Δροσος Γεωργιος

Η επανάσταση του Roger Penrose Στο εσωτερικό των μαύρων τρυπών. O Roger Penrose κατάγεται από οικογένεια γιατρών. Η μητέρα του ήταν γιατρός και ο πατέρας του διαπρεπής καθηγητής γενετικής στο University College του Λονδίνου. Οι γονείς του Penrose επιθυμούσαν τουλάχιστον ένα από τα τέσσερα παιδιά τους να ακολουθήσει τα δικά τους βήματα. Ο μεγαλύτερος αδελφός του Roger, ο Οliver, είχε άλλες βλέψεις. Από μικρός είχε θέσει στόχο του να κάνει καριέρα στη φυσική (και πράγματι αργότερα θα γινόταν ένας από τους πρωτοπόρους ερευνητές στον τομέα της στατιστικής φυσικής – τη μελέτη της συμπεριφοράς τεράστιου πλήθους αλληλεπιδρώντων ατόμων). Ο νεότερος αδελφός του Roger, ο Jonathan, είχε επίσης διαφορετικά σχέδια. Το μόνο που του άρεσε ήταν να παίζει σκάκι (αργότερα αναδείχθηκε επί επτά συναπτά έτη πρωταθλητής σκακιού στη Βρετανία). Η μικρή αδελφή, η Shirley, την εποχή που ο Roger επέλεγε κλάδο σπουδών ήταν πολύ νωρίς για να επιδείξει ιδιαίτερη προτίμηση σε κάποιον τομέα (αν και τελικά ικανοποίησε την επιθυμία των γονιών της, ακολουθώντας το επάγγελμα του γιατρού). Έτσι, οι γονείς του Roger στήριζαν σ’ αυτόν τις περισσότερες ελπίδες τους. Σε ηλικία δεκαέξι ετών ο Roger, όπως όλοι οι συμμαθητές του, έπρεπε να δώσει συνέντευξη γνωριμίας στο διευθυντή του σχολείου του. Είχε φτάσει η στιγμή να αποφασίσει με ποιο αντικείμενο ήθελε να ασχοληθεί τα δυο τελευταία έτη των σπουδών του πριν εισαχθεί στο κολέγιο. «Θα ήθελα να ασχοληθώ με τα μαθηματικά, τη χημεία και τη βιολογία», δήλωσε στο διευθυντή του σχολείου. «Αυτό είναι αδύνατο. Δεν μπορείς να συνδυάσεις τη βιολογία με τα μαθηματικά. Πρέπει να διαλέξεις ή το ένα ή το άλλο», ισχυρίστηκε ο διευθυντής. Για τον Roger τα μαθηματικά είχαν μεγαλύτερη αξία απ’ ότι η βιολογία. «Πολύ καλά λοιπόν, θα ασχοληθώ με τα μαθηματικά, τη χημεία και τη φυσική», του απάντησε ο Roger. Όταν επέστρεψε εκείνο το απόγευμα στο σπίτι του, βρήκε τους γονείς του σε έξαλλή κατάσταση. Τον κατηγόρησαν ότι είχε κακές παρέες. Η βιολογία ήταν απολύτως απαραίτητη για να σταδιοδρομήσει κανείς ως γιατρός, πως μπορούσε να την εγκαταλείψει; Δύο χρόνια αργότερα ήρθε η στιγμή να αποφασίσει τι θα σπούδαζε στο κολέγιο. «Εγώ πρότεινα να πάω στο University College του Λονδίνου και να σπουδάσω μαθηματικά», θυμάται ο Roger. “O πατέρας μου δεν ενέκρινε καθόλου την πρότασή μου. Θεωρούσε ότι τα μαθηματικά ήταν κατάλληλο πεδίο για όσους δεν μπορούσαν να ασχοληθούν με κάτι άλλο, και όχι το πεδίο για να κάνει κανείς πραγματική καριέρα. O Roger επέμεινε, οπότε ο πατέρας του υποχρεώθηκε να του επιτρέψει να δώσει ένα ειδικό τεστ αξιολόγησης. Ο μαθηματικός του κολεγίου πρότεινε να ασχοληθεί με το τεστ αξιολόγησης. Ο μαθηματικός του κολεγίου πρότεινε στον Roger να ασχοληθεί με το τεστ μία ολόκληρη ημέρα και τον προειδοποίησε ότι πιθανότατα να μην κατόρθωνε να λύσει παρά μόνο ένα ή δύο από τα προβλήματα. Όταν ο νεαρός έλυσε, μέσα σε λίγες ώρες, σωστά και τα δώδεκα προβλήματα του τεστ, ο πατέρας του υποχώρησε. O Rοger πλέον τη συγκατάθεσή του να σπουδάσει μαθηματικά. Αρχικά ο Roger δεν σκόπευε να ασχοληθεί με την εφαρμογή των μαθηματικών στη φυσική. Αυτό που τον ενδιέφερε ήταν τα καθαρά μαθηματικά. Τελικά όμως η φυσική τον σαγήνευσε. Όλα άρχισαν το 1952, όταν ο Roger, τεταρτοετής τότε στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου, παρακολούθησε στο ραδιόφωνο μια σειρά εκπομπών στις οποίες ο Fred Hoyle έδινε ομιλίες γύρω από θέματα κοσμολογίας. Οι διαλέξεις ήταν συναρπαστικές και κέντριζαν το ενδιαφέρον όσων τις άκουγαν. Ορισμένα όμως από τα λεγόμενα του Hoyle προκαλούσαν και κάποια σύγχυση. Κάποια μέρα ο Roger πήρε το τρένο στο Καίμπριτζ για να επισκεφθεί τον αδελφό του Oliver, ο οποίος σπούδαζε εκεί φυσική. Στο τέλος της ημέρας, κατά τη διάρκεια του δείπνου στο εστιατόριο Κίνγκσγουντ, ο Roger ανακάλυψε ο Dennis Sciama συνάδελφος του Oliver, μελετούσε τη θεωρία σταθερής κατάστασης του σύμπαντος την οποία είχαν διατυπώσει οι Bondi, Gold και Hoyle. Υπέροχα! Ίσως ο Sciama μπορούσε να διαλύσει τη σύγχυση που επικρατούσε στο μυαλό του Roger. «Ο Hoyle υποστηρίζει ότι, σύμφωνα με τη θεωρία της σταθερής κατάστασης , διαστολή του σύμπαντος θα καταστήσει αθέατους τους μακρινούς γαλαξίες. Οι γαλαξίες θα εξέρχονται από το παρατηρήσιμο τμήμα του σύμπαντός μας. Δεν καταλαβαίνω πως είναι δυνατόν να συμβεί κάτι τέτοιο». Ο Roger έβγαλε ένα στυλό και άρχισε να σχεδιάζει πάνω σε μια χαρτοπετσέτα ένα χωροχρονικό διάγραμμα. «Αυτό το διάγραμμα με κάνει να πιστεύω ότι ένας γαλαξίας θα γίνεται ολοένα αμυδρότερος, ολοένα «ερυθρότερος», αλλά ποτέ δεν θα εξαφανιστεί εντελώς. Που κάνω λάθος;» Ο Sciama ξαφνιάστηκε. Δεν είχε δει ποτέ χωροχρονικό διάγραμμα που να περικλείει τόση δύναμη. Ο Roger είχε απόλυτο δίκιο. Ο Hoyle έπρεπε να είχε κάνει λάθος.. Ευθύς αμέσως ο Dennis Sciama ξεκίνησε την συνεργασία του με τον Roger Penrose, εφαρμόζοντας την ίδια τακτική που θα ακολουθούσε αργότερα, στη δεκαετία του 1960, με τους μαθητές του (τον Stephen Hawking, τον George Ellis, τον Βrandon Carter, Martin Rees και άλλους. Καλούσε τον Penrose σε εκτενείς, πολύωρες συζητήσεις γύρω από συναρπαστικές εξελίξεις που συνέβαιναν στο χώρο της φυσικής. Ο Sciama γνώριζε τα πάντα, και έτσι κατάφερε να εμφυσήσει στον Penrose τον ενθουσιασμό του γύρω από όλα αυτά. O Penrose παθιάστηκε με τη φυσική. Ολοκλήρωσε το διδακτορικό του στα μαθηματικά, αλλά έκτοτε ο στόχος του να κατανοήσει το σύμπαν θα γινόταν το βασικό κίνητρο της έρευνάς του. Οι δεκαετίες που ακολούθησαν τον βρήκαν να πατά γερά με το ένα πόδι στα μαθηματικά και με το άλλο στη φυσική. Συχνά οι νέες ιδέες γεννιούνται τις πιο παράξενες στιγμές, τότε που κανείς δεν τις περιμένει. Υποθέτω πως τούτο συμβαίνει επειδή οι νέες ιδέες πηγάζουν από το υποσυνείδητό μας, το οποίο λειτουργεί αποτελεσματικότερα όταν το συνειδητό μέρος του νου μας δεν βρίσκεται σε έντονη δραστηριότητα. Ένα καλό παράδειγμα αποτελεί η ανακάλυψη που πραγματοποίησε ο Hawking καθώς ετοιμαζόταν να ξαπλώσει, μια βραδιά του 1979. Σύμφωνα με την ανακάλυψή του, το εμβαδόν του ορίζοντα των μαύρων τρυπών πρέπει πάντοτε να αυξάνεται. Ένα άλλο παράδειγμα αποτελεί η ανακάλυψη του Roger Penrose, και η οποία άλλαξε την εικόνα που έχουμε για το εσωτερικό της μαύρης τρύπας. Μια μέρα προς τα τέλη του φθινοπώρου του 1964, ο Penrose, καθηγητής τότε στο Birkbeck College του Λονδίνου, περπατούσε στο δρόμο προς το γραφείο του μαζί με ένα φίλο του, τον Ivor Robinson. Τον τελευταίο χρόνο, από τότε που ανακαλύφθηκαν οι κβάζαρ και οι αστρονόμοι άρχισαν να υποθέτουν ότι μπορεί να τροφοδοτούνται από την κατάρρευση κάποιου άστρου, ο Penrose προσπαθούσε να διαπιστώσει κατά πόσο μπορεί να δημιουργούνται ανωμαλίες από την κατάρρευση άστρων με ρεαλιστικά χαρακτηριστικά, άστρων παραμορφωμένων κατά τυχαίο τρόπο. Ενώ περπατούσε και συζητούσε με τον Robinson, το υποσυνείδητό του επεξεργαζόταν τα κομμάτια αυτού του παζλ με τα οποία το συνειδητό μέρος του νου του είχε παλέψει ατέλειωτες ώρες. Όπως θυμάται ο Penrose, «Εγώ και ο Robinson σταματήσαμε για λίγο τη συζήτησή μας, επειδή έπρεπε να διασχίσουμε το δρόμο, και τη συνεχίσαμε αμέσως μετά. Μέσα σ’ αυτές τις λίγες στιγμές που μεσολάβησαν μου ήρθε μια ιδέα, η συζήτηση όμως που ακολούθησε την έσβησε από το νου μου! Αργότερα την ίδια ημέρα, αφότου έφυγε ο Robinson, επέστρεψα στο γραφείο μου. Θυμάμαι ότι με είχε καταλάβει ένα παράξενο και ανεξήγητο αίσθημα ευφορίας. Άρχισα να ανακαλώ στη μνήμη μου όλα όσα συνέβησαν κατά τη διάρκεια της ημέρας, προσπαθώντας να εντοπίσω τι ήταν αυτό που μου δημιούργησε το παράξενο αίσθημα. Αποκλείοντας πλήθος άλλων άσχετων συμβάντων θυμήθηκα τελικά αυτό που είχα σκεφτεί διασχίζοντας το δρόμο. Η ιδέα του Penrose ήταν εξαιρετική. και πρωτόγνωρη στο χώρο της σχετικιστικής φυσικής. Μέσα στις ερχόμενες εβδομάδες, ο Penrose τη μελέτησε με προσοχή, εξετάζοντάς την από πολλές πλευρές, επεξεργάστηκε τις λεπτομέρειές της και της προσέδωσε όσο το δυνατόν πιο συγκεκριμένη μαθηματικά ακριβή μορφή. Έχοντας αποκτήσει γνώση όλων των λεπτομερειών, έγραψε ένα σύντομο άρθρο και το υπέβαλε για δημοσίευση στο περιοδικό Physical Review Letters, με τίτλο «Gravitational collapse and space-time singularities»: https://journals.aps.org/prl/abstract/10.1103/PhysRevLett.14.57?utm_source=article-collection&utm_medium=web&utm_campaign=looking-at-the-whole-of-spacetime Σε αυτό περιέγραφε το πρόβλημα των ανωμαλιών που σχηματίζονται κατά την αστρική κατάρρευση και παρέθετε την απόδειξη ενός μαθηματικού θεωρήματος. Το θεώρημα Penrose ανέφερε περίπου τα εξής: Υποθέστε ότι ένα άστρο – οποιοδήποτε είδος άστρου – καταρρέει ώσπου η βαρύτητά του να γίνει τόσο ισχυρή ώστε να σχηματιστεί ένας φαινόμενος ορίζοντας, δηλαδή τόσο ισχυρή ώστε να έλκει προς τα μέσα τις κατευθυνόμενες προς τα έξω φωτεινές ακτίνες. Ύστερα από αυτό, τίποτε δεν μπορεί να εμποδίσει τη βαρύτητα από το να δημιουργήσει μια χωροχρονική ανωμαλία. Συνεπώς (εφόσον οι μαύρες τρύπες πάντοτε διαθέτουν φαινόμενο ορίζοντα), κάθε μαύρη τρύπα πρέπει να περιλαμβάνει στο εσωτερικό της μια ανωμαλία. Το πιο εκπληκτικό στοιχείο του θεωρήματος για τις ανωμαλίες ήταν ο γενικευμένος χαρακτήρας του. Αναφερόταν όχι μόνο σε εξιδανικευμένα καταρρέοντα άστρα με ειδικά χαρακτηριστικά (για παράδειγμα, με απολύτως σφαιρικό σχήμα ή χωρίς καθόλου πίεση), ούτε μόνο σε άστρα με πολύ μικρές αρχικές τυχαίες παραμορφώσεις. Αντιθέτως, αναφερόταν σε οποιοδήποτε καταρρέον άστρο μπορεί να φανταστεί κανείς. Άρα, αναμφίβολα, και στα πραγματικά καταρρέοντα άστρα που ενυπάρχουν στο σύμπαν μας. Το θεώρημα Penrose για τις ανωμαλίες αντλούσε την εκπληκτική δύναμή του από ένα καινούργιο μαθηματικό εργαλείο, ένα εργαλείο που κανείς φυσικός δεν είχε χρησιμοποιήσει ως τότε στους υπολογισμούς του για τον καμπυλωμένο χωροχρόνο (δηλαδή σε σχετικιστικούς υπολογισμούς): την τοπολογία. (…) Εμείς οι φυσικοί, πριν τη δημοσίευση του θεωρήματος Penrose για τις χωροχρονικές ανωμαλίες αδιαφορούσαμε για την τοπολογία, επειδή μας είχε γίνει έμμονη ιδέα πως η βασική έννοια της γενικής σχετικότητας αποτελεί η καμπύλωση του χωροχρόνου και πως η τοπολογία δεν μπορούσε να μας δώσει καμία πληροφορία σχετικά με αυτήν. (Πράγματι, το θεώρημα του Penrose, δεδομένου ότι βασιζόταν στην τοπολογία, δεν μας πληροφορούσε σχετικά με την καμπύλωση της ανωμαλίας, δηλαδή σχετικά με τις λεπτομέρειες της παλιρροϊκής δράσης της. Το θεώρημα έλεγε απλώς ότι κάπου στο εσωτερικό της μαύρης τρύπας ο χωρόχρονος φτάνει σε κάποιο τέλος, και πως οτιδήποτε φτάσει σ΄ αυτό το τέλος καταστρέφεται. Το πώς καταστρέφεται ήταν αρμοδιότητα της καμπύλωσης. Το γεγονός ότι καταστρέφεται – δηλαδή ότι ο χωροχρόνος έχει κάποιο τέλος – ήταν αρμοδιότητα της τοπολογίας). Αν εμείς οι φυσικοί, πριν από τη διατύπωση του θεωρήματος του Penrose, δεν είμασταν τόσο προσκολλημένοι στο πρόβλημα της καμπύλωσης, θα είχαμε αντιληφθεί ότι η σχετικότητα πράγματι ασχολείται με ερωτήματα τοπολογικού χαρακτήρα – όπως, λόγου χάρη, τα εξής: «Φτάνει ο χωροχρόνος σε κάποιο τέλος (υπάρχει κάποιο άκρο πέρα από το οποίο ο χωροχρόνος παύει να υπάρχει);» «Ποιες περιοχές του χωροχρόνου μπορούν να ανταλλάξουν μεταξύ τους σήματα και ποιες όχι;» Το πρώτο από αυτά τα τοπολογικά ερωτήματα σχετίζεται άμεσα με τις ανωμαλίες, ενώ το δεύτερο με το σχηματισμό και την ύπαρξη των μαύρων τρυπών καθώς και με την κοσμολογία (τη δομή και την εξέλιξη του σύμπαντος σε μεγάλη κλίμακα). Αυτά τα τοπολογικά προβλήματα είναι τόσο σημαντικά και τα σχετικά μαθηματικά εργαλεία έχουν τόση δύναμη να τα αντιμετωπίσουν ώστε με το να μας μυήσει ο Penrose στο χώρο της τοπολογίας έφερε επανάσταση στην έρευνά μας. Με αφετηρία τις εν λόγω δημιουργικές ιδέες, ο ίδιος ο Penrose καθώς και οι Hawking, Robert Geroch, George Ellis και άλλοι φυσικοί, δημιούργησα στα τέλη της δεκαετίας του 1960 ένα πανίσχυρο σύνολο τοπολογικών και γεωμετρικών εργαλείων για να τα χρησιμοποιήσουν στους υπολογισμούς της γενικής σχετικότητας, τα οποία σήμερα ονομάζονται ολικές μέθοδοι. Χρησιμοποιώντας αυτές τις μεθόδους ο Hawking και ο Penrose απέδειξαν το 1970 – δίχως να προβούν σε εξιδανικεύσεις – ότι το σύμπαν μας πρέπει να δημιουργήσει μια ανωμαλία κατά τη Μεγάλη Σύνθλιψή του. Χρησιμοποιώντας τις ολικές μεθόδους, ο Hawking συνέλαβε το 1970 την έννοια του απόλυτου ορίζοντα μιας μαύρης τρύπας και απέδειξε ότι το εμβαδόν της επιφάνειάς του πάντοτε αυξάνεται (…) διαβάστε περισσότερα στο 13ο κεφάλαιο του βιβλίου του Kip S. Thorne, «Μαύρες τρύπες και στρεβλώσεις του χρόνου«, εκδόσεις κάτοπτρο https://physicsgg.me/2020/10/07/%ce%b7-%ce%b5%cf%80%ce%b1%ce%bd%ce%ac%cf%83%cf%84%ce%b1%cf%83%ce%b7-%cf%84%ce%bf%cf%85-roger-penrose/ Roger Penrose: Ένας Αυτοκράτορας στην Αθήνα O Roger Penrose (Νόμπελ Φυσικής 2020) βρέθηκε στην Αθήνα πριν από 26 χρόνια, με αφορμή την έκδοση στην χώρα μας του βιβλίου του «Ο νέος Αυτοκράτορας (» από τις εκδόσεις Γκοβόστη. Τότε έδωσε συνέντευξη στον Γιώργο Ευαγγελόπουλο τόσο για το βιβλίο του, όσο και για τις απόψεις του για την επιστήμη και τις προοπτικές της. H συνέντευξη με τίτλο «Ένας αυτοκράτορας στην Αθήνα» δημοσιεύθηκε στο τεύχος Ιουλίου-Αυγούστου 1994 του ανεπανάληπτου περιοδικού QUANTUM: https://physicsgg.files.wordpress.com/2020/10/roger-penrose_ce88cebdceb1cf82-ceb1cf85cf84cebfcebacf81ceaccf84cebfcf81ceb1cf82-cf83cf84ceb7cebd-ce91ceb8ceaecebdceb1.pdf

