Δροσος Γεωργιος

150 χρόνια από την γέννηση της Μαρίας Κιουρί. Μια γυναίκα στο πάνθεον των ηρώων της επιστήμης. Το φόρεμά της είναι σκούρο με ελάχιστο ντεκολτέ, τα χέρια της φαγωμένα από τα οξέα, είναι γυμνά. Δεν τα στολίζει ούτε μια βέρα. Ολόγυρά της στραφτοκοπούν στα πλατιά ντεκολτέ τα ωραιότερα διαμάντια της αυτοκρατορίας. Τα περιεργάζεται με αληθινή ευχαρίστηση τα βαρύτιμα κοσμήματα και παρατηρεί με έκπληξη ότι και οι άντρας της που είναι συνήθως τόσο αφηρημένος, έχει κι αυτός τα μάτια καρφωμένα στα κολιέ και στα αδαμαντοκόλλητα περιδέραια. -Δεν φανταζόμουν πως υπάρχουν τέτοια κοσμήματα του λέει το βράδυ επιστρέφοντας στο σπίτι. Εκείνος βάζει τα γέλια. «Σκέψου» συνέχισε εκείνη, «ότι σε όλο το δείπνο, μια και δεν είχα τι να κάνω, βρήκα ένα παιχνίδι. Υπολόγιζα πόσα εργαστήρια θα μπορούσαν να φτιαχτούν με τα πετράδια που φορούσε στο λαιμό της καθεμιά από τις προσκεκλημένες. Όταν ήρθε η ώρα για τις ομιλίες είχα φτάσει σ’ ένα αστρονομικό νούμερο!» «Ξένη, γιατί ήταν αληθινή, σε ένα ψεύτικο κόσμο, με γυμνά χέρια που δάμαζαν τα μέταλλα, και ατίθασες ξανθές μπούκλες να στεφανώνουν ένα μέτωπο που πίσω του ανθούσε η σκέψη, απέναντι στις «κουπ» που γέμιζαν το εντός τους κενό με φλυαρίες… Ήταν 7 Νοεμβρίου 1867, όταν στην οδό Νοβολπίκι στην Βαρσοβία, στην οικογένεια του καθηγητή Φυσικής και Μαθηματικών Βλαντισλάβ Σκλοντόβσκι, γεννιόταν η κόρη του Μαρία το στερνοπαίδι του σπιτιού. Διαβάστε μερικές αριθμητικές συμπτώσεις σχετικά με την επέτειο της γέννησης της Μαρίας Κιουρί.ΕΔΩ: blogs.scientificamerican.com Θα μεγαλώσει μέσα στην αγάπη που όμως την σκεπάζει μια βαριά σκιά. Δεν θυμήθηκε ποτέ να την έχει φιλήσει η μητέρα της. Μόνο ένα τρυφερό χάδι στην καμπύλη του μετώπου της. Γιατί η κυρία Σκλοντόβσκα παρουσίασε τα πρώτα συμπτώματα φυματίωσης όταν γεννήθηκε η Μαρία και παρά τους γιατρούς, επί πέντε χρόνια, το κακό προχωρούσε σταθερά. Η κυρία Σκλοντόβσκα χρησιμοποιούσε το δικό της σερβίτσιο και δεν φιλούσε ποτέ το γιό και τις κόρες της. Τα μικρά λίγα ήξεραν για την φοβερή αρρώστια, αλλά κάτι μάντευαν στην θλίψη που σκίαζε το πρόσωπο του καθηγητη και στη φράση «Θεέ μου κάνε καλά τη μητέρα μας» που είχαν προσθέσει στην βραδυνή προσευχή τους. Το πρώτο συναπάντημα με τον θάνατο συνέβη το 1876 όταν πέθανε από τύφο η αδελφή της Ζόσια, ενώ δύο χρόνια μετά, το 1878, πέθανε η μητέρα της. Η Μαρία μαθαίνει απο νωρίς πως η ζωή είναι σκληρή και εφεξής θα την αντιμετωπίσει με άγρια περηφάνεια και χωρίς καρτερία. Ένα χρυσό μετάλλιο, λόγω των επιδόσεών της, σφραγίζει τις γυμνασιακές της σπουδές στις 12 Ιουνίου 1883. Η μεγάλη της αδελφή Μπρόνια έχει αναλάβει όλες τις δουλειές του σπιτιού, όμως μέσα της σιγοκαίει ένας πόθος, ένα κρυφό όνειρο: Να σπουδάσει Ιατρική στο Παρίσι, γιατί εκείνα τα χρόνια δεν επιτρεπόταν στις κοπέλλες να σπουδάσουν στο Πανεπιστήμιο στην Πολωνία. Έχει μαζέψει ένα μικρό «κομπόδεμα», όμως οι σπουδές και η διαμονή στο εξωτερικό κοστίζουν ακριβά. Η Μαρία δεν δίστασε και έπιασε δουλειά ως «εσωτερική δασκάλα» σε κάποια οικογένεια εξασφαλίζοντας τροφή, στέγη και ένα μισθό που θα έστελνε στην αδελφή της. Δούλεψε έτσι για 8 χρόνια, όμως το πάθος της μάθησης την καίει και αυτή. Παρακολούθησε στη Βαρσοβία το Κινητό Πανεπιστήμιο, μια σειρά δηλαδή παράνομων μαθημάτων ανατομίας, φυσικής, ιστορίας και κοινωνιολογίας από εθελοντές δασκάλους. Ήταν στον αριθμό 66 της οδού Κρακοβίας στο βάθος μιας αυλής με πασχαλιές. Θέλει να μελετήσει Φυσική και Χημεία, ενώ παράλληλα δωρίζει τις γνώσεις της, παραδίδοντας μαθήματα στις εργάτριες μιας βιοτεχνίας ρούχων. Μια πρόσκληση από την Μπρόνια, το 1891, της επιτρέπει να εγκατασταθεί στο Παρίσι στο σπίτι της αδελφής της, στην λεωφόρο Ζαν Ζωρές, τότε οδός Γερμανίας, για να παρακολουθήσει μαθήματα στη σχολή Θετικών Επιστημών της Σορβόνης. «Παίρνω τον ήλιο και τον εκσφενδονίζω…» Το δεκεμβριάτικο φως ρίχνει τις χλομές του ακτίνες στο μεγάλο αμφιθέατρο. Τα νεανικά κεφάλια σκυμμένα αντιγράφουν τις εξισώσεις που χαράζει στον πίνακα το χέρι του καθηγητή Πολ Απέλ. Στα πρώτα έδρανα ένα κορίτσι χαμογελά εκστατικά. Τη μεγάλη καμπύλη του μετώπου της, στεφανώνουν ατίθασες ξανθές μπούκλες. Πώς είναι δυνατόν να θεωρεί κανείς την επιστήμη «στεγνή»; Καθώς ήταν αδύνατον να μελετήσει, λόγω της συνεχούς κίνησης στο ιατρείο της αδελφής της και του συζύγου της, αποφασίζει να μείνει μόνη της, διάβαζε συνεχώς και μόνο οι λιποθυμίες από την κόπωση της υπενθύμιζαν ότι έπρεπε που και που να τρώει. Κάνει αιματηρές οικονομίες. Πηγαινοέρχεται με τα πόδια στην Σορβόννη και όταν αρχίζει να νυχτώνει καταφεύγει στην βιβλιοθήκη ΣενΖενεβιέβ όπου καίει το φωταέριο και είναι ζεστά. Το 1893 κατέκτησε την πρώτη θέση στις εξετάσεις για το πτυχίο των Φυσικών Επιστημών και το 1894 τη δεύτερη θέση για το πτυχίο των Μαθηματικών. Επιστρέφοντας στη Βαρσοβία, της δόθηκε μια υποτροφία 600 ρουβλίων που προοριζόταν για άξιους φοιτητές. Λίγα χρόνια αργότερα, μετρώντας όπως πάντα, δεκάρα – δεκάρα, από την πρώτη της αμοιβή για μια μελέτη, επέστρεψε 600 ρούβλια στον γραμματέα του ιδρύματος, που έμεινε άναυδος από τη χειρονομία της. Η ίδια δέχθηκε την υποτροφία ως μια ένδειξη εμπιστοσύνης. Θα το ένιωθε σαν ατιμία αν κρατούσε έστω και και μια στιγμή παραπάνω αυτά τα χρήματα που, με την επιστροφή τους, θα μπορούσαν να είναι στήριγμα για κάποια άλλη φτωχή κοπέλα που θα ήθελε να σπουδάσει. Συνάντηση με τον Πιερ Το 1894, η Εταιρεία Προώθησης της Εθνικής Βιομηχανίας είχε αναθέσει στη Μαρία μια μελέτη και είχε ανάγκη από ένα εργαστήριο, στην ανεύρεση του οποίου την βοήθησε ο Πολωνός καθηγητής Κοβάλσκι που την έφερε σε επαφή με έναν λαμπρό επιστήμονα, τον Πέτρο Κιουρί, ο οποίος ένιωσε αμέσως έλξη για τη νεαρή συνάδελφό του. Παντρεύτηκαν χωρίς νυφικό, βέρες γαμήλια δεξίωση και βέβαια χωρίς θρησκευτικό μυστήριο. Αλλά και χωρίς συμβολαιογράφο αφού δεν είχαν τίποτε άλλο εκτός από δύο αστραφτερά ποδήλατα, που αγόρασαν την προηγουμένη με το δώρο σε ?μετρητά? που τους είχε κάνει ένας εξάδελφός τους και με τα οποία σκόπευαν όλο το καλοκαίρι να αλωνίσουν τις εξοχές! Στις 12 Σεπτεμβρίου 1897 απέκτησαν την κόρη τους Ειρήνη, ενώ η Μαρία απέκτησε και την άδεια διδασκαλίας στη Μέση Εκπαίδευση. Προετοιμαζόμενη για το διδακτορικό της, ενδιαφέρθηκε για τις εργασίες του Γάλλου φυσικού Ανρί Μπεκερέλ, ο οποίος είχε παρατηρήσει ότι τα άλατα ενός σπάνιου μετάλλου, του ουρανίου, χωρίς προηγούμενη επίδραση του φωτός, εξέπεμπαν, αυτόματα, κάποιες άγνωστου είδους ακτίνες και το αίνιγμα ήταν η προέλευσή τους. Η Μαρία βρήκε το θέμα της: Μελέτη των ακτίνων του ουρανίου, το οποίο εγκαταλείπει προσωρινά και μελετά όλα τα γνωστά σώματα. Οι ενώσεις ενός άλλου στοιχείου, του θορίου, εκπέμπουν επίσης αυτόματα ακτίνες όμοιες με εκείνες του ουρανίου. Μελετώντας δείγματα ορυκτών αποκλείει βαθμιαία εκείνα που δεν περιέχουν ουράνιο και θόριο, όμως εκείνα που τα περιέχουν εκπέμπουν πολύ πιο ισχυρή ακτινοβολία από όση «κανονικά» θα αναμενόταν αν περιείχαν μόνο ουράνιο. Διατυπώνει μια τολμηρή υπόθεση: Τα ορυκτά κρύβουν σίγουρα ένα νέο υλικό που ακτινοβολεί, ένα νέο χημικό στοιχείο! Ο Πιέρ εγκαταλείπει τις δικές του έρευνες, ενώνοντας τις προσπάθειές του με τις δικές της το Μάη του 1898. Αναζητούν την ιδιαίτερα ενεργή ουσία σε ένα ορυκτό του ουρανίου, τον πισσουρανίτη, διαχωρίζοντας με χημική ανάλυση τα συστατικά του στοιχεία και μετρώντας τη ραδιενέργεια του καθενός. Τελικά, εντοπίζουν τη ραδιενέργεια σε δύο κυρίως χημικά στοιχεία του πισσουρανίτη. Αυτό σημαίνει πως υπάρχουν δύο διαφορετικά καινούργια στοιχεία. Τον Ιούλη του 1898 ήταν σε θέση να ανακοινώσουν την ανακάλυψη και των δύο, πρώτα εκείνου που ονομάστηκε πολώνιο προς τιμή της πατρίδας της Μαρίας και μετά του ραδίου, από το οποίο πήρε το όνομά της η ραδιενέργεια (ενέργεια που εκπέμπεται από το ράδιο). Προσπαθώντας να παρασκευάσουν σε καθαρή μορφή τα δύο στοιχεία, οι Κιουρί δούλεψαν τέσσερα ολόκληρα χρόνια σε μια παράγκα, καθώς το επίσημο Πανεπιστήμιο της Σορβόνης δεν τους παραχωρούσε εργαστήριο, ούτε τους επιδοτούσε. Ο πισσουρανίτης ήταν πανάκριβος. Τον κατεργάζονταν τα μεταλλεία του Γιοάχιμσταλ στη Βοημία. Οι Κιουρί σκέφθηκαν ότι αφού το πολώνιο και το ράδιο βρίσκονται στο ορυκτό, θα βρίσκονται και στα κατάλοιπά του και έτσι ζήτησαν από αυστριακούς συναδέλφους τους να μεσολαβήσουν στα μεταλλεία της Βοημίας. Οι Κιουρί θα πλήρωναν τα κατάλοιπα από τις πενιχρές τους οικονομίες. Στάθηκαν τυχεροί, αφού το εργοστάσιο στη Βοημία αποφάσισε να διαθέσει δωρεάν έναν τόνο κατάλοιπα σε αυτούς τους δύο …παράφρονες που έλεγαν ότι τα χρειάζονται. Στα 1902, μετά από υπεράνθρωπες προσπάθειες σε συνθήκες απίστευτης στέρησης, φτώχειας και δουλειάς, η Μαρία Κιουρί πέτυχε να παρασκευάσει ένα δέκατο του γραμμαρίου καθαρό ράδιο και ένα εικοστό καθαρό πολώνιο. Ο Πιέρ Κιουρί ανακηρύχθηκε καθηγητής στη Σορβόνη το 1904, όμως εργαστήριο δεν του παραχώρησαν ποτέ. Του είχαν προτείνει το 1900 έδρα στη Γενεύη, που αν γινόταν δεκτή θα έλυνε το βιοποριστικό τους πρόβλημα, όμως θα έπρεπε να εγκαταλείψουν τις έρευνες. Οι Κιουρί αρνήθηκαν. Η Μαρία διορίστηκε καθηγήτρια Φυσικής στη Σχολή Θηλέων των Σεβρών. Η σπατάλη δυνάμεων για να μπορέσουν να επιβιώσουν ήταν πολύ μεγάλη. Το 1902 η Μαρία συγκλονίζεται από το θάνατο του πατέρα της, ενώ το 1903, χρονιά που γεννιέται η κόρη τους Εύα, ο Πιέρ Κιουρί δίνει διάλεξη στη Γενεύη για το ράδιο. Στις 25 Ιουνίου 1903 στην Σορβόννη η Μαρία απαντά στους τρείς ενδεδυμένους με επίσημο ένδυμα κκ Μπουτί, Λιπμάν και Μουασάν και περιμένει την απόφασή αυτών των αυστηρών ανθρώπων που την ανακοινώνει ο κ. Λιπμάν, ο πρώτος της δάσκαλος: «Το Πανεπιστήμιον των Παρισίων σας απονέμει τον τίτλο του διδάκτορος των Φυσικών Επιστημών με τον βαθμόν ‘Άριστα’». Στις 10 Δεκέμβρη 1903, η Ακαδημία Επιστημών της Στοκχόλμης ανακοίνωσε ότι το βραβείο Νόμπελ Φυσικής απονέμεται κατά το ήμισυ στον Ανρί Μπεκερέλ και κατά το ήμισυ στο ζεύγος Κιουρί, οι οποίοι δεν μπόρεσαν να παρευρεθούν στην τελετή. Ενδεικτικό του ήθους τους είναι το γεγονός ότι δεν κατοχύρωσαν τις μεθόδους τους για την απομόνωση των στοιχείων, επειδή θεωρούσαν ότι δε συμβάδιζε με το επιστημονικό πνεύμα, καθώς η επιστήμη είναι κοινωνική κατάκτηση και η «κατοχύρωση» (πατέντα) εμποδίζει τη συνέχιση της επιστημονικής έρευνας από τους επόμενους. Η σημασία της πράξης αυτής είναι ακόμα μεγαλύτερη, διότι οι Κιουρί ανακάλυψαν πως η ακτινοβολία του ραδίου κατέστρεφε τους καρκινικούς όγκους. Στις 19 Απρίλη 1906, η ζωή της Μαρίας Κιουρί άδειασε απότομα, καθώς ο Πιέρ σκοτώθηκε σε τροχαίο δυστύχημα. Στις 13 Μάη αποφασίστηκε η έδρα του Πιέρ Κιουρί να δοθεί στην Μαρία. Γινόταν η πρώτη γυναίκα στη Γαλλία που της δινόταν έδρα πανεπιστημίου, ενώ ήταν επίσης η πρώτη γυναίκα που έδωσε διάλεξη στη Σορβόνη. Πριν ξεκινήσει για τη διάλεξη στους φοιτητές, κοίταξε τις σημειώσεις του Πιέρ και ξεκίνησε το μάθημα με την ίδια ακριβώς φράση που εκείνος είχε κλείσει την προηγούμενη παράδοση. Το Δεκέμβρη του 1911 η Μαρία Κιουρί τιμήθηκε με το Νόμπελ Χημείας,παρ’ότι λίγους μήνες νωρίτερα, η Ακαδημία Επιστημών της Γαλλίας είχε αρνηθεί να τη δεχτεί ως μέλος της. Υπεβλήθη σε εγχείρηση, καθώς τα νεφρά της ήταν σε φρικτή κατάσταση, ενώ στη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου «όργωσε» τη Γαλλία, με το πρώτο «ακτινολογικό όχημα» δικής της έμπνευσης, σώζοντας χιλιάδες τραυματίες. Υπολογίζεται ότι η ίδια, με τα χρήματα που είχε συγκεντρώσει από τα δύο βραβεία Νόμπελ, έστησε περίπου 250 ακτινολογικούς θαλάμους στα πολεμικά μέτωπα. Το 1922 εξελέγη μέλος της Διεθνούς Επιτροπής Πνευματικής Συνεργασίας, της Κοινωνίας των Εθνών ενώ το 1932 εγκαινίασε το Ινστιτούτο Ραδίου στη Βαρσοβία. Το 1944, το Πολωνικό Πανεπιστήμιο ονομάστηκε προς τιμήν της: Μαρία Σκλοντόφσκι – Κιουρί. Η επιστημονική κοινότητα, σε ένδειξη σεβασμού προς το πρόσωπό της έδωσε το όνομά της σε μονάδα μέτρησης της ραδιενέργειας (το κιουρί ή Ci) και στο υπερουράνιο τεχνητό χημικό στοιχείο κιούριο (Cm), με ατομικό αριθμό 96. Τον τελευταίο καιρό, οι γιατροί ανακάλυπταν αφύσικα συμπτώματα στο αίμα της. Ο καθηγητής Ρεγκό σημείωσε. «Η κυρία Κιουρί μπορεί να καταμετρηθεί ανάμεσα στα μακροπρόθεσμα θύματα των ραδιενεργών σωμάτων, που ανακάλυψαν ο σύζυγός της και η ίδια». Στη διάρκεια της αγωνίας έβγαζε μικρά βογκητά πόνου και κάποια παράπονα γεμάτα απορία. Ως το τέλος, η έννοιά της ήταν η δουλειά της «οι παράγραφοι των κεφαλαίων… Να τις κάνουμε΄ολες όμοιες… Σκέφτηκα αυτή την ανακοίνωση…». Στις 4 Ιουλίου 1934 ενταφιάστηκε δίπλα στον άντρα της στο κοιμητήριο του Σο, παρουσία μόνο των στενών συνεργατών της. Τα αδέλφια της έριξαν στον τάφο της μια χούφτα χώμα πολωνικής γης. Το 1995, τα οστά της μεταφέρθηκαν στο Πάνθεον, στο μαυσωλείο στο οποίο βρίσκονται θαμμένοι οι «μεγάλοι άνδρες» της Γαλλίας. Ένα χρόνο μετά το θάνατό της, ένας πελώριος τόμος προστέθηκε στα επιστημονικά συγγράμματα της βιβλιοθήκης του Ινστιτούτου Ραδίου. Ηταν το μήνυμά της στη νέα γενιά, στους νέους εραστές της επιστήμης, αλλά και στην ανθρωπότητα: Στο γκρίζο εξώφυλλο, το όνομα του συγγραφέα: «Κυρία Πιέρ Κιουρί – Καθηγήτρια στη Σορβόνη – Βραβείο Νόμπελ Φυσικής, Βραβείο Νόμπελ Χημείας». Από κάτω μονολεκτικός ο φοβερός τίτλος: «Ραδιενέργεια». http://physicsgg.me/2017/11/08/150-%cf%87%cf%81%cf%8c%ce%bd%ce%b9%ce%b1-%ce%b1%cf%80%cf%8c-%cf%84%ce%b7%ce%bd-%ce%b3%ce%ad%ce%bd%ce%bd%ce%b7%cf%83%ce%b7-%cf%84%ce%b7%cf%82-%ce%bc%ce%b1%cf%81%ce%af%ce%b1%cf%82-%ce%ba%ce%b9%ce%bf/

