Δροσος Γεωργιος

Το όχημα μεταφοράς Progress MS-15 εκτοξευτηκε από το κοσμοδρόμιο Baikonur. Στο κοσμοδρόμιο Baikonur, το Progress MS-15 μεταφοράς φορτηγού οχήματος (TGC) κυκλοφόρησε, αναπτύχθηκε και κατασκευάστηκε από την RSC Energia στο πλαίσιο του προγράμματος της 76ης αποστολής εφοδιασμού στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό (ISS).Το TGK Progress MS-15 ξεκίνησε από τον ιστότοπο 31 στις 17:26:21 ώρα Μόσχας. Σε 8 λεπτά 49 δευτερόλεπτα μετά την επαφή του ανελκυστήρα, το διαστημικό σκάφος διαχωρίστηκε από το τρίτο στάδιο και μπήκε στην υπολογισμένη τροχιά. Τα ηλιακά πάνελ παρουσιάστηκαν σύμφωνα με το κυκλογράφημα. Στην πρώτη τροχιά γύρω από τη Γη, το Progress MS-15 ξεκίνησε ένα πρόγραμμα για ένα εξαιρετικά γρήγορο αυτόνομο ραντεβού δύο τροχιών με το ISS υπό την επίβλεψη ειδικών από την Κύρια Ομάδα Ελέγχου Πτήσης Επιχειρήσεων του Ρωσικού Τμήματος (RS) του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού, που εργάζεται στο MCC. Η σύνδεση με τη μονάδα Pirs του ISS RS αναμένεται στις 20:47:52 ώρα Μόσχας. Το TGK Progress MS-15 πρόκειται να παραδώσει στο ISS 620 kg καυσίμου, 46 kg συμπιεσμένα αέρια, καθώς και 1,43 τόνους φορτίου, συμπεριλαμβανομένων 420 λίτρων νερού για το σύστημα Rodnik, αναλώσιμο εξοπλισμό των συστημάτων ISS επί του σκάφους και όργανα για τη διεξαγωγή διαστημικών πειραμάτων, αντικείμενα ρούχα και είδη υγιεινής και υγιεινής, φάρμακα και τρόφιμα για τα μέλη του πληρώματος των ενεργών αποστολών. https://www.energia.ru/ru/news/news-2020/news_07-23.html

NASA Television to Air Space Station Cargo Ship Launch, Docking Η NASA Television θα παρέχει ζωντανή κάλυψη της εκτόξευσης και αγκυροβόλησης του ρωσικού διαστημικού σκάφους φορτίου που θα παραδωσει σχεδόν τρεις τόνους τροφίμων, καυσίμων και προμηθειών στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό (ISS) από τις 10 π.μ. EDT Πέμπτη 23 Ιουλίου. Το Progress MS-15 έχει προγραμματιστεί να εκτοξευτεί με έναν πύραυλο Soyuz-2.1a στις 10:26 π.μ. (7:26 μ.μ. ώρα Baikonur) από το κοσμοδρόμιο Baikonur στο Καζακστάν. Η κάλυψη ραντεβού και αγκυροβόλησης θα ξεκινήσει στις 1 μ.μ., με το διαστημικό σκάφος Progress να αναμένεται να συνδεθεί αυτόματα με το διαμέρισμα σύνδεσης Pirs στο ρωσικό τμήμα του σταθμού στις 1:47 μ.μ. Το Progress MS-15 θα παραμείνει αγκυροβολημένο στο σταθμό για περισσότερους από τέσσερις μήνες, αναχωρώντας τον Δεκέμβριο για την απομάκρυνσή του στην ατμόσφαιρα της Γης. Για σχεδόν 20 χρόνια, οι άνθρωποι ζούν και εργάζονται συνεχώς στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό, προωθώντας επιστημονικές γνώσεις και επιδεικνύοντας νέες τεχνολογίες, καθιστώντας τις ερευνητικές ανακαλύψεις που δεν είναι δυνατές στη Γη. Ως παγκόσμια προσπάθεια, 240 άτομα από 19 χώρες έχουν επισκεφθεί το μοναδικό εργαστήριο μικροβαρύτητας που έχει φιλοξενήσει περισσότερες από 3.000 ερευνητικές έρευνες από ερευνητές σε 108 χώρες. Μάθετε περισσότερα σχετικά με τις δραστηριότητες του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού στο διαδίκτυο και ακολουθώντας @space_station και @ISS_Research στο Twitter, καθώς και τους λογαριασμούς ISS Facebook και ISS Instagram. Η φωτογραφία του ορίζοντα της Γης κοιτάζει πίσω προς την Ουρουγουάη καθώς ο Διεθνής Διαστημικός Σταθμός περιστρέφεται λίγο έξω από την ακτή του έθνους της Νότιας Αμερικής. Το σκάφος Progress 75 από τη Ρωσία απεικονίζεται στο αριστερό πρώτο πλάνο. https://www.nasa.gov/press-release/nasa-television-to-air-space-station-cargo-ship-launch-docking-1

Ο πύραυλος με το όχημα μεταφοράς Progress MS-15 είναι εγκατεστημένος στην αρχή εκτοξευσης. Ο διαστημικός πύραυλος Soyuz-2.1a (ILV) με το όχημα μεταφοράς Progress MS-15 (TGC) αφαιρέθηκε από το συγκρότημα οχημάτων εκτόξευσης και το κτιριο δοκιμών και εγκαταστάθηκε στην εγκατάσταση εκτόξευσης της τοποθεσίας 31 του κοσμοδρόμου Baikonur. Οι υπολογισμοί εκκίνησης άρχισαν να εκτελούν τεχνολογικές λειτουργίες για δοκιμές πριν από την πτήση συστημάτων και συγκροτημάτων ILV, ελέγχοντας την αλληλεπίδραση του επίγειου και επίγειου εξοπλισμού του πυραύλου και του διαστημικού συγκροτήματος. Η εκτοξευση του αναβαθμισμένου οχήματος εκτόξευσης Soyuz-2.1a με το Progress MS-15 TGC έχει προγραμματιστεί για τις 23 Ιουλίου 2020 στο πλαίσιο του προγράμματος της 76ης αποστολής εφοδιασμού του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού, https://www.energia.ru/ru/news/news-2020/news_07-20_1.html

«Μετέωρο» εμφανίστηκε στην ατμόσφαιρα της Γης και φώτισε τον νυχτερινό ουρανό της χώρας. Ένα «μετέωρο» εμφανίστηκε στην ατμόσφαιρα της Γης και εξέπεμψε αρκετή ακτινοβολία σχεδόν σε όλη την χώρα. Συγκεκριμένα, το ιδιαίτερο αστρονομικό φαινόμενο έγινε ορατό στην Αττική, στη Βοιωτία, στην Εύβοια, στη Λακωνία, στη Μαγνησία, στη Φωκίδα, στη Χίο, στην Άνδρο, στην Ευρυτανία, καθώς και σε πολλές ακόμα περιοχές. Ως «μετέωρο» ονομάζεται κάθε φωτεινό φαινόμενο που εμφανίζεται μέσα στην ατμόσφαιρα της Γης ως αποτέλεσμα της εισόδου κάποιου μετεωροειδούς σε αυτήν. Ως εκ τούτου, η κίνηση του μετεωροειδούς με μεγάλη ταχύτητα και η τριβή της επιφάνειάς του με τα μόρια της ατμόσφαιρας έχει ως αποτέλεσμα τον έντονο ιονισμό των μορίων του αέρα και, συνήθως, την συνεπακόλουθη εκπομπή φωτεινής ακτινοβολίας. https://www.pronews.gr/epistimes/diastima/907035_meteoro-emfanistike-stin-atmosfaira-tis-gis-kai-fotise-ton-nyhterino

NASA: Απλοί πολίτες ανακάλυψαν ένα σύστημα «καφέ νάνων» Εκατοντάδες είναι οι ανακαλύψεις από απλούς πολίτες που πολλές φορές δίχως επιστημονικές γνώσεις συμβάλλουν σε τεράστιο βαθμό στη διαμόρφωση του σημερινού διαστημικού προγράμματος. Η NASA ενημέρωσε για τη συμβολή των ιδιωτών στο πρόγραμμά της και τις ανακαλύψεις που έχουν επιτύχει μέσω του Backyard Worlds: Planet 9, ενός επιστημονικού προγράμματος πολιτών που χρηματοδοτείται από τη διαστημική υπηρεσία και είναι μια συνεργασία μεταξύ εθελοντών και επαγγελματιών επιστημόνων. Το Backyard Worlds ενσωματώνει δεδομένα από τον δορυφόρο της NASA Near-Earth Object Wide-Field Infrared Survey Explorer (NEOWISE), μαζί με τις παρατηρήσεις all-sky που συλλέχθηκαν μεταξύ του 2010 και του 2011 υπό το προηγούμενο moniker, WISE. Τα δεδομένα από το διαστημικό τηλεσκόπιο Spitzer της NASA και τις εγκαταστάσεις του NOIRLab του Εθνικού Επιστημονικού Ιδρύματος συνέβαλαν επίσης στην ανάλυση. «Τεράστια σύγχρονα σύνολα δεδομένων μπορούν να ξεκλειδώσουν τις ανακαλύψεις ορόσημων και είναι συναρπαστικό που θα μπορούσαν να εντοπιστούν πρώτα από πολίτες επιστήμονες», δήλωσε ο Aaron Meisner, βοηθός επιστήμονας στο NOIRLab του NSF και ο επικεφαλής συγγραφέας της μελέτης που περιγράφει τους καφέ νάνους. «Αυτές οι ανακαλύψεις του Backyard Worlds δείχνουν ότι τα μέλη του κοινού μπορούν να διαδραματίσουν σημαντικό ρόλο στην αναμόρφωση της επιστημονικής μας κατανόησης της ηλιακής μας γειτονιάς», πρόσθεσε. Οι καφέ νάνοι δεν είναι αρκετά τεράστιοι για να τροφοδοτηθούν σαν αστέρια, αλλά εξακολουθούν να είναι πολλές φορές βαρύτεροι από τους πλανήτες. Παρά το όνομά τους, οι καφέ νάνοι φαίνονται στην πραγματικότητα πορτοκαλί-κόκκινο στο ανθρώπινο μάτι. Ενώ οι καφέ νάνοι μπορεί να είναι εξαιρετικά ζεστοί, ακόμη και χιλιάδες βαθμοί Φαρενάιτ, πολλοί από αυτούς που ανακαλύφθηκαν πρόσφατα είναι πιο κρύοι από το σημείο βρασμού του νερού! Μερικοί πλησιάζουν ακόμη και τη θερμοκρασία της Γης και είναι αρκετά δροσεροί για να φιλοξενήσουν νερά, γεγονός που όπως αντιλαμβάνεται ο καθένας, ανοίγει διάπλατα ένα διαφορετικό επίπεδο στην ανάλυσή τους. Ωστόσο, εκπέμπουν θερμότητα με τη μορφή υπέρυθρου φωτός, το οποίο είναι αόρατο για το ανθρώπινο μάτι, αλλά ανιχνεύεται από τηλεσκόπια όπως το NEOWISE και το Spitzer. Για κρύους καφέ νάνους όπως αυτοί σε αυτήν τη μελέτη, το υπέρυθρο σήμα είναι επίσης αχνό, οπότε είναι ευκολότερο να βρεθούν όσο πιο κοντά βρίσκονται στο ηλιακό μας σύστημα. Η ανακάλυψη και ο χαρακτηρισμός αστρονομικών αντικειμένων κοντά στον Ήλιο είναι θεμελιώδους σημασίας για την κατανόηση του τόπου μας και της ιστορίας του σύμπαντος. Με τις σχετικά κρύες θερμοκρασίες τους, αυτοί οι πρόσφατα ανακαλυφθέντες καφέ νάνοι αντιπροσωπεύουν μια μακρά αναμενόμενη σχέση που λείπει στον πληθυσμό των καφέ νάνων. «Οι νέες ανακαλύψεις μας συμβάλλουν στη σύνδεση των κουκίδων μεταξύ του 0855 και των άλλων γνωστών καφέ νάνων», δήλωσε ο αστροφυσικός Marc Kuchner, ο κύριος ερευνητής του Backyard Worlds και ο Citizen Science Officer της Διεύθυνσης Επιστημών Αποστολής της NASA. Ο Kuchner είναι επίσης αστροφυσικός στο διαστημικό κέντρο πτήσης Goddard της NASA στο Greenbelt, Maryland. Δεδομένου ότι οι ίδιες φυσικές διεργασίες μπορεί να σχηματίσουν πλανήτες και καφέ νάνους, τα νέα ευρήματα προσφέρουν προοπτικές για έρευνα σε κόσμους πέρα ​​από το ηλιακό μας σύστημα. «Αυτό το έγγραφο είναι απόδειξη ότι η ηλιακή γειτονιά εξακολουθεί να είναι αχαρτογράφητη περιοχή και οι επιστήμονες των πολιτών είναι εξαιρετικοί αστρονομικοί χαρτογράφοι», δήλωσε ο συντάκτης Jackie Faherty του Αμερικανικού Μουσείου Φυσικής Ιστορίας στη Νέα Υόρκη. «Η χαρτογράφηση των πιο κρύων καφέ νάνων στις χαμηλότερες μάζες μας δίνει βασικές πληροφορίες για τη διαδικασία σχηματισμού αστεριών χαμηλής μάζας, παρέχοντας παράλληλα μια λίστα στόχων για λεπτομερείς μελέτες της ατμόσφαιρας των αναλόγων του Δία», πρόσθεσε χαρακτηριστικά. Πώς συνεργάστηκαν επαγγελματίες επιστήμονες και επιστήμονες πολιτών Για να βρούμε τους πιο κρύους, πλησιέστερους γείτονές μας, οι επαγγελματίες αστρονόμοι του έργου Backyard Worlds στράφηκαν σε ένα παγκόσμιο δίκτυο με περισσότερους από 100.000 επιστήμονες πολιτών. Αυτοί οι εθελοντές επιθεωρούν επιμελώς τρισεκατομμύρια pixel εικόνων τηλεσκοπίου για να εντοπίσουν τις λεπτές κινήσεις των καφέ νάνων. Παρά τις ικανότητες της μηχανικής μάθησης και των υπερυπολογιστών, δεν υπάρχει υποκατάστατο του ανθρώπινου ματιού όταν πρόκειται για καθαρισμό εικόνων τηλεσκοπίου για κινούμενα αντικείμενα. Για αυτήν τη νέα ομάδα καφέ νάνων, 20 επιστήμονες πολιτών σε 10 διαφορετικές χώρες αναφέρονται ως συν-συγγραφείς της μελέτης. Οι εθελοντές του Backyard Worlds έχουν ήδη ανακαλύψει περισσότερους από 1.500 ψυχρούς κόσμους κοντά στον Ήλιο. Η νέα ανακάλυψη 95 καφέ νάνων είναι το μεγαλύτερο δημοσιευμένο δείγμα αυτών των αντικειμένων που έχουν ανακαλυφθεί ποτέ μέσω ενός επιστημονικού προγράμματος πολιτών. Οι νέες ανακαλύψεις του Backyard Worlds υπογραμμίζουν επίσης την πρωτοποριακή κληρονομιά του Spitzer που αποκαλύπτει τους πιο δροσερούς γείτονες του Ήλιου. Το επερχόμενο διαστημικό τηλεσκόπιο James Webb της NASA θα είναι επίσης ένα ισχυρό εργαλείο για την εξέταση καφέ νάνων για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με αυτά τα μυστηριώδη αντικείμενα και τι μπορούν να αποκαλύψουν σχετικά με το σχηματισμό πλανητών και την ατμόσφαιρα τους. https://www.pronews.gr/epistimes/diastima/907063_nasa-aploi-polites-anakalypsan-ena-systima-kafe-nanon-vinteo

