026, στο Διαστημικό Κέντρο Κένεντι της NASA στη Φλόριντα. Η δοκιμαστική πτήση Artemis II της NASA θα μεταφέρει τον Διοικητή Reid Wiseman, τον Πιλότο Victor Glover και την Ειδική Αποστολής Christina Koch από τη NASA, και τον Ειδικό Αποστολής Jeremy Hansen από την CSA (Καναδική Διαστημική Υπηρεσία), γύρω από τη Σελήνη και πίσω στη Γη το αργότερο μέχρι τον Απρίλιο του 2026.

Εντοπίστηκε η μαύρη τρύπα με την μεγαλύτερη «ουρά» στο Σύμπαν. Πρόκειται για ένα πίδακα ύλης με έκταση τριών χιλιάδων ετών φωτός. Χρησιμοποιώντας το Τηλεσκόπιο Ορίζοντα Γεγονότων (EHT) αστρονόμοι εντόπισαν μια κοσμική «φλόγα» μήκους 3,000 ετών φωτός πίσω στην πηγή της, τη γιγάντια μαύρη τρύπα M87* που έγινε διάσημη αφού είναι η πρώτη μαύρη τρύπα που απεικονίστηκε με απευθείας φωτογράφηση από την ανθρωπότητα.Το επίτευγμα αυτό θα μπορούσε να βοηθήσει τους επιστήμονες να κατανοήσουν καλύτερα τι δημιουργεί αυτούς τους ισχυρούς πίδακες φορτισμένων σωματιδίων που κινούνται με ταχύτητες κοντά στην ταχύτητα του φωτός.Η M87* βρίσκεται στο κέντρο του γαλαξία Μεσιέ 87 (M87) σε απόσταση περίπου 55 εκατομμύρια έτη φωτός από τη Γη. Η ιστορική φωτογραφία αυτής της υπερμεγέθους μαύρης τρύπας, με μάζα ίση με 6,5 δισεκατομμύρια Ήλιους, καταγράφηκε από το EHT το 2017 και δόθηκε στη δημοσιότητα τον Απρίλιο του 2019.Όχι μόνο είναι πολύ πιο μαζική από τη μαύρη τρύπα στο κέντρο του γαλαξία μας, τον Τοξότη A* που έχει μάζα περίπου 4 εκατομμύρια φορές μεγαλύτερη από αυτή του Ήλιου αλλά είναι και ενεργή. Αυτό σημαίνει ότι καταβροχθίζει αχόρταγα το γύρω αέριο και τη σκόνη ενώ ταυτόχρονα εκτοξεύει ισχυρούς πίδακες από τους πόλους της. Ωστόσο η ακριβής προέλευση αυτών των πιδάκων γύρω από τον κεντρικό «κινητήρα» της μαύρης τρύπας και ο μηχανισμός που τους τροφοδοτεί παραμένουν σε μεγάλο βαθμό άγνωστα. Η τεχνική Για να κατανοήσουν καλύτερα τον πίδακα αυτής της υπερμεγέθους μαύρης τρύπας οι αστρονόμοι χρησιμοποίησαν παρατηρήσεις του EHT από το 2021 αξιοποιώντας μια τεχνική που ονομάζεται Πολύ Μεγάλης Βάσης Συμβολομετρία (VLBI).Η τεχνική αυτή επιτρέπει την αποκάλυψη δομών σε πολύ μικρές κλίμακες γύρω από υπερμεγέθεις μαύρες τρύπες, όπως ο λαμπερός χρυσαφένιος δακτύλιος υπερθερμασμένης ύλης που κυριαρχεί στην εικόνα του 2019 της M87*, δηλαδή ουσιαστικά η «σκιά» της μαύρης τρύπας. Με τις νεότερες αυτές παρατηρήσεις, η ομάδα κατάφερε τελικά να συνδέσει τον φωτεινό δακτύλιο υλικού γύρω από τη M87* με τη βάση του πίδακα που εκρήγνυται από αυτήν, προσδιορίζοντας ένα πιθανό σημείο προέλευσης.«Η μελέτη αυτή αποτελεί ένα πρώιμο βήμα προς τη σύνδεση των θεωρητικών ιδεών για την εκτόξευση πιδάκων με άμεσες παρατηρήσεις. Ο εντοπισμός του σημείου από όπου ενδέχεται να ξεκινά ο πίδακας και του τρόπου με τον οποίο συνδέεται με τη σκιά της μαύρης τρύπας προσθέτει ένα κρίσιμο κομμάτι στο παζλ και οδηγεί σε καλύτερη κατανόηση του τρόπου λειτουργίας του κεντρικού μηχανισμού» λέει ο Κ. Σαουράμπχ του Ινστιτούτου Ραδιοαστρονομίας του Μαξ Πλανκ, επικεφαλής της ερευνητικής ομάδας. Η ανακάλυψη Μέσω μοντελοποίησης της υπερμεγέθους μαύρης τρύπας οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι ραδιοεκπομπές που απουσίαζαν από τις παρατηρήσεις του EHT μεταξύ 2017 και 2019 αλλά εμφανίστηκαν το 2021 πιθανότατα προέρχονται από μια συμπαγή περιοχή σε απόσταση μικρότερη από το ένα δέκατο του έτους φωτός από τη μαύρη τρύπα. Η περιοχή αυτή συνδέεται με τη βάση του πίδακα της M87* και αντιστοιχεί στον νότιο βραχίονα ενός άλλου πίδακα που έχει παρατηρηθεί σε ραδιοκύματα.«Παρατηρούμε το εσωτερικό τμήμα του πίδακα της M87 με παγκόσμια πειράματα VLBI εδώ και πολλά χρόνια, με ολοένα αυξανόμενη ανάλυση, και τελικά καταφέραμε να απεικονίσουμε τη σκιά της μαύρης τρύπας το 2019», δήλωσε ο Χέντρικ Μίλερ από το Εθνικό Αστεροσκοπείο Ραδιοαστρονομίας. «Είναι εντυπωσιακό να βλέπουμε ότι σταδιακά συνδυάζουμε αυτές τις πρωτοποριακές παρατηρήσεις σε πολλαπλές συχνότητες και ολοκληρώνουμε την εικόνα της περιοχής από όπου εκτοξεύεται ο πίδακας». Είκονα του κολοσσιαίου πίδακα της μαύρης τρύπας Μ87* https://www.naftemporiki.gr/techscience/2066655/entopistike-i-mayri-trypa-me-tin-megalyteri-oyra-sto-sympan/

Η εβδομάδα ολοκληρώνεται με συσκευασία φορτίου και τεχνολογική έρευνα καθώς το πλήρωμα-12 συζητά την αποστολή. Το τρίο της Αποστολής 74 ολοκλήρωσε την εβδομάδα συσκευάζοντας φορτίο για την επιστροφή στη Γη και εξερευνώντας την τεχνητή νοημοσύνη προς όφελος των επιχειρήσεων του πληρώματος. Οι παρατηρήσεις της Γης και η συντήρηση του εργαστηριακού εξοπλισμού ολοκλήρωσαν τη βάρδια στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό την Παρασκευή.Ο μηχανικός πτήσης της NASA, Κρις Γουίλιαμς, ολοκλήρωσε τη βάρδιά του την Παρασκευή φορτώνοντας τον εξοπλισμό μέσα σε ένα SpaceX Dragon για την επιστροφή του στη Γη τον επόμενο μήνα. Ο Γουίλιαμς, με τη βοήθεια του διοικητή του σταθμού Σεργκέι Κουντ-Σβερτσκόφ της Roscosmos, άρχισε να συσκευάζει ορισμένα από τα ολοκληρωμένα πειράματα και τα σχετικά ερευνητικά δείγματα, καθώς και χρησιμοποιημένο υλικό και σκουπίδια, μέσα στο Dragon για ανάκτηση και ανάλυση στο έδαφος. Ο Dragon παρέδωσε μια σειρά από επιστημονικά πειράματα, προμήθειες πληρώματος και άλλα στις 25 Αυγούστου 2025 .Ο Γουίλιαμς πέρασε το πρώτο μισό της βάρδιάς του εργαζόμενος στη μονάδα Tranquility συντηρώντας μια ποικιλία συστημάτων υποστήριξης ζωής. Αρχικά, αντικατέστησε τον τροχιακό υδραυλικό εξοπλισμό που βοηθά στην ανακύκλωση των λυμάτων στο τροχιακό φυλάκιο. Στη συνέχεια, καθάρισε το σύστημα εξαερισμού μέσα στα εναέρια καταλύματα πληρώματος της μονάδας Harmony και στη συνέχεια μέτρησε τη ροή αέρα από το Harmony στη μονάδα εργαστηρίου Destiny για να εξασφαλίσει ένα ασφαλές περιβάλλον αναπνοής.Ο Kud-Sverchkov, στη δεύτερη διαστημική του πτήση, εργάστηκε σε δύο διαφορετικά πειράματα, το πρώτο για την καταγραφή των επιπτώσεων των φυσικών καταστροφών στην επιφάνεια της Γης και το δεύτερο για την εξερεύνηση της φυσικής του πλάσματος. Έστρεψε μια κάμερα σε διαφορετικά παράθυρα της μονάδας υπηρεσίας Zvezda και φωτογράφισε ορόσημα κοντά σε υδάτινα σώματα και βουνά από τη βορειοδυτική Αφρική έως την ανατολική Ευρώπη. Στη συνέχεια, ο Kud-Sverchkov μελέτησε τις διαδικασίες για την επερχόμενη έρευνα φυσικής του Plasma Kristall-4 , η οποία διερευνά σύνθετα πλάσματα, ενδεχομένως προωθώντας τα σχέδια διαστημοπλοίων, οδηγώντας σε καλύτερη κατανόηση του σχηματισμού πλανητών και βελτιώνοντας την έρευνα της θεμελιώδους φυσικής.