Νόμπελ Φυσικής 2020: Στους Πενρόουζ, Γκένζελ και Γκεζ για τη μαύρη τρύπα. Σε τρεις επιστήμονες απονεμήθηκε σήμερα το Νόμπελ Φυσικής. Ειδικότερα δόθηκε στον Βρετανό Ρότζερ Πένροουζ, στον Γερμανό Ράινχαρντ Γκέντσελ και στην Αμερικανίδα Άντρεα Γκεζ. Ο Πένροουζ είναι Βρετανός και καθηγητής στο University of Oxford, ο Γερμανός Γκένζελ είναι στο Ινστιτούτο Max Planck και στο University of California, Berkeley, ενώ η Γκεζ είναι στο University of California, Los Angeles. Ο Πένροουζ τιμήθηκε με το διάσημο βραβείο επειδή ανακάλυψε πως ο σχηματισμός μιας μαύρης τρύπας είναι κάτι που προβλέπεται από τη θεωρία της γενικής σχετικότητας, ενώ οι Γκέντσελ και Γκεζ τιμήθηκαν για «την ανακάλυψη ενός συμπαγούς υπερμεγέθους αντικειμένου στο κέντρο του γαλαξία μας», εξήγησε η επιτροπή του Νόμπελ ανακοινώνοντας το βραβείο στη Στοκχόλμη. Σύμφωνα με την ανακοίνωση της επιτροπής, ο Πένροουζ χρησιμοποίησε «ευφυείς μαθηματικές μεθόδους» στην απόδειξή του πως οι μαύρες τρύπες αποτελούν απευθείας επακόλουθο της γενικής θεωρίας της σχετικότητας του Αϊνστάν. Ο ίδιος ο Αϊνστάιν δεν πίστευε πως τα συγκεκριμένα «θηρία» που καταβροχθίζουν ότι εισέρχεται μέσα τους – ακόμα και το φως- υπάρχουν στα αλήθεια, ωστόσο το 1965, δέκα χρόνια μετά τον θάνατό του, ο Πένροουζ έδειξε πως όντως μπορούν να σχηματίζονται και τις περιέγραψε με λεπτομέρεια, με το σχετικό επιστημονικό άρθρο να θεωρείται ακόμα ως ένα από τα σημαντικότερα στον κλάδο του. Οι Γκένζελ και Γκεζ ηγήθηκαν ο καθένας μίας ομάδας αστρονόμων που, από τις αρχές της δεκαετίας του 1990, εστιάζουν σε μια περιοχή ονόματι Τοξότης Α* στο κέντρο του γαλαξία μας. Οι μετρήσεις των δύο ομάδων συμφωνούν στο ότι στο κέντρο του γαλαξία υπάρχει ένα εξαιρετικά βαρύ, αόρατο αντικείμενο που επηρεάζει τα γύρω άστρα: Περίπου τέσσερα εκατομμύρια ηλιακές μάζες (μάζες αντίστοιχες αυτής του ήλιου μας) είναι συγκεντρωμένες μαζί σε μια περιοχή όχι μεγαλύτερη από το ηλιακό μας σύστημα. «Οι ανακαλύψεις των βραβευμένων άνοιξαν νέους δρόμους στη μελέτη των συμπαγών και υπερμεγέθων αντικειμένων», δήλωσε ο Ντέιβιντ Χάβιλαντ, πρόεδρος της επιτροπής των Νόμπελ για τη Φυσική. Η Γκεζ είναι μόλις η τέταρτη γυναίκα που κερδίζει το Νόμπελ Φυσικής, μετά τη Μαρί Κιουρί το 1903, τη Μαρία Γκέπερτ Μάγιερ το 1963 και τη Ντόνα Στρίκλαντ το 2018. Μέχρι σήμερα έχουν απονεμηθεί 113 Νόμπελ Φυσικής, αρχής γενομένης από το 1901. Μόνο έξι χρονιές δεν έχει δοθεί βραβείο Φυσικής, κυρίως λόγω των δύο παγκόσμιων πολέμων τον προηγούμενο αιώνα. Από τα 113 Νόμπελ έως τώρα, τα 47 έχουν δοθεί σε έναν επιστήμονα, τα 32 έχουν μοιραστεί δύο Νομπελίστες, ενώ τα υπόλοιπα 34 έχουν δοθεί σε τρεις ταυτόχρονα. Συνολικά, το Νόμπελ Φυσικής έχουν πάρει 212 επιστήμονες, εκ των οποίων ένας -ο Τζον Μπάρντιν- είναι ο μοναδικός που το έχει πάρει δύο φορές, το 1956 και το 1972. Ο νεότερος Νομπελίστας ήταν 25 ετών, ο Λόρενς Μπραγκ που το πήρε το 1915 μαζί με τον πατέρα του, ενώ ο γηραιότερος 96 ετών, ο ‘Αρθουρ ‘Ασκιν, το 2018. Τρεις μόνο φορές έχει δοθεί το συγκεκριμένο Νόμπελ σε γυναίκα, το 1903 (στη Μαρί Κιουρί, που πήρε και το Νόμπελ Χημείας το 1911), το 1963 (Μαρία Γκέπερτ-Μάγιερ) και το 2018 (Ντόνα Στρίκλαντ). Μία φορά το Νόμπελ Φυσικής πήρε παντρεμένο ζευγάρι, η Μαρί και ο Πιέρ Κιουρί το 1903. Το βραβείο συνοδεύεται από το ποσό των εννέα εκατομμυρίων σουηδικών κορωνών. https://www.kathimerini.gr/world/561105991/nompel-fysikis-2020-stoys-penrooyz-gkenzel-kai-gkez-gia-ti-mayri-trypa/