Για πρώτη φορά η ΝASA «είδε» χιονοστιβάδα στον Άρη! - O «κόκκινος πλανήτης» μπορεί να μεταμορφωθεί σε δεύτερη «Γη» Για πρώτη φορά η ΝASA μπόρεσε να εντοπίσει στον Άρη χιονοστιβάδα! Ένα τεράστιο σύννεφο σκόνης σάρωσε το Μάιο του 2019 την επιφάνεια του κόκκινου πλανήτη και η NASA θεωρεί ότι πρόκειται για χιονοστιβάδα. Ο δορυφόρος της αμερικανικής διαστημικής υπηρεσίας Μars Reconnaissance Orbiter, στο σεισμικά ενεργό Κόκκινο Πλανήτη, τράβηξε φωτογραφίες, στις οποίες φαίνονται μπάζα και σκόνη να κατρακυλούν στην πλαγιά ενός λόφου ύψους 500 μέτρων. Το φαινόμενο έγινε πριν από περίπου ένα χρόνο, αλλά μόλις τώρα δόθηκε στη δημοσιότητα, με αφορμή την 15η επέτειο από την εκτόξευση του MRO κατόπιν ενδελεχούς μελέτης και έρευνας των φωτογραφιών. Σύμφωνα με τη ΝASA, η χιονοστιβάδα που κατέγραψε η κάμερα υψηλής ευκρίνειας HRISE του MRO προκλήθηκε από την άνοδο της θερμοκρασίας στον Άρη. «Καθώς αυξάνεται η θερμοκρασία και εξατμίζεται πάγος τα αποσταθεροποιημένα μπλοκ πάγου χαλαρώνουν και συμπαρασύρουν στρώματα σκόνης», ανέφερε η Εθνική Υπηρεσία Αεροναυπηγικής και Διαστήματος, η οποία εκτός από τη χιονοστιβάδα έχει καταγράψει κατά καιρούς κι άλλα φαινόμενα, όπως αμμοθύελλες. Όλα αυτά δείχνουν έναν πλανήτη που είναι ενεργός και είναι «ζωντανός» που σημαίνει ότι στο μέλλον μπορεί να δεχτεί αποίκους και να υπάρξει ένα μακροχρόνιο (μάλλον μακραίωνο) πρόγραμμα Γεωμηχανικής (Τerraforming) που θα μπορούσε να καταστήσει τον «Κόκκινο» πλανήτη μια δεύτερη «Γη». Today our Mars Reconnaissance Orbiter mission marks 15 years since launch. It has shown us an active Red Planet, capturing dust devils, fresh impact craters, and even avalanches in progress from orbit – all while also supporting ground operations. More: https://t.co/NZuOlwWXaj pic.twitter.com/ehiImjiufU — NASA Mars (@NASAMars) August 12, 2020 Beautiful Mars! Our Mars Reconnaissance Orbiter launched 15 years ago today to study the Red Planet’s atmosphere, weather, subsurface water, and more. But the mission might best be known for the images sent by its @HiRISE camera: https://t.co/Z7pOAes4tA pic.twitter.com/i1UdmO9FY2 — NASA (@NASA) August 12, 2020 https://www.pronews.gr/epistimes/diastima/907100_pos-einai-mia-hionostivada-ston-ari-i-nasa-dinei-tin-apantisi-foto

Η προσέγγιση του Άρη. Άντε πάλι τα ίδια! Για μιαν ακόμη χρονιά «ξανά-μανά» τα ίδια με το μέγεθος του Άρη στον ουρανό της Γης! Γιατί παρ’ όλο που, όπως και κάθε δύο περίπου χρόνια, ο Άρης μας πλησιάζει όλο και πιο πολύ τους τελευταίους μερικούς μήνες, ο κόκκινος πλανήτης δεν πρόκειται ποτέ να φαίνεται στον ουρανό μας στο μέγεθος της Πανσελήνου, όπως λανθασμένα διαδίδεται στα μυθεύματα που κυκλοφορούν στο Διαδίκτυο! Το μέγεθός του μάλιστα δεν πρόκειται ποτέ να ξεπεράσει το 1,4% του μεγέθους που έχει η Σελήνη στον ουρανό μας. Φυσικά το γεγονός αυτό της προσέγγισης του Άρη θα συμβεί κι εφέτος, όπως κάθε δύο περίπου χρόνια, όχι όμως στις 27 Αυγούστου όπως διαδίδεται, αλλά στις 6 Οκτωβρίου. Την στιγμή εκείνη ο Άρης θα βρίσκεται σε απόσταση 62,1 εκατομμυρίων χιλιομέτρων από τη Γη, ήτοι συνολικά πάνω από 6 εκατομμύρια χιλιόμετρα πιο μακριά απ’ ότι ήταν το 2003 όταν η προσέγγιση του Άρη ήταν η μικρότερη των τελευταίων 60.000 περίπου ετών και έγινε το 57617 π.Χ. όταν πάνω στον πλανήτη μας κυκλοφορούσαν ακόμη οι άνθρωποι του Νεάντερθαλ! Πράγματι στις 27 Αυγούστου του 2003, στις 12:51 το μεσημέρι (ώρα Ελλάδος), η απόσταση που μας χώριζε από τον Άρη (από το κέντρο του έως το κέντρο της Γης) ήταν 55.758.006 χιλιόμετρα! Όλες εκείνες τις ημέρες άλλωστε ο Άρης φαίνονταν με την ίδια φωτεινότητα, απ’ οποιοδήποτε μέρος της Γης κι αν τον βλέπαμε, γιατί στα περίπου 56 εκατομμύρια χιλιόμετρα η όποια διαφορά ήταν απειροελάχιστη και δεν είχε καμία επίδραση στην φωτεινότητα με την οποία τον αντικρίζαμε. Το ίδιο όμως συμβαίνει γενικά και σ’ όλες τις προσεγγίσεις του Άρη, γιατί οι όποιες διαφορές στις αποστάσεις αυτές είναι συνήθως σχετικά μηδαμινές και δεν σημαίνουν σχεδόν τίποτα στην εμφάνιση που έχει ο κόκκινος πλανήτης στον ουρανό της Γης. Το ρεκόρ πάντως του 2003 θα παραμείνει πράγματι «αχτύπητο» μέχρι τις 28 Αυγούστου του 2287 μ.Χ., αν και κοντινές προσεγγίσεις έχουν συμβεί και στο πιο πρόσφατο παρελθόν, όπως έγινε στις 31 Ιουλίου 2018, στις 23 Αυγούστου 1924 και στις 18 Αυγούστου 1845. Όπως βλέπετε λοιπόν ο Άρης όχι μόνο δεν πρόκειται να έχει το μέγεθος της Πανσελήνου (όπως διαδίδουν τα μυθεύματα που κυκλοφορούν) αλλά θα περιοριστεί να φαίνεται στον ουρανό σαν ένα απλό, λαμπερό, κοκκινωπό άστρο, αν και αργότερα τον Σεπτέμβριο θα είναι πολύ πιο λαμπερό ακόμη και από τον Σείριο, το λαμπρότερο άστρο στον ουρανό. Ας πάρουμε, όμως, τα πράγματα με τη σειρά. Όπως ξέρετε και ο Άρης και η Γη μας είναι πλανήτες που περιφέρονται γύρω από το άστρο μας, τον Ήλιο. Η μέση απόσταση της Γης από τον Ήλιο, η ακτίνα δηλαδή της γήινης τροχιάς, είναι περίπου 150 εκατομμύρια χιλιόμετρα, και για την ακρίβεια 149.597.900 χιλιόμετρα, ενώ η μέση απόσταση του Άρη από τον Ήλιο, η ακτίνα δηλαδή της τροχιάς του, φτάνει τα 228 εκατομμύρια χιλιόμετρα, και για την ακρίβεια 227.940.000 χιλιόμετρα. Η Γη χρειάζεται ένα χρόνο (365,25 ημέρες) για να συμπληρώσει μία πλήρη περιφορά γύρω από τον Ήλιο, ενώ ο Άρης, που βρίσκεται όπως είπαμε πιο μακριά από τον Ήλιο, χρειάζεται δύο περίπου γήινα χρόνια (687 γήινες ημέρες) για μία πλήρη περιφορά. Όλα αυτά σημαίνουν ότι κάθε δύο περίπου χρόνια η Γη και ο Άρης, καθώς περιφέρονται γύρω από τον Ήλιο, βρίσκονται στην μικρότερη απόστασή τους ο ένας από τον άλλο. Στη διάρκεια δηλαδή των δύο ετών η απόσταση του Άρη από τη Γη κυμαίνεται από 56 περίπου εκατομμύρια χιλιόμετρα στο ελάχιστο έως 400 περίπου εκατομμύρια χιλιόμετρα στο μέγιστο. Αυτή η ανά διετία προσέγγιση Γης-Άρη είναι πάντως και ο λόγος που οι όποιες διαστημικές αποστολές οι οποίες προορίζονται να επισκεφτούν τον κόκκινο πλανήτη σχεδιάζονται έτσι ώστε να εκτοξεύονται κάθε δύο χρόνια στην περίοδο της μεγαλύτερης προσέγγισης των δύο πλανητών. Αυτό άλλωστε συνέβη και στις προηγούμενες προσεγγίσεις Άρη-Γης. Στις 30 Ιουλίου μάλιστα μια νέα αποστολή της NASA ξεκίνησε για τον Άρη με την ονομασία «Perseverance». Κι αυτό γιατί ο καλύτερος χρόνος για μια τέτοια εκτόξευση έχει υπολογιστεί ότι είναι από ένα έως δύο μήνες περίπου πριν από την ημερομηνία της μεγαλύτερης προσέγγισης Γης-Άρη. Στην περίπτωση του «Perseverance» το ταξίδι του θα διαρκέσει εφτά περίπου μήνες για να φτάσει στον Άρη σε μια τροχιά που ξεπερνάει τα 500 εκατομμύρια χιλιόμετρα. Όλες αυτές οι διαστημοσυσκευές που έχουν ήδη σταλεί καθώς και όσες θα ακολουθήσουν στα επόμενα μερικά χρόνια, έχουν σαν κύριο σκοπό την εμπεριστατωμένη μελέτη του Άρη απ’ όλες τις απόψεις, έτσι ώστε η αποστολή επανδρωμένων διαστημοπλοίων να γίνει εφικτή σε μερικές ίσως δεκαετίες από σήμερα. https://physicsgg.me/2020/08/09/%ce%b7-%cf%80%cf%81%ce%bf%cf%83%ce%ad%ce%b3%ce%b3%ce%b9%cf%83%ce%b7-%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%ac%cf%81%ce%b7/

