Δροσος Γεωργιος

Μια κοσμική μέδουσα εντόπισε το James Webb (βίντεο) Μπορεί να προσφέρει μια πιο λεπτομερή εικόνα της εξέλιξης των γαλαξιών. Χρησιμοποιώντας το διαστημικό τηλεσκόπιο James Webb αστρονόμοι κατέγραψαν μια εντυπωσιακή εικόνα μιας «κοσμικής μέδουσας». Ο γαλαξίας αυτός, με την ονομασία COSMOS2020-635829, παρατηρήθηκε όπως ήταν πριν από 8,5 δισεκατομμύρια χρόνια, δηλαδή περίπου 5,3 δισεκατομμύρια χρόνια μετά τη Μεγάλη Έκρηξη.Οι επιστήμονες εκτιμούν ότι μπορεί να προσφέρει μια πιο λεπτομερή εικόνα της εξέλιξης των γαλαξιών σε μια κρίσιμη περίοδο της «εφηβείας» του Σύμπαντος. Ο COSMOS2020-635829 ανήκει στην κατηγορία των «γαλαξιών μέδουσα» οι οποίοι ονομάζονται έτσι επειδή διαθέτουν μακριές ουρές αερίου που θυμίζουν τα εύκαμπτα, κεντρίζοντα πλοκάμια των θαλάσσιων μεδουσών. Στην περίπτωση αυτών των γαλαξιών, οι ουρές δημιουργούνται καθώς «κολυμπούν» μέσα στα σμήνη γαλαξιών όπου ανήκουν, κόντρα σε ισχυρούς ανέμους που τους ασκούν πίεση και απομακρύνουν το αέριό τους μια διαδικασία γνωστή ως απογύμνωση. Η ανακάλυψη Η ομάδα εντόπισε τον COSMOS2020-635829 εξετάζοντας δεδομένα που συνέλεξε το James Webb από μια περιοχή του ουρανού γνωστή ως Cosmic Evolution Survey Deep field ή πεδίο COSMOS. Η περιοχή αυτή προτιμάται από τους αστρονόμους για τη μελέτη μακρινών και αρχαίων γαλαξιών επειδή βρίσκεται μακριά από το επίπεδο του γαλαξία μας και δεν παρεμποδίζεται από φωτεινά αντικείμενα.«Εξετάζαμε μεγάλο όγκο δεδομένων από αυτή την καλά μελετημένη περιοχή του ουρανού με την ελπίδα να εντοπίσουμε γαλαξίες μέδουσες που δεν είχαν μελετηθεί στο παρελθόν. Στα πρώτα στάδια της αναζήτησής μας στα δεδομένα του James Webb εντοπίσαμε ένα μακρινό μη καταγεγραμμένο γαλαξία μέδουσα που προκάλεσε άμεσα το ενδιαφέρον μας» δήλωσε ο Ίαν Ρόμπερτς από το Κέντρο Αστροφυσικής Waterloo στη Σχολή Θετικών Επιστημών της Βρετανίας. «Η εικόνα του COSMOS2020-635829 δείχνει έναν γαλαξιακό δίσκο που φαίνεται σχετικά φυσιολογικός όχι πολύ διαφορετικός από το γαλαξία μας εκτός από τις χαρακτηριστικές ουρές αερίου. Στις ουρές αυτές διακρίνονται φωτεινοί μπλε «κόμβοι» οι οποίοι αντιπροσωπεύουν ομάδες νεαρών άστρων. Η νεαρή ηλικία αυτών των άστρων υποδηλώνει ότι γεννήθηκαν έξω από τον κύριο γαλαξιακό δίσκο του COSMOS2020-635829 μέσα στις ουρές του αερίου που έχει απομακρυνθεί μέσω της απογύμνωσης. Αν και αυτό το φαινόμενο είναι αναμενόμενο για γαλαξίες μέδουσα η εικόνα του συγκεκριμένου γαλαξία αποκάλυψε και μια έκπληξη. Μέχρι πρόσφατα οι ερευνητές πίστευαν ότι τα γαλαξιακά σμήνη που βρίσκονταν ακόμη σε στάδιο σχηματισμού πριν από 8,5 δισεκατομμύρια χρόνια δεν παρήγαγαν συνήθως την πίεση που απαιτείται για τέτοια απογύμνωση.«Το πρώτο συμπέρασμα είναι ότι τα περιβάλλοντα των σμηνών ήταν ήδη αρκετά σκληρά ώστε να απογυμνώνουν τους γαλαξίες, και το δεύτερο ότι τα γαλαξιακά σμήνη ίσως μεταβάλλουν τις ιδιότητες των γαλαξιών νωρίτερα απ’ ό,τι πιστεύαμε. Επίσης, όλοι αυτοί οι παράγοντες μπορεί να συνέβαλαν στη δημιουργία του μεγάλου πληθυσμού “νεκρών” γαλαξιών που παρατηρούμε σήμερα στα σμήνη. Τα δεδομένα αυτά μας προσφέρουν σπάνια εικόνα για το πώς μετασχηματίζονταν οι γαλαξίες στο πρώιμο Σύμπαν» εξηγεί ο Ρόμπερτς.Η ομάδα σκοπεύει να συνεχίσει τη μελέτη του COSMOS2020-635829 με το James Webb, ελπίζοντας να λύσει περαιτέρω μυστήρια σχετικά με αυτόν και άλλους γαλαξίες μέδουσες. Η εικόνα του γαλαξία COSMOS2020-635829 με τα εντυπωσιακά «πλοκάμια» που τον κάνουν μοιάζει με μέδουσα. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2075356/mia-kosmiki-medoysa-entopise-to-james-webb-vinteo/

«Η αποστολή του αιώνα» ανακάλυψε άγνωστο γιγάντιο σαρκοφάγο δεινόσαυρο στη Σαχάρα. Πρόκειται για ένα Σπινόσαυρο με μέγεθος παρόμοιο με αυτό ενός Τυραννόσαυρου Σε ένα ταξίδι που θα μπορούσε να αποτελεί την πλοκή ενός μυθιστορήματος περιπέτειας παλαιοντολόγοι ανακάλυψαν τα απολιθώματα ενός νέου είδους τεράστιου σαρκοφάγου δεινοσαύρου στην απέραντη έρημο της Σαχάρας.«Ήταν η αποστολή του αιώνα χωρίς υπερβολή», δήλωσε ο Πολ Σεράνο, καθηγητής οργανισμικής βιολογίας και ανατομίας στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο, ο οποίος ηγήθηκε της αποστολής. «Ήταν μια περιπέτεια και κάτι παραπάνω, που μάλλον δεν θα επαναληφθεί ποτέ». Ανάμεσα στους 55 τόνους δειγμάτων που συλλέχθηκαν κατά την αποστολή στον Νίγηρα της Δυτικής Αφρικής το 2022 περιλαμβάνονταν απολιθώματα ενός νέου είδους Σπινοσαύρου, που ονομάστηκε Spinosaurus mirabilis. Η λέξη mirabilis στα λατινικά σημαίνει «θαυμαστός».Τα ευρήματα που ανακοινώθηκαν την Πέμπτη δημοσιεύθηκαν στην επιθεώρηση «Science». Ο Σερένο εξερευνητής του National Geographic ανέφερε ότι ο νεοανακαλυφθείς δεινόσαυρος είχε περίπου το μέγεθος ενός T.rex έζησε πριν από περίπου 95 εκατομμύρια χρόνια και πιθανότατα έφερε ένα μεγάλο έντονα χρωματισμένο λοφίο σε σχήμα καμπυλωτής λεπίδας καλυμμένο με κερατίνη. Το σαρκοφάγο ζώο διέθετε επίσης σειρές αλληλοσυμπλεκόμενων δοντιών σχεδιασμένων για να πιάνουν γλιστερά ψάρια.«Φαντάζομαι αυτόν τον δεινόσαυρο σαν έναν “κολασμένο ερωδιό” που δεν είχε κανένα πρόβλημα να μπαίνει με τα γερά του πόδια σε νερό βάθους δύο μέτρων αλλά πιθανότατα περνούσε τον περισσότερο χρόνο του παραμονεύοντας σε ρηχότερα νερά για τα πολλά μεγάλα ψάρια της εποχής» λέει ο Σερένο. Το απρόσμενο ίχνος Η αναζήτηση αυτού του νέου δεινοσαύρου ξεκίνησε από μία μόνο γραμμή σε μια μονογραφία της δεκαετίας του 1960. Σε αυτήν ένας Γάλλος γεωλόγος ανέφερε ότι είχε βρει ένα δόντι δεινοσαύρου σε μια μικρή τοποθεσία στον Νίγηρα χωρίς όμως φωτογραφίες ή άλλα αποδεικτικά στοιχεία.«Κανείς δεν είχε επιστρέψει σε εκείνη την τοποθεσία για πάνω από 70 χρόνια» αναφέρει ο Σερένο που ομολόγησε ότι η έρευνα σε αυτή την περιοχή είχε αποκτήσει σχεδόν εμμονικά χαρακτηριστικά για εκείνον. Το 2018 ο Sereno και οι συνεργάτες του έφτασαν σε απόσταση περίπου 80 χιλιομέτρων από την επίμαχη τοποθεσία αλλά αναγκάστηκαν να επιστρέψουν λόγω των δύσκολων συνθηκών της ερήμου.«Αυτό το τμήμα της ερήμου είναι τρομακτικό αφού ανάμεσα σε εμάς και την συγκεκριμένη τοποθεσία υπήρχε μια θάλασσα άμμου» λέει ο Σερένο. Οι επιστήμονες επέστρεψαν το 2019 και εντόπισαν την αρχική τοποθεσία χρησιμοποιώντας drones και GPS. Αν και βρήκαν κάποια ευρήματα δεν εντόπισαν τα μεγαλύτερα απολιθώματα που ήλπιζαν. Τότε όμως ένας ντόπιος Τουαρέγκ εμφανίστηκε στο στρατόπεδό τους και είπε ότι γνώριζε πού υπήρχαν μεγάλα οστά.«Προμηθευτήκαμε καύσιμα αρκετά για δύο ημέρες. Χρειάστηκε μιάμιση μέρα για να φτάσουμε. Ήμασταν έτοιμοι να πανικοβληθούμε ότι δεν θα είχαμε αρκετά καύσιμα για να επιστρέψουμε. Μας οδήγησε κατευθείαν στο μεγαλύτερο οστό που έχω δει ποτέ στη ζωή μου» λέει ο Σερένο. Η ομάδα βρήκε ένα δόντι Σπινοσαύρου και πιθανόν ένα τμήμα γνάθου αλλά έπρεπε να επιστρέψει γρήγορα στη βάση της. Όταν γύρισαν στο εργαστήριο του Σερένο στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο επιβεβαίωσαν ότι επρόκειτο πράγματι για γνάθο Σπινοσαύρου και για κάτι ακόμη που δεν αναγνώριζαν.«Σήκωσα ένα κομμάτι από τη βάση του λοφίου και ήταν τόσο παράξενο που ούτε εγώ ούτε άλλα μέλη της ομάδας μπορούσαμε να το τοποθετήσουμε κάπου στον σκελετό» εξηγεί ο Σερένο που μαζί με τους συνεργάτες του αντιλήφθηκαν ότι έπρεπε να επιστρέψουν στο «πιο απομακρυσμένο τμήμα της Σαχάρας» για να μάθουν περισσότερα.Η πανδημία και η ανάγκη για χρηματοδότηση καθυστέρησαν την επιστροφή. Με τη βοήθεια ανώνυμου δωρητή ο Σερένο επέστρεψε τελικά το 2022 στον Νίγηρα με διεθνή ομάδα 20 ερευνητών και 64 ένοπλους φρουρούς για λόγους ασφαλείας. Σε αυτό το ταξίδι συνειδητοποίησαν τη σημασία της αρχικής ανακάλυψης.«Βρήκαμε την πρώτη κιόλας μέρα ένα ακόμη λοφίο με λίγο περισσότερο τμήμα κρανίου. Καταλάβαμε αμέσως ότι όχι μόνο ήταν Σπινοσαύρος, αλλά και νέο είδος. Οι άνθρωποι κυριολεκτικά έκλαιγαν. Το κρανίο του Σπινοσαύρου ήταν εκεί, και βρήκαμε και άλλα ζώα. Αν δεν υπήρχε το λοφίο, θα ήταν αμφισβητήσιμο αν πρόκειται για νέο είδος ή απλώς για παραλλαγή. Αλλά το λοφίο δεν άφηνε καμία αμφιβολία ότι είχαμε κάτι εντελώς νέο» λένε οι ερευνητές.Παρότι ο Σπινοσαύρος έχει συνδεθεί με παράκτια περιβάλλοντα ο Σερένο υποστηρίζει ότι δεν ήταν υδρόβιο ζώο. Το γεγονός ότι τα νέα απολιθώματα βρέθηκαν εκατοντάδες χιλιόμετρα από τον ωκεανό ενισχύει αυτή την άποψη.«Δεν είναι υδρόβιο ζώο. Δεν είναι δύτης ούτε επιδέξιος ταξιδιώτης των ωκεανών. Είχαν σκελετό σαν των πουλιών, με πολύ αέρα στο εσωτερικό, σχετικά άκαμπτο σώμα και ουρά που δεν ήταν κατάλληλη για κίνηση πάνω κάτω αλλά μόνο πλευρικά» λέει ο Σερένο που θεωρεί ότι η ιστορία του Σπινοσαύρου έχει και συνέχεια ιδιαίτερα όσον αφορά την προέλευσή του.«Τους γνωρίζουμε από τη Βόρεια Αφρική και γνωρίζαμε την παρουσία τους στη Βραζιλία. Αλλά τι συνέβη ανάμεσα σε αυτές τις περιοχές, δεδομένης της μεγάλης απόστασης. Αυτή η ανακάλυψη βοηθά να καταλάβουμε ότι η εξάπλωσή τους ίσως ήταν συνεχής και μας λέει πολλά για το πώς μετανάστευσαν από τη μία περιοχή στην άλλη» λένε οι ερευνητές. «Αυτό είναι το επόμενο κεφάλαιο», πρόσθεσε ο Σερένο. Καλλιτεχνική απεικόνιση του τεράστιου Σπινόσαυρου της Σαχάρας. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2075299/i-apostoli-toy-aiona-anakalypse-agnosto-gigantio-sarkofago-deinosayro-sti-sachara/

Κβαντικός Δαρβινισμός. Αρχίζουν να διαλύονται τα μυστήρια της κβαντομηχανικής; Καμία από τις κυρίαρχες ερμηνείες της κβαντικής θεωρίας δεν είναι εντελώς πειστική. Για παράδειγμα, μας ζητούν να πιστέψουμε ότι ο κόσμος που βιώνουμε είναι θεμελιωδώς διαχωρισμένος από το υποατομικό βασίλειο από το οποίο είναι φτιαγμένος. Ή ότι υπάρχει ένας ανεξέλεγκτος πολλαπλασιασμός παράλληλων συμπάντων, ή ότι μια μυστηριώδης διαδικασία προκαλεί την αυθόρμητη «κατάρρευση» της κβαντικότητας. Δεν είναι απορίας άξιο που οι ειδικοί παραμένουν ακόμη διχασμένοι για το τι μας λέει η κβαντική θεωρία για την πραγματικότητα, έναν αιώνα μετά την ανάπτυξή της.Το βιβλίο του φυσικού Wojciech Zurek «Decoherence and Quantum Darwinism», που κυκλοφόρησε πέρυσι, επιχειρεί να δώσει απάντηση σε όλες αυτές τις παράξενες ιδέες. Ο Zurek εργάζεται εδώ και δεκαετίες για να επιλύσει το εξής ερώτημα: πώς οι κβαντικοί κανόνες που διέπουν την συμπεριφορά των ατόμων και των υποατομικών σωματιδίων μεταπίπτουν σε εκείνους της κλασικής φυσικής – τους νόμους κίνησης του Νεύτωνα κ.λπ.- που ισχύουν στις κλίμακες της καθημερινής ζωής.Η βασική ιδέα του Zurek για το πώς συμβαίνει αυτή η μετάβαση, που ονομάζεται αποσυμφώνηση (decoherence), είναι αρκετά καλά εδραιωμένη. Αλλά στο βιβλίο του συγκεντρώνει για πρώτη φορά όλα τα στοιχεία που έχει αναπτύξει σε μια μεγάλη σύνθεση. Υποστηρίζει ότι τα παλιά μυστήρια της κβαντικής θεωρίας αρχίζουν να διαλύονται. Είναι αξιοσημείωτο το γεγονός ότι Zurek επιχειρεί να τακτοποιήσει τις εκκρεμότητες που ταλαιπωρούν την φυσική εδώ και 100 χρόνια, χωρίς να κάνει νέες ή υποθετικές παραδοχές. Με αυτόν τον τρόπο, ισχυρίζεται ότι ενώνει όσα προηγουμένως φαίνονταν ασυμβίβαστα. Ας δούμε πόσο μακριά μας οδηγεί η προσέγγισή του και πού έγκειται το εναπομείναν μυστήριο.Αν γνωρίζετε κάτι για την κβαντομηχανική, δικαιολογημένα μπορεί να πιστεύετε ότι το μεγάλο, παράξενο ζήτημα είναι το «κβαντικό» μέρος: η ιδέα ότι ο κόσμος στις πιο λεπτές κλίμακες είναι «κοκκώδης», ότι τα σωματίδια μπορούν να αλλάξουν την ενέργειά τους μόνο με απότομα κβαντικά άλματα, ανταλλάσσοντας μικρά πακέτα ενέργειας καθορισμένου μεγέθους. Όμως αυτό δεν είναι από μόνο του τόσο αινιγματικό. Ή μπορεί να φαντάζεστε ότι το πιο περίεργο πράγμα είναι η περίφημη αρχή της αβεβαιότητας του Werner Heisenberg, σύμφωνα με την οποία υπάρχουν ορισμένα ζεύγη μεγεθών – όπως η θέση και η ορμή ενός σωματιδίου – που δεν μπορούμε ποτέ να γνωρίζουμε ταυτόχρονα με ακρίβεια πέρα από ένα ορισμένο όριο. Αν μετρήσουμε με ακρίβεια πού βρίσκεται ένα σωματίδιο, τότε η ταχύτητά του γίνεται άγνωστη. Αλλά αυτή η αβεβαιότητα είναι απλώς σύμπτωμα ενός βαθύτερου προβλήματος. Οι διαφωνίες στην κβαντομηχανική σχετίζονται με το ερώτημα «τι είναι τελικά η πραγματικότητα;»Το βασικό πρόβλημα είναι ότι η θεωρία μας λέει τι μπορούμε να περιμένουμε να παρατηρήσουμε αν κάνουμε μετρήσεις σε ένα κβαντικό σύστημα, όπως ένα άτομο ή ένα ηλεκτρόνιο. Αυτό μπορεί να μην φαίνεται τόσο διαφορετικό από οποιαδήποτε άλλη επιστημονική θεωρία, αλλά είναι. Διότι αυτό που πραγματικά παρέχει η κβαντομηχανική είναι οι πιθανότητες των αποτελεσμάτων των μετρήσεων. Αυτό από μόνο του δεν μας επιτρέπει να συμπεράνουμε τίποτα για το πώς ήταν ο κόσμος πριν κάνουμε τη μέτρηση. Δεν μας λέει πώς είναι ο κόσμος, αλλά μόνο τι θα δούμε αν κοιτάξουμε.Η κβαντική αβεβαιότητα, σύμφωνα με τον φυσικό και φιλόσοφο Jeffrey Bub, «δεν αντιπροσωπεύει απλώς άγνοια σχετικά με το ποιά είναι η πραγματικότητα, [αλλά] ένα νέο είδος άγνοιας για κάτι που δεν έχει ακόμη τιμή αλήθειας, κάτι που απλώς δεν είναι ούτε έτσι ούτε αλλιώς πριν το μετρήσουμε».Στην διατύπωση της κβαντομηχανικής που παρουσίασε ο Erwin Schrödinger το 1926, η κατάσταση ενός κβαντικού συστήματος αναπαρίσταται από μια μαθηματική οντότητα που ονομάζεται κυματοσυνάρτηση. Η κυματοσυνάρτηση είναι ένα αφηρημένο κατασκεύασμα που μας επιτρέπει να προβλέψουμε τις πιθανότητες των διαφόρων πιθανών αποτελεσμάτων μιας μέτρησης. Πριν μετρήσουμε μια από τις ιδιότητές του – ας πούμε την θέση ενός ηλεκτρονίου – όλες οι πιθανές θέσεις του αναπαρίστανται στην κυματοσυνάρτηση ως «υπέρθεση» (superposition), που σημαίνει ότι η καθεμία είναι δυνητικά παρατηρήσιμη με κάποια πιθανότητα. Οποιαδήποτε δεδομένη παρατήρηση ή μέτρηση θα δει μόνο ένα από αυτά τα αποτελέσματα. Η πράξη της μέτρησης φαίνεται να εξαφανίζει αυτή τη θολή κβαντικότητα, αντικαθιστώντας την με κάτι καθορισμένο και πιο συμβατό με την εμπειρία μας της κλασικής πραγματικότητας.Έτσι, η κυματοσυνάρτηση δεν μπορεί να μας πει πώς είναι το κβαντικό σύστημα πριν το μετρήσουμε. Αντίθετα, στην μακροσκοπική, στην κλασική νευτώνεια φυσική, τα πράγματα έχουν σαφώς καθορισμένες ιδιότητες και θέσεις, ακόμη κι όταν κανείς δεν τα παρατηρεί. Ο κλασικός και ο κβαντικός κόσμος φαίνεται να χωρίζονται από αυτό που ο Heisenberg στα τέλη της δεκαετίας του 1920 αποκάλεσε «τομή» (Heisenbergscher Schnitt). Για εκείνον και τον Niels Bohr στην Κοπεγχάγη, η πραγματικότητα έπρεπε να περιγράφεται από την κλασική φυσική, ενώ η κβαντική μηχανική ήταν η θεωρία που εμείς, ως κλασικές οντότητες, χρειαζόμασταν για να περιγράψουμε όσα παρατηρούμε για τον μικροσκοπικό κόσμο. Τίποτε περισσότερο, τίποτε λιγότερο.Αλλά γιατί να υπάρχουν δύο διακριτά είδη φυσικής – κλασική και κβαντική – για τα μεγάλα και τα μικρά πράγματα; Και πού και πώς η μία παίρνει τη σκυτάλη από την άλλη; Για τον Bohr και τους συνεργάτες του, η κλίμακα των ατόμων και εκείνη των ανθρώπων φαινόταν τόσο βαθιά διαφορετική που το ερώτημα δεν ήταν ιδιαίτερα σημαντικό. Σε κάθε περίπτωση έλεγαν, έχουμε ελευθερία επιλογής ως προς το πού θα τοποθετήσουμε την «τομή», ανάλογα με το τι αποφασίζουμε να συμπεριλάβουμε στις κβαντικές εξισώσεις μας. Σήμερα όμως μπορούμε να διερευνήσουμε τον κόσμο σε πολλές κλίμακες μήκους, συμπεριλαμβανομένης της ενδιάμεσης «μεσοκλίμακας», για παράδειγμα μερικών νανομέτρων, όπου δεν είναι σαφές αν θα πρέπει να εφαρμόζονται οι κβαντικοί ή οι κλασικοί κανόνες. Και μάλιστα, μπορούμε ακόμα, εφόσον τα πειράματα είναι αρκετά ελεγχόμενα και ευαίσθητα, να εντοπίσουμε κβαντική συμπεριφορά σε αντικείμενα αρκετά μεγάλα ώστε να είναι ορατά με ένα κοινό οπτικό μικροσκόπιο. Επομένως, δεν μπορούμε να αποφύγουμε το πρόβλημα του πώς θα εξηγήσουμε την μετάβαση από το κβαντικό στο κλασικό: αυτό το «γίγνεσθαι πραγματικό» που φαίνεται να συμβαίνει όταν απομακρύνουμε την εστίαση ή όταν πραγματοποιούμε μια μέτρηση.Η ίδια η κβαντική μηχανική δεν φαινόταν να εξηγεί αυτή τη διαδικασία μέτρησης, κατά την οποία όλες οι κβαντικές πιθανότητες που αναπαρίστανται στην κυματοσυνάρτηση «καταρρέουν» σε μία και μοναδική παρατηρούμενη τιμή. Για τον Bohr και τους συνεργάτες του στην Κοπεγχάγη, η κατάρρευση ήταν απλώς μεταφορική: μια αντανάκλαση του κλασικού κόσμου που βιώνουμε. Άλλοι προσπάθησαν να εξηγήσουν την κατάρρευση ως ένα πραγματικό, αυθόρμητο, τυχαία χρονισμένο φυσικό γεγονός που επιλέγει ένα μοναδικό αποτέλεσμα ανάμεσα στις πολλές δυνατότητες – αν και το ποιοι παράγοντες θα προκαλούσαν μια τέτοια φυσική κατάρρευση παραμένουν ασαφείς. Άλλοι επικαλούνται την περιγραφή που πρότεινε ο Louis de Broglie και αργότερα ανέπτυξε ο David Bohm, σύμφωνα με την οποία το σωματίδιο έχει σαφώς καθορισμένες ιδιότητες, αλλά καθοδηγείται από ένα μυστηριώδες «κύμα-πιλότο» που παράγει την παράξενη κυματική συμπεριφορά των κβαντικών αντικειμένων, όπως η συμβολή. Και άλλοι έχουν υιοθετήσει την ερμηνεία του Hugh Everett από το 1957, που σήμερα ονομάζεται συνήθως «ερμηνεία των πολλών κόσμων», σύμφωνα με την οποία δεν υπάρχει κατάρρευση, αλλά όλα τα αποτελέσματα των μετρήσεων πραγματοποιούνται σε παράλληλα σύμπαντα, έτσι ώστε η πραγματικότητα να διακλαδίζεται διαρκώς σε πολλαπλές, αμοιβαία απρόσιτες εκδοχές του εαυτού της.Όλα αυτά φαίνονται εντελώς εξωπραγματικά. Γιατί να μη δούμε απλώς πόσο μακριά μπορούμε να φτάσουμε με τη συμβατική κβαντική μηχανική; Αν μπορέσουμε να εξηγήσουμε πώς ένας μοναδικός κλασικός κόσμος αναδύεται από την κβαντική μηχανική χρησιμοποιώντας μόνο το τυπικό, μαθηματικό πλαίσιο της θεωρίας, τότε μπορούμε να απαλλαγούμε τόσο από τη μη ικανοποιητική και τεχνητή τομή της «ερμηνείας της Κοπεγχάγης» του Bohr όσο και από τα περίπλοκα παρελκόμενα των άλλων θεωριών.Κι εδώ είναι που υπεισέρχεται το έργο του Zurek. Ξεκινώντας από τη δεκαετία του 1970, εκείνος και ο φυσικός H. Dieter Zeh εξέτασαν προσεκτικά τι μας λέει η ίδια η κβαντική θεωρία για τις μετρήσεις. (Αυτό θα μπορούσε να είχε συμβεί πολύ νωρίτερα, αν οι ερευνητές δεν είχαν αποθαρρυνθεί επί δεκαετίες από το να θέτουν ερωτήματα για αυτά τα θεμελιώδη αλλά άλυτα ζητήματα της θεωρίας, με το επιχείρημα ότι ήταν απλώς άσκοπη φιλοσοφία.)Το κεντρικό στοιχείο της προσέγγισης του Zurek είναι το φαινόμενο που ονομάζεται κβαντική σύμπλεξη (entanglement), ένα από τα μη διαισθητικά φαινόμενα που συμβαίνουν στις κβαντικές κλίμακες. Ο Schrödinger ονόμασε αυτό το φαινόμενο το 1935, υποστηρίζοντας ότι αποτελεί στην πραγματικότητα το βασικό χαρακτηριστικό της κβαντικής μηχανικής. Κατέληξε σε αυτό το όνομα αφού ο Albert Einstein και οι συνεργάτες του επεσήμαναν ότι, αφού δύο κβαντικά σωματίδια έρθουν σε επαφή μέσω φυσικών δυνάμεων, φαίνεται να συνδέονται παράξενα μεταξύ τους. Αν μετρήσεις το ένα, φαίνεται ότι επηρεάζεις ακαριαία τις ιδιότητες του άλλου, ακόμη κι αν δεν βρίσκονται πλέον κοντά. Το «φαίνεται» είναι ο ουσιώδης όρος εδώ: Στην πραγματικότητα, η κβαντική μηχανική λέει ότι η αλληλεπίδραση και η επακόλουθη σύμπλεξη καθιστούν πλέον τα σωματίδια μη ξεχωριστές οντότητες. Περιγράφονται από μία ενιαία κυματοσυνάρτηση που καθορίζει τις δυνατές καταστάσεις και των δύο. Για παράδειγμα, η κοινή κυματοσυνάρτηση μπορεί να λέει ότι όποια κατεύθυνση κι αν έχει ο μαγνητικός προσανατολισμός του ενός, το άλλο πρέπει να έχει τον αντίθετο.Όταν τα σωματίδια αλληλεπιδρούν, η σύμπλεξη είναι αναπόφευκτη. Αυτό έχει συνέπειες για τη διαδικασία της μέτρησης: Τα κβαντικά αντικείμενα υπό παρατήρηση συν-πλέκονται με τα άτομα του οργάνου μέτρησης. Η «μέτρηση» εδώ δεν συνεπάγεται απαραίτητα την εξέταση του αντικειμένου με κάποια περίπλοκη πειραματική διάταξη. Ισχύει για κάθε κβαντικό αντικείμενο που αλληλεπιδρά με το περιβάλλον του. Τα μόρια σε ένα μήλο περιγράφονται από την κβαντομηχανική, και τα φωτόνια φωτός που ανακλώνται από τα επιφανειακά μόρια συμπλέκονται μαζί τους. Αυτά τα φωτόνια μεταφέρουν πληροφορίες για τα μόρια στα μάτια σας – για παράδειγμα για το κόκκινο χρώμα της φλούδας του μήλου, που προκύπτει από τις κβαντικές ενεργειακές καταστάσεις των μορίων που το αποτελούν.Με άλλα λόγια, ο Zurek και ο Zeh συνειδητοποίησαν ότι η κβαντική σύμπλεξη είναι πανταχού παρούσα και αποτελεί τον αγωγό πληροφορίας μεταξύ του κβαντικού και του κλασικού κόσμου. Καθώς ένα κβαντικό αντικείμενο αλληλεπιδρά με το περιβάλλον του, συμπλέκεται με αυτό. Χρησιμοποιώντας αποκλειστικά τα συνήθη κβαντικά μαθηματικά, ο Zeh και ο Zurek έδειξαν ότι αυτή η σύμπλεξη «αραιώνει» την κβαντικότητα του αντικειμένου, επειδή γίνεται κοινή ιδιότητα με το συμπλεκόμενο περιβάλλον, με αποτέλεσμα τα κβαντικά φαινόμενα να καθίστανται γρήγορα μη παρατηρήσιμα στο ίδιο το αντικείμενο. Ονομάζουν αυτή τη διαδικασία αποσυμφώνηση (decoherence). Για παράδειγμα, μια υπέρθεση του κβαντικού αντικειμένου διαχέεται σε όλες τις περιβαλλοντικές συμπλέξεις του, έτσι ώστε για να συμπεράνουμε την υπέρθεση θα έπρεπε να εξετάσουμε όλες τις (ταχέως πολλαπλασιαζόμενες) καταστάσεις με τις οποίες έχει συμπλεχτεί. Δεν υπάρχει περισσότερη ελπίδα να το καταφέρουμε αυτό, από όση υπάρχει να ανασυνθέσουμε μια κηλίδα μελάνης αφού αυτή έχει διασκορπιστεί στον ωκεανό.Η αποσυμφώνηση συμβαίνει απίστευτα γρήγορα. Για έναν κόκκο σκόνης που αιωρείται στον αέρα, οι συγκρούσεις με φωτόνια και τα γύρω μόρια αερίου θα προκαλέσουν αποσυμφώνηση σε περίπου 10-31 δευτερόλεπτα – περίπου το ένα εκατομμυριοστό του χρόνου που χρειάζεται το φως για να διασχίσει απόσταση όσο το εύρος του πρωτονίου! Στην πράξη, η αποσυμφώνηση καταστρέφει σχεδόν ακαριαία τα ευαίσθητα κβαντικά φαινόμενα μόλις αυτά έρθουν σε επαφή με ένα περιβάλλον.Όμως η μέτρηση δεν αφορά μόνο την αποσυμφώνηση. Είναι η σύμπλεξη με το περιβάλλον που αποτυπώνει πληροφορίες για το αντικείμενο σε αυτό το περιβάλλον – για παράδειγμα σε μια συσκευή μέτρησης. Τα τελευταία περίπου είκοσι χρόνια, ο Zurek εργάζεται για να κατανοήσει πώς συμβαίνει αυτό. Αποδεικνύεται ότι ορισμένες κβαντικές καταστάσεις έχουν μαθηματικά χαρακτηριστικά που τους επιτρέπουν να δημιουργούν πολλαπλά αποτυπώματα στο περιβάλλον χωρίς να θολώνουν μέχρι να γίνουν αόρατες μέχρι εξαφάνισης από την αποσυμφώνηση. Επομένως, αυτές οι καταστάσεις αντιστοιχούν σε ιδιότητες που «επιβιώνουν» στον παρατηρήσιμο, αποσυζευγμένο κλασικό κόσμο.Αυτό είναι εφικτό επειδή οι αλληλεπιδράσεις που δημιουργούν το κάθε αποτύπωμα διατηρούν το κβαντικό σύστημα στην κατάσταση που βρισκόταν πριν από την αλληλεπίδραση, αντί να το εξωθούν σε μια διαφορετική κατάσταση ή να το αναμιγνύουν με άλλες. Τα φωτόνια, για παράδειγμα, μπορούν να προσκρούσουν σε ένα άτομο και να μεταφέρουν πληροφορίες για την θέση του χωρίς να μεταβάλουν την κβαντική κατάσταση του συστήματος.Ο Zurek ονομάζει αυτές τις ανθεκτικές καταστάσεις «καταστάσεις δείκτη» (pointer states), επειδή είναι εκείνες που μπορούν να κάνουν την βελόνα μιας μετρητικής συσκευής να δείξει ένα συγκεκριμένο αποτέλεσμα. Οι καταστάσεις δείκτη αντιστοιχούν σε ιδιότητες που είναι κλασικά παρατηρήσιμες, όπως η θέση ή το φορτίο. Οι κβαντικές υπερθέσεις, αντίθετα, δεν έχουν αυτή την ιδιότητα· δεν μπορούν να δημιουργήσουν αντίγραφα με ανθεκτικό τρόπο, και έτσι δεν μπορούμε να τις παρατηρήσουμε άμεσα. Με άλλα λόγια, δεν είναι καταστάσεις δείκτη. Ο Zurek δείχνει ότι οι καταστάσεις δείκτη μπορούν να αποτυπώνονται αποτελεσματικά και ανθεκτικά ξανά και ξανά στο περιβάλλον. Σύμφωνα με τον ίδιο, τέτοιες καταστάσεις είναι οι «καταλληλότερες»: μπορούν να επιβιώσουν της διαδικασίας αντιγραφής, και έτσι η πληροφορία για αυτές μπορεί να πολλαπλασιαστεί. Κατά αναλογία με τη δαρβινική εξέλιξη, «επιλέγονται» για μετάβαση στον κλασικό κόσμο επειδή είναι ικανές να ενισχύονται – να αναπαράγονται, θα μπορούσαμε να πούμε – με αυτόν τον τρόπο. Αυτός είναι ο «Κβαντικός Δαρβινισμός» στον οποίο αναφέρεται ο τίτλος του βιβλίου του Zurek.Αυτά τα αποτυπώματα πολλαπλασιάζονται εξαιρετικά γρήγορα. Το 2010, ο Zurek και ο συνεργάτης του Jess Riedel υπολόγισαν ότι μέσα σε ένα μικροδευτερόλεπτο, φωτόνια από τον ήλιο θα αποτυπώσουν τη θέση ενός κόκκου σκόνης περίπου 10 εκατομμύρια φορές.Η θεωρία του Zurek για τον Κβαντικό Δαρβινισμό – η οποία υπενθυμίζουμε ότι δεν χρησιμοποιεί τίποτα περισσότερο από τις καθιερωμένες εξισώσεις της κβαντομηχανικής εφαρμοσμένες στην αλληλεπίδραση του κβαντικού συστήματος με το περιβάλλον του – διατυπώνει προβλέψεις που πλέον ελέγχονται πειραματικά. Για παράδειγμα, προβλέπει ότι το μεγαλύτερο μέρος της πληροφορίας για το κβαντικό σύστημα μπορεί να αντληθεί από ελάχιστα μόνο αποτυπώματα στο περιβάλλον. Ο «κορεσμός» του πληροφοριακού περιεχομένου επέρχεται γρήγορα. Προκαταρκτικά πειράματα το επιβεβαιώνουν, αλλά απομένουν ακόμη πολλά να γίνουν.Κάθε αποτύπωμα, όπως είδαμε, αντιστοιχεί σε μια κλασική παρατήρηση: κάτι που μπορούμε να θεωρήσουμε στοιχείο της πραγματικότητάς μας. Το ηλεκτρόνιο έχει, ας πούμε, μαγνητικό προσανατολισμό προς τα πάνω σε αυτό το αποτύπωμα. Δεν είναι όμως αντιληπτό, επειδή η αρχική κβαντική κατάσταση περιέχει πιθανότητες για διαφορετικά αποτελέσματα, ένα αποτύπωμα να αντιστοιχεί στο «πάνω» και ένα άλλο στο «κάτω», έτσι ώστε διαφορετικοί παρατηρητές να βλέπουν διαφορετικές πραγματικότητες – όχι ακριβώς μια υπέρθεση, αλλά μια σαφή συνέπειά της με την μορφή πολλαπλών εκδοχών της κλασικής πραγματικότητας;Αυτό μας οδηγεί σε μια ακόμη αποκάλυψη της θεωρίας της αποσυμφώνησης, εκείνη που ολοκληρώνει την περιγραφή της θεωρίας του Zurek. Προβλέπει ότι όλα τα αποτυπώματα πρέπει να είναι πανομοιότυπα. Έτσι, ο Κβαντικός Δαρβινισμός επιμένει ότι ένας μοναδικός κλασικός κόσμος μπορεί και πρέπει να αναδυθεί από τις κβαντικές πιθανότητες. Αυτή η επιβολή συναίνεσης καθιστά περιττή τη μάλλον μυστηριώδη και ad hoc διαδικασία της κατάρρευσης, υπέρ κάτι πιο αυστηρού. Το αντικείμενο που παρατηρείται, περιβαλλόμενο από ένα νέφος πανομοιότυπων, παρατηρήσιμων αποτυπωμάτων του στο μακροσκοπικό του περιβάλλον, σχηματίζει ένα στοιχείο «σχετικά αντικειμενικής ύπαρξης», όπως το θέτει ο Zurek. Γίνεται μέρος της απτής κλασικής μας πραγματικότητας, την οποία αποκαλεί extanton.Εδώ είναι το σημείο όπου η θεωρία υπόσχεται να διαλύσει τις διαμάχες σχετικά με την ερμηνεία. Ο Zurek λέει ότι επιτυγχάνει κάτι που ίσως φαινόταν αδύνατο: μια συμφιλίωση της ερμηνείας της Κοπεγχάγης με την ερμηνεία των πολλών κόσμων. Στην πρώτη, η κυματοσυνάρτηση θεωρείται επιστημική: περιγράφει όσα μπορούμε να γνωρίζουμε για τον κβαντικό κόσμο. Στη δεύτερη, η κυματοσυνάρτηση είναι οντική: αποτελεί την έσχατη πραγματικότητα – μια περιγραφή όλων των κλάδων της πραγματικότητας ταυτόχρονα – παρόλο που μπορούμε να βιώσουμε μόνο έναν κλάδο αυτού του κβαντικού πολυσύμπαντος. Ο Zurek υποστηρίζει ότι η κυματοσυνάρτηση είναι στην πραγματικότητα και τα δύο. Αντί να είναι είτε επιστημική είτε οντική, είναι «επι-οντική» (epiontic). Δηλαδή, πριν λάβει χώρα η αποσυμφώνηση, όλες οι κβαντικές δυνατότητες είναι κατά κάποιον τρόπο παρούσες. Αλλά η αποσυμφώνηση και ο Κβαντικός Δαρβινισμός επιλέγουν μόνο μία από αυτές ως στοιχείο της παρατηρήσιμης πραγματικότητάς μας, χωρίς να χρειάζεται να αποδοθεί σε όλες τις υπόλοιπες μια κλασική πραγματικότητα σε κάποιον άλλο κόσμο. Οι άλλες καταστάσεις υπάρχουν σε έναν αφηρημένο χώρο δυνατοτήτων, αλλά παραμένουν εκεί, χωρίς ποτέ να αποκτήσουν την ευκαιρία να αναπτυχθούν μέσω της σύμπλεξης σε παρατηρήσιμες πραγματικότητες.Δεν μπορεί κανείς να ισχυριστεί ότι η εικόνα του Zurek ξεκαθαρίζει οριστικά την κβαντομηχανική. Γιατί, για παράδειγμα, επιλέγεται ένα συγκεκριμένο αποτέλεσμα σε μια δεδομένη μέτρηση και όχι κάποιο άλλο; Πρέπει (όπως επέμεναν οι Bohr και Heisenberg) απλώς να αποδεχτούμε ότι αυτό συμβαίνει τυχαία, χωρίς καμία αιτία; Και σε ποιο ακριβώς σημείο ο κβαντικός κόσμος δεσμεύεται αμετάκλητα σε ένα συγκεκριμένο αποτέλεσμα μέτρησης, έτσι ώστε να μην μπορούμε πλέον να «συλλέξουμε» μια υπέρθεση από τον συμπλεκόμενο ιστό αλληλεπιδράσεων μεταξύ αντικειμένου και περιβάλλοντος; Και το σημαντικότερο: Πώς μπορούμε να ελέγξουμε τη θεωρία πιο αυστηρά;Ορισμένοι ειδικοί εκφράζουν συγκρατημένο ενθουσιασμό για την θεωρία του Zurek. Η Sally Shrapnel, για παράδειγμα, λέει ότι το πρόγραμμα του Zurek «αντιπροσωπεύει μια κομψή προσέγγιση για την εξήγηση της ανάδυσης της κλασικότητας από τα βασικά αξιώματα της κβαντικής θεωρίας», αλλά ότι εξακολουθεί να μην αντιμετωπίζει «το δύσκολο ερώτημα του τι είναι στην πραγματικότητα το υποκείμενο “κβαντικό υπόστρωμα”». Πώς, για παράδειγμα, πρέπει να σκεφτόμαστε το πεδίο στο οποίο όλες οι δυνατότητες εξακολουθούν να συνυπάρχουν πριν από την αποσυμφώνηση; Πόσο «πραγματικό» είναι αυτό;Ο Renato Renner δεν πείθεται ότι η επίλυση της σύγκρουσης μεταξύ της ερμηνείας της Κοπεγχάγης και των πολλών κόσμων λύνει όλα τα προβλήματα. Επισημαίνει ότι είναι δυνατό να κατασκευαστούν παράξενα αλλά πειραματικά εφικτά σενάρια στα οποία διαφορετικοί παρατηρητές δεν μπορούν να συμφωνήσουν για το αποτέλεσμα. Ακόμη κι αν τέτοιες εξαιρέσεις φαίνονται επιτηδευμένες, θεωρεί ότι δείχνουν πως δεν έχουμε ακόμη βρει μια ερμηνεία της κβαντικής θεωρίας που να λειτουργεί πραγματικά.Παρά ταύτα, η φιλοσοφία της προσέγγισης του Zurek σε κάποιους φαίνεται ορθή. Αντί να επινοούμε περίπλοκες ιστορίες για να επιλύσουμε το πρόβλημα της μέτρησης στην κβαντική μηχανική, γιατί να μην εξετάσουμε υπομονετικά και προσεκτικά τι μπορεί να μας πει η ίδια η τυπική κβαντική μηχανική για το πώς η πληροφορία σχετικά με ένα κβαντικό αντικείμενο διαχέεται στον παρατηρήσιμο κόσμο; Σε αυτό το σημείο, οι πρωτοπόροι της κβαντικής θεωρίας άφησαν πολλή δουλειά ανολοκλήρωτη στην επανάσταση που ξεκίνησαν πριν από έναν αιώνα, κλείνοντας πρόωρα το ζήτημα (συνήθως επιμένοντας στην ερμηνεία της Κοπεγχάγης ή απλώς αποδεχόμενοι αυτήν χωρίς καμία αμφισβήτηση). Τώρα μπορούμε τουλάχιστον να ελπίζουμε ότι θα ολοκληρώσουμε αυτό το έργο. διαβάστε περισσότερες λεπτομέρειες: Philip Ball, «Are the Mysteries of Quantum Mechanics Beginning To Dissolve?» – https://www.quantamagazine.org/are-the-mysteries-of-quantum-mechanics-beginning-to-dissolve-20260213/ Το γλυπτό Quantum Cloud στο Λονδίνο, σχεδιασμένο από τον Antony Gormley. Mοιάζει με μια συλλογή τυχαίων σωματιδίων που καταλήγει σε μια ανθρώπινη φιγούρα στο κέντρο. Είναι εμπνευσμένο από τον τρόπο με τον οποίο η κλασική πραγματικότητα αναδύεται από την κβαντική φυσική. Η συνοριακή γραμμή μεταξύ κβαντικού και κλασικού κόσμου