Ένας πάρα πολύ μακρινός γαλαξίας στο Σύμπαν. Αστρονόμοι από τις ΗΠΑ, το Μεξικό και την Ευρώπη ανακάλυψαν ένα πάρα πολύ μακρινό γαλαξία, τον G09 83808, σε απόσταση 12,8 δισεκατομμυρίων ετών φωτός. Παλαιότερα οι αστρονόμοι είχαν ανακαλύψει με τη βοήθεια του διαστημικού τηλεσκοπίου «Χαμπλ», έναν γαλαξία που βρίσκεται σε απόσταση 13,4 δισεκατομμυρίων ετών φωτός από τη Γη. Πρόκειται για τον πιο μακρινό γαλαξία που έχει ποτέ εντοπισθεί στο σύμπαν – το προηγούμενο ρεκόρ κατείχε ο γαλαξίας EGSY8p7, σε απόσταση 13,2 δισεκατομμυρίων ετών φωτός). Αν και εμφανίσθηκε μόνο ένα δισεκατομμύριο χρόνια μετά την «Μεγάλη Έκρηξη» που αποτέλεσε την αφετηρία του σύμπαντος, ο εν λόγω γαλαξίας G09 83808 – πιθανώς ένας από τους πρώτους που υπήρξαν- μπορούσε κιόλας να γεννά πολλά άστρα. Η αρχική ανακάλυψη έγινε από το διαστημικό τηλεσκόπιο «Χέρσελ» και ακολούθησαν πιο λεπτομερείς παρατηρήσεις -χάρη στη μέθοδο του βαρυτικού φακού- με το μεγάλο αμερικανο-μεξικανικό τηλεσκόπιο LMT διαμέτρου 50 μέτρων στην κορυφή ενός ανενεργού ηφαιστείου του Μεξικού. Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον Μεξικανό Χόρχε Ζαβάλα, έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό αστρονομίας «Nature Astronomy». https://www.nature.com/articles/s41550-017-0297-8 http://physicsgg.me/2017/11/07/%ce%ad%ce%bd%ce%b1%cf%82-%cf%80%ce%ac%cf%81%ce%b1-%cf%80%ce%bf%ce%bb%cf%8d-%ce%bc%ce%b1%ce%ba%cf%81%ce%b9%ce%bd%cf%8c%cf%82-%ce%b3%ce%b1%ce%bb%ce%b1%ce%be%ce%af%ce%b1%cf%82-%cf%83%cf%84%ce%bf-%cf%83/

SZ: ΕΓΚΩΜΙΑΣΤΚΟ ΑΡΘΡΟ ΓΙΑ ΒΡΑΒΕΥΜΕΝΟ ΕΛΛΗΝΑ ΕΡΕΥΝΗΤΗ. Η διαδικτυακή έκδοση της Süddeutsche Zeitung κάνει αναφορά στον διακεκριμένο έλληνα ερευνητή Βασίλη Ντζιαχρήστο, καθηγητή και διευθυντή του τμήματος Βιοϊατρικής Απεικόνισης του Πολυτεχνείου του Μονάχου και διευθυντή του Ινστιτούτου Βιολογικής και Ιατρικής Απεικόνισης του Ερευνητικού Κέντρου Helmholtz. Η εφημερίδα του Μονάχου εστιάζει στο έργο του έλληνα ερευνητή, ο οποίος τιμήθηκε το 2013 με το κορυφαίο γερμανικό επιστημονικό βραβείο Leipniz για την πρωτοποριακή μέθοδο απεικόνισης καρκινικών κυττάρων που ανέπτυξε. H SZ σχολιάζει ότι «οι εικόνες μοιάζουν με πίνακες, σαν συνθέσεις από γραμμές και πιτσιλιές και όσο απωθεί κανείς από τη σκέψη του τι είναι αυτό που απεικονίζουν, είναι εξαιρετικά όμορφες. Στην πραγματικότητα οι εικόνες που έχει κρεμάσει ο Βασίλης Ντζιαχρήστος στο γραφείο του δείχνουν καρκινώματα. Είναι εικόνες από σώματα που νοσούν και η τεχνική του ηλεκτρολόγου μηχανικού κάνει ορατά πολύ περισσότερα από ό,τι ένα συνηθισμένο μικροσκόπιο». «Πρωτοπόρος σε νέο ερευνητικό πεδίο» Η εφημερίδα του Μονάχου υπογραμμίζει ότι ο Βασίλης Ντζιαχρήστος ασχολείται καθ' όλη τη διάρκεια της ερευνητικής του ζωής με τη δημιουργία απεικονίσεων του εσωτερικού του ανθρώπινου σώματος: «(…) Εδώ και αρκετά χρόνια είναι ένας εκ των πρωτοπόρων σε ένα νέο ερευνητικό πεδίο: την οπτικοακουστική (σ.σ. Πολυφασματική Οπτικοακουστική Τομογραφία)». Το δημοσίευμα σημειώνει ότι ο έλληνας ερευνητής θέλει να καταστήσει γρήγορα εφαρμόσιμη τη μέθοδό του. Οπως διευκρινίζει η SZ, «θέλει να βελτιώσει την πρόληψη του καρκίνου και σκέφτεται να εντοπίζει καρκινικούς όγκους αρχικά οπτικοακουστικά και εν συνεχεία να τους σημαδεύει με φωσφορίζουσες ουσίες ώστε τελικά να μπορεί να τους απομακρύνει αποτελεσματικότερα». Σύμφωνα με τον Βασίλη Ντζιαχρήστο, οι πρώτες κλινικές έρευνες βρίσκονται σε εξέλιξη χωρίς να έχουν προκύψει προβλήματα μέχρι στιγμής. http://www.tanea.gr/news/world/article/5484759/sz-egkwmiastko-arthro-gia-brabeymeno-ellhna-ereynhth/

Ο εκκεντρικός εφευρέτης που δάμασε τον ηλεκτρισμό. Ενα τεράστιο πηνίο περίπου 4,5 μέτρων υποδέχεται τους επισκέπτες στο φουαγιέ του Κέντρου Διάδοσης Επιστημών ΝΟΗΣΙΣ στη Θεσσαλονίκη. Τα φώτα χαμηλώνουν και μια γαλάζια «αστραπή» φωτίζει το λόμπι. Πρόκειται για το διάσημο πηνίο Τέσλα που ήρθε στη Θεσσαλονίκη από το Βελιγράδι για τις ανάγκες της νέας περιοδικής έκθεσης του μουσείου προς τιμήν του σπουδαίου αλλά παραγνωρισμένου Αμερικανοσέρβου επιστήμονα Νίκολα Τέσλα. Το θέαμα μοιάζει μαγικό, κάτι που αποτέλεσε ευχή και κατάρα για τη ζωή του επιδραστικού επιστήμονα. Σε μια πρόχειρη αναζήτηση στο Διαδίκτυο το όνομα «Τέσλα» προκαλεί «ηλεκτροπληξία»: τα αποτελέσματα ανέρχονται σε περίπου 175 εκατομμύρια αλλά έχουν σχέση σχεδόν αποκλειστικά με τη γνωστή αμερικανική αυτοβιομηχανία και τον Ιλον Μασκ. Στο όνομα του εφευρέτη του εναλλασσόμενου ρεύματος και ερευνητή του ηλεκτροκινητήρα «Νίκολα Τέσλα» η τάση πέφτει και τα αποτελέσματα είναι μόλις 16 εκατομμύρια, ενώ αν γράψετε το όνομά του στα ελληνικά θα βρείτε και αναφορές για την «ελληνική» καταγωγή του Θεσσαλού Τέσλα, για τα κρυμμένα «υπερόπλα» και την «ακτίνα θανάτου» και για μυστικές δυνάμεις που δεν τον άφησαν να εξελιχθεί. «Η αλήθεια για τη ζωή του Τέσλα είναι πιο συναρπαστική από τον μύθο που τον συνοδεύει», μου λέει από το Βελιγράδι ο διευθυντής του Μουσείου «Νίκολα Τέσλα» Μπράνιμιρ Γιοβάνοβιτς λίγες μέρες πριν από την έλευσή του στη Θεσσαλονίκη. Τα τελευταία χρόνια ο κ. Γιοβάνοβιτς προσπαθεί να ρίξει φως στην προσωπικότητα και τη φιλοσοφία του Αμερικανοσέρβου επιστήμονα που πειραματίστηκε με το ηλεκτρικό ρεύμα και την ασύρματη μεταφορά ενέργειας. «Διαπιστώσαμε ότι το brand “Τέσλα” γίνεται ολοένα και πιο γνωστό, ενώ ο επιστήμονας πίσω από το όνομα μένει στη σκιά. Θέλουμε να βοηθήσουμε το σύγχρονο κοινό να καταλάβει ποιος ήταν ο Νίκολα Τέσλα», τονίζει. «Στην ηλικία των 30-35 ετών ο Τέσλα ήταν ένας σταρ της εποχής του», μας λέει ο υπεύθυνος εκθέσεων και ανάπτυξης περιεχομένου του ΝΟΗΣΙΣ Λεωνίδας Γυμνόπουλος, προσθέτοντας ότι «ως χαρακτήρας ήταν ιδιόρρυθμος και εκκεντρικός αλλά καλλιεργούσε ένα μυστήριο γύρω από τον εαυτό του για να προσελκύσει την προσοχή πιθανών επενδυτών, όπως του Αμερικανού τραπεζίτη Τζον Π. Μόργκαν». Τα εργαστήριά του ήταν εν μέρει και εκθετήρια με τις εφευρέσεις του και οι επισκέπτες της έκθεσης θα έχουν την ευκαιρία να περιηγηθούν μέσα σε αυτά με τη βοήθεια της τεχνολογίας επαυξημένης πραγματικότητας (augmented reality). Στην έκθεση παρουσιάζονται συνολικά 14 διαδραστικά εκθέματα του Τέσλα, όπως ο επαγωγικός κινητήρας και το περίφημο σκάφος που λειτουργούσε με τηλεχειρισμό το 1898, μακέτες από το αεροπλάνο κάθετης απογείωσης, τα επιτεύγματά του στην ανάπτυξη των ακτίνων Χ, σχέδια για την ασύρματη μεταφορά ενέργειας, τεκμήρια για τη ζωή του και τη βιογραφία του αλλά και στοιχεία που μαρτυρούν μια ολιστική φιλοσοφία ζωής. «Ο Τέσλα μιλούσε από τότε για τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, προειδοποιούσε για την εκμετάλλευση των φυσικών πόρων, έβλεπε τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε σήμερα», σημειώνει ο κ. Γυμνόπουλος. Εμμονική ζωή Ο Νίκολα Τέσλα γεννήθηκε το 1856 σε μια περιοχή της σημερινής Κροατίας και στα 86 χρόνια της ζωής του κατάφερε και κατοχύρωσε περίπου 300 εφευρέσεις, ενώ διεκδικούσε δικαστικά άλλες, όπως την ευρεσιτεχνία της χρήσης ραδιοκυμάτων στις επικοινωνίες που είχε κατοχυρώσει ο Μαρκόνι. Στον αγώνα μεταξύ των δύο για το ποιος θα κάνει την πρώτη ασύρματη μετάδοση νικητής αναδείχθηκε ο Μαρκόνι οδηγώντας στην απομάκρυνση του κύριου χρηματοδότη του Τέσλα, του Τζ. Π. Μόργκαν, και στον οικονομικό παραγκωνισμό του. Τα μεγάλα οικονομικά ανοίγματα του Τέσλα στην έρευνα, σε πειράματα και στα εργαστήρια που έστηνε, όπως στο Κολοράντο και στο Λονγκ Αϊλαντ, αλλά και κάποια δημοσιεύματα της εποχής για «συνομιλίες» του με εξωγήινους (που κατά πάσα πιθανότητα ήταν ραδιοκύματα από άλλα επιστημονικά πειράματα) ξεθώριασαν το ηλεκτροφόρο αστέρι του επιστήμονα. Λίγα χρόνια πριν την έναρξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου μιλούσε σε συνεντεύξεις για ένα αμυντικό όπλο που ήθελε να κατασκευάσει, ισχυριζόταν ότι είχε ανακαλύψει την κοσμική ακτινοβολία, όπως και ότι μια εφεύρεσή του είχε προκαλέσει τον σεισμό του 1898 στην Νέα Υόρκη. Πέθανε φτωχός και μόνος σε ένα δωμάτιο ξενοδοχείου με αριθμό πολλαπλάσιο του τρία, όπως εμμονικά ζητούσε. Σε κάθε περίπτωση, ο εκκεντρικός επιστήμονας άφησε μια μεγάλη κληρονομιά που χρήζει διερεύνησης και η ψηφιοποίηση του αρχείου του και η ανοικτή πρόσβαση στο Μουσείο του Βελιγραδίου είναι ένα βήμα σε αυτή την κατεύθυνση. Ποιος ξέρει πόσες τρίχες θα σηκωθούν όρθιες και δεν θα είναι από τον στατικό ηλεκτρισμό. «Νίκολα Τέσλα – Ο άνθρωπος που εφηύρε το μέλλον», ΝΟΗΣΙΣ, έως τις 31/3/2018. http://www.kathimerini.gr/933033/article/epikairothta/episthmh/o-ekkentrikos-efeyreths-poy-damase-ton-hlektrismo