Ο μηχανικός πτήσης της Roscosmos, Σεργκέι Μικάεφ, απεγκατέστησε τον εξοπλισμό παρατήρησης της Γης, ολοκληρώνοντας μια αυτοματοποιημένη φωτογράφιση κατά τη διάρκεια της νύχτας, η οποία κατέγραψε πολυφασματικές εικόνες πυρκαγιών από την Αφρική έως τη Νοτιοανατολική Ασία κατά τη διάρκεια της συνεδρίας ύπνου του πληρώματος. Στη συνέχεια, ο Μικάεφ διαμόρφωσε υλικό διαχείρισης και ελέγχου δεδομένων που υποστηρίζει πλατφόρμες πειραμάτων, από την έρευνα υλικών έως τη διαστημική φυσική και τα συστήματα τεχνητής νοημοσύνης. Τέλος, ο πρώτος διαστημικός επιβάτης έστρεψε την προσοχή του σε μια άλλη μελέτη τεχνητής νοημοσύνης, η οποία μελετά εργαλεία για τη μετατροπή ομιλίας σε κείμενο και τη βελτίωση της διαχείρισης δεδομένων και των επικοινωνιών μεταξύ του πληρώματος και των ελεγκτών εδάφους. Οι ερευνητές επιδιώκουν να χρησιμοποιήσουν τη νέα τεχνολογία για να επιταχύνουν και να αυξήσουν την ακρίβεια της τεκμηρίωσης του πληρώματος, ωφελώντας τις επιχειρήσεις σε διαστημόπλοια.Τα τέσσερα μέλη που εκπροσωπούν την αποστολή Crew-12 της SpaceX της NASA συζήτησαν την επερχόμενη πτήση τους προς τον διαστημικό σταθμό κατά τη διάρκεια μιας συνέντευξης τύπου για το πλήρωμα στο YouTube . Η κυβερνήτης Jessica Meir και ο πιλότος Jack Hathaway , και οι δύο από τη NASA, και οι ειδικοί αποστολών Sophie Adenot της ESA (Ευρωπαϊκός Οργανισμός Διαστήματος) και Andrey Fedyaev της Roscosmos στοχεύουν σε εκτόξευση στις 11 Φεβρουαρίου για να ξεκινήσουν μια αποστολή διαστημικής έρευνας στο τροχιακό εργαστήριο. Οι διαχειριστές αποστολών από τη NASA, την ESA και την SpaceX συζήτησαν επίσης τους ερευνητικούς στόχους του Crew-12 κατά τη διάρκεια της Συνδιάσκεψης Επισκόπησης Αποστολών σήμερα. Μάθετε περισσότερα για τις δραστηριότητες του διαστημικού σταθμού ακολουθώντας το ιστολόγιο του διαστημικού σταθμού , @space_station στο X, καθώς και τους λογαριασμούς του ISS στο Facebook και στο Instagram . https://www.nasa.gov/blogs/spacestation/2026/01/30/week-wraps-with-cargo-packing-tech-research-as-crew-12-discusses-mission/ Ο αστροναύτης της NASA, Κρις Γουίλιαμς, διεξάγει μικροβιολογική έρευνα μέσα στο ντουλαπάκι του εργαστηρίου Kibo, στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό. Ενέργεια Πυραύλων και Διαστήματος Μέσα από τις Ζώνες Ακτινοβολίας της Γης: Επέτειος της Αποστολής των Πρώτων Ηλεκτρονικών Δορυφόρων Η εκτόξευση του θρυλικού "Seven" στις 30 Ιανουαρίου 1964 επέτρεψε στην ανθρωπότητα να μελετήσει την αόρατη ασπίδα του πλανήτη μας - τις ζώνες ακτινοβολίας της Γης - για πρώτη φορά. Οι Electron-1 και Electron-2 εκτοξεύτηκαν σε τροχιά. Τι είναι οι ζώνες ακτινοβολίας; Ο πλανήτης μας περιβάλλεται από ένα μαγνητικό πεδίο - τη μαγνητόσφαιρα. Προστατεύει κάθε μορφή ζωής από την καταστροφική ροή φορτισμένων σωματιδίων από το διάστημα. Η μαγνητόσφαιρα συλλαμβάνει αυτά τα σωματίδια, αναγκάζοντάς τα να κινούνται κατά μήκος πολύπλοκων τροχιών και σχηματίζοντας δύο γιγάντιες περιοχές υψηλής ακτινοβολίας γύρω από τη Γη, σε σχήμα ένθετων "ντόνατς". Αυτές είναι οι ζώνες ακτινοβολίας. Η Αποστολή Ηλεκτρονίων Αναπτύχθηκε μια στρατηγική για την ταυτόχρονη μελέτη αυτών των ζωνών. Το Electron-1 εκτοξεύτηκε σε τροχιά με απόγειο (μέγιστη απόσταση) περίπου 6.000 χλμ. για να μελετήσει την εσωτερική ζώνη, η οποία αποτελείται κυρίως από πρωτόνια. Το Electron-2 στάλθηκε σε μια πιο επιμήκη τροχιά - πάνω από 60.000 χλμ. - για να μελετήσει την εξωτερική, ηλεκτρονική ζώνη. Η αποστολή απέδωσε ανεκτίμητα δεδομένα, αλλά αντιμετώπισε επίσης τις σκληρές πραγματικότητες του διαστήματος. Το Electron-1, που διέρχεται συνεχώς από πυκνά ρεύματα πρωτονίων, λειτούργησε μόνο για 40 ημέρες - τα ηλιακά του πάνελ υποβαθμίστηκαν γρήγορα υπό την επίδραση της ακτινοβολίας. Αυτή η εμπειρία έγινε ένα κρίσιμο μάθημα: δημιουργήθηκε ειδική θωράκιση για τα επόμενα διαστημόπλοια Electron-3 και Electron-4, επιτρέποντάς τους να λειτουργούν σημαντικά περισσότερο. Στη φωτογραφία απεικονίζονται οι πραγματικοί "εφεδρικοί" δορυφόροι. Σήμερα, μπορούν να προβληθούν στο μουσείο RSC Energia. Αυτές οι συσκευές είναι ➡️εντελώς⬅️ πανομοιότυπες με τα πρωτότυπα πτήσης. Χρησιμοποιήθηκαν για ολόκληρο το πρόγραμμα δοκιμών εδάφους το 1964 και ήταν έτοιμες να εκτοξευθούν στο διάστημα σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης με τους κύριους δορυφόρους. Τα δεδομένα που ελήφθησαν από τη σειρά δορυφόρων Electron αποτέλεσαν τη βάση για την κατανόησή μας για το περιβάλλον ακτινοβολίας στο διάστημα κοντά στη Γη και εξακολουθούν να χρησιμοποιούνται στο σχεδιασμό διαστημοπλοίων και για τη διασφάλιση της ασφάλειας των επανδρωμένων διαστημικών πτήσεων. https://vk.com/rsc_energia?w=wall-167742670_23895 Ενεργειακή Εταιρεία Πυραύλων και Διαστήματος Πλυντήριο ρούχων στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό; Ναι, παρακαλώ. Μπορεί να έχετε ήδη ακούσει ότι η NII KhimMash ετοιμάζεται να δοκιμάσει ένα πρωτότυπο πλυντήριο ρούχων για τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό. Πράγματι, ένα μεγάλο μέρος του φορτίου που παραδίδεται σε τροχιά αποτελείται από καθαρά ρούχα και σεντόνια για τους αστροναύτες. Επιπλέον, το νερό είναι ένας εξαιρετικά πολύτιμος πόρος στο διάστημα. Γράψαμε για αυτό το θέμα πριν από λίγο καιρό. Ωστόσο, υπήρξαν στιγμές στην ιστορία της κοσμοναυτικής που τα πληρώματα προσπάθησαν να πλυθούν και ακόμη και να ατμίσουν σε τροχιά. Βίντεο και φωτογραφίες για την οπτικοποίηση του ζητήματος του «νερού» στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό 👇 1️⃣ Στο βίντεο, ο κοσμοναύτης Alexander Kaleri καταδεικνύει με σαφήνεια τη συμπεριφορά του υγρού σε μια δεξαμενή αποθήκευσης. 2️⃣ Και εδώ είναι μια φωτογραφία του ντους και της σάουνας από τον σταθμό Mir, εφεδρικός εξοπλισμός που εκτίθεται τώρα στο μουσείο μας. Σύμφωνα με το TASS, το πλυντήριο ρούχων θα έχει τη μορφή θαλάμου ή σακούλας που περιοδικά συμπιέζεται και αποσυμπιέζεται, περιστρέφοντας και καθαρίζοντας έτσι τα ρούχα. Η χωρητικότητα είναι περίπου 5 λίτρα. Μετά το πλύσιμο, σκουπίζονται με ηλεκτρική σκούπα και στεγνώνουν. Επίσης, βρίσκονται σε εξέλιξη εργασίες για τη δημιουργία μιας πτυσσόμενης καμπίνας ντους για χρήση στο διάστημα. https://vk.com/rsc_energia?w=wall-167742670_23902