Κρύσταλλοι που καλλιεργούνται στο διάστημα. Αυτή η εικόνα, που τραβήχτηκε στις 5 Ιουνίου 2024, δείχνει κρυστάλλους λυσοζύμης στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό. Η λυσοζύμη είναι μια πρωτεΐνη που βρίσκεται σε σωματικά υγρά όπως τα δάκρυα, το σάλιο και το γάλα και χρησιμοποιείται ως ένωση ελέγχου για την επίδειξη καλά σχηματισμένων κρυστάλλων. Η λυσοζύμη παίζει ζωτικό ρόλο στην έμφυτη ανοσία, προστατεύοντας από βακτήρια, ιούς και μύκητες. Οι κρύσταλλοι αναπτύχθηκαν με το PIL-BOX της Redwire σε μια μελέτη της επίδρασης της μικροβαρύτητας σε διάφορους τύπους παραγωγής κρυστάλλων . https://www.nasa.gov/image-article/crystals-grown-in-space/ Μικρή αλλά ισχυρή εργαστηριακή συσκευή θα μπορούσε να μεταμορφώσει την έρευνα της NASA/ Ένα μικρό αλλά ισχυρό κομμάτι εργαστηριακού εξοπλισμού, περίπου στο μέγεθος ενός κινητού τηλεφώνου, έφτασε στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό μετά την εκτόξευσή του με την αποστολή SpaceX Crew-12 της NASA . Η NASA στοχεύει να χρησιμοποιήσει την έτοιμη συσκευή, που ονομάζεται αναγνώστης μικροπλακιδίων, για να διεξάγει ζωτικής σημασίας βιολογική έρευνα στο διάστημα και να αποκτήσει πρόσβαση σε δεδομένα σε πραγματικό χρόνο.Επιδείξεις σαν αυτή αποτελούν μέρος της πρωτοβουλίας CERISS (Commercially Enabled Rapid Space Science) της NASA , η οποία συνεργάζεται με τη βιομηχανία για την ανάπτυξη μετασχηματιστικών ερευνητικών δυνατοτήτων και την αύξηση του ρυθμού και της παραγωγικότητας της διαστημικής επιστήμης. Το Τμήμα Βιολογικών και Φυσικών Επιστημών της NASA ηγείται της επίδειξης σε συνεργασία με το Πρόγραμμα Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού του οργανισμού . Δυνατότητα επιτάχυνσης της πρόσβασης στα αποτελέσματα της έρευνας Το άμεσο όφελος από τη χρήση ενός αναγνώστη μικροπλακών για την επιστήμη του διαστήματος είναι η ταχύτητα. Οι επιστήμονες μπορούν να λαμβάνουν δεδομένα αμέσως μόλις ολοκληρωθούν οι δοκιμές, αντί να περιμένουν την αποθήκευση των δειγμάτων, την επιστροφή τους στη Γη και την ανάλυσή τους σε επίγεια εργαστήρια. Η επιτόπια ανάλυση όπως αυτή — οι δοκιμές που πραγματοποιούνται επί τόπου και όχι μετά την επιστροφή του δείγματος — θα μπορούσε να μειώσει τις καθυστερήσεις, τις επιπλοκές και το κόστος της επιστροφής υλικών στη Γη.Οι παραδοσιακές συσκευές ανάγνωσης μικροπλακών στο έδαφος είναι συνήθως πολύ μεγαλύτερες — συχνά μεγαλύτερες από έναν φούρνο μικροκυμάτων — αλλά οι δοκιμές της NASA θα χρησιμοποιήσουν μια έκδοση που δεν είναι πολύ μεγαλύτερη από ένα κινητό τηλέφωνο.Προς το παρόν, η συσκευή ανάγνωσης μικροπλακιδίων απαιτεί έναν εκπαιδευμένο αστροναύτη για την εκτέλεση δοκιμών. Ωστόσο, η απόδειξη ότι ο εμπορικός εργαστηριακός εξοπλισμός μπορεί να λειτουργήσει σε χαμηλή τροχιά της Γης θα μπορούσε να ανοίξει δρόμους για μελλοντικό αυτοματισμό και ακόμη πιο προηγμένες δυνατότητες δοκιμών.Στο μέλλον, οι επιστήμονες θα μπορούσαν να ελέγχουν δείγματα αστροναυτών για διάφορα μόρια κατά τη διάρκεια αποστολών μεγάλης διάρκειας, ώστε να παρακολουθούν την υγεία του πληρώματος στο βαθύ διάστημα. Ο αναγνώστης μικροπλακών είναι προσαρμόσιμος — διαφορετικά κιτ δοκιμών θα μπορούσαν να υποστηρίξουν μια σειρά μετρήσεων οπουδήποτε οι άνθρωποι εξερευνούν το διάστημα. Ρίχνοντας φως στη βιολογία του διαστήματος Η συσκευή ανάγνωσης μικροπλακιδίων χρησιμοποιεί ένα μήκος κύματος φωτός για την ανίχνευση χρώματος σε βιολογικές δοκιμές. Όταν ένα μόριο-στόχος υπάρχει σε ένα δείγμα, η δοκιμή προκαλεί μια αλλαγή χρώματος. Η ένταση αυτής της αλλαγής υποδεικνύει στους ερευνητές πόσο από ένα συγκεκριμένο μόριο υπάρχει.Η NASA θα χρησιμοποιήσει αρχικά δείγματα από την έρευνα Microgravity Associated Bone Loss-B (MABL-B) — η οποία διερευνά πιθανούς τρόπους πρόληψης της οστικής απώλειας στο διάστημα — για να δοκιμάσει τη συσκευή ανάγνωσης μικροπλακών στον διαστημικό σταθμό. Για αυτήν την επίδειξη, η συσκευή ανάγνωσης μικροπλακών θα μετρήσει μια πρωτεΐνη που ονομάζεται ιντερλευκίνη-6 σε δείγματα από την έρευνα MABL-B. Οι επιστήμονες υποψιάζονται ότι αυτή η πρωτεΐνη μπορεί να συμβάλλει στην οστική απώλεια από τους αστροναύτες.Η λειτουργία της συσκευής είναι απλή. Συνδέεται με ένα tablet ή φορητό υπολογιστή μέσω USB και χρησιμοποιεί τυπικές πλάκες 96 φρεατίων — την ίδια μορφή που χρησιμοποιούν πολλά εργαστήρια στη Γη. Ένας αστροναύτης εκτελεί τη δοκιμή χρησιμοποιώντας λογισμικό για να χειριστεί τη συσκευή και να λάβει άμεσα αποτελέσματα. Οι επιστήμονες μπορούν να παρακολουθούν το πείραμα σε πραγματικό χρόνο μέσω βίντεο και να παρατηρούν οπτικά τις αρχικές μετρήσεις. Εάν οι ερευνητές έχουν οδηγίες για το πλήρωμα, αυτές μεταδίδονται μέσω του προσωπικού εδάφους του διαστημικού σταθμού που επικοινωνεί με το πλήρωμα. Επιπλέον, ένα λεπτομερές αρχείο δεδομένων μπορεί να μεταφερθεί γρήγορα από τον σταθμό και να κοινοποιηθεί στους ερευνητές. Δοκιμή εμπορικού εργαστηριακού εξοπλισμού χρησιμοποιώντας το κορυφαίο εργαστήριο Ένας αναγνώστης μικροπλακών έφτασε στο εργαστήριο σε τροχιά στις 14 Φεβρουαρίου με το Crew-12. Το κιτ δοκιμών και τα δείγματα θα εκτοξευθούν σε μια μελλοντική αποστολή στον διαστημικό σταθμό. Μόλις όλα τα υλικά βρίσκονται στον σταθμό, η NASA θα πραγματοποιήσει την επίδειξη και θα συγκρίνει τα αποτελέσματα με πανομοιότυπες δοκιμές που θα διεξαχθούν στη Γη.«Το υλικό ανάγνωσης μικροπλακών και το κιτ για τη μέτρηση μιας πρωτεΐνης που ονομάζεται Ιντερλευκίνη-6 είναι και τα δύο έτοιμα προς χρήση — δοκιμάζουμε αυτά τα εμπορικά διαθέσιμα προϊόντα στο διάστημα για να επιταχύνουμε τον ρυθμό διεξαγωγής έρευνας σε τροχιά», δήλωσε ο Dan Walsh, στέλεχος του προγράμματος CERISS για τη NASA. «Η προσπάθειά μας στο CERISS είναι η οικοδόμηση των δυνατοτήτων και της υποδομής που απαιτούνται για μια ακμάζουσα οικονομία έρευνας σε χαμηλή τροχιά της Γης. Επιδείξεις όπως αυτή δείχνουν πώς τα εμπορικά εργαλεία μπορούν να ενσωματωθούν στις λειτουργίες των διαστημικών σταθμών και να βοηθήσουν στην ανάπτυξη της εμπορικής διαστημικής βιομηχανίας». https://science.nasa.gov/science-research/biological-physical-sciences/small-but-mighty-lab-device-could-transform-nasa-research/ Ο Διεθνής Διαστημικός Σταθμός βρίσκεται σε τροχιά πάνω από τον Ατλαντικό Ωκεανό στα ανοιχτά των ακτών της Πορτογαλίας. Roskosmos Το τροχιακό υψόμετρο του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού είναι 1,67 χλμ. Οι κινητήρες του διαστημικού σκάφους Progress MS-32 είναι 3:57 π.μ. Ως αποτέλεσμα, το τροχιακό υψόμετρο του σταθμού είναι 422 χλμ. πάνω από την επιφάνεια της Γης. https://vk.com/roscosmos?w=wall-30315369_600638

Ανατρεπτική μελέτη δείχνει ότι η ζωή γεννήθηκε στους πάγους, Η κρατούσα θεωρία καθιστά απαραίτητο ένα θερμό περιβάλλον. Για την παρουσία της ζωής στη Γη υπάρχουν διάφορες θεωρίες όσον αφορά την προέλευση των δομικών υλικών της ζωής αλλά σε κάθε περίπτωση οι ειδικοί συμφωνούν ότι η αλληλεπίδραση και εξέλιξη των δομικών υλικών απαιτεί ζεστό θερμοκρασιακά περιβάλλον. Μια νέα μελέτη καταρρίπτει αυτή την πεποίθηση αναφέροντας ότι η ζωή μπορεί να αναπτύχθηκε σε παγωμένες συνθήκες.Η ερευνητική ομάδα πραγματοποίησε πειράματα που αποκαλύπτουν ότι οι ακόρεστες λιπιδικές μεμβράνες προάγουν τη σύντηξη κυστιδίων και τη διατήρηση DNA κατά τη διάρκεια κύκλων ψύξης και απόψυξης κάτι που αναδεικνύει παγωμένα περιβάλλοντα ως πιθανούς παράγοντες της εξέλιξης των πρωτοκυττάρων.Τα σημερινά κύτταρα είναι εξαιρετικά πολύπλοκα. Περιέχουν εσωτερικό σκελετό γνωστό ως κυτταροσκελετό, προσεκτικά ρυθμιζόμενες χημικές αντιδράσεις εντός και εκτός του κυττάρου και γενετικό υλικό που καθορίζει σχεδόν όλες τις πτυχές της συμπεριφοράς τους.Αυτή η πολυπλοκότητα επιτρέπει στα κύτταρα να προσαρμόζονται σε πολλά περιβάλλοντα και να ανταγωνίζονται επιτυχώς με βάση την καταλληλότητα τους. Αντίθετα οι πρώιμες δομές που έμοιαζαν με κύτταρα ήταν πιθανότατα πολύ απλούστερες αποτελούμενες από μικρές λιπιδικές φυσαλίδες που παγίδευαν βασικά οργανικά μόρια. Η κατανόηση του πώς τέτοια πρωτόγονες δομές μετατράπηκαν σε πλήρως ανεπτυγμένα σύγχρονα κύτταρα παραμένει μία από τις κεντρικές προκλήσεις στην έρευνα για την προέλευση της ζωής. Τα μοντέλα Οι ερευνητές διερεύνησαν πώς απλά μοντέλα πρωτοκυττάρων ανταποκρίνονται σε ρεαλιστικές, μη ισορροπιακές συνθήκες που θεωρείται ότι έμοιαζαν με εκείνες της πρώιμης Γης.Αντί να προωθήσει μια ενιαία θεωρία για το πώς ξεκίνησε η ζωή η ερευνητική ομάδα επικεντρώθηκε στη δοκιμή του πώς οι μεταβολές στη χημεία της μεμβράνης επηρεάζουν την ανάπτυξη των πρωτοκυττάρων, τη σύντηξη και την ικανότητα διατήρησης βιομορίων κατά τη διάρκεια κύκλων ψύξης και απόψυξης.Για να το διερευνήσουν οι επιστήμονες μελέτησαν πώς η σύσταση μιας μεμβράνης επηρεάζει την ανάπτυξη και τη συμπεριφορά των πρωτοκυττάρων. Δημιούργησαν μικροσκοπικές σφαιρικές δομές που μοιάζουν με φυσαλίδες, γνωστές ως μεγάλα μονοστιβάδικα κυστίδια, χρησιμοποιώντας τρεις τύπους φωσφολιπιδίων: POPC, PLPC και DOPC, μόρια παρόμοια με εκείνα που βρίσκονται στις σύγχρονες κυτταρικές μεμβράνες.«Χρησιμοποιήσαμε φωσφατιδυλοχολίνη ως συστατικό μεμβράνης, λόγω της χημικής της συνέχειας με τα σύγχρονα κύτταρα, της πιθανής διαθεσιμότητάς της σε προβιοτικές συνθήκες και της ικανότητάς της να συγκρατεί βασικά περιεχόμενα» δήλωσε ο Τατσούα Σινόντα υποψήφιος διδάκτορας στο Earth Life Science Institute του Ινστιτούτου Επιστήμης του Τόκιο κύριος συγγραφέας της μελέτης. Τα πειράματα Αν και αυτά τα μόρια είναι στενά συγγενικά οι δομές τους διαφέρουν με σημαντικούς τρόπους. Το POPC περιέχει μία ακόρεστη αλκυλοαλυσίδα με έναν διπλό δεσμό. Το PLPC έχει επίσης μία ακόρεστη αλκυλοαλυσίδα, αλλά με δύο διπλούς δεσμούς. Το DOPC διαθέτει δύο ακόρεστες αλκυλοαλυσίδες, καθεμία με έναν διπλό δεσμό. Αυτές οι λεπτές διαφορές επηρεάζουν τη συμπεριφορά της μεμβράνης. Το POPC τείνει να δημιουργεί σχετικά άκαμπτες μεμβράνες, ενώ τα PLPC και DOPC σχηματίζουν πιο ρευστές μεμβράνες.Στη συνέχεια η ομάδα υπέβαλε τα κυστίδια σε επαναλαμβανόμενους κύκλους ψύξης και απόψυξης, ώστε να προσομοιώσει τις διακυμάνσεις θερμοκρασίας που ενδέχεται να βίωναν τα πρώιμα πρωτοκύτταρα. Μετά από τρεις τέτοιους κύκλους, τα κυστίδια πλούσια σε POPC συσσωματώθηκαν σε πυκνά συμπλέγματα. Αντίθετα, τα κυστίδια που περιείχαν PLPC ή DOPC συγχωνεύτηκαν σε πολύ μεγαλύτερα διαμερίσματα. Η πιθανότητα σύντηξης και ανάπτυξης αυξανόταν όσο αυξανόταν το ποσοστό του PLPC. Συνολικά, τα λιπίδια με περισσότερους ακόρεστους δεσμούς εμφάνισαν μεγαλύτερη τάση για σύντηξη και επέκταση.«Υπό την καταπόνηση που προκαλεί ο σχηματισμός κρυστάλλων πάγου, οι μεμβράνες μπορεί να αποσταθεροποιηθούν ή να κατακερματιστούν, απαιτώντας δομική αναδιοργάνωση κατά την απόψυξη. Η πιο χαλαρή πλευρική οργάνωση λόγω υψηλότερου βαθμού ακόρεστου χαρακτήρα μπορεί να εκθέτει περισσότερες υδρόφοβες περιοχές κατά την αναδόμηση της μεμβράνης, διευκολύνοντας τις αλληλεπιδράσεις με γειτονικά κυστίδια και καθιστώντας τη σύντηξη ενεργειακά ευνοϊκή» αναφέρει η Νατσούμι Νόντα ερευνήτρια στο ELSI. Τα ευρήματα Τα αποτελέσματα αυτά έχουν σημαντικές συνέπειες για την πρώιμη εξέλιξη. Όταν τα κυστίδια συγχωνεύονται, τα μόρια που παγιδεύονται στο εσωτερικό τους μπορούν να αναμειχθούν και ενδεχομένως να αντιδράσουν. Στο χημικά πλούσιο περιβάλλον της πρώιμης Γης τέτοια γεγονότα συγχώνευσης μπορεί να έφεραν σε επαφή βασικά συστατικά απαραίτητα για ολοένα και πιο «ζωόμορφα» συστήματα.Για να δοκιμάσουν αυτή την ιδέα, οι ερευνητές συνέκριναν πόσο αποτελεσματικά τα κυστίδια από 100% POPC και 100% PLPC διατηρούσαν DNA. Τα κυστίδια PLPC όχι μόνο παγίδευσαν περισσότερο DNA πριν από την επεξεργασία με κύκλους ψύξης και απόψυξης, αλλά διατήρησαν και μεγαλύτερες ποσότητες DNA από τα κυστίδια POPC μετά από κάθε κύκλο.Τα περισσότερα σενάρια για την προέλευση της ζωής εστιάζουν σε περιβάλλοντα όπως επιφάνειες ξήρανσης και επαναύγρανσης στην ξηρά ή υδροθερμικές πηγές στον πυθμένα των ωκεανών. Η μελέτη αυτή υποδηλώνει ότι και οι παγωμένες περιοχές θα μπορούσαν να έχουν διαδραματίσει σημαντικό ρόλο. Στην πρώιμη Γη, κύκλοι ψύξης και απόψυξης πιθανότατα συνέβαιναν επανειλημμένα σε μεγάλα χρονικά διαστήματα.Καθώς σχηματιζόταν ο πάγος απωθούσε τις διαλυμένες ουσίες από τους αναπτυσσόμενους κρυστάλλους, συγκεντρώνοντας οργανικά μόρια και κυστίδια στο εναπομείναν υγρό. Μεμβράνες αποτελούμενες από πιο ακόρεστα φωσφολιπίδια είναι πιο χαλαρά συσκευασμένες, γεγονός που ενθαρρύνει τη σύντηξη των κυστιδίων και την ανάμειξη του περιεχομένου τους. Ταυτόχρονα, οι ιδιαίτερα ρευστές μεμβράνες μπορεί να είναι ευάλωτες υπό την καταπόνηση που προκαλούν οι κύκλοι ψύξης και απόψυξης, αυξάνοντας τον κίνδυνο διαρροής του εσωτερικού περιεχομένου.Έτσι δημιουργείται ένας συμβιβασμός μεταξύ διαπερατότητας και σταθερότητας. Η σύσταση της μεμβράνης που αποδίδει καλύτερα εξαρτάται από τις περιβαλλοντικές συνθήκες.«Μια αναδρομική επιλογή κυστιδίων που αναπτύχθηκαν μέσω κύκλων ψύξης και απόψυξης σε διαδοχικές γενιές θα μπορούσε να επιτευχθεί με την ενσωμάτωση μηχανισμών διαίρεσης, όπως η ωσμωτική πίεση ή η μηχανική διάτμηση. Με την αύξηση της μοριακής πολυπλοκότητας, το ενδοκυστιδιακό σύστημα, δηλαδή οι λειτουργίες που κωδικοποιούνται από γονίδια, ενδέχεται τελικά να καθορίσει την καταλληλότητα των πρωτοκυττάρων, οδηγώντας έτσι στην εμφάνιση ενός πρωταρχικού κυττάρου ικανού για δαρβινική εξέλιξη», εξηγεί ο Τομαόκι Ματσούρα καθηγητής στο ELSI και επικεφαλής ερευνητής της μελέτης. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2074867/anatreptiki-meleti-deichnei-oti-i-zoi-gennithike-stoys-pagoys/