Τρίτο βραβείο Νόμπελ σε Έλληνα; Η μεγαλύτερη ανακάλυψη του 2019 στην αστροφυσική. Εν αναμονή του βραβείου Νόμπελ φυσικής που θα ανακοινωθεί την Τρίτη, ο επίτιμος διευθυντής του Ευγενιδείου Πλανηταρίου Διονύσης Σιμόπουλος εκτιμά πως ο Έλληνας καθηγητής αστροφυσικής Δημήτρης Ψάλτηs ίσως γίνει ο τρίτος στην ιστορία της χώρας που θα κερδίσει το περίοπτο βραβείο. … παρόμοια πρόβλεψη για τον Δημήτρη Ψάλτη και το Event Horizon Telescope (EHT) γίνεται και ΕΔΩ:insidescience.org. Πιθανοί υποψήφιοι για το Νόμπελ Φυσικής 2020 θεωρούνται επίσης και οι John Perdew και Lu Jeu Sham, φυσικοί της φυσικής στερεάς κατάστασης, γνωστοί για τις συνεισφορές τους στη Θεωρία συναρτησιοειδούς πυκνότητας (DFT=Density Functional Theory) κ.α και οι Alain Aspect, John Clauser και Anton Zeilinge για την πειραματική τους συνεισφορά στην κβαντική φυσική. Την ερχόμενη Τρίτη το μεσημέρι, η Σουηδική Βασιλική Ακαδημία Επιστημών θα ανακοινώσει τα ονόματα των επιστημόνων που θα λάβουν φέτος το Βραβείο Νόμπελ Φυσικής του 2020 «και ίσως εφέτος να είναι η χρονιά κατά την οποία ένας ακόμη δικός μας άνθρωπος να είναι αυτός που θα παραλάβει το τρίτο Βραβείο Νόμπελ μετά από τους Γιώργο Σεφέρη (1963) και Οδυσσέα Ελύτη (1979), αλλά αυτή τη φορά δεν θα είναι βραβείο λογοτεχνίας αλλά βραβείο Φυσικής», γράφει ο κ. Σιμόπουλος. Ο κ. Σιμόπουλος αναφέρεται φυσικά στον καθηγητή αστροφυσικής του Πανεπιστημίου της Αριζόνα Δημήτρη Ψάλτη και την μεγαλύτερη ανακάλυψη του 2019, την φωτογράφηση δηλαδή της «σκιάς» μιας Μαύρης Τρύπας στον πυρήνα του γιγάντιου ελλειπτικού γαλαξία Μ87. Η καταπληκτική φωτογράφηση έγινε πραγματικότητα από την συνδυασμένη λειτουργία ραδιοτηλεσκοπίων σε οκτώ διαφορετικές περιοχές της Γης, την Ανταρκτική, τη Χιλή, το Μεξικό, τη Χαβάη, την Αριζόνα και την Ισπανία τα οποία είχαν συνδεθεί συμβολομετρικά μεταξύ τους δημιουργώντας έτσι ένα τηλεσκόπιο με το μέγεθος του πλανήτη μας. Ευθύς εξ αρχής οι 347 ερευνητές της κοινοπραξίας των 60 πανεπιστημίων και ερευνητικών εργαστηρίων από 20 διαφορετικές χώρες είχαν αποφασίσει να εντοπίσουν τις παρατηρήσεις τους σε δύο γιγάντιες μαύρες τρύπες. Η μία πολύ πλησιέστερα σ’ εμάς, σε απόσταση 26.000 ετών φωτός στο κέντρο του Γαλαξία μας, και η άλλη πολύ πιο μακριά σε απόσταση 55 εκατομμυρίων ετών φωτός, αλλά πολύ πιο μεγάλη. Η γιγάντια πάντως μαύρη τρύπα του M87 έχει 6,5 δισεκατομμύρια φορές την μάζα του Ήλιου μας και διάμετρο που φτάνει τα 100 δισεκατομμύρια χιλιόμετρα, 22 δηλαδή φορές την απόσταση του πλανήτη Ποσειδώνα από τον Ήλιο, όταν σε σύγκριση η μάζα της μαύρης τρύπας του Γαλαξία μας δεν υπερβαίνει την μάζα τεσσάρων εκατομμυρίων άστρων σαν τον Ήλιο. Γι’ αυτό δόθηκε προτεραιότητα στην ανάλυση των δεδομένων από τον Μ87 κι όχι από τον δικό μας. Κάποια στιγμή θα γίνει και η ανάλυση των δεδομένων από την μαύρη τρύπα και του δικού μας Γαλαξία και θα μπορέσουμε τότε να δούμε πως μοιάζει και το «θηρίο» του δικού μας γαλαξιακού κέντρου. «Η καταπληκτική αυτή φωτογράφηση αποτύπωσε τα όρια του «ορίζοντα γεγονότων» μιας Μαύρης Τρύπας, ενός αντικειμένου από το οποίο τίποτα δεν μπορεί να δραπετεύσει, ούτε κι αυτό ακόμη το φως. Ό,τι ήταν κάποτε άστρα, πλανήτες και νεφελώματα, βρίσκονται τώρα συμπιεσμένα σ’ έναν απεριόριστα μικροσκοπικό και υπέρπυκνο χώρο στο εσωτερικό του οποίου οι νόμοι της φυσικής καταρρέουν. Και παρ’ όλο που η Θεωρία της Γενικής Σχετικότητας του Αϊνστάιν είχε προβλέψει την ύπαρξή τους από τις αρχές του 20ου αιώνα, εν τούτοις μόλις πρόσφατα μας δόθηκε η ευκαιρία να ανακαλύψουμε μερικές από τις απαντήσεις στα ερωτηματικά που έχουμε γι’ αυτές. Γιατί ελάχιστα αντικείμενα στο Σύμπαν μπορούν να προκαλέσουν το δέος που προκαλεί μια μαύρη τρύπα.» Η Γενική Θεωρία της Σχετικότητας του Άλμπερτ Αϊνστάιν υπονοεί ότι στο Σύμπαν θα μπορούσε να υπάρξει και κάποιο αντικείμενο με υλικά τόσο πολύ συμπιεσμένα, ώστε η δύναμη της βαρύτητας του να παραμορφώσει το χωρόχρονο γύρω του σε αφάνταστο βαθμό και μέχρις ότου αυτό τούτο το αντικείμενο, «ανοίγοντας» μια «τρύπα» στη δομή του σύμπαντος, «χαθεί» για πάντα απ’ αυτό. Οτιδήποτε δηλαδή και αν «πέσει» μέσα σε μια μαύρη τρύπα «χάνεται» από το σύμπαν, γιατί η βαρύτητά της είναι τόσο μεγάλη ώστε ούτε και αυτό ακόμη το φως να μην μπορεί να διαφύγει από την ελκτική της δύναμη. Μια «μαύρη τρύπα» λοιπόν είναι ένα «άστρο» που έχει καταρρεύσει σ’ ένα απειροελάχιστα μικροσκοπικό μέγεθος, αφήνοντας πίσω του την ένταση μόνο της βαρύτητάς του. Μ’ αυτή λοιπόν την έννοια μπορούμε να μιλάμε για «μαύρες τρύπες» στο διάστημα. Γι’ αυτό άλλωστε δεν είναι καθόλου παράξενο που μια μαύρη τρύπα αντιμετωπίζεται σήμερα ως ένα πραγματικά αδιανόητο ουράνιο αντικείμενο, όπου οι νόμοι της φυσικής έχουν «σηκώσει τα χέρια ψηλά», αδυνατώντας να προβλέψουν το τι συμβαίνει στο εσωτερικό του. Η φωτογράφηση όμως του «ορίζοντα γεγονότων» μιας Μαύρης Τρύπας μας οδηγεί να δώσουμε απαντήσεις και σε ερωτήματα όπως είναι, για παράδειγμα, για το τι θα συνέβαινε εάν ταξιδεύαμε κοντά σε μια μαύρη τρύπα! Η Γενική Θεωρία της Σχετικότητας μας περιγράφει μια πραγματικά ενδιαφέρουσα εμπειρία αφού αν πλησιάζαμε μια μαύρη τρύπα μ’ ένα διαστημόπλοιο, η ισχυρότατη δύναμη της βαρύτητάς της θα το υποχρέωνε να τεντωθεί σαν λάστιχο, και κάθε άτομο του και όλων όσων θα βρίσκονταν στο εσωτερικό του, θα παραμορφώνονταν τρομαχτικά. Αν στέλναμε κάποιο φανάρι, θα παρατηρούσαμε ότι το φως του ελαττώνεται όλο και πιο πολύ καθώς αυτό πλησίαζε τον ορίζοντα γεγονότων της μαύρης τρύπας. Τα φωτεινά δηλαδή κύματα χάνουν τόση πολλή ενέργεια στην προσπάθειά τους να σκαρφαλώσουν μακριά από την βαρύτητα της τρύπας ώστε έχουμε σαν αποτέλεσμα το αδυνάτισμα της φωτεινής τους έντασης. Το φως από ένα φανάρι που θα έφτανε ακριβώς στην επιφάνεια του ορίζοντα, δεν μπορεί να φτάσει ποτέ μέχρι τα μάτια μας. Αν πάλι στέλναμε ένα ρολόι, τότε θα παρατηρούσαμε ότι καθώς αυτό πλησίαζε την μαύρη τρύπα ο χρόνος θα έτρεχε όλο και πιο αργά. Φυσικά, τα πάντα είναι σχετικά. Αν δηλαδή με κάποιο τρόπο αφήναμε το διαστημόπλοιο και πλησιάζαμε την μαύρη τρύπα, δεν θα αισθανόμασταν καμιά αλλαγή στον χρόνο. Γιατί το ρολόι που θα είχαμε μαζί μας θα έδειχνε ότι για μας ο χρόνος τρέχει κανονικά. Αντίθετα αν μπορούσαμε να διακρίνουμε τους δείχτες του ρολογιού που αφήσαμε στο διαστημόπλοιό μας, θα τους βλέπαμε να τρέχουν με τεράστιες ταχύτητες. Από τα πρόθυρα της μαύρης τρύπας ο χρόνος στο διαστημόπλοιο, καθώς και σε οποιοδήποτε άλλο σημείο του σύμπαντος, θα έτρεχε με απίστευτη ταχύτητα. Αυτή η «παραμόρφωση» του χρόνου μας λέει ότι, αν με κάποιον τρόπο μπορούσαμε να ξεφύγουμε από την ελκτική δύναμη της μαύρης τρύπας και επιστρέφαμε και πάλι στο διαστημόπλοιό μας, θα βρισκόμασταν στο μέλλον. Συμβαίνει δηλαδή και στον χρόνο το ίδιο που συμβαίνει και στον χώρο, γιατί η παρουσία της μαύρης τρύπας δημιουργεί όχι μόνο χώρο-παραμόρφωση αλλά και χρόνο-παραμόρφωση. Κι όταν τελικά το ρολόι θα φτάσει στον ορίζοντα γεγονότων, ο χρόνος γι’ αυτό θα σταματήσει τελείως. Μ’ αυτή την έννοια δηλαδή ο μαύρες τρύπες μπορεί να θεωρηθούν και σαν ένα είδος «μηχανών του χρόνου»! Μηχανές του χρόνου όμως που μπορούν να μας μεταφέρουν μόνο προς το μέλλον. Ίσως πάλι οι μαύρες τρύπες να μην λειτουργούν απλά και μόνο σαν χρόνο-μηχανές, ούτε όμως και σαν τρύπες, αλλά να είναι ένα είδος χωροχρονικής σήραγγας που θα μας μετέφερε σε κάποιο άλλο σημείο του δικού μας ή κάποιου άλλου σύμπαντος. Μερικοί αστροφυσικοί υποστηρίζουν ότι οι εξισώσεις του Αϊνστάιν δεν αποκλείουν κάτι τέτοιο. Αντιμετωπίζουμε έτσι ένα από τα βασικά ερωτήματα που αφορούν την τύχη των υλικών που εισχωρούν στην μαύρη τρύπα: που πηγαίνουν, δηλαδή τα υλικά αυτά; Αφού η βαρυτική δύναμη της μαύρης τρύπας εμποδίζει σε οποιαδήποτε πληροφορία να διαφύγει απ’ αυτήν, δεν υπάρχει τρόπος να γνωρίζουμε τον μελλοντικό τους πραγματικό δρόμο. Το γεγονός όμως αυτό δεν εμποδίζει τους θεωρητικούς φυσικούς από του να κάνουν τις δικές τους μαθηματικές υποθέσεις. Ποιος είναι ο Δ. Ψάλτης Ο Δημήτρης Ψάλτης είναι καθηγητής Αστρονομίας και Φυσικής στο Πανεπιστήμιο της Αριζόνα, με την έρευνά του να επικεντρώνεται στη δοκιμή της θεωρίας της σχετικότητας σε κοσμική κλίμακα. Εργάζεται επίσης σε διάφορες πτυχές της φυσικής και της αστροφυσικής των αστέρων νετρονίου και των μαύρων τρυπών, ενώ το 2019 έπαιξε σημαντικό ρόλο για την πρώτη φωτογραφία μαύρης τρύπας στην ανθρώπινη ιστορία. Ακόμα, σχεδιάζει και αναπτύσσει υπολογιστικά εργαλεία, καινοτόμα και υψηλών επιδόσεων, με τα οποία οι επιστήμονες μελετούν διάφορα ζητήματα της φυσικής και της αστροφυσικής των Μαύρων Τρυπών και άλλων διαστημικών σωμάτων. Αγάπησε το διάβασμα, ονειρεύτηκε να σπουδάσει στις ΗΠΑ Γεννήθηκε στις Σέρρες την 1η Ιουνίου 1970 και από πολύ νεαρή ηλικία γνώριζε τον επαγγελματικό του προορισμό. Όταν ο πατέρας εκείνου και της αδελφής του, δάσκαλος, θέλησε να τον κάνει να αγαπήσει το διάβασμα, του αγόρασε βιβλία σχετικά με τις επιστήμες, τα οποία ο οχτάχρονος Δημήτρης λάτρεψε. Διαβάζοντας για πυραύλους και Φυσική, αποφάσισε πως θα πήγαινε να σπουδάσει στις ΗΠΑ. Τα περισσότερα γυμνασιακά και λυκειακά του χρόνια τα πέρασε δουλεύοντας ως προγραμματιστής μερικής απασχόλησης σε μια εταιρεία πληροφορικής, αλλά κατά τη διάρκεια του τελευταίου έτους του Λυκείου συνειδητοποίησε ότι δεν ήθελε να δώσει άλλο χρόνο εντοπίζοντας σφάλματα σε κώδικες ηλεκτρονικών υπολογιστών ή διαβάζοντας για αρχαίους Έλληνες. Έτσι αποφάσισε να σπουδάσει Φυσική στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Δύο μήνες μετά την αποφοίτησή του από το γυμνάσιο, προσλήφθηκε από μια εταιρεία πληροφορικής για την ανάπτυξη λογισμικού για τη διδασκαλία της Αρχαίας Ελληνικής σε ιδιωτικά και δημόσια σχολεία. Το φθινόπωρο του 1988, άρχισε να παρακολουθεί μαθήματα στο Τμήμα Φυσικής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και σύντομα άρχισε να αναζητά το ερευνητικό του έργο. Ποτέ δε σκέφτηκε να εργαστεί για την πυρηνική ή σωματιδιακή φυσική, φοβούμενος ότι το έργο του θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για την ανάπτυξη πυρηνικών όπλων. Ένα βαρετό πρόγραμμα ενός εξαμήνου στη φυσική στερεάς κατάστασης, σύμφωνα με τα λεγόμενά του, ήταν αρκετό για να τον οδηγήσει όσο το δυνατόν μακρύτερα κι από αυτόν τον τομέα. Η έρευνα στην Αστρονομία ήταν ο μόνος προφανής δρόμος για αυτόν και πέρασε τα τελευταία 3 χρόνια του στο κολέγιο, όπου ασχολήθηκε με διάφορα προβλήματα Αστρονομίας στο Παρατηρητήριο του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης καθώς και στο Αστρονομικό Ινστιτούτο του Πανεπιστημίου του Άμστερνταμ -μέσω του προγράμματος Erasmus- και στο Max-Planck Institute fuer Radioastronomie στη Βόννη. Αποφοίτησε τον Ιούλιο του 1992, και ξεκίνησε τις μεταπτυχιακές του σπουδές στο Τμήμα Αστρονομίας του Πανεπιστημίου του Illinois στην Urbana-Champaign. Αφού πέρασε έναν χρόνο προσπαθώντας να επιλύσει προβλήματα που δεν μπορούσαν να επιλυθούν, άρχισε να δουλεύει πάνω στη διδακτορική του διατριβή, κυρίως κάνοντας εντοπισμό σφαλμάτων στον ακτινοβολιακό κωδικό μεταφοράς και δουλεύοντας πάνω σε μία εργασία, που τελικά θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για πυρηνικά όπλα -αν και ήλπιζε πως δε θα γινόταν. Ένα διοικητικό σφάλμα τον ανάγκασε να απορρίψει μια μεταδιδακτορική υποτροφία της Marie Curie από την Ευρωπαϊκή Ένωση, που θα πραγματοποιούνταν στο Πανεπιστήμιο ου Άμστερνταμ, και έμεινε στις Η.Π.Α. Το 1997, μετακόμισε στο Κέντρο Χάρβαρντ-Σμιθσόνιαν για την Αστροφυσική, ως μεταδιδακτορικός συνεργάτης του Smithsonian. Αγαπούσε την ανατολική ακτή τόσο πολύ που, παρόλο που είχε ήδη αποδεχτεί θέση καθηγητή στο Πανεπιστήμιο της Αριζόνα, αποφάσισε να παραμείνει για ένα επιπλέον έτος στο Cambridge της Μασαχουσέτης ως μεταδιδακτορικός ερευνητής στο MIT και για δύο χρόνια ως μακροχρόνιο μέλος στο Ινστιτούτο Προηγμένων Μελετών, στο Princeton του Νιου Τζέρσεϊ. Τον Ιανουάριο του 2003, ξεκίνησε ως καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Αριζόνα. Τώρα είναι επικεφαλής μιας ομάδας 36 ερευνητών στο Πανεπιστήμιο της Αριζόνας, η οποία απαρτίζεται από 8 μέλη του επιστημονικού προσωπικού (καθηγητές), 8 μεταπτυχιακούς και 13 προπτυχιακούς φοιτητές, συν 7 τεχνικούς τηλεσκοπίων. Εκείνος και οι περισσότεροι από τους συναδέλφους του έλαβαν ένα κονδύλι περίπου 7,2 εκατ. δολαρίων για την έρευνά τους, με χρηματοδότη έναν διεθνή οργανισμό. Έγινε Υπεύθυνος του Event Horizon Telescope από τα πρώτα στάδιά του, ενώ με την ερευνητική ομάδα του στο Πανεπιστήμιο της Αριζόνα πρωτοστάτησε στην ανάπτυξη δοκιμών της Γενικής Θεωρίας της Σχετικότητας -για πρώτη φορά στην αστροφυσική κλίμακα- που το τηλεσκόπιο ΕΗΤ πραγματοποιεί. Στο γενικότερο πλαίσιο της αποτύπωσης των Μαύρων Τρυπών, η ομάδα Ψάλτη ήταν υπεύθυνη για τον συντονισμό των δεδομένων δύο από τα 8 τηλεσκόπια του προγράμματος, το Submillimeter Telescope (SMT) στο όρος Γκράχαμ της Αριζόνας, το οποίο ήταν και το μόνο επί βορειοαμερικανικού εδάφους και το Τηλεσκόπιο Νοτίου Πόλου (SPT) στην Ανταρκτική. Υπό την καθοδήγηση του Ψάλτη, οι ερευνητές χρησιμοποίησαν υπερ-υπολογιστές, με τους κορυφαίους επεξεργαστές γραφικών της Nvidia, χάρη στους οποίους κατέστη δυνατή η σύνθεση της φωτογραφίας που ανακοινώθηκε την Τετάρτη 10 Απριλίου 2019, σε όλη την υφήλιο, και τράβηξαν την πρώτη φωτογραφία μαύρης τρύπας της ανθρωπότητας. Αμέσως μετά την ιστορική ανακοίνωση, ο ελληνικής καταγωγής αστροφυσικός προσπαθώντας να απλοποιήσει όσο είναι δυνατόν το αντικείμενό του, δήλωσε «Πριν από δέκα χρόνια η φωτογραφία της Μαύρης Τρύπας και της σκιάς της απλώς δεν ήταν δυνατόν να ληφθεί. Διότι, παρόλο που πρόκειται για ένα φαινόμενο που εξελίσσεται σε μια έκταση όση και ολόκληρου του ηλιακού μας συστήματος, η τεράστια απόσταση που χωρίζει τη Γη από τη συγκεκριμένη Μαύρη Τρύπα (Messier 87 ή Μ87) μετατρέπει την αχανή της διάμετρο σε κάτι που φαίνεται σαν ένα ντόνατ στη επιφάνεια της Σελήνης. Εκτός από το ΕΗΤ, είναι μέλος στις επιστημονικές ομάδες των αποστολών LOFT του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Διαστήματος (ESA) και του NICER της NASA και εκτελεί χρέη προέδρου στο Πρόγραμμα Θεωρητικής Αστροφυσικής στο Πανεπιστήμιο της Αριζόνα, του διεπιστημονικού προγράμματος που διευκολύνει τη θεωρητική έρευνα αστροφυσικής μεταξύ καθηγητών, προσωπικού και φοιτητών σε τρία τμήματα (Αστρονομία, Φυσική, Σεληνιακό & Πλανητικό Εργαστήριο) στο Πανεπιστήμιο. Ο φυσικός με την πολύ μεγάλη αγάπη και αφοσίωση για τη δουλειά του και πάρα πολλές φιλοδοξίες από μικρός έχει βραβευτεί και από το Ίδρυμα Μποδοσάκη, το 2005, το οποίο βραβεύει Έλληνες πρωταγωνιστές της επιστήμης. Τρεις είναι οι πιθανότητες που διερευνώνται, με πρώτη και καλύτερη τον απλό «αφανισμό» των υλικών στην ιδιόμορφη καρδιά της μαύρης τρύπας. Οι μαύρες τρύπες θα μπορούσαν επίσης να σχηματίζουν παράξενες κοσμικές σήραγγες (μερικοί τις ονομάζουν «σκουληκότρυπες») που ίσως να οδηγούν σε κάποιο άλλο άγνωστο σύμπαν, με το οποίο δεν υπάρχει καμιά άλλη επικοινωνία ούτε και τρόπος επιστροφής. Η τρίτη πιθανότητα, και ίσως η πιο ενδιαφέρουσα απ’ όλες, προτείνει την συνένωση μιας μαύρης τρύπας με άλλα σημεία του δικού μας σύμπαντος. Σημεία δηλαδή που απέχουν μεταξύ τους όχι μόνο στον χώρο αλλά και στον χρόνο. Πολλοί μάλιστα παρομοιάζουν τις ουράνιες αυτές σκουληκότρυπες με την προσφιλή «εφεύρεση» των συγγραφέων επιστημονικής φαντασίας που έχουν βαφτίσει «υπερδιάστημα», μια έννοια η οποία, παρ’ όλο που δεν υπάρχει στη φύση, επιτρέπει στους ήρωες των διαστημικών μυθιστορημάτων να μετακινούνται από άστρο σε άστρο σχεδόν στιγμιαία. Στο εσωτερικό μιας Μαύρης Τρύπας όμως υπάρχει τόσο μεγάλη βιαιότητα ώστε η δημιουργία μιας σκουληκότρυπας είναι αδύνατη, και πόσο μάλλον για να μπορέσουμε να την διασχίσουμε. «Όλα αυτά δεν είναι παρά η προσωποποίηση της άκρατης καταστροφικής μανίας της Φύσης σε κλίμακα που μας είναι αδιανόητη. Ή μήπως όχι, αφού στην πραγματικότητα δεν πρόκειται παρά για την απλή διεκπεραίωση των φαινομένων ενός ανήσυχου Σύμπαντος. Οπότε, αφού ο χρόνος και ο χώρος είναι έννοιες που δεν έχουν καμιά υπόσταση στο εσωτερικό μιας μαύρης τρύπας, υπάρχει πιθανότητα κάποτε στο μέλλον, και με την κατάλληλη τεχνολογία, να γίνουν οι μαύρες τρύπες το κλειδί των μελλοντικών μας μετακινήσεων στην προσπάθειά μας να εξερευνήσουμε ολάκερο το Σύμπαν. Αρκεί, βέβαια, η μαύρη τρύπα που θα διαλέξουμε για ένα τέτοιο ταξίδι, να είναι αρκετά μεγάλη, μια και οι τελευταίες θεωρητικές έρευνες μας πληροφορούν ότι στο Σύμπαν υπάρχουν μαύρες τρύπες σε όλα τα μεγέθη.» «Κάποια στιγμή θα γίνει και η ανάλυση των δεδομένων από την μαύρη τρύπα και του δικού μας Γαλαξία. »Ίσως μάλιστα η φωτογραφία αυτή να δοθεί στην δημοσιότητα πολύ νωρίτερα απ’ ότι υπολογίζουμε. Κι έτσι οι μελέτες που θα γίνουν στα επόμενα μερικά χρόνια με βάση τέτοιου είδους φωτογραφίες ίσως να μας βοηθήσουν να κάνουμε πραγματικότητα το όνειρο του Αϊνστάιν για την ενοποίηση των τεσσάρων θεμελιωδών αλληλεπιδράσεων. Προς το παρόν, πάντως, το σίγουρο είναι ότι οι μελέτες που έγιναν στη Μαύρη Τρύπα του Μ87 επιβεβαιώνουν την Γενική Θεωρία της Σχετικότητας του Άλμπερτ Αϊνστάιν κατά 500 φορές πιο πολύ σε σχέση με άλλα τεστ που έχουν γίνει στο ηλιακό μας σύστημα» καταλήγει ο κ. Σιμόπουλος. Στην φωτογραφία τo μέγεθος του ηλιακού μας συστήματος σε σύγκριση με την τερατώδη μαύρη τρύπα στον γαλαξία M87 https://physicsgg.me/2020/10/04/%cf%84%cf%81%ce%af%cf%84%ce%bf-%ce%b2%cf%81%ce%b1%ce%b2%ce%b5%ce%af%ce%bf-%ce%bd%cf%8c%ce%bc%cf%80%ce%b5%ce%bb-%cf%83%ce%b5-%ce%ad%ce%bb%ce%bb%ce%b7%ce%bd%ce%b1-%ce%b7-%ce%bc%ce%b5%ce%b3%ce%b1%ce%bb/

Διάκριση από τη Διεθνή Αστρονομική Ένωση για τον αστροφυσικό Ι. Λιοδάκη που πήρε την Υποτροφία Gruber Ένας νεαρός Έλληνας αστροφυσικός της διασποράς, ο Ιωάννης Λιοδάκης, μεταδιδακτορικός ερευνητής στο Φινλανδικό Κέντρο Αστρονομίας του Πανεπιστημίου του Τούρκου, επιλέχθηκε από τη Διεθνή Αστρονομική Ένωση, όπως ανακοίνωσε η τελευταία, για να πάρει την Υποτροφία Gruber. Η εν λόγω υποτροφία (fellowship), την οποία χρηματοδοτεί ετησίως από το 2011 το Ίδρυμα Gruber του Πανεπιστημίου του Γιέηλ των ΗΠΑ, συνοδεύεται από το ποσό των 25.000 ευρώ και αποσκοπεί να υποστηρίξει την έρευνα πολλά υποσχόμενων νέων επιστημόνων στο πεδίο της αστροφυσικής. Φέτος το Ίδρυμα θα δώσει για πρώτη φορά τρεις (αντί για δύο υποτροφίες), εκ των οποίων τη μία στον Ι.Λιοδάκη. Όπως αναφέρει η Διεθνής Αστρονομική Ένωση σε σχετική ανακοίνωση, ο Λιοδάκης πρόσφατα ξεκίνησε να μελετά τις εκπομπές των μπλέιζαρς (blazars), μιας κατηγορίας ενεργών γαλαξιακών πυρήνων που φιλοξενούν στο κέντρο τους τις μεγαλύτερες μαύρες τρύπες στο σύμπαν και παράγουν εκπομπές ακτινοβολίας υψηλών ενεργειών. Ο Λιοδάκης δήλωσε ότι «αποτελεί μεγάλη τιμή η επιλογή μου ως ενός από τους υποτρόφους του Ιδρύματος Gruber. Αποτελεί απίστευτη ανταμοιβή να βλέπω το έργο μου να αναγνωρίζεται από την κοινότητα». Ο Έλληνας ερευνητής σπούδασε Φυσική στο Πανεπιστήμιο της Πάτρας, πήρε το διδακτορικό του στην Αστροφυσική από το Πανεπιστήμιο της Κρήτης και, προτού πάει στη Φινλανδία, είχε κάνει έρευνα στο Πανεπιστήμιο Στάνφορντ της Καλιφόρνια. https://physicsgg.blogspot.com/2020/10/gruber.html

Τα πληρώματα του διαστημικού σκάφους Soyuz MS-17 ξεκίνησαν το τελικό στάδιο της προπόνησης. Στο κοσμοδρόμιο Baikonur, έχει ξεκινήσει το τελικό στάδιο προετοιμασίας των κύριων και εφεδρικών πληρωμάτων του επανδρωμένου διαστημικού σκάφους μεταφοράς Soyuz MS-17 (TPK) για την πτήση στο πλαίσιο του προγράμματος της 63ης και 64ης κύριης αποστολής στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό (ISS). Σύμφωνα με το πρόγραμμα εκπαίδευσης, οι κοσμοναύτες και οι αστροναύτες δοκίμασαν τα κοστούμια πτήσης τους, τους δοκίμασαν για διαρροές και πήραν θέσεις στο διαστημικό σκάφος τους. Τα πληρώματα έλεγξαν τον εξοπλισμό σέρβις, μελέτησαν το πρόγραμμα πτήσης, εξοικειώθηκαν με την τεκμηρίωση στο αεροσκάφος και το φορτίο που είχε προγραμματιστεί για παράδοση στον ISS. Περαιτέρω δραστηριότητες των μελών της αποστολής στο κοσμοδρόμιο περιλαμβάνουν εκπαίδευση σχετικά με τη χειροκίνητη αγκύρωση του διαστημικού σκάφους στο ISS, τον έλεγχο της συσκευασίας με επιστημονικό εξοπλισμό, τον έλεγχο των βαλλιστικών λειτουργιών και άλλες προπαρασκευαστικές διαδικασίες. Οι διοικητές του πληρώματος ανέφεραν στη διοίκηση για την ετοιμότητά τους για εκπαίδευση πριν από την πτήση και αποδοχή του διαστημικού σκάφους Soyuz MS-17. Στη συνέχεια, οι κοσμοναύτες και οι αστροναύτες πήγαν στο Test Training Complex του TsPK im. Γιου Gagarin, όπου θα πρέπει να περάσουν από έναν πλήρη κύκλο εκπαίδευσης πριν από την πτήση και καθημερινών ιατρικών εξετάσεων. Το κύριο πλήρωμα του Soyuz MS-17 TPK περιλαμβάνει: Διοικητής Sergei Nikolaevich Ryzhikov (Roscosmos), Flight Engineer-1 Sergei Vladimirovich Kud-Sverchkov (Roscosmos) και Flight Engineer-2 Kathleen Rubins (NASA). Οι υποστηρικτές τους είναι οι κοσμοναύτες Roscosmos Oleg Viktorovich Novitsky, Petr Valerievich Dubrov και αστροναύτης της NASA Mark Vande Hai. Η εκτόξευση του οχήματος εκτόξευσης Soyuz-2.1a από το Soyuz MS-17 TPK στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό έχει προγραμματιστεί για τις 14 Οκτωβρίου 2020 από το κοσμοδρόμιο Baikonur. https://www.energia.ru/ru/news/news-2020/news_09-28.html Σε «χρυσή» τουαλέτα θα κάνουν την «ανάγκη» τους οι αστροναύτες του Διαστημικού Σταθμού - Θα κοστίζει 23 εκατ. δολάρια. Σε τουαλέτα εκατομμυρίων θα κάνουν την ανάγκη τους για τα επόμενα τρία χρόνια οι αστροναύτες του Διεθνή Διαστημικού Σταθμού. Η NASA ανακοίνωσε ότι αυτή την εβδομάδα θα στείλει μια αποστολή που θα μεταφέρει μια νέα «διαστημική τουαλέτα» με τον τίτλο Universal Waste Management System (UWMS) το κόστος της οποίας εκτιμάται σε 23 εκατ. δολάρια. Σύμφωνα με τη NASA η τουαλέτα UWMS αναπτύχθηκε στις ΗΠΑ, ζυγίζει 40% λιγότερο από την ήδη υπάρχουσα στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό και είναι 65% μικρότερη σε μέγεθος. Κατά την αμερικανική διαστημική υπηρεσία έχει βελτιωμένη σχεδίαση και καλύτερο σύστημα απορρόφησης των ανθρώπινων αποβλήτων. Η NASA υποστηρίζει ότι η τουαλέτα θα βοηθήσει στην επίτευξη του στόχου για την ανάκτηση του 98% του νερού που περιέχεται από τα ούρα που παράγουν οι αστροναύτες. Αξιοποιώντας την εμπειρία αστροναυτών η τουαλέτα των 23 εκατ. δολαρίων «διαθέτει πιο άνετη κατασκευή για να κάνει την επίσκεψη μια πιο ευχάριστη εμπειρία». Η UWMS θα εγκατασταθεί δίπλα στην ήδη υπάρχουσα τουαλέτα με την NASA να υποστηρίζει ότι θα είναι αυτή που θα χρησιμοποιηθεί στην αποστολή «Άρτεμις» με προορισμό τον πλανήτη Άρη. https://www.pronews.gr/epistimes/diastima/919559_se-hrysi-toyaleta-tha-kanoyn-tin-anagki-toys-oi-astronaytes-toy