Ρευστό τρανζίστορ ανοίγει τον δρόμο για υγρούς υπολογιστές. Πίσω από την υπολογιστική ισχύ κάθε ηλεκτρονικής συσκευής βρίσκονται τα μικρά τρανζίστορ: Οι μικροσκοπικοί διακόπτες που επεξεργάζονται σήματα και δεδομένα. Όσο το μέγεθός μειώνεται, τόσο οι υπολογιστές γίνονται και αυτοί λιγότερο ογκώδεις και περισσότερο ισχυροί. Ωστόσο, για να πάμε ένα βήμα παραπέρα, σε συσκευές που είναι πιο μαλακές και εύκαμπτες, χρειάζεται κάτι παραπάνω. Οι Καρμέλ Ματζίντι και Τζέιμς Γουίσμαν, μηχανολόγοι μηχανικοί στο Soft Machines Lab του Carnegie Mellon University, εξερευνούν νέους τρόπους κατασκευής ηλεκτρονικών που δεν είναι απλά λειτουργικές ψηφιακά, αλλά επίσης μαλακές και εύκαμπτες. Όπως αναφέρει το PhysOrg, αντί να φτιάχνουν κυκλώματα από άκαμπτα μέταλλα όπως ο χαλκός ή το ασήμι, χρησιμοποιούν ένα ειδικό κράμα το οποίο είναι υγρό σε θερμοκρασία δωματίου. Το κράμα αυτό, που φτιάχνεται μέσω ανάμειξης ινδίου και γαλλίου, είναι μια μη τοξική εναλλακτική στον υδράργυρο και μπορεί να συνδυαστεί με ελαστικό για τη δημιουργία κυκλωμάτων που είναι τόσο μαλακά και ελαστικά όσο το φυσικό δέρμα. Σε συνεργασία με τον Μάικλ Ντίκι του North Carolina State University, ανακάλυψαν πρόσφατα πως τα ηλεκτρονικά υγρού μετάλλου δεν είναι χρήσιμα μόνο για εύκαμπτα κυκλώματα, αλλά μπορούν επίσης να χρησιμοποιούνται και για ηλεκτρικούς διακόπτες. Αυτά τα ρευστά τρανζίστορ λειτουργούν ανοίγοντας και κλείνοντας τη σύνδεση ανάμεσα σε δύο σταγονίδια υγρού μετάλλου. Όταν εφαρμόζεται πτώση τάσης στη μια κατεύθυνση, τα σταγονίδια κινούνται το ένα προς την κατεύθυνση του άλλου και συνδυάζονται για τη δημιουργία μιας μεταλλικής γέφυρας για το πέρασμα ρεύματος. Όταν εφαρμόζεται τάση σε διαφορετική κατεύθυνση, τα σταγονίδια διασπώνται ταυτόχρονα και κάνουν τον διακόπτη να ανοίξει. Μέσω γρήγορης εναλλαγής μεταξύ κλειστού και ανοιχτού με μικρή ποσότητα τάσης, οι ερευνητές ήταν σε θέση να εξομοιώσουν τα χαρακτηριστικά ενός συμβατικού τρανζίστορ. Οι ερευνητές το χαρακτηρίζουν τρανζίστορ υγρού μετάλλου επειδή έχει τα ίδια χαρακτηριστικά κυκλώματος που βρίσκει κανείς σε ένα συμβατικού κυκλώματος τρανζίστορ. Οι εφαρμογές είναι πρακτικά ανεξάντλητες, καθώς είναι δυνατός ο προγραμματισμός αλλαγών μορφής για το άνοιγμα και το κλείσιμο κυκλωμάτων. Εάν τα υλικά μπορούν να προγραμματιστούν έτσι ώστε να αλλάζουν σχήμα, τότε μπορούν να αλλάζουν και τη λειτουργία τους, ανάλογα με τις συνθήκες που αντιμετωπίζουν. Επίσης, ανοίγει ο δρόμος για υγρούς υπολογιστές, για χρήση σε μεγάλο εύρος μελλοντικών τεχνολογιών, π.χ. υπολογιστές- μινιατούρες που αλληλεπιδρούν με βιολογικό υλικό για να παρακολουθούν την πορεία ασθενειών στο σώμα ή να επαναφέρουν τον εγκέφαλο κάποιου που έχει υποστεί εγκεφαλικό σε κανονική λειτουργία. http://www.naftemporiki.gr/story/1292365/reusto-tranzistor-anoigei-ton-dromo-gia-ugrous-upologistes

O πυρήνας του Εγκέλαδου αποτελείται από άμμο. Όταν σχεδιαζόταν η αποστολή Cassini για την εξερεύνηση του Κρόνου τα στελέχη της NASA είχαν επικεντρώσει την προσοχή τους φυσικά στον πλανήτη αλλά και στον μεγαλύτερο δορυφόρο του, τον Τιτάνα. Οι υπόλοιποι δορυφόροι του Κρόνου έμοιαζαν με αδιάφορους μεγάλους βράχους. Ο Εγκέλαδος ήταν μια «χιονόμπαλα», ένας παγωμένος κόσμος που δεν παρουσίαζε κάποιο ενδιαφέρον για τους επιστήμονες. Ωσπου ξαφνικά το σκάφος της αποστολής εντόπισε πίδακες ύλης να ξεπηδούν με ορμή από το εσωτερικό του Εγκέλαδου και να εκτοξεύονται στο Διάστημα. Στην NASA σήμανε συναγερμός και αποφασίστηκε η αλλαγή των δρομολογίων του Cassini ώστε αυτό να επισκεφτεί αρκετές φορές τον Εγκέλαδο και να συλλέξει όσο περισσότερα στοιχεία μπορεί από αυτόν. Από εκείνη την στιγμή και μετά ο Εγκέλαδος δεν σταμάτησε ούτε μια στιγμή να εντυπωσιάζει και να παράγει ειδήσεις. O ωκεανός Οπως διαπιστώθηκε οι πίδακες εκτοξεύουν ύλη που προέρχεται από ένα ωκεανό που βρίσκεται στα έγκατα του πλανήτη. Στην συνέχεια διαπιστώθηκε ότι ο ωκεανός αυτός είναι πιθανότατα φιλικός στην ζωή και μοιάζει να υπάρχουν σε αυτόν υδροθερμικές πηγές παρόμοιες με αυτές που υπάρχουν στους πυθμένες και των ωκεανών της Γης. Μια από τις πιο δημοφιλείς θεωρίες για την εμφάνιση της ζωής στην Γη αναφέρει ότι η ζωή δημιουργήθηκε στις υδροθερμικές πηγές των ωκεανών. Ετσι ο Εγκέλαδος θεωρείται πλέον ένα από δύο πιο πιθανά σημεία ύπαρξης ζωής (έστω και σε μικροβιακό επίπεδο) στο ηλιακό μας σύστημα. Ο άλλος βασικός υποψήφιος είναι η Ευρώπη, ο παγωμένος δορυφόρος του Δία που επίσης διαθέτει υπόγειο ωκεανό. Ο πυρήνας Ερευνητές του Πανεπιστημίου της Νάντ στη Γαλλία μελετώντας δεδομένα που έστειλε το Cassini από τον Εγκέλαδο κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι ο δορυφόρος διαθέτει ένα πορώδη πυρήνα που αποτελείται από υγρή άμμο. Σύμφωνα με τους ερευνητές το νερό του ωκεανού θερμαίνεται καθώς διαπερνά αυτόν τον πορώδη πυρήνα και έτσι δημιουργούνται συνθήκες ευνοϊκές στην παρουσία της ζωής. Η μελέτη που δημοσιεύεται στην επιθεώρηση «Nature Astronomy» θεωρείται σημαντική επειδή είναι η πρώτη φορά που οι επιστήμονες κάνουν διαπιστώσεις για τις γεωθερμικές διεργασίες στο εσωτερικό του Εγκέλαδου. Με δεδομένο ότι πολλές ερευνητικές ομάδες σε όλο τον κόσμο συνεχίζουν να μελετούν τα δεδομένα που έχει συλλέξει το Cassini από τον Εγκέλαδο θεωρείται βέβαιο ότι για πολύ καιρό ακόμη ο παγωμένος δορυφόρος του Κρόνου θα βρίσκεται στην επικαιρότητα. http://news.in.gr/science-technology/article/?aid=1500172946

Eνδείξεις για πλανητικό σύστημα στο κοντινότερο άστρο του Ηλιου. Ευρωπαίοι αστρονόμοι ανακάλυψαν ένα τεράστιο ψυχρό νέφος σκόνης γύρω από τον Εγγύτατο του Κενταύρου, το κοντινότερο άστρο στο ηλιακό μας σύστημα, που βρίσκεται σε απόσταση μόνο τεσσάρων ετών φωτός. Η ανακάλυψη, που έγινε με το τηλεσκόπιο ALMA του Ευρωπαϊκού Νοτίου Αστεροσκοπείου (ESO) στη Χιλή, ενισχύει τις ενδείξεις ότι γύρω από το πιο κοντινό άστρο υπάρχει ένα μεγάλο πλανητικό σύστημα. Ο Εγγύτατος (Proxima Centauri), το πλησιέστερο στον Ήλιο άστρο, είναι ένας αχνός ερυθρός νάνος, που βρίσκεται στον αστερισμό του Κενταύρου στο νότιο ημισφαίριο του ουρανού της Γης και έχει παρόμοια ηλικία με το δικό μας άστρο. Γύρω από το γειτονικό άστρο, ανακαλύφθηκε το 2016 ο κοντινότερος στη Γη εξωπλανήτης, ο Proxima b, που έχει μέγεθος παρόμοιο με της Γης και κινείται σε τέτοια απόσταση από τον Εγγύτατο, ώστε ίσως έχει συνθήκες φιλόξενες για την ανάπτυξη ζωής. Η ανακάλυψη ενός μεγάλου νέφους σκόνης γύρω από το γειτονικό άστρο αυξάνει την πιθανότητα, εκτός από τον ήδη γνωστό εξωπλανήτη, γύρω από τον Εγγύτατο να υπάρχει ένα ολόκληρο πλανητικό σύστημα, παρόμοιο με το δικό μας ηλιακό σύστημα. Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον Γκιγιέμ Ανγλάδα του Ινστιτούτου Αστροφυσικής της Ανδαλουσίας στη Γρανάδα της Ισπανίας, που κάνουν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό αστροφυσικής δήλωσαν ότι «η σκόνη γύρω από τον Εγγύτατο είναι σημαντική, επειδή, μετά την ανακάλυψη του γήινου πλανήτη Proxima b, αποτελεί την πρώτη ένδειξη για την παρουσία ενός περίπλοκου πλανητικού συστήματος και όχι απλώς ενός μοναδικού πλανήτη γύρω από το κοντινότερο στον Ήλιο άστρο». Σύμφωνα με τον Ανγλάδα «ο Εγγύτατος μπορεί να διαθέτει γύρω του ένα πολλαπλό πλανητικό σύστημα με μια πλούσια ιστορία αλληλεπιδράσεων, οι οποίες είχαν ως αποτέλεσμα το σχηματισμό νεφών σκόνης. Οι περαιτέρω παρατηρήσεις μπορεί να δώσουν περισσότερες πληροφορίες για τις θέσεις και άλλων άγνωστων έως τώρα εξωπλανητών». Τέτοια νέφη σκόνης αποτελούνται από μικροσκοπικά σωματίδια βράχων και πάγου μικρότερα του ενός χιλιοστού, έως μεγάλα σώματα μεγέθους αστεροειδούς με διάμετρο πολλών χιλιομέτρων, που απέτυχαν να σχηματίσουν πλανήτες. Η ζώνη σκόνης γύρω από τον Εγγύτατο εκτείνεται σε απόσταση λίγων εκατοντάδων εκατομμυρίων χιλιομέτρων από το γειτονικό άστρο και έχει συνολική μάζα περίπου το ένα εκατοστό της μάζας της Γης. Εκτιμάται ότι το νέφος έχει θερμοκρασία μείον 230 βαθμών Κελσίου και είναι σχεδόν εξίσου ψυχρό με την μακρινή Ζώνη Κάιπερ στις εσχατιές του ηλιακού μας συστήματος. Το νέφος απέχει από τον Εγγύτατο του Κενταύρου μία έως τέσσερις φορές μεγαλύτερη απόσταση από ό,τι απέχει η Γη από τον Ήλιο. Βρέθηκαν επίσης ενδείξεις για ένα δεύτερο ακόμη πιο ψυχρό νέφος σκόνης σε δεκαπλάσια απόσταση από τον Εγγύτατο. Και τα δύο νέφη σκόνης (εφόσον το δεύτερο επιβεβαιωθεί) βρίσκονται σε πολύ μεγαλύτερη απόσταση από τον Εγγύτατο του Κενταύρου από ό,τι ο εξωπλανήτης Proxima b, ο οποίος κινείται σε τροχιά μόλις τεσσάρων εκατομμυρίων χιλιομέτρων από το μητρικό άστρο του. Το φιλόδοξο πρόγραμμα Starshot σχεδιάζει να στείλει μικροσκοπικά διαστημικά σκάφη για εξερεύνηση του συστήματος του Εγγύτατου, τα οποία θα διαθέτουν ιστία που θα ωθούνται όχι βέβαια από άνεμο αλλά από ισχυρές ακτίνες λέιζερ. http://www.kathimerini.gr/933004/article/epikairothta/episthmh/endei3eis-gia-planhtiko-systhma-sto-kontinotero-astro-toy-hlioy