Η μυστηριώδης «Χρυσαλλίδα» γέννησε τον Τιτάνα και τα δαχτυλίδια του Κρόνου. Μια νέα θεωρία για τα εντυπωσιακά φεγγάρια αλλά και το περιβάλλον του πλανήτη. Μια νέα μελέτη αναφέρει προτείνει ότι ο Τιτάνας, ο μεγαλύτερος δορυφόρος του Κρόνου, δημιουργήθηκε από τη σύγκρουση και συγχώνευση δύο τεράστιων φεγγαριών του πλανήτη η οποία δημιούργησε και τα εντυπωσιακά δαχτυλίδια του.Το σκάφος της αποστολής Cassini–Huygens που μελέτησε για περίπου 15 χρόνια το σύστημα του Κρόνου αποκάλυψε ένα εξαιρετικά ποικιλόμορφο σύνολο δορυφόρων του πλανήτη.Ο Τιτάνας είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος δορυφόρος στο ηλιακό μας σύστημα και ο μόνος με πυκνή ατμόσφαιρα πλούσια σε οργανικά μόρια που σύμφωνα με τους ειδικούς προσομοιάζει σε κατάσταση με αυτή της πρώιμης Γης για αυτό και οι επιστήμονες έχουν στρέψει την προσοχή τους στον Τιτάνα για να μελετήσουν το πώς εξελίχθηκε γεωατμοσφαιρικά ο πλανήτης μας αλλά και πως μπορεί να έκανε την εμφάνιση της η ζωή.Ο Υπερίων μοιάζει με γιγάντια ελαφρόπετρα και περιστρέφεται χαοτικά. Ο Ιαπετός έχει δύο εντελώς διαφορετικά ημισφαίρια και εξαιρετικά κεκλιμένη τροχιά.Ο Εγκέλαδος εκτοξεύει παγωμένο υλικό που τροφοδοτεί τον δακτύλιο Ε και διαπιστώθηκε ότι κάτω από την παγωμένη του επιφάνεια υπάρχει ένας ωκεανός που οι μελέτες δείχνουν ότι διαθέτει συνθήκες ευνοϊκές στην παρουσία της ζωής. Επίσης οι δακτύλιοι του Κρόνου φαίνεται να είναι νεαρής ηλικίας περίπου 100 εκατομμυρίων ετών. Όλα αυτά τα χαρακτηριστικά ίσως συνδέονται με ένα και μόνο κοσμικό γεγονός. Η θεωρία της «Χρυσαλλίδας» Ερευνητική ομάδα από το SETI Institute με επικεφαλής τον αστρονόμο Ματίγια Τσουκ μελέτησε δεδομένα για τη ροπή αδράνειας του Κρόνου δηλαδή πώς κατανέμεται η μάζα στο εσωτερικό του. Αυτό επηρεάζει την «ταλάντωση» του άξονα περιστροφής του πλανήτη. Παλαιότερα πιστευόταν ότι ο Κρόνος βρισκόταν σε βαρυτικό συντονισμό με τον Ποσειδώνα. Όμως τα δεδομένα του Cassini έδειξαν ότι κάτι τον έβγαλε από αυτόν τον συντονισμό.Αρχικά προτάθηκε η ύπαρξη ενός χαμένου παγωμένου φεγγαριού που ονομάστηκε Χρυσαλλίδα που πριν από περίπου 100 εκατομμύρια χρόνια διαλύθηκε από τις παλιρροϊκές δυνάμεις του Κρόνου σχηματίζοντας τους δακτυλίους.Όμως οι προσομοιώσεις της ερευνητικής έδειξαν ότι, στις περισσότερες περιπτώσεις, η Χρυσαλλίδα δεν διαλυόταν αλλά συγκρουόταν με τον Τιτάνα που ήταν τότε στη φάση του σχηματισμού του. Οι συγκρούσεις αυτές «καθάρισαν» την επιφάνεια του Τιτάνα παρέχοντας μια εξήγηση γιατί ο δορυφόρος έχει λίγους κρατήρες.Οι συγκρούσεις απελευθέρωσαν από το εσωτερικό του Τιτάνα την ατμόσφαιρά του ενώ η τροχιά του άλλαξε και έγινε πιο εκτεταμένη και ελλειπτική. Τα συντρίμμια από τη σύγκρουση σχημάτισαν τον Υπερίωνα. Η τροχιά του Ιαπετού διαταράχθηκε, αποκτώντας τη μεγάλη κλίση που βλέπουμε σήμερα. Τέλος οι βαρυτικές αλληλεπιδράσεις προκάλεσαν αναταραχές σε άλλα φεγγάρια και συνέβαλαν στον σχηματισμό των δακτυλίων. Είναι αποδεδειγμένο; Όχι ακόμη. Πρόκειται για μια καλοδομημένη υπόθεση που συμφωνεί με πολλά παρατηρησιακά δεδομένα, αλλά δεν υπάρχει άμεση απόδειξη. Η αποστολή Dragonfly της NASA, που προγραμματίζεται να εκτοξευθεί το 2028, θα εξετάσει την επιφάνεια του Τιτάνα και ίσως βρει στοιχεία ότι είναι γεωλογικά «νεαρός» κάτι που θα ενίσχυε τη θεωρία της μεγάλης σύγκρουσης.Αν επιβεβαιωθεί, η θεωρία αυτή θα δείξει ότι ένα και μόνο κοσμικό γεγονός μπορεί να διαμόρφωσε σχεδόν ολόκληρο το σύστημα του Κρόνου όπως το βλέπουμε σήμερα. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2074790/i-mystiriodis-chrysallida-gennise-ton-titana-kai-ta-dachtylidia-toy-kronoy/

«Χρειαζόμαστε επειγόντως κανόνες για την τεχνητή νοημοσύνη» λέει ο επικεφαλής της OpenAI O Σαμ Άλτμαν προτείνει τη δημιουργία ενός διεθνούς φορέα ελέγχου της βιομηχανίας ΑΙ. Η εμφάνιση του ChatGPT έφερε επανάσταση στον τομέα της τεχνητής νοημοσύνης προκαλώντας τεκτονικού χαρακτήρα μεταβολές σε ολόκληρη τη βιομηχανία της τεχνολογίας διαπερνώντας πλέον κάθε τομέα οικονομικό, πολιτικό και κοινωνικό στο σύγχρονο κόσμο. Η ανάπτυξη των τεχνολογιών ΑΙ είναι επί της ουσίας ανεξέλεγκτη και στη διαρκή συζήτηση για τη θέσπιση κανόνων και πλαισίων για την τεχνητή νοημοσύνης παρεμβαίνει ο επικεφαλής της εταιρείας του ChatGPT συμφωνόντας ότι πρέπει να υπάρξει ρύθμιση και ενδεχομένως ένας διεθνής φορέας ελέγχου.Ο Σαμ Άλτμαν, ο επικεφαλής της OpenAI, στο πλαίσιο της σύνοδου κορυφής για την τεχνητή νοημοσύνη που διεξάγεται στο Νέο Δελχί ανέφερε ότι ο κόσμος χρειάζεται «επειγόντως» κανόνες που να πλαισιώνουν την ιλιγγιώδη ανάπτυξη των τεχνολογιών τεχνητής νοημοσύνης. «Δεν λέω ότι δεν χρειαζόμαστε ρύθμιση ή προστασίες. Χρειαζόμαστε επειγόντως, όπως και για οποιαδήποτε άλλη τεχνολογία με τέτοια δύναμη. Μπορούμε να εξετάσουμε το ενδεχόμενο ο κόσμος να έχει ανάγκη από κάτι όπως ο Διεθνής Οργανισμός Ατομικής Ενέργειας (ΔΟΑΕ, IAEA) για να εξασφαλίσει διεθνή συντονισμό στο ζήτημα του ΑΙ. Ο εκδημοκρατισμός της τεχνητής νοημοσύνης είναι το καλύτερο μέσο για να εξασφαλίσουμε την ευημερία της ανθρωπότητας. Η συγκέντρωση της τεχνολογίας αυτής στα χέρια μιας μόνον επιχείρησης ή μιας μόνον χώρας θα μας οδηγούσε στην καταστροφή» ανέφερε ο Άλτμαν και σημείωσε ότι «η τεχνολογία πάντα ανατρέπει την αγορά εργασίας, αλλά πάντα βρίσκουμε κάτι καινούργιο και καλύτερο να κάνουμε», σημείωσε επίσης ο Σαμ Άλτμαν. Τα επόμενα χρόνια θα αποτελέσουν ένα τεστ για τον κόσμο καθώς η τεχνολογία αυτή προοδεύει με γρήγορο ρυθμό. Μπορούμε να επιλέξουμε να δώσουμε στους ανθρώπους περισσότερη δύναμη, ή να συγκεντρώσουμε αυτήν τη δύναμη».Με μια φωνή λίγο νωρίτερα ο Ναρέντρα Μόντι και ο Αντόνιο Γκουτέρες ζήτησαν επίσης να υπάρξει εγγυημένη παγκόσμια πρόσβαση στην τεχνητή νοημοσύνη και να ληφθούν μέτρα για να πλαισιωθεί η χρήση της.«Η τεχνητή νοημοσύνη πρέπει να ανήκει σε όλους» και το μέλλον της δεν μπορεί να αφεθεί «στα καπρίτσια μερικών δισεκατομμυριούχων», προειδοποίησε ο Αντόνιο Γκουτέρες, ο γενικός γραμματέας του ΟΗΕ, ενώπιον ηγετών και των επικεφαλής των πιο μεγάλων εταιρειών του κλάδου της τεχνολογίας στη σύνοδο, ενώ ο Ινδός πρωθυπουργός Ναρέντρα Μόντι ζήτησε επίσης η τεχνολογία αυτή να είναι «προσβάσιμη και συμπεριληπτική».Από την πλευρά του, ο Γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν δήλωσε πως η Ευρώπη, «ένας ασφαλής χώρος», είναι «αποφασισμένη να συνεχίσει να καθορίζει τους κανόνες του παιγνιδιού και να το πράττει με τους συμμάχους μας, όπως η Ινδία».Η σύνοδος κορυφής του Νέου Δελχί για την τεχνητή νοημοσύνη συγκεντρώνει γύρω από τον πρωθυπουργό της Ινδίας Ναρέντρα Μόντι πολιτικούς ηγέτες και την αφρόκρεμα της τεχνολογίας με στόχο την κατάθεση απόψεων γύρω από την ανάπτυξη της τεχνητής νοημοσύνης και τους κινδύνους που ενέχει αυτή. O Sam Altman στο AI Summit της Ινδίας https://www.naftemporiki.gr/techscience/2074943/chreiazomaste-epeigontos-kanones-gia-tin-techniti-noimosyni-leei-o-epikefalis-tis-openai/

H Microsoft προτείνει το γυαλί ως μέσο… αιώνιας αποθήκευσης δεδομένων. Μελέτη του τεχνολογικού κολοσσού δείχνει ότι το γυαλί μπορεί να αποθηκεύει τεράστιες ποσότητες δεδομένων για χιλιάδες χρόνια. Οι σημερινές μέθοδοι αποθήκευσης δεδομένων, όπως οι μαγνητικές ταινίες και οι σκληροί δίσκοι, δεν διατηρούνται έπειτα από λίγα χρόνια ή δεκαετίες, με αποτέλεσμα να είναι ακατάλληλες για μακροχρόνια φύλαξη δεδομένων. Λύση στο πρόβλημα αυτό φαίνεται να αποτελεί το γυαλί που θα μπορούσε να αποθηκεύει τεράστιες ποσότητες δεδομένων για περισσότερα από 10,000 χρόνια σύμφωνα με μελέτη της Microsoft Research.Η κωδικοποίηση δεδομένων σε γυαλί μέσω λέιζερ είναι σύμφωνα με την έρευνα μια πολλά υποσχόμενη τεχνική καθώς είναι ανθεκτική στην υγρασία, τις αλλαγές θερμοκρασίας και τις ηλεκτρομαγνητικές παρεμβολές. Η τεχνολογία αυτή θα μπορούσε να αποδειχθεί ιδιαίτερα αποτελεσματική για τη μακροχρόνια αποθήκευση νομικών, προσωπικών και εμπορικών δεδομένων που πρέπει να διαφυλαχθούν με ασφάλεια στο πέρασμα του χρόνου.Η ομάδα Project Silica της Microsoft Research παρουσιάζει ένα αρχειακό σύστημα αποθήκευσης δεδομένων με την ονομασία Silica, το οποίο εγγράφει πληροφορίες σε γυαλί χρησιμοποιώντας femtosecond λέιζερ. Το σύστημα μπορεί να κωδικοποιήσει μονάδες δεδομένων που ονομάζονται voxels — τρισδιάστατα pixels — μέσα στο γυαλί. Η ικανότητα εγγραφής φτάνει τα 65,9 megabits ανά δευτερόλεπτο, με πυκνότητα δεδομένων 1,59 gigabit ανά κυβικό χιλιοστό ή 4,84 terabytes σε ένα κομμάτι γυαλιού επιφάνειας δώδεκα τετραγωνικών εκατοστών και βάθους δύο χιλιοστών.«Αυτή η χωρητικότητα αντιστοιχεί περίπου σε 2 εκατομμύρια τυπωμένα βιβλία ή 5.000 ταινίες υπερυψηλής ευκρίνειας 4K», σημειώνουν οι Φενγκ Τσεν και Μπο Γου από τη Σχολή Φυσικής του κινεζικού πανεπιστημίου Shandong σε συνοδευτικό άρθρο σχολιασμού. Τα πειράματα Η ερευνητική ομάδα πραγματοποίησε πειράματα για να εκτιμήσει τη διάρκεια ζωής του συστήματος Silica. Τα αποτελέσματα δείχνουν ότι τα δεδομένα θα μπορούσαν να είναι αναγνώσιμα για έως και 10.000 χρόνια εάν το γυαλί αποθηκευτεί στους 290 °C, γεγονός που υποδηλώνει ότι σε θερμοκρασία δωματίου η ανθεκτικότητα πιθανότατα θα είναι ακόμη μεγαλύτερη.Οι συγγραφείς επισημαίνουν ότι διαφορετικές συνθέσεις γυαλιού ενδέχεται να επηρεάσουν την ικανότητα ανάγνωσης και εγγραφής του συστήματος, ενώ σημειώνουν ότι το σύστημα μπορεί να χρησιμοποιηθεί με έτοιμα λέιζερ. Ωστόσο, περιορισμός των πειραμάτων διάρκειας ζωής είναι ότι οι εκτιμήσεις δεν λαμβάνουν υπόψη παράγοντες όπως η μηχανική καταπόνηση ή η χημική διάβρωση, που μπορούν να αλλοιώσουν το γυάλινο μέσο και τα δεδομένα του.Στο άρθρο τους οι Τσεν και Γου γράφουν: «Εάν εφαρμοστεί σε μεγάλη κλίμακα το Silica θα μπορούσε να αποτελέσει ορόσημο στην ιστορία της αποθήκευσης γνώσης, αντίστοιχο με τα μαντικά οστά της αρχαιότητας, την περγαμηνή του Μεσαίωνα ή τον σύγχρονο σκληρό δίσκο. Μια μέρα, ένα μόνο κομμάτι γυαλιού ίσως μεταφέρει τη φλόγα του ανθρώπινου πολιτισμού και της γνώσης στις επόμενες χιλιετίες». Στη φωτογραφία ένας γυάλινος «σκληρός δίσκος» δεδομενων. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2074879/h-microsoft-proteinei-to-gyali-os-meso-aionias-apothikeysis-dedomenon/

Οι καταστροφές που σχετίζονται με το κλίμα μπορούν να αυξήσουν το κόστος του χρέους. Οι φυσικές καταστροφές δημιουργούν άμεσο δημοσιονομικό κόστος λόγω έκτακτης βοήθειας και αποκατάστασης ζημιών, ενώ παράλληλα μπορεί να μειωθούν τα φορολογικά έσοδα εξαιτίας διακοπών στην παραγωγή και να αυξηθούν οι δαπάνες στήριξης για ενέργεια και τρόφιμα,Η κλιματική αλλαγή επηρεάζει τα δημόσια οικονομικά, με πολλαπλούς τρόπους, αναφέρεται σε άρθρο στο blog της ΕΚΤ, το οποίο υπογράφουν 6 οικονομολόγοι της Τράπεζας, με επικεφαλής την Ελληνίδα Σοφία Ανυφαντάκη.Όπως επισημαίνεται, αφενός αυξάνει τις κρατικές δαπάνες, καθώς απαιτούνται επενδύσεις για την πράσινη μετάβαση και την προσαρμογή στις νέες κλιματικές συνθήκες. Αφετέρου, οι φυσικές καταστροφές δημιουργούν άμεσο δημοσιονομικό κόστος λόγω έκτακτης βοήθειας και αποκατάστασης ζημιών, ενώ παράλληλα μπορεί να μειωθούν τα φορολογικά έσοδα εξαιτίας διακοπών στην παραγωγή και να αυξηθούν οι δαπάνες στήριξης για ενέργεια και τρόφιμα. Όλοι αυτοί οι παράγοντες επηρεάζουν το κόστος δανεισμού των κρατών, δηλαδή τις αποδόσεις των κρατικών ομολόγων.Η μελέτη εξετάζει 52 ανεπτυγμένες και αναπτυσσόμενες χώρες τα τελευταία είκοσι χρόνια και εστιάζει σε τρεις μορφές κλιματικού κινδύνου: τον κίνδυνο μετάβασης, που μετράται μέσω της έντασης εκπομπών άνθρακα, τον χρόνιο φυσικό κίνδυνο που αποτυπώνεται σε μακροχρόνιες αυξήσεις της θερμοκρασίας, και τον οξύ φυσικό κίνδυνο που συνδέεται με τη συχνότητα και το οικονομικό κόστος φυσικών καταστροφών. Η ανάλυση βασίζεται στις αποδόσεις δεκαετών κρατικών ομολόγων.Τα αποτελέσματα δείχνουν ότι οι αγορές τιμολογούν όλο και περισσότερο τον κίνδυνο μετάβασης: χώρες με υψηλότερες εκπομπές αντιμετωπίζουν υψηλότερο κόστος δανεισμού, ιδιαίτερα στις αναπτυσσόμενες οικονομίες. Αντίθετα, ο χρόνιος φυσικός κίνδυνος δεν φαίνεται να επηρεάζει σημαντικά τις αποδόσεις. Ο οξύς φυσικός κίνδυνος, δηλαδή οι φυσικές καταστροφές, μπορεί να αυξήσει το κόστος δανεισμού μεσοπρόθεσμα, ιδίως όταν πρόκειται για σοβαρά και συχνά φαινόμενα. Επίπεδο χρέους Καθοριστικό ρόλο παίζει το επίπεδο του δημόσιου χρέους. Χώρες με χαμηλό χρέος εμφανίζουν μικρότερες και πιο προσωρινές αυξήσεις στις αποδόσεις μετά από μια καταστροφή, καθώς διαθέτουν μεγαλύτερο δημοσιονομικό χώρο για να απορροφήσουν το σοκ. Αντίθετα, χώρες με υψηλό χρέος αντιμετωπίζουν μεγαλύτερες και πιο επίμονες αυξήσεις στο κόστος δανεισμού, ιδιαίτερα μετά από καταιγίδες και ξηρασίες.Συνολικά, η κλιματική αλλαγή αναδεικνύεται σε σημαντικό παράγοντα κινδύνου για τη βιωσιμότητα του δημόσιου χρέους, γεγονός που καθιστά κρίσιμη τόσο την έγκαιρη πράσινη μετάβαση όσο και τη διατήρηση υγιών δημοσιονομικών συνθηκών. Συγγραφική ομάδα: Sofia Anyfantaki, Marianna Blix Grimaldi, Carlos Madeira, Simona Malovana and Georgios Papadopoulos Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο στα αγγλικά εδώ. https://www.ecb.europa.eu/press/blog/date/2026/html/ecb.blog20260219~5954458037.el.html

Η Αποστολή 74 Επεκτείνεται σε Επτά καθώς η Επιστήμη Επιταχύνεται, Το επταμελές πλήρωμα της Αποστολής 74 διανύει την πρώτη πλήρη εβδομάδα του μαζί στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό, μετά την άφιξη της αποστολής Crew-12 της NASA το Σάββατο . Το τροχιακό σεπτέτο συνεχίζει πλήρως τις εργασίες του σε προηγμένες διαστημικές επιστήμες και τη συντήρηση εργαστηρίων, καθώς η κουαρτέτα Crew-12 εξοικειώνεται με τις λειτουργίες του σταθμού.Τα μέλη του πληρώματος 12, Jessica Meir και Jack Hathaway της NASA, Sophie Adenot της ESA (Ευρωπαϊκής Διαστημικής Υπηρεσίας) και Andrey Fedyaev της Roscosmos, ξεκίνησαν την αποστολή τους με μια εκτόξευση με ένα SpaceX Dragon την Παρασκευή 13 Φεβρουαρίου και προσδέθηκαν στο τροχιακό φυλάκιο μιάμιση ημέρα αργότερα. Μετά από μια τυπική αξιολόγηση ασφαλείας, η τετραμελής ομάδα του εμπορικού πληρώματος πέρασε το Σαββατοκύριακο και εργάστηκε μέχρι τη Δευτέρα αποσυσκευάζοντας επιστημονικά αντικείμενα και φορτίο από το Dragon και συνηθίζοντας τη ζωή σε συνθήκες έλλειψης βαρύτητας. Τα νέα μέλη του πληρώματος ξεκινούν επίσης τα προηγμένα ερευνητικά τους καθήκοντα προς όφελος των ανθρώπων που ζουν στη Γη και εκτός αυτής.Η Meir, στη δεύτερη διαστημική της πτήση, αντικατέστησε μια κάμερα μέσα στο γάντι μικροβαρύτητας της εργαστηριακής μονάδας Destiny για να διερευνήσει τρόπους ελέγχου της πίεσης της δεξαμενής καυσίμου ενός διαστημοπλοίου λόγω της εξάτμισης των κρυογονικών προωθητικών καυσίμων . Η Hathaway, η οποία πέταξε για πρώτη φορά στο διάστημα, ετοίμασε εξοπλισμό που θα μετράει τον τρόπο με τον οποίο η θερμοκρασία σώματος ενός μέλους του πληρώματος προσαρμόζεται στη μικροβαρύτητα και στη συνέχεια εξέτασε τις λειτουργίες με το γάντι βιοεπιστημών της εργαστηριακής μονάδας Kibo με τη βοήθεια του μηχανικού πτήσης της NASA, Chris Williams .Η Adenot, η δεύτερη γυναίκα αστροναύτης της Γαλλίας που πέταξε στο διάστημα, αντάλλαξε υλικό υπολογιστή που υποστήριζε την έρευνα για την παρασκευή φαρμάκων στο διάστημα και στη συνέχεια ασκήθηκε για έρευνα , καθώς προηγμένος εξοπλισμός βίντεο παρακολουθούσε το μυοσκελετικό της σύστημα κατά τη διάρκεια της προπόνησής της σε μικροβαρύτητα. Ο Fedyaev, ο οποίος ταξίδεψε τελευταία φορά στο διάστημα τον Μάρτιο του 2023 με το Dragon για να συμμετάσχει στην Αποστολή 69 , άρχισε να εξερευνά πώς η αίσθηση ισορροπίας, ο προσανατολισμός και η γνωστική του λειτουργία, καθώς και η αναπνοή του, επηρεάζονται από τη ζωή σε συνθήκες έλλειψης βαρύτητας.Ο Γουίλιαμς, ο οποίος βρίσκεται στον σταθμό από τον Νοέμβριο με τους κοσμοναύτες της Roscosmos, Σεργκέι Κουντ-Σβερτσκόφ και Σεργκέι Μικάεφ, ξεκίνησε την εβδομάδα βοηθώντας το Πλήρωμα-12 να εξοικειωθεί με το υλικό, τα συστήματα και τις διαδικασίες του σταθμού. Την Τρίτη, συνέχισε να βοηθά το νέο πλήρωμα να ξεπακετάρει το Dragon και στη συνέχεια διερεύνησε τη χρήση υπεριώδους φωτός ως μέθοδο απολύμανσης διαστημοπλοίων που αναστέλλουν την ανάπτυξη μικροβίων για την προστασία της υγείας του πληρώματος και του διαστημικού εξοπλισμού.Ο Διοικητής του Σταθμού Kud-Sverchkov και ο Μηχανικός Πτήσης Mikaev απεγκατέστησαν τον εξοπλισμό και ολοκλήρωσαν μια συνεδρία αυτοματοποιημένης φωτογράφισης της Γης που τραβήχτηκε σε διάφορα μήκη κύματος ενώ το πλήρωμα κοιμόταν. Στη συνέχεια, ο Kud-Sverchkov εργάστηκε σε εργασίες συντήρησης τροχιακών υδραυλικών εγκαταστάσεων και υποστήριξης ζωής εντός της επιστημονικής μονάδας Nauka . Ο Mikaev εντόπισε και καταγράφηκε μια ποικιλία εξοπλισμού του σταθμού Roscosmos και στη συνέχεια διερεύνησε χρησιμοποιώντας εργαλεία με τεχνητή νοημοσύνη για να ενισχύσει την αποτελεσματικότητα του πληρώματος στο τροχιακό φυλάκιο. Μάθετε περισσότερα για τις δραστηριότητες του διαστημικού σταθμού ακολουθώντας το ιστολόγιο του διαστημικού σταθμού , @space_station στο X, καθώς και τους λογαριασμούς του ISS στο Facebook και στο Instagram . https://www.nasa.gov/blogs/spacestation/2026/02/17/expedition-74-expands-to-seven-as-science-speeds-up/ Ένας πύραυλος Falcon 9 της SpaceX που μεταφέρει το διαστημόπλοιο Dragon της εταιρείας εκτοξεύεται στην αποστολή SpaceX Crew-12 της NASA προς τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό με τους αστροναύτες της NASA Jessica Meir, Jack Hathaway, την αστροναύτη της ESA (Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Διαστήματος) Sophie Adenot και τον κοσμοναύτη της Roscosmos Andrey Fedyaev, την Παρασκευή 13 Φεβρουαρίου 2026. Ψαρόβαρκες και φώτα της πόλης/ Αλιευτικά σκάφη φωτίζουν την Αραβική Θάλασσα κατά μήκος της δυτικής ακτής της Ινδίας με πράσινα φώτα σχεδιασμένα για να προσελκύουν καλαμάρια, γαρίδες, σαρδέλες και σκουμπριά σε αυτή τη νυχτερινή φωτογραφία από τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό, σε τροχιά 259 μίλια πάνω από τη Γη στις 25 Δεκεμβρίου 2025.Η μελέτη του νυχτερινού φωτός προσφέρει μια μοναδική προοπτική για έρευνες σχετικά με τις ανθρώπινες συμπεριφορές, όπως η παρακολούθηση της επέκτασης των αστικών περιοχών ή η αξιολόγηση των διακοπών ρεύματος που προκαλούνται από φυσικές καταστροφές όπως οι τυφώνες, καθώς και για βιολογικές και οικολογικές μελέτες που διερευνούν τον τρόπο με τον οποίο τα τεχνητά φώτα επηρεάζουν τη φύση.Τα μέλη του πληρώματος στο τροχιακό εργαστήριο έχουν δημιουργήσει εκατοντάδες χιλιάδες εικόνες της γης, των ωκεανών και της ατμόσφαιρας της Γης, ακόμη και της Σελήνης μέσω των παρατηρήσεων της Γης του πληρώματος . Οι φωτογραφίες της Γης καταγράφουν πώς ο πλανήτης αλλάζει με την πάροδο του χρόνου λόγω της ανθρώπινης δραστηριότητας και των φυσικών φαινομένων. Αυτό επιτρέπει στους επιστήμονες να παρακολουθούν καταστροφές και να αντιδρούν άμεσα στο έδαφος και να μελετούν φαινόμενα, από την κίνηση των παγετώνων έως την αστική άγρια ζωή. https://www.nasa.gov/image-article/fishing-boats-and-city-lights/