Mars 2020: To Perseverance της NASA στον δρόμο για τον Άρη, παρά τα αρχικά προβλήματα. Η αποστολή Mars 2020 Perseverance της NASA είναι «υγιής» και καθ'οδόν προς τον Κόκκινο Πλανήτη, προκειμένου να αναζητήσει ίχνη αρχαίας ζωής και να συλλέξει δείγματα για να τα στείλει πίσω στη Γη. Όπως ανακοινώθηκε, η ομάδα της αποστολής έλαβε τηλεμετρία από το σκάφος και ήταν σε θέση να στείλει εντολές σε αυτό, επιβεβαιώνοντας ότι το διαστημόπλοιο, μετά από κάποια αρχικά προβλήματα, είναι «υγιές» και πετά προς τον προορισμό του. Το πιο εξελιγμένο όχημα που έχει αποσταλεί ποτέ στον Άρη εκτοξεύτηκε μαζί με το Ingenuity Mars Helicopter την Πέμπτη με πύραυλο ULA Atlas V από το Ακρωτήριο Κανάβεραλ στη Φλόριντα. Οι μηχανικοί είχαν να αντιμετωπίσουν ένα τεχνικό πρόβλημα που είχε ως αποτέλεσμα να τεθεί το σκάφος σε προστατευτικό «safe mode» λίγο μετά την εκτόξευση. Όπως έγινε γνωστό, το σκάφος παρουσίασε μικρά προβλήματα τηλεπικοινωνιών και θερμοκρασίας μετά την εκτόξευση- ωστόσο το πρωί της Παρασκευής (ώρα Ελλάδας) το σκάφος είχε βγει από την κατάσταση ασφαλούς λειτουργίας και είχε επανέλθει σε κανονικό cruise mode. Λίγο μετά τη συνέντευξη Τύπου για την εκτόξευση- όπου ο διευθυντής της NASA, Τζιμ Μπράιντενσταϊν, έκανε λόγο για μια θαυμάσια εκτόξευση και μια μεγάλη ημέρα για τη NASA- η NASA επιβεβαίωσε πως το Perseverance πέρασε σε «safe mode» λόγω μιας απρόσμενης διαφοράς θερμοκρασίας: Όπως είπαν στελέχη της αμερικανικής διαστημικής υπηρεσίας, το σκάφος μπήκε σε κατάσταση ασφαλούς λειτουργίας επειδή ένα τμήμα του ήταν πιο κρύο από ό,τι αναμενόταν ενώ ήταν στη σκιά της Γης. Ωστόσο, όπως διευκρινίστηκε, οι θερμοκρασίες αργότερα ήταν φυσιολογικές και το σκάφος εκτός της σκιάς της Γης. Επίσης, λύθηκε ένα άλλο πρόβλημα που είχε να κάνει με τις τηλεπικοινωνίες: Εντός των πρώτων λίγων ωρών μετά την εκτόξευση, αν και το προσωπικό της NASA μπορούσε να πιάσει το σήμα που αποστελλόταν από το σκάφος, η επεξεργασία του δεν γινόταν σωστά. Πάντως αυτό το πρόβλημα δεν προκάλεσε ιδιαίτερη ανησυχία. Όπως έγινε γνωστό, προκλήθηκε από το ότι η NASA βασίζεται σε ένα σύστημα ονόματι Deep Space Network για να επικοινωνεί με το σκάφος όσο δεν είναι ακόμα πολύ μακρά στο βαθύ διάστημα. Το Deep Space Network αποτελείται από μεγάλες κεραίες με υπερευαίσθητους δέκτες και το σήμα από ένα σκάφος που είναι τόσο κοντά μπορεί να προκαλέσει προβλήματα- οπότε οι μηχανικοί χρειάστηκε να «πειράξουν» τις ρυθμίσεις του δικτύου για να επεξεργαστούν τις πληροφορίες που έρχονταν από το διαστημόπλοιο. Όταν ένα σκάφος εισέρχεται σε κατάσταση ασφαλούς λειτουργίας, όλα τα συστήματα πλην των απολύτως απαραίτητων απενεργοποιούνται μέχρι να δεχτεί νέες εντολές από το κέντρο ελέγχου. Σε περιπτώσεις πολύπλοκων διαπλανητικών αποστολών, τα διαστημόπλοια είναι σχεδιασμένα να τίθενται σε safe mode εάν οι συνθήκες που αντιλαμβάνεται ο υπολογιστής δεν είναι εντός των προκαθορισμένων παραμέτρων. Το βράδυ της Πέμπτης η αποστολή Mars 2020 πραγματοποίησε πλήρη αξιολόγηση «υγείας», προκειμένου όλα να βρεθούν στην κατάσταση που πρέπει να είναι για το ταξίδι στον Άρη. Αποστολή του Perserverance είναι η αναζήτηση ιχνών αρχαίας μικροσκοπικής ζωής στον Άρη, η εξερεύνηση των γεωλογικών χαρακτηριστικών του σημείου προσεδάφισης- του κρατήρα Τζέζερο- και η επίδειξη σημαντικών τεχνολογιών που θα βοηθήσουν στην προετοιμασία μελλοντικών επανδρωμένων και ρομποτικών εξερευνητικών αποστολών. Ένα από τα ιδιαίτερα αξιοσημείωτα χαρακτηριστικά της αποστολής είναι το Ingenuity Mars Helicopter- ένα ελικόπτερο για τον Άρη, που θα παραμείνει προσδεδεμένο στην κοιλιά του Perseverance κατά την πτήση προς τον πλανήτη και τις πρώτες 60 ημέρες στην επιφάνεια. Το σκάφος προορίζεται να πραγματοποιήσει μόνο δοκιμαστικές πτήσεις- δεν φέρει όργανα. Σύμφωνα με τη NASA, το Perseverance είναι το πιο προηγμένο και ικανό ρόβερ στην ιστορία- και έχει μπροστά του ακόμα επτά μήνες ταξιδιού. https://www.naftemporiki.gr/story/1624199/mars-2020-to-perseverance-tis-nasa-ston-dromo-gia-ton-ari-para-ta-arxika-problimata

Έτοιμη για την εκτόξευση ερευνητικού ρομπότ στον Άρη η NASA Έτοιμη για την εκτόξευση μιας φιλόδοξης αποστολής στον Άρη, σήμερα Πέμπτη, είναι η NASA, με το ενδιαφέρον να επικεντρώνεται στο όχημα επόμενης γενιάς (Perseverance rover). Πρόκειται για ένα ρομπότ έξι τροχών που έχει ως αποστολή την ανάπτυξη ενός μίνι ελικοπτέρου, την πειραματική εφαρμογή εξοπλισμού για μελλοντικές επανδρωμένες αποστολές, αλλά και τη διεξαγωγή έρευνας για των εντοπισμό ιχνών προηγούμενης ζωής στον Άρη. Η αποστολή, με κόστος 2,4 δισεκατομμυρίων δολαρίων, έχει προγραμματιστεί να εκτοξευτεί στις 07:50 το πρωί ώρα Ανατολικής Ακτής (14.50 ώρα Ελλάδας) από το κέντρο διαστημικών εκτοξεύσεων (Cape Canaveral) στη Φλόριντα. Είναι η 9η αποστολή της NASA στην επιφάνεια του πλανήτη Άρη. Τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και η Κίνα προχώρησαν σε διαφορετικές διαστημικές εκτοξεύσεις για τον Άρη, μέσα στον Ιούλιο, παρουσιάζοντας τις δικές τους τεχνολογικές εξελίξεις, αλλά και διαστημικές φιλοδοξίες. Η εκτόξευση θα γίνει από πύραυλο-φορέα Atlas 5 που κατασκεύασε η κοινοπραξία Boeing-Lockheed (United Launch Alliance), ενώ το όχημα εξερεύνησης που έχει το μέγεθος αυτοκινήτου, αναμένεται ότι θα φτάσει στον Άρη τον Φεβρουάριο. Η προσεδάφισή του έχει προγραμματιστεί σε ένα κρατήρα βάθους 250 μέτρων με την ονομασία «Jezero». Πρόκειται για μία τοποθεσία που ήταν λίμνη, πριν από 3,5 δισεκατομμύρια χρόνια, για την οποία οι επιστήμονες πιστεύουν πως μπορεί να περιέχει ίχνη από προηγούμενη μικροβιολογική ζωή στον Άρη. https://www.kathimerini.gr/1090006/article/epikairothta/episthmh/etoimh-gia-thn-ekto3eysh-ereynhtikoy-rompot-ston-arh-h-nasa

Mη επανδρωμένη αποστολή στον πλανήτη Άρη από την Κίνα. Η Κίνα ξεκίνησε σήμερα με επιτυχία μη επανδρωμένη αποστολή στον Άρη στο πρώτο ανεξάρτητο εγχείρημά της σε άλλο πλανήτη, σε μια προσπάθεια να αποκτήσει διεθνή ηγετικό ρόλο στο Διάστημα και να επιδείξει την τεχνολογική της υπεροχή και φιλοδοξία. Ο πύραυλος Long March 5 Y-4 εκτοξεύθηκε στις 12:41 μμ (07.41 ώρα Ελλάδας) από το Διαστημικό Κέντρο Εκτόξευσης Γουεντσάνγκ στη νότια νήσο Χαϊνάν. Η αποστολή αναμένεται να φθάσει στον Άρη τον Φεβρουάριο όπου θα επιχειρήσει να αναπτύξει ένα ρομποτικό όχημα για να εξερευνήσει τον πλανήτη για 90 ημέρες. Εάν επιτύχει η αποστολή –που ονομάστηκε Tianwen-1, παραπέμποντας στο κλασικό ποίημα «Τιαν γουέν» («Ερωτήσεις στα Ουράνια») που γράφτηκε περίπου πριν από 2 χιλιετίες– η Κίνα θα γίνει η πρώτη χώρα που θα καταφέρει να θέσει σε τροχιά ένα σκάφος, να το προσεδαφίσει και να αναπτύξει ένα ρομποτικό όχημα στην πρώτη της αποστολή. Ο Λιου Τονγκτζιέ, εκπρόσωπος της αποστολής, δήλωσε σε δημοσιογράφους πριν από την εκτόξευση ότι το σκάφος θα τεθεί σε τροχιά για περίπου δυόμιση μήνες και θα προσπαθήσει να εισέλθει στην ατμόσφαιρα του πλανήτη προκειμένου να προσεδαφιστεί με ασφάλεια. «Η είσοδος, η επιβράδυνση και η προσεδάφιση (EDL) είναι πολύ δύσκολη (διαδικασία). Πιστεύουμε ότι η κινεζική διαδικασία EDL μπορεί να είναι επιτυχής και το διαστημικό σκάφος να μπορέσει να προσεδαφιστεί με ασφάλεια», δήλωσε ο Λιου. Οκτώ διαστημικά σκάφη –αμερικανικά, ευρωπαϊκά και ινδικά– βρίσκονται είτε σε τροχιά γύρω από τον Άρη είτε στην επιφάνειά του, ενώ άλλες αποστολές έχουν ήδη δρομολογηθεί ή είναι σε φάση σχεδιασμού. Τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα ξεκίνησαν τη Δεύτερα αποστολή στον Άρη, όπου το διαστημικό τους σκάφος θα τεθεί σε τροχιά και θα μελετήσει την ατμόσφαιρα του πλανήτη. https://physicsgg.me/2020/07/23/m%ce%b7-%ce%b5%cf%80%ce%b1%ce%bd%ce%b4%cf%81%cf%89%ce%bc%ce%ad%ce%bd%ce%b7-%ce%b1%cf%80%ce%bf%cf%83%cf%84%ce%bf%ce%bb%ce%ae-%cf%83%cf%84%ce%bf%ce%bd-%cf%80%ce%bb%ce%b1%ce%bd%ce%ae%cf%84%ce%b7-%ce%ac/

Πόσος χρόνος χρειάζεται για να φτάσετε στον Άρη - και γιατί είναι τόσο δύσκολο; Η Κίνα ξεκίνησε με επιτυχία την πρώτη αποστολή του στον κόκκινο πλανήτη. Έρχεται λίγες μέρες μετά την αποστολή του δορυφόρου Hope των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων και το Perseverance Rover της Nasa προγραμματίζεται να απογειωθεί στις 30 Ιουλίου. Λοιπόν, το καλοκαίρι του 2020 είναι μια δημοφιλής στιγμή για αποστολές στον κόκκινο πλανήτη λόγω του τρόπου ευθυγράμμισης των πλανητών - αλλά πόσο καιρό χρειάζεται για να φτάσετε εκεί; Η προσγείωση στον Άρη είναι γνωστή ως "επτά λεπτά τρόμου", και υπάρχουν πολλοί λόγοι για αυτο. Εδώ, η ανταποκριτής του BBC Science, Laura Foster, εξηγεί πόσο καιρό χρειάζεται για να φτάσετε εκεί και γιατί είναι τόσο δύσκολο. Βίντεο των Megan Fisher, Terry Saunders και Laura Foster https://www.bbc.com/news/av/science-environment-53491523/how-long-does-it-take-to-get-to-mars-and-why-is-it-so-difficult?intlink_from_url=https%3A%2F%2Fwww.bbc.com%2Fnews%2Ftopics%2Fc77jz3mdmnxt%2Fnasa&link_location=live-reporting-map