Λάικα: Ο πρώτος σκύλος-κοσμοναύτης. Η Λάικα ήταν το πρώτο ζωντανό ον που θα πήγαινε στο διάστημα αλλά δυστυχώς το σώμα της δεν άντεξε την πίεση και έφυγε από τη ζωή. Η ρωσίδα βιολόγος Αντίλια Κοτόφσκαγια είχε αναφέρθεί στην στιγμή που ζητούσε συγχώρεση από τη σκυλίτσα για το ταξίδι που επρόκειτο να κάνει! Την επομένη, η σκυλίτσα Λάικα πετούσε για ένα ταξίδι χωρίς επιστροφή και γινόταν το πρώτο ζωντανό ον που πηγαίνει στο διάστημα. Πριν από 60 χρόνια, στις 3 Νοεμβρίου 1957, μόλις έναν μήνα αφότου είχε τεθεί σε τροχιά ο πρώτος σοβιετικός Σπούτνικ, ο δεύτερος τεχνητός δορυφόρος της Ιστορίας εκτοξεύεται για το διάστημα με το ζώο μέσα. Το θηλυκό αυτό τετράποδο, ένα αδέσποτο από τους δρόμους της Μόσχας, δεν θα επιζήσει παρά μερικές ώρες.Για τον πρώτο σοβιετικό πολίτη της εποχής, τον Νικίτα Χρουστσόφ, ο στόχος ήταν να φανεί η υπεροχή της Σοβιετικής Ένωσης έναντι των ΗΠΑ λίγο πριν από τους εορτασμούς της 40ης επετείου της επανάστασης των μπολσεβίκων στις 7 Νοεμβρίου. "Οι εννέα περιστροφές της γύρω από τη Γη έκαναν την Λάικα τον πρώτο κοσμοναύτη του πλανήτη, που θυσιάστηκε στο όνομα της επιτυχίας των μελλοντικών επιστημονικών αποστολών", υπογραμμίζει η 90χρονη σήμερα Κοτόφσκαγια που συνεχίζει να είναι περήφανη για την συμβολή της στην εκπαίδευση των ζώων για τις διαστημικές αποστολές. Θυμάται ότι νωρίτερα σκυλιά είχαν επανειλημμένα σταλεί σε υποτροχιακά ύψη για διάρκεια μερικών λεπτών "ώστε να διαπιστωθεί αν ήταν δυνατή η επιβίωση σε συνθήκες έλλειψης βαρύτητας". "Ήταν ώρα πλέον να σταλεί ένα ζώο στο διάστημα", διηγείται στο AFP στη Μόσχα. Για να συνηθίσουν τη διαστημική πτήση μέσα σε μια κάψουλα μήκους 80 εκατοστών, τα σκυλιά τοποθετούνταν μέσα σε όλο και πιο μικρά κλουβιά, θυμάται η επιστήμονας. Περνούσαν από μια μηχανή φυγοκέντρησης που μιμούνταν την επιτάχυνση που σημειώνεται κατά την εκτόξευση ενός πυραύλου, υποβάλλονταν σε θορύβους όμοιους με αυτούς που υπάρχουν στο εσωτερικό ενός διαστημοπλοίου και τρέφονταν με "διαστημικά γεύματα" σε μορφή ζελέ. Η Λάικα, ένα ημίαιμο σκυλί ηλικίας περίπου τριών ετών και βάρους έξι κιλών, είχε περισυλλεγεί από τους δρόμους της Μόσχας όπως και τα άλλα "υποψήφια. Επιλέγονταν σκυλίτσες, γιατί δεν χρειαζόταν να σηκώσουν το πόδι για την ούρηση και συνεπώς καταλάμβαναν λιγότερο χώρο σε σχέση με τα αρσενικά, και ημίαιμα γιατί τα βγάζουν πέρα καλύτερα και είναι λιγότερο απαιτητικά", εξηγεί η ειδικός που ηγείται σήμερα ενός εργαστηρίου στο Ινστιτούτο ιατρο-βιολογικών προβλημάτων στη Μόσχα. Οι υποψήφιες έπρεπε να είναι φωτογενείς και το όνομά τους επιλεγόταν για να εντυπωσιάσει. Η Λάικα --από τη ρωσική λέξη γαυγίζω-- επιλέχθηκε ανάμεσα σε πέντε ή έξι συνυποψήφιες για την καπατσοσύνη της, τον ιδιαίτερα υπάκουο χαρακτήρα της και το ελαφρά διερευνητικό της βλέμμα. "Ασφαλώς και ξέραμε ότι θα την χάναμε σε αυτή την πτήση, καθώς δεν υπήρχε τότε τρόπος διάσωσής της", αναφέρει η Κοτόφσκαγια. Την παραμονή της αποστολής της "πήγα να μη δω, της ζήτησα να μας συγχωρέσει και έκλαψα χαϊδεύοντάς την μια τελευταία φορά". Η εκτόξευση του Σπούτνικ με τη Λάικα, στις 3 Νοεμβρίου 1957 στις 5.30' (ώρα Μόσχας) στο Καζακστάν, εκεί που θα γινόταν αργότερα το κοσμοδρόμιο του Μπαϊκονούρ, "δεν προμήνυε τίποτε άσχημο. Σίγουρα κατά την άνοδο του πυραύλου, ο καρδιακός παλμός της Λάικα αυξήθηκε πολύ αλλά έπειτα από τρεις ώρες η σκυλίτσα ανέκτησε τον κανονικό παλμό της", αφηγείται. Ωστόσο ξαφνικά, μετά την ένατη περιστροφή γύρω από τη Γη, η θερμοκρασία στο εσωτερικό της κάψουλας άρχισε να ανεβαίνει και να ξεπερνά τους 40 βαθμούς Κελσίου, ελλείψει επαρκούς προστασίας από την ηλιακή ακτινοβολία. Αποτέλεσμα: η Λάικα που θα έπρεπε να μείνει εν ζωή οκτώ με δέκα ημέρες, πέθανε έπειτα από μερικές ώρες εξαιτίας της ζέστης και της αφυδάτωσης. Το σοβιετικό ραδιόφωνο συνέχισε παρά ταύτα να μεταδίδει καθημερινές αναφορές για την "καλή υγεία της Λάικα", που έγινε παγκόσμια ηρωίδα. Σύμφωνα με την επίσημη εκδοχή, που επί μακρόν υποστήριζε η Μόσχα, η Λάικα έχασε τη ζωή της από ένα δηλητήριο που έφαγε με την τροφή της για να μην έχει έναν επώδυνο θάνατο κατά τη διάρκεια της επιστροφής του τεχνητού δορυφόρου στην ατμόσφαιρα. Ο ίδιος ο Σπούτνικ διαλύθηκε στην ατμόσφαιρα στις 14 Απριλίου 1957 πάνω από τις Αντίλλες με την επιβάτη του νεκρή ήδη πέντε μήνες. Στις 19 Αυγούστου 1960 μια διαστημική πτήση έφερε πίσω ζωντανές δύο σκυλίτσες που είχαν σταλεί στο διάστημα, τη Μπέλκα και τη Στρέλκα, ανοίγοντας το δρόμο για την πρώτη επανδρωμένη πτήση του Σοβιετικού Γιούρι Γκαγκάριν, στις 12 Απριλίου 1961. http://www.pronews.gr/epistimes/diastima/643574_laika-o-protos-skylos-kosmonaytis-o-odyniros-thanatos-sto-diastimoploio

Μια πόλη για τον Άρη από το ΜΙΤ Νικήτρια στον διεθνή διαγωνισμό Mars City Design 2017, με θέμα τον σχεδιασμό βιώσιμων πόλεων στον Άρη για τον επόμενο αιώνα, αναδείχθηκε ομάδα του ΜΙΤ. Όπως αναφέρει το MIT News, το σχέδιο του ΜΙΤ, με τίτλο Redwood Forest, περιλαμβάνει θόλους και οικισμούς- «δέντρα», όπου μπορούν να ζουν μέχρι και 50 άνθρωποι. Οι θόλοι παρέχουν ανοιχτούς, δημόσιους χώρους με φυτά και νερό, προερχόμενο από τις βόρειες περιοχές του Άρη, ενώ τα «tree habitats» βρίσκονται πάνω σε δίκτυα τούνελ (στο πρότυπο των ριζών ενός δέντρου), και παρέχουν πρόσβαση σε ιδιωτικούς χώρους, μέσα μεταφοράς σε άλλους οικισμούς, σε μια κοινότητα 10.000 κατοίκων. Αυτοί οι οικισμοί, πέραν της εύκολης διασύνδεσης, παρέχουν επίσης προστασία από την κοσμική ακτινοβολία, πτώσεις μικρομετεωριτών, διακυμάνσεις θερμοκρασίας κ.α. Η Βαλεντίνα Σουμίνι, μεταδιδακτορική του ΜΙΤ, και η βοηθός καθηγήτρια Κέιτιλιν Μίλερ, που διδάσκει στα τμήματα Αρχιτεκτονικής και Πολιτικών και Περιβαλλοντικών Μηχανικών, ηγήθηκαν της ομάδας, που περιελάμβανε εννιά φοιτητές του ΜΙΤ από διαφορετικά τμήματα και ερευνητικές ομάδες. «Στον Άρη, η πόλη μας φυσικά και λειτουργικά θα μιμείται ένα δάσος, χρησιμοποιώντας τοπικούς αρειανούς πόρους, όπως ο πάγος και το νερό, ο ρεγόλιθος και ο ήλιος για να υποστηρίξει ζωή. Ο σχεδιασμός ενός δάσους επίσης συμβολίζει τις δυνατότητες για ανάπτυξη προς τα έξω, καθώς η φύση εξαπλώνεται ανά τον Άρη» λέει η Σουμίνι. Σκοπός της ομάδας είναι η δημιουργία ενός άνετου περιβάλλοντος για τους κατοίκους, χρησιμοποιώντας επίσης αρχιτεκτονική και τοποθεσίες με βάση τη βιωσιμότητα- κρίσιμο παράγοντα για κάθε κοινότητα του Άρη. «Κάθε οικισμός- δέντρο στο Redwood Forest θα συλλέγει ενέργεια από τον ήλιο και θα τη χρησιμοποιεί για να επεξεργάζεται και μεταφέρει το νερό σε όλο το δέντρο- και κάθε δέντρο είναι σχεδιασμένο ως ένα πλούσιο σε νερό περιβάλλον» λέει ο Τζορτζ Λόρντος, ο οποίος ήταν υπεύθυνος για την αρχιτεκτονική συστήματος του Redwood Forest. Σύμφωνα με τους σχεδιαστές, πολλά από τα χαρακτηριστικά του σχεδίου αυτού θα είναι επίσης χρήσιμα και στη Γη, όπως ηλεκτρικά οχήματα που θα κινούνται σε υπόγεια δίκτυα πολλαπλών επιπέδων, χώροι διαβίωσης και εργασίας σε αφιλόξενα περιβάλλοντα, υδροπονικές εγκαταστάσεις για παραγωγή φρούτων, λαχανικών και ιχθυοκαλλιέργειες κ.α. http://www.naftemporiki.gr/story/1291277/mia-poli-gia-ton-ari-apo-to-mit

Οι αρχέγονες μαύρες τρύπες ως σκοτεινή ύλη. Σύμφωνα με τις αποδεκτές τιμές των μαζών του μποζονίου Higgs και του top (κορυφαίου) κουάρκ (125 GeV και 172 GeV, αντίστοιχα), το δυναμικό Higgs στο Καθιερωμένο Πρότυπο των στοιχειωδών σωματιδίων εμφανίζει μια αστάθεια σε μια κλίμακα της τάξης των 1011GeV. H κοσμολογική υπογραφή μιας τέτοιας αστάθειας θα μπορούσε να είναι η σκοτεινή ύλη με την μορφή των αρχέγονων μαύρων τρυπών, που προέκυψαν από τις διακυμάνσεις του πεδίου Higgs κατά την διάρκεια της πληθωριστικής διαστολής του σύμπαντος. Αυτό υποστηρίζουν οι Espinosa et al στην εργασία τους με τίτλο: A Cosmological Signature of the Standard Model Higgs Vacuum Instability: Primordial Black Holes as Dark Matter. https://arxiv.org/pdf/1710.11196.pdf Αν το σενάριο αυτό αληθεύει τότε το πεδίο Higgs δεν είναι μόνο υπεύθυνο για τις μάζες των στοιχειωδών σωματιδίων, αλλά και για την ύπαρξη της σκοτεινής ύλης στο σύμπαν. Επιπλέον ο περιγραφόμενος μηχανισμός δημιουργίας των αρχέγονων μαύρων τρυπών θα μπορούσε να εξηγήσει την απαιτούμενη ποσότητα της σκοτεινής ύλης για την δημιουργία των παρατηρούμενων δομών στο σύμπαν. Και ίσως το πιο σημαντικό: δεν χρειαζόμαστε φυσική πέραν του Καθιερωμένου Προτύπου για να εξηγήσουμε την δομή της σκοτεινής ύλης. http://physicsgg.me/2017/11/02/%ce%b1%cf%81%cf%87%ce%ad%ce%b3%ce%bf%ce%bd%ce%b5%cf%82-%ce%bc%ce%b1%cf%8d%cf%81%ce%b5%cf%82-%cf%84%cf%81%cf%8d%cf%80%ce%b5%cf%82-%cf%89%cf%82-%cf%83%ce%ba%ce%bf%cf%84%ce%b5%ce%b9%ce%bd%ce%ae-%cf%8d/

Οι θάλασσες της Δήμητρας. Μία μόλις εβδομάδα μετά την ανακοίνωση της NASA ότι θα παρατείνει την αποστολή εξερεύνησης της Δήμητρας παρουσιάζονται νέα εξαιρετικά ενδιαφέροντα ευρήματα για τον νάνο πλανήτη του ηλιακού μας συστήματος εξέλιξη που δικαιώνει την απόφαση της αμερικανικής διαστημικής υπηρεσίας. Τα μέλη της αποστολής Dawn το σκάφος της οποίας εξερευνά την Δήμητρα από τον Μάρτιο του 2015 μελετώντας νέα δεδομένα από τον νάνο πλανήτη κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι υπήρχε στην επιφάνεια του μια μεγάλη θάλασσα και είναι πιθανό κάποιο μέρος της να εξακολουθεί να υπάρχει κάτω πλέον από το έδαφος του νάνου πλανήτη. Τα ευρήματα. Οι ειδικοί διαπίστωσαν ότι ο εξωτερικός φλοιός της Δήμητρας αποτελεί μείγμα πάγου, αλάτων και ένυδρων υλικών. Αυτό όπως αναφέρουν οι ειδικοί δείχνει ότι η Δήμητρα διέθετε και στο παρελθόν αλλά και πιθανώς εξακολουθεί να διαθέτει γεωλογική δραστηριότητα. Επιπλέον τα στοιχεία αυτά υποδεικνύουν την ύπαρξη μιας θάλασσας που ίσως κάλυπτε ολόκληρη την επιφάνεια του νάνου πλανήτη. Μια ακόμη διαπίστωση που έκαναν οι επιστήμονες της NASA είναι ότι κάτω από τον εξωτερικό φλοιό της Δήμητρας υπάρχει ένα «μαλακό» στρώμα το οποίο πιθανώς να είναι ένα… απομεινάρι αυτής της θάλασσας. Οι επιστήμονες υποψιάζονταν ότι κάτω από το έδαφος της Δήμητρας υπάρχει νερό σε υγρή μορφή ή πιθανώς και μια θάλασσα και τα νέα ευρήματα όπως φαίνεται ενισχύουν αυτή την θεωρία. http://www.tovima.gr/science/physics-space/article/?aid=912533

S.Hawking: Σοκάρει με δήλωση του - «Τα ρομπότ θα αντικαταστήσουν τον άνθρωπο»! Σύμφωνα με το Cambridge News, ο καθηγητής Hawking δήλωσε ότι πιστεύει ότι η τεχνητή νοημοσύνη (AI) θα φτάσει τελικά σε ένα επίπεδο όπου ουσιαστικά θα αποτελεί μια «νέα μορφή ζωής που θα ξεπεράσει τους ανθρώπους». Ο ίδιος ανέφερε χαρακτηριστικά: «Φοβάμαι ότι η τεχνητή νοημοσύνη (AI) μπορεί να αντικαταστήσει εντελώς τους ανθρώπους». «Αν οι άνθρωποι σχεδιάζουν και αντιμετωπίζουν ιούς για τους υπολογιστές, κάποιος θα σχεδιάσει την AI που θα βελτιώνεται και θα τους αντιμετωπίζει από μόνη της» και κατέληξε: «Αυτή θα είναι μια νέα μορφή ζωής που θα ξεπερνά τους ανθρώπους». Ο καθηγητής σε δηλώσεις του δεν παρέλειψε να προτρέψει τους νέους να ενδιαφερθούν περισσότερο για το διάστημα και την επιστήμη εν γένει. Ο 75χρονος επιστήμονας έχει μιλήσει στο περιοδικό WIRED για την πεποίθησή του ότι χρειαζόμαστε μια νέα διαστημική εποχή για να προσελκύσουμε τους νέους να συμμετάσχουν στην επιστήμη, ενώ δεν παρέλειψε να αναφέρει ότι θα υπάρξουν «σοβαρές συνέπειες» αν οι περισσότεροι άνθρωποι δεν δείξουν ενδιαφέρον. Ο διεθνούς φήμης φυσικός πρόσθεσε επίσης ότι το νέο διαστημικό πρόγραμμα θα πρέπει να εστιάσει επειγόντως σε θέματα που θα αποσκοπούν στην εύρεση «κατάλληλων πλανητών για ανθρώπινη κατοίκηση». Ο ίδιος προειδοποιεί: «Πιστεύω ότι έχουμε φτάσει στο σημείο που δεν υπάρχει επιστροφή» και καταλήγει: «Η γη μας είναι πολύ μικρή για εμάς, ο παγκόσμιος πληθυσμός αυξάνεται με ανησυχητικό ρυθμό και κινδυνεύουμε να αυτοκαταστραφούμε». Δείτε τι είχε αναφέρει και στο παρελθόν: https://www.youtube.com/watch?time_continue=6&v=bv7HxfuKLxI http://www.pronews.gr/epistimes/tehnologia/643583_shawking-sokarei-me-dilosi-toy-ta-rompot-tha-antikatastisoyn-ton