Η Σελήνη «τρέμει» δείχνουν νέες τεκτονικές μελέτες. Χαρτογραφήθηκαν για πρώτη φορά στο φεγγάρι πολλές κορυφογραμμές που συνδέονται με σεισμούς. Επιστήμονες του Ινστιτούτου Σμιθσόνιαν στην Ουάσινγκτον δημιούργησαν τον πρώτο χάρτη με ράχες που εκτείνονται στις τεράστιες πεδιάδες της Σελήνης και υποδηλώνουν τεκτονική δραστηριότητα η οποία πρέπει να ληφθεί σοβαρά υπόψη για την προσπάθεια επιστροφής της ανθρωπότητας στο φεγγάρι και μόνιμης εγκατάστασης εκεί.Οι ερευνητές του Ινστιτούτου δημιούργησαν τον πρώτο χάρτη των κορυφογραμμών στις αποκαλούμενες «σεληνιακές θάλασσες» που είναι μεγάλες σκοτεινές πεδινές εκτάσεις στη Σελήνη οι οποίες είναι ορατές ακόμα και με γυμνό μάτι από τη Γη. Παρά το όνομά τους δεν περιέχουν νερό και σχηματίστηκαν από αρχαίες ηφαιστειακές εκρήξεις, κατά τις οποίες λάβα πλημμύρισε τις λεκάνες που δημιουργήθηκαν από προσκρούσεις μεγάλων μετεωριτών πριν από δισεκατομμύρια χρόνια.Η ανάλυση του χάρτη έδειξε ότι αυτές οι ράχες σχηματίστηκαν σχετικά πρόσφατα στην ιστορία του ουράνιου σώματος, η οποία ξεπερνά τα τέσσερα δισεκατομμύρια χρόνια, και ότι είναι εκτεταμένες. Είναι γνωστό εδώ και καιρό ότι η Σελήνη παράγει σεισμούς που προκαλούνται από διάφορους παράγοντες όπως τη βαρυτική έλξη της Γης, το εσωτερικό της και από προσκρούσεις μετεωροειδών. Ωστόσο ο νέος χάρτης αποκαλύπτει πιθανές νέες πηγές αυτών των δονήσεων. Οι επιπτώσεις και η πρωτιά Βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη η προσπάθεια επιστροφής των ανθρώπων στη Σελήνη με ΗΠΑ, Κίνα, Ρωσία αλλά και ιδιωτικές εταιρείες να σχεδιάζουν επανδρωμένες αποστολές αλλά και δημιουργία βάσεων και άλλων εγκαταστάσεων στο φυσικό μας δορυφόρο. Η νέα μελέτη και η χαρτογράφηση θα πρέπει σύμφωνα με τους ειδικούς να ληφθεί υπόψη στην επιλογή τοποθεσιών προσσελήνωσης και δημιουργίας βάσεων ώστε να μην είναι σεισμικά ενεργές.«Αυτή η εργασία μας βοηθά να αποκτήσουμε μια πλήρη παγκόσμια εικόνα της πρόσφατης σεληνιακής τεκτονικής δραστηριότητας, γεγονός που θα οδηγήσει σε καλύτερη κατανόηση του εσωτερικού της, της θερμικής και σεισμικής ιστορίας της και της πιθανότητας μελλοντικών σεισμών» δήλωσε ο Κόουλ Νάιπεβερ, μεταδιδακτορικός ερευνητής γεωλόγος στο Κέντρο Μελετών Γης και Πλανητών στο Μουσείο Αέρα και Διαστήματος του Σμιθσόνιαν.Η ερευνητική ομάδα ανακάλυψε περισσότερες από 1,100 νέες ράχες στην πλευρά της Σελήνης που είναι ορατή από τη Γη. Έτσι ο συνολικός αριθμός των ραχών που έχουν εντοπιστεί στη σεληνιακή επιφάνεια ξεπερνά πλέον τις 2,600. Διαπιστώθηκε ότι η μέση ηλικία των ραχών είναι περίπου 124 εκατομμύρια χρόνια, ένα πολύ μικρό κλάσμα της συνολικής ηλικίας της Σελήνης.Οι ερευνητές εντόπισαν επίσης ομοιότητες με καμπύλους λόφους που είχαν ήδη αναγνωριστεί και είναι γνωστοί ως λοβοειδείς ρηγματώδεις κρημνοί. Οι σχηματισμοί αυτοί δημιουργούνται από τάσεις στο εσωτερικό του σεληνιακού φλοιού και έχουν σχηματιστεί μέσα στο τελευταίο δισεκατομμύριο χρόνια. Οι ράχες που ανακαλύφθηκαν σχηματίζονται από τις ίδιες διεργασίες που δημιουργούν αυτούς τους λόφους και συχνά οι λόφοι αυτοί εξελίσσονται σε ράχες στις σεληνιακές θάλασσες.«Από την εποχή των αποστολών Apollo γνωρίζουμε την παρουσία λοβοειδών κρημνών στα σεληνιακά υψίπεδα αλλά αυτή είναι η πρώτη φορά που καταγράφεται η εκτεταμένη παρουσία παρόμοιων σχηματισμών στις σεληνιακές θάλασσες» δήλωσε ο Νάιπεβερ. Πιθανοί κίνδυνοι για μελλοντικές αποστολές Τα ευρήματα δείχνουν ότι σεισμοί στη Σελήνη που συνδέονται με αυτούς τους σχηματισμούς μπορεί να συμβούν σε εκτεταμένες περιοχές των πεδιάδων όπου υπάρχουν ράχες γεγονός που υποδηλώνει ότι οι σεισμικοί κίνδυνοι για την ανθρώπινη εξερεύνηση ίσως είναι μεγαλύτεροι από ό,τι πιστευόταν. «Η καλύτερη κατανόηση της σεληνιακής τεκτονικής και της σεισμικής δραστηριότητας θα ωφελήσει άμεσα την ασφάλεια και την επιστημονική επιτυχία αυτών και μελλοντικών αποστολών» ανέφερε ο Νάιπεβερ.Τα ευρήματα προστίθενται σε προηγούμενη έρευνα της NASA και του Σμιθσόνιαν που δείχνει ότι η Σελήνη συρρικνώνεται λόγω τεκτονικής δραστηριότητας που προκαλείται από την απώλεια θερμότητας με αποτέλεσμα να «ζαρώνει» η επιφάνειά της.«Η Σελήνη συνεχίζει να δονείται από τις εσωτερικές της διεργασίες», είχε δηλώσει το 2019 ο Νέιθαν Γουίλιαμς, μεταδιδακτορικός ερευνητής στο Εργαστήριο Αεριωθούμενης Προώθησης της NASA στην Καλιφόρνια. «Χάνει θερμότητα εδώ και δισεκατομμύρια χρόνια συρρικνώνεται και γίνεται πιο πυκνή». https://www.naftemporiki.gr/techscience/2074286/i-selini-tremei-deichnoyn-nees-tektonikes-meletes/ Πρόβα για το Artemis II: Ξεκινά η αντίστροφη μέτρηση. Η αντίστροφη μέτρηση για την πρόβα για την υγρή εκτόξευση του Artemis II βρίσκεται σε εξέλιξη στο Διαστημικό Κέντρο Κένεντι της NASA στη Φλόριντα.Το ρολόι αντίστροφης μέτρησης ξεκίνησε στις 6:50 μ.μ. EST την Τρίτη, ή L-49 ώρες, 40 λεπτά πριν από το άνοιγμα ενός προσομοιωμένου παραθύρου εκτόξευσης στις 8:30 μ.μ., Πέμπτη 19 Φεβρουαρίου. Η δοκιμή αναμένεται να διαρκέσει περίπου μέχρι τις 12:30 π.μ., Παρασκευή 20 Φεβρουαρίου.Η δοκιμή θα θέσει σε λειτουργία την ομάδα εκτόξευσης, καθώς και τις υποστηρικτικές ομάδες στο Κέντρο Ελέγχου Αποστολής στο Διαστημικό Κέντρο Johnson της NASA στο Χιούστον και σε άλλα υποστηρικτικά κέντρα της NASA, σε ένα πλήρες φάσμα λειτουργιών, συμπεριλαμβανομένης της φόρτωσης κρυογονικού υγρού προωθητικού στις δεξαμενές του πυραύλου SLS (Space Launch System), της διεξαγωγής αντίστροφης μέτρησης εκτόξευσης, της επίδειξης της ικανότητας ανακύκλωσης του ρολογιού αντίστροφης μέτρησης και της αποστράγγισης των δεξαμενών για την εξάσκηση των διαδικασιών καθαρισμού. Αυτά τα βήματα διασφαλίζουν ότι η ομάδα είναι πλήρως προετοιμασμένη για την ημέρα της εκτόξευσης.Παράλληλα, οι ομάδες προετοιμάζονται για την εγκατάσταση προσωρινών πλατφορμών στον κινητό εκτοξευτή μετά από μια επιτυχημένη πρόβα υγρής εκτόξευσης και τοποθετούν τον σχετικό εξοπλισμό κοντά στην εξέδρα εκτόξευσης. Οι πλατφόρμες θα επιτρέψουν στους τεχνικούς να συντηρούν στοιχεία του συστήματος τερματισμού πτήσης στο άνω αριστερό και δεξί τμήμα των στερεών πυραυλικών ενισχυτών και της ενδιάμεσης δεξαμενής πυραύλων του πυρήνα για τις απαιτούμενες δοκιμές του συστήματος ώστε να πληροί τις απαιτήσεις ασφαλείας της Ανατολικής Εμβέλειας ενόψει μιας πιθανής ευκαιρίας εκτόξευσης τον Μάρτιο. Μια ζωντανή μετάδοση του πυραύλου στην εξέδρα συνεχίζεται διαδικτυακά 24 ώρες το 24ωρο, 7 ημέρες την εβδομάδα. Η NASA θα παρέχει ξεχωριστή ροή που θα καταγράφει τις δραστηριότητες ανεφοδιασμού και η NASA θα παρέχει ενημερώσεις σε πραγματικό χρόνο μέσω αναρτήσεων ιστολογίου σχετικά με τη δοκιμή κατά τη διάρκεια της ημέρας ανεφοδιασμού. Ορόσημα Αντίστροφης Μέτρησης Η αντίστροφη μέτρηση περιέχει χρόνους «L μείον» και «T μείον». Ο «L μείον» υποδεικνύει πόσο μακριά βρισκόμαστε από την απογείωση σε ώρες και λεπτά. Ο χρόνος «T μείον» είναι μια ακολουθία γεγονότων που είναι ενσωματωμένες στην αντίστροφη μέτρηση. Οι παύσεις στην αντίστροφη μέτρηση, ή «αναμονές», είναι ενσωματωμένες στην αντίστροφη μέτρηση για να επιτρέπουν στην ομάδα εκτόξευσης να στοχεύει σε ένα ακριβές παράθυρο εκτόξευσης και να παρέχουν ένα χρονικό περιθώριο για ορισμένες εργασίες και διαδικασίες χωρίς να επηρεάζουν το συνολικό χρονοδιάγραμμα. Κατά τη διάρκεια των προγραμματισμένων αναμονών στη διαδικασία αντίστροφης μέτρησης, το ρολόι αντίστροφης μέτρησης σταματά σκόπιμα και ο χρόνος Τ σταματά επίσης. Ο χρόνος Λ, ωστόσο, συνεχίζει να προχωρά. Κατά τη διάρκεια της πρόβας, η ομάδα θα εκτελέσει μια λεπτομερή ακολουθία αντίστροφης μέτρησης. Θα κάνουν παύση στο T-1 λεπτό και 30 δευτερόλεπτα για έως και τρία λεπτά, στη συνέχεια θα συνεχίσουν μέχρι το T-33 δευτερόλεπτα πριν από την εκτόξευση και θα κάνουν ξανά παύση. Στη συνέχεια, θα επαναφέρουν το ρολόι στα T-10 λεπτά και θα πραγματοποιήσουν μια δεύτερη αντίστροφη μέτρηση τερματικού περίπου έως το T-33 δευτερόλεπτα πριν από τον τερματισμό της ακολουθίας. Αυτή η διαδικασία προσομοιώνει πραγματικές συνθήκες, συμπεριλαμβανομένων σεναρίων όπου μια εκτόξευση μπορεί να ακυρωθεί λόγω τεχνικών ή καιρικών προβλημάτων. Στο τέλος της δοκιμής, η ομάδα θα αδειάσει το προωθητικό και θα εξετάσει όλα τα δεδομένα πριν ορίσει μια επίσημη ημερομηνία-στόχο εκτόξευσης. Ενώ τα μέλη του πληρώματος του Artemis II δεν συμμετέχουν στην πρόβα για υγρή εκτόξευση, τα ορόσημα του πληρώματος που θα συμβούν κατά την ημέρα εκτόξευσης θα ενσωματωθούν στο χρονοδιάγραμμα των δοκιμών και το πλήρωμα κλεισίματος του Artemis θα εξασκηθεί στις επιχειρήσεις κλεισίματος, οι οποίες περιλαμβάνουν το κλείσιμο της μονάδας πληρώματος Orion και τις καταπακτές του συστήματος ματαίωσης της εκτόξευσης. Παρακάτω παρατίθενται ορισμένα από τα βασικά γεγονότα που λαμβάνουν χώρα σε κάθε ορόσημο μετά την έναρξη της αντίστροφης μέτρησης. Όλες οι ώρες είναι κατά προσέγγιση για το πότε αναμένεται να συμβούν αυτά τα ορόσημα. L-49 ώρες και 50 λεπτά και συνεχίζεται L-49H50M: Η ομάδα εκτόξευσης φτάνει στους σταθμούς της και η αντίστροφη μέτρηση ξεκινά L-49H40M: Ξεκινά το ρολόι αντίστροφης μέτρησης L-48H45M – L-39H45M: Προετοιμασία συστήματος υγρού οξυγόνου (LOX)/υγρού υδρογόνου (LH2) για φόρτωση οχημάτων L-45H30M – L-44H: Το διαστημόπλοιο Orion τροφοδοτείται L-42H20M – L-41H: Η κεντρική βαθμίδα τροφοδοτείται L-42H10M – L-40H30M: Ενεργοποιείται το ενδιάμεσο στάδιο κρυογονικής πρόωσης (ICPS) L-39H45M – L-35H30M: Τελικές προετοιμασίες των τεσσάρων κινητήρων RS-25 L-35 ώρες και συνεχίζεται L-34H45M – L-34H10M: Το ICPS είναι απενεργοποιημένο L-33H30M – L-29H30M: Φορτίστε τις μπαταρίες πτήσης Orion στο 100% L-31H30M – L-24H30M: Φόρτιση μπαταριών πυρήνα σταδίου πτήσης L-20H15M – L-18H45M: Το ICPS τροφοδοτείται για την εκτόξευση L-16 ώρες και συνεχίζεται L-15H30M – L-13H30M: Όλο το μη απαραίτητο προσωπικό εγκαταλείπει το Συγκρότημα Εκτοξεύσεων 39Β L-14H15M – L-12H05M: Μεταγωγή αέρα σε αέριο άζωτο (GN2) και αδρανοποίηση κοιλότητας οχήματος L-13H45M – L-12H15M: Ενεργοποίηση του GLS (Germ Launch Sequencer) L-12 ώρες και συνεχίζεται L-12H35M – L-9H50M: Ξεκινά η ενσωματωμένη αντίστροφη μέτρηση 2 ωρών και 45 λεπτών L-10H50M: Η ομάδα εκτόξευσης αποφασίζει αν είναι «έτοιμη» ή «απαγορευμένη» για να ξεκινήσει τον ανεφοδιασμό του πυραύλου. L-10H50M – L-9H35M: Κρύο μούλιασμα Orion L-10H40M – L-10H325M: Ψύξη γραμμής μεταφοράς LOX βασικού σταδίου L-10H40M – L-9H55M: Χαλάρωση LH2 βασικού σταδίου L-10H20M – L-9H40M: Ψύξη του κύριου συστήματος πρόωσης LOX στο βασικό στάδιο L-10 ώρες και συνεχίζεται L-9H55M – L-9:35H: Έναρξη αργής πλήρωσης LH2 βασικού σταδίου L-9H50M: Συνέχιση του T-Clock από το T-8H10M L-9H45M – L-9H30M: Αργή πλήρωση LOX για βασικό στάδιο L-9H35M – L-8H10M: Γρήγορη πλήρωση LH2 βασικού σταδίου L-9H30M – L-7H10M: Γρήγορη πλήρωση LOX για βασικό στάδιο L-9H15M – L-8H45M: ICPS LH2 chilldown L-8H45M – L-7H55M: Έναρξη γρήγορης πλήρωσης ICPS LH2 L-8H10M – L-7H10M: Χαλάρωση κύριου συστήματος πρόωσης ICPS LOX L-8H10M – L-8H: Κορυφαίο στάδιο LH2 L-8H – αριθμός τερματικών: Αναπλήρωση LH2 στο βασικό στάδιο L-7H55M – L-7H40M: Δοκιμή εξαερισμού και εκτόνωσης ICPS LH2 L-7H40M – L-7H25M: Έναρξη συμπλήρωσης δεξαμενής ICPS LH2 L-7H25M – αριθμός τερματικών: αναπλήρωση ICPS LH2 L-6H45M – L-6H15M: Ενεργοποιήθηκε το σύστημα επικοινωνιών Orion (RF προς τον έλεγχο αποστολής) L-6H40M – L-6H05M: Επικάλυψη LOX για το βασικό στάδιο L-6H30M – L-5H45M: Γρήγορη πλήρωση ICPS LOX L-6H05M – αριθμός τερματικών: Αναπλήρωση LOX βασικού σταδίου L-6 ώρες και συνεχίζεται L-5H45M – L-5H30M: Δοκιμή εξαερισμού και εκτόνωσης ICPS LOX L-5H30M – L-5H10M: Επικάλυψη ICPS LOX L-5H40M: Διάσωση από το σκηνικό μαξιλάρι L-5H40M: Συγκέντρωση πληρώματος εκκαθάρισης L-5H10M – αριθμός τερματικών: Αναπλήρωση ICPS LOX L-5H10M: Όλα τα στάδια αναπληρώνονται L-5H10M: Έναρξη 1 ώρας και 10 λεπτών ενσωματωμένης αναμονής L-4H40M-L-4H25M: Πλήρωμα εκκένωσης στο λευκό δωμάτιο L-4H30M – L-4H20M: Προετοιμασία και κλείσιμο καταπακτής μονάδας πληρώματος L-4H20M – L-3H20M: Έλεγχοι φθοράς για την πρέσα στεγανοποίησης θυρίδας μηχανισμού αντιστάθμισης L-3H20M – L-2H40M: Εγκατάσταση/κλείσιμο πάνελ σέρβις θυρίδας Μονάδας Πληρώματος L-2H50M – L2H25M: Σύστημα ματαίωσης εκτόξευσης (LAS) Κλείσιμο καταπακτής για πτήση L-1H10M: Ενημέρωση Διευθυντή Εκτόξευσης – Αποτελέσματα Σάρωσης Οχήματος Πτήσης/TPS με CICE L-1H45M – L-1H40M: Το πλήρωμα Closeout αναχωρεί Launch Complex 39B L-40 λεπτά και κρατώντας L-40M: Ενσωματωμένη αναμονή αντίστροφης μέτρησης 30 λεπτών που ξεκινά L-25 λεπτά και κρατώντας L-25M: Ομάδα μετάβασης στον βρόχο επικοινωνίας Orion-Earth μετά την τελική ενημέρωση του NTD L-16M: Ο διευθυντής εκτόξευσης ρωτάει την ομάδα για να βεβαιωθεί ότι είναι «έτοιμη» για την εκτόξευση. T-10 λεπτά και συνεχίζεται T-10M: Ο Ακολουθητής Εκτόξευσης Επίγειας Εκτόξευσης (GLS) ξεκινά την καταμέτρηση τερματικών σταθμών T-8M: Ανάσυρση βραχίονα πρόσβασης πληρώματος T-6M: Η GLS επιλέγει την συμπίεση της δεξαμενής του βασικού σταδίου T-6M: Το Orion τέθηκε σε λειτουργία εσωτερικής τροφοδοσίας T-5M57S: Αναπλήρωση τερματισμού LH2 βασικού σταδίου T-4M: Το GLS προορίζεται για εκκίνηση της βοηθητικής μονάδας ισχύος (APU) του βασικού σταδίου T-4M: Έναρξη λειτουργίας APU Βασικού Σταδίου T-4M: Αναπλήρωση τερματισμού LOX βασικού σταδίου T-3M30S: Αναπλήρωση τερματισμού ICPS LOX T-3M10S: Το GLS προχωρά στην ακολουθία καθαρισμού 4 T-2M02S: Το ICPS μεταβαίνει σε τροφοδοσία από εσωτερική μπαταρία T-2M: Ο ενισχυτής μεταβαίνει σε εσωτερική ισχύ μπαταρίας T-1M30S: Κρατήστε πατημένο για τρία λεπτά για να επαληθεύσετε τον χρόνο διατήρησης της πιστοποίησης του βασικού σταδίου T-1M30S: Η βασική βαθμίδα μεταβαίνει στην εσωτερική τροφοδοσία ρεύματος T-1M20S: Το ICPS εισέρχεται σε λειτουργία αντίστροφης μέτρησης τερματικών σταθμών T-50S: Αναπλήρωση τερματισμού ICPS LH2 T-33S: Το GLS στέλνει εντολή «προχωρήστε για αυτόματο αλληλουχητή εκτόξευσης» T-33S: Αποκοπή/Ανακύκλωση GLS Μέσα στην αντίστροφη μέτρηση του τερματικού σταθμού, οι ομάδες έχουν μερικές επιλογές για να διακόψουν την καταμέτρηση εάν χρειαστεί. Η ομάδα εκτόξευσης μπορεί να κρατήσει 6 λεπτά για όλη τη διάρκεια του παραθύρου εκτόξευσης, μείον τα 6 λεπτά που απαιτούνται για την εκτόξευση, χωρίς να χρειάζεται να επιστρέψει στα 10 λεπτά. Εάν οι ομάδες χρειαστεί να σταματήσουν το χρονόμετρο μεταξύ του T-6 λεπτών και του T-1 λεπτού και 30 δευτερολέπτων, μπορούν να περιμένουν έως και 3 λεπτά και να συνεχίσουν το χρονόμετρο για να εκτοξεύσουν. Εάν χρειαστούν περισσότερα από 3 λεπτά χρόνου αναμονής, η αντίστροφη μέτρηση επιστρέφει στο T- 10. Εάν το ρολόι σταματήσει μετά το T-1 λεπτό και 30 δευτερόλεπτα, αλλά πριν αναλάβει ο αυτοματοποιημένος αλληλουχιστής εκτόξευσης, τότε οι ομάδες μπορούν να επιστρέψουν στο T-10 για να προσπαθήσουν ξανά, υπό την προϋπόθεση ότι υπάρχει επαρκές χρονικό περιθώριο εκτόξευσης που απομένει. Την ημέρα της εκτόξευσης, μετά την παράδοση στον αυτοματοποιημένο αλληλουχητή εκτόξευσης, οποιοδήποτε πρόβλημα που θα σταματούσε την αντίστροφη μέτρηση θα οδηγούσε στην ολοκλήρωση της προσπάθειας εκτόξευσης για εκείνη την ημέρα. https://www.nasa.gov/blogs/missions/2026/02/17/artemis-ii-wet-dress-rehearsal-countdown-begins/ Φώτα φωτίζουν τον πύραυλο Artemis II SLS (Σύστημα Εκτόξευσης Διαστήματος) της NASA και το διαστημόπλοιο Orion στο Συγκρότημα Εκτόξευσης 39Β στο Διαστημικό Κέντρο Κένεντι της NASA στη Φλόριντα στις 18/01/2026. Τις επόμενες ημέρες, οι μηχανικοί θα προετοιμαστούν για την πρόβα τζενεράλε, μια διήμερη δοκιμή που προσομοιώνει την ημέρα εκτόξευσης. Η δοκιμαστική πτήση Artemis II θα μεταφέρει τον Διοικητή Reid Wiseman, τον Πιλότο Victor Glover και την Ειδική Αποστολής Christina Koch από τη NASA, και τον Ειδικό Αποστολής Jeremy Hansen από την CSA (Καναδική Διαστημική Υπηρεσία), γύρω από τη Σελήνη και πίσω στη Γη το αργότερο μέχρι τον Απρίλιο του 2026.

Η Παγκόσμια Τοποθεσία του Άρη Εντοπίζει την Τοποθεσία της Επιμονής. Αυτές οι εικόνες ήταν μέρος της πρώτης επιτυχημένης χρήσης μιας νέας τεχνολογίας που ονομάζεται Mars Global Localization, η οποία αναπτύχθηκε στο Εργαστήριο Αεριοπροώθησης της NASA. Χρησιμοποιώντας τις κάμερες πλοήγησης, το Perseverance της NASA κατέγραψε μια πανοραμική θέα 360 μοιρών του περιβάλλοντος εδάφους, η οποία αντιστοιχίστηκε με τροχιακές εικόνες, επιτρέποντας στο ρόβερ να εντοπίσει την τοποθεσία του στον Άρη στις 2 Φεβρουαρίου 2026, την 1.762η ημέρα ή sol της αποστολής. Οι εικόνες της κάμερας πλοήγησης μετατράπηκαν σε μια πανοραμική θέα που ονομάζεται ορθομωσαϊκό, σχηματίζοντας έναν κύκλο γύρω από το ρόβερ. Σε αυτήν την κινούμενη εικόνα, το ορθομωσαϊκό επικαλύπτεται στις εικόνες από το Mars Reconnaissance Orbiter (MRO) της NASA. Η αντίθεση και η απόχρωση έχουν βελτιωθεί για να αυξηθεί η ορατότητα των χαρακτηριστικών του εδάφους, τα οποία ευθυγραμμίζονται στις εικόνες εδάφους και τροχιάς. Το ρόβερ τράβηξε τα πέντε στερεοσκοπικά ζεύγη εικόνων κάμερας πλοήγησης σε αυτή τη σχετικά άτυπη τοποθεσία, που ονομάζεται «Μάλα Μάλα», μια περιοχή στο χείλος του κρατήρα Γέζερο. Η κενή περιοχή επάνω δεξιά του ορθομωσαϊκού είναι το σημείο όπου το πίσω μέρος του ρόβερ εμπόδιζε την ορατότητα των καμερών στο γύρω τοπίο.Το Mars Global Localization διαθέτει έναν αλγόριθμο που συγκρίνει γρήγορα τις πανοραμικές λήψεις από κάμερα πλοήγησης με τροχιακές εικόνες MRO. Λειτουργώντας με έναν ισχυρό επεξεργαστή που χρησιμοποιούσε αρχικά το Perseverance για επικοινωνία με το πλέον αποσυρμένο ελικόπτερο Ingenuity Mars, ο αλγόριθμος χρειάζεται περίπου δύο λεπτά για να εντοπίσει την τοποθεσία του ρόβερ με ακρίβεια περίπου 25 εκατοστών. Όπως και τα προηγούμενα ρόβερ της NASA για τον Άρη, το Perseverance παρακολουθεί τη θέση του χρησιμοποιώντας αυτό που ονομάζεται οπτική οδομετρία, αναλύοντας γεωλογικά χαρακτηριστικά σε εικόνες κάμερας που λαμβάνονται κάθε λίγα μέτρα, λαμβάνοντας παράλληλα υπόψη την ολίσθηση των τροχών. Καθώς μικροσκοπικά σφάλματα στη διαδικασία συσσωρεύονται κατά τη διάρκεια κάθε διαδρομής, το ρόβερ γίνεται ολοένα και πιο αβέβαιο για την ακριβή του θέση. Σε μεγάλες διαδρομές, η αίσθηση της θέσης του ρόβερ μπορεί να είναι λανθασμένη κατά περισσότερο από 100 πόδια (έως και 35 μέτρα). Πιστεύοντας ότι μπορεί να βρίσκεται πολύ κοντά σε επικίνδυνο έδαφος, το Perseverance μπορεί να τερματίσει πρόωρα την οδήγησή του και να περιμένει οδηγίες από τη Γη.Αφού σταματήσει κάθε διαδρομή, το ρόβερ στέλνει ένα πανόραμα 360 μοιρών στη Γη, όπου οι ειδικοί χαρτογράφησης αντιστοιχίζουν τις εικόνες με λήψεις από το MRO. Στη συνέχεια, η ομάδα στέλνει στο ρόβερ την τοποθεσία του και οδηγίες για την επόμενη διαδρομή του. Αυτή η διαδικασία μπορεί να διαρκέσει μία ημέρα ή και περισσότερο, αλλά με το Mars Global Localization, το ρόβερ μπορεί να συγκρίνει τις εικόνες μόνο του, να προσδιορίσει την τοποθεσία του και να προχωρήσει στην προσχεδιασμένη διαδρομή του. Υπό τη διαχείριση της Caltech για τη NASA, η JPL κατασκεύασε και διαχειρίζεται τις λειτουργίες του ρόβερ Perseverance. Η JPL διαχειρίζεται επίσης το MRO για τη Διεύθυνση Επιστημονικών Αποστολών του οργανισμού στην Ουάσινγκτον, στο πλαίσιο του χαρτοφυλακίου του Προγράμματος Εξερεύνησης του Άρη. https://science.nasa.gov/photojournal/mars-global-localization-pinpoints-perseverances-location/ ΗΑΕ: Η διαστημική αποστολή στον Άρη παρατείνεται για τρία χρόνια. Ετοιμάζεται νέα αποστολή παρατήρησης, στη ζώνη των αστεροειδων. Τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα αποφάσισαν να παρατείνουν για τρία χρόνια την αποστολή τους στον Άρη, ένα γεγονός που επαναβεβαιώνει τις φιλοδοξίες τους στον διαστημικό τομέα.Το 2021 η πλούσια μοναρχία του Κόλπου έθεσε σε τροχιά γύρω από τον κόκκινο πλανήτη το διαστημόπλοιο «Ελπίδα» (Hope) και έγινε έτσι η πρώτη αραβική χώρα που επιχειρεί να εξερευνήσει τον Άρη, επενδύοντας 200 εκατομμύρια δολάρια σε αυτό το σχέδιο. Παράταση μέχρι το 2028 Η «Αποστολή των Εμιράτων στον Άρη» (ΕΜΜ) ήταν προγραμματισμένο να διαρκέσει το πολύ πέντε χρόνια και να συλλέξει ένα τεραμπάιτ δεδομένων για τον πλανήτη, εμβαθύνοντας τις πληροφορίες που διαθέτει η επιστημονική κοινότητα. Μέχρι στιγμής έχει συλλέξει 10 τεραμπάιτ δεδομένων και αποφασίστηκε να παραταθεί μέχρι το 2028, όπως ανακοίνωσε ο υπουργός Αθλητισμού και πρόεδρος της Διαστημικής Υπηρεσίας των Εμιράτων, Άχμαντ Μπελούλ Αλ Φαλάσι, σε συνέντευξη Τύπου που παραχώρησε στο Ντουμπάι.Η αποστολή επέτρεψε επίσης να παρατηρηθεί με ασυναγώνιστη ακρίβεια το μικρό φεγγάρι του Άρη, ο Δείμος, καθώς επίσης και ο κομήτης 3I/ATLAS, μόλις το τρίτο διαστρικό αντικείμενο (δηλαδή, που προέρχεται από άλλο ηλιακό σύστημα) που έχει εντοπιστεί ποτέ, υπενθύμισαν οι επιστήμονες της υπηρεσίας. Προσέλκυση κεφαλαίων Τα ΗΑΕ φιλοδοξούν να γίνουν «ένας από τους δέκα μεγαλύτερους παράγοντες της διαστημικής οικονομίας» μέχρι το 2031, αναπτύσσοντας όλον τον κλάδο, είπε ο υπουργός στο Γαλλικό Πρακτορείο.«Ως διαστημική υπηρεσία, ο ρόλος μας κατά τα πρώτα δέκα χρόνια ήταν να θέσουμε τα θεμέλια (…) αλλά βλέπουμε σήμερα να εμπλέκεται ο ιδιωτικός τομέας. Ο προϋπολογισμός της επόμενης αποστολής, προς τη ζώνη των αστεροειδών, θα διατεθεί κατά 50% στον ιδιωτικό τομέα», είπε.Η αποστολή αυτή, ύψους 1 δισεκ. δολαρίων, έχει ως στόχο την εξερεύνηση της κύριας ζώνης των αστεροειδών, μεταξύ του Άρη και του Δία. Προβλέπεται ότι το 2028 θα εκτοξευθεί ένα μη επανδρωμένο διαστημόπλοιο που θα διατρέξει περίπου 5 δισεκατομμύρια χιλιόμετρα για να παρατηρήσει επτά αστεροειδείς. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2074059/iae-i-diastimiki-apostoli-ston-ari-parateinetai-gia-tria-chronia/