Το Perseverance Rover της NASA ολοκληρώνει την πρώτη του διαδρομή στον Άρη με τεχνητή νοημοσύνη. Η ομάδα για τον εξάτροχο επιστήμονα χρησιμοποίησε μια τεχνητή νοημοσύνη με δυνατότητα όρασης για να δημιουργήσει μια ασφαλή διαδρομή πάνω από την επιφάνεια του Κόκκινου Πλανήτη χωρίς τη συμβολή ανθρώπινων σχεδιαστών διαδρομών. Το ρόβερ Perseverance της NASA για τον Άρη ολοκλήρωσε τις πρώτες διαδρομές σε έναν άλλο κόσμο που είχαν σχεδιαστεί από τεχνητή νοημοσύνη. Η επίδειξη, η οποία πραγματοποιήθηκε στις 8 και 10 Δεκεμβρίου και καθοδηγήθηκε από το Εργαστήριο Αεριοπροώθησης του οργανισμού στη Νότια Καλιφόρνια, χρησιμοποίησε γενετική τεχνητή νοημοσύνη για να δημιουργήσει σημεία αναφοράς για το Perseverance, μια σύνθετη εργασία λήψης αποφάσεων που συνήθως εκτελείται χειροκίνητα από τους σχεδιαστές του ανθρώπινου ρόβερ της αποστολής. «Αυτή η επίδειξη δείχνει πόσο έχουν προχωρήσει οι δυνατότητές μας και διευρύνει τον τρόπο με τον οποίο θα εξερευνήσουμε άλλους κόσμους», δήλωσε ο Διευθυντής της NASA, Τζάρεντ Ισαάκμαν. «Αυτόνομες τεχνολογίες όπως αυτή μπορούν να βοηθήσουν τις αποστολές να λειτουργούν πιο αποτελεσματικά, να ανταποκρίνονται σε απαιτητικό έδαφος και να αυξάνουν τα επιστημονικά οφέλη καθώς η απόσταση από τη Γη μεγαλώνει. Είναι ένα ισχυρό παράδειγμα ομάδων που εφαρμόζουν τη νέα τεχνολογία προσεκτικά και υπεύθυνα σε πραγματικές επιχειρήσεις». Κατά τη διάρκεια της επίδειξης, η ομάδα αξιοποίησε έναν τύπο δημιουργικής Τεχνητής Νοημοσύνης (ΤΝ) που ονομάζεται μοντέλα οπτικής γλώσσας (vision-language models) για να αναλύσει υπάρχοντα δεδομένα από το σύνολο δεδομένων επιφανειακών αποστολών του JPL. Η ΤΝ χρησιμοποίησε τις ίδιες εικόνες και δεδομένα στα οποία βασίζονται οι ανθρώπινοι σχεδιαστές για να δημιουργήσουν σημεία αναφοράς — σταθερές τοποθεσίες όπου το ρόβερ αναλαμβάνει ένα νέο σύνολο οδηγιών — έτσι ώστε το Perseverance να μπορεί να πλοηγηθεί με ασφάλεια στο απαιτητικό έδαφος του Άρη. Η πρωτοβουλία ξεκίνησε από το Κέντρο Επιχειρήσεων Rover (ROC) της JPL σε συνεργασία με την Anthropic, χρησιμοποιώντας τα μοντέλα Claude AI της εταιρείας. Πρόοδος για τον Άρη, πέρα από αυτό Ο Άρης βρίσκεται κατά μέσο όρο περίπου 225 εκατομμύρια χιλιόμετρα μακριά από τη Γη. Αυτή η τεράστια απόσταση δημιουργεί μια σημαντική καθυστέρηση στην επικοινωνία, καθιστώντας αδύνατη την απομακρυσμένη λειτουργία σε πραγματικό χρόνο — ή «joy-sticking» — ενός ρόβερ. Αντ' αυτού, τα τελευταία 28 χρόνια, σε αρκετές αποστολές, οι διαδρομές των ρόβερ έχουν σχεδιαστεί και εκτελεστεί από ανθρώπους «οδηγούς», οι οποίοι αναλύουν το έδαφος και τα δεδομένα κατάστασης για να σκιαγραφήσουν μια διαδρομή χρησιμοποιώντας σημεία αναφοράς, τα οποία συνήθως απέχουν το πολύ 100 μέτρα μεταξύ τους για να αποφευχθούν τυχόν κίνδυνοι. Στη συνέχεια, στέλνουν τα σχέδια μέσω του Δικτύου Βαθύ Διαστήματος της NASA στο ρόβερ, το οποίο τα εκτελεί. Αλλά για τις διαδρομές του Perseverance στις 1.707 και 1.709 ημέρες ή sols του Άρη, η ομάδα έκανε κάτι διαφορετικό: Η Generative AI παρείχε την ανάλυση των τροχιακών εικόνων υψηλής ανάλυσης από την κάμερα HiRISE (High Resolution Imaging Science Experiment) στο Mars Reconnaissance Orbiter της NASA και δεδομένα κλίσης εδάφους από ψηφιακά μοντέλα υψομέτρου. Αφού εντόπισε κρίσιμα χαρακτηριστικά του εδάφους - βραχώδες υπόστρωμα, εμφανίσεις, επικίνδυνα πεδία ογκόλιθων, κυματισμούς άμμου και τα παρόμοια - δημιούργησε μια συνεχή διαδρομή με σημεία αναφοράς.Για να διασφαλιστεί ότι οι οδηγίες της τεχνητής νοημοσύνης ήταν πλήρως συμβατές με το λογισμικό πτήσης του ρόβερ, η ομάδα μηχανικών επεξεργάστηκε επίσης τις εντολές οδήγησης μέσω του «ψηφιακού διδύμου» της JPL (εικονικό αντίγραφο του ρόβερ), επαληθεύοντας πάνω από 500.000 μεταβλητές τηλεμετρίας πριν στείλει εντολές στον Άρη. Στις 8 Δεκεμβρίου, με σημεία αναφοράς γενετικής τεχνητής νοημοσύνης στη μνήμη του, το Perseverance οδήγησε 689 πόδια (210 μέτρα). Δύο ημέρες αργότερα, οδήγησε 807 πόδια (246 μέτρα). «Τα θεμελιώδη στοιχεία της γενετικής Τεχνητής Νοημοσύνης (Generative AI) δείχνουν μεγάλη υπόσχεση στον εξορθολογισμό των πυλώνων της αυτόνομης πλοήγησης για οδήγηση εκτός πλανήτη: η αντίληψη (βλέποντας τους βράχους και τους κυματισμούς), ο εντοπισμός (γνωρίζοντας πού βρισκόμαστε) και ο σχεδιασμός και ο έλεγχος (αποφασίζοντας και εκτελώντας την ασφαλέστερη διαδρομή)», δήλωσε η Vandi Verma, διαστημική ρομποτική στο JPL και μέλος της ομάδας μηχανικών Perseverance. «Κινούμαστε προς μια ημέρα όπου η γενετική Τεχνητή Νοημοσύνη και άλλα έξυπνα εργαλεία θα βοηθούν τα επιφανειακά ρόβερ μας να χειρίζονται διαδρομές χιλιομετρικής κλίμακας, ελαχιστοποιώντας παράλληλα το φόρτο εργασίας του χειριστή, και θα επισημαίνουν ενδιαφέροντα χαρακτηριστικά της επιφάνειας για την επιστημονική μας ομάδα, εξετάζοντας τεράστιους όγκους εικόνων ρόβερ».«Φανταστείτε ευφυή συστήματα όχι μόνο στο έδαφος στη Γη, αλλά και σε εφαρμογές αιχμής στα ρόβερ, τα ελικόπτερα, τα drones και άλλα επιφανειακά στοιχεία, εκπαιδευμένα με τη συλλογική σοφία των μηχανικών, των επιστημόνων και των αστροναυτών της NASA», δήλωσε ο Ματ Γουάλας, διευθυντής του Γραφείου Συστημάτων Εξερεύνησης του JPL. «Αυτή είναι η πρωτοποριακή τεχνολογία που χρειαζόμαστε για να δημιουργήσουμε την υποδομή και τα συστήματα που απαιτούνται για μια μόνιμη ανθρώπινη παρουσία στη Σελήνη και να μεταφέρουμε τις ΗΠΑ στον Άρη και πέρα από αυτήν». Το Perseverance της NASA χρησιμοποίησε τις κάμερες πλοήγησης για να καταγράψει την οδήγησή του κατά μήκος του χείλους του κρατήρα Jezero στις 10 Δεκεμβρίου 2025. Οι εικόνες της κάμερας πλοήγησης συνδυάστηκαν με δεδομένα του ρόβερ και τοποθετήθηκαν σε ένα τρισδιάστατο εικονικό περιβάλλον, με αποτέλεσμα αυτήν την ανακατασκευή με εικονικά καρέ που εισάγονταν περίπου κάθε 4 ίντσες (0,1 μέτρα) της πορείας της οδήγησης. Αυτή η κινούμενη εικόνα δημιουργήθηκε χρησιμοποιώντας δεδομένα που αποκτήθηκαν κατά τη διάρκεια της οδήγησης του Perseverance στις 10 Δεκεμβρίου 2025 στο χείλος του κρατήρα Jezero. Οι ανοιχτόχρωμες μπλε γραμμές απεικονίζουν την τροχιά που ακολουθούν οι τροχοί του ρόβερ. Οι μαύρες γραμμές που σχηματίζουν φίδι μπροστά από το ρόβερ δείχνουν τις επιλογές διαδρομής που εξετάζει το ρόβερ. Το λευκό έδαφος είναι ένας χάρτης υψομέτρου που βασίζεται σε δεδομένα του ρόβερ. Ο μπλε κύκλος που εμφανίζεται κοντά στο τέλος της κινούμενης εικόνας είναι ένα σημείο αναφοράς. Περισσότερα για την Επιμονή Το JPL, το οποίο διαχειρίζεται για τη NASA από το Caltech, φιλοξενεί το Κέντρο Επιχειρήσεων Rover (ROC). Διαχειρίζεται επίσης τις λειτουργίες του ρόβερ Perseverance για λογαριασμό της Διεύθυνσης Επιστημονικών Αποστολών του οργανισμού, στο πλαίσιο του χαρτοφυλακίου του Προγράμματος Εξερεύνησης του Άρη της NASA. Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με το ROC, επισκεφθείτε τη διεύθυνση: https://www.jpl.nasa.gov/roc Αυτή η σχολιασμένη τροχιακή εικόνα απεικονίζει τις σχεδιασμένες από την Τεχνητή Νοημοσύνη (απεικονίζονται σε ματζέντα) και τις πραγματικές (πορτοκαλί) διαδρομές που ακολούθησε το ρόβερ Perseverance Mars κατά τη διάρκεια της οδήγησής του στον κρατήρα Jezero στις 10 Δεκεμβρίου 2025. Η οδήγηση ήταν η δεύτερη από τις δύο επιδείξεις που έδειχναν ότι η γενετική Τεχνητή Νοημοσύνη θα μπορούσε να ενσωματωθεί στον σχεδιασμό της διαδρομής του ρόβερ.