Η NASA θα μεταδώσει το πρόγραμμα Perseverance Mars 2020, Οι μηχανικοί παρακολουθούν την πρώτη δοκιμασία οδήγησης για το Mars 2020 Perseverance rover της NASA σε ένα καθαρό δωμάτιο στο εργαστήριο Jet Propulsion της NASA στην Πασαντένα της Καλιφόρνια, στις 17 Δεκεμβρίου 2019. Συντελεστές: NASA / JPL-Caltech Η NASA στοχεύει στις 7:50 π.μ. EDT την Πέμπτη 30 Ιουλίου, για την εκτόξευση του rover Mars 2020 Perseverance σε έναν πύραυλο United Launch Alliance Atlas V από το Space Launch Complex 41 στο Σταθμό Αεροπορίας Cape Canaveral της Φλόριντα. Το παράθυρο εκκίνησης είναι περίπου δύο ώρες, με δυνατότητα εκκίνησης κάθε πέντε λεπτά. Η ζωντανή κάλυψη θα ξεκινήσει στις 7 π.μ., στην τηλεόραση της NASA και στον ιστότοπο του πρακτορείου. Η αποστολή - που έχει σχεδιαστεί για να κατανοήσει καλύτερα τη γεωλογία και το κλίμα του Άρη και να αναζητήσει σημάδια αρχαίας ζωής στον Κόκκινο Πλανήτη - θα χρησιμοποιήσει τον ρομποτικό επιστήμονα, ο οποίος ζυγίζει λιγότερο από 2.300 κιλά (1.043 κιλά) και έχει το μέγεθος ενός μικρού αυτοκινήτου, συλλέξτε και αποθηκεύστε ένα σύνολο δειγμάτων βράχου και εδάφους που θα μπορούσαν να επιστραφούν στη Γη από μελλοντικές αποστολές δείγματος Άρη. Θα δοκιμάσει επίσης νέες τεχνολογίες για να ωφελήσει τη μελλοντική ρομποτική και ανθρώπινη εξερεύνηση του Άρη. Το Jet Propulsion Laboratory της NASA, το οποίο διαχειρίζεται ο Caltech στη Νότια Καλιφόρνια, δημιούργησε το Perseverance rover και θα διαχειρίζεται τις επιχειρήσεις αποστολής για τη NASA. Το Πρόγραμμα Υπηρεσιών Εκκίνησης του οργανισμού, που βασίζεται στο Διαστημικό Κέντρο Kennedy της NASA στη Φλόριντα, είναι υπεύθυνο για τη διαχείριση εκτόξευσης. Το Mars 2020 Perseverance είναι μέρος της ευρύτερης προσέγγισης εξερεύνησης Moon to Mars της Αμερικής που περιλαμβάνει αποστολές στη Σελήνη ως τρόπο προετοιμασίας για την ανθρώπινη εξερεύνηση του Κόκκινου Πλανήτη. Επιφορτισμένη με την αποστολή της πρώτης γυναίκας και του επόμενου άνδρα στη Σελήνη έως το 2024, η NASA θα δημιουργήσει μια σταθερή ανθρώπινη παρουσία μέσα και γύρω από τη Σελήνη έως το 2028 μέσω του προγράμματος Artemis της NASA. Λόγω της πανδημίας coronavirus (COVID-19), η συμμετοχή των μέσων ενημέρωσης σε συνεντεύξεις ειδήσεων θα είναι απομακρυσμένη. Μόνο ένας περιορισμένος αριθμός μέσων, που έχουν ήδη διαπιστευτεί, θα φιλοξενηθούν στο Kennedy. Για την προστασία των μέσων ενημέρωσης και των εργαζομένων της Κένεντι, οι εγκαταστάσεις του Κέντρου Ειδήσεων Kennedy Press Site θα παραμείνουν κλειστές σε όλα τα μέσα ενημέρωσης καθ 'όλη τη διάρκεια αυτών των εκδηλώσεων. Έχει παρέλθει η προθεσμία για την υποβολή αίτησης διαπίστευσης από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, αλλά περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τη διαπίστευση πολυμέσων είναι διαθέσιμες επικοινωνώντας με το ksc-media-accreditat@mail.nasa.gov. Για να συμμετάσχουν στις τηλεφωνικές ενημερώσεις του Κένεντι, οι δημοσιογράφοι πρέπει να στείλουν e-mail στο ksc-newsroom@mail.nasa.gov το αργότερο μία ώρα πριν από κάθε εκδήλωση. Μπορείτε επίσης να κάνετε ερωτήσεις μέσω των κοινωνικών μέσων με το hashtag #CountdownToMars. https://www.nasa.gov/press-release/nasa-to-broadcast-mars-2020-perseverance-launch-prelaunch-activities

Ρεκόρ θερμοκρασίας για τον πλανήτη: 54,4 βαθμοί στην Κοιλάδα του Θανάτου. Στην Καλιφόρνια και συγκεκριμένα στην Κοιλάδα του Θανάτου καταγράφηκε την Κυριακή η υψηλότερη θερμοκρασία παγκοσμίως από το 1913: 54,4 βαθμοί Κελσίου. Η θερμοκρασία των 54,4 βαθμών Κελσίου (ή 130 βαθμών Φαρενάιτ) καταγράφηκε από τον αυτοματοποιημένο μετεωρολογικό σταθμό της NWS κοντά στο κέντρο επισκεπτών του Φέρνας Κρικ (Ρέμα του Καμινιού) κοντά στα σύνορα με τη Νεβάδα στις 3:41 μ.μ. τοπική ώρα. Σύμφωνα με την Εθνική Μετεωρολογική Υπηρεσία (NWS) στο Λας Βέγκας, πρόκειται για «προκαταρκτική καταγραφή» και αν επιβεβαιωθεί «θα είναι η υψηλότερη επίσημα επιβεβαιωμένη θερμοκρασία» για διάστημα μεγαλύτερο των 100 ετών. Όπως αναφέρεται στην ανακοίνωση που έγινε μέσω Twitter, το ρεκόρ θα πρέπει να εξεταστεί επισήμως, πριν επιβεβαιωθεί, λόγω της σημασίας του. Η Κοιλάδα του Θανάτου, που βρίσκεται νοτιοανατολικά της οροσειράς Σιέρρα Νεβάδα στη Μεγάλη Λεκάνη και στην έρημο Μοχάβι, είναι το πιο ξηρό και θερμό μέρος της Βόρειας Αμερικής, και το δεύτερο ξηρότερο ολόκληρου του πλανήτη (με την έρημο Ατακάμα στη Χιλή να κατέχει την πρώτη θέση), καθώς και το πιο χαμηλό σημείο της ξηράς του δυτικού ημισφαιρίου, 86 μέτρα υπό τη στάθμη της θάλασσας. Το ρεκόρ υψηλής θερμοκρασίας όλων των εποχών στην Κοιλάδα του Θανάτου, σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Μετεωρολογικό Οργανισμό (WMO), είναι 134 βαθμοί Φαρενάιτ (56,7 βαθμοί Κελσίου) και καταγράφηκε στις 10 Ιουλίου 1913 στο Γκρίνλαντ Ραντς. Η θερμοκρασία αυτή εξακολουθεί να είναι η υψηλότερη που έχει καταγραφεί ποτέ στην επιφάνεια του πλανήτη, σύμφωνα με την WMO. https://www.scoop.it/topic/physicists-and-physics/p/4120318605/2020/08/18/54-4

«Τηλεσκόπιο» για τους βυθούς των ωκεανών. Ένα είδος «τηλεσκοπίου» για τους βυθούς των ωκεανών, για τον εντοπισμό άλγης και τη μέτρηση βασικών μεγεθών και ιδιοτήτων μέσω φωτός, ανέπτυξαν ερευνητές του Bigelow Laboratory for Ocean Sciences και παρουσίασαν σε άρθρο στο Applied Optics. Στο σχετικό άρθρο παρουσιάζεται πώς η χρήση lidar (τεχνολογίας με λέιζερ) χρησιμοποιήθηκε για τη διεξαγωγή μετρήσεων σε πολύ μεγαλύτερα βάθη από ό,τι ήταν συνήθως δυνατόν ως τώρα με δορυφόρους. «Οι παραδοσιακές προσεγγίσεις στο remote sensing με δορυφόρους μπορούν να συλλέγουν ένα μεγάλο εύρος πληροφοριών για τα υψηλότερα επίπεδα του ωκεανού, μα οι δορυφόροι κατά κανόνα δεν μπορούν να “βλέπουν” βαθύτερα από τα κορυφαία πέντε ή δέκα μέτρα θάλασσας» είπε ο Μπάρνεϊ Μπαλτς, επιστήμονας του Bigelow Laboratory for Ocean Sciences και ένας εκ των συντελεστών του επιστμηονικού άρθρου. «Το να έχουμε ένα εργαλείο που μας επιτρέπει να βλέπουμε τόσο βαθύτερα στον ωκεανό είναι σαν να έχουμε καινούρια μάτια». Το lidar χρησιμοποιεί φως που εκπέμπεται από λέιζερ για την απόκτηση πληροφοριών σχετικά με σωματίδια στο θαλασσινό νερό, όπως ζώα σαν τις νυχτερίδες και τα δελφίνια χρησιμοποιούν ήχο για τον ηχοεντοπισμό στόχων. Στέλνοντας παλμούς φωτός και μετρώντας πόσο χρειάζονται για να χτυπήσουν σε κάτι και να επιστρέψουν, το lidar αντιλαμβάνεται σωματίδια όπως η άλγη στο νερό. Ο lead author της έρευνας, Μπράιαν Κόλιστερ, χρησιμοποίησε ένα σύστημα lidar σε πλοίο για τον εντοπισμό της άλγης προκειμένου να διερευνηθούν καλύτερα οι συνθήκες βαθύτερα στον ωκεανό από ό,τι μπορούν να μετρήσουν οι δορυφόροι. Την ερευνητική του ομάδα στη συγκεκριμένη αποστολή το 2018 αποτελούσαν επιστήμονες από το Old Dominion University και το Bigelow Laboratory for Ocean Sciences. Στον Κόλπο του Μέιν, η ομάδα χρησιμοποίησε lidar για τον εντοπισμό και τη μέτρηση του ανθρακικού ασβεστίου, συλλέγοντας πληροφορίες για μια αύξηση κοκολιθοφόρων. Οι άλγες αυτές περιτριγυρίζουν τους εαυτούς τους με πλάκτες ανθρακικού ασβεστίου, που είναι λευκές και εξαιρετικά αντανακλαστικές. Οι πλάκες σκορπίζουν φως με μοναδικό τρόπο, αλλάζοντας θεμελιωδώς τον τρόπο με τον οποίο προσανατολίζονται τα κύμτα φωτός- και δημιουργώντας ένα ίχνος το οποίο το lidar μπορεί να αναγνωρίζει. Τα κοκολιθοφόρα ευημερούν ανά τους ωκεανούς και επηρεάζουν σημαντικά τους βιογεωχημικούς κύκλους που διαμορφώνουν τον πλανήτη. Η μελέτη τους αποτελεί «κλειδί» για την κατανόηση των δυναμικών του ωκεανού παγκοσμίως, μα οι έρευνες επί του πεδίου είναι πάντα δαπανηρές. Η ομάδα διαπίστωσε πως μέσω της χρήσης lidar είναι δυνατή η μέτρηση εξ αποστάσεως των πληθυσμών κοκολιθοφόρων χωρίς να απαιτείται στάση του πλοίου και λήψη δειγμάτων- αυξάνοντας τη δυνατότητα συλλογής δεδομένων και μειώνοντας τα κόστη. https://www.naftemporiki.gr/story/1625044/tileskopio-gia-tous-buthous-ton-okeanon