Ιστολόγιο περιέργειας Sols 4804-4811: Έναρξη της τελικής φάσης της εξερεύνησης του Boxwork. Ημερομηνία σχεδιασμού για τη Γη: Παρασκευή, 13 Φεβρουαρίου 2026 Το Curiosity πέρασε αυτή την εβδομάδα στον κρατήρα Gale ολοκληρώνοντας τις τελευταίες δραστηριότητες που σχετίζονται με την άσκηση «Nevado Sajama 2» πριν ξεκινήσει την τελική φάση της εκστρατείας εξερεύνησης του boxwork. Καθώς εξερευνούσαμε την περιοχή του boxwork, η επιστημονική ομάδα έχει χωρίσει τις δραστηριότητές μας σε τέσσερις φάσεις: Φάση 1: Πρώτη προσέγγιση (sols 4534-4570 / Μάιος έως Ιούνιος 2025) — Αυτή η φάση επικεντρώθηκε στην πραγματοποίηση αρχικών παρατηρήσεων της μονάδας boxwork, οι οποίες κατέληξαν στην απόφαση της ομάδας να πραγματοποιήσει γεωτρήσεις στην τοποθεσία Altadena .Φάση 2: Καθορισμός περιφερειακού πλαισίου (sols 4571-4599 / Ιούνιος έως Ιούλιος 2025) — Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, συλλέξαμε πρόσθετες παρατηρήσεις της μονάδας γεώτρησης μεταξύ της τοποθεσίας γεώτρησης Altadena και της άφιξης στην «κύρια» περιοχή γεώτρησης. Αυτό περιελάμβανε στάση στο χαρακτηριστικό χαρακτηριστικό «Volcán Peña Blanca» .Φάση 3: Εξερεύνηση των καλύτερα εκφρασμένων δομών κιβωτίου (sols 4600-4805 / Ιούλιος 2025 έως Φεβρουάριος 2026) — Αυτή η περίοδος ήταν η καρδιά της εκστρατείας κιβωτίου. Κατά τη διάρκεια της φάσης 3, συλλέξαμε πολλές παρατηρήσεις από τις πιο σαφώς καθορισμένες ράχες και κοιλότητες εντός της μονάδας κιβωτίου και χρησιμοποιήσαμε ό,τι μάθαμε για να επιλέξουμε τοποθεσίες όπου θέλαμε να ανοίξουμε ένα κοιλότητα και μια κορυφογραμμή. Επιλέξαμε στόχους με τα ονόματα «Valle de la Luna» και «Nevado Sajama», αντίστοιχα. Φάση 4: Η τελική μας ματιά (sols 4805- ??? / Φεβρουάριος 2026 και μετά) — Ξεκινάμε τώρα αυτή τη φάση, η οποία θα επικεντρωθεί σε ορισμένες τελευταίες μετρήσεις κορυφογραμμών και κοιλοτήτων, καθώς και σε μια εξερεύνηση των επαφών μεταξύ της μονάδας boxwork και των παρακείμενων γεωλογικών ενοτήτων στα ανατολικά και νότια. Μόλις ολοκληρωθεί αυτό, θα ολοκληρώσουμε και θα συνεχίσουμε την ανάβασή μας στο Όρος Sharp μέσω της πρόσφατα ονομασμένης «Valle Grande».Η πρώτη μας διαδρομή μακριά από το γεωτρύπανο Nevado Sajama οδήγησε το Curiosity βορειοανατολικά κατά μήκος μιας από τις φαρδιές κορυφογραμμές. Από κοντά σε αυτό το σημείο, έχουμε μια καλή θέα στις κορυφογραμμές και τις κοιλότητες στα ανατολικά. Μας ενδιαφέρει ιδιαίτερα να δούμε καλύτερα μια κοιλότητα που, στα τροχιακά δεδομένα, φαίνεται να έχει ενδιαφέρον βραχώδες υπόστρωμα στο πυθμένα της, καθώς και μια ιδιαίτερα στενή κορυφογραμμή που έχει πολλές μικρές κορυφογραμμές που διακλαδίζονται από αυτήν, την οποία η ομάδα έχει ονομάσει «Los Flamencos». Αυτές οι εικόνες θα μας βοηθήσουν να δούμε αν θέλουμε να οδηγήσουμε σε ένα ή και στα δύο χαρακτηριστικά, και θα μας βοηθήσουν να σχεδιάσουμε τα ακριβή σημεία για να οδηγήσουμε την επόμενη εβδομάδα. Όσο βρισκόμαστε εδώ, το Curiosity θα συλλέξει επίσης πολλά δεδομένα για το βραχώδες υπόστρωμα μπροστά από το ρόβερ, με προγραμματισμένες παρατηρήσεις APXS και MAHLI για στόχους με τα ονόματα «Mollecita» και «Monte Cielo». Λάβαμε τόσα πολλά υπέροχα δεδομένα από τις δραστηριότητες γεώτρησης τις τελευταίες εβδομάδες και είναι πραγματικά ωραίο να επιστρέφουμε στον δρόμο των κιβωτίων του Άρη για να ξεκινήσουμε αυτήν την τελική φάση της εκστρατείας μας με τις μονάδες κιβωτίων. https://science.nasa.gov/blog/curiosity-blog-sols-4804-4811-kicking-off-the-final-phase-of-boxwork-exploration/ Το ρόβερ Curiosity της NASA για τον Άρη απέκτησε αυτήν την εικόνα της οπής γεώτρησης "Nevado Sajama 2" χρησιμοποιώντας το Mars Hand Lens Imager (MAHLI), που βρίσκεται στον πυργίσκο στο άκρο του ρομποτικού βραχίονα του ρόβερ. Το Curiosity κατέγραψε την εικόνα στις 9 Φεβρουαρίου 2026 — 4803η Ηλιακή Οδός, ή 4.803η ημέρα του Άρη της αποστολής του Mars Science Laboratory — στις 07:41:32 UTC.

Το Hubble της NASA αναγνώρισε έναν από τους πιο σκοτεινούς γνωστούς γαλαξίες. Στο απέραντο μωσαϊκό του σύμπαντος, οι περισσότεροι γαλαξίες λάμπουν έντονα στον κοσμικό χρόνο και χώρο. Ωστόσο, μια σπάνια κατηγορία γαλαξιών παραμένει σχεδόν αόρατη - γαλαξίες χαμηλής φωτεινότητας στην επιφάνεια που κυριαρχούνται από σκοτεινή ύλη και περιέχουν μόνο μια αραιή σκέδαση αμυδρών αστεριών.Ένα τέτοιο φευγαλέο αντικείμενο, που ονομάστηκε CDG-2, μπορεί να είναι μεταξύ των γαλαξιών που κυριαρχούνται περισσότερο από σκοτεινή ύλη και έχουν ανακαλυφθεί ποτέ. (Η σκοτεινή ύλη είναι μια αόρατη μορφή ύλης που δεν αντανακλά, δεν εκπέμπει ούτε απορροφά φως.) Η επιστημονική εργασία που περιγράφει λεπτομερώς αυτό το εύρημα δημοσιεύτηκε στο The Astrophysical Journal Letters .Η ανίχνευση τέτοιων αμυδρών γαλαξιών είναι εξαιρετικά δύσκολη. Χρησιμοποιώντας προηγμένες στατιστικές τεχνικές, ο David Li του Πανεπιστημίου του Τορόντο στον Καναδά και η ομάδα του εντόπισαν 10 προηγουμένως επιβεβαιωμένους γαλαξίες χαμηλής φωτεινότητας στην επιφάνεια και δύο επιπλέον υποψήφιους σκοτεινούς γαλαξίες, αναζητώντας στενές ομαδοποιήσεις σφαιρωτών σμηνών - συμπαγείς, σφαιρικές αστρικές ομάδες που συνήθως βρίσκονται σε τροχιά γύρω από κανονικούς γαλαξίες. Αυτά τα σμήνη μπορούν να σηματοδοτήσουν την παρουσία ενός αμυδρού, κρυμμένου αστρικού πληθυσμού.Για να επιβεβαιώσουν έναν από τους υποψήφιους σκοτεινούς γαλαξίες, οι αστρονόμοι χρησιμοποίησαν τρία αστεροσκοπεία: το Διαστημικό Τηλεσκόπιο Hubble της NASA , το Διαστημικό Αστεροσκοπείο Euclid της ESA (Ευρωπαϊκής Διαστημικής Υπηρεσίας) και το επίγειο Τηλεσκόπιο Subaru στη Χαβάη. Η απεικόνιση υψηλής ανάλυσης του Hubble αποκάλυψε μια κοντινή συλλογή τεσσάρων σφαιρωτών σμηνών στο σμήνος γαλαξιών του Περσέα, 300 εκατομμύρια έτη φωτός μακριά. Οι επόμενες μελέτες που χρησιμοποίησαν δεδομένα από τα Hubble, Euclid και Subaru αποκάλυψαν στη συνέχεια μια αμυδρή, διάχυτη λάμψη που περιβάλλει τα αστρικά σμήνη - ισχυρή ένδειξη ενός υποκείμενου γαλαξία.«Αυτός είναι ο πρώτος γαλαξίας που ανιχνεύεται αποκλειστικά μέσω του πληθυσμού των σφαιρωτών σμηνών του», δήλωσε ο Λι. «Υπό συντηρητικές υποθέσεις, τα τέσσερα σμήνη αντιπροσωπεύουν ολόκληρο τον πληθυσμό των σφαιρωτών σμηνών του CDG-2». Κέντρο Διαστημικών Πτήσεων Goddard της NASA· Κύριος Παραγωγός: Paul Morris Η προκαταρκτική ανάλυση υποδηλώνει ότι ο CDG-2 έχει τη φωτεινότητα περίπου 6 εκατομμυρίων άστρων που μοιάζουν με τον Ήλιο, με τα σφαιρωτά σμήνη να αντιπροσωπεύουν το 16% του ορατού περιεχομένου του. Αξιοσημείωτο είναι ότι το 99% της μάζας του, η οποία περιλαμβάνει τόσο την ορατή όσο και τη σκοτεινή ύλη, φαίνεται να είναι σκοτεινή ύλη. Μεγάλο μέρος της κανονικής ύλης του που επέτρεψε τον σχηματισμό των αστεριών - κυρίως αέριο υδρογόνο - πιθανότατα απομακρυνθηκε από τις βαρυτικές αλληλεπιδράσεις με άλλους γαλαξίες μέσα στο σμήνος του Περσέα.Τα σφαιρωτά σμήνη έχουν τεράστια αστρική πυκνότητα και είναι βαρυτικά στενά συνδεδεμένα. Αυτό καθιστά τα σμήνη πιο ανθεκτικά στις βαρυτικές παλιρροιακές διαταραχές και επομένως αξιόπιστους ιχνηλάτες τέτοιων φαντασματικών γαλαξιών.Καθώς οι έρευνες του ουρανού επεκτείνονται με αποστολές όπως το Euclid, το επερχόμενο διαστημικό τηλεσκόπιο Nancy Grace Roman της NASA και το Αστεροσκοπείο Vera C. Rubin , οι αστρονόμοι στρέφονται όλο και περισσότερο στη μηχανική μάθηση και στις στατιστικές μεθόδους για να εξετάσουν τεράστια σύνολα δεδομένων.Το Διαστημικό Τηλεσκόπιο Hubble λειτουργεί για περισσότερες από τρεις δεκαετίες και συνεχίζει να κάνει πρωτοποριακές ανακαλύψεις που διαμορφώνουν τη θεμελιώδη κατανόησή μας για το σύμπαν. Το Hubble είναι ένα έργο διεθνούς συνεργασίας μεταξύ της NASA και της ESA (Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας Διαστήματος). Το Κέντρο Διαστημικών Πτήσεων Goddard της NASA στο Γκρίνμπελτ του Μέριλαντ διαχειρίζεται το τηλεσκόπιο και τις λειτουργίες της αποστολής. Η Lockheed Martin Space, με έδρα το Ντένβερ, υποστηρίζει επίσης τις λειτουργίες της αποστολής στο Goddard. Το Ινστιτούτο Επιστήμης Διαστημικών Τηλεσκοπίων στη Βαλτιμόρη, το οποίο λειτουργεί από τον Σύνδεσμο Πανεπιστημίων για την Έρευνα στην Αστρονομία, διεξάγει επιστημονικές δραστηριότητες Hubble για τη NASA. https://science.nasa.gov/missions/hubble/nasas-hubble-identifies-one-of-darkest-known-galaxies/ Ο γαλαξίας CDG-2 με χαμηλή επιφανειακή φωτεινότητα, μέσα στον διακεκομμένο κόκκινο κύκλο στα δεξιά, κυριαρχείται από σκοτεινή ύλη και περιέχει μόνο μια αραιή σκέδαση αστεριών. Η πλήρης εικόνα από το διαστημικό τηλεσκόπιο Hubble της NASA βρίσκεται στα αριστερά.

Νέα ευρήματα εντείνουν την ανησυχία για επικείμενη κατάρρευση του Ρεύματος του Κόλπου προκαλώντας κλιματικό χάος, Θα προκληθούν ακραία καιρικά φαινόμενα και πολικές θερμοκρασίες σε Βόρειο Αμερική και Ευρώπη. Μία από τις πιο αλμυρές περιοχές των ωκεανών έχει γίνει κατά 30% λιγότερο αλμυρή, προκαλώντας ανησυχίες ότι το Ρεύμα του Κόλπου ενδέχεται να πλησιάζει σε μια καταστροφική κατάρρευση.Το Ρεύμα του Κόλπου είναι ένα ισχυρό, θερμό και ταχύ ρεύμα του Ατλαντικού Ωκεανού που δημιουργείται στον Κόλπο του Μεξικού. Βγαίνει στον ωκεανό, από τα στενά της Φλόριντα και ακολουθεί τις ανατολικές ακτές των Ηνωμένων Πολιτειών και της Νέας Γης πριν διασχίσει τον Ατλαντικό Ωκεανό. Το Ρεύμα του Κόλπου επηρεάζει το κλίμα της ανατολικής ακτής των ΗΠΑ, του Καναδά, αλλά και αυτό της Δυτικής Ευρώπης.Διαταραχές των ρευμάτων όπως αυτό του Κόλπου διαταράσσουν με την σειρά τους τις κλιματικές συνθήκες προκαλώντας ακραία καιρικά φαινόμενα. Η πιο σοβαρή διαταραχή είναι η επιβράδυνση των ρευμάτων την οποία οι επιστήμονες ονομάζουν «αποδυνάμωση». Πρόσφατες μελέτες έχουν δείξει ότι το Ρεύμα του Κόλπου παρουσιάζει τη μεγαλύτερη αποδυνάμωση του τα τελευταία χίλια έτη και βρίσκεται ένα βήμα πριν από την κατάρρευση. Αν αυτό συμβεί οι ειδικοί λένε ότι οι θερμοκρασίες στην Δυτική Ευρώπη θα πέσουν στα επίπεδα των -7 βαθμών Κελσίου.Ο νότιος Ινδικός Ωκεανός, στα ανοιχτά της νοτιοδυτικής ακτής της Αυστραλίας, ήταν ιστορικά ιδιαίτερα αλμυρός, λόγω των ξηρών κλιματικών συνθηκών της περιοχής. Ωστόσο νέα μελέτη αποκάλυψε ότι τα τελευταία 60 χρόνια η έκταση του πολύ αλμυρού θαλασσινού νερού έχει μειωθεί κατά 30%.Ανησυχητικά, ειδικοί από το Πανεπιστήμιο του Κολοράντο στο Μπούλντερ προειδοποιούν ότι οι αλλαγές αυτές θα μπορούσαν να έχουν σοβαρές συνέπειες. Προβλέπουν ότι ενδέχεται να μεταβληθούν οι αλληλεπιδράσεις μεταξύ ωκεανού και ατμόσφαιρας. Επιπλέον η μείωση της αλατότητας μπορεί να διαταράξει μεγάλα συστήματα ωκεάνιας κυκλοφορίας που ρυθμίζουν το κλίμα παγκοσμίως.«Βλέπουμε μια μεγάλης κλίμακας μεταβολή στον τρόπο με τον οποίο το γλυκό νερό κινείται μέσα στον ωκεανό», δήλωσε η καθηγήτρια Γουέιτσινγκ Χαν, επικεφαλής συγγραφέας της μελέτης. «Συμβαίνει σε μια περιοχή που παίζει καθοριστικό ρόλο στην παγκόσμια ωκεάνια κυκλοφορία».Κατά μέσο όρο η αλατότητα των ωκεανών είναι περίπου 3,5%, αλλά διαφέρει ανά περιοχή. Για παράδειγμα, ο νότιος Ινδικός Ωκεανός στα ανοιχτά της νοτιοδυτικής Αυστραλίας είναι ιδιαίτερα αλμυρός, ενώ μια ζώνη που εκτείνεται από τον ανατολικό Ινδικό Ωκεανό έως τον δυτικό Ειρηνικό στον τροπικό Βόρειο Ημισφαίριο είναι φυσικά λιγότερο αλμυρή.Αυτή η διαφορά δημιουργεί μια τεράστια «ταινία μεταφοράς» ωκεάνιας κυκλοφορίας, που κατανέμει θερμότητα, αλάτι και γλυκό νερό σε ολόκληρη τη Γη. Το σύστημα αυτό, γνωστό ως θερμοαλατική κυκλοφορία, μεταφέρει θερμό και σχετικά γλυκό νερό από τον Ινδο-Ειρηνικό προς τον Ατλαντικό Ωκεανό, συμβάλλοντας στο ήπιο κλίμα της δυτικής Ευρώπης.Όταν το νερό φτάνει στον βόρειο Ατλαντικό, ψύχεται και γίνεται πιο αλμυρό και πυκνό. Τελικά βυθίζεται και ρέει νότια πίσω προς τον Ινδικό και τον Ειρηνικό Ωκεανό όπου ο κύκλος ξεκινά ξανά. Τι είναι το AMOC Το Ρεύμα του Κόλπου αποτελεί μέρος ενός ευρύτερου συστήματος ρευμάτων που ονομάζεται Atlantic Meridional Overturning Circulation, γνωστό ως AMOC. Πρόκειται για μια «ταινία μεταφοράς» του ωκεανού που μετακινεί θερμά επιφανειακά νερά από τους τροπικούς προς το βόρειο ημισφαίριο.Όταν το θερμό νερό φτάνει στον Βόρειο Ατλαντικό, απελευθερώνει τη θερμότητά του και παγώνει. Καθώς σχηματίζεται πάγος, το αλάτι παραμένει στο νερό, το οποίο γίνεται πιο πυκνό, βυθίζεται και μεταφέρεται ξανά νότια προς τους τροπικούς. Τελικά ανέρχεται πάλι στην επιφάνεια και θερμαίνεται, ολοκληρώνοντας τον κύκλο.Οι ειδικοί θεωρούν ότι το AMOC μεταφέρει αρκετή θερμότητα ώστε να διατηρεί το βόρειο ημισφαίριο σχετικά ήπιο. Αν όμως επιβραδυνθεί ή καταρρεύσει, μεγάλα τμήματα της Ευρώπης θα μπορούσαν να αντιμετωπίσουν ακραίο ψύχος.Στη νέα μελέτη, οι επιστήμονες ανέλυσαν τις μεταβολές της αλατότητας στον νότιο Ινδικό Ωκεανό τα τελευταία 60 χρόνια. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι η περιοχή αυτή γίνεται λιγότερο αλμυρή με «εντυπωσιακό ρυθμό».«Η γλυκανση αυτή ισοδυναμεί με την προσθήκη περίπου του 60% του όγκου της λίμνης Τάχο σε γλυκό νερό κάθε χρόνο», δήλωσε ο πρώτος συγγραφέας Γκενγκξίν Τσεν. «Για να γίνει κατανοητό το μέγεθος, η ποσότητα γλυκού νερού που εισρέει σε αυτή την περιοχή θα μπορούσε να καλύψει τις ανάγκες πόσιμου νερού ολόκληρου του πληθυσμού των ΗΠΑ για περισσότερα από 380 χρόνια.»Γιατί συμβαίνει αυτό; Οι ερευνητές χρησιμοποίησαν προσομοιώσεις σε υπολογιστές και διαπίστωσαν ότι οι τοπικές βροχοπτώσεις δεν ευθύνονται. Αντίθετα, θεωρούν ότι η κλιματική αλλαγή οδηγεί στη μείωση της αλατότητας. Η υπερθέρμανση του πλανήτη μεταβάλλει τους επιφανειακούς ανέμους πάνω από τον Ινδικό και τον τροπικό Ειρηνικό Ωκεανό. Οι μεταβολές αυτές κατευθύνουν περισσότερα νερά από τη δεξαμενή γλυκού νερού του Ινδο-Ειρηνικού προς τον νότιο Ινδικό Ωκεανό.Καθώς το θαλασσινό νερό γίνεται λιγότερο αλμυρό, μειώνεται η πυκνότητά του. Το πιο γλυκό νερό παραμένει στην επιφάνεια πάνω από το πιο αλμυρό και πυκνό νερό, δημιουργώντας ισχυρότερο διαχωρισμό σε στρώματα. Αυτό περιορίζει την κάθετη ανάμιξη, μια κρίσιμη διαδικασία που επιτρέπει στα επιφανειακά νερά να βυθίζονται και στα βαθύτερα να ανέρχονται, αναδιανέμοντας θρεπτικά συστατικά και θερμότητα στον ωκεανό.Επιστήμονες έχουν ήδη προειδοποιήσει ότι η κατάρρευση του AMOC θα μπορούσε να είναι καταστροφική για τα παγκόσμια καιρικά συστήματα. Ο καθηγητής Ντέιβιντ Θόρναλεϊ κλιματολόγος στο University College London έχει δηλώσει ότι οι θερμοκρασίες θα κατέρρεαν σε περίπτωση κατάρρευσης του συστήματος.«Μια κατάρρευση της AMOC θα μπορούσε να προκαλέσει πιο ακραία καιρικά φαινόμενα. Εκτός από γενικά χαμηλότερες θερμοκρασίες αναμένουμε περισσότερες χειμερινές καταιγίδες λόγω ισχυρότερων δυτικών ανέμων. Δυστυχώς, άνθρωποι θα μπορούσαν να χάσουν τη ζωή τους εξαιτίας ισχυρότερων χειμερινών καταιγίδων και πλημμυρών ενώ ηλικιωμένοι και παιδιά θα ήταν ιδιαίτερα ευάλωτοι στις πολύ χαμηλές θερμοκρασίες». https://www.naftemporiki.gr/green/climate/2073764/nea-eyrimata-enteinoyn-tin-anisychia-gia-epikeimeni-katarreysi-toy-reymatos-toy-kolpoy-prokalontas-klimatiko-chaos/ Στην Ανταρκτική υπάρχει μια «τρύπα βαρύτητας» και ερευνητές ανακάλυψαν τι συμβαίνει. Το φαινόμενο έχει σημαντική επίδραση στην λειτουργία των ωκεανών. Επιστήμονες κατάφεραν να εξηγήσουν την προέλευση της «βαρυτικής τρύπας» κάτω από την Ανταρκτική, το σημείο της Γης όπου η βαρύτητα είναι πιο αδύναμη.Αν και συχνά θεωρούμε ότι η βαρύτητα είναι ίδια παντού, στην πραγματικότητα η ισχύς της διαφέρει σημαντικά από περιοχή σε περιοχή. Η ασθενέστερη βαρύτητα στην Ανταρκτική έχει σημαντική επίδραση στους ωκεανούς, καθώς το νερό ρέει προς περιοχές με ισχυρότερη βαρύτητα, με αποτέλεσμα η στάθμη της θάλασσας γύρω από την ήπειρο να είναι χαμηλότερη από ό,τι θα ήταν διαφορετικά.Η βαρύτητα είναι πιο αδύναμη σε περιοχές όπου θερμά πετρώματα από τον μανδύα της Γης ανέρχονται προς την επιφάνεια. Κατά τη διάρκεια εκατομμυρίων ετών αυτές οι αργές κινήσεις πετρωμάτων βαθιά κάτω από την επιφάνεια οδήγησαν στη δημιουργία της λεγόμενης «βαρυτικής τρύπας» στην Ανταρκτική.Η μελέτη που δημοσιεύθηκε στην επιθεώρηση «Scientific Reports» εξέτασε πώς οι αλλαγές στη βαρύτητα της Ανταρκτικής ενδέχεται να προκάλεσαν σημαντικές μεταβολές στο κλίμα της περιοχής. Οι ερευνητές αναφέρουν ότι η εργασία αυτή θέτει τις βάσεις για μελλοντικές έρευνες σχετικά με το πώς οι μεταβαλλόμενες βαρυτικές κατανομές μπορεί να συνέβαλαν στην ανάπτυξη των τεράστιων παγοκαλυμμάτων της ηπείρου.«Αν μπορέσουμε να κατανοήσουμε καλύτερα πώς το εσωτερικό της Γης διαμορφώνει τη βαρύτητα και τη στάθμη της θάλασσας θα αποκτήσουμε εικόνα για παράγοντες που ίσως επηρεάζουν την ανάπτυξη και τη σταθερότητα μεγάλων παγοκαλυμμάτων» δήλωσε ο καθηγητής Αλεσάντρο Φόρτε του Πανεπιστημίου της Φλόριντα, συνσυγγραφέας της μελέτης. Η χαρτογράφηση Οι ερευνητές χαρτογράφησαν τη βαρυτική τρύπα της Ανταρκτικής προκειμένου να αξιολογήσουν πώς εξελίχθηκε κατά τη διάρκεια εκατομμυρίων ετών. Συνδύασαν καταγραφές σεισμών με μοντέλα βασισμένα στη φυσική για να κατασκευάσουν έναν βαρυτικό χάρτη του πλανήτη. Οι επιστήμονες ανέφεραν ότι ο χάρτης ταίριαζε με τα βαρυτικά δεδομένα που έχουν συλλεχθεί από δορυφόρους, επιβεβαιώνοντας την ακρίβεια των μοντέλων τους.«Φανταστείτε ότι κάνουμε μια αξονική τομογραφία ολόκληρης της Γης, αλλά δεν έχουμε ακτίνες Χ όπως σε ένα ιατρείο. Έχουμε τους σεισμούς. Τα σεισμικά κύματα παρέχουν το “φως” που φωτίζει το εσωτερικό του πλανήτη» λέει ο Φόρτε.Στη συνέχεια οι ερευνητές χρησιμοποίησαν υπολογιστικά μοντέλα για να αναπαραστήσουν προς τα πίσω τη ροή των πετρωμάτων στο εσωτερικό της Γης, παρακολουθώντας τις αλλαγές έως και 70 εκατομμύρια χρόνια πριν, την εποχή που ζούσαν οι δεινόσαυροι. Ανακάλυψαν ότι η βαρυτική τρύπα ήταν ασθενέστερη πριν από 70 εκατομμύρια χρόνια και άρχισε να ενισχύεται πριν από περίπου 50 έως 30 εκατομμύρια χρόνια.Οι χρονικές αυτές περίοδοι συμπίπτουν με σημαντικές αλλαγές στο κλιματικό σύστημα της Ανταρκτικής συμπεριλαμβανομένης της εμφάνισης τεράστιων παγετώνων σε ολόκληρη την ήπειρο γεγονός που υποδηλώνει ότι μπορεί να υπήρχε αιτιώδης σύνδεση. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2074271/stin-antarktiki-yparchei-mia-trypa-varytitas-kai-ereynites-anakalypsan-ti-symvainei/