Η NASA αναβάλλει για μερικές μέρες, λόγω καιρού, την επιστροφή της στη Σελήνη μετά από 50 χρόνια. Η νέα ημερομηνία εκτόξευσης συμπίπτει με τον τελικό του Super Bowl Η NASA ανακοίνωσε σήμερα ότι αναβάλλεται για μερικές ημέρες η πρώτη πιθανή ημερομηνία για την εκτόξευση της αποστολής Artemis 2, με την οποία αστροναύτες θα πετάξουν για πρώτη φορά γύρω από τη Σελήνη, έπειτα από μισόν και πλέον αιώνα.Λόγω των κακών καιρικών συνθηκών, η αμερικανική διαστημική υπηρεσία αναγκάστηκε να αναβάλει το τελευταίο μεγάλο τεστ του πυραύλου SLS, εξήγησε σήμερα. Έτσι, το πρώτο πιθανό παράθυρο για την εκτόξευση θα ανοίξει την Κυριακή, 8 Φεβρουαρίου και όχι στις 6 του μηνός, όπως προβλεπόταν στο αρχικό χρονοδιάγραμμα.Η νέα ημερομηνία συμπίπτει με τον τελικό του Super Bowl, του αμερικανικού ποδοσφαίρου, που προσελκύει κάθε χρόνο όλα τα φώτα της δημοσιότητας.Δεν είναι πάντως βέβαιο ότι η NASA θα επιχειρήσει μια εκτόξευση εκείνη την ημέρα, αφού ακόμη δεν έχει ολοκληρωθεί η τελευταία τεχνική δοκιμή του πυραύλου. Η δοκιμή αυτή, κάτι σαν πρόβα τζενεράλε, επιτρέπει στους ειδικούς να επαληθεύσουν ότι όλα είναι έτοιμα για να προχωρήσει η αποστολή. Λόγω όμως του ψύχους που πλήττει μεγάλο μέρος των ΗΠΑ, η δοκιμή μετατέθηκε για την επόμενη εβδομάδα. Τα 14 «παράθυρα» εκτόξευσης Ανάλογα με το πώς θα πάει αυτή η δοκιμή, η NASA θα ανακοινώσει και την ημερομηνία εκτόξευσης της αποστολής, στην οποία θα συμμετάσχουν τρεις Αμερικανοί και ένας Καναδός αστροναύτες.Από τις 8 Φεβρουαρίου μέχρι τις 30 Απριλίου η αμερικανική υπηρεσία εξετάζει 14 «παράθυρα» εκτόξευσης για την αποστολή Artemis 2. Στο ίδιο διάστημα θα πρέπει να στείλει και μια επανδρωμένη αποστολή στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό, την Crew-12. Η αποστολή αυτή είναι προγραμματισμένη για τις 11 Φεβρουαρίου αλλά ενδέχεται να αναβληθεί εάν η Artemis 2 αναχωρήσει πριν από αυτήν την ημερομηνία, εξήγησε ένα στέλεχος της Nasa σε συνέντευξη Τύπου που παραχώρησε. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2066359/i-nasa-anavallei-gia-merikes-meres-logo-kairoy-tin-epistrofi-tis-sti-selini-meta-apo-50-chronia/ Roscosmos Πρώτη ομαλή προσγείωση στη Σελήνη: 60 χρόνια από την εκτόξευση του μη επανδρωμένου διαπλανητικού ανιχνευτή Luna-9 Στις 31 Ιανουαρίου 1966, ένα όχημα εκτόξευσης Molniya-M απογειώθηκε από το Κοσμοδρόμιο του Μπαϊκονούρ, μεταφέροντας τον μη επανδρωμένο διαπλανητικό ανιχνευτή Luna-9 στον φυσικό δορυφόρο της Γης. 3 Φεβρουαρίου 1966: Πώς ξεδιπλώθηκε η προσγείωση του Luna-9 Σε υψόμετρο 74 χλμ. από την επιφάνεια της σελήνης, οι κινητήρες του σταθμού έβαλαν φρενάρισμα, απέρριψαν δύο εξωτερικές μονάδες που περιείχαν απορριφθέντα εξοπλισμό και φούσκωσαν τα μπαλόνια απορρόφησης κραδασμών. Το Luna-9 επιβράδυνε, αναπήδησε αρκετές φορές πάνω από την επιφάνεια της σελήνης και προσγειώθηκε με επιτυχία στη δυτική άκρη του Oceanus Tempestus, δυτικά των κρατήρων Reiner και Marii. Στη συνέχεια, τα μπαλόνια απελευθερώθηκαν και στη συνέχεια αναπτύχθηκαν οι τέσσερις κεραίες πετάλων, αποκαλύπτοντας τις κεραίες μαστιγίου και την τηλεοπτική κάμερα. Κατά τη διάρκεια των 3 ημερών, 3 ωρών και 47 λεπτών που παρέμεινε στην επιφάνεια της Σελήνης, πραγματοποιήθηκαν 10 συνεδρίες επικοινωνίας με τον σταθμό πριν αποφορτιστούν πλήρως οι πηγές ενέργειας. Κατά τη διάρκεια αυτών των συνεδριών, ο σταθμός μετέδωσε πανοραμικές εικόνες της επιφάνειας του δορυφόρου στη Γη. Η προσγείωση του σταθμού σηματοδότησε μια εποχή: Ο Luna-9 ακολουθήθηκε από τον πρώτο τεχνητό δορυφόρο, τον θρυλικό Lunokhod-1, και τους σταθμούς Luna-16, Luna-20 και Luna-24, οι οποίοι παρέδωσαν σεληνιακό έδαφος στη Γη. Εικόνα: Μοντέλο του μη επανδρωμένου σεληνιακού σταθμού Luna-9 στο Μουσείο του Συνδέσμου Έρευνας και Παραγωγής Lavochkin (1). Θραύσμα σεληνιακού πανοράματος που ελήφθη από το ALS Luna-9 (2). Θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε το Κρατικό Αρχείο Επιστημονικής και Τεχνικής Τεκμηρίωσης της Ρωσίας για το υλικό που παρείχε. https://vk.com/roscosmos?w=wall-30315369_599766

Ο Έλληνας επιστήμονας που μελετά την παραγωγή νερού στον Άρη μιλά στη «Ν» Ο Δρ. Βασίλης Ιγγλεζάκης περιγράφει το πώς μπορούμε να κατοικήσουμε τον Κόκκινο Πλανήτη και γιατί πρέπει να το κάνουμε. Η υγρασία που μπορεί να εξαχθεί από την ατμόσφαιρα του Άρη θα μπορούσε να αποτελέσει μια πολύτιμη εναλλακτική πηγή νερού αν οι άνθρωποι θελήσουν να κατοικήσουν τον πλανήτη σύμφωνα με μια νέα μελέτη.Την έρευνα που δημοσιεύεται στην επιθεώρηση «Advances in Space Research» πραγματοποίησε ο Δρ. Βασίλης Ιγγλεζάκης του Πανεπιστημίου Strathclyde στη Γλασκώβη ο οποίος εξέτασε τους διάφορους τρόπους απόκτησης νερού στον Άρη. Όπως εξετάζεται και στη περίπτωση της μόνιμης παρουσίας ανθρώπων στη Σελήνη έτσι και στον Άρη το νερό θα μπορούσε να υποστεί επεξεργασία ώστε εκτός από τα οφέλη του ως υγρό να προσφέρει και το επίσης πολύτιμο οξυγόνο αλλά και την πρώτη ύλη για καύσιμα.Η μελέτη αυτή είναι από τις πρώτες που συγκρίνουν τις διάφορες τεχνολογίες που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για την ανάκτηση νερού σε ένα αρειανό περιβάλλον. Παράλληλα προτείνει νέες ιδέες για τη συλλογή νερού από την ατμόσφαιρα προσφέροντας δυνητικά πολύτιμες εναλλακτικές λύσεις εκεί όπου άλλες πηγές δεν είναι προσβάσιμες.Η εργασία εξετάζει κάθε μέθοδο ως προς τις ενεργειακές απαιτήσεις, τη δυνατότητα κλιμάκωσης και την καταλληλότητά της για διαφορετικές συνθήκες στον Άρη. Η μελέτη δείχνει ότι ο υπόγειος πάγος που υπάρχει στον Άρη αποτελεί την πιο βιώσιμη μακροπρόθεσμη πηγή νερού στον πλανήτη αλλά υποδεικνύει και άλλους τρόπους απόκτησης του όπως την παραγωγή του από τον αέρα. Ο Δρ. Βασίλης Ιγγλεζάκης (Reader |Chair of the Laboratories Operations Committee| Chemical & Process Engineering | University of Strathclyde) μίλησε για την έρευνα του αλλά και για το μέλλον της ανθρωπότητας στο Naftemporiki.gr Πως αποφασίσατε να ασχοληθείτε με το ζήτημα του νερού στον Άρη; Το ενδιαφέρον μου με τον Άρη άρχισε το 2017 όταν ήμουνα στο Καζακστάν. Το βρίσκω βαρετό να ασχολούμαι με ένα αντικείμενο για πάνω από 2-3 χρόνια. Αναζητούσα ένα νέο ερευνητικό πεδίο, μια νέα πρόκληση. Ο Άρης είναι μοναδικός πέρα από την Γη στο ηλικιακό μας σύστημα όπου είναι δυνατόν να στήσουμε κάποια μέρα βάσεις και να κατοικήσουμε. Πέραν αυτού είναι ένας