Proteus: Η πρόταση του εγγονού του Κουστώ για «Διεθνή Διαστημικό Σταθμό» στον βυθό. Ένα είδος «Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού» στον βυθό του ωκεανού είναι το Proteus- ένα project του Φαμπιέν Κουστώ, εξερευνητή, ντοκιμαντερίστα και εγγονού του Ζακ Ιβ Κουστώ, το οποίο σχεδιάστηκε από το fuseproject. Πρόκειται για έναν σταθμό που προορίζεται να αποτελέσει τον πιο προηγμένο υποβρύχιο σταθμό επιστημονικής έρευνας και υποθαλάσσια αποικία στον κόσμο, ο οποίος θα ασχολείται με θέματα όπως οι επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής, η βιωσιμότητα των πηγών τροφής κ.α. Το FCOLC (Fabien Cousteau Ocean Learning Center) εκλαμβάνει το Proteus ως την υποβρύχια εκδοχή του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού: Μια πλατφόρμα διεθνούς συνεργασίας μεταξύ των κορυφαίων ερευνητών, ακαδημαϊκών, κυβερνητικών υπηρεσιών και εταιρειών στον κόσμο. Προορίζεται να έχει τρεις με τέσσερις φορές το μέγεθος οποιουδήποτε υποθαλάσσιου σταθμού έχει κατασκευαστεί στο παρελθόν, φιλοξενώντας μέχρι και 12 άτομα ταυτόχρονα. Βασίζεται στο concept ενός σπιράλ και το ερευνητικό κέντρο στέκεται στον πυθμένα, πάνω σε πόδια ειδικά σχεδιασμένα για να προσαρμόζονται σε αυτόν. Στο κύριο σώμα του σταθμού είναι προσκολλημμένη μια σειρά από αρθρωτά pods, που εξυπηρετούν μια σειρά χρήσεων- από εργαστήρια, κοιτώνες, μπάνια, συστήματα υποστήριξης ζωής, ιατρεία, αποθήκες κ.α. Το μεγαλύτερο από αυτά περιέχει μια δεξαμενή όπου δένουν υποβρύχια/ βαθυσκάφη. Τα pods αυτά μπορούν να προσκολλώνται ή να αποκολλώνται για να προσαρμόζονται στις ανάγκες των χρηστών. Ο σταθμός θα επιτρέπει τη διεξαγωγή ερευνών στον πυθμένα για ημέρες, καθώς το πλήρωμα δεν θα χρειάζεται να υφίσταται αποσυμπίεση. Επίσης, θα υπάρχει θερμοκήπιο για καλλιέργεια τροφής. Όσον αφορά σε προβλήματα όπως η απομόνωση και η έλλειψη φυσικού φωτός, οι κεντρικοί του χώροι θα επιτρέπουν κοινωνική συναναστροφή και άνεση, ενώ ο σταθμός θα είναι σχεδιασμένος για να συλλέγει όσο το δυνατόν περισσότερο φως γίνεται από παράθυρα, την κορυφή και τα πλευρά της δομής του. Σύμφωνα με το CΝΝ, ο σταθμός προορίζεται να βρίσκεται σε βάθος 60 ποδών (περίπου 20 μέτρων) κάτω από την επιφάνεια της Καραϊβικής, στα ανοιχτά του Κουρακάο. Το εγχείρημα έχει κάποια στήριξη από τον ιδιωτικό τομέα, ωστόσο ζητείται επιπλέον χρηματοδότηση. Αξίζει να σημειωθεί πως ένας τέτοιος σταθμός θα μπορούσε να ενοικιάζεται και από κυβερνητικούς οργανισμούς, εταιρείες και ακαδημαϊκά ιδρύματα. https://www.naftemporiki.gr/story/1622211/proteus-i-protasi-tou-eggonou-tou-kousto-gia-diethni-diastimiko-stathmo-ston-butho

Πώς μια πυρκαγιά δημιουργεί το δικό της καιρό; Σε κάθε μεγάλη πυρκαγιά, είναι σύνηθες να αναφέρεται πως «η φωτιά δημιουργεί το δικό της καιρό» . Αυτό συνέβη και στη χθεσινή (Τετάρτη 22 Ιουλίου 2020) μεγάλη πυρκαγιά που εκδηλώθηκε στις Κεχριές Κορινθίας και η οποία συνοδεύτηκε από τη δημιουργία ενός νέφους pyrocumulus(1) (πυρό-σωρείτης). Τα συγκεκριμένα νέφη δημιουργούνται από τις ισχυρές ανοδικές κινήσεις του αέρα που τροφοδοτούνται από τη θερμότητα που εκλύει μία πυρκαγιά (ή αντίστοιχα, μία ηφαιστειακή έκρηξη). Στο επόμενο βίντεο παρουσιάζεται με απλό τρόπο ο μηχανισμός δημιουργίας του pyrocumulus στην περίπτωση της πυρκαγιάς στις Κεχριές. Λεπτομέρειες δίνονται στη συνέχεια του άρθρου. Πώς δημιουργείται ένα pyrocumulus; Η έντονη θέρμανση που προκαλεί μία πυρκαγιά εξαναγκάζει τον αέρα να κινηθεί βίαια προς τα πάνω, εκκινώντας μία κυκλοφορία κατά την οποία ο αέρας ρέει προς την πυρκαγιά, θερμαίνεται και κινείται ανοδικά. Ο ανερχόμενος θερμός αέρας είναι εξαιρετικά τυρβώδης, ώστε κατά την ανοδική του κίνηση αναμιγνύεται με ψυχρότερο αέρα και αρχίζει να ψύχεται. Καθώς το πλούμιο του καπνού συνεχίζει να ανέρχεται σε μεγαλύτερα ύψη στην ατμόσφαιρα, η ελάττωση της ατμοσφαιρικής πίεσης οδηγεί στην οριζόντια διασπορά του καπνού και την περαιτέρω ψύξη του. Εάν ο καπνός φτάσει σε αρκετά μεγάλο ύψος, η συνεχιζόμενη ψύξη του οδηγεί τελικά σε συμπύκνωση των υδρατμών επάνω στα σωματίδια της στάχτης, οπότε και δημιουργείται το νέφος pyrocumulus. Κατά τη διεργασία της συμπύκνωσης απελευθερώνεται λανθάνουσα θερμότητα, η οποία θερμαίνει τον αέρα μέσα στο pyrocumulus, συντηρώντας έτσι την ανοδική κίνηση και μεγέθυνση του νέφους. Τι σημασία έχει ένα pyrocumulus για μία πυρκαγιά; Η δημιουργία νεφών pyrocumulus είναι χαρακτηριστικό γνώρισμα πυρκαγιών οι οποίες εύκολα μπορούν να καταστούν ανεξέλεγκτες. Ειδικότερα, η δημιουργία αυτών των νεφών υποδεικνύει την ανάπτυξη τοπικής κυκλοφορίας αέρα, γεγονός που μπορεί να ενισχύσει σημαντικά τον άνεμο στην ευρύτερη περιοχή της πυρκαγιάς, οδηγώντας έτσι στην ταχύτερη εξάπλωση μιας πυρκαγιάς. Σε ακραίες περιπτώσεις, νέφη pyrocumulus μπορούν επίσης να οδηγήσουν σε δημιουργία κεραυνών και, συνεπακόλουθα, στη δημιουργία νέων εστιών, ακόμα και σε πολύ μεγάλες αποστάσεις από τα κύρια μέτωπα της πυρκαγιάς. https://physicsgg.me/2020/07/24/%cf%80%cf%8e%cf%82-%ce%bc%ce%b9%ce%b1-%cf%80%cf%85%cf%81%ce%ba%ce%b1%ce%b3%ce%b9%ce%ac-%ce%b4%ce%b7%ce%bc%ce%b9%ce%bf%cf%85%cf%81%ce%b3%ce%b5%ce%af-%cf%84%ce%bf-%ce%b4%ce%b9%ce%ba%cf%8c-%cf%84%ce%b7/

Oryol: Ικανό για αποστολές σε Άρη και Σελήνη το νέο ρωσικό διαστημόπλοιο, λέει ο σχεδιαστής του. Το νέο διαστημόπλοιο της Ρωσίας, Oryol, θα είναι ικανό για αποστολές στον Άρη και σε αστεροειδείς, δήλωσε ο επικεφαλής σχεδιαστής του, Ίγκορ Χάμιτς, σε συνέντευξή του στο ρωσικό περιοδικό Russian Space που εκδίδεται από τη ρωσική ομοσπονδιακή διαστημική υπηρεσία, Roscosmos. Όπως αναφέρει το TASS, ο Χάμιτς είπε πως οι τεχνικές προδιαγραφές το σκάφους δεν προβλέπουν μια αποστολή σε αστεροειδείς, «ωστόσο μια τέτοια πτήση θα μπορεί να πραγματοποιηθεί, στο πλαίσιο ενός συστήματος αστεροειδών, καθώς και μια πτήση στον Άρη». Ο επικεφαλής σχεδιαστής του νέου σκάφους τόνισε επίσης πως μια από τις βασικές προτεραιότητες του Oryol θα είναι οι επανδρωμένες πτήσεις στη Σελήνη, υπογραμμίζοντας παράλληλα πως οι τεχνικές προδιαγραφές του περιλαμβάνουν την αποστολή πληρωμάτων στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό. Ο Χάμιτς ανέλαβε καθήκοντα επικεφαλής σχεδιαστή του Oryol τον Ιούνιο. Προηγουμένως τη δουλειά αυτή είχε ο Γεβγκένι Μίκριν, ο οποίος πέθανε από τον κορωνοϊό στις 5 Μαΐου. Σύμφωνα με το RT, το Oryol προορίζεται να αρχίσει επανδρωμένες πτήσεις το 2025, με τις μη επανδρωμένες να αρχίζουν δύο χρόνια νωρίτερα. Το σκάφος αναμένεται να πραγματοποιήσει μια μη επανδρωμένη πτήση γύρω από τη Σελήνη το 2028. Οι εξαγγελίες αυτές λαμβάνουν χώρα ενώ παρατηρείται έντονη κινητικότητα στον κλάδο των νέων διαστημοπλοίων για επανδρωμένες πτήσεις διεθνώς: Σε εξέλιξη είναι η ανάπτυξη του επόμενης γενιάς διαστημοπλοίου της NASA για αποστολές στο βαθύ διάστημα, Orion, ενώ πρόσφατα ολοκληρώθηκε η πρώτη επανδρωμένη αποστολή στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό με σκάφος Crew Dragon της SpaceX- η οποία ήταν και η πρώτη επανδρωμένη διαστημική αποστολή με σκάφος της εταιρείας γενικότερα. Επίσης, η SpaceX συνεχίζει τις δοκιμές στο πλάισιο της ανάπτυξης του επόμενης γενιάς διαστημοπλοίου της, Starship. https://www.naftemporiki.gr/story/1626236/oryol-ikano-gia-apostoles-se-ari-kai-selini-to-neo-rosiko-diastimoploio-leei-o-sxediastis-tou