Ξεκίνησε με… ουρές η σύνοδος κορυφής για την τεχνητή νοημοσύνη στην Ινδία. Σοβαρά οργανωτικά προβλήματα στη Σύνοδο AI Impact. Η Ινδία φιλοξενεί αυτή την εβδομάδα μια σύνοδο κορυφής για την τεχνητή νοημοσύνη φέρνοντας κοντά αρχηγούς κρατών και στελέχη τεχνολογικών εταιρειών με καίρια ζητήματα στην ατζέντα όπως η ανατροπή στην αγορά εργασίας και η ασφάλεια των παιδιών.Ο πρωθυπουργός της Ινδίας Ναρέντρα Μόντι εγκαινίασε την πενθήμερη Σύνοδο AI Impact στο Νέο Δελχί η οποία στοχεύει στη διακήρυξη ενός «κοινού οδικού χάρτη για την παγκόσμια διακυβέρνηση και συνεργασία στην τεχνητή νοημοσύνη. Η περίσταση αυτή αποτελεί ακόμη μία απόδειξη ότι η χώρα μας προοδεύει ραγδαία στον τομέα της επιστήμης και της τεχνολογίας» και «αναδεικνύει τις δυνατότητες της νεολαίας μας» ανέφερε σε ανάρτησή του στην πλατφόρμα X τη Δευτέρα.Η ινδική κυβέρνηση, χαρακτηρίζοντας τη διοργάνωση ως τη μεγαλύτερη μέχρι σήμερα, αναμένει 250,000 επισκέπτες από όλο τον κλάδο μεταξύ των οποίων 20 εθνικούς ηγέτες και 45 αντιπροσωπείες σε επίπεδο υπουργών. Ωστόσο η σύνοδος βρέθηκε αντιμέτωπη με κύμα διαδικτυακής κριτικής την ημέρα έναρξης καθώς συμμετέχοντες ανέφεραν μεγάλες ουρές, συνωστισμό και οργανωτικά προβλήματα στον χώρο διεξαγωγής.Αρκετοί σύνεδροι δήλωσαν στο πρακτορείο Reuters ότι ασαφείς οδηγίες άφησαν πολλούς να προσπαθούν να ανακτήσουν τα προσωπικά τους αντικείμενα αφού το εκθεσιακό κτίριο εκκενώθηκε ξαφνικά ενόψει ελέγχων ασφαλείας για αφίξεις υψηλού επιπέδου. Οι συμμετέχοντες ανέφεραν επίσης ελλιπή σήμανση και περιορισμένες θέσεις καθήμενων, γεγονός που ενέτεινε τη σύγχυση ενώ ορισμένοι ομιλητές που επρόκειτο να συμμετάσχουν σε πάνελ την Τρίτη ανέμεναν ακόμη επιβεβαίωση για τις συνεδρίες και την ατζέντα τους σύμφωνα με το Reuters.«Οι πύλες είναι κλειστές και δεν μπορούσα να έχω πρόσβαση στο δικό μου περίπτερο στη Σύνοδο AI. Αν είστε κι εσείς αποκλεισμένοι έξω και θέλατε να επισκεφθείτε την ομάδα Bola, στείλτε μου μήνυμα» έγραψε στο X ο Μαϊτρέγια Γουάγκ, συνιδρυτής της νεοφυούς επιχείρησης φωνητικής τεχνητής νοημοσύνης Bolna. «Ίσως στήσουμε ένα μικρό περίπτερο σε κάποιο καφέ της Connaught Place», πρόσθεσε, αναφερόμενος στην επιχειρηματική περιοχή κοντά στον χώρο της συνόδου.Η σύνοδος πραγματοποιείται σε μια κομβική στιγμή καθώς η τεχνητή νοημοσύνη μετασχηματίζει ραγδαία τις οικονομίες, αναδιαμορφώνει τις αγορές εργασίας και εγείρει ερωτήματα σχετικά με τη ρύθμιση, την ασφάλεια και την ηθική. Από τα εργαλεία δημιουργικής τεχνητής νοημοσύνης που μπορούν να παράγουν κείμενο και εικόνες έως προηγμένα συστήματα που χρησιμοποιούνται στην άμυνα, την υγεία και τη μοντελοποίηση του κλίματος, η τεχνητή νοημοσύνη έχει καταστεί κεντρικό σημείο ενδιαφέροντος για κυβερνήσεις και επιχειρήσεις παγκοσμίως.Η σύνοδος, που είχε προηγουμένως φιλοξενηθεί στη Γαλλία, το Ηνωμένο Βασίλειο και τη Νότια Κορέα, έχει εξελιχθεί πολύ πέρα από το ταπεινό της ξεκίνημα ως συνάντηση επικεντρωμένη αποκλειστικά στην ασφάλεια προηγμένων συστημάτων τεχνητής νοημοσύνης και έχει μετατραπεί σε μια ευρύτερη εμπορική διοργάνωση, όπου η ασφάλεια αποτελεί μόνο μία από τις πτυχές.Η Ινδία η πολυπληθέστερη χώρα στον κόσμο και μία από τις ταχύτερα αναπτυσσόμενες ψηφιακές αγορές, βλέπει τη σύνοδο ως ευκαιρία να προβάλει τον εαυτό της ως γέφυρα μεταξύ προηγμένων οικονομιών και του Παγκόσμιου Νότου.Αξιωματούχοι δήλωσαν ότι η εμπειρία της χώρας στη δημιουργία ψηφιακών δημόσιων υποδομών μεγάλης κλίμακας, συμπεριλαμβανομένων πλατφορμών ψηφιακής ταυτότητας και πληρωμών, προσφέρει πρότυπο για την εφαρμογή της τεχνητής νοημοσύνης σε μεγάλη κλίμακα διατηρώντας χαμηλό κόστος. «Ο στόχος είναι σαφής: η τεχνητή νοημοσύνη πρέπει να χρησιμοποιηθεί για τη διαμόρφωση της ανθρωπότητας, την χωρίς αποκλεισμούς ανάπτυξη και ένα βιώσιμο μέλλον», δήλωσε ο υπουργός Ηλεκτρονικής και Πληροφορικής της Ινδίας Ασουίνι Βαϊσνάου.Μεταξύ των ηγετών που αναμένεται να παραστούν είναι ο πρόεδρος της Γαλλίας Εμανουέλ Μακρόν και ο πρόεδρος της Βραζιλίας Λουίς Ινάσιο Λούλα ντα Σίλβα. Αναμένεται επίσης να παρευρεθούν ο διευθύνων σύμβουλος της Google Σούνταρ Πιτσάι, ο διευθύνων σύμβουλος της Qualcomm Κριστιάνο Άμον, ο διευθύνων σύμβουλος της OpenAI Σαμ Άλτμαν, ο πρόεδρος της Microsoft Μπραντ Σμιθ και ο εκτελεστικός πρόεδρος της AMI Labs Γιαν ΛεΚουν. Τα σούτρα Η σύνοδος έχει ως γενικά θέματα τους «ανθρώπους, την πρόοδο, τον πλανήτη», τα λεγόμενα «τρία σούτρα». Όπως και οι προηγούμενες διοργανώσεις, η Σύνοδος AI Impact της Ινδίας δεν αναμένεται να οδηγήσει σε δεσμευτική πολιτική συμφωνία. Είναι πιθανότερο να ολοκληρωθεί με μια μη δεσμευτική διακήρυξη ή δέσμευση σχετικά με τους στόχους ανάπτυξης της τεχνητής νοημοσύνης.Η περσινή διοργάνωση στο Παρίσι κυριαρχήθηκε από την ομιλία του αντιπροέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών Τζέι Ντι Βανς, ο οποίος επέκρινε τις ευρωπαϊκές προσπάθειες περιορισμού των κινδύνων της τεχνητής νοημοσύνης, προειδοποιώντας παγκόσμιους ηγέτες και στελέχη της τεχνολογικής βιομηχανίας κατά της «υπερβολικής ρύθμισης» που θα μπορούσε να παρεμποδίσει την ταχέως αναπτυσσόμενη βιομηχανία.Οι σύνοδοι για την τεχνητή νοημοσύνη έχουν εξελιχθεί από την πρώτη συνάντηση τον Νοέμβριο του 2023, μόλις έναν χρόνο μετά την κυκλοφορία του ChatGPT, που προκάλεσε ενθουσιασμό και ανησυχία για τις δυνατότητες της δημιουργικής τεχνητής νοημοσύνης.Εκείνη η συνάντηση, σε πρώην βάση αποκωδικοποίησης βόρεια του Λονδίνου, είχε τη συμμετοχή μόνο επίσημων αντιπροσωπειών από 28 χώρες και την Ευρωπαϊκή Ένωση, μαζί με περιορισμένο αριθμό στελεχών και ερευνητών τεχνητής νοημοσύνης, και επικεντρώθηκε στην ασφάλεια και στον περιορισμό των δυνητικά καταστροφικών κινδύνων της.Ο Σεθ Χέις, συγγραφέας του ενημερωτικού δελτίου Asia AI Policy Monitor, δήλωσε ότι οι συζητήσεις στη σύνοδο πιθανότατα θα επικεντρωθούν στο «να διασφαλιστεί ότι οι κυβερνήσεις θέτουν ορισμένα προστατευτικά όρια, χωρίς όμως να ανακόπτουν την ανάπτυξη της τεχνητής νοημοσύνης». «Ενδέχεται να υπάρξουν ανακοινώσεις για περισσότερες κρατικές επενδύσεις στην τεχνητή νοημοσύνη, αλλά ίσως να μην αλλάξουν δραστικά τα δεδομένα, καθώς η Ινδία χρειάζεται συνεργασίες για να ενταχθεί πλήρως στη διεθνή σκηνή της τεχνητής νοημοσύνης» δήλωσε στο γαλλικό πρακτορείο πρακτορείο. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2073719/xekinise-me-oyres-i-synodos-koryfis-gia-tin-techniti-noimosyni-stin-india/ Σύνοδος κορυφής ΑΙ: Αν η τεχνητή νοημοσύνη αναλάβει τον έλεγχο ο ανθρώπινος πολιτισμός θα μπορούσε να γίνει «παράπλευρη απώλεια. Καμπανάκι κίνδυνου για την ύπαρξη της ανθρωπότητας από την ανεξέλεγκτη ανάπτυξη της τεχνητής νοημοσύνη. Η Ινδία φιλοξενεί αυτή την εβδομάδα μια σύνοδο κορυφής για την τεχνητή νοημοσύνη όπου ηγέτες κρατών αλλά κυρίως τα στελέχη της βιομηχανίας της τεχνολογίας καθώς και ειδικοί ανταλλάσσουν απόψεις και προβλέψεις για τα συστήματα ΑΙ και την επίδραση τους στην ανθρωπότητα.Τα ηγετικά στελέχη των τεχνολογικών εταιρειών έχουν ξεκινήσει μια «κούρσα εξοπλισμών» με συστήματα εφοδιασμένα με τεχνητή νοημοσύνη, η οποία θα μπορούσε να αφανίσει την ανθρωπότητα, προειδοποίησε σήμερα ο Στιούαρτ Ράσελ, εξέχων ερευνητής της πληροφορικής, καλώντας τις κυβερνήσεις να παρέμβουν για να βάλουν φρένο σε αυτήν την τάση.Ο Ράσελ καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας Μπέρκλι που βρίσκεται στη σύνοδο στο Νέο Δελχί σε συνέντευξη που παραχώρησε στο Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων δήλωσε ότι οι επικεφαλής των μεγαλύτερων εταιρειών ΑΙ κατανοούν τους κινδύνους που θέτουν τα συστήματα Τεχνητής Υπερεφυίας, τα οποία κάποια μέρα θα μπορούσαν να ξεπεράσουν τους ανθρώπους. Σύμφωνα με τον Ράσελ, η ευθύνη για τη διάσωση του είδους επαφίεται στις κυβερνήσεις, οι οποίες είναι ικανές να δράσουν συλλογικά.«Το να επιτρέπεται σε ιδιωτικές οντότητες να παίζουν, ουσιαστικά, ρώσικη ρουλέτα με τον κάθε άνθρωπο στον πλανήτη είναι, κατά την άποψή του, πλήρης αθέτηση καθήκοντος», είπε ο καθηγητής, η φωνή του οποίου έχει μεγάλο κύρος σε ό,τι αφορά την ασφάλεια της τεχνητής νοημοσύνη.Χώρες και επιχειρήσεις δαπανούν εκατοντάδες δισεκατομμύρια δολάρια για την κατασκευή ενεργοβόρων κέντρων δεδομένων όπου εκπαιδεύονται και λειτουργούν τα εργαλεία της γενετικής τεχνητής νοημοσύνης. Η τεχνολογία αυτή υπόσχεται μεγάλες προόδους, όπως την ανακάλυψη νέων φαρμάκων, όμως θα μπορούσε μεταξύ άλλων να οδηγήσει επίσης σε απώλεια θέσεων εργασίας, να διευκολύνει την παρακολούθηση και τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στο Διαδίκτυο. Σε όλα αυτά προστίθεται ο κίνδυνος «τα ίδια τα συστήματα ΑΙ να αναλάβουν τον έλεγχο και ο ανθρώπινος πολιτισμός να γίνει παράπλευρη απώλεια σε αυτή τη διαδικασία», προειδοποίησε ο Ράσελ.«Όλοι οι πρόεδροι-γενικοί διευθυντές των κυριότερων εταιρειών ΑΙ πιστεύω ότι θέλουν να την αφοπλίσουν» αλλά δεν μπορούν να το κάνουν «μονομερώς», επειδή θα τους απέλυαν οι επενδυτές», σχολίασε. «Κάποιοι το έχουν πει δημοσίως, άλλοι μου το εμπιστεύτηκαν σε ιδιωτικές συνομιλίες», πρόσθεσε, υπενθυμίζοντας ότι ακόμη και ο Σαμ Άλτμαν, ο επικεφαλής της OpenAI και δημιουργός του ChatGPT έχει δηλώσει δημοσίως ότι η τεχνητή νοημοσύνη θα μπορούσε να οδηγήσει στην εξαφάνιση της ανθρωπότητας. Οι προβληματισμοί Υπάλληλοι της OpenAI και της αμερικανικής νεοφυούς εταιρείας Anthropic, παραιτήθηκαν εκφράζοντας ηθικούς προβληματισμούς. Η Anthropic προειδοποίησε την περασμένη εβδομάδα ότι τα τελευταία μοντέλα του chatbot της θα μπορούσαν να εξωθηθούν «να στηρίζουν σκόπιμα –αν και σε περιορισμένο βαθμό– τις προσπάθειες ανάπτυξης χημικών όπλων και άλλα απεχθή εγκλήματα».Τα διεθνή συνέδρια, όπως η σύνοδος για την τεχνητή νοημοσύνη δίνουν μια ευκαιρία ρύθμισης του τομέα αν και οι τρεις προηγούμενες δεν κατέληξαν παρά μόνο σε εθελοντικές συμφωνίες εκ μέρους των τεχνολογικών εταιρειών. «Είναι πραγματικά χρήσιμο οι κυβερνήσεις να κατανοήσουν το διακύβευμα. Για αυτό βρίσκομαι εδώ», είπε ο Ράσελ.Η Ινδία ελπίζει ότι η πενθήμερη σύνοδος στην οποία μετέχουν ηγετικά στελέχη του τομέα και δεκάδες αντιπροσωπείες χωρών θα την βοηθήσει να αναλάβει τα ηνία στον τομέα. Ο υπουργός Τεχνολογίας της Πληροφορίας Ασουίνι Βαϊσνάου είπε σήμερα ότι η χώρα αναμένει περισσότερα από 200 δισεκ. δολάρια σε επενδύσεις για την τεχνητή νοημοσύνη τα δύο επόμενα χρόνια.Ταυτόχρονα ωστόσο, ο φόβος ότι τα εργαλεία παροχής βοήθειας που βασίζονται στην τεχνητή νοημοσύνη θα οδηγήσουν σε μαζικές απολύσεις στους τομείς της εξυπηρέτησης των πελατών και της τεχνικής υποστήριξης οδήγησαν σε πτώση τις μετοχές των εταιριών εξωτερικής ανάθεσης (outsourcing) της χώρας. Σύμφωνα με τον Στιούαρτ Ράσελ, αυτού του είδους οι θέσεις εργασίας (διοικητικές-υποστηρικτικές λειτουργίες) στην Ινδία είναι ώριμες να αντικατασταθούν από την τεχνητή νοημοσύνη. «Δημιουργούμε ανθρώπινους μιμητές. Και επομένως, ασφαλώς, η φυσική εφαρμογή αυτού του είδους των συστημάτων είναι να αντικαταστήσουν τους ανθρώπους», είπε.Ο ερευνητής διακρίνει πάντως μια έντονη αμφισβήτηση της τεχνητής νοημοσύνης «ιδίως από τους νέους» οι οποίοι «αντιστέκονται στην αποανθρωποποίηση της τεχνητής νοημοσύνης», όπως είπε. «Όταν αναλαμβάνετε τον έλεγχο όλων των γνωστικών λειτουργιών – τη δυνατότητα να απαντήσετε σε μια ερώτηση, να λάβετε μια απόφαση, να καταρτίσετε ένα σχέδιο… υποβαθμίζετε κάποιον σε κάτι λιγότερο από άνθρωπο. Οι νέοι δεν το θέλουν αυτό», διαβεβαίωσε. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2074267/synodos-koryfis-ai-an-i-techniti-noimosynis-analavei-ton-elegcho-o-anthropinos-politismos-tha-mporoyse-na-ginei-parapleyri-apoleia/ Συμφωνία Nvidia και Metα για ανάπτυξη της «προσωπικής υπερνοημοσύνης» Ο κολοσσός των social media θα αγοράσει πολλά εκατ. τσιπ ΑΙ για τα δεκάδες κέντρα δεδομένων που κατασκευάζει. Η Meta (μητρική εταιρεία των Facebook, Instagram, Threads, WhatsApp) θα χρησιμοποιήσει εκατομμύρια τσιπ της Nvidia στα κέντρα δεδομένων τεχνητής νοημοσύνης της συμπεριλαμβανομένων των νέων αυτόνομων CPU της Nvidia και των συστημάτων επόμενης γενιάς Vera Rubin στο πλαίσιο μιας εκτεταμένης νέας συμφωνίας που ανακοινώθηκε την Τρίτη.Ο επικεφαλής της Metα Μαρκ Ζάκερμπεργκ δήλωσε ότι η διευρυμένη συνεργασία συνεχίζει την προσπάθεια της εταιρείας του «να προσφέρει προσωπική υπερνοημοσύνη σε όλους στον κόσμο» ένα όραμα που είχε ανακοινώσει τον Ιούλιο. Οι οικονομικοί όροι της συμφωνίας δεν αποκαλύφθηκαν.Οι μετοχές της Metα και της Nvidia ενισχύθηκαν στις μετασυνεδριακές συναλλαγές της Τρίτης, ενώ η μετοχή της Advanced Micro Devices (AMD) υποχώρησε περίπου 4% μετά την είδηση. Τον Ιανουάριο η Metα ανακοίνωσε σχέδια να δαπανήσει έως και 135 δισεκατομμύρια δολάρια για την τεχνητή νοημοσύνη το 2026. «Η συμφωνία είναι σίγουρα δεκάδων δισεκατομμυρίων δολαρίων» δήλωσε ο αναλυτής της βιομηχανίας επεξεργαστών Μπεν Μπατζάριν της Creative Strategies. «Αναμένουμε ότι σημαντικό μέρος των κεφαλαιουχικών δαπανών της Metα θα κατευθυνθεί σε αυτή την επέκταση συμφωνίας με τη Nvidia». Η σύμπραξη Η συνεργασία δεν είναι καινούρια, καθώς η Metα χρησιμοποιεί μονάδες επεξεργασίας γραφικών (GPU) της Nvidia εδώ και τουλάχιστον μία δεκαετία. Ωστόσο η νέα συμφωνία σηματοδοτεί μια πολύ ευρύτερη τεχνολογική σύμπραξη μεταξύ των δύο κολοσσών της Σίλικον Βάλει. Το μεγαλύτερο νέο στοιχείο της συμφωνίας είναι οι αυτόνομες CPU. Η Metα γίνεται η πρώτη εταιρεία που θα αναπτύξει τις κεντρικές μονάδες επεξεργασίας Grace της Nvidia ως αυτόνομα τσιπ στα data centers της αντί να χρησιμοποιούνται μαζί με GPU σε έναν διακομιστή. Η Nvidia ανέφερε ότι πρόκειται για την πρώτη μεγάλης κλίμακας αυτόνομη ανάπτυξη των Grace CPU. Οι επόμενης γενιάς CPU Vera προγραμματίζεται να εγκατασταθούν από τη Metα το 2027.Η πολυετής συμφωνία αποτελεί μέρος της συνολικής δέσμευσης της Metα να επενδύσει 600 δισεκατομμύρια δολάρια στις ΗΠΑ έως το 2028 για κέντρα δεδομένων και τη σχετική υποδομή. Η Metα σχεδιάζει 30 κέντρα δεδομένων εκ των οποίων τα 26 θα βρίσκονται στις ΗΠΑ. Τα δύο μεγαλύτερα κέντρα AI βρίσκονται ήδη υπό κατασκευή: το Prometheus ισχύος 1 γιγαβάτ στο New Albany του Οχάιο και το Hyperion ισχύος 5 γιγαβάτ στο Richland Parish της Λουιζιάνα. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2074319/symfonia-nvidia-kai-meta-gia-anaptyxi-tis-prosopikis-ypernoimosynis/

Οι «αληθινοί εξωγήινοι» του Ομπάμα οι επιστήμονες που συμφωνούν μαζί του και οι νέες θεωρίες. Υπάρχει ο Ε.Τ. και αν ναι που μπορεί να βρίσκεται; Ειδικοί καταθέτουν διάφορα πιθανά και απίθανα σενάρια. Η ατάκα του πρώην προέδρου των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα σε podcast ότι «οι εξωγήινοι είναι αληθινοί αλλά δεν τους έχει δει» έχει προκαλέσει πολλές συζητήσεις αναζωπυρώνοντας το ενδιαφέρον για την ύπαρξη νοήμονων όντων στο Σύμπαν.Ο Ομπάμα έσπευσε να δηλώσει ότι δεν υπάρχουν εξωγήινοι που η αμερικανική κυβέρνηση κρύβει ή αν κάποιοι κρύβουν εξωγήινους το κάνουν μυστικά εν αγνοία των κρατικών Αρχών.«Στατιστικά το Σύμπαν είναι τόσο απέραντο που οι πιθανότητες είναι καλές να υπάρχει ζωή εκεί έξω. Αλλά οι αποστάσεις μεταξύ των ηλιακών συστημάτων είναι τόσο μεγάλες που οι πιθανότητες να μας έχουν επισκεφθεί εξωγήινοι είναι μικρές και δεν είδα καμία απόδειξη κατά τη διάρκεια της προεδρίας μου ότι εξωγήινοι έχουν έρθει σε επαφή μαζί μας. Αλήθεια!» αναφέρει σε διευκρινιστική του δήλωση ο Ομπάμα.Πράγματι η στατιστική είναι με το μέρος όσων πιστεύουν στην ύπαρξη εξωγήινων. Ο γαλαξίας μας που θεωρείται από τους μικρομεσαίου μεγέθους στο Σύμπαν εκτιμάται ότι διαθέτει εκατοντάδες δισ. πλανήτες ενώ οι εκτιμήσεις για τον αριθμό των γαλαξιών κυμαίνονται από 1-2 τρισεκατομμύρια κάτι που σημαίνει ότι ο αριθμός των πλανητών είναι πρακτικά άπειρος άρα είναι και στατιστικά απίθανο αν όχι αδύνατον να μην υπάρχουν κόσμοι με συνθήκες που να έχουν ευνοήσει την εμφάνιση νοήμονος ζωής και όντων που να έχουν αναπτύξει κάποιου είδους λιγότερο ή περισσότερο εξελιγμένο πολιτισμό.Ο Βρετανός σωματιδιακός φυσικός Μπράιαν Κοξ που έχει γίνει διάσημος χάρις στην συνεργασία με το BBC και τις τηλεοπτικές εκπομπές και ντοκιμαντέρ που παρουσιάζει με αντικείμενο τον κόσμο της Φυσικής και του Διαστήματος αναφέρθηκε σε συνέντευξη του για την πιθανή ύπαρξη νοήμονος εξωγήινου πολιτισμού. «Υπάρχουν περί τα δύο τρισεκατομμύρια γαλαξίες στο ορατό Σύμπαν οπότε είμαι βέβαιος ότι υπάρχουν και κάποιοι άλλοι εκτός από εμάς εκεί έξω». Οι θεωρίες Έχουν αναπτυχθεί μια σειρά από θεωρίες που δέχονται την ύπαρξη εξωγήινων πολιτισμών κάποιοι εκ των οποίων απέκτησαν τα τεχνικά μέσα να μας συναντήσουν ή να επικοινωνήσουν μαζί μας αλλά χάθηκαν πριν το κάνουν ενώ άλλες θεωρίες μιλούν για εξωγήινους πολιτισμούς που γνωρίζουν τη δική μας ύπαρξη αλλά επιλέγουν για διαφόρους λόγους να μην εμφανίζονται.Η θεωρία του «μεγάλου φίλτρου» που περιγράφει ένα μηχανισμό που εμποδίζει τη ζωή να αναδυθεί ή να ξεπεράσει ένα στάδιο ανάπτυξης. Κάθε φορά που ένας πολιτισμός αποκτά την τεχνολογία των διαστημικών ταξιδιών έχει την τάση να αυτοκαταστρέφεται ή να εξαντλεί τους φυσικούς πόρους του πλανήτη του.Η θεωρία του «ζωολογικού κήπου» λέει ότι τεχνολογικά προηγμένοι εξωγήινοι έφτασαν στη Γη μας είδαν αλλά επέλεξαν να μας αφήσουν ήσυχους και μας παρακολουθούν από μακριά όπως εμείς παρατηρούμε από απόσταση τα ζώα στους ζωολογικούς κήπους. Η θεωρία του «πλανητάριου» λέει ότι υπάρχουν τρομερά εξελιγμένοι εξωγήινοι που καταφέρνουν να δημιουργούν μια οφθαλμαπάτη η οποία μας υποχρεώνει εμάς να βλέπουμε το Διάστημα κενό από ζωή.Η θεωρία του «σκοτεινού δάσους» προτείνει ένα Σύμπαν με πολλούς προηγμένους πολιτισμούς οι οποίοι όμως έχουν αποφασίσει όλοι να κρύβονται ο ένας από τον άλλο υπό τον φόβο να μην αντιμετωπίσουν κάποια απειλή που θα τους εξαφανίσει. Η θεωρία αυτή έχει βέβαια εξ αρχής ένα σοβαρό πρόβλημα αφού ο μόνος γνωστός προηγμένος πολιτισμός στο Σύμπαν, δηλαδή ο δικός μας, όχι μόνο δεν κρύβεται αλλά προσπαθεί απεγνωσμένα να ανακαλύψει άλλες μορφές ζωής στο Σύμπαν και ταξιδεύει με κάθε τρόπο στο Διάστημα χωρίς φόβο παρά τις προειδοποιήσεις πολλών ειδικών για τους πιθανούς κινδύνους επαφής με εξωγήινους. Τα σήματα Οι θιασώτες της ύπαρξης νοήμονος εξωγήινης ζωής που αντιμετωπίζουν το ζήτημα με πιο ορθολογικό τρόπο έχουν διατυπώσει την άποψη ότι είναι πιθανό οι εξωγήινοι προηγμένοι πολιτισμοί που έχουν αναπτυχθεί στο γαλαξία μας βρίσκονται σε πολύ μεγάλες αποστάσεις από εμάς και τα διαφόρων ειδών σήματα επικοινωνίας που έχουμε στείλει ή γενικότερα τα τεχνολογικά μας ίχνη δεν έχουν φτάσει σε αυτούς. Eπιπλέον αν τελικά υπάρχει ένας προηγμένος εξωγήινος πολιτισμός που εντοπίσει τα σήματα μας και αποφασίσει να απαντήσει πιθανότατα θα χρειαστεί ανάλογα μεγάλος χρόνος για να φτάσει το δικό τους σήμα σε εμάς άρα θεωρητικά η απάντηση μπορεί να βρίσκεται… καθ’ οδόν.Με δημοσίευση τους επιστήμονες του Πανεπιστημίου Hebrew στην Ιερουσαλήμ ποσοτικοποιούν τη θεωρία της απόστασης στην οποία βρίσκονται νοήμονες εξωγήινοι πολιτισμοί. Σύμφωνα με τη μελέτη αυτή τα σήματα επικοινωνίας που έχει στείλει η ανθρωπότητα στο Διάστημα έχουν φτάσει σε περίπου 15 χιλιάδες άστρα του γαλαξία μας τα πιο μακρινά εκ των οποίων βρίσκονται σε απόσταση 50 ετών φωτός από τη Γη.Με δεδομένο ότι ο γαλαξίας μας υπολογίζεται ότι διαθέτει μερικές εκατοντάδες δισ. άστρα και η απόσταση της Γης από το κέντρο του γαλαξία είναι περίπου 28 χιλιάδες έτη φωτός οι ερευνητές αναφέρουν ότι τα σήματα μας προς τους εξελιγμένους εξωγήινους πολιτισμούς θα ταξιδεύουν για αρκετό ακόμη καιρό μέχρι να φτάσουν στον προορισμό τους. Η εκτίμηση των ερευνητών είναι ότι στη διαστημική μας γειτονιά, σε αυτή την απόσταση των 50 ετών φωτός από εμάς, δεν υπάρχει κάποιος προηγμένος εξωγήινος πολιτισμός για αυτό και δεν είχαμε κάποια ανταπόκριση στα σήματα που στείλαμε. Υπάρχει πάντοτε και η πιθανότητα να υπάρχει ένας προηγμένος εξωγήινος πολιτισμός σε σχετικά κοντινή απόσταση και να έχει εντοπίσει τα σήματα μας αλλά για κάποιο λόγο δεν έχει αποφασίσει ακόμη να απαντήσει σε αυτά. Μας φοβούνται; Η κοινή πεποίθηση που υπάρχει είναι ότι αν κάνουν την εμφάνιση τους στη Γη εξωγήινοι αυτοί θα είναι σίγουρα πολύ πιο προηγμένοι τεχνολογία από εμάς δεδομένου ότι έφτασαν ως στον πλανήτη μας και πιθανώς θα είναι επιθετικοί και άκρως επικίνδυνοι.Πολλοί επιστήμονες και ειδικοί με κορυφαίο τον Στίβεν Χόκινγκ θεωρούν πολύ πιθανό στην απεραντοσύνη του Σύμπαντος να έχει αναπτυχθεί όχι απλά νοήμον ζωή αλλά προηγμένοι εξωγήινοι πολιτισμοί με τους οποίους όμως δεν πρέπει να έρθουμε ποτέ σε επαφή. Είναι γνωστό ότι εμείς προσπαθούμε να κάνουμε γνωστή την παρουσία μας με διαφόρους τρόπους στο Σύμπαν ενώ παράλληλα προσπαθούμε να εντοπίσουμε ίχνη της ύπαρξης προηγμένων εξωγήινων πολιτισμών.Ο Χόκινγκ και άλλοι ειδικοί έχουν υποστηρίξει την άποψη ότι σε περίπτωση που φτάσει σε εμάς κάποιο σήμα ενός εξωγήινου πολιτισμού το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε είναι να μην απαντήσουμε ποτέ. Όπως υποστηρίζουν δεν πρέπει να κάνουμε γνωστή την ύπαρξη μας και πολύ περισσότερο το που βρισκόμαστε γιατί το πιθανότερο είναι οι εξωγήινοι που θα έρθουν εδώ να έχουν εχθρικές διαθέσεις.Όπως αναφέρουν αν έρθουν εξωγήινοι στη Γη η ανθρωπότητα θα έχει την τύχη των ιθαγενών της αμερικανικής ηπείρου μετά την ανακάλυψη της από τους ευρωπαίους δηλαδή αρχικά θα υποδουλωθούμε και στη συνέχεια θα εξοντωθούμε μαζικά από τους εξωγήινους που θα καταλάβουν τον πλανήτη μας και εκτός από εμάς θα καταστρέψουν ότι φτιάξαμε εμείς σε αυτόν.Όμως ο Γκόρντον Γκάλοπ, καθηγητής βιοψυχολογίας στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης Άλμπανι με δημοσίευση του στην επιθεώρηση «Journal of Astrobiology» διατύπωσε μια εντελώς διαφορετική άποψη. Όπως αναφέρει μπορεί να υπάρχουν πράγματι εξωγήινοι με τεχνολογικές δυνατότητες τέτοιες ώστε να μπορούν να επικοινωνήσουν μαζί μας ακόμη και να έρθουν στον πλανήτη μας αλλά μας φοβούνται και δεν επιχειρούν να εμφανισθούν.«Ο άνθρωπος είναι επικίνδυνος, βίαιος και εύκολα ξεκινά μεγάλης έκτασης και διάρκειας αιματηρές συμπλοκές και πολέμους. Για αυτόν τον λόγο αν υπάρχουν εξωγήινοι με τεχνολογική δυνατότητα να έρθουν στη Γη είναι πολύ πιθανό να αποφασίσουν να μην μας πλησιάσουν υπό τον φόβο ότι μπορεί να προσπαθήσουμε να τους εξοντώσουμε» λέει ο καθηγητής που αναφέρει και αυτός το παράδειγμα της ολικής καταστροφής των πολιτισμών των Αζτέκων και των Ίνκας από τους κονκισταδόρες αλλά με την αντίθετη συλλογιστική από αυτή που διατυπώνει ο Χόκινγκ. Ο Γκάλοπ αναφέρει την καταστροφή των πολιτισμών της Αμερικής ως ένα… αντιπαράδειγμα ως μια κατάσταση την οποία μπορεί να επαναλάβει ο άνθρωπος αυτή τη φορά σε κάποιο εξωγήινο πολιτισμό.«Αν οι άνθρωποι μάθουν ότι υπάρχουν προηγμένοι πολιτισμοί και επιθυμητές πλουτοπαραγωγικές πηγές σε άλλους κόσμους είναι άραγε πιθανό αυτοί οι εξωγήινοι να έχουν την τύχη των κατοίκων του Μεξικού και του Περού;» αναρωτιέται ο καθηγητής και συνεχίζει «Αν υπάρχει νοήμων ζωή σε κάποιο άλλο κόσμο μπορεί οι άνθρωποι να κριθούν ως εξαιρετικά επικίνδυνο ον. Ίσως αυτή είναι η αιτία για το ότι δεν έχουμε καταφέρει μέχρι σήμερα να εντοπίσουμε κάποιο ίχνος προηγμένης εξωγήινης ζωής. Αποτελούμε για αυτούς πολύ μεγάλη απειλή και προτιμούν να παραμείνουν άγνωστοι για εμάς». Μετατροπή σε ρομπότ; Ο κορυφαίος Βρετανός αστρονόμος λόρδος Μάρτιν Ρις, πρώην επικεφαλής της Βρετανικής Αστρονομικής Εταιρείας, παρουσίασε ένα μέλλον βγαλμένο από βιβλίο του Ισαάκ Ασίμοφ ή ταινία επιστημονικής φαντασίας του Χόλιγουντ.Μιλώντας στη Γιορτή Επιστήμης του Τσέλτενχαμ ο Μάρτιν Ρις ανέφερε ότι η εξαφάνιση του ανθρώπινου είδους και η αντικατάσταση του από ρομπότ που θα έχουν αναπτύξει συνείδηση είναι μια σοβαρή πιθανότητα. Ανέφερε επίσης ότι είναι πολύ πιθανό να έχει συμβεί το ίδιο και στους προηγμένους εξωγήινους πολιτισμούς, ότι δηλαδή κάποια στιγμή οι εξωγήινοι εξαφανίστηκαν και την θέση τους έχουν πάρει ρομπότ και με αυτά τα ρομπότ θα έρθουμε σε επαφή τελικά αν και όταν υπάρξει τέτοια συνάντηση.«Νομίζω ότι αν καταφέρουμε να εντοπίσουμε κάτι προηγμένο έξω από την Γη αυτό δεν θα είναι ένας πολιτισμός που θα αποτελείται από σάρκα, οστά και αίμα όπως ο δικός μας αλλά κάτι ρομποτικό και ηλεκτρονικό. Αν σκεφτούμε την ιστορία της Γης θα δούμε ότι χρειάστηκαν περίπου τέσσερα δισ. έτη για να καταφέρουν οι πιο απλές μορφές ζωής να εξελιχθούν έτσι ώστε να εμφανισθεί μια πιο προηγμένη ζωή που δημιούργησε πολιτισμό ενώ διαθέτουμε τεχνολογία μόλις λίγες χιλιάδες έτη. Είναι λοιπόν μια σοβαρή πιθανότητα μετά από μερικούς αιώνες να έχουμε αντικατασταθεί από ηλεκτρονικές οντότητες που θα είναι σχεδόν αθάνατες και θα υπάρχουν για όσο θα υπάρχει και το Σύμπαν. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2073847/oi-alithinoi-exogiinoi-toy-ompama-oi-epistimones-poy-symfonoyn-mazi-toy-kai-oi-nees-theories/