πλανήτης με όλα τα στοιχεία και συνθήκες απαραίτητα για χημικές διεργασίες. Ως χημικός μηχανικός βρίσκω τον Άρη ιδανικό για την ανάπτυξη διεργασιών. Χωρίς χημικούς μηχανικούς δεν θα μπορέσουμε να κάνουμε τίποτα στον Άρη. Συνεπώς προσφέρει πολλές ευκαιρίες για έρευνα, τραβάει το ενδιαφέρον των νέων και την προσοχή των μέσων μαζικής ενημέρωσης. Να σημειώσω επίσης ότι η έρευνα μου ξεκίνησε πολύ πριν αρχίσει να εκτοξεύεται το ενδιαφέρον για τον Άρη εξαιτίας των εξελίξεων στη διαστημική βιομηχανία και την εμφάνιση των επαναχρησιμοποιούμενων πυραύλων και άλλων τεχνολογιών που περιορίζουν σημαντικά το κόστος των διαστημικών ταξιδιών δημιουργώντας νέα δεδομένα για την παρουσία των ανθρώπων μακριά από τη Γη. Μέχρι σήμερα όλες οι μελέτες και σχέδια για την παρουσία του ανθρώπου στον Άρη βασίζονται στην εκμετάλλευση των υπόγειων αποθεμάτων παγωμένου νερού που υπάρχουν στον πλανήτη. Είστε ο πρώτος που υποδεικνύεται και μια εναλλακτική πηγή. Πώς καταλήξατε σε αυτή την ιδέα; Η ιδέα δεν είναι δικιά μου. Πριν την ανακάλυψη πάγου στο υπέδαφος του Άρη υπήρχαν μελέτες πάνω στην παραγωγή νερού από την ατμόσφαιρα. Ήταν όμως λίγες και δεν ήταν αναλυτικές. Μετά την ανακάλυψη του πάγου η ατμόσφαιρα ξεχάστηκε κακώς κατά την γνώμη μου. Υπάρχουν πολλοί λόγοι για αυτό αλλά σε κάθε περίπτωση πρέπει να έχουμε εναλλακτική λύση, ειδικά στον Άρη. Εξάλλου δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι υπάρχει πάγος κοντά στον ισημερινό και εκεί που σίγουρα υπάρχει δεν είμαστε σίγουροι για το βάθος στο οποίο βρίσκεται. Πέραν του πάγου κανείς δεν είχε δημοσιεύσει κάποια εργασία στην σύγκριση των τεχνολογιών και η ατμόσφαιρα θεωρούνταν μια ενεργοβόρα πηγή νερού το οποίο όπως αποδεικνύω στη μελέτη δεν ισχύει σε όλες τις περιπτώσεις. Η εργασία αυτή δεν χρηματοδοτήθηκε και μου πήρε 8 μήνες καθημερινής δουλειάς να την ετοιμάσω. Την αξιολόγησε, πριν την καταθέσω για δημοσίευση σε επιστημονική επιθεώρηση ένας από τους σημαντικότερους χημικούς μηχανικούς που ασχολούνται με τον Άρη, ο Ντόναλντ Ραπ, με σημαντική καριέρα στο Εργαστήριο Αεριώθησης της NASA το JPL. Αν και έχουν γίνει άλματα στις διαστημικές τεχνολογίες όπως νέας γενιάς πύραυλοι, διαστημικά σκάφη, στολές κλπ. πόσο κοντά πιστεύετε ότι είμαστε καταρχάς σε μια επανδρωμένη αποστολή στον Άρη και κατά δεύτερον στη δημιουργία κάποιων πρώτων βάσεων εκεί; Είναι θέμα πολιτικής βούλησης και χρόνου. Η τεχνολογία για να πάμε στον Άρη υπάρχει εδώ και δεκαετίες. Απλώς δεν υπήρχε πολιτική βούληση. Κατά την γνώμη μου είναι θέμα 10 ετών για την επανδρωμένη αποστολή και 20 χρόνια για την βάση. Σε 100 χρόνια θα έχουμε δραστηριότητα εκεί και ίσως την πρώτη πόλη. Δεν είναι το απώτερο μέλλον όπως πολλοί νομίζουν, τα παιδιά μας και τα εγγόνια μας θα τα δουν αυτά. Ποιες προϋποθέσεις θα πρέπει να έχουν καλυφθεί κατά τη γνώμη σας για να δοθεί πράσινο φως στην παρουσία ανθρώπων στον Άρη είτε για αποστολές που θα επιστρέψουν στη Γη είτε για μόνιμη παρουσία εκεί; Θα πρέπει να αναπτυχθούν και να δοκιμαστούν στον Άρη τεχνολογίες για την παραγωγή νερού, οξυγόνου, μεθανίου και υδρογόνου με αυτή την σειρά. Χωρίς αυτά δεν μπορούμε να έχουμε μόνιμη παρουσία στον πλανήτη ή θα εξαρτιόμαστε από την Γη το οποίο δεν είναι βιώσιμο. Όσον αφορά την παραγωγή νερού έχουν αναπτυχθεί τα τελευταία χρόνια τεχνολογίες και συστήματα που συλλέγουν την υγρασία από τον αέρα και την μετατρέπουν σε νερό για χρήση σε άνυδρες περιοχές του πλανήτη ή σε περιοχές που για κάποιο λόγο δεν υπάρχουν επαρκείς ποσότητες νερού για να καλύψουν τις ανάγκες των τοπικών κοινοτήτων. Θα πρέπει να αναπτυχθούν τέτοια συστήματα και να δοκιμαστούν είτε σε τεχνητά προσομοιωμένο περιβάλλον με αυτό του Άρη είτε σε περιοχές της Γης που είναι πιο κοντά σε αυτές του Άρη. Η περιοχή της Γης που είναι πιο κοντά όσον αφορά τις συνθήκες και σύσταση του αέρα με αυτές του Άρη για να γίνουν τέτοιες δοκιμές είναι η Ανταρκτική. Ποια είναι η άποψη σας για τις θεωρίες που έχουν αναπτυχθεί για τη χρήση μεθόδων γεωμηχανικής στον Άρη ώστε να πετύχουμε αλλαγή των κλιματικών του συνθηκών και να αυξηθεί το επίπεδο κατοικησιμότητας του; Ακόμη και αν είχαμε τις τεχνικές δυνατότητες να πραγματοποιήσουμε παρεμβάσεις τέτοιου είδους σε πλανητικό επίπεδο στον Άρη εκτιμώ ότι δεν θα είχαν αποτέλεσμα γιατί το κυρίαρχο πρόβλημα του Άρη είναι η απουσία μαγνητόσφαιρας και η περιορισμένη ατμόσφαιρα του εξαιτίας φαινομένων όπως ο ηλιακός άνεμος. Συνεπώς ότι και αν πετύχαινε σε πρώτο επίπεδο μια παρέμβαση γεωμηχανικής στον Άρη στη συνέχεια τα αποτελέσματα της θα εξουδετερώνονταν. Με απλά λόγια αν με κάποιο τρόπο υποθετικά δημιουργούσαμε απότομα μια ατμόσφαιρα στον Άρη αυτή πολύ γρήγορα θα εξαφανιζόταν αφού δεν υπάρχουν οι γεωλογικές προϋποθέσεις για να την υποστηρίξουν.Να σημειώσω πάντως εδώ ότι η παρουσία των ανθρώπων στον Άρη είναι πιο εύκολη από θέμα συνθηκών από ότι στη Σελήνη επειδή δεν υπάρχουν το ίδιο ακραίες διαφορές στη θερμοκρασία. Στις περιοχές του ισημερινού του Άρη για παράδειγμα μπορεί στη διάρκεια της μέρας να αναπτύσσονται θερμοκρασίες 15-20 βαθμών Κελσίου και το βράδυ να πέφτουν στους -70 βαθμούς Κελσίου. Στη Σελήνη όμως λόγω παντελούς έλλειψης ατμόσφαιρας και αδυναμίας συγκράτησης της θερμότητας οι θερμοκρασίες στον ισημερινό το πρωί μπορεί να φτάνουν τους 120 βαθμούς Κελσίου και όταν φύγει το φως του Ήλιου η θερμοκρασία να πέφτει στους -120 βαθμούς Κελσίου. Επίσης ο αέρας που εξακολουθεί να υπάρχει στον Άρη έχει τέτοια σύσταση που θα είναι σχετικά εύκολο να συλλέγουμε τις μεγάλες ποσότητες διοξειδίου του άνθρακα που υπάρχουν στον αρειανό αέρα και με την κατάλληλη επεξεργασία να τις μετατρέπουμε σε στοιχεία ωφέλιμα για την επιβίωση μας στον πλανήτη. Να επισημάνω ότι ο Άρης έχει και ένα ακόμη πλεονέκτημα που δεν έχει γίνει ευρύτερα γνωστό και ίσως παίζει ρόλο στο ενδιαφέρον που αναπτύσσεται για να πάμε εκεί από διάφορες πλευρές. Είναι η εκμετάλλευση του τεράστιου ορυκτού πλούτου των αστεροειδών. Από τον Άρη για διαφόρους λόγους είναι πολύ πιο εύκολο να φτάσουμε σε ένα αστεροειδή και να υλοποιηθούν εργασίες εξόρυξης από ότι μπορεί να γίνει από τη Γη. Επιπλέον προσωπική μου γνώμη είναι ότι εκτός των άλλων είναι απαραίτητο να καταφέρουμε να βρούμε τρόπο να κατοικήσουμε τον Άρη και αργότερα άλλους κόσμους ώστε να έχει η ανθρωπότητα μια έξοδο διαφυγής