Τα πληρώματα του διαστημικού σκάφους Soyuz MS-17 έφτασαν στο Baikonur Τα κύρια και εφεδρικά πληρώματα του επανδρωμένου οχήματος μεταφοράς Soyuz MS-17 (TPK) έφτασαν στο κοσμοδρόμιο Baikonur για να ολοκληρώσουν την προ-πτήση προπόνηση στο πλαίσιο του προγράμματος της 63ης και 64ης κύριας αποστολής στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό (ISS). Στο αεροδρόμιο Krainy συναντήθηκαν από μέλη της τεχνικής διαχείρισης και της κρατικής επιτροπής. Το κύριο πλήρωμα του Soyuz MS-17 TPK περιλαμβάνει: Διοικητής Sergei Nikolayevich Ryzhikov (Roscosmos), Flight Engineer-1 Sergey Vladimirovich Kud-Sverchkov (Roscosmos) και Flight Engineer-2 Kathleen Rubins (NASA). Οι υποστηρικτές τους είναι οι κοσμοναύτες Roscosmos Oleg Viktorovich Novitsky, Petr Valerievich Dubrov και αστροναύτης της NASA Mark Vande Hai. Οι διοικητές του πληρώματος ανέφεραν στη διοίκηση για την ετοιμότητά τους για εκπαίδευση πριν από την πτήση και αποδοχή του διαστημικού σκάφους Soyuz MS-17. Στη συνέχεια, οι κοσμοναύτες και οι αστροναύτες πήγαν στο συγκρότημα δοκιμών του TsPK im. Γιου Gagarin, όπου θα πρέπει να περάσουν από έναν πλήρη κύκλο εκπαίδευσης πριν από την πτήση και καθημερινών ιατρικών εξετάσεων. Αύριο τα πληρώματα θα πραγματοποιήσουν την πρώτη τους εκπαίδευση στο διαστημικό σκάφος. Κατά τη διάρκεια της "πρώτης τοποθέτησης" θα επεξεργαστούν την τυπική διαδικασία στις θέσεις τους στο όχημα κατάβασης, εξοικειωθούν με την ενσωματωμένη τεκμηρίωση και θα δοκιμάσουν τα ενσωματωμένα συστήματα. Η εκτόξευση του οχήματος εκτόξευσης Soyuz-2.1a από το Soyuz MS-17 TPK στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό έχει προγραμματιστεί για τις 14 Οκτωβρίου 2020 από το κοσμοδρόμιο Baikonur. https://www.energia.ru/ru/news/news-2020/news_09-27.html

Έλεγχος των ηλιακών μπαταριών του διαστημικού σκάφους Soyuz MS-17 Στο κτίριο συναρμολόγησης και δοκιμών της τοποθεσίας 254 του κοσμοδρόμου Baikonur, συνεχίζεται η προετοιμασία πριν από την πτήση του επανδρωμένου οχήματος μεταφοράς Soyuz MS-17 (TPK). Σήμερα οι ειδικοί της RSC Energia και του Yuzhny CC ολοκλήρωσαν με επιτυχία την προγραμματισμένη λειτουργία του φωτισμού ελέγχου των ηλιακών μπαταριών του συστήματος τροφοδοσίας του πλοίου. Ο έλεγχος της λειτουργίας των ηλιακών συλλεκτών προβλέπει την τακτική ανάπτυξη τμημάτων ηλιακών κυψελών και την τεχνητή ακτινοβολία τους με ισχυρούς λαμπτήρες για τον έλεγχο της αφαίρεσης των παραμέτρων του ηλεκτρικού κυκλώματος των μετατροπέων ηλιακής ενέργειας. Επιπλέον, το πλοίο ολοκλήρωσε την εγκατάσταση ειδικού εξοπλισμού για το όχημα κατάβασης και την προετοιμασία μεμονωμένου εξοπλισμού για το πλήρωμα. Η έναρξη του Soyuz MS-17 TPK με πλήρωμα της 63ης και 64ης κύριας αποστολής στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό έχει προγραμματιστεί για τις 14 Οκτωβρίου 2020 από το κοσμοδρόμιο Baikonur. https://www.energia.ru/ru/news/news-2020/news_09-23.html

Το "Soyuz MS-17" σε πρατήριο καυσίμων. Στο κοσμοδρόμιο Baikonur, συνεχίζεται η προετοιμασία του επανδρωμένου οχήματος μεταφοράς Soyuz MS-17 (TPK) για την πτήση στο πλαίσιο του προγράμματος της 63ης και 64ης κύριας αποστολής προς τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό. Σήμερα ειδικοί από την RSC Energia και άλλες επιχειρήσεις της Roscosmos έχουν αρχίσει τις εργασίες ανεφοδιασμού. Χθες το απόγευμα, σύμφωνα με την απόφαση της τεχνικής διαχείρισης, το πλοίο παραδόθηκε στον σταθμό ανεφοδιασμού της τοποθεσίας 31 για ανεφοδιασμό με συμπιεσμένα αέρια και προωθητικά του συνδυασμένου συστήματος προώθησης. Σύμφωνα με το χρονοδιάγραμμα προετοιμασίας, οι εργασίες ανεφοδιασμού θα πρέπει να ολοκληρωθούν την 1η Οκτωβρίου, όταν το πλοίο θα επιστρέψει στη συναρμολόγηση και το δοκιμαστικό κτίριο του τόπου 254 για το τελικό στάδιο προετοιμασίας για εκτόξευση, το οποίο έχει προγραμματιστεί για τις 14 Οκτωβρίου 2020. https://www.energia.ru/ru/news/news-2020/news_09-29.html Το διαστημικό σκάφος Soyuz MS-17 τροφοδοτείται με προωθητικά και συμπιεσμένα αέρια Στο κοσμοδρόμιο Baikonur, ειδικοί από την RSC Energia και εξειδικευμένες επιχειρήσεις της Roscosmos έχουν ολοκληρώσει τις εργασίες για τον ανεφοδιασμό του επανδρωμένου οχήματος μεταφοράς Soyuz MS-17 (TPK) με προωθητικά και συμπιεσμένα αέρια. Μετά τον ανεφοδιασμό, το πλοίο παραδόθηκε στο κτίριο συναρμολόγησης και δοκιμής του τόπου 254 και εγκαταστάθηκε σε δυναμική βάση για περαιτέρω εργασίες πριν από την εκτόξευση, συμπεριλαμβανομένης της αποθήκευσης ωφέλιμων φορτίων και της εγκατάστασης θερμομόνωσης οθόνης-κενού, της ζύγισης ελέγχου του πλοίου και της σύνδεσης με το διαμέρισμα μετάβασης του οχήματος εκτόξευσης. Η εκτόξευση του πυραύλου μεταφοράς Soyuz-2.1a από το Soyuz MS-17 TPK έχει προγραμματιστεί για τις 14 Οκτωβρίου 2020 από το κοσμοδρόμιο Baikonur στο πλαίσιο του προγράμματος της 63ης και 64ης κύριας αποστολής στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό. Στο κοσμοδρόμιο, το κύριο πλήρωμα του διαστημικού σκάφους, αποτελούμενο από τον Διοικητή Σεργκέι Ρύζικοφ (Roskosmos), τον Μηχανικό Πτήσης-1 Σεργκέι Κουντ-Σβερτσκόφ (Roscosmos) και τον Μηχανικό Πτήσης-2 Kathleen Rubins (NASA), συνεχίζει να προετοιμάζεται για πτήση. Οι υποστηρικτές τους είναι οι κοσμοναύτες Roscosmos Oleg Novitsky, Peter Dubrov και αστροναύτης της NASA Mark Vande Hai. https://www.energia.ru/ru/news/news-2020/news_10-01.html Διαρροή αέρα στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό - «Ψάχνουμε ψύλλο στα άχυρα» Νέα διαρροή αέρα σημειώθηκε στο Διεθνή Διαστημικό Σταθμό, σημαίνοντας συναγερμό την ώρα που οι περισσότεροι κοιμούνταν. Οι αστροναύτες ξύπνησαν από το συναγερμό και προσπαθούσαν να εντοπίσουν και να απομονώσουν το πρόβλημα, το οποίο ωστόσο δεν είναι η πρώτη φορά που παρουσιάζεται, αλλά στην προκειμένη έδειχνε ιδιαίτερα ανησυχητικό. Δύο Ρώσοι κι ένας Αμερικανός κλήθηκαν να διορθώσουν την κατάσταση, για τρίτη φορά μέσα σε ένα μήνα. Εν τέλει, χρειάστηκε να απομονώσουν το ρωσικό τμήμα του ISS, με το πρόβλημα να προκαλείται από τη απότομη αλλαγή θερμοκρασίας που σημειώθηκε ξαφνικά μες στη νύχτα, όπως διαπιστώθηκε. Διαρροή αέρα εντοπίστηκε για πρώτη φορά πριν από ένα χρόνο. Τα στελέχη της NASA τονίζουν, ωστόσο, ότι παραμένει μικρή και δεν αποτελεί κίνδυνο. «Ακόμα ψάχνουμε για τον ψύλλο στα άχυρα, αλλά αντί για διαφορετικούς σωρούς, τώρα έχουμε μάλλον περιοριστεί μόνο σε έναν», ανέφερε σχετικά ο υποδιευθυντής του προγράμματος του ISS, Κένι Τοντ. Ο αμερικάνικος οργανισμός που ασχολείται με την εξερεύνηση του διαστήματος θα στείλει, τώρα, νέες δεξαμενές αέρα. «Όσο η διαρροή δεν χειροτερεύει ο σταθμός θα είναι εντάξει έως την άνοιξη», πρόσθεσε ο Κένι Τοντ. https://www.pronews.gr/epistimes/diastima/919999_diarroi-aera-ston-diethni-diastimiko-stathmo-psahnoyme-psyllo-sta-ahyra

Ολοκληρώθηκαν οι δοκιμές του διαστημικού σκάφους Soyuz MS-17 σε θάλαμο κενού. Στο κοσμοδρόμιο Baikonur, οι ειδικοί της RSC Energia και της Yuzhny CS ολοκλήρωσαν τη δοκιμή διαρροής του επανδρωμένου διαστημικού σκάφους μεταφοράς Soyuz MS-17 (TPK) στον θάλαμο κενού του συγκροτήματος και του συγκροτήματος δοκιμών της τοποθεσίας 254. Το περιβάλλον σε ελεγχόμενους όγκους είναι η πιο αντικειμενική μέθοδος για την παρακολούθηση αυστηρών απαιτήσεων για τη στεγανότητα των διαμερισμάτων και των συστημάτων επί του σκάφους ενός διαστημικού σκάφους υπό συνθήκες εδάφους. Η εκτόξευση του αναβαθμισμένου οχήματος εκτόξευσης Soyuz-2.1a από το Soyuz MS-17 TPK στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό έχει προγραμματιστεί για τις 14 Οκτωβρίου 2020 χρόνια από το κοσμοδρόμιο Baikonur. https://www.energia.ru/ru/news/news-2020/news_09-18.html Η NASA καλεί τα μέσα ενημέρωσης να ξεκινήσουν το Satinel-6 Michael Freilich Satellite από τη Δυτική Ακτή. Η διαπίστευση των μέσων ενημέρωσης είναι ανοιχτή για την εκτόξευση του δορυφόρου Sentinel-6 Michael Freilich, μιας διεθνούς συνεργασίας μεταξύ της NASA και πολλών συνεργατών. Αυτός είναι ο πρώτος από δύο πανομοιότυπους δορυφόρους που εκτοξεύονται διαδοχικά για να συνεχίσουν τις παρατηρήσεις της αλλαγής της στάθμης της θάλασσας για τουλάχιστον την επόμενη δεκαετία. Το διαστημικό σκάφος προορίζεται για απογείωση στις 10 Νοεμβρίου στις 2:31 μ.μ. EST (11:31 π.μ. PST) από τη Βάση Πολεμικής Αεροπορίας Vandenberg (VAFB) στην Καλιφόρνια. Το Sentinel-6 θα ξεκινήσει με έναν πύραυλο SpaceX Falcon 9 από το Space Launch Complex 4 στο VAFB. Η εκκίνηση ξεκινά από το Πρόγραμμα Υπηρεσιών Εκτόξευσης της NASA, με βάση το Διαστημικό Κέντρο Kennedy της Φλόριντα. Η ζωντανή κάλυψη της κυκλοφορίας θα προβληθεί στην τηλεόραση της NASA και στον ιστότοπο του πρακτορείου. Λόγω της συνεχιζόμενης πανδημίας κοροναϊού (COVID-19), η NASA θα πιστοποιήσει έναν περιορισμένο αριθμό μέσων για την κάλυψη της εκκίνησης του Sentinel-6 Michael Freilich από το VAFB. Λόγω των περιορισμών ασφαλείας COVID-19 στο VAFB και στις απαιτήσεις καραντίνας, τα διεθνή μέσα ενημέρωσης που θα ταξιδεύουν από το εξωτερικό δεν θα μπορούν να εγγραφούν σε αυτήν την κυκλοφορία. Ενδέχεται να ισχύουν διεθνή μέσα που εδρεύουν στις ΗΠΑ. Η NASA παρακολουθεί προληπτικά την κατάσταση του κοροναϊού καθώς εξελίσσεται. Η υπηρεσία θα συνεχίσει να ακολουθεί καθοδήγηση από τοπικούς αξιωματούχους, τα Κέντρα Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων και τον επικεφαλής υγείας και ιατρικού λειτουργού του οργανισμού και θα κοινοποιεί οποιεσδήποτε ενημερώσεις που ενδέχεται να επηρεάσουν τον προγραμματισμό της αποστολής ή την πρόσβαση στα μέσα ενημέρωσης, όταν αυτές είναι διαθέσιμες. ονομάστηκε προς τιμήν του πρώην διευθυντή του τμήματος Επιστήμης της Γης της NASA, ο οποίος συνέβαλε στην προώθηση της υψομετρίας των ωκεανών. Ακολουθεί τον πιο πρόσφατο αμερικανικό-ευρωπαϊκό δορυφόρο παρατήρησης της θάλασσας, τον Jason-3, ο οποίος ξεκίνησε το 2016 και επί του παρόντος παρέχει υψηλής ακρίβειας και έγκαιρες παρατηρήσεις της τοπογραφίας του παγκόσμιου ωκεανού. Το Sentinel-6 είναι μέρος του Copernicus, του προγράμματος παρακολούθησης της Γης της Ευρωπαϊκής Ένωσης που διαχειρίζεται η Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Συνεχίζοντας την κληρονομιά των αποστολών της σειράς Jason, το Sentinel-6 θα επεκτείνει τα αρχεία της στάθμης της θάλασσας στην τέταρτη δεκαετία του, συλλέγοντας ακριβείς μετρήσεις του ύψους της επιφάνειας της θάλασσας έως το εκατοστό για το 90% των ωκεανών του κόσμου και παρέχοντας κρίσιμες πληροφορίες για την επιχειρησιακή ωκεανογραφία και μελέτες για το κλίμα. Το δίδυμο του δορυφόρου, Sentinel-6B, έχει προγραμματιστεί να ξεκινήσει το 2025. Οι αποστολές Copernicus Sentinel-6 αναπτύσσονται από κοινού από την ESA (Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Διαστήματος), τον Ευρωπαϊκό Οργανισμό για την Εκμετάλλευση των Μετεωρολογικών Δορυφόρων (EUMETSAT), τη NASA και την Εθνική Ωκεάνια και Ατμοσφαιρική Διοίκηση (NOAA), με χρηματοδοτική υποστήριξη από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή (EC) και υποστήριξη από το Εθνικό Κέντρο Διαστημικών Μελετών της Γαλλίας (CNES). Οι συνεισφορές της NASA στις αποστολές Sentinel-6 / Jason-CS είναι τρία επιστημονικά όργανα για καθένα από τους δύο δορυφόρους Sentinel-6: το Advanced Microwave Radiometer, το GNSS-RO και το Laser Retroreflector Array. Η NASA συμβάλλει επίσης στις υπηρεσίες εκτόξευσης, στα επίγεια συστήματα που υποστηρίζουν τη λειτουργία των επιστημονικών οργάνων της NASA, τους επεξεργαστές επιστημονικών δεδομένων για δύο από αυτά τα όργανα και την υποστήριξη της διεθνούς επιστημονικής ομάδας τοπογραφίας Ocean Surface. Το Jet Propulsion Laboratory της NASA διαχειρίζεται τη συμβολή της NASA στην αποστολή. https://www.nasa.gov/press-release/nasa-invites-media-to-launch-of-sentinel-6-michael-freilich-satellite-from-west-coast