Πριν 17 χρόνια Διεθνής Διαστημικός Σταθμός (ISS) Στις 2 Νοεμβρίου 2000, ο Διεθνής Διαστημικός Σταθμός (ISS) ξεκίνησε τις εργασίες του με επανδρωμένο τρόπο. Το διαστημόπλοιο Soyuz TM-31 με το πλήρωμα της πρώτης μακροπρόθεσμης αποστολής αγκυροβόλησε στην μονάδα εξυπηρέτησης Zvezda. Οι Ρώσοι κοσμοναύτες ηταν οι Γιούρι Gidzenko και Σεργκέι Krikalev και ο αστροναύτης των ΗΠΑ Uilyam Sheperd. Στις 31η Οκτωβρίου 2000 το διαστημόπλοιο «Soyuz TM-31» πήγε στο «ξεκίνημα του Gagarin» στον ίδιο χώρο εκτόξευσης από το κοσμοδρόμιο του Μπαϊκονούρ, που το 1961 ξεκίνησε ο Γιούρι Γκαγκάριν. Το πρωί της 2ης Νοεμβρίου, το πλοίο αγκυροβόλησε στο ISS. Η προσέγγιση του πλοίου με τον σταθμό πραγματοποιήθηκε σύμφωνα με το σχήμα που χρησιμοποιήθηκε για τις πτήσεις προς το σταθμό Mir. Ενενήντα λεπτά μετά την πρόσδεση, άνοιξε η θύρα και το πλήρωμα ISS-1 μπηκε πρώτο στον ISS. Κατά την άφιξή τους στο ISS, οι κοσμοναύτες πραγματοποίησαν εκ νέου ενεργοποίηση του εξοπλισμου την ανάθεση και τη ρύθμιση των συστημάτων της ενότητας «Zvezda», «Ενότητα» και «Ζαριά» και καθιέρωσαν επαφή με το Mission Control Center στην Korolev κοντά στη Μόσχα και το Χιούστον. Μέσα σε τέσσερις μήνες πραγματοποιήθηκαν 143 συνεδρίες γεωφυσικών, βιοϊατρικών και τεχνικών μελετών και πειραμάτων. Επιπλέον, η ομάδα ISS-1 ειχε σύνδεση με το φορτίο διαστημόπλοιο "Progress Μ14" (Νοέμβριος 2000), "Progress M-44" (Φεβρουάριος 2001) και τα λεωφορεία Endeavor ( «Endeavor», Δεκέμβριος 2000) , Atlantis (Atlantis, Φεβρουάριος 2001), Discovery (Discovery, Μάρτιος 2001) και την εκφόρτωσή τους. Επίσης, το Φεβρουάριο του 2001 η ομάδα αποστολής πραγματοποίησε την ενσωμάτωση της μονάδας εργαστηρίου Destiny στο ISS. Στις 21 Μάρτη 2001 με το αμερικανικό διαστημικό λεωφορείο «Discovery», παραδίδεται στον ISS το πλήρωμα της δεύτερης εκστρατείας και η πρώτη μακροχρόνια ομάδα της αποστολής επέστρεψαν στη Γη. Ο χώρος προσγείωσης ήταν το Διαστημικό Κέντρο που ονομάστηκε από τον JF Kennedy, Florida, ΗΠΑ. Σήμερα ο ISS αποτελεί κοινό πρόγραμμα που περιλαμβάνει διαστημικές υπηρεσίες των διαφόρων χωρών: Roscosmos (Ρωσία), της NASA (ΗΠΑ), JAXA (Ιαπωνία), το CSA (Καναδά), η ESA (Ευρωπαϊκές χώρες). Με τη δημιουργία του ΔΔΣ μια ευκαιρία για την εκτέλεση επιστημονικών πειραμάτων στο μοναδικό περιβάλλον μικροβαρύτητας, κενού, και υπό την επίδραση της κοσμικής ακτινοβολίας. Οι κύριοι τομείς της έρευνας είναι η βιολογία, η φυσική και η επιστήμη των υλικών. Το ISS είναι μια μοναδική εμπειρία διεθνούς συνεργασίας, υποστήριξης και αμοιβαίας συνδρομής. την κατασκευή και τη λειτουργία σε μια γειτονική τροχιά μιας μεγάλης μηχανικής δομής, η οποία είναι υψίστης σημασίας για το μέλλον όλης της ανθρωπότητας. https://www.roscosmos.ru/24263/ Προγραμματισμένη διόρθωση της τροχιάς του ΔΔΣ. Σύμφωνα με το προγραμμα πτήσης του Διεθνή Διαστημικου Σταθμου (ISS) στις 2 Νοεμβρίου του 2017 πραγματοποίηθηκε η προγραμματισμένη διόρθωση της τροχιάς του ΔΔΣ. Για την πραγματοποίηση του ελιγμού στις 6:15 MSK ξεκινησε το συστημα πρόωσης του διαστημόπλοιου «Πρόοδος MS-06» που ειναι αγκυροβολημένο στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό. Ο χρόνος λειτουργίας του συστήματος πρόωσης ήταν 206 δευτερόλεπτα. Ως αποτέλεσμα, ο σταθμός έλαβε αύξηση ταχύτητας 0,42 m / s. Σύμφωνα με την βαλλιστική υπηρεσία υποστήριξης πλοήγησης κέντρου ελέγχου πτήσης (MCC) οι παράμετροι του ISS ήταν: το ελάχιστο ύψος πάνω από την επιφάνεια της Γης είναι 403,3 χιλιόμετρα, το μέγιστο ύψος πάνω από την επιφάνεια της Γης είναι 425,4 km, η περίοδος κυκλοφορίας είναι 92,60 λεπτά. η κλίση της τροχιάς είναι 51,62 μοίρες. Ο σκοπός της προσαρμογής ήταν ο σχηματισμός των βαλλιστικών προϋποθέσεων για την προσγείωση του επανδρωμένου διαστημόπλοιου «Σογιούζ MS-05», που έχει προγραμματιστεί για τις 14 Δεκεμβρίου του 2017, και την εκτόξευση του επανδρωμένου διαστημόπλοιου«Σογιούζ MS-07» που έχει προγραμματιστεί για τις 17 Δεκεμβρίου του 2017. https://www.roscosmos.ru/24296/ Οι αποστολές ζορίζουν τον εγκέφαλο των αστροναυτών. Οι εγκέφαλοι των αστροναυτών που περνάνε μήνες στο διάστημα μετακινούνται προς τα πάνω μέσα στο κρανίο τους λόγω της μειωμένης βαρύτητας. Αυτό, σύμφωνα με αμερικανούς ερευνητές, έχει ως αποτέλεσμα να μειώνεται η απόσταση ανάμεσα στην κορυφή του εγκεφάλου και στην εσωτερική επιφάνεια του κρανίου. Οι ερευνητές, με επικεφαλής την αναπληρώτρια καθηγήτρια ακτινολογίας Ντόνα Ρόμπερτς του Ιατρικού Πανεπιστημίου της Νότιας Καρολίνα, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο αμερικανικό ιατρικό περιοδικό "The New England Journal of Medicine", μελέτησαν με σύγχρονες μαγνητικές απεικονιστικές τεχνικές (fMRI) τους εγκεφάλους 34 αστροναυτών. Από αυτούς, οι 18 είχαν παραμείνει στο Διεθνή Διαστημικό Σταθμό (ISS) για 165 μέρες κατά μέσο όρο, ενώ οι υπόλοιποι 16 είχαν παραμονή στο διάστημα για δύο μόνο εβδομάδες. Σε όλες τις περιπτώσεις ο εγκέφαλος των αστροναυτών μελετήθηκε πριν από κάθε αποστολή τους στο διάστημα, καθώς επίσης ξανά μία εβδομάδα αφότου είχαν επιστρέψει στη Γη. Διαπιστώθηκε ότι ο εγκέφαλος όσων είχαν μείνει στο διάστημα επί μήνες, εμφάνιζε μια κίνηση προς τα πάνω μέσα στο κρανίο, μειώνοντας έτσι την απόσταση ανάμεσα στην κορυφή του εγκεφάλου και στην εσωτερική επιφάνεια του κρανίου, κάτι που δεν συνέβαινε σε όσους είχαν παραμονή στο διάστημα μόνο μερικών ημερών. Παράλληλα, σε όσους είχαν μείνει πολύ στο διάστημα, ο εγκέφαλος -ιδίως ο μετωπιαίος φλοιός που ελέγχει ζωτικές νοητικές λειτουργίες- εμφάνιζε διάφορες δομικές αλλαγές. Δεν είναι ξεκάθαρο πόσο γρήγορα ο εγκέφαλος μπορεί να επανέλθει στη φυσιολογική θέση του μέσα στο κρανίο μετά την επιστροφή σε συνθήκες γήινης βαρύτητας. Μια ανησυχία των γιατρών είναι ότι η ανοδική κίνηση του εγκεφάλου μπορεί να συμπιέσει τα νεύρα στο κρανίο, καθώς και μια ζωτική αρτηρία που απομακρύνει το αίμα από τον εγκέφαλο, κάτι που θα μπορούσε να οδηγήσει σε αύξηση της αρτηριακής πίεσης μέσα στο κεφάλι. Είναι ήδη γνωστό, σύμφωνα με τη NASA, ότι ορισμένοι αστροναύτες επιστρέφουν από το Διεθνή Διαστημικό Σταθμό με προβλήματα όρασης λόγω αυξημένης ενδοκρανιακής πίεσης. Ακόμη πιο αβέβαιο, λένε οι ερευνητές, είναι τι μπορεί να συμβεί στον ανθρώπινο εγκέφαλο μετά από ένα μακρινό διαστημικό ταξίδι. «Αν βλέπουμε αυτές τις αλλαγές στον εγκέφαλο μετά από λίγους μήνες στον ISS, τι θα μπορούσε να συμβεί σε μια αποστολή στον 'Αρη;» αναρωτήθηκε η δρ Ρόμπερτς. Μια επανδρωμένη αποστολή στον «κόκκινο» πλανήτη -που προγραμματίζεται από τη NASA για το 2033- θα χρειασθεί έως έξι μήνες για να φθάσει εκεί. Όμως οι αστροναύτες θα πρέπει να παραμείνουν τουλάχιστον δυό χρόνια στον 'Αρη, προτού βρουν ευνοϊκό «παράθυρο» για να γυρίσουν στη Γη. Όμως η βαρύτητα στο γειτονικό πλανήτη είναι περίπου το ένα τρίτο της γήινης. Συνεπώς -αν ληφθεί υπόψη και το εξάμηνο ταξίδι επιστροφής- οι αστροναύτες θα υποχρεωθούν σε συνθήκες μικροβαρύτητας επί τρία χρόνια, κάτι που δεν έχει συμβεί ποτέ έως τώρα σε ανθρώπους. Μέχρι σήμερα το ρεκόρ συνεχόμενης παραμονής στο διάστημα κατέχει ο ρώσος κοσμοναύτης Βαλέρι Πολιακόφ με 438 μέρες. Η NASA θα συνεχίσει να μελετά πόσο διαρκούν οι αλλαγές στη φυσιολογία του εγκεφάλου και κατά πόσο υπάρχουν επιπτώσεις στη συμπεριφορά και στη σωματική απόδοση των αστροναυτών. Παρεμφερή πειράματα διεξάγει και ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Διαστήματος (ESA). Ίσως αποδειχθεί τελικά αναγκαίο τόσο το διαστημικό σκάφος, όσο και η βάση στον 'Αρη, να διαθέτει τεχνητή γήινη βαρύτητα, για να διατηρηθεί ανέπαφος ο εγκέφαλος των αστροναυτών. Όμως η δημιουργία τεχνητής βαρύτητας προς το παρόν αποτελεί επιστημονική φαντασία, συνεπώς οι τολμηροί εξερευνητές του διαστήματος κινδυνεύουν να γυρίσουν στη Γη με όχι σώας τας φρένας τους. http://news.in.gr/science-technology/article/?aid=1500171870

O νέος εξερευνητής του Αρη θα έχει 23 «μάτια»! Η NASA σχεδιάζει να στείλει στον Αρη ένα ακόμη ρομποτικό εξερευνητή. Το Mars 2020 όπως ονομάζεται το ρομπότ θα ξεκινήσει από την Γη το καλοκαίρι του 2020 και θα φτάσει στον Κόκκινο Πλανήτη τον Φεβρουάριο του 2021. Βασική αποστολή του ρομπότ θα είναι η προσπάθεια εντοπισμού ζωής στον Αρη. Το Mars 2020 θα διαθέτει ένα εξελιγμένο μηχάνημα για τη λήψη δειγμάτων από το υπέδαφος, όπως επίσης και ένα ραντάρ με το οποίο θα μπορεί να «δει» σε βάθος μερικών μέτρων κάτω από την επιφάνεια του Κόκκινου Πλανήτη. Θα διαθέτει επίσης συστήματα για την ανάλυση οργανικών υλικών. Επίσης, θα είναι εφοδιασμένο με μία συσκευή για τη δοκιμή δημιουργίας οξυγόνου, ώστε να ελέγξει κατά πόσο μία μελλοντική αποικία στον Άρη θα μπορούσε να παράγει το αέριο επιτόπου. Εκτός από τις αναλύσεις για «ίχνη» μικροοργανισμών που εξακολουθούν να ζουν στον Κόκκινο Πλανήτη, το ρομπότ θα επιστρατεύσει επίσης τα όργανά του για να ψάξει για ενδείξεις μορφών ζωής που ενδεχομένως «φιλοξενούσε» ο Άρης στο παρελθόν. Τα πολλαπλά μάτια Η NASA σε ανακοίνωση που εξέδωσε την Τρίτη αναφέρει ότι το Mars 2020 θα διαθέτει εκτός των άλλων και «23 μάτια». Τα μάτια που αναφέρει στην ανακοίνωση της η NASA δεν είναι τίποτε άλλο από 23 διαφορετικού είδους κάμερες. Με τις κάμερες αυτές το ρομπότ θα μπορεί να καταγράφει όχι μόνο πολύ υψηλής ανάλυσης φωτογραφίες του Αρη αλλά και πανοραμικές έγχρωμες 3-D εικόνες. Σύμφωνα με τα στελέχη της αποστολής οι κάμερες θα μπορούν να καταγράψουν έγχρωμες εικόνες ανάλυσης 20 megapixel κάτι που σημαίνει ότι οι επιστήμονες στην Γη θα μπορούν να δουν το τοπίο του Αρη αλλά και συγκεκριμένα αντικείμενα με κάθε λεπτομέρεια. Οι κάμερες αυτές θα είναι διασκορπισμένες σε κάθε σημείο του ρομπότ για να καταγράφουν συνεχώς εικόνες από κάθε πιθανή πλευρά και γωνία τόσο της κίνησης του ρομπότ όσο και των δειγμάτων εδάφους και πετρωμάτων που θα μελετά το ρομπότ. Επιπλέον οι κάμερες θα χρησιμοποιούνται από το ρομπότ στις ατμοσφαιρικές και άλλες αναλύσεις που θα πραγματοποιεί. http://www.tovima.gr/science/physics-space/article/?aid=912227

Νέο ρεκόρ διάρκειας πτήσης για μη επανδρωμένο αεροσκάφος. Μετά από πέντε ημέρες, μία ώρα και 24 λεπτά, και πτήση συνολικού μήκους άνω των 11.000 χιλιομέτρων, το VA001 της Vanilla Aircraft προσγειώθηκε στο NASA Wallops Flight Facility στη Βιρτζίνια, ολοκληρώνοντας με επιτυχία τη μεγαλύτερης διάρκειας πτήση μη επανδρωμένου αεροσκάφους με κινητήρα εσωτερικής καύσης στην ιστορία, όπως ανακοινώθηκε από την εταιρεία στις 26 Οκτωβρίου. Το ντιζελοκίνητο αεροσκάφος, ανοίγματος φτερών περίπου 12 μέτρων, προσγειώθηκε έχοντας ακόμα καύσιμα για πτήση άλλων τριών ημερών, επιτυγχάνοντας τον στόχο του για μια πτήση διάρκειας πέντε ημερών. Το αεροσκάφος μετέφερε σειρά φορτίων, περιλαμβανομένου ενός οργάνου της NASA και αισθητήρες και ασύρματο του Πενταγώνου, και απέδειξε την πρακτική χρησιμότητα ενός αεροπλάνου βαρέων καυσίμων με υψηλή διάρκεια παραμονής στον αέρα, το οποίο έχει ιδιαίτερα μικρές απαιτήσεις από άποψης υποστήριξης/ επιμελητείας (logistics) σε σχέση με άλλα μη επανδρωμένα αεροσκάφη. Το VA001 σχεδιάστηκε και κατασκευάστηκε από μια startup πέντε ατόμων από το Φολς Τσερτς της Βιρτζίνια. Μπορεί να μεταφέρει φορτίο 13 κιλών, ενώ παρέχει 800 watts ισχύος. Είναι σχεδιασμένο για να επιχειρεί για διάστημα μέχρι και 10 ημερών, σε ύψη μέχρι και 15.000 ποδών, και μπορεί να πιάσει μέγιστη ταχύτητα (dash speed) 75 κόμβων (140 χλμ/ ώρα). Ο σχεδιασμός του είναι σκόπιμα «ανοιχτός» έτσι ώστε να επιτρέπει παραμετροποίησή του από τους χρήστες του για να μπορεί να αναλαμβάνει ένα μεγάλο εύρος αποστολών. Επρόκειτο για τη 10η πτήση του αεροσκάφους, που απογειώθηκε ελεγχόμενο από πιλότο το πρωί της 18ης Οκτωβρίου και μετά μετέβη στον αυτόματο πιλότο. Στη συνέχεια πετούσε πάνω από το Virgina Space UAS Runway του νησιού Γουόλοπς. Στις 23 Οκτωβρίου πραγματοποίησε επιτυχή αυτόνομη προσγείωση. Όπως είπε ο επικεφαλής μηχανικός, Νιλ Μπορτλάιν, «όσο συναρπαστικό και αν είναι αυτό το ορόσημο, η ίδια η πτήση ήταν αρκετά βαρετή. Το αεροπλάνο έκανε ό,τι είχε σχεδιαστεί να κάνει, και προσγειώθηκε έτοιμο να επιστρέψει ξανά στον ουρανό». Όπως υποστηρίζει η εταιρεία, οι δυνατότητες μακράς παραμονής στον αέρα του VA001 το καθιστούν ιδανικό για πολιτική και στρατιωτική πτήση, με μεγάλο εύρος εξοπλισμού, από ηλεκτροοπτικές και υπέρυθρες κάμερες, ραντάρ, συστήματαSIGINT κ.α. Όσον αφορά στις πολιτικές εφαρμογές, θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για χαρτογραφήσεις, παροχή κάλυψης Ίντερνετ και κινητής τηλεφωνίας κ.α. Η εταιρεία σχεδιάζει να αρχίσει κανονικά την παραγωγή του μέσα στους επόμενους μήνες. http://www.naftemporiki.gr/story/1289713/neo-rekor-diarkeias-ptisis-gia-mi-epandromeno-aeroskafos