Ιούλιος 1969 : Οι Αμερικανοί κερδίζουν τη μάχη. Η Αστρονομία είναι τόσο παλιά όσο και ο άνθρωπος. Συνδέει τη γέννηση και την ύπαρξή της με το ιδιαίτερο «δομικό» χαρακτηριστικό του. Ο άνθρωπος είναι το μόνο ον του πλανήτη που σηκώνει τα μάτια του στον ουρανό και παρατηρεί. Ως εκ τούτου, η Αστρονομία θεωρείται η μητέρα όλων των επιστημών. Έχει τις ρίζες της στη Βαβυλώνα και την Αίγυπτο, όπου ιερείς-αστρονόμοι διαπίστωσαν εμπειρικά ότι οι κλιματολογικές εποχές σχετίζονταν με τη θέση του Ήλιου και των άστρων και ότι αστρικοί ρυθμοί επηρέαζαν τη ροή του χρόνου. Συστηματοποιήθηκε ως επιστήμη από τους αρχαίους έλληνες φυσιολόγους – φιλοσόφους, με τις απαρχές της να τοποθετούνται στον 6ο αιώνα π.Χ. Η παρατήρηση του ουρανού στην αρχή με τα μάτια κι έπειτα με το τηλεσκόπιο υπήρξε από τις πλέον δημοφιλείς ασχολίες του ανθρώπου. Ωστόσο, η διαδρομή προς το διάστημα μετρά ήδη επισήμως έναν αιώνα και ένα έτος «μικρών βημάτων». Τόσος χρόνος πέρασε από τότε που ο καθηγητής Φυσικής στο πανεπιστήμιο Κλαρκ της Μασαχουσέτης Ρόμπερτ Χ. Γκόνταρντ δήλωσε δημοσίως ότι «είναι δυνατή η πραγματοποίηση ταξιδιού στη Σελήνη με πύραυλο», για να λοιδορηθεί όσο κανείς, με την «ευγενή» μάλιστα τάξη των δημοσιογράφων να τον αποκαλούν σκωπτικά «ο Σεληνάνθρωπος». Παρά τις βαθιές ρίζες της Αστρονομίας, το φεγγάρι, εκείνες τις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα, δεν είναι παρά ένας μυστηριώδης πλανήτης «σκαλωμένος» στο ουράνιο στερέωμα, που το πολύ-πολύ να φουσκώνει την ψυχή των ερωτευμένων. Όταν, λοιπόν, ο Γκόνταρντ αποτολμά, στις 28 Μαρτίου 1919, να κοινοποιήσει ότι για ένα τέτοιο ταξίδι στη Σελήνη πειραματίζεται ήδη από το 1909, επιδεικνύοντας μάλιστα στο αμερικανικό στράτευμα τρία μοντέλα προωθητικών πυραύλων, που θα μπορούσαν να κάνουν το όραμά του πραγματικότητα, αντιμετωπίζεται ως τουλάχιστον γραφικός. Η μακρά έρευνά του περί της δυνατότητας του ανθρώπου να ταξιδέψει στο διάστημα λαμβάνει ελαχιστότατη δημόσια υποστήριξη και η προσβλητική αντιμετώπιση του έργου του τον αναγκάζει να κλειστεί σε απαραβίαστη ιδιωτικότητα και να ξοδέψει στο όραμά του μυαλό και χρήμα. Αναζητεί συνοδοιπόρους, υποστηρικτές στο εγχείρημά του, αλλά μάταια. Στην πραγματικότητα, η μόνη υπολογίσιμη -για την εποχή- χρηματοδότηση που πετυχαίνει για την προώθηση των πειραμάτων του είναι 5.000 δολάρια από το Smithsonian Institute, ένα ερευνητικό ίδρυμα που χρονολογείται από το 1846 και στοχεύει σε «αύξηση και διάδοση της γνώσης». Στο μεταξύ, οι συνάδελφοί του ενισχύουν το «ουτοπικόν» του οράματός του. Τον Απρίλιο του 1930, μόλις δέκα χρόνια μετά την κοινοποίηση-φιάσκο του Γκόνταρντ, σε συνάντηση αστρονόμων στη Νέα Υόρκη, αμερικανός επιστήμονας διατυπώνει δημοσίως την εκτίμηση ότι ο άνθρωπος θα είναι σε θέση να πατήσει στη Σελήνη περί το 2050. «Μακρινό όνειρο το ταξίδι του Σεληνανθρώπου» δημοσιεύουν τις θυμηδίες τους οι εκπρόσωποι του Τύπου. Ο Γκόνταρντ δε θα προλάβει τη δικαίωσή του. Ένας καρκίνος, που τον κατατρώει από καιρό, τον νικά πριν κλείσει τα 63 του χρόνια. Είναι ήδη καλοκαίρι του ’45. Στη δύση της δεκαετίας του ’50 οι ανθρώπινες «δοσοληψίες» με το διάστημα έρχονται ως απανωτά επιτεύγματα και μετατρέπουν το όραμα του αδικημένου επιστήμονα σε στόχο εφικτό. Οι επικριτές συνάδελφοί του τρώνε σιγά-σιγά τη γλώσσα τους και οι δύσπιστοι εκπρόσωποι του Τύπου τις πένες τους. Τον Οκτώβριο του 1957 οι Σοβιετικοί στέλνουν στον ουρανό τον «Σπούτνικ», τον πρώτο δορυφόρο, και τέσσερα χρόνια μετά, τον Απρίλιο του 1961, τον πρώτο άνθρωπο. Ο Γιούρι Γκαγκάριν φωτογραφίζει τη Γη από το διάστημα και, μεσούντος του Ψυχρού Πολέμου, βάζει φωτιά στους Αμερικανούς, που έχουν εμπεδώσει δραματικά την αλήθεια της θεωρίας του Γκόνταρντ. Η νεόκοπη Αμερικανική Υπηρεσία Αεροναυπηγικής και Διαστήματος, η γνωστή τοις πάσι NASA (έχει ιδρυθεί το 1958, υπό την πίεση της δραστηριότητας των Σοβιετικών), τρέχει να προλάβει τις επιτυχίες των «εχθρών», χρηματοδοτούμενη με τη μερίδα του λέοντος από τον κρατικό προϋπολογισμό. Η επιτυχία για τους Αμερικανούς είναι πια θέμα γοήτρου, αλλά έχουν και μια ανεξόφλητη επιταγή προς τον συμπατριώτη τους Γκόνταρντ. Έτσι, το 1959 δίνουν το όνομά του στο Κέντρο Διαστημικής Πτήσης της NASA, αναγνωρίζοντάς τον και καθιστώντας τον έναν από τους πατέρες τις σύγχρονης πυραυλικής. Το όραμα του Γκόνταρντ είναι πλέον επίκαιρο όσο ποτέ. Οι Σοβιετικοί εξακολουθούν να φεύγουν μπροστά αφήνοντας τη σκόνη τους στους Αμερικανούς. Το Μάρτιο του 1965 ο κοσμοναύτης τους Λεόνοφ επιχειρεί έξοδο από το σκάφος του και κάνει τα πρώτα βήματα στο διάστημα. Η είδηση ταξιδεύει ανά τον κόσμο. Οι Σοβιετικοί θριαμβολογούν και στο μεταξύ ανοίγουν δρόμους με μη επανδρωμένα σκάφη για άλλους πλανήτες. Στις 16 Μαΐου 1969 ανακοινώνουν την επιτυχή αποστολή δύο «εργαστηρίων συλλογής δεδομένων» στην Αφροδίτη. Πολύ σύντομα, τον ίδιο μήνα του ίδιου έτους, έρχεται η απάντηση των ΗΠΑ. «Ένα βήμα προς τη Σελήνη» αναφέρουν τα σχετικά δημοσιεύματα, που πιάνουν τους Σοβιετικούς σχεδόν στον ύπνο. «Στο πλαίσιο του προγράμματος για την κατάκτηση της Σελήνης, οι Αμερικανοί απογείωσαν το Απόλλων Χ, επανδρωμένο με τους κοσμοναύτες Στάφορντ, Γιανγκ και Σέρναν, οι οποίοι έφτασαν κοντά στη Σελήνη και τέθηκαν σε τροχιά γύρω από αυτήν. Σέρναν και Στάφορντ πραγματοποίησαν έξοδο με τη σεληνάκατο που αποκολλήθηκε από το κυρίως διαστημόπλοιο και πλησίασε το δορυφόρο της Γης σε απόσταση 15 χλμ» αναφέρεται στις τότε εφημερίδες. Οι Σοβιετικοί βγάζουν στη δημοσιότητα μικρές και μεγάλες μυστικές διαστημικές πτήσεις, προσπαθώντας να ανακτήσουν την πρωτιά στην άλωση του διαστήματος. Αλλά οι Αμερικανοί κρατούν το καλό για μόλις δύο μήνες μετά. Στις 20 Ιουλίου 1969 τα πρωτοσέλιδα όλων των εφημερίδων του κόσμου φιλοξενούν τη φωτογραφία των πρώτων ανθρώπων που πάτησαν στο φεγγάρι. Είναι ο Νιλ Άρμστρονγκ και ο Έντουιν Όλντριν, που οδήγησαν θαλαμίσκο του Απόλλωνα στη σεληνιακή «Θάλασσα της Γαλήνης» και έξι μέρες μετά βγήκαν και περπάτησαν στην επιφάνεια του πλανήτη. Την προηγούμενη μέρα, την ώρα που οι κοσμοναύτες άφηναν το αποτύπωμα της μπότας τους στην επιφάνεια της Σελήνης, εκατομμύρια άνθρωποι τούς παρακολουθούσαν σε απευθείας μετάδοση από την αμερικανική τηλεόραση. Σε λίγο άκουγαν με δέος τα λόγια του Άρμστρονγκ: «Ένα μικρό βήμα για τον άνθρωπο, ένα τεράστιο άλμα για την ανθρωπότητα». Οι Αμερικανοί είχαν πάρει τη ρεβάνς. https://www.in.gr/2020/07/21/tech/ioulios-1969-oi-amerikanoi-kerdizoun-ti-maxi-gia-tin-alosi-tou-diastimatos/

«Βροχή» μετεωριτών χτύπησε την Σελήνη πριν από 800 εκατομμύρια χρόνια. Σε μία σημαντική αποκάλυψη προχώρησαν οι ερευνητές του Πανεπιστημίου της Οσάκα με την βοήθεια του διαστημικού σκάφους Kaguya, που ενημέρωσαν ότι γιγαντιαία βροχή μετεωριτών έπληξε τη Σελήνη και τη Γη πριν από 800 εκατομμύρια χρόνια, με πρωτοφανή δύναμη. Χάρη στα δεδομένα που συγκέντρωσε το ιαπωνικό διαστημικό σκάφος Kaguya, το οποίο τέθηκε σε τροχιά γύρω από τη Σελήνη το 2007, ερευνητές του Πανεπιστημίου της Οσάκα απέδειξαν ότι ένας πελώριος αστεροειδής, διαμέτρου τουλάχιστον 100 χιλιομέτρων, διαλύθηκε σε τρισεκατομμύρια μετεωρίτες. Τα συντρίμμια χτύπησαν με βία το σύστημα Γης-Σελήνης. Ο βομβαρδισμός αυτός συνέβη πριν από 800 εκατομμύρια χρόνια και είχε ως αποτέλεσμα να αλλάξει το περιβάλλον και η βιολογία του πλανήτη μας, αναφέρει η μελέτη που δημοσιεύεται στην επιστημονική επιθεώρηση Nature Communications. Αστεροειδείς τέτοιου μεγέθους είναι πιθανόν να χτυπήσουν τη Γη κάθε 100 εκατομμύρια χρόνια. Όμως στον πλανήτη μας οι κρατήρες από την πρόσκρουση που είναι παλαιότεροι των 600 εκατομμυρίων ετών είναι αδύνατον να εντοπιστούν και να χρονολογηθούν, επειδή χάνονται λόγω της διάβρωσης του εδάφους, της δραστηριότητας των ηφαιστείων και άλλων γεωλογικών φαινομένων. Έτσι οι επιστήμονες σκέφθηκαν να μελετήσουν τη Σελήνη, όπου σχεδόν δεν υπάρχει διάβρωση του εδάφους. Μπόρεσαν μάλιστα να χρονολογήσουν 59 μεγάλους κρατήρες, όπως εκείνον του Κοπέρνικου, όπου θα γινόταν η προσσελήνωση της αποστολής Apollo 18 το 1971. Για να το καταφέρουν, ανέλυσαν την πυκνότητα των μικρών, δευτερευόντων κρατήρων που σχηματίστηκαν τριγύρω τους από την εκτόξευση μικρών βράχων και διαπίστωσαν ότι τουλάχιστον 8 από τους 59 μεγάλους κρατήρες σχηματίστηκαν ταυτόχρονα, από μια βροχή αστεροειδών. Δεδομένων των πιθανοτήτων, οι ερευνητές υποθέτουν ότι η ίδια «βροχή» έπληξε και τη Γη με ασύλληπτη δύναμη: η συνολική μάζα των μετεωριτών αυτών ανερχόταν σε 40-50 τετράκις εκατομμύρια τόνους, δηλαδή ήταν 30-60 φορές μεγαλύτερη από εκείνη του αστεροειδή που έπεσε στη χερσόνησο Γιουκατάν του Μεξικού πριν από 66 εκατομμύρια χρόνια και εξαφάνισε τα τρία τέταρτα των ειδών που ζούσαν τότε στη Γη. Ο βομβαρδισμός της Σελήνης φαίνεται ότι σημειώθηκε ακριβώς πριν από την Κρυογενή Περίοδο (720-635 εκατομμύρια χρόνια πριν), κατά την οποία η Γη καλύφθηκε από πάγους πάχους πολλών χιλιομέτρων. «Οι ανακαλύψεις μας δείχνουν ότι αυτά τα εξω-γήινα στοιχεία μπορεί να επηρέασαν τους θαλάσσιους βιοχημικούς κύκλους, να προκάλεσαν σοβαρή διατάραξη του γήινου κλίματος και να οδήγησαν στην εμφάνιση των ζώων», γράφουν οι συγγραφείς της μελέτης. https://www.pronews.gr/epistimes/diastima/898701_vrohi-meteoriton-htypise-tin-selini-prin-apo-800-ekatommyria-hronia

Παρατηρήθηκε για πρώτη φορά αλληλεπίδραση χρονοκρυστάλλων. Επιστήμονες παρατήρησαν για πρώτη φορά την αλληλεπίδραση μιας νέας φάσης ύλης που είναι γνωστή ως «χρονοκρύσταλλοι» (time crystals). Η ανακάλυψη αυτή, που δημοσιεύτηκε στο Nature Materials, μπορεί να οδηγήσει σε εφαρμογές στην επεξεργασία κβαντικής πληροφορίας επειδή οι χρονοκρύσταλλοι παραμένουν αυτόματα ακέραιοι σε πολλαπλές συνθήκες. Η προστασία της συνοχής είναι η κύρια δυσκολία που παρεμποδίζει την ανάπτυξη ισχυρών κβαντικών υπολογιστών. Ο Σαμούλι Άουτι, lead author της έρευνας από το Lancaster University, δήλωσε πως «ο έλεγχος της αλληλεπίδρασης δύο χρονοκρυστάλλων αποτελεί μεγάλο επίτευγμα. Πριν από αυτό κανείς δεν είχε παρατηρήσει δύο χρονοκρυστάλλους στο ίδιο σύστημα, πόσο μάλλον να τους δει να αλληλεπιδρούν. Οι ελεγχόμενες αλληλεπιδράσεις αποτελούν το νούμερο ένα θέμα στη λίστα οποιουδήποτε επιθυμεί να αξιοποιήσει έναν χρονοκρύσταλλο για πρακτικές εφαρμογές, όπως η επεξεργασία κβαντικής πληροφορίας». Οι χρονοκρύσταλλοι διαφέρουν από τους κανονικούς κρυστάλλους (πχ μέταλλα ή βράχοι), που αποτελούνται από άτομα τα οποία είναι τοποθετημένα σε ένα τακτικά επαναλαμβανόμενο μοτίβο στον χώρο. Ο νομπελίστας Φρανκ Γουΐλτσεκ είχε μιλήσει για αυτούς σε θεωρητικό επίπεδο το 2012 και επιβεβαιώθηκαν το 2016. Οι χρονοκρύσταλλοι έχουν την περίεργη ιδιότητα να είναι σε συνεχή, επαναλαμβανόμενη κίνηση στον χρόνο, παρά την έλλειψη εξωτερικής επίδρασης. Τα άτομά τους συνεχώς δονούνται, περιστρέφονται ή κινούνται πρώτα προς τη μία κατεύθυνση και μετά προς την άλλη. Διεθνής ομάδα ερευνητών από το Lancaster, το Yale, το Royal Holloway London και το Aalto University στο Ελσίνκι παρατήρησαν χρονοκρυστάλλους χρησιμοποιώντας Ήλιο-3, που είναι ένα σπάνιο ισότοπο του ηλίου με απουσία ενός νετρονίου. Το πείραμα έγινε στο Aalto University. Οι ερευνητές έψυξαν το Ήλιο-3 στο 1/1000 ενός βαθμού από το απόλυτο μηδέν (-273.15°C) και στη συνέχεια δημιούργησαν δύο χρονοκρυστάλλους και τους επέτρεψαν να ακουμπήσουν ο ένας πάνω στον άλλο. Οι επιστήμονες παρατήρησαν τους δύο χρονοκρυστάλλους να αλληλεπιδρούν και να ανταλλάσσουν σωματίδια τα οποία έρεαν από τον έναν χρονοκρύσταλλο στον άλλο και πάλι πίσω- ένα φαινόμενο γνωστό ως φαινόμενο Josephson. Οι χρονοκρύσταλλοι παρουσιάζουν πολλές δυνατότητες για πρακτικές εφαρμογές, καθώς θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για να βελτιώσουν την υπάρχουσα τεχνολογία ατομικών ρολογιών, καθώς και άλλες τεχνολογίες όπως γυροσκόπια ή συστήματα που βασίζονται σε ατομικά ρολόγια, όπως το GPS. https://www.naftemporiki.gr/story/1629139/paratirithike-gia-proti-fora-allilepidrasi-xronokrustallon