To περιοδικό Scientific American ψηφίζει Τζο Μπάιντεν. Για πρώτη φορά σε σχεδόν δύο αιώνες ιστορίας, το αμερικανικό επιστημονικό περιοδικό Scientific American πήρε πολιτική θέση και ανακοίνωσε χθες την υποστήριξή του στον Τζο Μπάιντεν, κατακρίνοντας τον Ντόναλντ Τραμπ. Για πρώτη φορά σε σχεδόν δύο αιώνες ιστορίας, το αμερικανικό επιστημονικό περιοδικό Scientific American ανακοίνωσε χθες την υποστήριξή του στον υποψήφιο των Δημοκρατικών για τον Λευκό Οίκο Τζο Μπάιντεν, κατακρίνοντας τον αντίπαλό του Ντόναλντ Τραμπ για τις εκ μέρους του αντιεπιστημονικές και ανόητες απόψεις. Δριμύ άρθρο Σε δριμύ άρθρο, το μηνιαίο περιοδικό, δηλώνοντας το πιο παλιό περιοδικό που ουδέποτε διέκοψε την έκδοσή του στις ΗΠΑ, εξηγεί ότι δεν πήρε αυτήν την απόφαση «απερίσκεπτα». Ωστόσο, έπειτα από 175 χρόνια σιωπής για τις αμερικανικές προεδρικές εκλογές, «φέτος ωθούμαστε να το κάνουμε». Ο Ντόναλντ Τραμπ «έβλαψε σε μεγάλο βαθμό τις ΗΠΑ και τους πολίτες τους, γιατί απορρίπτει τα επιστημονικά δεδομένα», γράφει το περιοδικό που ιδρύθηκε το 1845. «Το πιο καταστροφικό παράδειγμα είναι η ανέντιμη και ανάρμοστη αντίδρασή του στην πανδημία της Covid-19, που έχει στοιχίσει τη ζωή σε περισσότερους από 190.000 Αμερικανούς στα μέσα Σεπτεμβρίου», γράφει η συντακτική επιτροπή του. «Στην άρνηση της πραγματικότητας εκ μέρους του, ο Τραμπ μπλόκαρε την προετοιμασία των ΗΠΑ απέναντι στην κλιματική αλλαγή, διαβεβαιώνοντας ψευδώς ότι αυτή δεν υπάρχει και αποχωρώντας από διεθνείς συμφωνίες για τον περιορισμό των επιπτώσεών της», σύμφωνα με το περιοδικό, που δηλώνει ότι διαβάζεται από 10 εκατομμύρια αναγνώστες παγκοσμίως. «Να ψηφίσετε Μπάιντεν» Ο ρεπουμπλικάνος δισεκατομμυριούχος «επιτέθηκε επίσης στα μέτρα περιβαλλοντικής προστασίας, στην ιατρική περίθαλψη, όπως και στους ερευνητές και τις δημόσιες επιστημονικές υπηρεσίες που βοηθούν αυτήν τη χώρα να προετοιμαστεί για τις μεγαλύτερες προκλήσεις της», συνεχίζει το άρθρο. «Για τον λόγο αυτό σας καλούμε να ψηφίσετε τον Τζο Μπάιντεν, που προτείνει προγράμματα βασισμένα σε γεγονότα για την προστασία της υγείας μας, της οικονομίας μας, του περιβάλλοντός μας», εξηγεί το Scientific American. «Αυτές και άλλες προτάσεις του μπορούν να επαναφέρουν τη χώρα στον δρόμο ενός πιο βέβαιου μέλλοντος, πιο πετυχημένου οικονομικά και πιο δίκαιου» προσθέτει. Ο Μπάιντεν προτείνει κυρίως την επένδυση ομοσπονδιακών κεφαλαίων ύψους σχεδόν δύο δισεκατομμυρίων δολαρίων κατά τα επόμενα δέκα χρόνια για το περιβάλλον και τις καθαρές ενέργειες, ώστε οι ΗΠΑ να επιτύχουν καθαρές μηδενικές εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα το 2050. https://physicsgg.me/2020/09/16/to-%cf%80%ce%b5%cf%81%ce%b9%ce%bf%ce%b4%ce%b9%ce%ba%cf%8c-scientific-american-%cf%88%ce%b7%cf%86%ce%af%ce%b6%ce%b5%ce%b9-%cf%84%ce%b6%ce%bf-%ce%bc%cf%80%ce%ac%ce%b9%ce%bd%cf%84%ce%b5%ce%bd/

Φαινόμενον: το περιοδικό του τμήματος Φυσικής του Α.Π.Θ. Σημείωμα της σύνταξης: Το παρόν τεύχος του «ΦΑΙΝΟΜΕΝΟΝ» περιλαμβάνει άρθρο-αφιέρωμα στον πρόσφατα εκλιπόντα Ι. Χ. Σειραδάκη και άρθρα σχετικά με τις δραστηριότητες φοιτητών του τμήματος. Η ύλη πλαισιώνεται από άρθρα για το μαγνητικό πεδίο της Γης, τους αστεροειδείς και τους μετεωρίτες, την πολυμηνυματική αστρονομία και το πληθωριστικό μοντέλο του σύμπαντος. Παρουσιάζονται επίσης θέματα υλικών και φυσικής στερεάς κατάστασης όπως τα μαγνητικά νανοσωματίδια, υλικά τριβής σε φρένα οχημάτων και γυαλιά διαμορφωμένα σε σχήματα με περίεργες ιδιότητες, ενώ από το τεύχος δεν λείπουν και τα νέα του τμήματος. Κατεβάστε το τελευταίο τεύχος του περιοδικού σε PDF πατώντας ΕΔΩ. http://phenomenon.physics.auth.gr/D32.pdf παλαιότερα τεύχη του περιοδικού θα βρείτε ΕΔΩ: http://phenomenon.physics.auth.gr/ https://physicsgg.me/2020/09/17/%cf%86%ce%b1%ce%b9%ce%bd%cf%8c%ce%bc%ce%b5%ce%bd%ce%bf%ce%bd-%cf%84%ce%bf-%cf%80%ce%b5%cf%81%ce%b9%ce%bf%ce%b4%ce%b9%ce%ba%cf%8c-%cf%84%ce%bf%cf%85-%cf%84%ce%bc%ce%ae%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%bf%cf%82/

Το διαστημικό τηλεσκόπιο Hubble φωτογραφίζει τις θύελλες στον Δία. Νέα εικόνα του Δία που τράβηξε το διαστημικό τηλεσκόπιο Hubble της NASA στις 25 Αυγούστου 2020 παρέχει στους επιστήμονες ένα ανανεωμένο «δελτίο καιρού» για την ταραχώδη ατμόσφαιρα του γιγαντιαίου πλανήτη, που περιλαμβάνει τη διαφαινόμενη «γένεση» μιας νέας θύελλας και μία «εξαδέλφη» της Μεγάλης Ερυθράς Κηλίδας, που ετοιμάζεται να αλλάξει χρώμα. Μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα λεπτομέρεια της εικόνας του Hubble εμφανίζεται σε βόρεια γεωγραφικά πλάτη ως μια φωτεινή, λευκή, εκτεταμένη θύελλα που ταξιδεύει ανά τον πλανήτη σε ταχύτητα 560 χλμ/ ώρα. Το ίχνος αυτό εμφανίστηκε στις 18 Αυγούστου, και ανακαλύφθηκαν άλλα δύο που εμφανίστηκαν αργότερα στο ίδιο γεωγραφικό πλάτος. Αν και είναι κοινό να εμφανίζονται θύελλες στην περιοχή αυτή κάθε έξι περίπου χρόνια, συχνά με πολλαπλές καταιγίδες ταυτόχρονα, η χρονική αυτή συγκυρία των παρατηρήσεων του Hubble είναι ιδανική για να φανούν οι δομές στο πέρασμα της αναταραχής, κατά τα πρώιμα στάδια της εξέλιξής της. Πίσω από το ίχνος υπάρχουν μικρά στρογγυλά χαρακτηριστικά με πολύπλοκα κόκκινα, λευκά και μπλε χρώματα. Τέτοια χαρακτηριστικά χάνονται κατά κανόνα στον Δία, αφήνοντας πίσω μόνο αλλαγές στα χρώματα των νεφών και στις ταχύτητες των ανέμων, ωστόσο μια παρόμοια θύελλα στον Κρόνο άφησε μια μεγάλης διάρκειας δίνη. Οι διαφορές στις στα «μεθεόρτια» των θυελλών σε Δία και Κρόνο ίσως σχετίζονται με τις διαφορετικές περιεκτικότητες νερού στις ατμόσφαιρές τους. Το Hubble δείχνει πως η Μεγάλη Ερυθρά Κηλίδα, η οποία περιστρέφεται αντίθετα με τη φορά του ρολογιού στο νότιο ημισφαίριο του πλανήτη, εισέρχεται στα σύννεφα μπροστά της. Η Μεγάλη Ερυθρά Κηλίδα αυτή τη στιγμή είναι σε ένα ζωηρό κόκκινο χρώμα, με τον πυρήνα και το εξώτερο τμήμα να είναι σε βαθύτερο κόκκινο. Σύμφωνα με ερευνητές, πλέον έχει διάμετρο περίπου 9.800 μιλίων- αρκετά μεγάλη για να «καταπιεί» τη Γη. H πρόσφατη φωτογραφία του Δία από το Hubble συνίσταται από υπεριώδες, ορατό και υπέρυθρο φως. Στην παραπάνω φωτογραφία τα μέρη της ατμόσφαιρας του Δία που βρίσκονται σε μεγαλύτερο υψόμετρο, ειδικά πάνω από τους πόλους, και φαίνονται κόκκινα, παριστάνουν περιοχές όπου τα σωματίδια της ατμόσφαιρας απορροφούν το υπεριώδες φως. Αντίθετα, οι περιοχές με μπλε χρώμα δείχνουν το υπεριώδες φως που ανακλάται από τον πλανήτη. Ένα άλλο χαρακτηριστικό που είδαν οι ερευνητές ήταν το Oval BA, που αστρονόμοι έχουν χαρακτηρίσει ως «Ερυθρά Κηλίδα Τζούνιορ». Τα τελευταία χρόνια το χρώμα του ξεθωριάζει στην αρχική απόχρωση του λευκού, αφού είχε φανεί κόκκινο το 2006. Ωστόσο τώρα ο πυρήνας αυτής της θύελλας φαίνεται να σκουραίνει ελαφρώς- και αυτό ίσως να είναι ένδειξη πως θα αλλάξει σε ένα χρώμα που είναι κοντινό στην «εξαδέλφη» του (Μεγάλη Ερυθρά Κηλίδα). https://physicsgg.me/2020/09/18/%cf%84%ce%bf-%ce%b4%ce%b9%ce%b1%cf%83%cf%84%ce%b7%ce%bc%ce%b9%ce%ba%cf%8c-%cf%84%ce%b7%ce%bb%ce%b5%cf%83%ce%ba%cf%8c%cf%80%ce%b9%ce%bf-hubble-%cf%86%cf%89%cf%84%ce%bf%ce%b3%cf%81%ce%b1%cf%86%ce%af-2/

O πρώτος γιγάντιος εξωπλανήτης γύρω από λευκό νάνο. Μία διεθνής ομάδα αστρονόμων ανακάλυψε βάσιμες ενδείξεις για την ύπαρξη ενός άθικτου γιγάντιου εξωπλανήτη γύρω από ένα λευκό νάνο, κάτι που συμβαίνει για πρώτη φορά, όσον αφορά τη συγκεκριμένη κατηγορία άστρων. Ο πλανήτης με την ονομασία WD 1856b, που έχει θερμοκρασία έως 17 βαθμών Κελσίου (περίπου η μέση θερμοκρασία στη Γη), εκτιμάται ότι έχει μέγεθος μεγαλύτερο ακόμη και από τον Δία, τον μεγαλύτερο πλανήτη του δικού μας ηλιακού συστήματος, ενώ ευρίσκεται σε απόσταση 80 ετών φωτός από τη Γη, στο βόρειο αστερισμό του Δράκοντα. Η ιδιομορφία είναι ότι το γέρικο μητρικό άστρο του, ένας λευκός νάνος ηλικίας σχεδόν έξι δισεκατομμυρίων ετών, δεν είναι μεγαλύτερο από τη Γη, αν και διαθέτει συμπυκνωμένη τη μισή μάζα του Ήλιου. Συνεπώς ο πλανήτης -πιθανότατα αέριος όπως ο Δίας- είναι πολύ μεγαλύτερος από το ίδιο το άστρο του, κάτι ιδιαίτερα ασυνήθιστο. Οι επιστήμονες, με επικεφαλής τον επίκουρο καθηγητή Άντριου Βάντερμπουργκ του Πανεπιστημίου του Ουισκόνσιν-Μάντισον, οι οποίοι έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό «Nature» [A giant planet candidate transiting a white dwarf], https://www.nature.com/articles/s41586-020-2713-y πραγματοποίησαν την ανακάλυψη με τη βοήθεια του αμερικανικού διαστημικού τηλεσκοπίου TESS (Transiting Exoplanet Survey Satellite) της NASA και δύο επίγειων τηλεσκοπίων στα Κανάρια Νησιά. Ένας λευκός νάνος είναι ο μεγάλης πυκνότητας πυρήνας ενός άστρου σαν τον Ήλιο, που έχει απομείνει μετά τη βαρυτική κατάρρευση του άστρου και τη διαρροή της ατμόσφαιρας του στο διάστημα. Οι περισσότεροι εξωπλανήτες που έχουν βρεθεί μέχρι σήμερα, κινούνται πέριξ άστρων που κάποια στιγμή θα μετατραπούν σε λευκούς νάνους. Αφού καταναλώσουν τα αποθέματα του υδρογόνου τους, θα διογκωθούν σε ερυθρούς γίγαντες, «καταπίνοντας» τους γύρω πλανήτες τους (αυτή αναμένεται να είναι και η τύχη της Γης μετά από περίπου πέντε δισεκατομμύρια χρόνια), ώσπου σε επόμενο στάδιο τελικά να σμικρύνουν σε λευκούς νάνους. Από την όλη διαδικασία, είναι απίθανο να επιζήσει κάποιος πλανήτης γύρω από ένα λευκό νάνο. Έως τώρα δεν είχε βρεθεί κανένας που να μην είναι απλώς συντρίμμια σε τροχιά γύρω από το απομεινάρι του μητρικού άστρου του. Τώρα όμως φαίνεται πως ανακαλύφθηκε ο πρώτος άθικτος εξωπλανήτης κινούμενος πολύ κοντά γύρω από ένα λευκό νάνο, διαγράφοντας μια πλήρη τροχιά κάθε 34 ώρες (η πολύ σύντομη διάρκεια του έτους του). Παραμένει ασαφές πώς ο εξωπλανήτης κατάφερε να επιβιώσει από την κατακλυσμική δημιουργία ενός λευκού νάνου και μάλιστα να βρεθεί τόσο κοντά στο άστρο του (20 φορές πιο κοντά από ό,τι ο Ερμής στον Ήλιο). Πιθανώς βρέθηκε σε αυτή τη θέση λόγω βαρυτικών αλληλεπιδράσεων με άλλους -άγνωστους μέχρι στιγμής- εξωπλανήτες του ίδιου συστήματος. «Επιβεβαιώσαμε ότι οι λευκοί νάνοι μπορούν να έχουν πλανήτες, κάτι που πριν δεν το ξέραμε. Μερικοί τέτοιοι πλανήτες μπορεί να είναι φιλόξενοι για ζωή. Στο μέλλον ίσως βρούμε ακόμη μικρότερους πλανήτες γύρω από λευκούς νάνους», δήλωσε ο επίκουρος καθηγητής αστρονομίας Ίαν Κρόσφιλντ του Πανεπιστημίου του Κάνσας. https://physicsgg.me/2020/09/16/o-%cf%80%cf%81%cf%8e%cf%84%ce%bf%cf%82-%ce%b3%ce%b9%ce%b3%ce%ac%ce%bd%cf%84%ce%b9%ce%bf%cf%82-%ce%b5%ce%be%cf%89%cf%80%ce%bb%ce%b1%ce%bd%ce%ae%cf%84%ce%b7%cf%82-%ce%b3%cf%8d%cf%81%cf%89-%ce%b1%cf%80/

Ο Ήλιος έχει εισέλθει σε έναν νέο 11ετή κύκλο, που αναμένεται ήσυχος. Ο Ήλιος εδώ και εννέα μήνες έχει επίσημα ξεκινήσει το νέο περιοδικό 11ετούς διάρκειας κύκλο δραστηριότητάς του, επιβεβαίωσαν οι επιστήμονες, οι οποίοι εκτιμούν ότι και ο νέος κύκλος θα είναι ήσυχος όπως ο προηγούμενος. Αυτό είναι θετικό, καθώς η Γη μάλλον δεν θα αντιμετωπίσει σημαντικούς κινδύνους, λόγω ισχυρών διαστημικών «καταιγίδων» που θα μπορούσαν να διαταράξουν τα ηλεκτρικά, δορυφορικά και επικοινωνιακά δίκτυα. Η ένταση της ηλιακής δραστηριότητας βασίζεται στην εκτίμηση για τον αριθμό των ηλιακών κηλίδων. Όσες περισσότερες είναι, τόσο πιο μαγνητικά ενεργός είναι ο Ήλιος και τόσο περισσότερη ακτινοβολία εξαπολύει στο διάστημα με τη μορφή εκλάμψεων και εκρήξεων στεμματικής μάζας. Ο νέος κύκλος, ο οποίος είναι ο 25ος από τότε που άρχισε η καταμέτρηση από τους επιστήμονες το 1755, αναμένεται να κορυφωθεί τον Ιούλιο του 2025, όταν προβλέπεται να έχουν δημιουργηθεί στην επιφάνεια του Ήλιου 115 ηλιακές κηλίδες (συν/πλην δέκα). Γενικά προβλέπεται ότι θα είναι λιγότερο ενεργός από άλλους στο παρελθόν, όταν οι ηλιακές κηλίδες ξεπερνούσαν ακόμη και τις 200 στο αποκορύφωμα. Σχετικά ήσυχος ήταν και ο 24ος ηλιακός κύκλος που ολοκληρώθηκε το Δεκέμβριο του 2019 και είχε κατά μέσο όρο 114 ηλιακές κηλίδες στη φάση κορύφωσης, τις λιγότερες από το 1928. Η επιβεβαίωση για το νέο κύκλο έγινε σε συνέντευξη ηλιακών φυσικών και άλλων επιστημόνων που διοργάνωσαν η NASA και η Εθνική Υπηρεσία Ωκεανών και Ατμόσφαιρας (ΝΟΑΑ)των ΗΠΑ. Όπως πάντως τονίστηκε, το γεγονός ότι ο τρέχων κύκλος αναμένεται γενικά ήσυχος, δεν σημαίνει πλήρη ανυπαρξία κινδύνων. Το 2012, κατά τον προηγούμενο ήσυχο κύκλο, το μητρικό μας άστρο δημιούργησε μια επικών διαστάσεων ηλιακή καταιγίδα (κάτι που συμβαίνει κάθε 100 χρόνια), η οποία ευτυχώς δεν χτύπησε τη Γη, αλλά κινήθηκε προς διαφορετική κατεύθυνση. Ο διαστημικός «καιρός», που εξαρτάται καθοριστικά από τη συμπεριφορά του Ήλιου, επηρεάζει διάφορες ανθρώπινες δραστηριότητες, όπως η εξερεύνηση του διαστήματος, η αεροπορική βιομηχανία, οι τηλεπικοινωνίες κ.α. Ευτυχώς η επιστήμη πρόγνωσης του διαστημικού καιρού κάνει ολοένα μεγαλύτερες προόδους. Η NASA σχεδιάζει -με βάση το πρόγραμμα «Άρτεμις»- να στείλει ξανά αστροναύτες στη Σελήνη το 2024, λίγο πριν την κορύφωση του τρέχοντος ηλιακού κύκλου. Γι' αυτό χρειάζεται αξιόπιστη πρόβλεψη για την ηλιακή δραστηριότητα, ώστε να βεβαιωθεί πως δεν θα στείλει τους ανθρώπους της σε επικίνδυνο περιβάλλον. https://www.scoop.it/topic/physicists-and-physics/p/4120816060/2020/09/16/11