Ανακαλύφθηκαν 20 νέοι εξωπλανήτες. Το διαστημικό τηλεσκόπιο Kepler ξεκίνησε το 2009 να εξερευνά τον γαλαξία μας αναζητώντας πλανήτες σε άλλα αστρικά συστήματα. Ο επονομαζόμενος «κυνηγός των πλανητών» μέχρι σήμερα έχει εντοπίσει περίπου δύο χιλιάδες εξωπλανήτες ενώ έχει υποδείξει την ύπαρξη άλλων τεσσάρων χιλιάδων περίπου. Οι αστρονόμοι χρησιμοποιώντας τον στόλο των διαστημικών τηλεσκοπίων και πολύ ισχυρά επίγεια τηλεσκόπια σε σχεδόν καθημερινή βάση επιβεβαιώνουν την ύπαρξη πλανητών από αυτούς που έχει υποδείξει το Kepler. Ορισμένες φορές μάλιστα υπάρχει μαζική επιβεβαίωση με τους επιστήμονες να ανακοινώνουν την ταυτόχρονη ανακάλυψη δεκάδων εξωπλανητών. Αυτό συνέβη ξανά με τα στελέχη της αποστολής Kepler να ανακοινώνουν την ανακάλυψη 20 νέων εξωπλανητών. H παγωμένη Γη Ανάμεσα τους ξεχωρίζει ο εξωπλανήτης που έλαβε την κωδική ονομασία KOI-7923.01. Πρόκειται για ένα βραχώδη πλανήτη με μέγεθος σχεδόν όμοιο με αυτό της Γης. Ο πλανήτης βρίσκεται λίγο πιο μακριά από το μητρικό του άστρο του από ότι η Γη από τον Ηλιο και ολοκληρώνει μια περιστροφή γύρω από αυτό σε 395 μέρες. Επιπλέον το άστρο αυτό είναι λιγότερο θερμό από τον Ηλιο με αποτέλεσμα ή μέση θερμοκρασία στον KOI-7923.01 να είναι κατά πολύ χαμηλότερη από ότι στην Γη. Σύμφωνα με τα στελέχη της αποστολής Kepler στον KOI-7923.01 οι συνθήκες μπορεί να είναι πολύ πιο κρύες από ότι στην Γη αλλά τέτοιες που να έχουν οδηγήσει στην δημιουργία περιοχών παρόμοιων με τις τούνδρες στην Γη με την παρουσία εκεί νερού σε υγρή μορφή και άρα να υπάρχει σοβαρή πιθανότητα να έχουν αναπτυχθεί κάποιες μορφές ζωής έστω και σε μικροβιακό επίπεδο. Τα μέλη της αποστολής Kepler συνεχίζουν την αξιολόγηση των δεδομένων από την νέα ανακάλυψη και δηλώνουν πεπεισμένοι και ότι και κάποιοι από τους υπόλοιπους 19 εξωπλανήτες θα διαθέτουν συνθήκες φιλικές στην ζωή. Οπως λένε χαρακτηριστικά «δεκάδες κατοικήσιμοι εξωπλανήτες ήταν κρυμμένοι μπροστά στα μάτια μας»... http://www.tovima.gr/science/physics-space/article/?aid=911950

Συνδέοντας το μποζόνιο Higgs με την σκοτεινή ύλη. Το μποζόνιο Higgs (ή ακριβέστερα το αντίστοιχο πεδίο Higgs) που βοηθάει στην ερμηνεία του πως τα σωματίδια αποκτούν μάζα, φαίνεται ότι θα μπορούσε να προσφέρει το κλειδί για την κατανόηση της σκοτεινής ύλης, την μορφή της ύλης που μαζί με την σκοτεινή ενέργεια αποτελούν το 95% του περιεχομένου του σύμπαντος. Κάποια θεωρητικά μοντέλα υποστηρίζουν ότι τα σωματίδια της σκοτεινής ύλης αλληλεπιδρούν με τα σωματίδια της συνηθισμένης ύλης μέσω της ανταλλαγής ενός μποζονίου Higgs. Aν αληθεύει κάποιο από αυτά τα θεωρητικά μοντέλα, τότε θα περίμενε κανείς να ανιχνευθούν «υπογραφές» της σκοτεινής ύλης από διάσπαση του μποζονίου Higgs στον Μεγάλο Επιταχυντή Αδρονίων (LHC) στο CERN. Mια νέα θεωρητική εργασία αφαιρεί κάποιες αβεβαιότητες από τα μοντέλα αυτά, βελτιώνοντας τα όρια που έχουν τεθεί στον LHC για τα υποψήφια γεγονότα σκοτεινής ύλης. Αν η σκοτεινή ύλη αλληλεπιδρά διαμέσου των μποζονίων Higgs, τότε αυτό θα επηρεάσει – αντιστρέφοντας την οπτική – το πώς διασπώνται τα μποζόνια Higgs. Συγκεκριμένα, κάποιο κλάσμα από τα μποζόνια Higgs που σχηματίζονται στον LHC θα πρέπει να αποσυντίθενται σε σωματίδια σκοτεινής ύλης, τα οποία δεν ανιχνεύονται. Το γεγονός ότι δεν παρατηρήθηκε καμία από αυτές τις «αόρατες διασπάσεις», επιτρέπει στους φυσικούς να θέσουν ένα χαμηλότερο όριο στην πιθανότητα (ή ενεργό διατομή) αλληλεπίδρασης των σωματιδίων της σκοτεινής ύλης με ένα νουκλεόνιο. Δυστυχώς στα αντίστοιχα θεωρητικά μοντέλα, τα όρια των ενεργών διατομών, της αλληλεπίδρασης σκοτεινής ύλης διαμέσου του Higgs με την συνηθισμένη ύλη, έχουν μεγάλα σφάλματα. Κι αυτό διότι εξαρτώνται από την σύζευξη του μποζονίου Higgs και των νουκλεονίων με κάτι άγνωστο και αβέβαιο, όπως τα σωματίδια της σκοτεινής ύλης. Ο Martin Hoferichter και οι συνεργάτες τους επανεξετάζουν την σύζευξη Higgs-νουκλεονίου. Ενσωματώνουν την πρόσφατη πρόοδο σε υπολογισμούς φαινομενολογίας και υπολογισμούς πλέγματος-QCD, και για πρώτη φορά την σύζευξη του μποζονίου Higgs με δυο νουκλεόνια διαμέσου της ανταλλαγής ρευμάτων πιονίων. Τα όρια της ενεργού διατομής που προκύπτουν παρέχουν ένα αυστηρότερο όριο για τον αποκλεισμό πιθανών υποψηφίων σωματιδίων σκοτεινής ύλης, ιδιαίτερα στο εύρος μαζών από 1 έως 10 GeV, όπου τα πειράματα απευθείας ανίχνευσης είναι λιγότερο ευαίσθητα. http://physicsgg.me/2017/10/31/%cf%83%cf%85%ce%bd%ce%b4%ce%ad%ce%bf%ce%bd%cf%84%ce%b1%cf%82-%cf%84%ce%bf-%ce%bc%cf%80%ce%bf%ce%b6%cf%8c%ce%bd%ce%b9%ce%bf-higgs-%ce%bc%ce%b5-%cf%84%ce%b7%ce%bd-%cf%83%ce%ba%ce%bf%cf%84%ce%b5%ce%b9/

31 Οκτωβρίου: Ημέρα Σκοτεινής Ύλης. Είναι γνωστό πως μόνο το 5% της ύλης-ενέργειας του σύμπαντος αποτελείται από την συνηθισμένη γνωστή ύλη – την ύλη από την οποία είμαστε φτιαγμένοι και αντιλαμβανόμαστε γύρω μας. Το υπόλοιπο 95% μας είναι εντελώς άγνωστο και «σκοτεινό». Αποδεικνύεται πως το 27% του σύμπαντος συνίσταται από την αποκαλούμενη σκοτεινή ύλη και το 68% από την σκοτεινή ενέργεια. Η σκοτεινή ύλη υπολογίζεται πως είναι 5 φορές περισσότερη από την γνωστή ύλη, αυτή τη στιγμή ενδέχεται να σας περιβάλει και να περνάει από μέσα σας χωρίς να το αντιλαμβάνεστε. Οι φυσικοί που συμμετέχουν στις έρευνες για να εξιχνιάσουν τα μυστήρια της σκοτεινής ύλης καθιέρωσαν την 31 Οκτωβρίου (και ημέρα που γιορτάζεται το Halloween), ως παγκόσμια Ημέρα Σκοτεινής Ύλης (Dark Matter Day), πραγματοποιώντας ανοιχτές εκδηλώσεις σε όλο τον κόσμο με θέμα το κυνήγι της αόρατης «σκοτεινής ύλης» του σύμπαντος. Οι εκδηλώσεις της ημέρας αυτής περιλαμβάνουν εκλαϊκευμένες διαλέξεις για την σκοτεινή ύλη και τα πειράματα που προσπαθούν να την ανιχνεύσουν, ερωτήσεις και απαντήσεις από εξειδικευμένους επιστήμονες, προβολές σχετικών ταινιών κ.λπ. Σκοπός της Dark Matter Day είναι να ενημερωθεί το κοινό για την έρευνα σχετικά με την σκοτεινή ύλη, να προσελκύσει περισσότερες πνευματικές δυνάμεις και επιστημονικούς πόρους προς τα μυστήρια της σκοτεινής ύλης, κάτι που θα μπορούσε να οδηγήσει σε νέες θεωρητικές ιδέες και ανακαλύψεις. Η Dark Matter Day σχεδιάστηκε από μια ομάδα επιστημόνων που εκπροσωπούν εργαστήρια σωματιδιακής φυσικής ανά τον κόσμο. Δημιούργησαν την ιστοσελίδα www.darkmatterday.com απ΄ όπου μπορείτε να πάρετε όποια πληροφορία θέλετε σχετικά με τις εκδηλώσεις της Ημέρας Σκοτεινής Ύλης. Δείτε επίσης κι ΕΔΩ: www.interactions.org Λόγω της ημέρας λοιπόν, ας θυμηθούμε μερικούς προβληματισμούς σχετικά με την σκοτεινή ύλη: Αφού δεν την βλέπουμε και δεν την αισθανόμαστε πως ξέρουμε ότι υπάρχει; Υπάρχουν ατράνταχτα αστρονομικά δεδομένα που αποδεικνύουν την αναγκαιότητα ύπαρξής της. Αν δεν υπήρχε αυτό που ονομάζουμε σκοτεινή ύλη τότε οι περιστρεφόμενοι γαλαξίες θα είχαν διαλυθεί. Όσο πιο γρήγορα περιστρέφεται ένας γαλαξίας τόσο περισσότερη μάζα χρειάζεται για να συγκρατεί βαρυτικά τα άστρα που περιέχει. Οι παρατηρήσεις δείχνουν ότι η γνωστή ορατή ύλη δεν επαρκεί για να συγκρατήσει βαρυτικά το περιεχόμενο των περιστρεφόμενων γαλαξιών. Για να εξηγηθεί η σταθερότητα αυτών των γαλαξιών εισήχθη η έννοια της σκοτεινής ύλης. Και ονομάστηκε έτσι διότι δεν την βλέπουμε, αφού δεν εκπέμπει ούτε ανακλά το φως. Φυσικά, υπάρχουν κι άλλα αστρονομικά φαινόμενα που χωρίς την ύπαρξη της σκοτεινής ύλης είναι αδύνατον να κατανοηθούν, όπως το φαινόμενο των βαρυτικών φακών ή τα εντυπωσιακά αποτελέσματα των συγκρούσεων σμηνών γαλαξιών. Τι γνωρίζουμε για την σκοτεινή ύλη; Το μόνο σίγουρο είναι πως έχει μάζα και γι αυτό ονομάζεται «ύλη». Ο μόνος γνωστός τρόπος με τον οποίο αλληλεπιδρά με την γνωστή ύλη (και τον εαυτό της) είναι η βαρύτητα. Δεν αλληλεπιδρά ηλεκτρομαγνητικά, οπότε δεν μπορούμε να τη δούμε ή να την αγγίξουμε – και γι αυτό αποκαλείται «σκοτεινή». Μπορούμε να ανιχνεύσουμε την σκοτεινή ύλη στα επίγεια εργαστήρια; Υπάρχουν αρκετές ιδέες για το ζήτημα αυτό. Η απλούστερη ιδέα είναι να υποθέσουμε πως η σκοτεινή ύλη αποτελείται από σωματίδια που αλληλεπιδρούν με εξαιρετικά ασθενή τρόπο με την κανονική ύλη. Τα σωματίδια αυτά ονομάζονται WIMPs (Weakly Interacting Massive Particles) και θα μπορούσαν ίσως να αλληλεπιδρούν με κάποια νέα υποθετική δύναμη, πέρα από τις 4 γνωστές – βαρυτική, ηλεκτρομαγνητική, ασθενή και ισχυρή πυρηνική. Χωρίς να γνωρίζουν πως ακριβώς αλληλεπιδρούν τα σωματίδια της σκοτεινής ύλης με την κανονική ύλη, οι φυσικοί κάνοντας εύλογες υποθέσεις, σχεδίασαν πειράματα που φιλοδοξούν να αποδείξουν την ύπαρξη των σωματιδίων της σκοτεινής ύλης που κυκλοφορούν γύρω μας. Με την ευκαιρία της ημέρας σκοτεινής ύλης, ο φυσικός Dan McKinsey (και λάτρης των ταινιών Star Wars) μας μιλάει για τη σκοτεινή ύλη και τη «Δύναμη»: https://physicsgg.me/2017/10/31/31-%ce%bf%ce%ba%cf%84%cf%89%ce%b2%cf%81%ce%af%ce%bf%cf%85-%ce%b7%ce%bc%ce%ad%cf%81%ce%b1-%cf%83%ce%ba%ce%bf%cf%84%ce%b5%ce%b9%ce%bd%ce%ae%cf%82-%cf%8d%ce%bb%ce%b7%cf%82/