Το περιοδικό σύστημα στοιχείων του Julius Lothar Meyer Ο Γερμανός χημικός Julius Lothar Meyer (19 Αυγούστου 1830 – 11 Απριλίου 1895) ανακάλυψε τον περιοδικό πίνακα στοιχείων ανεξάρτητα από τον Mendeleev (και άλλους επιστήμονες της εποχής του. Ο Γερμανός χημικός, καθηγητής και συγγραφέας, Julius Lothar Meyer (Τζούλιους Λόθαρ Μάγιερ) έχει σήμερα την τιμητική του, αφού η Google του αφιερώνει το σημερινό της doodle, με αφορμή τη συμπλήρωση 190 χρόνων από τη γέννησή του. Πρόκειται για έναν από τους δύο επιστήμονες που ανακάλυψαν σχεδόν ταυτόχρονα και χωρίς να συνεργάζονται τον περιοδικό νόμο των χημικών στοιχείων και ένας από τους πρωτοπόρους των πρώιμων περιοδικών πινάκων. Έχοντας γεννηθεί σε οικογένεια γιατρών στο Βάρελ της Γερμανίας, αρχικά αφιερώθηκε στην ιατρική επιστήμη. Ωστόσο, σύντομα στράφηκε στη βιοχημεία. Πήρε διδακτορικό το 1858 και την επόμενη χρονιά άρχισε την καριέρα του ως καθηγητής επιστημών. Το 1864 δημοσίευσε διδακτικές σημειώσεις υπό τον τίτλο «Die modernen Theorien der Chemie» (Θεωρία Σύγχρονης Χημείας). Η πραγματεία περιλάμβανε ένα στοιχειώδες σύστημα για την οργάνωση 28 στοιχείων, βασισμένο στο ατομικό βάρος, πρόδρομο του σύγχρονου περιοδικού πίνακα. Το 1868 δημιούργησε έναν πιο ολοκληρωμένο πίνακα αλλά πριν τον δημοσιεύσει, ο Ρώσος χημικός Νμίτρι Μεντελέγιεφ δημοσίευσε τη δική του εργασία βάσει της οποίας όλα τα τότε γνωστά στοιχεία είχαν τοποθετηθεί σε έναν πίνακα. Ο Μεντελέγιεφ κατάφερε να πάρει τη θέση του στην ιστορία νωρίτερα από τον Meyer, ο οποίος το 1870 κατάφερε να κάνει τη διαφορά. Η γραφική αναπαράσταση της σχέσης του ατομικού όγκου με το ατομικό βάρος παρείχε ισχυρές αποδείξεις για τον περιοδικό νόμο που περιγράφει επαναλαμβανόμενα μοτίβα μεταξύ των στοιχείων. Ο Julius Lothar Meyer παντρεύτηκε, το 1866, την Γιοχάνα Βόλκμαν. Το 1882 τιμήθηκε με το μετάλλιο Ντέιβι ενώ στις 11 Απριλίου 1895 πέθανε στο Τύμπιγκεν της Γερμανίας. https://physicsgg.me/2020/08/19/%cf%84%ce%bf-%cf%80%ce%b5%cf%81%ce%b9%ce%bf%ce%b4%ce%b9%ce%ba%cf%8c-%cf%83%cf%8d%cf%83%cf%84%ce%b7%ce%bc%ce%b1-%cf%83%cf%84%ce%bf%ce%b9%cf%87%ce%b5%ce%af%cf%89%ce%bd-%cf%84%ce%bf%cf%85-julius-lothar-m/

Ενεργά ηφαίστεια στην Αφροδίτη. Την ύπαρξη 37 προσφάτως ενεργών ηφαιστειακών δομών στην Αφροδίτη υπέδειξε νέα επιστημονική έρευνα. Η συγκεκριμένη μελέτη, που πραγματοποιήθηκε από επιστήμονες του University of Maryland και του ETH Zürich στην Ελβετία και δημοσιεύθηκε στο Nature Geoscience,παρέχει κάποια από τα καλύτερα στοιχεία ως τώρα πως η Αφροδίτη είναι ένας πλανήτης που εξακολουθεί να είναι γεωλογικά ενεργός. «Είναι η πρώτη φορά που είμαστε σε θέση να υποδείξουμε συγκεκριμένες δομές και να πούμε ‘κοιτάξτε,αυτό δεν είναι ένα αρχαίο ηφαίστειο μα ένα που είναι ενεργό σήμερα, κοιμώμενο πιθανός,μα όχι νεκρό» είπε ο Λοράν Μοντεσί, καθηγητής Γεωλογίας στο UMD και ένας εκ των συντελεστών της έρευνας. «Η μελέτη αυτή αλλάζει σημαντικά την εικόνα της Αφροδίτη,από έναν κυρίως ανενεργό πλανήτη, σε έναν το εσωτερικό του οποίου κοχλάζει ακόμα και μπορεί να τροφοδοτεί πολλά ενεργά ηφαίστεια». Οι επιστήμονες γνώριζαν εδώ και πολύ καιρό πως η Αφροδίτη έχει μια νεαρότερη επιφάνεια από ό,τι πλανήτες όπως ο Άρης και ο Ερμής, που έχουν ψυχρά εσωτερικά. Ίχνη ενός θερμού εσωτερικού και γεωλογικής δραστηριότητας υπάρχουν στην επιφάνεια υπό τη μορφή δακτυλίδι ειδών δομών που σχηματίζονται όταν όγκοι θερμού υλικού εντός του πλανήτη ανεβαίνουν από τον μανδύα και τον φλοιό. Ωστόσο πιστευόταν πως οι δομές αυτές (κορώνες) ήταν πιθανότατα ίχνη αρχαίας δραστηριότητας και ότι η Αφροδίτη είχε ψυχρανθεί αρκετά για να επιβραδυνθεί η γεωλογική δραστηριότητα στο εσωτερικό του πλανήτη και να σκληρύνει ο φλοιός τόσο ώστε θερμό υλικό από το εσωτερικό να μην μπορεί να περάσει.Επιπρόσθετα,οι ακριβείς διαδικασίες με τις οποίες σχηματίστηκαν κορώνες στην Αφροδίτη και οι λόγοι για τις διαφορές μεταξύ τους ήταν υπό συζήτηση. Στη νέα έρευνα οι επιστήμονες χρησιμοποίησαν αριθμητικά μοντέλα θερμομηχανικής δραστηριότητας κάτω από την επιφάνεια της Αφροδίτης για τη δημιουργία υψηλής ανάλυσης 3D προσομοιώσεων του σχηματισμού κορωνών.Τα αποτελέσματα βοήθησαν τον Μοντεσί και τους συναδέλφους του να εντοπίσουν χαρακτηριστικά που υπάρχουν μόνο σε προσφάτως ενεργές κορώνες. Η ομάδα ήταν μετά σε θέση να αντιστοιχίσει τα χαρακτηριστικά αυτά στα χαρακτηριστικά που παρατηρήθηκαν στην επιφάνεια της Αφροδίτης, αποκαλύπτοντας πως κάποιες από τις κορώνες στην Αφροδίτη είναι ακόμα σε φάση εξέλιξης- κάτι που με τη σειρά του δείχνει πως το εσωτερικό του πλανήτη κοχλάζει ακόμα. https://physicsgg.me/2020/07/21/%ce%b5%ce%bd%ce%b5%cf%81%ce%b3%ce%ac-%ce%b7%cf%86%ce%b1%ce%af%cf%83%cf%84%ce%b5%ce%b9%ce%b1-%cf%83%cf%84%ce%b7%ce%bd-%ce%b1%cf%86%cf%81%ce%bf%ce%b4%ce%af%cf%84%ce%b7-2/