Ιδιωτική αποστολή στην Αφροδίτη το 2023 σχεδιάζει η Rocket Lab. Αυτές τις ημέρες η Αφροδίτη βρίσκεται στο επίκεντρο της τεχνολογικής/ επιστημονικής επικαιρότητας, ύστερα από την ανακοίνωση περί εντοπισμού φωσφίνης στην ατμόσφαιρά της, που θεωρείται πιθανή ένδειξη ύπαρξης ζωής. Σε αυτό το πλαίσιο, οι επικεφαλής της NASA και της Roscosmos μίλησαν τις τελευταίες ημέρες για τα σχέδια των διαστημικών υπηρεσιών ΗΠΑ και Ρωσίας για τον πλανήτη- ωστόσο φαίνεται ότι στην «κούρσα» για τον αφιλόξενο (έχει χαρακτηριστεί πολλάκις «κόλαση», λόγω των υψηλών θερμοκρασιών και της τεράστιας ατμοσφαιρικής πίεσης στην επιφάνειά της) πλανήτη θα εισέλθουν και ιδιωτικές εταιρείες. Ο διευθύνων σύμβουλος της Rocket Lab, Πίτερ Μπεκ, μιλώντας στο New Atlas και στο BBC News, αποκάλυψε ότι η εταιρεία του εστιάζει στην Αφροδίτη, σχεδιάζοντας μια ιδιωτική αποστολή εκεί το 2023 (παραπέμποντας στον τρόπο με τον οποίο η SpaceX του Έλον Μασκ εστιάζει στον Άρη). Η Rocket Lab κατάφερε να φτάσει σε τροχιά για πρώτη φορά στις αρχές του 2018, και ο πύραυλος Electron της – που εκτοξεύεται από τη Νέα Ζηλανδία- έχει χρησιμοποιηθεί για την εκτόξευση δορυφόρων για τη NASA, τη DARPA και την αμερικανική πολεμική αεροπορία, ενώ πρόσφατα άρχισαν δοκιμές μεθόδων ανάκτησης με σκοπό την ανακύκλωση του πρώτου ορόφου του πυραύλου. Η εταιρεία ανέκαμψε γρήγορα μετά από μια αποτυχημένη εκτόξευση τον Ιούλιο, επιστρέφοντας σε κανονική λειτουργία τον Αύγουστο, και νωρίτερα μέσα στον μήνα εκτόξευσε για πρώτη φορά δικό της δορυφόρο: Ο Photon είναι σχεδιασμένος για υποστήριξη τηλεπικοινωνιών και πλοήγησης σε μικρότερους δορυφόρους, ενώ επίσης μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως σκάφος για διαπλανητικές αποστολές. Πρόσφατα η Rocket Lab κέρδισε συμβόλαιο για υπηρεσίες εκτόξευσης στο πλαίσιο της αποστολής CAPSTONE της NASA στη Σελήνη, με το Photon να χρησιμοποιείται για να τεθεί σε τροχιά γύρω από τη Σελήνη ένας μικρός δορυφόρος CubeSat. Παράλληλα, όπως προκύπτει, η εταιρεία σχεδίαζε μια εξερευνητική αποστολή στην Αφροδίτη, όπως είπε στο New Atlas ο Μπεκ: «Πάντα με συνάρπαζε τρομερά η Αφροδίτη. Περνούσα πολύ χρόνο ως παιδί κοιτώντας την με τηλεσκόπιο και πάντα την έβρισκα συναρπαστική επειδή είναι πραγματικά, από πολλές απόψεις, ένας από τους κοντινότερους στη Γη πλανήτες στο ηλιακό μας σύστημα. Είναι στο ίδιο μέγεθος και έχει μια πολύ μεγάλη ατμόσφαιρα. Όχι πολύ καιρό πριν, σε γαλαξιακή κλίμακα, η Αφροδίτη έμοιαζε πολύ περισσότερο στη Γη από ό,τι τώρα. Η Αφροδίτη είναι κατά κάποιον τρόπο η αδελφή της Γης που πήγε στραβά. Είναι “αδελφή” της Γης, αλλά σε αυτήν η κλιματική αλλαγή έχει εντελώς εκτροχιαστεί...υπάρχουν τρία μέρη στο ηλιακό μας σύστημα όπου είναι αποδεκτό πως τα περιβάλλοντα είναι τέτοια που, θα μπορούσαν, τουλάχιστον εν δυνάμει, να φιλοξενούν κάποιο είδος ζωής. Και τα σύννεφα της Αφροδίτης εδώ και καιρό θεωρούνταν πως ήταν ένα από αυτά...όταν κερδίσαμε το συμβόλαιο της NASA για να πάμε στη Σελήνη, έναν χρόνο πριν, αντί να φτιάξουμε απλά ένα διαστημόπλοιο ικανό να φτάσει στη Σελήνη, είπα στην ομάδα “ας φτιάξουμε ένα που μπορεί να πάει και στην Αφροδίτη μια και αρχίζουμε. Επειδή αν φτάσουμε στη Σελήνη, δεν θα είναι πολύ πιο δύσκολο να φτάσουμε στην Αφροδίτη. Οπότε δουλεύουμε στη δική μας ιδιωτική αποστολή στην Αφροδίτη εδώ και καιρό, και είναι θαυμάσιο που υπάρχει πολύ μεγαλύτερο ενδιαφέρον για τον πλανήτη». Όπως είπε, σκοπός είναι η δημιουργία μιας οικονομικής πλατφόρμας που θα μπορεί να ταξιδέψει με χαμηλό κόστος γρήγορα σε άλλους πλανήτες για να τους εξερευνήσει. Μιλώντας για το Photon, ανέφερε ότι «η πλατφόρμα που φτιάξαμε εδώ για να πάμε τη NASA στη Σελήνη, και μετά τη δική μας αποστολή, και άλλες αποστολές μετά από αυτό, και άλλες αποστολές αργότερα, είναι μια πλατφόρμα πραγματικά χαμηλού κόστους, πραγματικά γρήγορη και πραγματικά ικανή...ο πρώτος μας δορυφόρος Photon εκτοξεύτηκε πριν από μερικές εβδομάδες με πύραυλο Electron, και το Photon Lunar, που είναι βασικά το ίδιο διαστημόπλοιο με το διαστημόπλοιο για την Αφροδίτη, εκτοξεύεται στις αρχές του επόμενου χρόνου για να πάει στη Σελήνη για λογαριασμό της NASA. Και μετά, το 2023 είναι το βέλτιστο παράθυρο για να καταφθάσουμε στην Αφροδίτη σε μικρό χρονικό πλαίσιο». Ο ίδιος παραδέχεται πως οι τεχνικές προκλήσεις για μια τέτοια αποστολή είναι πολλές και ο ίδιος είναι πρόθυμος να χρηματοδοτήσει μια αποστολή στην Αφροδίτη, «μα σίγουρα ελπίζουμε να πείσουμε και άλλους να πραγματοποιήσουν μια ολόκληρη εκστρατεία αποστολών». Σε άλλη συνέντευξή του στο BBC News είπε ότι το σχέδιό του είναι η ρίψη ενός εξερευνητικού ατμοσφαιρικού σκάφους στην Αφροδίτη, το οποίο κατά την κάθοδό του θα μεταδίδει στο Photon στοιχεία από τις παρατηρήσεις στα σύννεφα του πλανήτη. Όπως είπε, η δουλειά που γίνεται έχει να κάνει με ένα φορτίο 37 κιλών. «Μπορεί να μην ακούγεται πολύ, αλλά 37 κιλά μπορούν να σου παρέχουν πολύ εξοπλισμό, ειδικά αν είσαι πλέον πολύ στοχευμένος ως προς το τι ψάχνεις και τι προσπαθείς να μετρήσεις» είπε στο BBC News. «Είναι πολύ δύσκολο για τις κυβερνήσεις να κινηθούν γρήγορα, αλλά μια διαστημική αποστολή μπορεί. Μπορούμε να πάμε εκεί με λίγα χρήματα, και μπορούμε να πάμε εκεί πολλές φορές» σημείωσε σχετικά. https://www.naftemporiki.gr/story/1637669/idiotiki-apostoli-stin-afroditi-to-2023-sxediazei-i-rocket-lab

Η Ρωσική διαστημική υπηρεσία διεκδικεί την Αφροδίτη - «Είναι δικός μας πλανήτης» Oι Ρώσοι διεκδικούν τον πλανήτη Αφροδίτη κατ' αποκλειστικότητα λίγες μέρες αφού ανακοινώθηκε ότι ανιχνεύθηκαν ίχνη φωσφίνης στην ατμόσφαιρα του. Ο Ντμίτρι Ρογκόζιν, διευθυντής του οργανισμού Roscosmos δήλωσε ότι η Σοβιετική Ένωση ήταν η πρώτη διαστημική δύναμη η οποία εξερεύνησε την Αφροδίτη. Αυτό συνέβη πριν από 45 χρόνια, το 1975, όταν το διαστημόπλοιο Venera 9 κατάφερε να συλλέξει πολύ σημαντικά δεδομένα, όπως πχ ότι στην επιφάνεια του πλανήτη επικρατούν θερμοκρασίες της τάξης των 450 βαθμών Κελσίου. «Η χώρα μας» είπε με έμφαση ο Ρογκόζιν, «υπήρξε η πρώτη και η μόνη που προσεδάφισε επιτυχώς διαστημόπλοιο στην Αφροδίτη. Μαζέψαμε πληροφορίες -αλλά εκεί πάνω είναι σωστή κόλαση. Σε κάθε περίπτωση, πιστεύουμε ότι η Αφροδίτη είναι ένας ρωσικός πλανήτης» κατέληξε ο Ντμίτρι Ρογκόζιν μιλώντας στο πρακτορείο ειδήσεων TASS. Η Ρωσία σκοπεύει να εντείνει τις προσπάθειές της να κατακτήσει, ή, έστω, να εξερευνήσει περαιτέρω την Αφροδίτη. Αφ' ενός θα συμμετέχει σε κοινό πρόγραμμα με τη NASA και την αποστολή με κωδικό «Venera-D Project», αφ' ετέρου όμως οι Ρώσοι θα κινηθούν και ανεξάρτητα, βάσει των δικών τους σχεδίων για την Αφροδίτη. Οι επιστήμονες στο κέντρο Roscosmos θεωρούν ότι στον συγκεκριμένο πλανήτη έχει συμβεί μια μείζων οικολογική και κλιματική καταστροφή, εξαιτίας της οποίας διαμορφώθηκαν οι ακραίες συνθήκες θερμοκρασίας και ατμοσφαιρικής πίεσης που επικρατούν σήμερα. Επίσης, σε ό,τι αφορά στους Ρώσους, μετά από την ανακοίνωση για τη φωσφίνη από διεθνή επιστημονική ομάδα με βάση το πανεπιστήμιο του Κάρντιφ, στην Ουαλία, στο ζήτημα παρενέβη ο δισεκατομμυριούχος Γιούρι Μίλνερ, κάτι αντίστοιχο με τον Ελον Μασκ σε ρωσική εκδοχή. Ο Μίλνερ προθυμοποιήθηκε να χρηματοδοτήσει την εξερεύνηση της ατμόσφαιρας που περιβάλλει την Αφροδίτη, αναζητώντας «ίχνη πρωτόγονων μορφών ζωής» στα όξινα νέφη πάνω από τον πλανήτη. https://www.pronews.gr/epistimes/diastima/915962_i-rosiki-diastimiki-ypiresia-diekdikei-tin-afroditi-einai-dikos-mas

NASA και Roscosmos «κοιτούν» την Αφροδίτη μετά τον εντοπισμό πιθανών ιχνών ζωής. Οι πρόσφατες ανακοινώσεις περί εντοπισμού πιθανού ίχνους εξωγήινης ζωής στην Αφροδίτη προκάλεσαν αίσθηση- και ο εν λόγω αφιλόξενος μεν, εξαιρετικά ενδιαφέρων δε, πλανήτης, έχει επανέλθει δυναμικά στο προσκήνιο, τραβώντας πάνω του έντονο το ενδιαφέρον της επιστημονικής και μη κοινότητας, με τους επικεφαλής των διαστημικών υπηρεσιών ΗΠΑ και Ρωσίας να προβαίνουν σε ανακοινώσεις σχετικά με τις μελλοντικές αποστολές στην Αφροδίτη. Σε ανακοίνωσή του ο Τζιμ Μπράιντενσταϊν, επικεφαλής της NASA, σημειώνει πως η Αφροδίτη είναι «μία στάση στην αναζήτησή μας για ζωή», παραθέτοντας μια σειρά από αποστολές που εστιάζουν σε αστροβιολογικούς στόχους: Μεταξύ αυτών είναι η αποστολή του οχήματος Perseverance στον Άρη, καθώς και οι επερχόμενες αποστολές Dragonfly στον Τιτάνα και Europa Clipper στην Ευρώπη. Σε αυτό το πλαίσιο, τονίζει, εξετάζονται τέσσερις αποστολές για την επιλογή μέχρι και δύο αποστολών Discovery του χρόνου. Μεταξύ αυτών είναι μια αστροβιολογική αποστολή στον Τρίτωνα, φεγγάρι του Ποσειδώνα, και μια γεωλογική αποστολή στην Ιώ, φεγγάρι του Δία. Οι άλλες δύο αποστολές που εξετάζονται είναι για την Αφροδίτη: Μία για την κατανόηση της ατμόσφαιράς της και άλλη μία για την κατανόηση της γεωλογικής ιστορίας της Αφροδίτης. «Οι ΗΠΑ επίσης συνεργάζονται με την Ευρώπη σε άλλη μια προτεινόμενη αποστολή στην Αφροδίτη, ονόματι EnVision, που θα μπορούσε να επιλεγεί για να πάει στον γείτονά μας» τόνισε ο επικεφαλής της NASA. Από πλευράς του ο επικεφαλής της ρωσικής Roscosmos, Ντίμτρι Ρογκόζιν, δήλωσε πως η ρωσική διαστημική υπηρεσία σκοπεύει να εστιάσει τις προσπάθειές της στην Αφροδίτη, με τη Μόσχα να σχεδιάζει να στείλει δική της αποστολή εκεί πέρα από τη σχεδιαζόμενη Venera-D, που προορίζεται να γίνει από κοινού με τις ΗΠΑ. «Πιστεύουμε ότι η Αφροδίτη είναι ένας ρωσικός πλανήτης, οπότε και δεν θα έπρεπε να βρεθούμε πίσω» είπε, σύμφωνα με το RT, αναφερόμενος στη μακρά ιστορία σοβιετικών αποστολών στην Αφροδίτη. «Αποστολές στην Αφροδίτη περιλαμβάνονται στο πρόγραμμα διαστημικής εξερεύνησης για το 2021-2030». Η επόμενη ρωσική αποστολή στην Αφροδίτη προορίζεται για τα τέλη της δεκαετίας του 2020- μια κοινή αποστολή ΗΠΑ και Ρωσίας. Παράλληλα η χώρα αναπτύσσει το δικό της πρόγραμμα εξερεύνησης του πλανήτη, με αποστολή τουλάχιστον τριών ερευνητικών οχημάτων εκεί. Σημειώνεται πως το 1970 το σοβιετικό Venera 7 έγινε το πρώτο διαστημόπλοιο που κατάφερε να προσεδαφιστεί «μαλακά» σε άλλο πλανήτη, φτάνοντας στην επιφάνεια της Αφροδίτης, και να μεταδώσει δεδομένα πίσω στη Γη. https://www.naftemporiki.gr/story/1636770/nasa-kai-roscosmos-koitoun-tin-afroditi-meta-ton-entopismo-pithanon-ixnon-zois