«Η Ευρώπη δεν είναι προετοιμασμένη για αυτό που έρχεται»: Προειδοποίηση για άνοδο της θερμοκρασίας κατά 3 βαθμούς Κελσίου. Δραματική αύξηση της θερμοκρασίας προβλέπεται για την Ευρώπη. Η Ευρώπη βρίσκεται και πάλι στο «μάτι του κυκλώνα». Για την ακρίβεια στο «μάτι» της κλιματικής κατάρρευσης. Οι χώρες της ΕΕ θα δυσκολευτούν να αντιμετωπίσουν την ραγδαία αύξηση των θερμοκρασιών στην ήπειρο και την επακόλουθη άνοδο των φυσικών καταστροφών, συμπεριλαμβανομένων των πυρκαγιών και των πλημμυρών, λόγω κατακερματισμένου και όχι ενιαίου σχεδιασμού, προειδοποίησαν σύμβουλοι του μπλοκ.Η προστασία της Ευρώπης από ακραία καιρικά φαινόμενα «δεν είναι πυρηνική επιστήμη», ξεκαθάρισε πάντως κορυφαίος ερευνητής, καθώς η συμβουλευτική επιτροπή της ΕΕ για το κλίμα προτρέπει τις χώρες να προετοιμαστούν για μια καταστροφική αύξηση της παγκόσμιας θερμοκρασίας κατά 3 βαθμούς Κελσίου. Πάει δηλαδή «περίπατο» ο 1,5 βαθμός της Συμφωνίας των Παρισίων.Ο Μάαρτεν βαν Άαλστ, μέλος της Ευρωπαϊκής Επιστημονικής Συμβουλευτικής Επιτροπής για την Κλιματική Αλλαγή (ESABCC), δήλωσε ότι η ήπειρος ήδη «πληρώνει το τίμημα» για την έλλειψη προετοιμασίας της, αλλά ότι η προσαρμογή σε ένα θερμότερο μέλλον ήταν εν μέρει «κοινή λογική και εύκολο να γίνει».Ενώ ο κόσμος είναι ήδη κατά 1,4 °C θερμότερος από τον προβιομηχανικό μέσο όρο, η Ευρώπη βλέπει άνοδο της θερμοκρασίας 2,5 °C.Οι Βρυξέλλες θα πρέπει να λάβουν σοβαρά υπόψη την προσαρμογή σε ένα θερμαινόμενο κλίμα προειδοποιούν οι σύμβουλοι της ΕΕ για το κλίμα. «Οι προσπάθειες προσαρμογής σε ολόκληρη την Ευρώπη παραμένουν ανεπαρκείς», δήλωσε ο Ότμαρ Έντενχοφερ, πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιστημονικής Συμβουλευτικής Επιτροπής για την Κλιματική Αλλαγή (ESABCC).Ας δούμε μερικά παραδείγματα. Αρχικά στη χώρα μας η κατάσταση είναι τραγική. Θηριώδεις πυρκαγιές που είναι δύσκολο να ελεγχθούν το καλοκαίρι: Βόρεια Εύβοια, Βαρυμπόμπη, Δαδιά, Χίος, Βαρνάβας-Διόνυσος-Πεντέλη, Πάτρα, νοτιοανατολική Ατττική, είναι μερικά από τα παραδείγματα. Φέτος, σ’ έναν χειμώνα όχι τόσο κρύο αλλά με πολλές βροχές, τα πλημμυρικά φαινόμενα είναι συνεχή. Θυμίζουμε επίσης τις φονικές κακοκαιρίες Daniel και Elias.Το 2024, οι πλημμύρες στη Βαλένθια σκότωσαν 229 ανθρώπους στην Ιβηρική Χερσόνησο. Οι πυρκαγιές έκαψαν ένα εκατομμύριο εκτάρια σε όλη την Ευρώπη το 2025, καίγοντας έως και το 3% της Πορτογαλίας. Οι χαλαζοπτώσεις προκαλούν ζημιές δισεκατομμυρίων σε όλη την Ένωση κάθε χρόνο.Συμπτωματικά μόλις σήμερα η Γαλλία εξέδωσε κόκκινο συναγερμό για πλημμύρες σε τρεις νομούς, καθώς οι συνέπειες της καταιγίδας Νιλς προκαλούν χάος σε όλη τη χώρα. Τεστ αντοχής Η ESABCC περιγράφει τις τρέχουσες προσπάθειες προσαρμογής στις αυξανόμενες θερμοκρασίες ως «ανεπαρκείς, σε μεγάλο βαθμό σταδιακές [και] συχνά πολύ αργές» σε μια νέα έκθεση που συμβουλεύει τους αξιωματούχους να προετοιμαστούν για μια παγκόσμια θερμοκρασία 2,8-3,3°C υψηλότερη από τα προβιομηχανικά επίπεδα έως το 2100.Η ESABCC συνέστησε στους αξιωματούχους να υποβάλουν σε δοκιμασίες αντοχής ακόμη και σενάρια υψηλότερης θερμοκρασίας.Το συμβουλευτικό όργανο, που δημιουργήθηκε για να ενσωματώσει την πιο πρόσφατη επιστήμη για το κλίμα στη μηχανή χάραξης πολιτικής της ΕΕ, αναφέρει ότι η ΕΕ θα πρέπει να «επιβάλει και να εναρμονίσει τις αξιολογήσεις των κλιματικών κινδύνων» – συμπεριλαμβανομένου ενός κοινού σεναρίου σε όλη την Ευρώπη.«Αυτό το σενάριο θα πρέπει να βασίζεται στην προσδοκία ότι η υπερθέρμανση του πλανήτη θα μπορούσε να φτάσει τους 3,3 °C. Στην ΕΕ, η υπερθέρμανση θα μπορούσε να είναι ακόμη μεγαλύτερη, καθώς το μπλοκ ήδη βιώνει περίπου 1°C περισσότερο από τον παγκόσμιο μέσο όρο», προσθέτει το διοικητικό συμβούλιο.Τα ακραία καιρικά φαινόμενα στην Ευρώπη τα τελευταία χρόνια έχουν κατά καιρούς εκπλήξει τους κλιματολόγους με τη δύναμή τους και τους ειδικούς στην προσαρμογή με τη θνησιμότητα τους, καθώς οι αυξανόμενες θερμοκρασίες έχουν παραμορφώσει το κλίμα.Σε όλη την ήπειρο, ο καύσωνας σκοτώνει δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους κάθε χρόνο, με μελέτες να αποδίδουν μεταξύ μισού και δύο τρίτων του αριθμού των θανάτων στην αύξηση της θερμοκρασίας που προκαλείται από τη ρύπανση από ορυκτά καύσιμα. Οι πυρκαγιές του περασμένου έτους, εν τω μεταξύ, έκαψαν μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης από ό,τι έχουν καταγράψει ποτέ οι επιστήμονες.Την περασμένη εβδομάδα, η Πορτογαλία κλήθηκε να καταρτίσει σχέδια προσαρμογής στην κλιματική αλλαγή, καθώς η χώρα επλήγη από μια άνευ προηγουμένου σειρά καταιγίδων που κόστισαν τη ζωή σε τουλάχιστον 16 ανθρώπους και προκάλεσαν ζημιές ύψους περίπου 775 εκατομμυρίων ευρώ (675 εκατομμύρια λίρες).Κι όλα αυτά ενώ η δυτική ακτή της Γροιλανδίας βίωσε τον θερμότερο Ιανουάριο που έχει καταγράψει ποτέ, η πράσινη ανάπτυξη της Ευρώπης πηγαίνει πίσω και ο πρόεδρος των ΗΠΑ είναι ταγμένος στην άρνηση της κλιματικής αλλαγής. Πηγές: Euractiv, Guardian

Η μάζα είναι χρόνος Σύμφωνα με τον Roger Penrose(*), είναι σημαντικό για τη φυσική θεμελίωση της θεωρίας της γενικής σχετικότητας, να υπάρχουν στη Φύση – σε θεμελιώδες επίπεδο – εξαιρετικά ακριβή ρολόγια. Πράγματι, η μέτρηση του χρόνου είναι κάτι απολύτως θεμελιώδες στη φυσική, διότι υπάρχει μια σαφής έννοια σύμφωνα με την οποία κάθε μεμονωμένο (σταθερό) σωματίδιο με μάζα λειτουργεί ως ένα σχεδόν τέλειο ρολόι. Αν m είναι η μάζα του σωματιδίου (θεωρούμενη σταθερή), τότε βρίσκουμε ότι έχει ενέργεια ηρεμίας E, που δίνεται από τον διάσημο τύπο του Albert Einstein , που είναι θεμελιώδης για τη θεωρία της σχετικότητας. Ένας δεύτερος, σχεδόν εξίσου διάσημος τύπος του Max Planck και θεμελιώδης για την κβαντική θεωρία, (όπου h είναι η σταθερά του Planck), μας λέει ότι αυτή η ενέργεια ηρεμίας ορίζει για το σωματίδιο μια συγκεκριμένη συχνότητα κβαντικής ταλάντωσης, αφού . Με άλλα λόγια, κάθε σταθερό σωματίδιο με μάζα συμπεριφέρεται ως ένα εξαιρετικά ακριβές κβαντικό ρολόι, το οποίο «χτυπά» με συγκεκριμένη συχνότητα ανάλογη προς την μάζα του: (συχνότητα Compton). Αυτή είναι η βάση της θεωρίας των κυμάτων της ύλης του Louis de Broglie που ανέπτυξε στην διδακτορική διατριβή του. https://physicsgg.me/2023/01/24/η-εποχή-της-αβεβαιότητας/ Στην πραγματικότητα, η κβαντική συχνότητα ενός μεμονωμένου σωματιδίου είναι εξαιρετικά μεγάλη και δεν μπορεί να αξιοποιηθεί άμεσα για την κατασκευή ενός χρήσιμου ρολογιού(**). Για ένα ρολόι πρακτικά αξιοποιήσιμο, απαιτείται ένα σύστημα που να περιέχει πολλά σωματίδια, συνδυασμένα και δρώντα κατάλληλα σε συντονισμό. Ωστόσο, το βασικό σημείο παραμένει ότι για την κατασκευή ενός ρολογιού χρειαζόμαστε μάζα. Σωματίδια χωρίς μάζα (π.χ. φωτόνια) δεν μπορούν να επιτελέσουν αυτόν τον ρόλο, διότι η συχνότητα ηρεμίας τους θα έπρεπε να είναι μηδενική, αφού η μάζα ηρεμίας τους είναι μηδέν. Ένα φωτόνιο θα χρειαζόταν μια αιωνιότητα μέχρι το εσωτερικό του «ρολόι» να φτάσει έστω και στον πρώτο «χτύπο» του. Αυτό έχει μεγάλη σημασία για την Conformal Cyclic Cosmology https://en.wikipedia.org/wiki/Conformal_cyclic_cosmology που βασίζεται στο γεγονός ότι η μάζα, επομένως και ο χρόνος, είναι κάτι που «εξατμίζεται». Σύμφωνα με τον Penrose, μετά από ένα ιλλιγγιωδώς τεράστιο χρονικό διάστημα, όλα τα άστρα θα σβήσουν, οι μαύρες τρύπες θα εξατμιστούν διαμέσου της ακτινοβολίας Hawking και όλη η ύλη θα έχει διασπαστεί, ακόμα και τα πρωτόνια. Το σύμπαν θα περιέχει μόνο ακτινοβολία, σωματίδια χωρίς μάζα ηρεμίας, όπως τα φωτόνια. Κι αν δεν υπάρχει μάζα δεν θα υπάρχει εσωτερική συχνότητα. Και χωρίς συχνότητα, δεν υπάρχει τρόπος να μετρηθεί ο χρόνος ή η απόσταση. Κάθε σταθερό σωματίδιο με μάζα έχει μια σύμφυτη, εσωτερική συχνότητα και συμπεριφέρεται σαν ένα ακριβέστατο κβαντικό ρολόι (*) Roger Penrose «Cycles of Time», The Bodley Head, 2010 (**) Oι ερευνητές Shau-Yu Lan,Pei-Chen Kuan, Brian Estey, Damon English,Justin M.Brown, Michael A. Hohensee, Holger Müller το 2013 στη δημοσίευσή τους με τίτλο «A Clock Directly Linked to a Particle’s Mass» κατάφεραν να χρησιμοποιήσουν ένα άτομο καισίου ως ρολόι αποδεικνύοντας άμεσα την σύνδεση μεταξύ χρόνου και μάζας. https://www.science.org/cms/asset/ad37f3af-2c88-4329-97d8-4c28d9b5a245/pap.pdf https://physicsgg.me/2026/02/17/η-μάζα-είναι-χρόνος/

Η δεύτερη ελληνική αποστολή της Ελληνικής Εταιρείας Πολικών Ζωνών στην Ανταρκτική. Η Επιστημονική Προσφορά της Ελληνικής Εταιρείας Πολικών Ζωνών. Η Ελληνική Εταιρεία Πολικών Ζωνών (ΕΛΕΠΟΖ) ιδρύθηκε το 2013 για να στηρίζει και να συντονίζει την ελληνική ερευνητική δραστηριότητα στις πολικές περιοχές αλλά και για να εμπνέει νέες γενιές επιστημόνων να στραφούν σε νέα καινοτόμα πεδία αιχμής. Στόχος μας είναι να καταστήσουμε την Ελλάδα ενεργό μέλος της παγκόσμιας προσπάθειας για κατανόηση, διαφύλαξη και βιώσιμη διαχείριση του πλανήτη μας.Μία από τις μεγαλύτερες επιτυχίες μας λέει ο Πρόεδρος της Ελληνικής Εταιρείας Πολικών Ζωνών Δρ. Α. Μαυραειδόπουλος (Αρχιπλοίαρχος (ε.α.) ΠΝ) είναι η δημιουργία ενός δικτύου Ελλήνων επιστημόνων και ερευνητικών ιδρυμάτων που θα ασχολούνται με την Ανταρκτική και γενικότερα με τις πολικές ζώνες. Η ΕΛΕΠΟΖ έφερε σε επαφή ακαδημαϊκούς, ερευνητές, φοιτητές και τεχνολόγους από διάφορους κλάδους: Ωκεανογραφία, Κλιματολογία, Γεωλογία, Βιολογία, Ιατρική, Αστροφυσική και Μηχανική.Η δεύτερη ελληνική αποστολή της ΕΛΕΠΟΖ στην Ανταρκτική, η οποία βρίσκεται σε εξέλιξη, συνεχίζει και διευρύνει το όραμα της ελληνικής επιστημονικής παρουσίας στις πολικές περιοχές. Από την παρατήρηση της Γης μέσω δορυφορικών συστημάτων μέχρι την έρευνα του βυθού των παγωμένων ωκεανών, η αποστολή αυτή ενώνει το Διάστημα με τα βάθη της Γης, προβάλλοντας την Ελλάδα ως ισότιμο μέλος της διεθνούς επιστημονικής κοινότητας. Οι πολικές περιοχές, και ιδιαίτερα η Ανταρκτική, δεν είναι μόνο το ψυχρότερο και πιο απομονωμένο μέρος του πλανήτη· είναι ένα παγκόσμιο εργαστήριο γνώσης, όπου αποκαλύπτονται κρίσιμες αλήθειες για το κλίμα, τη γεωλογία και τους ωκεανούς της Γης.Ιδιαίτερη τιμή αποτελεί για όλους μας η συμμετοχή των Ελληνίδων Ερευνητριών της δεύτερης ελληνικής αποστολής στην Ανταρκτική. Οι γυναίκες αυτές, με επιστημονική επάρκεια, θάρρος και αφοσίωση, εκπροσωπούν τη νέα γενιά της ελληνικής επιστήμης και αποδεικνύουν έμπρακτα ότι η έρευνα δεν έχει σύνορα, φύλο ή περιορισμούς, παρά μόνο πάθος για γνώση και προσφορά.Η αποστολή των Ελληνίδων ερευνητριών, Ελένης Κυτίνου (Θαλάσσια Βιολόγος, ΕΛΚΕΘΕ) και Διονυσίας-Χριστίνας Ρηγάτου (Ωκεανογράφος, ΕΚΠΑ), στην Ανταρκτική το 2026, αποτελεί ένα ορόσημο για την ελληνική επιστημονική κοινότητα. Στο επίκεντρο της έρευνάς τους βρίσκεται η ανάλυση των μακροχρόνιων τάσεων της πρωτογενούς παραγωγής και η μελέτη των επιπτώσεων της κλιματικής κρίσης στη δομή και τη λειτουργία του εύθραυστου αυτού οικοσυστήματος.Μέσω απαιτητικών καταδύσεων σε πολικές θερμοκρασίες και με τη χρήση του βουλγαρικού ερευνητικού σκάφους «Κύριλλος και Μεθόδιος», οι δύο επιστήμονες θα προχωρήσουν στην πρώτη λεπτομερή καταγραφή του παράκτιου τροφικού πλέγματος, εξετάζοντας παράλληλα την παρουσία ξενικών ειδών. Η προσπάθειά τους να κατανείμουν τη βιομάζα σε λειτουργικές ομάδες θα προσφέρει κρίσιμα δεδομένα για τη βιωσιμότητα των υδάτινων πόρων της περιοχής.Πρόκειται για μια μεθοδολογικά πρωτοποριακή μελέτη που φωτίζει ανεξερεύνητες πτυχές του Ανταρκτικού περιβάλλοντος, συνδέοντας την τοπική βιοποικιλότητα με τις παγκόσμιες περιβαλλοντικές αλλαγές. Το έργο τους δεν αποτελεί μόνο μια επιστημονική πρόκληση, αλλά και μια σημαντική συμβολή στην κατανόηση της ανθεκτικότητας του πλανήτη μας απέναντι στην κλιματική αλλαγή. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2073107/i-deyteri-elliniki-apostoli-tis-ellinikis-etaireias-polikon-zonon-stin-antarktiki/

Τα πτηνά έχουν παγκόσμια γλώσσα συναγερμού που μπορεί να αποτελεί πρόγονο της ανθρώπινης ομιλίας Πρόκειται για ένα φωνητικό σήμα προειδοποίησης παρουσίας στη φωλιά κάποιου παρασιτικού είδους Τα πτηνά σε ολόκληρο τον πλανήτη μοιράζονται μια προειδοποιητική κραυγή που ίσως αποτελεί μια… ρίζα της ομιλίας που ανέπτυξαν οι άνθρωποι.Είδη πτηνών που ζουν χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά το ένα από το άλλο και έχουν εξελικτικά διαχωριστεί εδώ και εκατομμύρια χρόνια χρησιμοποιούν εντυπωσιακά παρόμοιες προειδοποιητικές φωνές για να ειδοποιούν για παρασιτικές απειλές κοντά στις φωλιές τους σύμφωνα με διεθνή ομάδα επιστημόνων.Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι αυτό το φωνητικό σήμα είναι προϊόν εκμάθησης αλλά πηγάζει από μια ενστικτώδη αντίδραση που εμφανίζεται σε πολλά είδη. Πρόκειται για την πρώτη καταγεγραμμένη περίπτωση ζωικού ήχου που συνδυάζει με αυτόν τον τρόπο ένα έμφυτο στοιχείο με χρήση που προκύπτει από εκμάθηση.Η μελέτη που δημοσιεύθηκε στην επιθεώρηση «Nature Ecology & Evolution» ρίχνει φως στο πώς η φυσική επιλογή μπορεί να διαμορφώσει την εξέλιξη της επικοινωνίας. Υπό την ηγεσία ερευνητών από το Πανεπιστήμιο Κορνέλ στις ΗΠΑ και το Βιολογικό Σταθμό Doñana στη Σεβίλλη της Ισπανίας η έρευνα είναι μιας από τις πιο εκτεταμένες που έχουν γίνει για τον παρασιτισμό αναπαραγωγής που έχουν πραγματοποιηθεί μέχρι σήμερα. Παρασιτισμός αναπαραγωγής και άμυνα της φωλιάς Ο παρασιτισμός αναπαραγωγής συμβαίνει όταν πουλιά όπως οι κούκοι αφήνουν τα αυγά τους στις φωλιές άλλων ειδών. Τα «ξενιστικά» πουλιά μεγαλώνουν στη συνέχεια τα ξένα νεοσσά συχνά εις βάρος των δικών τους μικρών. Εξαιτίας αυτού του μεγάλου κόστους τα είδη-ξενιστές ωφελούνται όταν αναγνωρίζουν γρήγορα τα παράσιτα και τα εμποδίζουν να γεννήσουν εξαρχής.Η ομάδα ανακάλυψε ότι περισσότερα από 20 είδη πτηνών σε τέσσερις ηπείρους παράγουν σχεδόν πανομοιότυπες «κλαψουριστές» φωνές όταν εντοπίζουν ένα παρασιτικό πουλί κοντά. Ένα παγκόσμιο σήμα χωρίς άμεση επαφή Αυτό που προβλημάτισε τους ερευνητές ήταν ότι πτηνά που ζουν σε απομακρυσμένες μεταξύ τους περιοχές όπως η Αυστραλία, η Κίνα και η Ζάμπια βασίζονται στον ίδιο τύπο φωνής, παρότι οι πληθυσμοί αυτοί δεν έχουν έρθει ποτέ σε επαφή μεταξύ τους.Όταν ένα πτηνό ακούει αυτό το σήμα συναγερμού προσεγγίζει ενστικτωδώς για να ερευνήσει. Εκείνη τη στιγμή αρχίζει να συνδέει τον ήχο με ό,τι βλέπει και βιώνει γύρω του σε μια διαδικασία που ο Ντάμιαν Μπλασί συν-συγγραφέας της μελέτης και επιστήμονας γλώσσας στο Pompeu Fabra University στη Βαρκελώνη, περιγράφει ως κοινωνική μετάδοση«Τότε, όταν τα πουλιά απορροφούν τα στοιχεία γύρω τους, μαθαίνουν πότε να παράγουν τον ήχο στο μέλλον», δήλωσε ο Τζέημς Κένερλι συν-επικεφαλής συγγραφέας και μεταδιδακτορικός ερευνητής στο Εργαστήριο Ορνιθολογίας του Κορνέλ. Ανάμεσα στο ένστικτο και τη μαθημένη γλώσσα Σύμφωνα με τον Ουίλιαμ Φίνει εξελικτικό οικολόγο στο Βιολογικό Σταθμό Doñana και συν-επικεφαλής της έρευνας αυτή η «κλαψουριστή» φωνή βρίσκεται κάπου ανάμεσα στο καθαρό ένστικτο και τον σύνθετο μαθημένο λόγο. «Το συναρπαστικό με αυτή τη φωνή είναι ότι αντιπροσωπεύει ένα ενδιάμεσο στάδιο ανάμεσα στις ενστικτώδεις φωνητικές εκδηλώσεις που συχνά βλέπουμε στα ζώα και στις πλήρως μαθημένες φωνητικές μονάδες όπως οι ανθρώπινες λέξεις», ανέφερε.Η μελέτη διαπίστωσε επίσης ότι τα είδη που χρησιμοποιούν αυτή τη φωνή τείνουν να ζουν σε περιοχές όπου οι αλληλεπιδράσεις μεταξύ παρασίτων και ξενιστών είναι ιδιαίτερα περίπλοκες.«Όταν τα πουλιά συνεργάζονται για να απομακρύνουν τα παράσιτα, η επικοινωνία σχετικά με το πώς και πότε θα συνεργαστούν είναι εξαιρετικά σημαντική γι’ αυτό αυτή η φωνή εμφανίζεται σε μέρη του κόσμου όπου τα είδη επηρεάζονται περισσότερο από τον παρασιτισμό αναπαραγωγής. Η εξάπλωση αυτού του φωνητικού σήματος επηρεάζει τα πρότυπα συνεργασίας των πουλιών παγκοσμίως» εξηγεί ο Κένερλι. Ενδείξεις για την προέλευση της γλώσσας Αυτό που καθιστά την ανακάλυψη ιδιαίτερα σημαντική είναι η σύνδεση μεταξύ ενός έμφυτου ήχου και μιας μαθημένης αντίδρασης. «Για πρώτη φορά, καταγράψαμε μια φωνητική εκδήλωση που έχει τόσο μαθημένα όσο και έμφυτα στοιχεία, ενδεχομένως δείχνοντας πώς τα μαθημένα σήματα μπορεί να εξελίχθηκαν από έμφυτες φωνές, όπως είχε αρχικά προτείνει ο Κάρολος Δαρβίνος. Είναι σαν να βλέπουμε πώς η εξέλιξη επιτρέπει στα είδη να αποδίδουν μαθημένα νοήματα σε ήχους» λέει ο Φίνει.Τα αποτελέσματα αυτά αμφισβητούν τη μακροχρόνια άποψη ότι η επικοινωνία των ζώων και η ανθρώπινη γλώσσα είναι σαφώς διαχωρισμένες. Οι ερευνητές προτείνουν ότι σύνθετα συστήματα όπως η ανθρώπινη γλώσσα ενδέχεται να αναπτύχθηκαν σταδιακά, αναδυόμενα από τον συνδυασμό ενστικτωδών φωνών και μαθημένου νοήματος κατά τη διάρκεια της εξελικτικής πορείας. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2073212/ta-ptina-echoyn-pagkosmia-glossa-synagermoy-poy-mporei-na-apotelei-progono-tis-anthropinis-omilias/