και σωτηρίας της σε περίπτωση η Γη καταστεί για κάποιο λόγο μη βιώσιμη για εμάς. Αναφέρετε το ζήτημα των συνθηκών βιωσιμότητας για τον άνθρωπο στη Γη, ποια είναι άποψη σας ως χημικός μηχανικός για το ζήτημα της κλιματικής αλλαγής; Χαίρομαι που κάνετε αυτό το ερώτημα γιατί το τελευταίο χρονικό διάστημα ασχολούμαι πολύ με αυτό το ζήτημα και μάλιστα παραδίδω σχετικά μαθήματα σε φοιτητές πανεπιστημίων με τα οποία συνεργάζομαι. Θα μπορούσα να πω ότι βρίσκομαι κάπου στη μέση δηλαδή δεν είμαι ούτε αρνητής αλλά ούτε και χτυπώ καμπανάκι κινδύνου. Είναι προφανές ότι τα τελευταία χρόνια παρακολουθούμε να εκδηλώνονται ολοένα και πιο ακραία καιρικά φαινόμενα ολοένα και συχνότερα. Θα πρέπει όμως να θέσουμε ένα πλαίσιο του τι ορίζουμε κλιματική αλλαγή. Η Γη περνά διαχρονικά φάσεις κλιματικών κύκλων που διαρκούν κάθε φορά χιλιάδες χρόνια. Είχαμε και στο παρελθόν εμφάνιση ακραίων καιρικών φαινομένων τα οποία έκαναν κάθε φορά ένα κύκλο για να επιστρέψουμε σε μια κλιματική κανονικότητα. Η δραστηριότητα του Ήλιου και άλλοι παράγοντες παίζουν ρόλο στη διαμόρφωση του κλίματος και των καιρικών συνθηκών. Προφανώς και η ανθρώπινη δραστηριότητα παίζει ένα ρόλο αλλά κατά την γνώμη μου πολύ μικρό σχεδόν ασήμαντο, της τάξης δηλαδή του 1-2% στο φαινόμενο που βιώνουμε. Για παράδειγμα η στάθμη της θάλασσας αυξάνεται εδώ αιώνες σταθερά κάτι που προφανώς δεν οφείλεται στη χρήση ορυκτών καυσίμων η οποία επίσης προφανώς αυξάνει σε κάποιο ποσοστό το διοξείδιο του άνθρακα στην ατμόσφαιρα αλλά δεν είναι αυτός ο βασικός μοχλός μεταβολής του κλίματος. Φυσικά και πρέπει να περιορίσουμε όσο περισσότερο γίνεται τη μόλυνση του περιβάλλοντος και τη χρήση ορυκτών καυσίμων αν και εκτιμώ ότι αυτό για να συμβεί θα χρειαστούν αρκετές ακόμη δεκαετίες. Η έλευση της πυρηνικής σύντηξης θα δώσει τελικά τη λύση και μπορώ να πω ότι γίνονται πολύ σημαντικά βήματα σε αυτή την κατεύθυνση και στο κοντινό και όχι απώτερο μέλλον θα κάνει την εμφάνιση της η τεχνολογία πυρηνικής σύντηξης η οποία να πω ότι εκτός των άλλων θα βοηθήσει τα μέγιστα και στη διαστημική βιομηχανία και ειδικά την προσπάθεια του ανθρώπου να καταφέρει να βρει και άλλους τόπους κατοικίας και να μην εξαρτάται αποκλειστικά από τη Γη όπως λέγαμε και προηγουμένως. Ποια είναι τα επόμενα ερευνητικά σας σχέδια; Διεργασίες για την επεξεργασία της ατμόσφαιρας του Άρη για την παραγωγή αερίων και διεργασίες για την παραγωγή καυσίμων και άλλων χρήσιμων χημικών. Κάνω διαφορά άλλα τα οποία τα θεωρώ δευτερεύοντα. Το πρόβλημα είναι ότι δεν υπάρχουν αρκετές πηγές χρηματοδότησης για αυτόν τον τομέα στη Βρετανία και την Ευρώπη. Ίσως είναι θέμα δικτύωσης για να το θέσω έτσι αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2066410/o-ellinas-epistimonas-poy-meleta-tin-paragogi-neroy-ston-ari-mila-sti-n/

Γιατί υπάρχει το φως; Το φως υπάρχει επειδή υπάρχουν ηλεκτρικά φορτία. Παρότι η σύνδεση αυτών των δύο είναι μία από τις βαθύτερες ιδέες της σύγχρονης φυσικής, συνήθως περνά απαρατήρητη. Αυτή η σχέση προκύπτει από την επονομαζόμενη συμμετρία βαθμίδας (gauge symmetry) και εξηγεί γιατί το φως (η ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία) πρέπει να υπάρχει.Για να το καταλάβουμε αυτό ξεκινάμε από τα ηλεκτρόνια. Τα ηλεκτρόνια είναι κβαντικά σωματίδια, πράγμα που σημαίνει ότι εμφανίζουν και κυματική συμπεριφορά. Ένα κύμα δεν περιγράφεται μόνο από το μήκος κύματος και το πλάτος του, αλλά και από κάτι που ονομάζεται φάση. Η φάση μάς λέει σε ποιο στάδιο της ταλάντωσης βρίσκεται το κύμα σε κάθε σημείο του χώρου. Σημεία που έχουν την ίδια φάση ταλαντώνονται με τον ίδιο τρόπο.Δύο κύματα μπορούν να έχουν το ίδιο σχήμα και πλάτος αλλά να διαφέρουν κατά μια μετατόπιση φάσης. Στην κβαντική φυσική όμως, μόνο οι διαφορές φάσης μπορούν να μετρηθούν. Η τιμή της φάσης δεν είναι παρατηρήσιμη. Είναι θέμα σύμβασης. Μπορούμε να την ορίσουμε κάπου ίση με μηδέν για ευκολία στους υπολογισμούς, αλλά αυτή η επιλογή δεν έχει φυσική σημασία.Το ότι μια αυθαίρετη επιλογή δεν πρέπει να επηρεάζει μετρήσιμα φυσικά αποτελέσματα αποτελεί την ουσία της συμμετρίας βαθμίδας. Το πρόβλημα εμφανίζεται όταν επιτρέπουμε στην επιλογή της φάσης να διαφέρει από σημείο σε σημείο. Αν συγκρίνουμε ηλεκτρόνια σε διαφορετικές θέσεις, η σχετική τους φάση θα μπορούσε τότε να εξαρτάται από τη δική μας αυθαίρετη σύμβαση. Αυτό θα σήμαινε ότι μετρήσιμα μεγέθη εξαρτώνται από κάτι χωρίς φυσικό νόημα, κάτι που δεν είναι αποδεκτό.Η λύση είναι να εισαγάγουμε μια επιπλέον πληροφορία που καταγράφει πώς αλλάζουν οι φάσεις από σημείο σε σημείο. Αυτή η πρόσθετη δομή είναι ένα πεδίο, συγκεκριμένα ένα πεδίο βαθμίδας. Όταν ένα ηλεκτρόνιο κινείται, η φάση του πρέπει να προσαρμόζεται με τρόπο που εξαρτάται από αυτό το πεδίο, έτσι ώστε όλες οι αυθαίρετες επιλογές να ακυρώνονται στα μετρήσιμα μεγέθη.Μαθηματικά, αυτό εμφανίζεται όταν παίρνουμε παραγώγους του κυματικού πεδίου του ηλεκτρονίου. Μια μεταβαλλόμενη φάση δημιουργεί επιπλέον όρους. Για να διατηρηθεί η συμμετρία βαθμίδας, πρέπει να προσθέσουμε αντισταθμιστικούς όρους που περιλαμβάνουν το πεδίο βαθμίδας. Αυτή η συνδυασμένη δομή εξασφαλίζει ότι η φυσική δεν εξαρτάται από αυθαίρετες επιλογές φάσης. διαβάστε σχετικά: Ο μετασχηματισμός των ηλεκτρομαγνητικών δυναμικών https://physicsgg.me/2023/12/11/ο-μετασχηματισμός-των-ηλεκτρομαγνητ/ Μόλις αυτό το πεδίο βαθμίδας υπάρξει, γίνεται μια φυσική οντότητα από μόνο του. Μπορεί να έχει κυματισμούς που διαδίδονται στον χώρο ακόμα κι εκεί όπου δεν υπάρχουν ηλεκτρόνια. Αυτοί οι κυματισμοί είναι τα φωτόνια, τα κβάντα του ηλεκτρομαγνητικού πεδίου. Είναι αυτό που ονομάζουμε φως.Αυτή η κατάσταση μοιάζει κάπως με τη βαρύτητα στη γενική σχετικότητα. Η μάζα καθορίζει πώς καμπυλώνεται ο χωρόχρονος, αλλά ο χωρόχρονος μπορεί επίσης να υποστηρίζει κύματα – τα βαρυτικά κύματα – ακόμη και σε κενές περιοχές. Αντίστοιχα, τα ηλεκτρικά φορτία απαιτούν την ύπαρξη του ηλεκτρομαγνητικού πεδίου, και αυτό το πεδίο μπορεί να διαδίδει κύματα από μόνο του.Μια σημαντική συνέπεια είναι ότι ένα ηλεκτρόνιο δεν μπορεί ποτέ να απομονωθεί πλήρως από το ηλεκτρομαγνητικό πεδίο. Τα πραγματικά ηλεκτρόνια περιβάλλονται πάντα από ένα «νέφος φωτονίων» – δηλαδή, συνοδεύονται από κβαντικές διακυμάνσεις του ηλεκτρομαγνητικού πεδίου. Το απομονωμένο σωματίδιο που βλέπουμε στα διαγράμματα των βιβλίων είναι μια εξιδανίκευση, όχι κάτι που παρατηρούμε άμεσα.Η συμμετρία βαθμίδας δεν εξηγεί μόνο τον ηλεκτρομαγνητισμό. Ολόκληρο το Καθιερωμένο Πρότυπο της σωματιδιακής φυσικής βασίζεται σε παρόμοιες αρχές συμμετρίας. Η απαίτηση η φυσική να μην εξαρτάται από αυθαίρετες συμβάσεις αποδεικνύεται εξαιρετικά ισχυρή.Ωστόσο, ενώ η συμμετρία βαθμίδας εξηγεί γιατί υπάρχει φως εφόσον υπάρχουν ηλεκτρικά φορτία, δεν εξηγεί γιατί υπάρχουν τα ίδια τα ηλεκτρικά φορτία. Οι προσπάθειες να απαντηθεί αυτό το ερώτημα διαμέσου μεγάλων ενοποιημένων θεωριών ή θεωριών των πάντων δεν έχουν μέχρι σήμερα αποδώσει κάποιο αποτέλεσμα.Παρόλα αυτά, το συμπέρασμα παραμένει: μόλις υπάρξουν φορτισμένα σωματίδια όπως τα ηλεκτρόνια, η συμμετρία βαθμίδας επιβάλλει την ύπαρξη του ηλεκτρομαγνητικού πεδίου, και αυτό το πεδίο αναπόφευκτα υποστηρίζει κύματα. Αυτά τα κύματα είναι το φως. περισσότερες λεπτομέρειες στο βίντεο που ακολουθεί:

Η γενική θεωρία της σχετικότητας και το βαρυτικό κύμα GW250114 Μια λεπτομερέστερη ανάλυση του βαρυτικού σήματος GW250114 επιβεβαιώνει την ισχύ της γενικής σχετικότητας κάτω από ακραίες συνθήκεςΠριν από 1,3-1,4 δισεκατομμύρια χρόνια, όταν στη Γη ζούσαν μόνο μικροοργανισμοί, σε ένα απόμακρο σημείο του σύμπαντος δύο μαύρες τρύπες που κινούνταν σπειροειδώς η μία γύρω από την άλλη, τελικά συγχωνεύθηκαν σε μια μεγαλύτερη μαύρη τρύπα, προκαλώντας κυματισμούς στον χωροχρόνο. Αυτοί οι κυματισμοί που ονομάζονται βαρυτικά κύματα, αφού διάνυσαν απόσταση 1,3 δισεκατομμύρια έτη φωτός, έφτασαν στη Γη τον Ιανουάριο του 2025 και καταγράφηκαν από τους ανιχνευτές βαρυτικών κυμάτων LIGO. Tο σήμα ονομάστηκε GW250114 και ήταν η ακριβέστερη μέτρηση βαρυτικών κυμάτων που έγιναν μέχρι σήμερα. Τον περασμένο Σεπτέμβριο, μια ομάδα φυσικών χρησιμοποίησε αυτό το σήμα για να επιβεβαιώσει μια θεωρητική πρόβλεψη για τις μαύρες τρύπες(*)και να ελέγξει την γενική σχετικότητα στο καθεστώς της υψηλής ταχύτητας και ισχυρής βαρύτητας που επικρατούσε κατά τη συγχώνευση. Τώρα η ίδια ομάδα πραγματοποίησε έναν πιο ολοκληρωμένο έλεγχο. Τα αποτελέσματα που παρουσιάζονται στη δημοσίεση με τίτλο «Black Hole Spectroscopy and Tests of General Relativity with GW250114» , παρέχουν την πιο αυστηρή μέχρι σήμερα επαλήθευση μεμονωμένου συμβάντος της γενικής σχετικότητας και θέτουν αυστηρούς περιορισμούς σε πιθανές αποκλίσεις από αυτή την θεωρία.Μια συγχώνευση μαύρων τρυπών έχει τρία κύρια στάδια: μια εσωτερική σπειροειδή κίνηση δύο μαύρων τρυπών καθώς η μία περιφέρεται γύρω από την άλλη πλησιάζοντας μεταξύ τους, την σύγκρουση και συγχώνευσή τους και μια διαδικασία χαλάρωσης (ringdown) της μαύρης τρύπας που σχηματίζεται από την σύγκρουση. Κατά τη φάση την τελευταία φάση, το υπόλλειμμα, η τελική μαύρη μαύρη τρύπα, εκπέμπει βαρυτικά κύματα σε ένα σύνολο συγκεκριμένων τρόπων ταλάντωσης, όπως μια καμπάνα που χτυπάει παράγοντας διακριτούς τόνους.Εφόσον η γενική σχετικότητα ισχύει, οι συχνότητες και οι ρυθμοί απόσβεσης αυτών των τρόπων ταλάντωσης θα πρέπει να έχουν συγκεκριμένες τιμές που καθορίζονται αποκλειστικά από την μάζα και την ιδιοπεριστροφή (σπιν) του υπολείμματος. Όμως, σε ορισμένες εναλλακτικές θεωρίες, οι τρόποι αυτοί εξαρτώνται επίσης από υποθετικά πεδία και από το ηλεκτρικό φορτίο που θα μπορούσε να έχει το υπόλειμμα.Η ερευνητική ομάδα εντόπισε πολλαπλούς τρόπους ταλάντωσης ringdown στο βαρυτικό σήμα GW250114. Οι μετρούμενες συχνότητες και οι ρυθμοί απόσβεσής τους συμφωνούσαν με τις προβλέψεις της γενικής σχετικότητας, με αβεβαιότητες που κυμαίνονταν από ±2% έως ±9%. Αναλύοντας και τα τρία στάδια της συγχώνευσης μαζί, τέθηκαν επίσης όρια σε πιθανές αποκλίσεις από την γενική σχετικότητα, τα οποία σε ορισμένες περιπτώσεις είναι 2 έως 3 φορές αυστηρότερα από εκείνα που προέκυψαν από συνδυασμένες αναλύσεις δεκάδων άλλων ασθενέστερων σημάτων.Οι μαύρες τρύπες που προκάλεσαν το βαρυτικό κύμα GW250114 της 14ης Ιανουαρίου 2025 είχαν σχεδόν τις ίδιες μάζες με εκείνες που παρήγαγαν το πρώτο σήμα βαρυτικών κυμάτων που ανίχνευσε το LIGO στις 14 Σεπτεμβρίου 2015. Ωστόσο, μετά από δέκα χρόνια οι βελτιώσεις των βαρυτικών ανιχνευτών τους έχουν κάνει τρεις φορές πιο ευαίσθητους. Έτσι, το νέο σήμα ξεχώριζε πολύ πιο καθαρά, με λόγο σήματος προς θόρυβο ίσο με 80. Κι αυτό επέτρεψε στους ερευνητές να το εξετάσουν με πρωτοφανή λεπτομέρεια. (*) διαβάστε σχετικά: Βαρυτικά κύματα από την συγχώνευση μαύρων τρυπών δικαιώνουν τον Στίβεν Χόκινγκ και τον Άλμπερτ Αϊνστάιν https://physicsgg.me/2025/09/13/βαρυτικά-κύματα-από-την-συγχώνευση-μα-2/ διαβάστε περισσότερα: General Relativity Survives a Tough Trial –https://physics.aps.org/articles/v19/s2

Roscosmos 🔴 8g — αυτή είναι η ποσότητα της δύναμης g που μπορούν να βιώσουν οι κοσμοναύτες κατά τη διάρκεια μιας βαλλιστικής επανεισόδου από τον ISS. Αυτό γίνεται αισθητό ως μια απότομη αύξηση του σωματικού βάρους κατά 8 φορές. Δεν είναι σημαντικό μόνο το μέγεθος της δύναμης g, αλλά και η κατεύθυνσή της. Μπορεί να είναι εγκάρσια (στήθος-πλάτη) ή διαμήκης (κεφάλι-λεκάνη). Για να διασφαλιστεί η ανοχή των κοσμοναυτών στις δυνάμεις g, διεξάγονται δοκιμές φυγοκέντρησης. Διάρκεια και δυνάμεις g κατά τη διάρκεια περιστροφών στήθος-πλάτη: 🔴60 δευτερόλεπτα — 4g 🔴30 δευτερόλεπτα — 8g Διάρκεια και δυνάμεις g κατά τη διάρκεια περιστροφών κεφάλι-λεκάνη: 🔴30 δευτερόλεπτα — 3g 🔴30 δευτερόλεπτα — 5g Συνολικός χρόνος εξέτασης: 60 λεπτά. Ευχαριστούμε το Κέντρο Εκπαίδευσης Κοσμοναυτών για τη βοήθειά του στην προετοιμασία αυτού του υλικού. https://vk.com/roscosmos?w=wall-30315369_599627