Κρύβει, άραγε, ζωή η Αφροδίτη; - Τι λένε οι επιστήμονες. O αστροφυσικός Καρλ Σαγκάν συνήθιζε να λέει ότι οι εντυπωσιακοί ισχυρισμοί απαιτούν εντυπωσιακές αποδείξεις. Το κύριο ερώτημα που δημιουργείται μετά τις ανακοινώσεις επιστημόνων για την πιθανότητα ύπαρξης ζωής στον πλανήτη Αφροδίτη, είναι εάν οι αποδείξεις είναι τόσο εντυπωσιακές ώστε να ικανοποιείται ο νόμος του Σαγκάν. Τα στοιχεία είναι απλά: στην ατμόσφαιρα της Αφροδίτης υπάρχει φωσφίνη (ένα άτομο φωσφόρου συνδεδεμένο με τρία άτομα υδρογόνου, PH3), ένα εξαιρετικά σπάνιο μόριο στη φύση, το οποίο στη Γη προέρχεται είτε από τη δραστηριότητα ορισμένων μικροβίων που ζουν χωρίς οξυγόνο ή από βιομηχανικές διαδικασίες. Κρύβει, άραγε, ζωή η Αφροδίτη; - Τι λένε οι επιστήμονες Εάν το ίδιο ισχύει και για την Αφροδίτη, η απλή παρουσία φωσφίνης θα ήταν ένας δείκτης μικροβιακής δραστηριότητας στην ατμόσφαιρά της. (Διότι το να υπάρχει βιομηχανική δραστηριότητα στην Αφροδίτη θα ήταν ακόμη πιο απίθανο). Κάποιες αβιοτικές (μη βιολογικές) διεργασίες είναι γνωστό ότι μπορούν να παράγουν φωσφίνη, συμπεριλαμβανομένης της ηφαιστειακής δραστηριότητας, της αστραπής και της ηλιακής ακτινοβολίας, αλλά όχι στις παρατηρούμενες ποσότητες τώρα. Η απλούστερη υπόθεση είναι ότι υπάρχουν μικρόβια στην ατμόσφαιρα της Αφροδίτης. Η σύγχρονη αστρονομία έχει αποκαλύψει πως οι θερμοκρασίες στην Αφροδίτη αγγίζουν τους 460 βαθμούς Κελσίου, είναι ξερή σαν μια απέραντη έρημος και η ατμόσφαιρά της είναι γεμάτη από θειικό οξύ - όλα αυτά κάνουν τον πλανήτη ένα από τα πιο απίθανα μέρη για να εξελιχθεί η ζωή, τουλάχιστον όπως τη γνωρίζουμε στη Γη. Ομως τα δεδομένα κυριαρχούν: στον δηλητηριώδη αέρα του πλανήτη Αφροδίτη υπάρχει άφθονη φωσφίνη και αυτό πρέπει να εξηγηθεί. Υπάρχει ζωή H 34χρονη Κλάρα Σόουζα-Σίλβα εργάζεται στο ΜΙΤ, σε μια από τις ομάδες των ειδικών που έκανε την ανακοίνωση η οποία ειδικεύεται στον εντοπισμό όλων των πιθανών χημικών συστατικών στην ατμόσφαιρα ενός πλανήτη που δείχνει την ύπαρξη ζωής. Εχουν καταλήξει στο συμπέρασμα πως όπου υπάρχει φωσφίνη υπάρχει ζωή. «Βάσει των γνώσεών μας από τη χημεία, τη φυσική, τη φασματοσκοπία και την Αφροδίτη, η πιο πιθανή εξήγηση είναι πως εντοπίσαμε φωσφίνη. Και είμαι πεπεισμένη, ότι η πιο πιθανή εξήγηση για τη φωσφίνη, όσο τρελό και εάν ακούγεται, είναι πως υπάρχει ζωή. Θα πρέπει να μελετήσουμε την Αφροδίτη σε βάθος και να βρούμε αποδείξεις. Μέχρι στιγμής έχουμε αποκλείσει όλες τις άλλες πιθανότητες προέλευσης της φωσφίνης και συνεχίζουμε. Εάν βρούμε ότι υπάρχει ζωή εκεί, αλλάζουν τα πάντα. Δεν σημαίνει απλά ότι δεν είμαστε μόνοι μας. Θα σημαίνει ότι εάν υπάρχει ζωή στη Γη και στην Αφροδίτη, τότε η ζωή στο σύμπαν είναι πιο συνήθης απ' όσο πιστεύουμε. Αυτό θα σημαίνει ότι ίσως υπάρχουν εκατοντάδες, χιλιάδες διαφορετικές βιοχημικές μορφές στον γαλαξία και στα ηλιακά συστήματα που είναι κοντά στον δικό μας. Ελπίζω. Εάν υπάρχει ζωή στην Αφροδίτη θα υπάρχει και σε πολλά άλλα μέρη». Είναι δυνατόν να υπάρχει ζωή σε έναν πλανήτη με τόσο υψηλή θερμοκρασία; Είναι, απαντά ο Τζόναθαν Λουνίν καθηγητής Φυσικών Επιστημών και πρόεδρος του τμήματος Αστρονομίας του πανεπιστημίου Κορνέλ. «Είναι, εάν σκεφτούμε ότι μπορεί να υπάρχει στη δροσερή μέση ατμόσφαιρα του πλανήτη, εκεί όπου παρατηρούμε ένα παχύ στρώμα σταγονιδίων θειικού οξέος. Αλλωστε από το 1967 ο Καρλ Σαγκάν είχε γράψει πως μπορεί να υπάρχει ζωή στα σύννεφα της Αφροδίτης - στα στρώματα των νεφών θειικού οξέος, εκεί όπου οι θερμοκρασίες μοιάζουν με αυτές στη Γη και μικρές ποσότητες νερού εμφανίζονται. Ο Λουνίν, προσθέτει ένα σημαντικό ερώτημα: Εάν αποδεχθούμε ότι η φωσφίνη παρήχθη βιολογικά, από πού προήλθε η ζωή; Διότι είναι ένα άλλο πράγμα να φανταστούμε τη ζωή να προσαρμόζεται και να επιβιώνει οπορτουνιστικά στα νέφη της Αφροδίτης αλλά είναι κάτι εντελώς διαφορετικό να φανταστούμε ότι η ζωή μπορεί να δημιουργήθηκε εκεί, συμπιεσμένη ανάμεσα στην κόλαση της επιφάνειας και τα παγωμένα άκρα της ανώτερης ατμόσφαιρας του πλανήτη. https://www.tanea.gr/2020/09/18/science-technology/kryvei-arage-zoi-i-afroditi-ti-lene-oi-epistimones/

Ιδιωτική αποστολή στην Αφροδίτη το 2023 σχεδιάζει η Rocket Lab. Αυτές τις ημέρες η Αφροδίτη βρίσκεται στο επίκεντρο της τεχνολογικής/ επιστημονικής επικαιρότητας, ύστερα από την ανακοίνωση περί εντοπισμού φωσφίνης στην ατμόσφαιρά της, που θεωρείται πιθανή ένδειξη ύπαρξης ζωής. Σε αυτό το πλαίσιο, οι επικεφαλής της NASA και της Roscosmos μίλησαν τις τελευταίες ημέρες για τα σχέδια των διαστημικών υπηρεσιών ΗΠΑ και Ρωσίας για τον πλανήτη- ωστόσο φαίνεται ότι στην «κούρσα» για τον αφιλόξενο (έχει χαρακτηριστεί πολλάκις «κόλαση», λόγω των υψηλών θερμοκρασιών και της τεράστιας ατμοσφαιρικής πίεσης στην επιφάνειά της) πλανήτη θα εισέλθουν και ιδιωτικές εταιρείες. Ο διευθύνων σύμβουλος της Rocket Lab, Πίτερ Μπεκ, μιλώντας στο New Atlas και στο BBC News, αποκάλυψε ότι η εταιρεία του εστιάζει στην Αφροδίτη, σχεδιάζοντας μια ιδιωτική αποστολή εκεί το 2023 (παραπέμποντας στον τρόπο με τον οποίο η SpaceX του Έλον Μασκ εστιάζει στον Άρη). Η Rocket Lab κατάφερε να φτάσει σε τροχιά για πρώτη φορά στις αρχές του 2018, και ο πύραυλος Electron της – που εκτοξεύεται από τη Νέα Ζηλανδία- έχει χρησιμοποιηθεί για την εκτόξευση δορυφόρων για τη NASA, τη DARPA και την αμερικανική πολεμική αεροπορία, ενώ πρόσφατα άρχισαν δοκιμές μεθόδων ανάκτησης με σκοπό την ανακύκλωση του πρώτου ορόφου του πυραύλου. Η εταιρεία ανέκαμψε γρήγορα μετά από μια αποτυχημένη εκτόξευση τον Ιούλιο, επιστρέφοντας σε κανονική λειτουργία τον Αύγουστο, και νωρίτερα μέσα στον μήνα εκτόξευσε για πρώτη φορά δικό της δορυφόρο: Ο Photon είναι σχεδιασμένος για υποστήριξη τηλεπικοινωνιών και πλοήγησης σε μικρότερους δορυφόρους, ενώ επίσης μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως σκάφος για διαπλανητικές αποστολές. Πρόσφατα η Rocket Lab κέρδισε συμβόλαιο για υπηρεσίες εκτόξευσης στο πλαίσιο της αποστολής CAPSTONE της NASA στη Σελήνη, με το Photon να χρησιμοποιείται για να τεθεί σε τροχιά γύρω από τη Σελήνη ένας μικρός δορυφόρος CubeSat. Παράλληλα, όπως προκύπτει, η εταιρεία σχεδίαζε μια εξερευνητική αποστολή στην Αφροδίτη, όπως είπε στο New Atlas ο Μπεκ: «Πάντα με συνάρπαζε τρομερά η Αφροδίτη. Περνούσα πολύ χρόνο ως παιδί κοιτώντας την με τηλεσκόπιο και πάντα την έβρισκα συναρπαστική επειδή είναι πραγματικά, από πολλές απόψεις, ένας από τους κοντινότερους στη Γη πλανήτες στο ηλιακό μας σύστημα. Είναι στο ίδιο μέγεθος και έχει μια πολύ μεγάλη ατμόσφαιρα. Όχι πολύ καιρό πριν, σε γαλαξιακή κλίμακα, η Αφροδίτη έμοιαζε πολύ περισσότερο στη Γη από ό,τι τώρα. Η Αφροδίτη είναι κατά κάποιον τρόπο η αδελφή της Γης που πήγε στραβά. Είναι “αδελφή” της Γης, αλλά σε αυτήν η κλιματική αλλαγή έχει εντελώς εκτροχιαστεί...υπάρχουν τρία μέρη στο ηλιακό μας σύστημα όπου είναι αποδεκτό πως τα περιβάλλοντα είναι τέτοια που, θα μπορούσαν, τουλάχιστον εν δυνάμει, να φιλοξενούν κάποιο είδος ζωής. Και τα σύννεφα της Αφροδίτης εδώ και καιρό θεωρούνταν πως ήταν ένα από αυτά...όταν κερδίσαμε το συμβόλαιο της NASA για να πάμε στη Σελήνη, έναν χρόνο πριν, αντί να φτιάξουμε απλά ένα διαστημόπλοιο ικανό να φτάσει στη Σελήνη, είπα στην ομάδα “ας φτιάξουμε ένα που μπορεί να πάει και στην Αφροδίτη μια και αρχίζουμε. Επειδή αν φτάσουμε στη Σελήνη, δεν θα είναι πολύ πιο δύσκολο να φτάσουμε στην Αφροδίτη. Οπότε δουλεύουμε στη δική μας ιδιωτική αποστολή στην Αφροδίτη εδώ και καιρό, και είναι θαυμάσιο που υπάρχει πολύ μεγαλύτερο ενδιαφέρον για τον πλανήτη». Όπως είπε, σκοπός είναι η δημιουργία μιας οικονομικής πλατφόρμας που θα μπορεί να ταξιδέψει με χαμηλό κόστος γρήγορα σε άλλους πλανήτες για να τους εξερευνήσει. Μιλώντας για το Photon, ανέφερε ότι «η πλατφόρμα που φτιάξαμε εδώ για να πάμε τη NASA στη Σελήνη, και μετά τη δική μας αποστολή, και άλλες αποστολές μετά από αυτό, και άλλες αποστολές αργότερα, είναι μια πλατφόρμα πραγματικά χαμηλού κόστους, πραγματικά γρήγορη και πραγματικά ικανή...ο πρώτος μας δορυφόρος Photon εκτοξεύτηκε πριν από μερικές εβδομάδες με πύραυλο Electron, και το Photon Lunar, που είναι βασικά το ίδιο διαστημόπλοιο με το διαστημόπλοιο για την Αφροδίτη, εκτοξεύεται στις αρχές του επόμενου χρόνου για να πάει στη Σελήνη για λογαριασμό της NASA. Και μετά, το 2023 είναι το βέλτιστο παράθυρο για να καταφθάσουμε στην Αφροδίτη σε μικρό χρονικό πλαίσιο». Ο ίδιος παραδέχεται πως οι τεχνικές προκλήσεις για μια τέτοια αποστολή είναι πολλές και ο ίδιος είναι πρόθυμος να χρηματοδοτήσει μια αποστολή στην Αφροδίτη, «μα σίγουρα ελπίζουμε να πείσουμε και άλλους να πραγματοποιήσουν μια ολόκληρη εκστρατεία αποστολών». Σε άλλη συνέντευξή του στο BBC News είπε ότι το σχέδιό του είναι η ρίψη ενός εξερευνητικού ατμοσφαιρικού σκάφους στην Αφροδίτη, το οποίο κατά την κάθοδό του θα μεταδίδει στο Photon στοιχεία από τις παρατηρήσεις στα σύννεφα του πλανήτη. Όπως είπε, η δουλειά που γίνεται έχει να κάνει με ένα φορτίο 37 κιλών. «Μπορεί να μην ακούγεται πολύ, αλλά 37 κιλά μπορούν να σου παρέχουν πολύ εξοπλισμό, ειδικά αν είσαι πλέον πολύ στοχευμένος ως προς το τι ψάχνεις και τι προσπαθείς να μετρήσεις» είπε στο BBC News. «Είναι πολύ δύσκολο για τις κυβερνήσεις να κινηθούν γρήγορα, αλλά μια διαστημική αποστολή μπορεί. Μπορούμε να πάμε εκεί με λίγα χρήματα, και μπορούμε να πάμε εκεί πολλές φορές» σημείωσε σχετικά. https://www.naftemporiki.gr/story/1637669/idiotiki-apostoli-stin-afroditi-to-2023-sxediazei-i-rocket-lab

Η Ρωσική διαστημική υπηρεσία διεκδικεί την Αφροδίτη - «Είναι δικός μας πλανήτης» Oι Ρώσοι διεκδικούν τον πλανήτη Αφροδίτη κατ' αποκλειστικότητα λίγες μέρες αφού ανακοινώθηκε ότι ανιχνεύθηκαν ίχνη φωσφίνης στην ατμόσφαιρα του. Ο Ντμίτρι Ρογκόζιν, διευθυντής του οργανισμού Roscosmos δήλωσε ότι η Σοβιετική Ένωση ήταν η πρώτη διαστημική δύναμη η οποία εξερεύνησε την Αφροδίτη. Αυτό συνέβη πριν από 45 χρόνια, το 1975, όταν το διαστημόπλοιο Venera 9 κατάφερε να συλλέξει πολύ σημαντικά δεδομένα, όπως πχ ότι στην επιφάνεια του πλανήτη επικρατούν θερμοκρασίες της τάξης των 450 βαθμών Κελσίου. «Η χώρα μας» είπε με έμφαση ο Ρογκόζιν, «υπήρξε η πρώτη και η μόνη που προσεδάφισε επιτυχώς διαστημόπλοιο στην Αφροδίτη. Μαζέψαμε πληροφορίες -αλλά εκεί πάνω είναι σωστή κόλαση. Σε κάθε περίπτωση, πιστεύουμε ότι η Αφροδίτη είναι ένας ρωσικός πλανήτης» κατέληξε ο Ντμίτρι Ρογκόζιν μιλώντας στο πρακτορείο ειδήσεων TASS. Η Ρωσία σκοπεύει να εντείνει τις προσπάθειές της να κατακτήσει, ή, έστω, να εξερευνήσει περαιτέρω την Αφροδίτη. Αφ' ενός θα συμμετέχει σε κοινό πρόγραμμα με τη NASA και την αποστολή με κωδικό «Venera-D Project», αφ' ετέρου όμως οι Ρώσοι θα κινηθούν και ανεξάρτητα, βάσει των δικών τους σχεδίων για την Αφροδίτη. Οι επιστήμονες στο κέντρο Roscosmos θεωρούν ότι στον συγκεκριμένο πλανήτη έχει συμβεί μια μείζων οικολογική και κλιματική καταστροφή, εξαιτίας της οποίας διαμορφώθηκαν οι ακραίες συνθήκες θερμοκρασίας και ατμοσφαιρικής πίεσης που επικρατούν σήμερα. Επίσης, σε ό,τι αφορά στους Ρώσους, μετά από την ανακοίνωση για τη φωσφίνη από διεθνή επιστημονική ομάδα με βάση το πανεπιστήμιο του Κάρντιφ, στην Ουαλία, στο ζήτημα παρενέβη ο δισεκατομμυριούχος Γιούρι Μίλνερ, κάτι αντίστοιχο με τον Ελον Μασκ σε ρωσική εκδοχή. Ο Μίλνερ προθυμοποιήθηκε να χρηματοδοτήσει την εξερεύνηση της ατμόσφαιρας που περιβάλλει την Αφροδίτη, αναζητώντας «ίχνη πρωτόγονων μορφών ζωής» στα όξινα νέφη πάνω από τον πλανήτη. https://www.pronews.gr/epistimes/diastima/915962_i-rosiki-diastimiki-ypiresia-diekdikei-tin-afroditi-einai-dikos-mas

NASA και Roscosmos «κοιτούν» την Αφροδίτη μετά τον εντοπισμό πιθανών ιχνών ζωής. Οι πρόσφατες ανακοινώσεις περί εντοπισμού πιθανού ίχνους εξωγήινης ζωής στην Αφροδίτη προκάλεσαν αίσθηση- και ο εν λόγω αφιλόξενος μεν, εξαιρετικά ενδιαφέρων δε, πλανήτης, έχει επανέλθει δυναμικά στο προσκήνιο, τραβώντας πάνω του έντονο το ενδιαφέρον της επιστημονικής και μη κοινότητας, με τους επικεφαλής των διαστημικών υπηρεσιών ΗΠΑ και Ρωσίας να προβαίνουν σε ανακοινώσεις σχετικά με τις μελλοντικές αποστολές στην Αφροδίτη. Σε ανακοίνωσή του ο Τζιμ Μπράιντενσταϊν, επικεφαλής της NASA, σημειώνει πως η Αφροδίτη είναι «μία στάση στην αναζήτησή μας για ζωή», παραθέτοντας μια σειρά από αποστολές που εστιάζουν σε αστροβιολογικούς στόχους: Μεταξύ αυτών είναι η αποστολή του οχήματος Perseverance στον Άρη, καθώς και οι επερχόμενες αποστολές Dragonfly στον Τιτάνα και Europa Clipper στην Ευρώπη. Σε αυτό το πλαίσιο, τονίζει, εξετάζονται τέσσερις αποστολές για την επιλογή μέχρι και δύο αποστολών Discovery του χρόνου. Μεταξύ αυτών είναι μια αστροβιολογική αποστολή στον Τρίτωνα, φεγγάρι του Ποσειδώνα, και μια γεωλογική αποστολή στην Ιώ, φεγγάρι του Δία. Οι άλλες δύο αποστολές που εξετάζονται είναι για την Αφροδίτη: Μία για την κατανόηση της ατμόσφαιράς της και άλλη μία για την κατανόηση της γεωλογικής ιστορίας της Αφροδίτης. «Οι ΗΠΑ επίσης συνεργάζονται με την Ευρώπη σε άλλη μια προτεινόμενη αποστολή στην Αφροδίτη, ονόματι EnVision, που θα μπορούσε να επιλεγεί για να πάει στον γείτονά μας» τόνισε ο επικεφαλής της NASA. Από πλευράς του ο επικεφαλής της ρωσικής Roscosmos, Ντίμτρι Ρογκόζιν, δήλωσε πως η ρωσική διαστημική υπηρεσία σκοπεύει να εστιάσει τις προσπάθειές της στην Αφροδίτη, με τη Μόσχα να σχεδιάζει να στείλει δική της αποστολή εκεί πέρα από τη σχεδιαζόμενη Venera-D, που προορίζεται να γίνει από κοινού με τις ΗΠΑ. «Πιστεύουμε ότι η Αφροδίτη είναι ένας ρωσικός πλανήτης, οπότε και δεν θα έπρεπε να βρεθούμε πίσω» είπε, σύμφωνα με το RT, αναφερόμενος στη μακρά ιστορία σοβιετικών αποστολών στην Αφροδίτη. «Αποστολές στην Αφροδίτη περιλαμβάνονται στο πρόγραμμα διαστημικής εξερεύνησης για το 2021-2030». Η επόμενη ρωσική αποστολή στην Αφροδίτη προορίζεται για τα τέλη της δεκαετίας του 2020- μια κοινή αποστολή ΗΠΑ και Ρωσίας. Παράλληλα η χώρα αναπτύσσει το δικό της πρόγραμμα εξερεύνησης του πλανήτη, με αποστολή τουλάχιστον τριών ερευνητικών οχημάτων εκεί. Σημειώνεται πως το 1970 το σοβιετικό Venera 7 έγινε το πρώτο διαστημόπλοιο που κατάφερε να προσεδαφιστεί «μαλακά» σε άλλο πλανήτη, φτάνοντας στην επιφάνεια της Αφροδίτης, και να μεταδώσει δεδομένα πίσω στη Γη. https://www.naftemporiki.gr/story/1636770/nasa-kai-roscosmos-koitoun-tin-afroditi-meta-ton-entopismo-pithanon-ixnon-zois