Είναι οι αναμνήσεις ψευδαισθήσεις; Μια πρόσφατη μελέτη αποσαφηνίζει το παράδοξο των εγκεφάλων Boltzmann Όταν αναφερόμαστε σε «εγκέφαλο Boltzmann», εννοούμε έναν παρατηρητή που εμφανίζεται στο σύμπαν εξ αιτίας των τυχαίων διακυμάνσεων του χωρόχρονου. Αυτή η ιδέα της συνειδητής οντότητας που αναδύεται αυθόρμητα στο χώρο, φέρει το όνομα του μεγάλου θεωρητικού φυσικού» Ludwig Boltzmann. Aν σύμφωνα με κάποιες κοσμολογικές θεωρίες μπορεί ένα ολοκλήρο σύμπαν να εμφανιστεί από το κενό μέσω μιας κβαντικής διακύμανσης, είναι πολύ πιο πιθανόν να εμφανιστεί ένας και μοναδικός ανθρώπινος εγκέφαλος, ο οποίος περιέχει όλες σου τις αναμνήσεις και φαντάζεται πως κατοικεί μέσα σε ένα απόλυτα λειτουργικό κόσμο, και αυτή τη στιγμή διαβάζει αυτές τις γραμμές στο κινητό του! Αυτός ο ατυχής εγκέφαλος είναι καταδικασμένος να εξαφανιστεί πάλι στο κενό μέσω μιας κβαντικής διακύμανσης, σχεδόν αμέσως μετά τη δημιουργία του. Στατιστικά, ένας εγκέφαλος Boltzmann είναι πολύ πιο πιθανότερο να εμφανιστεί σε σχέση με ένα ολόκληρο σύμπαν, οπότε, αν θέλουμε να δομήσουμε το σύμπαν μας χρησιμοποιώντας κβαντικές διακυμάνσεις, πρέπει να αποδεχτούμε ότι είναι πολύ πιθανότερο όλα αυτά που βιώνουμε … απλά να τα φανταζόμαστε.Σε μια πρόσφατη εργασία με τίτλο «Disentangling Boltzmann Brains, the Time-Asymmetry of Memory, and the Second Law«, οι David Wolpert, Carlo Rovelli και Jordan Scharnhorst εξετάζουν ένα παλιό παράδοξο πείραμα σκέψης στη στατιστική φυσική και την κοσμολογία, γνωστό ως η υπόθεση των «εγκέφαλων Boltzmann»: την πιθανότητα οι αναμνήσεις, οι αντιλήψεις και οι παρατηρήσεις μας να προκύπτουν από τυχαίες διακυμάνσεις της εντροπίας αντί να αντανακλούν το πραγματικό παρελθόν του σύμπαντος.Το παράδοξο προκύπτει από την καρδιά της στατιστικής φυσικής. Ένας από τους κεντρικούς πυλώνες της κατανόησής μας για τον χρονικά ασύμμετρο δεύτερο νόμο της θερμοδυναμικής είναι το θεώρημα H του Boltzmann στην στατιστική μηχανική. Όμως παραδόξως, το ίδιο το θεώρημα H είναι συμμετρικό ως προς το χρόνο.Αυτή η συμμετρία ως προς τον χρόνο συνεπάγεται ότι, από τυπική άποψη, είναι πολύ πιο πιθανό οι δομές των αναμνήσεων, των αντιλήψεων και των παρατηρήσεών μας να έχουν προκύψει από τυχαίες διακυμάνσεις στην εντροπία του σύμπαντος, παρά να αντιπροσωπεύουν γνήσια αρχεία του πραγματικού εξωτερικού μας σύμπαντος στο παρελθόν. Με άλλα λόγια, η στατιστική φυσική φαίνεται να μας αναγκάζει να συμπεράνουμε ότι οι αναμνήσεις μας μπορεί να είναι απατηλές – περίτεχνες ψευδαισθήσεις που δημιουργήθηκαν τυχαία και δεν μας λένε τίποτα για όσα νομίζουμε ότι περιγράφουν. Αυτή είναι η υπόθεση του «εγκεφάλου του Boltzmann».Οι συγγραφείς επιχειρούν να αποσαφηνίσουν το πώς η υπόθεση των εγκεφάλων Boltzmann, ο δεύτερος νόμος της θερμοδυναμικής και η σχετική «υπόθεση του παρελθόντος» εξαρτώνται από παραδοχές σχετικά με το ποιες χρονικές στιγμές θεωρούνται δεδομένες όταν αναλύεται η εξέλιξη της εντροπίας του σύμπαντος. Ορισμένες αναλύσεις θέτουν ως δεδομένη την παρούσα κατάσταση του σύμπαντος, ενώ άλλες υποθέτουν μια αρχική κατάσταση χαμηλής εντροπίας (στην Μεγάλη Έκρηξη). Αλλά η ίδια η φυσική δεν καθορίζει ποια από αυτές τις επιλογές είναι η σωστή.Με αφετηρία αυτό που οι συγγραφείς αποκαλούν «εικασία της εντροπίας», το άρθρο δείχνει ότι πολλά από τα καθιερωμένα επιχειρήματα σε αυτές τις συζητήσεις βασίζονται σε λεπτές μορφές κυκλικής συλλογιστικής, όπου παραδοχές για το παρελθόν χρησιμοποιούνται για να δικαιολογήσουν συμπεράσματα – όπως η αξιοπιστία της μνήμης ή η κατεύθυνση της εντροπίας – τα οποία στη συνέχεια επιστρατεύονται για να στηρίξουν αυτές τις ίδιες παραδοχές. Αντί να επιλύει αυτές τις διαμάχες, το άρθρο καθιστά σαφή την υποκείμενη δομή τους. Διαχωρίζοντας τους φυσικούς νόμους από τις συμπερασματικές επιλογές, οι συγγραφείς προσφέρουν μια σαφέστερη βάση για την αξιολόγηση μακροχρόνιων διαφωνιών σχετικά με τον χρόνο και την εντροπία. διαβάστε περισσότερες λεπτομέρειες: Are your memories illusions? New study disentangles the Boltzmann brain paradox – https://phys.org/news/2026-01-memories-illusions-disentangles-boltzmann-brain.html

Το SpaceX Crew-12 προσδέθηκε στον σταθμό ξεκινώντας μια αποστολή μεγάλης διάρκειας. Οι αστροναύτες της NASA, Τζέσικα Μέιρ και Τζακ Χάθαγουεϊ, η αστροναύτης της ESA (Ευρωπαϊκός Οργανισμός Διαστήματος) Σόφι Αντενότ και ο κοσμοναύτης της Roscosmos, Αντρέι Φεντιάεφ, έφτασαν στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό, καθώς το διαστημόπλοιο SpaceX Dragon έδεσε με το τροχιακό συγκρότημα στις 3:15 μ.μ. EST. Αφού το Dragon συνδέθηκε με το διαστημικό λιμάνι της μονάδας Harmony του σταθμού, το πλήρωμα στο Dragon και ο σταθμός ξεκίνησαν τους τυπικούς ελέγχους διαρροών και την συμπίεση μεταξύ του διαστημικού σκάφους και του σταθμού, προετοιμάζοντας το άνοιγμα της καταπακτής, που έχει προγραμματιστεί για τις 5 μ.μ. περίπου. Η ζωντανή κάλυψη της NASA συνεχίζεται στο NASA+ , το Amazon Prime και το κανάλι YouTube του οργανισμού . Μάθετε πώς να παρακολουθείτε περιεχόμενο της NASA μέσω μιας ποικιλίας διαδικτυακών πλατφορμών, συμπεριλαμβανομένων των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Μάθετε περισσότερα για τις δραστηριότητες του διαστημικού σταθμού ακολουθώντας το ιστολόγιο του διαστημικού σταθμού , @space_station στο X, καθώς και τους λογαριασμούς του ISS στο Facebook και στο Instagram . https://www.nasa.gov/blogs/spacestation/2026/02/14/spacex-crew-12-docks-to-station-beginning-long-duration-mission/ Το SpaceX Dragon, που μεταφέρει τέσσερα μέλη του πληρώματος 12, πλησιάζει τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό για να προσδεθεί στη θύρα της μονάδας Harmony που βλέπει στο διάστημα. Οι καταπακτές του Δράκου ανοίγουν, το πλήρωμα-12 εισέρχεται στον σταθμό και ενώνεται με την αποστολή 74 Οι αστροναύτες της NASA, Τζέσικα Μέιρ και Τζακ Χάθαγουεϊ, η αστροναύτης της ESA (Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Διαστήματος) Σόφι Αντενότ και ο κοσμοναύτης της Roscosmos, Αντρέι Φεντιάεφ, εισήλθαν στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό, αφού άνοιξαν τις καταπακτές στις 5:14 μ.μ. EST μεταξύ του διαστημικού σταθμού και του διαστημοπλοίου SpaceX Dragon. Οι Meir, Hathaway, Adenot και Fedyaev εντάσσονται τώρα στο πλήρωμα της Αποστολής 74, συμπεριλαμβανομένου του αστροναύτη της NASA Chris Williams και των κοσμοναυτών της Roscosmos Sergey Kud-Sverchkov και Sergei Mikaev που βρίσκονται ήδη στο εργαστήριο σε τροχιά. Η ζωντανή κάλυψη της NASA συνεχίζεται μέσω της τελετής υποδοχής στο NASA+ , το Amazon Prime και το κανάλι YouTube του οργανισμού . Μάθετε πώς να παρακολουθείτε περιεχόμενο της NASA μέσω μιας ποικιλίας διαδικτυακών πλατφορμών, συμπεριλαμβανομένων των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Μάθετε περισσότερα για τις δραστηριότητες του διαστημικού σταθμού ακολουθώντας το ιστολόγιο του διαστημικού σταθμού , @space_station στο X, καθώς και τους λογαριασμούς του ISS στο Facebook και στο Instagram . https://www.nasa.gov/blogs/spacestation/2026/02/14/dragon-hatches-open-crew-12-enters-station-and-joins-expedition-74/ Η Αποστολή 74 καλωσορίζει τα μέλη του πληρώματος SpaceX-12 της NASA στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό. Μπροστά από αριστερά διακρίνονται ο Andrey Fedyaev της Roscosmos, ο Jack Hathaway και η Jessica Meir, και οι δύο από τη NASA, και η Sophie Adenot από την ESA (Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Διαστήματος). Πίσω διακρίνονται ο Sergey Kud-Sverchkov της Roscosmos, ο Chris Williams της NASA και ο Sergei Mikaev της Roscosmos. Εταιρεία Πυραύλων και Διαστήματος Energia Το Progress MS-33 ξεκινά τις προετοιμασίες για την πτήση του προς τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό Οι συνάδελφοί μας στο Μπαϊκονούρ έχουν αρχίσει την προετοιμασία του φορτηγού πλοίου για την πτήση του προς τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό. Το Progress MS-33 βρίσκεται σε αποθήκευση από τα τέλη του 2025. Μετά την αποθήκευση, οι ειδικοί της RSC Energia επιθεώρησαν την κατάσταση των ενσωματωμένων συστημάτων και των ηλιακών συλλεκτών του φορτηγού πλοίου. Τους επόμενους μήνες, το πλοίο θα υποβληθεί σε: 🔻 τελικούς ελέγχους εξοπλισμού· 🔻 ανεφοδιασμό με εξαρτήματα προωθητικού· 🔻 σύνδεση με το διαμέρισμα μεταφοράς· 🔻 τοποθέτηση του φέρινγκ ωφέλιμου φορτίου· 🔻 και, τέλος, συναρμολόγηση με το όχημα εκτόξευσης. Το πλοίο θα παραδώσει περίπου 2.500 κιλά φορτίου στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό. https://vk.com/rsc_energia?w=wall-167742670_23955

Χαρτογραφήθηκε άγνωστο είδος σεισμών στα έγκατα της Γης. Θα αποκαλυφθούν οι δυνάμεις πίσω από όλους τους σεισμούς. Επιστήμονες του Στάνφορντ δημιούργησαν τον πρώτο ολοκληρωμένο παγκόσμιο χάρτη ενός ασυνήθιστου τύπου σεισμού που αρχίζει βαθιά μέσα στον μανδύα της Γης αντί για τον φλοιό.Ο μανδύας βρίσκεται ανάμεσα στον λεπτό εξωτερικό φλοιό του πλανήτη και τον λιωμένο πυρήνα του. Χαρτογραφώντας τα σημεία όπου συμβαίνουν αυτά τα σπάνια φαινόμενα, οι ερευνητές απέκτησαν ένα νέο εργαλείο για να κατανοήσουν καλύτερα πώς λειτουργούν οι σεισμοί του μανδύα και τι μπορούν να αποκαλύψουν για τις δυνάμεις που βρίσκονται πίσω από όλους τους σεισμούς.Σύμφωνα με μελέτη που δημοσιεύθηκε στην επιθεώρηση «Science» οι ηπειρωτικοί σεισμοί του μανδύα συμβαίνουν σε όλο τον κόσμο αλλά συγκεντρώνονται σε ορισμένες περιοχές. Μεγάλα συμπλέγματα εμφανίζονται κάτω από τα Ιμαλάια στη νότια Ασία και κοντά στο Στενό του Βερίγγειου ανάμεσα στην Ασία και τη Βόρεια Αμερική, λίγο νοτιότερα από τον Αρκτικό Κύκλο. Η μελέτη αυτών των βαθιών γεγονότων μπορεί να προσφέρει πολύτιμες πληροφορίες για το όριο μεταξύ φλοιού και μανδύα καθώς και για τη συμπεριφορά του άνω μανδύα ο οποίος αποτελεί την πηγή του ηφαιστειακού μάγματος που εν μέρει κινεί τις τεκτονικές πλάκες.«Μέχρι αυτή τη μελέτη δεν είχαμε μια σαφή παγκόσμια εικόνα για το πόσοι ηπειρωτικοί σεισμοί μανδύα συμβαίνουν πραγματικά και πού συμβαίνουν. Με αυτό το νέο σύνολο δεδομένων μπορούμε να αρχίσουμε να διερευνούμε τους διάφορους τρόπους με τους οποίους ξεκινούν αυτοί οι σπάνιοι σεισμοί μανδύα» δήλωσε ο επικεφαλής συγγραφέας της μελέτης Σικι Άξελ Γουάνγκ πρώην διδακτορικός φοιτητής στο εργαστήριο του καθηγητή γεωφυσικής Σάιμον Κλέμπερερ στη Σχολή Βιωσιμότητας Doerr του Στάνφορντ.Επειδή προέρχονται τόσο βαθιά κάτω από την επιφάνεια οι ηπειρωτικοί σεισμοί μανδύα σπάνια προκαλούν αισθητή δόνηση ή θέτουν άμεσο κίνδυνο για τους ανθρώπους. Παρ’ όλα αυτά η κατανόηση του πώς και γιατί συμβαίνουν μπορεί να προωθήσει αρκετούς τομείς της γεωεπιστήμης. Αυτή η γνώση ενδέχεται τελικά να βελτιώσει την κατανόηση των κινδύνων που συνδέονται με τους συνηθέστερους, επιφανειακούς σεισμούς.«Παρόλο που γνωρίζουμε σε γενικές γραμμές ότι οι σεισμοί συμβαίνουν όταν απελευθερώνεται τάση κατά μήκος ρηγμάτων, δεν κατανοούμε καλά γιατί ένας συγκεκριμένος σεισμός συμβαίνει σε ένα συγκεκριμένο σημείο και ποιοι είναι οι βασικοί μηχανισμοί πίσω από αυτόν. Οι σεισμοί μανδύα προσφέρουν έναν νέο τρόπο να εξερευνήσουμε την προέλευση των σεισμών και την εσωτερική δομή της Γης πέρα από τους συνηθισμένους σεισμούς του φλοιού» λέει ο Κλέμπερερ. Πάνω και κάτω από το φλοιό Ο φλοιός της Γης είναι σχετικά ψυχρός και εύθραυστος, ενώ ο μανδύας που βρίσκεται από κάτω είναι θερμότερος και αποτελείται από πυκνό, ημιστερεό πέτρωμα. Με πάχος περίπου 2,900 χιλιομέτρων ο μανδύας αποτελεί το μεγαλύτερο μέρος του εσωτερικού του πλανήτη. Η διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στον φλοιό και τον μανδύα ονομάζεται ασυνέχεια Μοχοροβίτσιτς, γνωστή και ως «Μόχο».Οι επιστήμονες αναρωτιούνται εδώ και καιρό αν ο μανδύας που συμπεριφέρεται περισσότερο σαν αργά ρέον στερεό παρά σαν άκαμπτο πέτρωμα μπορεί να προκαλέσει σημαντικούς σεισμούς. Οι περισσότεροι ηπειρωτικοί σεισμοί ξεκινούν σε βάθη περίπου 10 έως 30 χιλιομέτρων δηλαδή πολύ πάνω από το Μόχο μέσα στον φλοιό. Μια σημαντική εξαίρεση εμφανίζεται στις ζώνες καταβύθισης όπου βαρύτερες ωκεάνιες πλάκες βυθίζονται κάτω από ελαφρύτερες ηπειρωτικές και μπορούν να προκαλέσουν σεισμούς σε βάθη εκατοντάδων χιλιομέτρων.Σε ορισμένες περιπτώσεις, ωστόσο, σεισμολογικά όργανα έχουν εντοπίσει εστίες σεισμών πολύ βαθύτερα κάτω από ηπειρωτικές περιοχές που βρίσκονται μακριά από ζώνες καταβύθισης. Αυτές οι ύποπτες εστίες κάτω από το Μόχο έχουν εντοπιστεί έως και 80 χιλιόμετρα κάτω από αυτό, εγείροντας σημαντικά ερωτήματα για το πώς μπορούν να συμβαίνουν σεισμοί μέσα στον ίδιο τον μανδύα. Χάρτης ηπειρωτικών σεισμών μανδύα Την τελευταία δεκαετία, αυξανόμενα στοιχεία έχουν πείσει τους περισσότερους επιστήμονες ότι ένας μικρός αριθμός σεισμών πράγματι ξεκινά στον μανδύα. Αυτά τα γεγονότα φαίνεται να είναι πολύ λιγότερο συχνά από τους σεισμούς του φλοιού, ίσως περίπου 100 φορές σπανιότερα. Παρ’ όλα αυτά, η επιβεβαίωση ότι ένας συγκεκριμένος σεισμός προήλθε από τον μανδύα ήταν δύσκολη λόγω περιορισμένων και ελλιπών δεδομένων.Για να αντιμετωπίσουν αυτή την πρόκληση, ο Wang και ο Klemperer ανέπτυξαν μια τεχνική που συγκρίνει δύο διαφορετικά είδη σεισμικών κυμάτων. Οι σεισμοί και άλλες διαταραχές στέλνουν αυτές τις δονήσεις να ταξιδεύουν μέσα στον πλανήτη, κάνοντας τη Γη να αντηχεί σαν καμπάνα που έχει χτυπηθεί.Ο ένας τύπος είναι γνωστός ως κύματα Sn ή «κύματα καλύμματος». Πρόκειται για εγκάρσια κύματα που κινούνται κατά μήκος του ανώτερου τμήματος του μανδύα, μιας περιοχής που αποκαλείται «κάλυμμα». Ο δεύτερος τύπος, τα κύματα Lg, αποτελείται από δονήσεις υψηλής συχνότητας που διαδίδονται αποτελεσματικά μέσα στον φλοιό. Μετρώντας τη σχετική ισχύ αυτών των δύο τύπων κυμάτων, οι ερευνητές μπορούν να προσδιορίσουν αν ένας σεισμός ξεκίνησε στον φλοιό ή βαθύτερα στον μανδύα.«Η προσέγγισή μας αλλάζει πλήρως το παιχνίδι, γιατί πλέον μπορείς να εντοπίσεις έναν σεισμό μανδύα αποκλειστικά με βάση τις κυματομορφές», δήλωσε ο Wang. Πολλά σπάνια φαινόμενα Η ομάδα ανέλυσε αρχεία από σεισμολογικούς σταθμούς παρακολούθησης σε όλο τον κόσμο και έλαβε υπόψη πρόσθετες λεπτομέρειες όπως το πάχος του φλοιού. Ξεκινώντας από περισσότερους από 46,000 καταγεγραμμένους σεισμούς, περιόρισαν τη λίστα σε 459 ηπειρωτικούς σεισμούς μανδύα που έχουν συμβεί από το 1990.Οι ερευνητές επισημαίνουν ότι αυτός ο αριθμός πιθανότατα υποεκτιμά το πραγματικό σύνολο. Η επέκταση των σεισμολογικών δικτύων, ιδίως σε απομακρυσμένες περιοχές όπως το Θιβετιανό Οροπέδιο βόρεια των Ιμαλαΐων πιθανόν να αποκαλύψει πολλούς περισσότερους σεισμούς μανδύα. Ο Κλέμπερερ έχει αφιερώσει μεγάλο μέρος της καριέρας του στη μελέτη της σεισμικής δραστηριότητας σε αυτή την απομονωμένη περιοχή. Οι πρώτες ενδείξεις ηπειρωτικών σεισμών μανδύα εκεί ενέπνευσαν αργότερα τον Γουάνγκ να εξερευνήσει το φαινόμενο σε μεγαλύτερο βάθος.Πλέον εξοπλισμένοι με έναν αυξανόμενο κατάλογο επιβεβαιωμένων σεισμών μανδύα και μια αξιόπιστη μέθοδο εντοπισμού τους οι ερευνητές σχεδιάζουν να διερευνήσουν πώς ξεκινούν αυτοί οι ασυνήθιστοι σεισμοί. Μερικοί φαίνεται να είναι μετασεισμοί που προκαλούνται από σεισμικά κύματα τα οποία διαδίδονται προς τα έξω από σεισμούς του φλοιού. Άλλοι μπορεί να προέρχονται από θερμικά προκαλούμενη συναγωγή μέσα στον μανδύα, καθώς αυτός κυκλοφορεί και ανακυκλώνει καταβυθισμένες πλάκες του φλοιού της Γης.Καθώς η έρευνά τους συνεχίζεται, η ομάδα του Στάνφορντ αναμένει να αποκτήσει βαθύτερη εικόνα για τις διεργασίες που εκτυλίσσονται πολύ κάτω από την επιφάνεια και να αναπτύξει μια σαφέστερη κατανόηση του τρόπου λειτουργίας του εσωτερικού της Γης.«Οι ηπειρωτικοί σεισμοί μανδύα μπορεί να αποτελούν μέρος ενός εγγενώς αλληλένδετου σεισμικού κύκλου, τόσο στον φλοιό όσο και στον άνω μανδύα. Θέλουμε να κατανοήσουμε πώς αυτά τα στρώματα του κόσμου μας λειτουργούν ως ένα ενιαίο σύστημα» εξηγεί ο Γουάνγκ. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2072964/chartografithike-agnosto-eidos-seismon-sta-egkata-tis-gis/

Η τεχνητή νοημοσύνη ως αποδιοπομπαίος τράγος. Ποιες είναι οι παγίδες της ενοχοποίησης της τεχνολογίας ΑΙ για δικά μας λάθη. Σε έναν κόσμο όπου η τεχνολογία διαπερνά κάθε πτυχή της καθημερινότητάς μας μια παράδοξη αντίφαση έρχεται ολοένα και συχνότερα στην επιφάνεια. Όταν ένας άνθρωπος διαπράττει ένα κακό χρησιμοποιώντας ένα απλό εργαλείο όπως είναι ένα μαχαίρι, ένα όπλο ή ένα αυτοκίνητο, σπάνια κατηγορούμε το ίδιο το αντικείμενο. Η ευθύνη αποδίδεται στον δράστη, στον άνθρωπο που είχε την πρόθεση και τον έλεγχο. Όταν όμως στο προσκήνιο εμφανίζεται η τεχνητή νοημοσύνη η στάση μας αλλάζει. Ξαφνικά η AI παρουσιάζεται ως ο «ένοχος»: ένας αόρατος, απρόσωπος μηχανισμός – δράστης που «πήρε λάθος απόφαση» και προκάλεσε ζημιά.Γιατί αυτή η διαφορετική μεταχείριση; Είναι πράγματι η Τεχνητή Νοημοσύνη υπεύθυνη για τις πράξεις της ή μήπως η ενοχοποίησή της λειτουργεί ως ένα βολικό άλλοθι, που μας απαλλάσσει από τις δικές μας ευθύνες; Στην καθημερινή λογική, αλλά και στο νομικό μας σύστημα, τα εργαλεία θεωρούνται άψυχα αντικείμενα. Δεν διαθέτουν βούληση, συνείδηση ή πρόθεση. Ένα μαχαίρι δεν «αποφασίζει» να τραυματίσει κάποιον, αλλά ο άνθρωπος που το κρατά είναι αυτός που φέρει την ηθική και νομική ευθύνη.Αυτή η αντίληψη έχει βαθιές φιλοσοφικές ρίζες. Ο Αριστοτέλης στο «Ηθικά Νικομάχεια» απέδιδε την ηθική ευθύνη μόνο σε όντα με ελεύθερη βούληση, ικανά να επιλέξουν συνειδητά ανάμεσα στο καλό και το κακό. Αιώνες αργότερα ο Κάντ τόνισε ότι η πρόθεση αποτελεί το κλειδί της ηθικής αξιολόγησης. Χωρίς πρόθεση δεν υπάρχει ηθικό σφάλμα. Το ίδιο ισχύει και στο ποινικό δίκαιο: ακόμη και όταν ένα εργαλείο είναι ελαττωματικό η ευθύνη αποδίδεται σε ανθρώπους δηλαδή στον κατασκευαστή, στον σχεδιαστή, στον χρήστη. Ποτέ στο ίδιο το αντικείμενο.Το ίδιο το αντικείμενο δεν μπορεί ούτε να δικαστεί ούτε να «διορθώσει» από μόνο του τη συμπεριφορά του. Η κατηγορία ενός εργαλείου θα ήταν τόσο παράλογη όσο και η δίκη ενός σφυριού επειδή στραβώθηκε ένα καρφί. Κι όμως αυτό ακριβώς μοιάζουμε να κάνουμε όταν μιλάμε για την τεχνητή νοημοσύνη. Γιατί η AI μας μπερδεύει Η τεχνητή νοημοσύνη ωστόσο δεν μοιάζει με τα παραδοσιακά εργαλεία. Τα σύγχρονα συστήματα AI μαθαίνουν από δεδομένα προσαρμόζονται στο περιβάλλον τους και λαμβάνουν αποφάσεις χωρίς άμεση ανθρώπινη παρέμβαση. Ένα αυτόνομο όχημα που στρίβει λάθος ή ένας αλγόριθμος που αποκλείει άδικα έναν πολίτη από ένα κοινωνικό επίδομα δημιουργούν την αίσθηση ότι «κάποιος» έδρασε. Και αυτός ο «κάποιος» μοιάζει να είναι η ίδια η AI.Εδώ γεννιέται η σύγχυση. Παρότι η AI δεν έχει συνείδηση ή ηθική πρόθεση, τα αποτελέσματα της λειτουργίας της μοιάζουν με ανθρώπινες πράξεις. Της αποδίδουμε, σχεδόν ασυναίσθητα, χαρακτηριστικά ηθικού υποκειμένου. Γνωστοί σύγχρονοι φιλόσοφοι όπως ο Ντάνιελ Ντένετ έχουν επισημάνει ότι τέτοια συστήματα λειτουργούν «σαν να έχουν στόχους» γεγονός που μας ωθεί να τους αποδίδουμε ιδιότητες ηθικού πράκτορα. Έτσι τα όρια μεταξύ εργαλείου και δρώντος υποκειμένου θολώνουν επικίνδυνα. Όμως πρόκειται για ψευδαίσθηση. Η AI δεν αποφασίζει με την ανθρώπινη έννοια. Εκτελεί επιλογές μέσα σε πλαίσια που έχουν ορίσει άνθρωποι. AI, ζώα και ιδιοκτήτες Ίσως μια πιο εύστοχη αναλογία να είναι αυτή με τα ζώα. Ένα σκυλί μπορεί να δαγκώσει από φόβο ή ένστικτο αλλά η κοινωνία δεν θεωρεί υπεύθυνο το ζώο. Η ευθύνη βαραίνει τον ιδιοκτήτη που δεν το εκπαίδευσε σωστά ή δεν το έλεγξε. Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και με την τεχνητή νοημοσύνη. Η ευθύνη δεν μπορεί να αποκοπεί από τους ανθρώπους που τη σχεδίασαν, την εκπαίδευσαν και την έθεσαν σε χρήση. Παρ’ όλα αυτά στο δημόσιο λόγο ακούμε όλο και συχνότερα φράσεις όπως «φταίει ο αλγόριθμος» ή «η AI έκανε λάθος».Πρόκειται για μια γλωσσική μετατόπιση που δεν είναι αθώα. Μεταφέρει την ευθύνη από τα ανθρώπινα χέρια σε μια αφηρημένη τεχνολογική οντότητα και αποκρύπτει τις πραγματικές αιτίες: τις επιλογές σχεδιασμού, τα δεδομένα εκπαίδευσης, τα οικονομικά, επιχειρηματικά και πολιτικά κίνητρα. Η εύκολη ενοχοποίηση και οι κίνδυνοι Η ενοχοποίηση της AI λειτουργεί συχνά ως μηχανισμός αποφυγής ευθύνης. Είναι πιο εύκολο να πούμε ότι «έφταιξε η τεχνολογία» παρά να αναγνωρίσουμε ανθρώπινα λάθη, αμέλειες ή ηθικές παραλείψεις. Σε αυτό το πλαίσιο, η AI γίνεται αποδιοπομπαίος τράγος, ένα βολικό άλλοθι σε έναν κόσμο που δυσκολεύεται να αναλάβει συλλογικά τις συνέπειες της προόδου του και των επιλογών του.Υπάρχουν βέβαια φωνές που υποστηρίζουν ότι στο μέλλον η AI θα πρέπει να αποκτήσει ηθική και νομική αυτονομία. Όμως, όσο τα συστήματα αυτά παραμένουν δημιουργήματα ανθρώπινου σχεδιασμού, χωρίς συνείδηση και πραγματική πρόθεση, μια τέτοια συζήτηση μοιάζει πρόωρη και ενδεχομένως επικίνδυνη. Ένας καθρέφτης των επιλογών μας Η διαφορετική μεταχείριση της τεχνητής νοημοσύνης αποκαλύπτει τελικά κάτι βαθύτερο: τα όρια της ηθικής μας σε έναν κόσμο ταχύτατης τεχνολογικής εξέλιξης. Αντί να κατηγορούμε την AI, οφείλουμε να ενισχύσουμε τη λογοδοσία εκεί όπου πραγματικά ανήκει. Στους δημιουργούς, στους φορείς και στους χρήστες της.Η τεχνητή νοημοσύνη δεν είναι ούτε εχθρός ούτε σωτήρας. Είναι ένας καθρέφτης που αντανακλά τις επιλογές, τις αξίες και τις ευθύνες μας. Το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι τι «αποφασίζει» η AI, αλλά τι αποφασίζουμε εμείς όταν τη δημιουργούμε και τη χρησιμοποιούμε. Και αυτή η απάντηση παραμένει, τελικά, βαθιά ανθρώπινη. *Ο Γεράσιμος Τζιβράς είναι προγραμματιστής, καθηγητής στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση και υποψήφιος διδάκτορας του Τμήματος Πληροφορικής και Τηλεπικοινωνιών του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου, με αντικείμενο τις Προσαρμοστικές Διεπαφές Χρήστη. Η ερευνητική του εργασία επικεντρώνεται στη μοντελοποίηση της προβλεπτικής συμπεριφοράς χρηστών και στον δυναμικό επανασχεδιασμό διεπαφών με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης με στόχο τη δημιουργία πιο προσωποποιημένων και λειτουργικών εμπειριών χρήσης. https://www.naftemporiki.gr/techscience/2072754/i-techniti-noimosyni-os-apodiopompaios-tragos/