Ξεκινά η διάτρηση του Παγετώνα της Αποκάλυψης που απειλεί τον πλανήτη (βίντεο) Μια σύνθετη και δύσκολη ερευνητική αποστολή θα προσπαθήσει να τρυπήσει το γιγάντιο παγετώνα της Ανταρκτικής για να συλλέξει πολύτιμα δεδομένα. Επιστήμονες ετοιμάζονται να τρυπήσουν το πιο απρόσιτο και λιγότερο κατανοητό τμήμα του γιγάντιου παγετώνα Thwaites στη Δυτική Ανταρκτική που είναι περισσότερος γνωστός ως «Παγετώνας της Αποκάλυψης» αφού πιθανή κατάρρευση του θα προκαλέσει μια αλυσιδωτή καταστροφή αυξάνοντας από την μια πλευρά την στάθμη της θάλασσας ενώ ταυτόχρονα θα αποσταθεροποιήσει και θα συμπαρασύρει μαζί του και τους γειτονικούς του παγετώνες.Ο Thwaites έχει έκταση 192 χιλιάδες τετραγωνικά χλμ. όσο δηλαδή η Βρετανία ή η πολιτεία της Φλόριντα στις ΗΠΑ. Έχει διαπιστωθεί ότι ο παγετώνας λιώνει και μάλιστα με ταχύ ρυθμό προκαλώντας ανησυχία. Γίνονται συνεχείς μελέτες και παρατηρήσεις του Thwaites με επίγεια, εναέρια και δορυφορικά μέσα και όργανα. Οι πιο πρόσφατες μελέτες ανέφεραν ότι σε περίπτωση που ο Thwaites λιώσει η στάθμη της θάλασσας σε παγκόσμιο επίπεδο μπορεί να αυξηθεί από μισό ως δύο μέτρα κάτι που σημαίνει ότι πολλές νησιωτικές και παράκτιες περιοχές θα βρεθούν κάτω από το νερό με καταστροφικές φυσικά συνέπειες για το περιβάλλον αλλά και ανυπολόγιστη ανθρωπιστική καταστροφή.Παρά τη σημασία του πολύ λίγα είναι γνωστά για τις ωκεάνιες διεργασίες που προκαλούν το λιώσιμο του πάγου από κάτω. Ερευνητές από το Κορεατικό Ινστιτούτο Πολικής Έρευνας και τη Βρετανική Αποστολή της Ανταρκτικής (BAS), την παλαιότερη και πιο οργανωμένη ερευνητική αποστολή στην Ανταρκτική, θα χρησιμοποιήσουν ζεστό νερό για να διαπεράσουν τον πάγο και να τοποθετήσουν όργανα σε ένα από τα πιο κρίσιμα σημεία του παγετώνα. Ελπίζουν ότι αυτό θα βοηθήσει να αποκαλυφθεί με ακρίβεια πώς λιώνει ο παγετώνας από κάτω πριν να είναι πολύ αργά.«Αυτός είναι ένας από τους πιο σημαντικούς και ασταθείς παγετώνες στον πλανήτη και επιτέλους μπορούμε να δούμε τι συμβαίνει εκεί όπου έχει τη μεγαλύτερη σημασία», δήλωσε ο δρ Πίτερ Ντέιβις, φυσικός ωκεανογράφος της BAS. Οι ρωγμές και το σχέδιο Αν και η BAS μελετά τον παγετώνα Thwaites από το 2018 το μεγαλύτερο μέρος της έρευνας μέχρι σήμερα είχε επικεντρωθεί στα πιο σταθερά τμήματά του. Ο κύριος κορμός του παγετώνα είναι γεμάτος επικίνδυνες ρωγμές, γεγονός που καθιστούσε την εξερεύνηση του ιδιαίτερα δύσκολη μέχρι τώρα.Για να φτάσει σε αυτή την ανεξερεύνητη περιοχή η αποστολή απέπλευσε από τη Νέα Ζηλανδία με το ερευνητικό πλοίο RV Araon, σε ένα ταξίδι τριών εβδομάδων προς τον παγετώνα Thwaites. Πριν οι επιστήμονες πατήσουν οι ίδιοι στον πάγο έστειλαν ένα τηλεκατευθυνόμενο όχημα για να σαρώσει το τοπίο και να εντοπίσει κρυφές ρωγμές κάτω από την επιφάνεια. Αφού το όχημα καθόρισε ένα ασφαλές σημείο η ομάδα πέταξε εκεί με ελικόπτερο σε απόσταση περίπου 18 μιλίων με περισσότερα από 40 δρομολόγια να απαιτούνται για τη μεταφορά όλου του εξοπλισμού.Τώρα οι επιστήμονες έχουν μόλις δύο εβδομάδες για να ολοκληρώσουν την αποστολή διάτρησης στη γραμμή πρόσφυσης, το σημείο όπου ο παγετώνας αποκολλάται από τον βυθό και μετατρέπεται σε πλωτή παγοκρηπίδα. Η ομάδα θα συλλέξει επίσης δείγματα ιζημάτων και νερού για να μάθει περισσότερα για το τι συνέβη στον παγετώνα Thwaites στο παρελθόν και τι συμβαίνει σήμερα.«Αυτή είναι πολική επιστήμη στα άκρα. Κάναμε αυτό το επικό ταξίδι χωρίς καμία εγγύηση ότι θα καταφέρναμε καν να πατήσουμε στον πάγο οπότε το γεγονός ότι βρισκόμαστε τώρα στον παγετώνα και ετοιμαζόμαστε να αναπτύξουμε αυτά τα όργανα είναι απόδειξη των δεξιοτήτων και της εμπειρίας όλων όσοι συμμετείχαν από το Κορεατικό Ινστιτούτο Πολικής Έρευνας και τη Βρετανική Ανταρκτική Υπηρεσία» δήλωσε ο δρ Γουόν Σανγκ Λι, επικεφαλής της αποστολής από το Κορεατικό Ινστιτούτο Πολικής Έρευνας. Η τεχνική Η ομάδα σχεδιάζει να τρυπήσει έως και χίλια μέτρα μέσα στον πάγο χρησιμοποιώντας μια τεχνική που αναπτύχθηκε από τη BAS. Αυτή περιλαμβάνει τη θέρμανση νερού σε περίπου 90 βαθμούς Κελσίου και την άντλησή του υπό υψηλή πίεση μέσω ενός σωλήνα για να λιώσει ο πάγος. Έτσι θα δημιουργηθεί μια οπή με διάμετρο περίπου 30 εκατοστά μέσω της οποίας οι επιστήμονες θα μπορέσουν να εισαγάγουν τα όργανά τους για να συλλέξουν άμεσες μετρήσεις της θερμοκρασίας και των ρευμάτων του ωκεανού σε αυτό το σημείο.Η ομάδα θα συλλέξει επίσης δείγματα ιζημάτων και νερού για να μάθει περισσότερα τόσο για το παρελθόν όσο και για το παρόν του παγετώνα Thwaites. Ωστόσο λόγω των παγωμένων συνθηκών η οπή θα παγώνει ξανά κάθε μία με δύο ημέρες πράγμα που σημαίνει ότι η διαδικασία θα πρέπει να επαναλαμβάνεται τακτικά.«Αυτή είναι μια εξαιρετικά απαιτητική αποστολή. Για πρώτη φορά θα λαμβάνουμε δεδομένα καθημερινά από κάτω από την παγοκρηπίδα κοντά στη γραμμή πρόσφυσης. Θα παρακολουθούμε σχεδόν σε πραγματικό χρόνο τι κάνει το θερμό ωκεάνιο νερό στον πάγο σε βάθος χιλίων μέτρων κάτω από την επιφάνεια. Αυτό έγινε δυνατό μόλις πρόσφατα και είναι κρίσιμο για να κατανοήσουμε πόσο γρήγορα θα μπορούσε να ανέβει η στάθμη της θάλασσας» εξήγησε ο Δρ. Ντέιβις. Παρότι όλα αυτά ακούγονται εξαιρετικά επικίνδυνα τα αποτελέσματα θα μπορούσαν να αποδειχθούν καθοριστικά για την πρόβλεψη και την αποτροπή της μελλοντικής ανόδου της στάθμης της θάλασσας. Σε όλο τον κόσμο εκατομμύρια άνθρωποι ζουν σε παράκτιες κοινότητες που κινδυνεύουν να βυθιστούν αν ο παγετώνας Thwaites καταρρεύσει.«Τα δεδομένα που θα συλλεχθούν σε αυτή την αποστολή θα βοηθήσουν τους επιστήμονες να βελτιώσουν τις προβλέψεις για το πόσο γρήγορα μπορεί να ανέβει η στάθμη της θάλασσας, δίνοντας στις κυβερνήσεις και τις κοινότητες περισσότερο χρόνο για να σχεδιάσουν και να προσαρμοστούν» κατέληξε η ερευνητική ομάδα. Στη φωτογραφία εικονίζεται ένα κομμάτι του παγετώνα Thwaites https://www.naftemporiki.gr/techscience/2065935/xekina-i-diatrisi-toy-pagetona-tis-apokalypsis-poy-apeilei-ton-planiti-vinteo/

Εκπαίδευση Ανάρρωσης Artemis II Στα ανοιχτά των ακτών της Καλιφόρνια, η ομάδα προσγείωσης και ανάκτησης Artemis της NASA και το Υπουργείο Πολέμου, που θα συνεργαστούν για την ανάκτηση του πληρώματος Artemis II και του διαστημοπλοίου Orion μετά την επιστροφή τους στη Γη και την προσάραξη στον Ειρηνικό Ωκεανό, πραγματοποιούν μια τελική προσομοίωση των δραστηριοτήτων τους, που ονομάζεται εκπαίδευση just-in-time, στη θάλασσα την Τρίτη 27 Ιανουαρίου 2026. Κατά τη διάρκεια της εκπαίδευσης, οι ομάδες χρησιμοποιούν το Crew Module Test Article, μια μακέτα πλήρους κλίμακας του διαστημοπλοίου Orion, για να προσομοιώσουν όσο το δυνατόν πιο κοντά στις συνθήκες που μπορούν να αναμένουν να συναντήσουν κατά την προσάραξη της αποστολής Artemis II. Η πρώτη δοκιμαστική πτήση με πλήρωμα της NASA στην εκστρατεία Artemis, η περίπου 10ήμερη αποστολή Artemis II, θα στείλει τους αστροναύτες της NASA Reid Wiseman, Victor Glover και Christina Koch, και τον αστροναύτη της CSA (Καναδική Υπηρεσία Διαστήματος) Jeremy Hansen γύρω από τη Σελήνη και πιο μακριά από ό,τι έχει βρεθεί ποτέ άνθρωπος από τη Γη. https://www.nasa.gov/image-article/artemis-ii-recovery-training/