«Soyuz-2.1β» Έφτασε το «Soyuz-2.1β» στο κοσμοδρόμιο εκτόξευσης EAST για να ξεκινήσει σε τροχιά με τη χρήση του ενισχυτή « Fregat» με τον ρωσικο δορυφορο τηλεπισκόπησης «Meteor-Μ» №2-1. Το διαστημικό σκάφος Meteor-M No. 2-1 έφτασε στο διαστημικό σταθμό EAST στις 11 Οκτωβρίου. Τώρα οι ειδικοί των επιχειρήσεων Roscosmos προετοιμάζουν το διαστημικό σκάφος. Το πρόγραμμα περιλαμβάνει επίσης δοκιμές των διαστημικών σκαφών Baumanets και των μικρών δορυφόρων του σχετικού φορτίου. Επίσης στο κοσμοδρόμιο EAST συνεχίζεται η προετοιμασία της ανώτερης βαθμίδας Fregat. Στις 25 Οκτωβρίου, οι ειδικοί των επιχειρήσεων Roscosmos άρχισαν να ανεφοδιάζουν την ανώτερη βαθμίδα με εξαρτήματα καυσίμου και συμπιεσμένα αέρια. Πριν από αυτό, το ενισχυτικό μπλοκ περάστηκε επιτυχώς με πνευμονοσκόπιο και ηλεκτρικές δοκιμές. Ο Μεταφορέας πύραυλος «Soyuz-2.1b» θα ξεκινήσει από το κοσμοδρόμιο Vostochny για πρώτη φορά, η πρώτη εκτόξευση από το Μπαϊκονούρ πραγματοποιήθηκε τον Απρίλιο του 2016 με πύραυλο «Soyuz-2-1α». Το συγκρότημα εκτόξευσης «Soyuz-2» χρησιμοποιεί ένα μοναδικό πύργο υπηρεσιών κινητής τηλεφωνίας, η οποία παρέχει πρόσβαση του προσωπικού σε όλα τα συστήματα του οχήματος εκτόξευσης, που βρίσκεται σε όρθια θέση για το σύστημα εκκίνησης του κοσμοδρόμιου. Κατά συνέπεια, το LV Soyuz-2 παρέχει ειδικές γραμμές ατμού για την εκκένωση υγρών ατμών οξυγόνου έξω από τον πύργο εξυπηρέτησης. Επίσης, ο υπολογιστής του οχήματος εκσυγχρονίστηκε - έγινε πιο παραγωγικός και λιγότερο ογκώδης. Λόγω του εκσυγχρονισμού, οι διαστάσεις του εποχούμενου καλωδιακού δικτύου του συστήματος ελέγχου έχουν μειωθεί σημαντικά. Οι νέες χημικές πηγές ρεύματος που είναι εγκατεστημένες στον πυραύλο είναι μπαταρίες σταθερής ετοιμότητας και δεν απαιτούν σταθμό φόρτισης-αποθήκευσης. Τα οχήματα εκτόξευσης Soyuz-2 των σταδίων 1α και 1β σχεδιάστηκαν και κατασκευάστηκαν στο Progress RCC (Samara). https://www.roscosmos.ru/print/24277/ Το Εθνικό Αστεροσκοπείο Αθηνών «σύμμαχος» μας για ασφαλείς αγορές. Δεκατρείς χώρες της ΕΕ -μεταξύ των οποίων η Ελλάδα- συμμετέχουν στο νέο ευρωπαϊκό έργο «AskREACH», που αποσκοπεί στη δημιουργία μιας νέας εφαρμογής για κινητά τηλέφωνα, την οποία οι πολίτες θα μπορούν να χρησιμοποιούν, ώστε να λαμβάνουν πληροφορίες σχετικά με την ύπαρξη των «Πολύ Υψηλής Ανησυχίας Χημικών Ουσιών» στα διάφορα αντικείμενα που σκοπεύουν να αγοράσουν. Το έργο, που συντονίζει η γερμανική Υπηρεσία Περιβάλλοντος, χρηματοδοτείται από το Πρόγραμμα LIFE της Ευρωπαϊκής Ένωσης και στην Ελλάδα υλοποιείται με τον συντονισμό του Ινστιτούτου Ερευνών Περιβάλλοντος & Βιώσιμης Ανάπτυξης του Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών (ΕΑΑ), με τη συνεργασία του ECOCITY. Όταν η εφαρμογή αναπτυχθεί, οι καταναλωτές θα μπορούν να τη χρησιμοποιούν στο κινητό τους τηλέφωνο, ώστε να σαρώνουν το γραμμικό κώδικα (barcode) του προϊόντος που θέλουν να αγοράσουν και έτσι θα παίρνουν πληροφορίες σχετικά με τις χημικές ουσίες που αυτό περιέχει. Με την ίδια εφαρμογή, θα μπορούν να στέλνουν σχετικά διευκρινιστικά ερωτήματα στους προμηθευτές. Οι λεγόμενες «Ουσίες Πολύ Υψηλής Ανησυχίας» (Substances of Very High Concern-SVHCs) περιλαμβάνουν ουσίες καρκινογόνες, όσες διαταράσσουν τις ορμονικές λειτουργίες, χημικές ενώσεις επιβλαβείς για το περιβάλλον κ.α. Η σχετική ευρωπαϊκή νομοθεσία (REACH) προβλέπει την υποχρέωση των κατασκευαστών χημικών να δημοσιοποιούν πληροφορίες σχετικά με τις εν λόγω ουσίες και σε αυτό το πλαίσιο θα αναπτυχθεί η νέα εφαρμογή. Αν κάποια ουσία SVHC ξεπερνά το ένα χιλιοστό (0,1%) του βάρους ενός αντικειμένου, θα πρέπει αυτό να γνωστοποιείται από τον προμηθευτή σε όλη την εφοδιαστική αλυσίδα έως τον τελικό καταναλωτή. Το νέο πρόγραμμα θα δημιουργήσει μια βάση δεδομένων, που θα μπορεί να συμπληρωθεί από τους προμηθευτές και τους κατασκευαστές, σχετικά με την παρουσία SVHC στα προϊόντα. Στη συνέχεια, η βάση δεδομένων θα συνδεθεί με μια εφαρμογή για smartphones, που θα είναι διαθέσιμη σε όλες τις γλώσσες της ΕΕ. Το πρόγραμμα θα συνδυασθεί με εκστρατείες ευαισθητοποίησης της κοινής γνώμης στις ευρωπαϊκές χώρες. Στην Ελλάδα, σύμφωνα με την ερευνήτρια του Αστεροσκοπείου Αθηνών Δρ Βασιλική Ασημακοπούλου, εκτιμάται ότι θα συνεργασθούν διάφοροι οργανισμοί και φορείς, ενώ ήδη το Γενικό Χημείο του Κράτους -η αρμόδια δημόσια υπηρεσία για τις χημικές ουσίες- έχει δηλώσει ότι στηρίζει το έργο. Σχετική ιστοσελίδα στα ελληνικά θα είναι διαθέσιμη για το ευρύ κοινό από τον Μάρτιο του 2018, ενώ το πρόγραμμα αναμένεται να ολοκληρωθεί το καλοκαίρι του 2022. http://news.in.gr/science-technology/article/?aid=1500170859

Έλληνας ερευνητής στις ΗΠΑ δημιούργησε σύστημα τεχνητής νοημοσύνης που ταυτοποιεί αυτόματα τα ερυθρά αιμοσφαίρια. Ένα νέο υπολογιστικό σύστημα τεχνητής νοημοσύνης, που βασίζεται στη μηχανική «βαθιά» μάθηση και το οποίο για πρώτη φορά μπορεί αυτόματα -χωρίς ανθρώπινη παρέμβαση- να ταυτοποιήσει τα είδη και τις μορφές των ερυθροκυττάρων (ερυθρών αιμοσφαιρίων) στο αίμα ενός ασθενούς, ανέπτυξαν επιστήμονες στις ΗΠΑ και την Κίνα, με επικεφαλής έναν Έλληνα ερευνητή. Το επίτευγμα, μεταξύ άλλων, θα βοηθήσει τους γιατρούς να εντοπίζουν γρήγορα και να παρακολουθούν τους ανθρώπους με δρεπανοκυτταρική αναιμία και άλλες παθήσεις που αλλοιώνουν την μορφολογία των ερυθροκυττάρων. Ειδικά στην περίπτωση της δρεπανοκυτταρικής αναιμίας, από την οποία πάσχουν περίπου 3,2 εκατομμύρια άνθρωποι διεθνώς, τα ανώμαλης μορφολογίας ερυθρά αιμοσφαίρια μπορούν να συσσωρευθούν και να μπλοκάρουν τα αιμοφόρα αγγεία, προκαλώντας πόνους, ακόμη και θάνατο. Τα ερυθροκύτταρα δεν έχουν μόνο μορφή δρεπανιού (εξ ου και το όνομα της νόσου) αλλά και άλλα σχήματα, όπως οβάλ ή επιμήκη αιμοσφαίρια. Τα διάφορα αυτά σχήματα, που ποικίλουν από ασθενή σε ασθενή, δίνουν ενδείξεις για τη σοβαρότητα της νόσου, αλλά είναι δύσκολο να ταυτοποιηθούν χωρίς τη βοήθεια υπολογιστή. Για να αυτοματοποιήσουν την όλη διαδικασία, οι ερευνητές, με επικεφαλής τον καθηγητή εφαρμοσμένων μαθηματικών Γιώργο Καρνιαδάκη του Πανεπιστημίου Μπράουν του Ρόουντ 'Αϊλαντ, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό υπολογιστικής βιολογίας PLoS Computational Biology, χρησιμοποίησαν ένα «βαθύ συνελικτικό νευρωνικό δίκτυο» (deep convolutional neural network), το οποίο αναλύει τις εικόνες του αίματος που έχουν ληφθεί από το μικροσκόπιο και κατηγοριοποιεί τα ερυθροκύτταρα ανάλογα με το σχήμα τους. http://www.pronews.gr/ygeia/proionta-ypiresies/642945_ellinas-ereynitis-stis-ipa-dimioyrgise-systima-tehnitis-noimosynis

Σύστημα τεχνητής νοημοσύνης κάνει ταινία τις ανθρώπινες σκέψεις. Ένα σύστημα τεχνητής νοημοσύνης που ανέπτυξαν αμερικανοί ερευνητές έχει τη δυνατότητα όχι μόνο να «διαβάζει» την ανθρώπινη σκέψη αλλά να την μετατρέπει σε εικόνα, σύμφωνα με άρθρο που δημοσιεύεται στο επιστημονικό έντυπο Cerebral Cortex. https://academic.oup.com/cercor/article/doi/10.1093/cercor/bhx268/4560155 Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον επίκουρο καθηγητή Ζονγκμίνγκ Λίου των Σχολών Ηλεκτρολόγων Μηχανικών & Μηχανικών Υπολογιστών και Βιοϊατρικής Μηχανικής του Πανεπιστημίου Πέρντιου των ΗΠΑ, ζήτησαν από τρεις γυναίκες να βλέπουν εκατοντάδες βίντεο και την ίδια στιγμή ένα μηχάνημα λειτουργικής μαγνητικής τομογραφίας (fMRI) κατέγραφε την εγκεφαλική δραστηριότητά τους. Παράλληλα, ένα συνελικτικό νευρωνικό δίκτυο (convolutional neural network) βαθιάς μάθησης και επεξεργασίας εικόνας «μάθαινε» να συσχετίζει τις εικόνες στις ταινίες με τα εγκεφαλικά μοτίβα των γυναικών. Από ένα σημείο και μετά, το σύστημα τεχνητής νοημοσύνης μπορούσε μόνο του να προβλέψει τι έβλεπαν οι εθελόντριες και, με βάση αυτή την εκτίμηση, οι ερευνητές ήταν σε θέση να κάνουν μια γενική απεικόνιση του περιεχομένου του εγκεφάλου. Μέχρι στιγμής το σύστημα -αναλύοντας την εγκεφαλική δραστηριότητα- έχει ποσοστό επιτυχίας περίπου 50% στο να μαντέψει τί βλέπει ένας άνθρωπος και άρα τι επεξεργάζεται ο εγκέφαλός του, έχοντας να επιλέξει ανάμεσα σε 15 κατηγορίες αντικειμένων και δραστηριοτήτων (πουλί, αεροπλάνο, σωματική άσκηση κ.α.). Αν το σύστημα τεχνητής νοημοσύνης έχει εκπαιδευθεί σε δεδομένα από μια γυναίκα, αλλά δοκιμάσει να μαντέψει το περιεχόμενο του εγκεφάλου μιας άλλης γυναίκας, τότε το ποσοστό επιτυχίας του πέφτει στο 25%. Το σύστημα έχει αρχίσει ήδη να αναπαράγει την εικόνα αυτού που έχει ένας άνθρωπος στον εγκέφαλό του, αλλά προς το παρόν οι παραγόμενες στατικές εικόνες μοιάζουν με στίγματα, όπως αυτά των pixel. Όμως, οι ερευνητές θεωρούν ότι το σύστημα θα προοδεύσει στην πορεία και κάποτε θα είναι σε θέση να «μεταφράσει» τις σκέψεις ή ακόμη και τα όνειρα σε ψηφιακά δεδομένα ενός υπολογιστή και, τελικά, σε ταινίες. http://news.in.gr/science-technology/article/?aid=1500170987

Ρεκόρ επιδόσεων από διαστημικό κινητήρα που προορίζεται για αποστολή στον Άρη. Πριν 10 χρονια για την ακρίβεια στις 23/10/2007 οταν ξεκινούσα την Διαστημική Εξερεύνηση και την συμμετοχη μου στο AstroVox ρωτουσα στην πρωτη μου δημοσίευση: Με αφορμη τα 50 χρονια απο την εναρξη της διαστημικης περιπετειας θα ηθελα να ξεκινησω μια συζητηση για τις προοπτικες αυτης της μοναδικης και πρωτοπορας εξερευνητικης προσπαθειας του ανθρωπινου γενους.Ολοι νιωθουμε οτι η εξερευνηση του διαστηματος ειναι το μελλον και οτι τολμηρα και υπευθυνα θα πρεπει να προχωρησουμε στα επομενα βηματα-ολοκληρωση ISS -βασεις και επιστημονικα εργαστη- ρια στην Σεληνη - αποικισμος του Αρη(Γεωπλασια) και επεται συνεχεια. Εδω θα ηθελα να βαλω ενα κρισιμο ερωτημα κατα την γνωμη μου που ειναι ποιους τροπους μεταβασης περα απο την Σεληνη εχουμε π.χ. για τον Αρη.Ποιο ειναι το μελλον των κινητηρων με χημικα καυσιμα (Ερωτηση¨ ποια ειναι η μεγαλυτερη ταχυτητα που εχουμε επιτυχει μ*αυτα) και αν γνωριζει κανεις αν υπαρχει απο τις διαστημικες υπηρεσιες προγραμμα κατασκευης κινητηρων που να πετυχαινουν ταχυτητες υψηλοτερες απο αυτες των χημικων καυσιμων.Επεται συνεχεια... /forum/viewtopic.php?t=6619&postdays=0&postorder=asc&start=0 Στην συζητηση που ακολουθησε αυτα τα 10 χρόνια ειπωθηκαν πολλα και ειχαμε φτασει οτι οι κινητηρες Μαγνητοπλασματος Μεταβλητης Ειδικης Ωσης(VASIMR)-Variable Specific Impulse Magnetoplasma Rocket-εχουν την καλύτερη προοπτικη να αποτελεσουν τους κινητηρες που θα μας πάνε στον Αρη! Τωρα λοιπον εχουμε..... Ένας προηγμένος διαστημικός κινητήρας που προορίζεται για επανδρωμένες αποστολές στον Άρη έσπασε μια σειρά ρεκόρ για μηχανή του είδους της (το οποίο είναι γνωστό ως κινητήρες Hall). Της ανάπτυξης του κινητήρα αυτού ηγήθηκε ο Άλεκ Γκάλιμορ, καθηγητής αεροδιαστημικής μηχανικής του University of Michigan. Οι κινητήρες Hall παρέχουν ιδιαίτερα αποτελεσματική και αποδοτική προώθηση, χρησιμοποιώντας ηλεκτρικά και μαγνητικά πεδία: Μάλιστα, μπορούν να επιτύχουν υψηλότατες ταχύτητες με ένα κλάσμα του καυσίμου που απαιτείται σε «συμβατικούς» χημικούς πυραύλους. «Οι αποστολές στον Άρη είναι πλέον στον ορίζοντα, και ξέρουμε ήδη πως οι κινητήρες Hall λειτουργούν καλά στο διάστημα. Μπορούν να βελτιστοποιηθούν είτε για τη μεταφορά εξοπλισμού με ελάχιστη ενέργεια και προωθητικό κατά τη διάρκεια ενός έτους, είτε για ταχύτητα- για να μπορεί ένα πλήρωμα να φτάσει πιο γρήγορα στον Άρη» είπε σχετικά ο Γκάλιμορ. Η μεγάλη πρόκληση είναι αυτοί οι κινητήρες να γίνουν μεγαλύτεροι και πιο ισχυροί: Ο Χ3, ένας κινητήρας Hall που σχεδιάστηκε από ερευνητές του University of Michigan, της NASA και της αμερικανικής πολεμικής αεροπορίας, έσπασε το προηγούμενο ρεκόρ κινητήρα Hall, με 5,4 Newton ισχύος έναντι 3,3. Η βελτίωση αυτή είναι ιδιαίτερα σημαντική όσον αφορά σε επανδρωμένες αποστολές, καθώς σημαίνει μεγαλύτερες επιταχύνσεις και μικρότερους χρόνους ταξιδιού. Επίσης, ο Χ3 σημείωσε και άλλα ρεκόρ, όσον αφορά στην ενέργεια. Ο συγκεκριμένος κινητήρας είναι ένας από τρεις πρωτότυπους «κινητήρες για τον Άρη» που θα μετατραπούν σε πλήρη συστήματα προώθησης, με χρηματοδότηση από τη NASA. Για να δουμε λοιπόν εστω και μετα απο 10χρόνια οι ειδήσεις ειναι καλές!!! http://www.naftemporiki.gr/story/1288972/rekor-epidoseon-apo-diastimiko-kinitira-pou-proorizetai-gia-apostoli-ston-ari