Ο Δίας στο «στόχαστρο» του διαστημικού τηλεσκοπίου James Webb Ο Δίας έχει τη δική του «μίνι» εκδοχή του ηλιακού μας συστήματος, με δορυφόρους που κινούνται γύρω του- και ήταν οι κινήσεις τους που έπεισαν τον Γαλιλαίο πως η Γη δεν είναι το κέντρο του σύμπαντος, στις αρχές του 17ου αιώνα. Πάνω από 400 χρόνια μετά, αστρονόμοι θα χρησιμοποιήσουν το James Webb Space Telescope για να παρατηρήσουν καλύτερα τους δορυφόρους αυτούς, πηγαίνοντας τα όργανά του στα άκρα και θέτοντας τις βάσεις για περαιτέρω επιστημονικές ανακαλύψεις. Ομάδα άνω των 40 ερευνητών, με επικεφαλής τους αστρονόμους Ίμκε ντε Πάτερ του University of California, Berkeley, και Τιερί Φουσέ του Observatoire de Paris, σχεδίασαν ένα φιλόδοξο πρόγραμμα παρατήρησης που θα πραγματοποιήσει κάποιες από τις πρώτες επιστημονικές παρατηρήσεις του James Webb στο ηλιακό μας σύστημα, μελετώντας τον Δία, το σύστημα δακτυλίων του και δύο από τα φεγγάρια του, τον Γανυμήδη και την Ιώ. «Ο Δίας είναι τόσο φωτεινός, και τα όργανα του Webb είναι τόσο ευαίσθητα, που η παρατήρηση τόσο του φωτεινού πλανήτη όσο και των πιο αχνών του δακτυλίων και φεγγαριών θα είναι ένα έξοχο τεστ για να δοκιμάσουμε όσο το δυνατόν περισσότερο την καινοτόμα τεχνολογία του Webb» είπε η ντε Πάτερ. Πέρα από τη ρύθμιση των οργάνων του Webb για τη φωτεινότητα του Δία, οι αστρονόμοι πρέπει επίσης να λάβουν υπόψιν την περιστροφή του πλανήτη, επειδή ο Δίας ολοκληρώνει μία ημέρα σε μόλις 10 ώρες. Αρκετές εικόνες πρέπει να συρραφού μαζί σε ένα μωσαϊκό για την πλήρη καταγραφή μιας συγκεκριμένης περιοχής- τη διάσημη καταιγίδα που είναι γνωστή ως «Great Red Spot», για παράδειγμα- κάτι πιο δύσκολο όταν το ίδιο το αντικείμενο κινείται. Αν και πολλά τηλεσκόπια έχουν μελετήσει τον Δία και τις καταιγίδες του, ο μεγάλος καθρέφτης και τα ισχυρά όργανα του διαστημικού τηλεσκοπίου θα παρέχουν νέα στοιχεία. Το Webb θα εξετάσει επίσης την ατμόσφαιρα της πολικής περιοχής, όπου το διαστημόπλοιο Juno της NASA ανακάλυψε συμπλέγματα κυκλώνων. Τα φασματογραφικά δεδομένα του Webb θα παρέχουν πολύ περισσότερες λεπτομέρειες από ό,τι δυνατόν σε προηγούμενες παρατηρήσεις, μετρώντας ανέμους, σωματίδια νεφών, συνθέσεις αερίων και θερμοκρασίες. Όσον αφορά στους δακτυλίους, το σύστημα του Δία αποτελείται από τρία τμήματα: Έναν επίπεδο κύριο δακτύλιο, ένα «φωτοστέφανο» μέσα στον κύριο δακτύλιο και έναν «αραχνοειδή» δακτύλιο εξωτερικά. Το σύστημα δακτυλίων του Δία (σημειώνεται πως και οι τέσσερις αέριοι γίγαντες του ηλιακού συστήματος έχουν δακτυλίους) είναι ιδιαίτερα αχνό επειδή τα σωματίδια των δακτυλίων είναι τόσο μικρά και αραιά που δεν αντανακλούν πολύ φως: Δίπλα στη φωτεινότητα του πλανήτη, πρακτικά εξαφανίζονται. «Πάμε στα αλήθεια τις δυνατότητες κάποιων οργάνων του Webb στα όριά τους, για να αποκτήσουμε ένα μοναδικό σετ παρατηρήσεων» είπε ο Μάικλ Γουόνγκ του University of California, Berkeley. Η ομάδα θα δοκιμάσει μεθόδους παρατήρησης για το φως του Δία, και θα δημιουργήσει μοντέλα για χρήση από άλλους αστρονόμους. Επίσης, θα επιδιωχθούν νέες ανακαλύψεις για τους δακτυλίους. Ο παγωμένος Γανυμήδης παρουσιάζει πολλά ενδιαφέροντα χαρακτηριστικά για τους αστρονόμους: Είναι το μεγαλύτερο φεγγάρι του ηλιακού συστήματος και το μόνο που έχει το δικό του μαγνητικό πεδίο. Η ομάδα θα διερευνήσει τα εξώτερα τμήματα της ατμόσφαιρας του Γανυμήδη, την εξώσφαιρά του, για την καλύτερη κατανόηση της αλληλεπίδρασης του φεγγαριού με σωματίδια στο μαγνητικό πεδίο του Δία. Υπάρχουν επίσης στοιχεία πως μπορεί να έχει έναν ωκεανό με αλμυρό νερό σε υγρή μορφή κάτω από τους πάγους του. Το Webb θα πραγματοποιήσει σχετικές έρευνες, οι οποίες μπορεί να φανούν χρήσιμες στο μέλλον, σε μελέτες άλλων φεγγαριών, όπως ο Εγκέλαδος και η Ευρώπη. Ως προς την Ιώ, είναι ο πιο ενεργός ηφαιστειακά κόσμος στο ηλιακό σύστημα, με επιφάνεια που καλύπτεται από εκατοντάδες ηφαίστεια και λίμνες λιωμένης λάβας. Οι αστρονόμοι σχεδιάζουν να χρησιμοποιήσουν το Webb για να μάθουν περισσότερα για τις επιπτώσεις των ηφαιστείων της Ιούς στην ατμόσφαιρα. Επίσης, θα διερευνηθεί το μυστήριο των «αόρατων ηφαιστείων», που εκπέμπουν αέρια χωρίς σκόνη που αντικατοπτρίζει φως και μπορεί να εντοπίζεται από διαστημόπλοια όπως τα Voyager και Galileo. Θεωρείται πως το Webb θα είναι σε θέση να εντοπίσει μεμονωμένα ηφαίστεια που προηγουμένως εμφανίζονταν ως ένα μεγάλο hotspot. Επίσης, το διαστημικό τηλεσκόπιο θα παρέχει πολύτιμα στοιχεία για τη θερμοκρασία των hotspots της Ιούς, προκειμένου να διαπιστωθεί εάν είναι κοντά στην ηφαιστειακή δραστηριότητα που παρατηρείται στη Γη ή εάν έχουν πολύ υψηλότερες θερμοκρασίες. Στις φωτογραφιες κυκλώνες στον Βόρειο Πόλο του Δία, μέσα από την κάμερα υπερύθρων του διαστημικού σκάφους Juno της NASA.-Ο δορυφόρος του Δία Ιώ από την κάμερα του διαστημικού σκάφους της NASA Cassini-Ηφαιστειακή δράση στον δορυφόρο Ιώ καταγεγραμμένη από το διαστημικό σκάφος της NASA Γαλιλαίος. https://physicsgg.me/2020/08/10/%ce%bf-%ce%b4%ce%af%ce%b1%cf%82-%cf%83%cf%84%ce%bf-%cf%83%cf%84%cf%8c%cf%87%ce%b1%cf%83%cf%84%cf%81%ce%bf-%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%b4%ce%b9%ce%b1%cf%83%cf%84%ce%b7%ce%bc%ce%b9%ce%ba%ce%bf/

Δήμητρα: Ο «νάνος» πλανήτης είναι άλλος ένας... υπόγειος ωκεάνιος κόσμος. Ο πλανήτης – νάνος Δήμητρα, που για πολύ καιρό οι επιστήμονες θεωρούσαν ότι ήταν ένας άγονος διαστημικός βράχος, έχει τελικά έναν ολόκληρο θαλάσσιο ωκεανό κάτω από την επιφάνειά του. Η Δήμητρα είναι ο μικρότερος πλανήτης νάνος του ηλιακού μας συστήματος και το μεγαλύτερο σώμα στην Κύρια Ζώνη των Αστεροειδών ανάμεσα στους πλανήτες Άρη και Δία, ενώ έχει δικιά τoυ βαρύτητα. Τα χαρακτηριστικά της και οι συνθήκες που επικρατούν σε αυτήν επέτρεψαν στο διαστημόπλοιο Nasa Dawn να «τραβήξει» υψηλής ανάλυσης φωτογραφίες της επιφάνειάς της. Έτσι, όπως αναφέρει ο Guardian, μια διεθνής ομάδα επιστημόνων από τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ευρώπη ανέλυσε φωτογραφίες που «τραβήχτηκαν» από απόσταση 35 χιλιομέτρων από τον αστεροειδή. Η επιστημονική ομάδα εστίασε στον ηλικίας 20 εκατομμυρίων μεγάλο κρατήρα Occator και κατέληξε ότι κάτω από την επιφάνειά του υπάρχει ένα «εκτεταμένο απόθεμα» αλμυρού νερού. Μια σειρά από επιστημονικές έρευνες που δημοσιεύθηκαν στις επιστημονικές εκδόσεις, Nature Astronomy, Nature Geoscience και Nature Communications δίνουν περαιτέρω στοιχεία για τον πλανήτη νάνο που ανακαλύφθηκε από τον ιταλό αστρονόμο και πρώτο διευθυντή του Αστεροσκοπείου του Παλέρμο στη Σικελία, Τζουζέπε Πιάτσι. Με τη χρήση υπέρυθρων εικόνων, μια επιστημονική ομάδα ανακάλυψε την παρουσία ποσότητας υδροαλίτη, κοινό συστατικό στον θαλάσσιο πάγο, το οποίο όμως, ως τώρα, δεν είχε ανακαλυφθεί ποτέ σε σημείο εκτός του πλανήτη μας. Η Μαρία Κριστίνα Nτε Σάνκτις, από Εθνικό Ινστιτούτο Αστροφυσικής στη Ρώμη δήλωσε πως ο υδροαλίτης είναι ένα σαφές σημάδι ότι η Δήμητρα είχε κάποτε θάλασσα. Μπορούμε πλέον τα πούμε ότι η Δήμητρα είναι ένα είδος ωκεάνιου κόσμου, όπως και κάποια από τα φεγγάρια του Κρόνου και του Δία». Σύμφωνα με την ομάδα τα αποθέματα άλατος μοιάζουν να έχουν σχηματιστεί τα τελευταία 2 εκατομμύρια χρόνια, δηλαδή, για τα δεδομένα του συμπαντικού χρόνου, μόλις χθες. Αυτό σημαίνει ότι το αλάτι μπορεί να «ανεβαίνει» από το εσωτερικό του πλανήτη, γεγονός που, σύμφωνα με την Ντε Σάνκτις, μπορεί να έχει σοβαρότατες επιπτώσεις σε μελλοντικές μελέτες. «Το υλικό αυτό που βρέθηκε στη Δήμητρα είναι εξαιρετικά σημαντικό για την αστροβιολογία. Γνωρίζουμε ότι αυτά τα ορυκτά είναι απαραίτητα για την ανάπτυξη ζωής». Αυτός ο υψηλής πυκνότητας ωκεανός, με πολλά σωματίδια από άλατα και πετρώματα, θεωρείται πολύ διαφορετικός από εκείνους των δορυφόρων Ευρώπης του Δία και Εγκέλαδου του Κρόνου. Επίσης, ξεκινώντας πριν εννέα εκατομμύρια χρόνια και μέχρι πολύ πρόσφατα, εκτιμάται ότι στη Δήμητρα υπήρχε σημαντική κρυοηφαιστειακή δραστηριότητα, δηλαδή ηφαίστεια που «ξερνούν» πάγους αντί για καυτή λάβα. Μελλοντικές αποστολές και επιστημονικές παρατηρήσεις θα χρειαστούν για να μελετήσουν κατά πόσο στη Δήμητρα -στην οποία επίσης υπάρχει το όρος Αχούνα Μονς με υψόμετρο τεσσάρων χιλιομέτρων- επικρατούν συνθήκες φιλικές για την ανάπτυξη ζωής ή είναι δυνατό να ανιχνευθούν τέτοια ίχνη. https://www.pronews.gr/epistimes/diastima/904559_dimitra-o-nanos-planitis-einai-allos-enas-ypogeios-okeanios-kosmos

«Ματιές» στον Γανυμήδη. Κατά την πτήση του με σκοπό πέρασμα από τον Δία στις 26 Δεκεμβρίου 2019, το διαστημόπλοιο Juno της NASA πέρασε κοντά από τον βόρειο πόλο του ένατου μεγαλύτερου αντικειμένου στο ηλιακό μας σύστημα- του Γανυμήδη, φεγγαριού του Δία. Οι εικόνες που κατέγραψε το όργανο JIRAM (Jovian Infrared Auroral Mapper) του σκάφους παρέχουν την πρώτη υπέρυθρη χαρτογράφηση του βορείου «συνόρου» του γιγαντιαίου φεγγαριού. Ο Γανυμήδης είναι το μόνο φεγγάρι στο ηλιακό σύστημα που είναι μεγαλύτερο από τον Ερμή και αποτελείται κυρίως από υδάτινο πάγο. Η σύστασή που θεωρείται πως περιέχει σημαντικά στοιχεία για την κατανόηση της εξέλιξης των 79 φεγγαριών του Δία μέχρι σήμερα. Επίσης, είναι το μοναδικό φεγγάρι στο ηλιακό σύστημα με το δικό του μαγνητικό πεδίο. Στη Γη το μαγνητικό πεδίο παρέχει μια «οδό» για το πλάσμα (φορτισμένα σωματίδια από τον ήλιο), ώστε να εισέρχεται στην ατμόσφαιρα και να δημιουργεί το Βόρειο Σέλας. Καθώς ο Γανυμήδης δεν έχει ατμόσφαιρα για να παρεμποδίζει την πορεία αυτή, η επιφάνεια στους πόλους του βομβαρδίζεται συνέχεια με πλάσμα από τη γιγαντιαία μαγνητόσφαιρα του Δία- κάτι που επηρεάζει σημαντικά τον πάγο του φεγγαριού. «Τα δεδομένα του JIRAM δείχνουν πως ο πάγος στον βόρειο πόλο του Γανυμήδη και γύρω από αυτόν έχει τροποποιηθεί από την πτώση του πλάσματος» είπε ο Αλεσάντρο Μούρα, ερευνητής στο ιταλικό INAF. «Είναι ένα ένα φαινόμενο για το οποίο ήμασταν σε θέση να μάθουμε για πρώτη φορά με το Juno, επειδή μπορούμε να δούμε τον βόρειο πόλο στο σύνολό του». Ο πάγος κοντά στους πόλους του φεγγαριού είναι άμορφος, καθώς φορτισμένα σωματίδια ακολουθούν τις γραμμές του μαγνητικού πεδίου του φεγγαριού στους πόλους, όπου και πέφτουν, εμποδίζοντας τον πάγο να σχηματίσει τακτική (ή κρυσταλλική) δομή. Μόρια παγωμένου νερού που εντοπίζονται και στους πόλους δεν παρουσιάζουν κάποια τάξη στη δομή τους, και ο άμορφος πάγος έχει διαφορετικό υπέρυθρο ίχνος από τον κρυσταλλικό που υπάρχει στον ισημερινό του Γανυμήδη. Από τα μυστικά του μεγαλύτερου φεγγαριού του Δία που ξεδιαλύνει το Juno αναμένεται να επωφεληθεί σημαντικά η επόμενη αποστολή στον παγωμένο αυτό κόσμο: Η αποστολή JUpiter Icy moons Explorer του ΕΟΔ προορίζεται να εξερευνήσει, μέσα σε ένα διάστημα 3,5 ετών, τη γιγαντιαία μαγνητόσφαιρα και την ταραγμένη ατμόσφαιρα του Δία, καθώς και μια σειρά από φεγγάρια του: Τον Γανυμήδη, την Καλλιστών και την Ευρώπη, αρχίζοντας από το 2030. https://physicsgg.me/2020/07/24/%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b9%ce%ad%cf%82-%cf%83%cf%84%ce%bf%ce%bd-%ce%b3%ce%b1%ce%bd%cf%85%ce%bc%ce%ae%ce%b4%ce%b7/