Κρύβει, άραγε, ζωή η Αφροδίτη; - Τι λένε οι επιστήμονες. O αστροφυσικός Καρλ Σαγκάν συνήθιζε να λέει ότι οι εντυπωσιακοί ισχυρισμοί απαιτούν εντυπωσιακές αποδείξεις. Το κύριο ερώτημα που δημιουργείται μετά τις ανακοινώσεις επιστημόνων για την πιθανότητα ύπαρξης ζωής στον πλανήτη Αφροδίτη, είναι εάν οι αποδείξεις είναι τόσο εντυπωσιακές ώστε να ικανοποιείται ο νόμος του Σαγκάν. Τα στοιχεία είναι απλά: στην ατμόσφαιρα της Αφροδίτης υπάρχει φωσφίνη (ένα άτομο φωσφόρου συνδεδεμένο με τρία άτομα υδρογόνου, PH3), ένα εξαιρετικά σπάνιο μόριο στη φύση, το οποίο στη Γη προέρχεται είτε από τη δραστηριότητα ορισμένων μικροβίων που ζουν χωρίς οξυγόνο ή από βιομηχανικές διαδικασίες. Κρύβει, άραγε, ζωή η Αφροδίτη; - Τι λένε οι επιστήμονες Εάν το ίδιο ισχύει και για την Αφροδίτη, η απλή παρουσία φωσφίνης θα ήταν ένας δείκτης μικροβιακής δραστηριότητας στην ατμόσφαιρά της. (Διότι το να υπάρχει βιομηχανική δραστηριότητα στην Αφροδίτη θα ήταν ακόμη πιο απίθανο). Κάποιες αβιοτικές (μη βιολογικές) διεργασίες είναι γνωστό ότι μπορούν να παράγουν φωσφίνη, συμπεριλαμβανομένης της ηφαιστειακής δραστηριότητας, της αστραπής και της ηλιακής ακτινοβολίας, αλλά όχι στις παρατηρούμενες ποσότητες τώρα. Η απλούστερη υπόθεση είναι ότι υπάρχουν μικρόβια στην ατμόσφαιρα της Αφροδίτης. Η σύγχρονη αστρονομία έχει αποκαλύψει πως οι θερμοκρασίες στην Αφροδίτη αγγίζουν τους 460 βαθμούς Κελσίου, είναι ξερή σαν μια απέραντη έρημος και η ατμόσφαιρά της είναι γεμάτη από θειικό οξύ - όλα αυτά κάνουν τον πλανήτη ένα από τα πιο απίθανα μέρη για να εξελιχθεί η ζωή, τουλάχιστον όπως τη γνωρίζουμε στη Γη. Ομως τα δεδομένα κυριαρχούν: στον δηλητηριώδη αέρα του πλανήτη Αφροδίτη υπάρχει άφθονη φωσφίνη και αυτό πρέπει να εξηγηθεί. Υπάρχει ζωή H 34χρονη Κλάρα Σόουζα-Σίλβα εργάζεται στο ΜΙΤ, σε μια από τις ομάδες των ειδικών που έκανε την ανακοίνωση η οποία ειδικεύεται στον εντοπισμό όλων των πιθανών χημικών συστατικών στην ατμόσφαιρα ενός πλανήτη που δείχνει την ύπαρξη ζωής. Εχουν καταλήξει στο συμπέρασμα πως όπου υπάρχει φωσφίνη υπάρχει ζωή. «Βάσει των γνώσεών μας από τη χημεία, τη φυσική, τη φασματοσκοπία και την Αφροδίτη, η πιο πιθανή εξήγηση είναι πως εντοπίσαμε φωσφίνη. Και είμαι πεπεισμένη, ότι η πιο πιθανή εξήγηση για τη φωσφίνη, όσο τρελό και εάν ακούγεται, είναι πως υπάρχει ζωή. Θα πρέπει να μελετήσουμε την Αφροδίτη σε βάθος και να βρούμε αποδείξεις. Μέχρι στιγμής έχουμε αποκλείσει όλες τις άλλες πιθανότητες προέλευσης της φωσφίνης και συνεχίζουμε. Εάν βρούμε ότι υπάρχει ζωή εκεί, αλλάζουν τα πάντα. Δεν σημαίνει απλά ότι δεν είμαστε μόνοι μας. Θα σημαίνει ότι εάν υπάρχει ζωή στη Γη και στην Αφροδίτη, τότε η ζωή στο σύμπαν είναι πιο συνήθης απ' όσο πιστεύουμε. Αυτό θα σημαίνει ότι ίσως υπάρχουν εκατοντάδες, χιλιάδες διαφορετικές βιοχημικές μορφές στον γαλαξία και στα ηλιακά συστήματα που είναι κοντά στον δικό μας. Ελπίζω. Εάν υπάρχει ζωή στην Αφροδίτη θα υπάρχει και σε πολλά άλλα μέρη». Είναι δυνατόν να υπάρχει ζωή σε έναν πλανήτη με τόσο υψηλή θερμοκρασία; Είναι, απαντά ο Τζόναθαν Λουνίν καθηγητής Φυσικών Επιστημών και πρόεδρος του τμήματος Αστρονομίας του πανεπιστημίου Κορνέλ. «Είναι, εάν σκεφτούμε ότι μπορεί να υπάρχει στη δροσερή μέση ατμόσφαιρα του πλανήτη, εκεί όπου παρατηρούμε ένα παχύ στρώμα σταγονιδίων θειικού οξέος. Αλλωστε από το 1967 ο Καρλ Σαγκάν είχε γράψει πως μπορεί να υπάρχει ζωή στα σύννεφα της Αφροδίτης - στα στρώματα των νεφών θειικού οξέος, εκεί όπου οι θερμοκρασίες μοιάζουν με αυτές στη Γη και μικρές ποσότητες νερού εμφανίζονται. Ο Λουνίν, προσθέτει ένα σημαντικό ερώτημα: Εάν αποδεχθούμε ότι η φωσφίνη παρήχθη βιολογικά, από πού προήλθε η ζωή; Διότι είναι ένα άλλο πράγμα να φανταστούμε τη ζωή να προσαρμόζεται και να επιβιώνει οπορτουνιστικά στα νέφη της Αφροδίτης αλλά είναι κάτι εντελώς διαφορετικό να φανταστούμε ότι η ζωή μπορεί να δημιουργήθηκε εκεί, συμπιεσμένη ανάμεσα στην κόλαση της επιφάνειας και τα παγωμένα άκρα της ανώτερης ατμόσφαιρας του πλανήτη. https://www.tanea.gr/2020/09/18/science-technology/kryvei-arage-zoi-i-afroditi-ti-lene-oi-epistimones/

Εκτόξευση και επιστροφή επαναχρησιμοποιούμενου διαστημοπλοίου από την Κίνα. Ένα πειραματικό επαναχρησιμοποιούμενο διαστημόπλοιο που που εκτοξεύτηκε την Παρασκευή από την Κίνα επέστρεψε επιτυχώς την Κυριακή στη Γη, σε χώρο που είχε προσδιοριστεί- σηματοδοτώντας ένα επίτευγμα το οποίο θα μπορούσε να οδηγήσει σε φθηνότερες αποστολές στο διάστημα, όπως μετέδωσε το κινεζικό πρακτορείο Xinhua. Όπως υπογραμμίζει το Reuters, στην αποστολή διατηρήθηκε «χαμηλό προφίλ». Το κινεζικό πρακτορείο μετέδωσε ότι το σκάφος έμεινε σε τροχιά για δύο ημέρες, αφού εκτοξεύτηκε με πύραυλο Long March-2F από το κέντρο εκτοξεύσεων Τζιουκουάν στη βορειοδυτική Κίνα στις 4 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με τη South China Morning Post, αν και δεν αποκαλύφθηκαν λεπτομέρειες για το διαστημόπλοιο, μια στρατιωτική πηγή είχε αναφέρει προηγουμένως πως θα μπορούσε να ειπωθεί ότι θυμίζει το αμερικανικό μη επανδρωμένο Χ-37Β, το οποίο έχει χαρακτηριστεί ως μια μικρότερη έκδοση του διαστημικού λεωφορείου. Η επιστροφή του σκάφους σχολιάστηκε ευρύτατα στα κινεζικά μέσα κοινωνικής δικτύωσης, όπως το Weibo (το «κινεζικό Twitter»). Παρόλα αυτά, δεν έχουν δοθεί λεπτομέρειες σχετικά με τις τεχνολογίες που δοκιμάστηκαν, ενώ δεν είναι καν γνωστό εάν πρόκειται για ένα σκάφος σαν το διαστημικό λεωφορείο. Εάν πάντως θυμίζει όντως το Χ-37Β, θα έχει μέγεθος αρκετά μικρότερο από αυτό του «Space Shuttle»- κάπου γύρω στο 1/5 αυτού. Πριν τρία χρόνια η Κίνα είχε ανακοινώσει ότι θα εκτόξευε το 2020 ένα διαστημόπλοιο που μπορεί να πετά σαν αεροπλάνο και θα ήταν επαναχρησιμοποιούμενο, αυξάνοντας τη συχνότητα των εκτοξεύσεων και μειώνοντας τα κόστη των αποστολών. Η Κίνα διατηρεί ένα φιλόδοξο διαστημικό πρόγραμμα, στο πλαίσιο του οποίου πέρυσι απεστάλη όχημα εδάφους (ρόβερ) στην αθέατη πλευρά της Σελήνης, ενώ η πρώτη αποστολή στον Άρη εκτοξεύτηκε τον Ιούλιο. Επίσης, νωρίτερα μέσα στο έτος ολοκληρώθηκε το δίκτυο δορυφόρων για το σύστημα πλοήγησης BeiDou, που είναι ανταγωνιστικό στο GPS. https://www.naftemporiki.gr/story/1634023/ektokseusi-kai-epistrofi-epanaxrisimopoioumenou-diastimoploiou-apo-tin-kina

MOSAiC: Στην τελική της φάση η μεγαλύτερη επιστημονική αποστολή στην Αρκτική. Την άφιξη της αποστολής MOSAiC- της μεγαλύτερης και πιο μακροσκελούς επιστημονικής αποστολής στην Αρκτική που έχει γίνει στην ιστορία- στον Βόρειο Πόλο και την έναρξη της τελικής της φάσης ανακοίνωσε ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Διαστήματος (ΕΟΔ- ESA). Όπως ανακοινώθηκε την Τετάρτη, η αποστολή έφτασε στον Βόρειο Πόλο στις 19 Αυγούστου, μετά από μια παράκαμψη που δεν είχε προγραμματιστεί, εξαιτίας απρόσμενων συνθηκών (ο θαλάσσιος πάγος ήταν ελαφρύτερος του αναμενομένου). Πλέον εισέρχεται στο τελικό της στάδιο, με τους ερευνητές να διερευνούν το τελευταίο κομμάτι αυτού που χαρακτηρίζεται ως «Αρκτικό παζλ»: Την ανάπτυξη νέου θαλάσσιου πάγου ως «σήματος» για το τέλος της καλοκαιρινής περιόδου. Το γερμανικό ερευνητικό παγοθραυστικό Polarstern αναχώρησε τον Σεπτέμβριο του 2019 από το Τρόμσο της Νορβηγίας για να περάσει έναν χρόνο περιπλανώμενο στον Αρκτικό Ωκεανό, παγιδευμένο στον πάγο, Αφού απελευθερώθηκε από τους πάγους όπου βρισκόταν κατά τους προηγούμενους 10 μήνες, το παγοθραυστικό πέρασε από το Στενό Φραμ και έπλευσε κατά μήκος της βόρειας ακτής της Γροιλανδίας- μιας περιοχής που συνήθως καλύπτεται από πυκνούς, πολυετείς πάγους. Χρησιμοποιώντας δορυφορικές εικόνες και δεδομένα για τον θαλάσσιο πάγο, ερευνητές στο πλοίο διαπίστωσαν πως οι συνθήκες του πάγου φέτος ήταν «ελαφρύτερες από το συνηθισμένο» και ήταν σε θέση να ολοκληρώσουν το ταξίδι τους στον Βόρειο Πόλο μέσα σε μόλις έξι ημέρες. Στο σκάφος, στο πλαίσιο του διαρκείας ενός έτους πειράματος, περίπου 600 ερευνητές από 20 χώρες πραγματοποιούν διάφορα πειράματα σχετικά με τον πάγο που βρίσκεται γύρω από το πλοίο προκειμένου να αποκτήσουν πληροφορίες και στοιχεία που θα βοηθήσουν στην καλύτερη κατανόηση της κλιματικής αλλαγής. Ένα από τα πειράματα του ΕΟΔ περιλαμβάνει τη χρήση ενός νέου ραντάρ για τη μέτρηση θαλασσίου πάγου, που είναι ικανό να κάνει διάκριση μεταξύ πάγου και χιονιού στα πρώτα αποτελέσματα. https://www.naftemporiki.gr/story/1635037/mosaic-stin-teliki-tis-fasi-i-megaluteri-epistimoniki-apostoli-stin-arktiki

Ρώσοι επιστήμονες βρήκαν μετεωρίτη με απολίθωμα βακτηρίου παλαιότερο από το ηλιακό μας σύστημα. Ρώσοι επιστήμονες, ανακάλυψαν σε μετεωρίτη ένα απολίθωμα βακτηρίου, το οποίο εκτιμήθηκε ως παλαιότερο της Γης και πιθανότατα, παλαιότερο ακόμη και του Ηλιακού μας συστήματος. Η ρωσική ερευνητική ομάδα ανέλυσε τον μετεωρίτη Orgueil, ο οποίος το 1864 διαπέρασε την ατμόσφαιρα της Γης και κατέπεσε -όσο έμεινε από την τριβή και τη φωτιά- στη Γαλλία. Το ιδιαίτερο ενδιαφέρον με τον συγκεκριμένο μετεωρίτη, ο οποίος είναι ο μεγαλύτερος που έχει καταπέσει στη Γη με σύσταση από χονδρίτη CI, είναι τα υψηλά επίπεδα υδράργυρου και τα ανώμαλα ισοτοπικά xenon που έχουν βρεθεί, καθώς δεν αποτελούν τυπική σύνθεση για μετεωρίτες του είδους του. Οι επιστήμονες από το Παλαιοντολογικό Ινστιτούτο της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών και το Κοινό Ινστιτούτο Πυρηνικής Έρευνας (JINR) λένε ότι έχουν συγκεντρώσει «αδιαμφισβήτητες αποδείξεις ζωής» σε έναν άλλο πλανήτη και μάλιστα έναν πλανήτη αρχαιότερο της Γης. Παρουσίαση ντοκουμέντων τον Νοέμβριο «Οι εικόνες που φτιάξαμε ερμηνεύονται με σαφήνεια. Δεν μπορεί κανείς να τις αμφισβητήσει», δήλωσε ο Aleksey Rozanov, επικεφαλής ερευνητής του Κέντρου Αστροβιολογίας JINR στο πρακτορείο ειδήσεων RIA Novosti. Οι επιστήμονες σκοπεύουν να κυκλοφορήσουν ένα άλμπουμ που θα περιέχει όλες τις φωτογραφίες από τα ευρήματά τους στον μετεωρίτη, τον Νοέμβριο. Ένα δείγμα δόθηκε στη δημοσιότητα, καθώς φωτογραφήθηκε το βακτήριο στον μετεωρίτη: Ο Ροζάνοφ παραδέχτηκε ότι η ομάδα του δεν ήταν η πρώτη που βρήκε ίχνη ζωής στον μετεωρίτη. Όλα τα στοιχεία που είχαν ανακαλυφθεί προηγουμένως, είχαν «παρερμηνευτεί», καθώς οι επιστήμονες απλώς αρνήθηκαν να πιστέψουν ότι ήταν αλήθεια. Ένας διάσημος αστροβιολόγος της NASA, ο Richard Hoover, ισχυρίστηκε ότι βρήκε απολιθώματα στον μετεωρίτη, αλλά η NASA πήρε αποστάσεις από τους ισχυρισμούς του εκείνη την εποχή, επικαλούμενη έλλειψη κριτικών από ομοτίμους. ​Τώρα, σύμφωνα με τη RIA, ο Χούβερ έχει προσχωρήσει στη ρωσική ομάδα για να αποδείξει ότι το ουράνιο αντικείμενο περιέχει, στην πραγματικότητα, απολιθωμένα βακτήρια. Τα απολιθώματα μελετήθηκαν λεπτομερώς με τη βοήθεια ενός ηλεκτρονικού μικροσκοπίου υψηλής ανάλυσης, το οποίο επέτρεψε στους ερευνητές να ανακαλύψουν διάφορα είδη βακτηρίων που διατηρούνται μέσα στο διαστημικό βράχο. ​Τα μικροοργανικά απολιθώματα βρέθηκαν μέσα στον μετεωρίτη και όχι στην επιφάνειά του, σημειώνουν οι επιστήμονες, προσθέτοντας ότι δεν θα μπορούσαν να φτάσουν εκεί, αφού είχε ήδη πέσει στη Γη. Ευρήματα που υπάρχουν μόνο σε «ζωντανούς» πλανήτες Μερικές από τις πιο εντυπωσιακές ανακαλύψεις περιλαμβάνουν απολιθώματα των λεγόμενων μαγνητικών βακτηρίων. Βασίζονται σε ένα πλανητικό μαγνητικό πεδίο για να προσανατολιστούν στο περιβάλλον και συνήθως βρίσκονται σε υδάτινα περιβάλλοντα όπως έλη, θάλασσες ή λίμνες. ​Πιο πρόσφατα, η ομάδα βρήκε επίσης ίχνη ενός μονοκύτταρου φυκιού στον μετεωρίτη Orgueil, μαζί με μικροοργανισμούς που μοιάζουν με ορισμένα είδη αμοιβάδων. Αυτές οι ανακαλύψεις δείχνουν ότι τέτοιοι μικροοργανισμοί μπορούσαν να προέρχονται μόνο από έναν άλλο πλανήτη που έχει μαγνητικό πεδίο και τουλάχιστον εν μέρει καλύπτεται με υγρό νερό, εξήγησε ένας νεαρός συνεργάτης του εργαστηρίου ραδιοβιολογίας JINR, Mikhail Kapralov. Δεν είναι γνωστό ακριβώς πόσο χρονών είναι ο μετεωρίτης του Orgueil, αλλά οι επιστήμονες πιστεύουν ότι μπορεί να είναι πολύ παλαιότερος από τη Γη ή μάλλον ακόμη μεγαλύτερος από το ίδιο το ηλιακό σύστημα. https://www.pronews.gr/epistimes/diastima/915291_rosoi-epistimones-vrikan-meteoriti-me-apolithoma-vaktirioy-palaiotero-apo