Ελληνικό τηλεσκόπιο μετρά τη θερμοκρασία από προσκρούσεις μετεωριτών. Μια Ελληνίδα ερευνήτρια μέτρησε για πρώτη φορά τη θερμοκρασία των λάμψεων από προσκρούσεις μετεωριτών στη Σελήνη με το τηλεσκόπιο του Κρυονερίου, στο πλαίσιο του προγράμματος παρατήρησης NELIOTA της ESA και του Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών. Όταν μικρά σώματα -μετέωρα και μικροί αστεροειδείς- πέφτουν πάνω στην επιφάνεια της Σελήνης με απίστευτα μεγάλες ταχύτητες, δημιουργούν αστραπιαίες λάμψεις φωτός που είναι ορατές από τη Γη. Τώρα, για πρώτη φορά, η Δρ Χρύσα Αβδελίδου του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Διαστήματος (ESA), μέτρησε τη θερμοκρασία αυτών των καυτών λάμψεων, χρησιμοποιώντας ένα ελληνικό τηλεσκόπιο. Η ανακάλυψη θα βοηθήσει τους επιστήμονες να μάθουν περισσότερα πράγματα για τα αντικείμενα που πέφτουν στη Γη και πώς μπορεί να επηρεασθούν οι δορυφόροι. Ουσιαστικά, χάρη στο NELIOTA, οι αστρονόμοι χρησιμοποιούν το φεγγάρι ως ένα γιγάντιο εργαστήριο για τη μελέτη των προσκρούσεων σωμάτων και των λάμψεων που αυτά παράγουν. Η ESA παρακολουθεί τα ουράνια αντικείμενα (Νear-Εarth Οbjects ή NEOs), δηλαδή τους αστεροειδείς, κομήτες και μετεωρίτες, που μπορεί να πέσουν στη Γη. Για το σκοπό αυτό, μελετά τη συχνότητα και την κατανομή της πτώσης των μετεωριτών και άλλων τέτοιων μικρών αντικειμένων στην επιφάνεια της γειτονικής Σελήνης. Οι επιστήμονες, με τη βοήθεια του NELIOTA, θέλουν να μάθουν πόσο συχνά πέφτουν τέτοια σώματα και πόσο απειλητικά μπορεί να γίνουν για ένα δορυφόρο σε τροχιά γύρω από τη Σελήνη ή για μια μελλοντική διαστημική αποστολή της ESA. Τέτοια μετέωρα και μικροί αστεροειδείς που πέφτουν στη Γη, καίγονται στην προστατευτική ατμόσφαιρά της δημιουργώντας «πεφταστέρια», κάτι που όμως δεν συμβαίνει στο φεγγάρι, το οποίο έχει μόνο ένα υπερβολικά λεπτό στρώμα αερίων γύρω του. Χωρίς μια πυκνή ατμόσφαιρα να επιβραδύνει τα μετέωρα, τα οποία ζυγίζουν από μερικά γραμμάρια έως μερικά κιλά, αυτά χτυπούν τη Σελήνη με ταχύτητα 20 έως 70 χιλιομέτρων το δευτερόλεπτο, αφήνοντας μια στιγμιαία λάμψη. Η Δρ Χρύσα Αβδελίδου, η οποία έκανε σχετική ανακοίνωση στο ετήσιο συνέδριο της Αμερικανικής Αστρονομικής Εταιρείας στη Γιούτα, υπολόγισε ότι οι θερμοκρασίες των λάμψεων από τις προσκρούσεις είναι μεταξύ των 1.700 και 3.700 βαθμών Κέλβιν (κατά προσέγγιση 1.425 έως 3.430 βαθμούς Κελσίου). Η μέτρηση της θερμοκρασίας της λάμψης επιτρέπει να υπολογισθεί η μάζα και άρα το μέγεθος του σώματος που έπεσε στη Σελήνη. Οι έως τώρα παρατηρήσεις της συμφωνούν με τις θεωρητικές μελέτες, όπως δήλωσε στο Αθηναϊκό και Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων. Το NELIOTA στο Κρυονέρι Το πρόγραμμα NELIOTA (Near-earth object Lunar Impacts and Optical TrAnsients) ξεκίνησε φέτος τον Μάρτιο, χρησιμοποιώντας το αναβαθμισμένο διαμέτρου 1,2 μέτρων τηλεσκόπιο του Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών σε υψόμετρο 900 μέτρων, στο όρος Κυλλήνη Κορινθίας (με επιστημονική υπεύθυνη την Άλκηστη Μπονάνου) για να παρατηρεί σε δύο μήκη κύματος τις διάσπαρτες αμυδρές λάμψεις πάνω στη Σελήνη. Το τηλεσκόπιο διαχωρίζει το εισερχόμενο από τη Σελήνη φως σε δύο κατευθύνσεις και χρησιμοποιεί δύο ψηφιακές κάμερες τελευταίας τεχνολογίας για την καταγραφή των δεδομένων με ταχύτητα 30 καρέ ανά δευτερόλεπτο. Ένα αυτοματοποιημένο λογισμικό αναλύει το βίντεο της παρατήρησης και εντοπίζει τις τυχόν λάμψεις στην επιφάνεια της Σελήνης. Οι κάμερες είναι εφοδιασμένες με κατάλληλα φίλτρα, που επιτρέπουν την εκτίμηση της θερμοκρασίας των λάμψεων της πρόσκρουσης. Το τηλεσκόπιο έχει ήδη καταγράψει 22 τέτοια συμβάντα και σε αυτά βασίσθηκαν οι αναλύσεις της Δρ Αβδελίδου. «Το τηλεσκόπιο έχει δύο μάτια: το ένα παρατηρεί στο ερυθρό φως και το άλλο στο υπέρυθρο. Συνδυάζοντας τα δεδομένα από τις δύο κάμερες, μπορούμε να μετρήσουμε τη θερμοκρασία των σεληνιακών λάμψεων, πράγμα που κάναμε για πρώτη φορά», εξηγεί. Οι λάμψεις αυτές διαρκούν ελάχιστα, από 43 έως 182 χιλιοστά του δευτερολέπτου, καθώς το σημείο της πρόσκρουσης παραμένει καυτό για λίγο ακόμη, αφότου η ορατή λάμψη έχει πια σβήσει. «Γνωρίζοντας τη θερμοκρασία», προσθέτει, «μπορούμε καλύτερα να εκτιμήσουμε την πυκνότητα του προσκρούοντος σώματος, πράγμα που μας δίνει ενδείξεις σχετικά με την προέλευσή του. Προέρχεται από αστεροειδείς ή από κομήτες; Εφόσον αυτοί οι δύο έχουν διαφορετική σύνθεση και πυκνότητα, οι μετρήσεις που κάνουμε, μας βοηθούν να απαντήσουμε στο ερώτημα αυτό». Ένα άλλο μυστήριο που ελπίζουν να λύσουν οι επιστήμονες μέσω του NELIOTA, είναι ο φυσικός μηχανισμός που παράγει τις σελήνιακές λάμψεις. «Ελπίζουμε ότι τα νέα δεδομένα, που είναι ελεύθερα διαθέσιμα για όλη την επιστημονική κοινότητα, θα μας βοηθήσουν να βελτιώσουμε την κατανόησή μας για το τι συμβαίνει, όταν ένα σώμα από αστεροειδή χτυπά τη Σελήνη με τέτοια μεγάλη ταχύτητα και πώς η ενέργειά του κατανέμεται», λέει η ελληνίδα ερευνήτρια. Συνεργασία με το LRO της NASA Παράλληλα, χρησιμοποιεί τα στοιχεία του δορυφόρου Lunar Reconnaissance Orbiter (LRO) της NASA για να προσδιορίσει τη σύνθεση κάθε σώματος που πέφτει στη Σελήνη. Τα στοιχεία του LRO και του NELIOTA μπορούν να συνδυασθούν για να εντοπισθούν τα σημεία όπου έχουν συμβεί μεγάλες προσκρούσεις. «Το επόμενο βήμα της δουλειάς μου», λέει η Δρ Αβδελίδου, «είναι να βρω αυτούς τους κρατήρες και είμαι ήδη σε επικοινωνία με συναδέλφους από την Αμερική, οι οποίοι εργάζονται πάνω στα δεδομένα της αμερικανικής αποστολής LRO, που φωτογραφίζει την επιφάνεια της Σελήνης». Στο μεταξύ, έχει επεκτείνει τη μελέτη των λάμψεων από τις προσκρούσεις μέσω προσομοίωσής τους στο εργαστήριο. Η Δρ Αβδελίδου είναι επισκέπτρια ερευνήτρια στο Κέντρο Αστροφυσικής και Πλανητικής Επιστήμης του Πανεπιστημίου του Κεντ στο Καντέρμπουρι, όπου -σε συνεργασία με τον Δρ Μαρκ Πράις- χρησιμοποιεί ένα υλικό που είναι ανάλογο της επιφάνειας της Σελήνης. Με ένα «όπλo» εκτοξεύει μικρά βλήματα βασάλτη, με ταχύτητες 0,5 έως 6 χιλιομέτρων ανά δευτερόλεπτο, και μετά καταγράφει το παραγόμενο φως της λάμψης. http://physicsgg.me/2017/10/29/%ce%b5%ce%bb%ce%bb%ce%b7%ce%bd%ce%b9%ce%ba%cf%8c-%cf%84%ce%b7%ce%bb%ce%b5%cf%83%ce%ba%cf%8c%cf%80%ce%b9%ce%bf-%ce%bc%ce%b5%cf%84%cf%81%ce%ac-%cf%84%ce%b7-%ce%b8%ce%b5%cf%81%ce%bc%ce%bf%ce%ba%cf%81/

Εντοπίσθηκε η αρχαιότερη καταγεγραμμένη ηλιακή έκλειψη. Βρετανοί επιστήμονες πιστεύουν ότι εντόπισαν την ημερομηνία της αρχαιότερης καταγεγραμμένης ηλιακής έκλειψης, την οποία προσδιόρισαν στις 30 Οκτωβρίου 1207 π.Χ. Μάλιστα, υποστηρίζουν ότι αυτή η ανακάλυψη θα βοηθήσει στην ακριβέστερη χρονολόγηση των Αιγύπτιων Φαραώ και μπορεί να έχει γενικότερες επιπτώσεις για τη χρονολόγηση άλλων γεγονότων στην αρχαιότητα. Οι ερευνητές του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ, με επικεφαλής τον καθηγητή Κόλιν Χάμφρεϊς, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό αστρονομίας και γεωφυσικής Astronomy & Geophysics της Βασιλικής Αστρονομικής Εταιρείας της Μ. Βρετανίας, https://academic.oup.com/astrogeo/article/doi/10.1093/astrogeo/atx178/4159289 πήραν ως αφετηρία ένα απόσπασμα από το βιβλίο του Ιησού του Ναυή της Παλαιάς Διαθήκης, όπου αναφέρεται ότι, καθώς οι Ισραηλίτες εισέβαλαν στη γη Χαναάν, ο Ήλιος και η Σελήνη ακινητοποιήθηκαν, ώσπου οι επιτιθέμενοι εξόντωσαν τους εχθρούς τους. Σύμφωνα με τη Βίβλο, «καὶ εἶπεν Ἰησοῦς· στήτω ὁ ἥλιος κατὰ Γαβαὼν καὶ ἡ σελήνη κατὰ φάραγγα Αἰλών. Καὶ ἔστη ὁ ἥλιος καὶ ἡ σελήνη ἐν στάσει, ἕως ἠμύνατο ὁ Θεὸς τοὺς ἐχθροὺς αὐτῶν. Καὶ ἔστη ὁ ἥλιος κατὰ μέσον τοῦ οὐρανοῦ, οὐ προεπορεύετο εἰς δυσμὰς εἰς τέλος ἡμέρας μιᾶς» δηλαδή «είπε τότε ο Ιησούς προς τον Κυριον· "ας σταθή ο ήλιος επάνω από την Γαβαών και η σελήνη επάνω από την κοιλάδα Αιλών". Και πράγματι εστάθη ο ήλιος και έμεινεν εις την θέσιν της η σελήνη, μέχρις ότου ο Θεός απέκρουσε τελείως τους εχθρούς των Ισραηλιτών. Ο ήλιος εσταμάτησεν ακίνητος στο μέσον του ουρανού. Δεν επροχώρει προς δυσμάς επί μίαν ολόκληρον ημέραν». Ανατρέχοντας στο πρωτότυπο εβραϊκό κείμενο, οι ερευνητές πρότειναν ως πιο σωστή την εναλλακτική ερμηνεία ότι τα δύο ουράνια σώματα απλώς έπαψαν να λάμπουν με τον συνηθισμένο τρόπο. Με αυτό το σκεπτικό, υποστήριξαν ότι επρόκειτο για ένα πραγματικό αστρονομικό φαινόμενο, μια ηλιακή έκλειψη, κατά την οποία το φεγγάρι παρενεβλήθη ανάμεσα στη Γη και στον Ήλιο, σκιάζοντας τον τελευταίο. Η ερμηνεία τους αυτή, όπως υποστηρίζουν, ενισχύεται από το ότι η εβραϊκή λέξη που μεταφράσθηκε «έμειναν ακίνητα», έχει την ίδια ρίζα με τη βαβυλωνιακή λέξη που χρησιμοποιείται στα αρχαία αστρονομικά κείμενα για να περιγράψει τις εκλείψεις. Αν και δεν είναι η πρώτη φορά που κάποιος επιστήμονας υποστήριξε ότι το συγκεκριμένο βιβλικό απόσπασμα παραπέμπει σε έκλειψη, είναι η πρώτη φορά που, μετά από υπολογισμούς, κάποιος εκτίμησε ότι η εν λόγω έκλειψη δεν ήταν μια ολική ή μερική έκλειψη, αλλά σχετικά ασυνήθιστη δακτυλιοειδής έκλειψη, δηλαδή σχηματίσθηκε ένα ηλιακό «δαχτυλίδι φωτιάς» γύρω από το σκοτεινό σώμα της Σελήνης. Τέτοιου είδους έκλειψη ορατή από την αρχαία Χαναάν (σημερινή περιοχή Ισραήλ και Παλαιστίνης), σύμφωνα με τους ερευνητές, μπορούσε να έχει συμβεί μόνο το απόγευμα της 30ής Οκτωβρίου 1207 π.Χ. Με δεδομένο ότι οι ηλιακές εκλείψεις χρησιμοποιούνται ως σταθερά σημεία στο χρόνο για τη χρονολόγηση διαφόρων συμβάντων, οι ερευνητές εκτιμούν ότι η έκλειψη του 1207 π.Χ. βοηθά να χρονολογηθεί καλύτερα η βασιλεία του φαραώ Ραμσή του Μέγα και των διαδόχων του. Με βάση τις εκτιμήσεις τους, ο Ραμσής βασίλεψε από το 1276 έως το 1210 π.Χ. (συν/πλην ένα έτος). http://news.in.gr/science-technology/article/?aid=1500170985

Ανακαλύφθηκε εξωπλανήτης όπου «χιονίζει» αντηλιακό. Αστρονόμοι ανακάλυψαν με τη βοήθεια του διαστημικού τηλεσκοπίου Hubble έναν ασυνήθιστο καυτό εξωπλανήτη όπου «χιονίζει» διοξείδιο του τιτανίου, τη βασική δραστική ουσία των αντηλιακών. Ο εξωπλανήτης είναι ο Κέπλερ-13Ab, σε απόσταση 1.730 ετών φωτός από τη Γη, ένας από εξαπλωνήτες με την υψηλότερη θερμοκρασία που έχουν ποτέ βρεθεί, καθώς φθάνει τους 2.700 βαθμούς Κελσίου στη φωτεινή πλευρά που βλέπει μόνιμα στο μητρικό άστρο. Στην αντίθετη πλευρά, τη μόνιμα σκοτεινή, που είναι πολύ πιο κρύα, μεταφέρεται με τους ανέμους οξείδιο του τιτανίου, το οποίο συμπυκνώνεται σε κρυσταλλικές νιφάδες, σχηματίζει νέφη και τελικά πέφτει στην επιφάνεια με την μορφή χιονιού. Οι ερευνητές (μεταξύ των ερευνητών ο Άγγελος Τσιάρας του Πανεπιστημιακού Κολεγίου του Λονδίνου), με επικεφαλής τον επίκουρο καθηγητή αστρονομίας Τόμας Μπίτι του Πολιτειακού Πανεπιστημίου της Πενσιλβάνια, έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό αστρονομίας The Astronomical Journal. http://iopscience.iop.org/article/10.3847/1538-3881/aa899b/meta;jsessionid=79356E6800861FC00B6651AA5A14E5AD.c2.iopscience.cld.iop.org Οι εκτιμήσεις των επιστημόνων βασίζονται στις φασματοσκοπικές παρατηρήσεις που έκαναν με την κάμερα ευρέος πεδίου του Hubble στην ατμόσφαιρα του εξωπλανήτη, στο μήκος κύματος του εγγύς υπέρυθρου. http://news.in.gr/science-technology/article/?aid=1500170978